CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Een zondagmiddag, geen Eredivisie, de zon schijnt met de intensiteit van een uur eerder en Diana (2) is gedoucht en uitgeslapen. Kortom tijd voor een wandelingetje, wat klinkt dat gek uit mijn mond. Met wat lichte chantagetechnieken gaat ook Luchiano (11) mee, ter compensatie mag hij op de fiets. We lopen een iets andere route dan gebruikelijk naar de hertjes. Deze keer komen we via de Riekevoort op de Hoofdstraat uit. Zo leer je Rijen-City nog eens kennen. Luchiano en Diana rusten even uit op een bankje.

Waar komt de naam Rijen vandaan? Als we internet geloven zijn rijten of rijen waterloopjes die vanaf hogere heidegronden in een rivier lopen, bijvoorbeeld in De Donge. Later werden deze waterloopjes leien genoemd en dat ziet men terug in straatnamen als de Eerste Lei, de Tweede Lei en de Derde Lei. (Bron)

Rijen, Leien, Pijen, Keien what's next?

We lopen richting de Hoeksestraat waar het hertenkampje zich bevindt. Ineens is Luchiano verdwenen. Ik kijk naar rechts en ontwaar een kapelletje dat ik nooit eerder heb gezien, tenminste niet bewust. Het betreft een Dankkapel die in 1950 is onthuld ter nagedachtenis aan militairen die tijdens de Tweede Wereldoorlog dan wel in Indonesie zijn gesneuveld. Het opschrift op het poortje luidt: "ONBEVLEKT HART VAN MARIA - BESCHERM ONS." (Bron)

Luchiano bidt er een hele tijd, ik heb hem maar niet gevraagd waarvoor. We gaan verder en lopen tegen het voormalige huis van zus Margriet en zwager Wiro aan en maken er een foto van. Zo kunnen ze vanuit Portugal zien hoe het huis er tegenwoordig uitziet, dat is handig.

De hertjes wonen zowat in de achtertuin van dit huis. We hebben drie sneetjes brood bij ons en een stuk stokbrood. Diana rent naar de geiten, die staan met hun neus tegen het hek. De hertjes liggen een beetje achteraf te niksen en maken derhalve geen onderdeel uit van enig Kodakmoment.

Kennelijk krijgen de dieren voldoende te eten. Wat bepaalt er dat sommige dieren toch door blijven eten? Zelfs de eenden maken geen aanstalten in onze richting te komen. We moeten het met de geiten doen. "Ze zijn zo zacht", zegt Diana. Ik denk aan feta en shoarma.

Het is tijd om naar huis te gaan, immers we hebben een barre tocht van 1500 meter voor de boeg. Niet voor niets geldt de 1500 meter bij het schaatsen als de zwaarste afstand maar Diana houdt zich goed. Zonder morren loopt ze de hele afstand en ik met de wandelwagen ernaast.

Luchiano schept op dat hij het snelste is, ja kunst op de fiets. "Ik ga winnen", roept hij. Dan begint Diana vlakbij huis plotseling te snikken. Geschrokken vraag ik wat er aan de hand is, of ze het koud heeft of iets anders. Dan blijkt dat ze huilt omdat Luchiano gaat winnen, ze kan nu eenmaal slecht tegen haar verlies.

"Je zorgt er maar voor dat Diana wint", roep ik naar hem. Of hij dan wel van mij mag winnen vraagt Luchiano. Zo word ik dus derde, nou ja dat is toch brons.

Nooit geweten trouwens dat geiten een soort van spleetogen hebben. 's Avonds eten we kip.