CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Op donderdag 31 december 2009, de laatste dag van het oude jaar, neem ik 's middags vrij. Het kost nog enige moeite om weg te komen bij Brabant Water, want Gijs Dontje neemt afscheid en doet dat met een heerlijke appelbeignet. Hij mag vaker weggaan. In mijn portemonnee branden enige Hongaarse forinten. Bij de Rabobank kan ik ze niet inwisselen, dat verhaal is reeds geschreven maar nog niet gepubliceerd. Inmiddels wel, een link naar de toekomst. Hoe wreed is dat? Deze vreemde bank raadt mij aan het geld bij een Grenswisselkantoor te wisselen en nabij het station van 's Hertogenbosch bevindt zich een vestiging.

De wisseltruc is gepiept in een vloek en een zucht. Ik ben verbaasd: "Huh, gaat dat zo gemakkelijk?" "Jazeker", zegt de vrouw aan de balie. "Waarom niet?" "Nou, ik dacht ik moet me legitimeren en dergelijke", pruttel ik. "Nou, bij zulke kleine bedragen hoeft dat niet hoor", wijst de dame mij terecht. Op zulke momenten kent men zijn plaats weer. Het maakt nederig.

Op naar winkelcentrum Wagnerplein in Tilburg-Noord. Daar halen we elk jaar, nou ja sinds vorig jaar, reeds bereide spare-ribs bij slagerij Fons Pessers. Een flesje Tequila erbij en nog wat kleine dingen en de voorbereidingen voor de jaarovergang zijn getroffen. O nee, toch niet helemaal. Als ik thuiskom stuift Luchiano (12) al naar beneden. "Papa, gaan we al?" Voor het eerst kopen we vuurwerk en dat doen we bij de Boerenbond. Ik vink wat spullen aan die niet te duur zijn maar toch klinkende namen hebben. Zo zitten er 200 kanonslagen tussen, dat lijkt ons wel vet. Tevreden kijk ik naar de rekening, voor het luttele bedrag van 13,99 euro gaan wij knallen vanavond!

Luchiano is opgewonden en wil de rotjes en kanonslagen thuis meteen uitproberen. Dat is geen slecht idee, immers men kan maar beter geoefend hebben met de gevaarlijke explosieven. "Leg het voorwerp op de grond, steek voorzichtig het lontje aan en ga op minstens acht meter afstand staan", aldus luidt ongeveer de gebruiksaanwijzing. Ervaren fire-fighter als ik ben steek ik het rotje gewoon in de hand aan en gooi het een meter of drie weg. Dat is maar goed ook, was het rotje namelijk op acht meter ontploft hadden we het niet eens gehoord.

's Avonds eten we spare-ribs en Sushi (puike combinatie) en drinken Westmalle en Tequila (puike combinatie). We kijken naar Guido Weijers maar echt leuk wil het niet worden. Dat lijkt later ook op te gaan voor Jan Jaap van der Wal. Zo slecht waren de oude helden Freek en Youp dus niet. Enfin, het wordt vanzelf twaalf uur, wacht even eerst is daar nog de uitslag van de Staatsloterij. Wij hebben eindcijfer 27 en warempel 27 valt een paar keer. Helaas zijn het de enige cijfers die we goed hebben en maandag ga ik derhalve gewoon werken.

Het grote moment breekt aan en we ruilen 2009 in voor 2010. De eerste januari kan men schrijven als 20100101 en dat is een mooi getal. We ontkurken de Champagne, proosten en dan is het de beurt aan Luchiano en mij. Daar gaan we met onze berg vuurwerk. We beginnen met een paar rotjes en kanonslagen maar dan roepen de vuurpijlen en het Bengaals vuur. De vuurpijlen doen het wel maar echt spectakulair is het niet te noemen. Die van de buren zien er beter uit en is dat niet altijd het geval? Maar we hebben het Bengaals vuur nog en Luchiano heeft gelezen dat men minimaal 16 jaar oud moet zijn om dit levensgevaarlijke explosief aan te steken. Ik graaf ze in in de restanten van onze sneeuwpop en steek er een aan...

Soms is er in het leven een zekere discrepantie tussen verwachting en realiteit. In het geval van het Bengaals vuur is de verwachting een rode zee wat zeg ik oceaan van vuur, gelijk welke men wel eens ziet in het Ajax-stadion. De realiteit is de vlam van een lange lucifer. Een kleine bummer. Manmoedig gaan we verder met het verbranden van rotjes en kanonslagen tot de handen koud worden. Tijd om naar binnen te gaan en de Nieuwjaars muziekprogramma's op behoorlijke sterkte aan te zien en te horen.

Dat klinkt in ieder geval een stuk harder dan onze kanonslagen.