CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Zondag was de laatste competitiedag in de Eredivisie. Ik hinkte op twee gedachten, immers het Generaal Maczek museum in Breda was die middag open. Luchiano (10) heeft aanstaande dinsdag verkeersexamen en moet de route nog uit zijn hoofd leren. Lucy fietste met hem mee en na twee uur waren ze nog niet terug. Als je zelf niet beslist worden beslissingen voor je genomen.

Zaterdagmiddag gingen we op bezoek bij Belkis, een vriendin van Lucy uit de Dominicaanse Republiek die in Den Haag woont. De dames hadden elkaar veel te vertellen. Tussen de echtgenoot en mij klikte het gelukkig ook, alleen Luchiano verveelde zich stierlijk. Hetgeen hij herhaaldelijk ventileerde, een verbeterpuntje.

De vriendin woont al heel wat jaren in Nederland maar eet nog vrijwel iedere dag typisch Dominicaans. Rijst, bruine bonen, bakbanaan, bacalao (gezouten kabeljouw) en wat dies meer zij. Al rap stond er een bord gekookte bakbanaan met bacalao voor mijn neus. Het was goed te eten.

Belkis wilde Lucy Habichuelas con dulce (zoete bruine bonen, recept) leren te bereiden. De inkopen deden we met zijn allen in winkelcentrum de Bazar aan de Hoefkade. Den Haag is andere koek dan Rijen, er is net iets meer te doen zeg maar.

Handig ook om een winkeltje op loopafstand te hebben waar men allerlei voedingsmiddelen uit het Caribisch gebied kan vinden. Voor thuis sloegen we flink wat bakbananen en ander grut in.

"Gooi de boodschappen maar meteen in de auto", zei Lucy. De echtgenoot van Belkis ging met me mee en de rest liep naar de flat. De auto stond op nog geen honderd meter daar vandaan. Ik legde de tas met boodschappen in de kofferbak. Dat was snel gepiept.

"Zal ik je nog even mijn winkel laten zien?", vroeg de man waarvan ik voorheen dacht dat zijn achternaam zijn voornaam was. We staken de weg over naar station Holland Spoor. Er stond slechts één tram en die was leeg. Beter gezegd nagenoeg leeg. Er was politie en er kwam een ambulance aanrijden. Wij volgden de zaak op een afstandje. Een hartaanval of een steekpartij?

Aan de andere kant van het station tegenover de Haagse Hogeschool ligt de boekhandel die al gesloten was. We keken door de ramen naar de studieboeken. We slenterden wat door de buurt en gingen de Haagse Hogeschool in, het was Afrikadag. Op het podium in de hal speelde een leuke band een soort van Zouk-muziek. Het klonk mij als Kassav in de oren.

Inmiddels was er ongeveer een uur verstreken. Toen we het gebouw uitliepen checkte ik mijn telefoon en ja hoor, missed calls. Luchiano begon zich ongerust te maken. Hoe lang kan het nu helemaal duren om een zakje met boodschappen in de auto te leggen? "We komen er zo aan", stelde ik hem gerust. Om kwart voor acht reden we Rijen in waar we een portie Babi Pangang kochten, de integratie ten top.

Okay, Generaal Maczek moet nog even wachten maar wat een prachtig weer was het zondagmiddag. Lekker buiten zitten met een koude Duvel en een bak Griekse salade. Het bovenlijf ontbloot (de dames willen ook wat) en Langs de Lijn op de radio. PSV is voor de vierde opeenvolgende keer kampioen, het was allemaal niet geweldig maar dat geldt voor het gehele Nederlandse voetbal, toch?

Dan is het tijd voor de bekendmaking van winnaars en posities in de voetbalpoule. Winnaar bij de Wegloggers is geworden team 1-0-1 van iemand met de merkwaardige naam CasaSpiderMepper. Hierachter gaat Kees Barneveld schuil, directeur SQL Integrator Curacao. Kees, gefeliciteerd met deze overwinning. In het overall-klassement eindigde CasaSpiderMepper op een verdienstelijke 29e plaats.

De Webloggers hebben het ook goed gedaan. In het subpoule-klassement bezetten wij de 14e plek, voor volgend jaar mikken we op een top-10 positie.

Posted by CasaSpider at 6:56 AM | Permalink | Comments (15)

Zaterdag ging ik naar Valkenswaard en Lucy vroeg mij daar een mosselpan te kopen. Zij kende een viswinkel naast de Primafoon op de Eindhovenseweg waar ze mosselpannen verkopen. "En verras me, neem ook mosselen mee", zei ze.

Er stonden een man en een vrouw in viswinkel 't Visserssteegje. "Verkoopt u mosselpannen?", vroeg ik aan de vrouw. "De grote kosten 13 euro 95 en de kleine 9 euro 95", antwoordde zij. Geen idee of dat duur is en wat überhaupt de specifieke kwaliteiten van een mosselpan zijn. Voor mij was het maar een gewoon zwart pannetje.

"Doe mij maar zo'n grote mosselpan", zei ik. De vrouw pakte de onderste van de twee grote zwarte mosselpannen en liep ermee naar de kassa. "En doe er ook maar twee kilo mosselen bij", zei ik. "Mosselen?", zeiden de man en de vrouw van de viswinkel in koor. "Die hebben we niet en die komen ook niet meer, het mosselseizoen is afgelopen. Dat begint pas weer in juli."

"Dus je kunt nu nergens meer mosselen krijgen?", vroeg ik.
- "Neen, en als je ze toch nog ergens vindt zijn ze van slechte kwaliteit. U eet nooit mossels?"
"We wilden er net mee beginnen."
- "Ach, weet u. Vroeger voordat ik in de viswinkel stond wist ik ook helemaal niets van mosselen."

De mosselpan heb ik in de viswinkel achtergelaten. Met een beetje geluk is hij begin juli een stuk duurder.

Het mosselseizoen loopt van de tweede week van juli tot half april. Nuttige informatie over mosselen is te vinden onder deze link (Mirror).

Posted by CasaSpider at 9:53 AM | Permalink | Comments (12)

Ons leven staat even in het teken van Mexico, vooral culinair maar toch. Zondag aten we Burrito's en vandaag Chili con Carne. Kan het Mexicaanser? Naast mij staat een Tequila en volgens Lucy ontbreekt alleen de Mariachi.

En dan is er nog H3. Een maand of wat geleden dreigde hun lied Oh Mexico via Dolfijn FM een hit op Curacao te worden, echter dit was zelfs de Makamba-luisteraars te gortig. De lyrics bestaan slechts uit het tot in den treure herhalen van de titel. Behalve het laatste stukje waarin de ene H aan de andere vraagt waar ze op vakantie naar toe moeten. "Tenerife, dat lijkt me wel wat."

H3 staat voor Huub, Henk en Harrie. Voor wie dat teveel van het goede vindt is er ook een duo bestaande uit alleen Huub en Henk. Maar dan heten ze Toon & Ko. Speurend op het internet naar informatie over deze genieën stuitte ik in Google op de volgende titel: "Terra - Presentación oficial del H3 en México". Grote genade, zijn ze nu helemaal gek geworden in Mexico dat ze er daar een officiële presentatie tegenaan gooien?

Maar neen, het betrof gelukkig de introductie van de Hummer H3 aldaar.

Mexico is een enorm groot land met een oppervlakte van 1.972.550 km2 en 107 miljoen inwoners. Hoeveel keer groter is dat dan Nederland? De afstand tussen de plaatsen Tijuana gelegen vlak tegen California en Cancun aan de Caribische Zee bedraagt niet minder dan 5284 kilometer. Reken het zelf maar na.

Mexico en Curacao hebben iets gemeen, de dreiging van orkaan Felix. Ook al lijken Honduras, Belize en Guatemala een buffer te vormen. We schenken nog maar eens een Tequila in.

Posted by CasaSpider at 9:13 PM | Permalink | Comments (19)

Twaalf jaar op Curacao en nooit een barbecue gehad, een barbecue in de zin van het apparaat wel te verstaan. Het is gewoon ongelofelijk. Als er ergens een barbecue in de zin van vlees eten is zijn het altijd dezelfden die achter het apparaat gaan staan om het vlees te bereiden. Mij heeft het nooit zo aangetrokken en alleen het aansteken van de kolen leek al een onoverkomelijk probleem.

Maar toch... op een zondagmiddag heeft het wel iets om om een uur of drie de BBQ aan te steken en een half uurtje later de eerste lomito (ossenhaas) erop te leggen. Een beetje naar het langskomende verkeer kijken, Bachata-muziek op de achtergrond en een Polar onder handbereik. Ja, het broeide al een tijdje en donderdag barstte de bom.

Het liep al tegen vier uur 's middags en we zouden rijstschotel met kipfilet eten maar Lucy had de kipfilet nog niet uit de diepvries gehaald. "Weet je wat?", zei ik, "We gaan nu die BBQ halen bij Goisco, kopen wat biefstuk en dan hebben we een snelle hap." Even later reden we met zijn vieren naar Goisco.

Bij Centrum Supermarkt te Mahaai haalden we wat BBQ-gereedschap zoals een tang, een schep, kolen, aanmaakolie en niet te vergeten biefstuk en kippenpootjes. Om iets over vijven waren we thuis. We maakten de doos open waar de Vortex 19-inch BBQ in zat en troffen een enorme hoeveelheid stokjes, schroefjes, flensjes, boutjes en wat dies meer zij aan. "Die snelle hap kun je wel vergeten", zei Lucy.

Terwijl ik de gebruiksaanwijzing probeerde te ontcijferen begon zij met het inelkaar zetten van het apparaat. En zowaar, na een half uur leek het ding sprekend op het demo-model bij Goisco. Zelfs de wielen deden het. Terwijl Diana (1) met haar fietsje liep legden wij een laag kolen op de bodem, goten er aanmaakplie overheen en staken de zaak in de hens.

Na een minuut of twee waren de vlammen gedoofd en gloeide er nog geen een kool. We stopten er wat papier onder, goten er olie overheen en probeerden het opnieuw. Na ongeveer een kwartier opstarten begonnen er een paar kolen te gloeien. Lucy maakte er een mooi stapeltje van en even later gloeide onze Vortex als een puber die voor het eerst een naakte tiet ziet.

Lucy spoedde zich naar de keuken, prepareerde de kogelbiefstukken en maakte een grote kom met knoflooksaus. Aan mij de eer om de biefstukken op de BBQ te leggen. Na drie minuten draaide ik ze om en tot mijn verbazing waren ze al erg mooi bruin. De andere kant was ook zo gepiept en vol spanning maakten we ons op voor het proeven.

En sjonge, sjonge, wat waren deze biefstukken lekker!

Luchiano (9) nam de positie achter de BBQ over en begon met de kippenpootjes. Daarna volgden nog meer biefstukken en tenslotte de karbonades. Normaliter doen wij vier dagen met deze hoeveelheid vlees, maar er is maar één eerste keer op de eerste eigen BBQ. Stokbrood, gekleurde macaronie, groentenspiezen en rode wijn maakten de zaak af.

Een klein verbeterpuntje volgens Lucy is dat we de volgende keer wegwerpservies en -bestek gebruiken. Precies toen wij geen hap eten meer door onze keel konden krijgen waren de kolen aan het doven. Het was inmiddels half negen, een snelle hap is het dus niet geworden.

Wat Luchiano betreft BBQ-en we vanaf nu iedere dag. Misschien geen slecht idee, want zelden heeft hij zoveel en zo snel gegeten.

Posted by CasaSpider at 9:40 AM | Permalink | Comments (23)

Vrijdag hebben we twee dvd's gehuurd bij Movie Time. The Ant Bully voor Luchiano (9) en The Sentinel voor ons. Om een uur of negen zaten we met zijn vieren knus rondom de laptop. Ja, met zijn vieren want Diana (1) zat bij Lucy op schoot. We dachten laat haar maar even vijf minuten kijken, dan valt ze wel in slaap. Maar ze was helemaal gebiologeerd door het scherm en als er water vloeide riep ze luidkeels: "Awa!"

De film gaat over mieren, neen over een jongetje dat niet lekker in zijn vel zit. Hij heet Lucas en wordt gepest door zijn vriendjes. Uit verveling en frustratie spuit hij water in een mierennest. Als zijn ouders op vakantie gaan wil hij geen dag zeggen tegen zijn moeder. Hij blijft alleen met zijn zus en zijn oma in huis achter.

Een slimme mier heeft een toverdrankje bereid en daarmee willen ze Lucas straffen. 's Nachts gieten ze een druppel van het drankje in zijn oor en dan wordt Lucas net zo groot klein als een mier. Ze nemen hem mee en richten een tribunaal in. Lucas verdedigt zich door te zeggen dat hij toch niet kon weten dat mieren ook gevoel hebben en familie.

Hij moet met de mieren verder leven en bewijst per toeval zijn nut als ze worden aangevallen door een kolonie libelles. Per toeval, want eigenlijk is hij nog steeds de egoistische Lucas van vroeger. Een nieuwe vijand doemt op, the Ant Bully. Dit is een man met een insectenverdelgingsbedrijf, gespecialiseerd in mieren.

Na een spannende (ahum) strijd waarin de mieren en de libelles hun krachten bundelen weten de zij een druppel van het toverdrankje in het oor van the Ant Bully te krijgen. Uiteindelijk fietst hij schreeuwend en tierend op een driewielertje weg. De mieren vinden dat Lucas genoeg heeft geleerd en geven hem het drankje om weer groter te worden. Wel adviseren zij hem om het drankje buiten het mierennest op te drinken.

Het dikke jongetje dat Lucas altijd pestte komt eraan met zijn gang. Maar Lucas is niet meer bang en blijft staan als het dikke jongetje beveelt: "Met zijn allen op hem." De andere kinderen kiezen nu partij voor Lucas en met zijn allen verjagen ze de dikkerd.

Als de vader en moeder van Lucas thuiskomen geeft hij zijn moeder een extra knuffel. Ja, het is natuurlijk wel een kinderfilm en nog een Amerikaanse ook.

Wij hebben ons met de film geamuseerd en geven hem derhalve een 7 uit 10.

Zaterdagmiddag ging Luchiano bij Gerard, een vriendje van de karateles, spelen. Lucy had geen zin in Pleincafé Wilhelmina en daarom reed ik naar Albert Heijn om wat lekkere dingen te kopen.

Sushi en frikandel, een prima combinatie die me terug doet denken aan het huwelijk van mijn zus Pascale met zwager Luc in september 2000.

Tijdens het feest werden veel mooie acts opgevoerd maar degene die het meeste indruk maakte was die van de Pimpelmezen, het orkest waar ook Pascale en Luc deel van uitmaakten. Zij hadden een lied gecomponeerd met in het refrein de boodschap dat Pascale van olijven houdt en Luc van friet. Dat deze op het oog merkwaardige combinatie toch kan werken toonde men aan met het bijbehorende kado, een potje olijvenmayonaise. Of zoiets.

Om half zes was Luchiano thuis en begonnen we aan ons Happy Hour. Een ijskoude Duvel en mozarella in zoetzure paprika als aperitief. Tijdens het dominoën begonnen we aan de sushi, Osaka style. Die viel niets tegen, neen die was zelfs lekker. En datzelfde gold voor de frikandellen met ketchup en mayonaise (mosterd voor Lucy!) die we een uur of twee later aten.

Aan de hoofdfilm van de avond zijn we niet meer toegekomen. The Sentinel bekijken we vandaag. Hoe heet het eigenlijk als woorden overeenkomen qua klank zoals bij de films Bully en Sentinel en de gerechten sushi en frikandel?

Posted by CasaSpider at 10:03 AM | Permalink | Comments (23)

"Hebben we popcorn in huis?", vroeg ik aan Lucy. Bier en Tequila waren er in ruime mate, maar als men een avondje televisie gaat kijken moeten de kaken wel kunnen malen. "Ja, we hebben nog twee pakken", antwoordde ze tot mijn opluchting. Toen ik met Luchiano (9) op bed lag te lezen vroeg Lucy of ze niet beter gevulde eieren kon maken. Ja, gevulde eieren zijn nog lekkerder dan popcorn.

Wat gingen wij eigenlijk kijken, wat was er te doen? Niets minder dan de Miss Universe verkiezing die dit jaar in Mexico plaatsvond. Natuurlijk betreft het een spektakel waarin commerciele en politieke belangen meer prioriteit hebben dan de schoonheid van de kandidates maar toch is het geen straf om een paar uur beeldschone vrouwen te bekijken.

Vitamine voor de ogen!

Het overgrote deel van de kandidates ziet men slechts gedurende een seconde of drie, de tijd waarin zij al lopende haar naam en het vertegenwoordigde land mag uitspreken. Dat was meteen alles wat wij van Naemi Monte uit Curacao hebben gezien. Ook mijn favorietes uit Italie en Panama overleefden de eerste schifting niet. En Nederland? Nederland deed niet eens mee, hadden ze nu echt Yolanthe niet kunnen sturen?

Van de laatste tien overgebleven vrouwen was er één kaal, hadden er twee blond en de overige zeven donker haar. Miss USA Rachel Smith zag er afgetraind uit, tegen het te dunne aan. Toen zij opkwam in haar galajurk stapte ze op de zoom en ging onderuit. Gelukkig herpakte zij zich snel, maar het leed was reeds geschied. Een Miss Universe hoort niet te vallen dat is algemeen bekend.

Miss USA werd vijfde, Korea vierde en Venezuela derde. Wie zou Miss Universe 2007 worden, Brazilie of Japan? Mijn voorkeur en ook die van Lucy ging uit naar Riyo Mori uit Japan. Een vrouw met alluren en klasse die tegelijkertijd speels en schalks uit de hoek kan komen, de droom van iedere man. Hoogste tijd om aan de spanning een einde te maken ook al staat de clou al in de titel. De Japanse Riyo Mori is gekroond tot Miss Universe 2007.

Wie wil met haar 's morgens een bordje gevulde eieren Sushi eten?

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (19)

Laatst ging er een stokje rond of beter gezegd werden mensen getagged. Daar doe ik uit principe bijna nooit aan mee, kan dat überhaupt uit principe bijna nooit? Het laatste stokje was iets van: "Vertel vijf dingen over jezelf die bijna niemand weet."

Daar moest ik aan denken toen ik op een ochtend mijn brood aan het klaarmaken bereiden was. Bruin brood, Blue Band halvarine, een groot aantal plakjes kaas en daar mayonaise bovenop.

Het is altijd een heel gesmeer en geklieder om de kaas netjes met mayonaise te bestrijken. Ik vroeg mij af waarom ik de mayonaise op de kaas smeer en niet op het lege sneetje brood dat daar opgeklapt moet worden. Ja zelfs kan men mayonaise op beide sneetjes brood smeren nog voor deze met kaas te beleggen.

Dit is ten eerste een stuk gemakkelijker dan de gladde kaas te besmeren en ten tweede kan de mayonaise op de sneetjes veel beter gedoseerd worden. Weinigen zullen dit van mij weten. Voor sommigen betekent het wellicht een keerpunt in hun leven met betrekking tot het besmeren van boterhammen met kaas en mayonaise.

Posted by CasaSpider at 1:47 PM | Permalink | Comments (29)

Luchiano (9) en ik gingen naar supermarkt Mangusa te Rio Canario. We bevonden ons in het gangpad met de potgroenten en het hondenvoer. Typisch een gangpad voor diepzinnige gedachten.

Bijvoorbeeld over wat Floris van Pallandt, directeur van luchtvaartmaatschappij DAE, 's morgens op Radio Hoyer vertelde. Directe concurrent Insel Air start deze week nog met haar vluchten op de route Curacao-Sint Maarten. Zeer binnenkort meer daarover.

Of over de twist wie het Carnaval mag organiseren, Fudeka of Foka II. Dit in navolging van de strijd om de enige echte Sinterklaas in 2005.

Neen, het was fundamenteler en ging vooral dieper. Ik bukte om een pot bruine bonen te pakken, keek op het etiket en constateerde dat het kapucijners waren. Snel zette ik de vermaledijde pot terug en zocht naar waar de bruine bonen staan.

Het is werkelijk onvoorstelbaar dat er mensen zijn die kapucijners prefereren boven bruine bonen. Het is typisch hondenvoer soldatenvoer. Bij de marine en landmacht worden kapucijners raasdonders (nooit van gehoord, lichting '59) genoemd. Wie eet dit anno 2007 nog?

Posted by CasaSpider at 9:26 PM | Permalink | Comments (35)

Na het werk reed ik woensdagavond direct door naar Centrum Supermarkt te Mahaai. Al voor de tweede of derde keer zonder Luchiano (8), dat is te ver omrijden. Diverse mensen bij Centrum vragen al waar hij toch is. "Volgende week neem ik hem weer mee", antwoord ik dan.

Sinds een paar weken staat het Vispaleis met een stand in de supermarkt. Voorheen stond het Vispaleis in Toko Zuikertuintje, maar die is in oktober 2005 failliet gegaan. Aangezien wij daar nooit boodschappen deden was ik ook geen klant van het Vispaleis.

En dat terwijl het Vispaleis goed aangeschreven staat. Ik had zin om Lucy, die erg veel van vis houdt, eens te verrassen en vroeg drie lekkerbekjes aan de aardige verkoopster. Ze zocht drie grote voor mij uit, pakte ze in en deed er twee bakjes van die lekkere witte saus bij. Om het helemaal af te maken kocht ik een bos bloemen.

Thuis haalde ik de boodschappen uit de auto en zette ze bij de koelkast. Lucy bergt de spullen altijd op, zo weet ze namelijk waar ze zich bevinden. De lekkerbekjes, volgens Van Dale gepaneerde en gebakken schelvisfilet, vielen in goede aarde. Snel bereidde Lucy een portie tostones, gefrituurde in schijfjes gesneden groene bakbanaan, die zeer goed smaken met een beetje zout en tomatenketchup (recept).

Bij het zien van de bos bloemen viel ze steil achterover van verbazing. "19 Juli, geen bijzondere dingen en jij neemt bloemen voor mij mee? Dat mag wel in je weblog genoteerd worden!"

Bij deze dus.

Posted by CasaSpider at 7:15 AM | Permalink | Comments (20)

"Ja lekker, rauwe bleekselderijstukjes met mierikswortelsaus", riepen Ino & Bente verrast uit. Of woorden van gelijke strekking. Nauwlettend hield ik het schaaltje met de rauwe bleekselderijstukjes in de gaten. Het aantal stukjes nam niet bijzonder snel af, het ging ongeveer in het tempo waarin Luchiano (8) normaliter zijn gewone eten opeet.

"Zal ik eens wat chips halen?", vroeg ik. "Och ja, chips is ook wel lekker", zei Ino nonchalant. Binnen vijf minuten waren de chips op en konden we aan het hoofdgerecht beginnen. Puur voor de volledigheid: gehaktballetjes met knoflook- dan wel Thai Chilli-saus, rode kool en aardappelpuree. "Da's lang geleden dat wij Hollands hebben gegeten", vonden de Benino's.

Na het ijs gingen we dominoën. Puur voor de volledigheid de eindstand van het eerste spel:

1. CasaSpider (7)
2. Ino (3)
3. Bente (1)
4. Lucy (0)

In het tweede spel stonden Ino en ik al snel weer op twee gewonnen partijen. Lucy won er ook één en alleen Bente bleef op nul staan. Tot overmaat van ramp kreeg zij de hik. Het is altijd een koddig gezicht om iemand te zien die de hik heeft. Alleen voor de hikkende zelf is het iets minder.

We haalden een glaasje water voor Bente. Nu heeft zij van Ino een trucje geleerd om van de hik af te komen. Het water dient namelijk op zijn kop gedronken te worden. Het is een beetje gek gezicht maar het helpt wel. Bente hikte niet meer.

Een onbedoeld neveneffect van het op zijn kop drinken was dat zij vanaf dat moment begon te winnen met dominoën. In de eindfase hadden Lucy, Bente en ik zes winstpartijen en Ino vijf. Met haar laatste steen, de 4-2, maakte Bente een eind aan deze ronde. Puur voor de volledigheid de eindstand van het tweede spel:

1. Bente (7)
2. Lucy (6)
3. CasaSpider (6)
4. Ino (5)

We borgen de dominostenen op en bespraken de belangrijke thema's van de wereld. Lucy had inmiddels wat last van haar achterste door het langdurig zitten op een harde stoel. Het valt ook niet mee met zo'n buik en een kind erin dat behoorlijk beweegt. Het is mooi om te zien hoe de voetjes en/of handjes van de baby soms door de buikwand heen lijken te komen. Nog een kleine drie weken...

Ino & Bente namen afscheid. Toen zij in de auto zaten kon ik mij met enige moeite beheersen om de resterende stukjes rauwe bleekselderij met mierikswortelsaus op te eten.

Posted by CasaSpider at 1:04 PM | Permalink | Comments (11)

Vanavond komen Ino & Bente aka de Benino's een hapje bij ons eten. Het Statief heeft er nu al zin in. Lucy kan redelijk goed koken, tenminste dat vind ik, en daarom neemt zij de Main Course voor haar rekening.

Ik doe voor- en nagerecht. Het nagerecht is ijs en als voorgerecht had ik eerst chips bedacht. Onbegrijpelijk dat koks altijd zolang over koken doen, mij kost het nooit meer dan enkele minuten.

Het nadeel van chips is echter dat ze (a) niet gezond zijn en (b) teveel vullen. De echte honger is wel weg na de chips.

Daarom heb ik deze keer voor iets geheel anders gekozen en wel Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus. Dit voorgerecht heeft louter voordelen, het is (a) supergezond en -lekker, geeft (b) niet zo'n vol gevoel in de maag en is (c) vrijwel even snel te bereiden als het opentrekken van een zak chips.

Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus, daar gaan wij vast nog meer van horen. Al klinkt het Duitse Meerrettich en het Engelse Horseradish net een stukje krachtiger.

Posted by CasaSpider at 6:17 PM | Permalink | Comments (13)

Sinds de Thaise kokkin van café De Tropen het eiland heeft verlaten is het droevig gesteld op Curacao met betrekking tot Thaise maaltijden. Ja, men kan naar Sawasdee (domain temporarily disabled), maar wie wil er nu 20 Antilliaanse guldens betalen (ongeveer 9 Euro) voor een loempia.

Bodo van kridan.nl had er per ongeluk telefonisch drie besteld. Samen met een kippetje was hij 90 gulden kwijt. Bij het zien van de rekening moest hij zich vasthouden aan de bar.

Neen, dan kan men beter Thais eten bij Ino en Bente. Bente kan ontzettend goed koken en vindt het leuk om gerechten uit diverse landen klaar te maken. Aziatische gerechten hebben echter haar voorkeur. Toen de grote wok op tafel kwam met een mengsel van groenten en vlees legde zij uit wat er zoal in zat.

Ervan uitgaande dat zij allerlei Thaise ingredienten aan het opnoemen was vroeg ik mij af wat kèlinja voor iets was. Het bleek echter om gewone Curacaose galinja te gaan wat gewoon kip is, maar dan met Utrechtse uitspraak. Het eten smaakte er niet minder om, integendeel.

Na het eten kwamen de dominostenen op tafel. Een beetje sporten is goed voor de mens. De eerste twee partijen werden gewonnen door Ino, de volgende door Bente.

Toen wisselde Luchiano (7) Lucy af en won vier maal op rij. Uiteindelijk had Luchiano zes maal gewonnen en Ino en Bente ieder drie keer. De eindstand tussen de Spiders en de Laurenssen was dus 6-6. Ahum.

Wie er als gebruikelijk helemaal op de achtergrond bleef en ook op geen enkele foto staat dat is het statief. Inmiddels is het statief een volwaardig gezinslid en mag overal mee naar toe. Hij gedroeg zich wederom uitstekend, er viel geen onvertogen woord. Zonder tegen te sputteren zette hij ons vijven in samenwerking met zijn kameraad de zelfontspanner keer op keer op de foto.

Op een bepaald moment kon Ino het niet meer aanzien. Hij haalde zijn eigen camera en maakte een foto van ons met het statief op de voorgrond. Zo gauw die foto online komt is hij hier ook te bewonderen, ter ere van het statief. Ino staat zelf niet op deze foto. Ik vermoed dat hij in een vorig leven zelf een statief is geweest, waar komt anders die opofferingsgezindheid vandaan?

Nog een laatste filosofische beschouwing over het statief. Het is moeilijk om te stoppen als men er eenmaal over begonnen is. Hier komt de filosofische beschouwing:

"Het statief staat tot de zelfontspanner als de landingsbaan tot de automatische piloot."

Wie ook niet vergeten mag worden is Chippie, de vijfjarige hond van Ino en Bente. In het begin blafte hij nogal, na een tijdje kwam hij af en toe voorzichtig kijken. Luchiano wilde hem aaien, maar schielijk vluchtte het kleine hondje iedere keer weg. Op deze (nightvision) foto is hij nog net te zien, onder de tafel.

Moe maar voldaan keerden wij naar huis terug.

Posted by CasaSpider at 11:34 AM | Permalink | Comments (7)

Sinds Luchiano (7) heeft ontdekt dat het big business is heeft koken zijn volle aandacht. We hadden nog een receptenboekje liggen en onze aankomende Chef koos hieruit het overheerlijke recept Hamburgers.

Hij nam het boekje mee naar Centrum Supermarkt te Mahaai. Terwijl ik de gebruikelijke boodschappen in het karretje gooide liep Luchiano met zijn neus in het receptenboek door de winkel. "Waar staat de peterselie? En het paneermeel? En we hebben ook gevulde olijven nodig!" Het ging maar door. Nooit geweten dat Hamburger zo'n ingewikkeld recept is.

Uiteindelijk was de kar vol en gingen we naar huis. De volgende middag begon Luchiano onder leiding van Lucy te koken. Tevens legde zij de hele sessie vast met de camera. Het resultaat is vandaag hier te zien, op de Gran Premiere. Een tip om meer plezier van deze CasaMovie te hebben: gebruik indien mogelijk een hoofdtelefoon in plaats van de speakers.

Om de movie wat dynamischer te maken (koken is saai) is er namelijk een toepasselijk melodietje onder gemonteerd. Hierdoor zijn de teksten iets minder goed te verstaan. Met een hoofdtelefoon en de ondertiteling lukt dat stukken beter.

De door Luchiano klaargemaakte hamburger was overigens bijzonder lekker.

Download Luchiano prepares Hamburgers (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 9,883,443 bytes.
Duration: 3.30 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:31 AM | Permalink | Comments (16)

Op zondagmorgen vroeg Luchiano (7) netjes of hij televisie mocht kijken. Dat mocht. Normaliter staat dan luttele seconden later Cartoon Network aan. Tot mijn verbazing zette Luchiano de TV op de zender van foodnetwork.com en keek geconcentreerd naar een kookprogramma. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken.

Even later ging Lucy naast hem zitten. Ik vroeg haar waarom Luchiano tegenwoordig naar kookprogramma's kijkt. "O, bij die zender kun je 10.000 dollar winnen", antwoordde zij.

Luchiano sprong meteen op, keek mij lachend aan en stak zijn duim in de lucht. "Ja, je weet het. Als ik er geld mee kan verdienen kijk ik ernaar!"

Posted by CasaSpider at 6:40 AM | Permalink | Comments (15)

Het gaat best goed met Lucy's Nederlandse les, iedere morgen studeert ze een uurtje. Gisteren bracht ik haar naar school. Op de terugweg vroeg Luchiano aan mij wat we gingen doen: 'Kunnen we naar Burger King of De Tropen gaan, papa?'.

Nu had Lucy mij de opdracht gegeven om Chili con carne klaar te maken. Dat is zo'n beetje het enige gerecht dat ik echt goed kan bereiden. Toch was Lucy's verzoek vrij ongebruikelijk, sinds zij op Curacao is kook ik eigenlijk nooit meer.

Ik antwoordde Luchiano dus: 'Nee jongen, dat kan niet. Papa moet van mama koken!'. Uit Luchiano's reactie bleek dat het inderdaad al een hele tijd geleden was dat ik gekookt had: 'Papa, kunnen mannen koken?'.

Thuis bereidde ik in 25 minuten een overheerlijke Chili. Jammer genoeg kon Luchiano mijn kookkunst niet erg waarderen. Hij gaf te kennen liever mierenpoep te eten dan mijn Chili. Wat hem betreft was het de laatste keer dat ik het eten heb klaargemaakt.

Posted by CasaSpider at 8:54 AM | Permalink | Comments (4)