CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

"Hé, daar staat een dromedaris", zegt collega Peter L. die bij de Druppel naar buiten kijkt. "Of is het een kameel?" Wie weet er nu niet het verschil tussen een dromedaris en een kameel en vraag twee sinds wanneer beschikt Den Bosch over een dierentuin?

Het blijkt om een trein te gaan. Dat is een stuk logischer aangezien wij uitkijken, als we tenminste niet toevallig aan het werk zijn, op het station van Den Bosch. Er staat een ouderwets treinstel met twee bultjes, het kan niet missen dat is de Kameel. Snel pak ik de camera van mijn mobieltje en zoom erop in. De Kameel begint net te rijden maar vanaf de vijfde verdieping door het dubbele en niet geheel schone glas staat het apparaat er desalniettemin mooi op. Al zeg ik het zelf.

De Kameel stamt uit 1954 als de NS 20 en is een dieselelectrisch motorrijtuig. Dieselelectrisch, is dat een soort van hybride met 14% bijtelling? Een leuk alternatief voor de Toyota Prius!

Bijzonder aan de Kameel zijn de twee bestuurderscabines die zijn ondergebracht in twee uitstulpingen in het dak. Vandaar de bijnaam. (Wikipedia)

Al snel verdween de Kameel uit beeld maar de trein bleef in mijn hoofd hangen. Waarom houden bijna alle jongens van treinen? Toen ik een jaar of zes was nam mijn opa me vaak mee naar een bergje met uitzicht op een rangeerstation in Sankt Wendel.

Opa was niet goed ter been en maakte gebruik van een wandelstok. Trots liet hij zijn nieuwste exemplaar zien dat met een simpele handbeweging tot een krukje getransformeerd kon worden. Maar vaak zaten we naast elkaar in het gras naar de treinen te kijken. In die tijd waren er vrijwel alleen stoomlocomotieven, de rode Triebwagen was daartussen een opvallende uitzondering.

Enkele jaren later kreeg ik mijn eerste Märklin-trein. Het was een dure hobby en elke dag tuurde ik in de Märklin-catalogus. De duurste trein was de TEE-expres van 166 D-Mark, gevolgd door mijn favoriet de oersterke Krokodil uit Zwitserland. Die kostte 120 D-Mark en was ook ruim boven het budget. Ik moest kiezen tussen een blauwe NS-loc en de DB-103 van de Deutsche Bundesbahn. Een jaar had ik ervoor gespaard en voor 63 Deutsche Marken was hij mijn eigendom. Wat was ik trots.

Tja, zomaar wat gedachten na het zien van de Kameel.

Posted by CasaSpider at 7:02 PM | Permalink | Comments (10)

Zaterdagochtend belde ik wat rond op zoek naar een naaimachine. Mannen hebben de naam technisch te zijn en in het geval van computers en audio/video ben ik dat ook wel. Qua naaien zijn vrouwen echter superieur. Van vroeger herinner ik me hoe mijn op zich a-technische moeder druk in de weer was met patronen op overtrekpapier die zij vervolgens uitraderde (of zoiets). Voor leken onsamenhangende lappen stof werden in hoog tempo op de gestaag snorrende naaimachine aan elkaar genaaid en het resultaat was een echt kledingstuk. Niet te geloven.

De Toyota ESG325 leek mij wel een mooie machine. De man aan de andere kant van de lijn was het daar niet mee eens. "Neen meneer, die hebben wij niet. Dit is een vakhandel en wij verkopen geen machines van plastic." Hier sprak een kenner, een man met liefde voor het vak. Als instapmodel bood hij een Toyota uit de Excellence Serie aan voor nog geen 25 euro meer dan de ESG325 bij Neckermann. "Vanmiddag kom ik bij u langs", besloot ik het gesprek.

"Luchiano (10), aankleden! We gaan naar Oisterwijk."
- "Naar Oisterwijk? Wat doen, krijg ik een goocheldoos?"
"Neen, we gaan een naaimachine kopen."
- "Een naaimachine, ah neeeee! Ik wil niet mee."
"Jawel, je moet. Een naaimachine kopen is de droom van iedere tienjarige jongen."
- Neeeee, ik wil niet. Waarom moet ik altijd mee?"
"Voor mijn gezelligheid, daar heb je nu eenmaal een zoon voor."

Gebruik maken van de ouderlijke macht, het is gewoon heerlijk. Even later zaten we samen in de donkerzwarte Volkswagen Jetta op weg naar naaimachinehandel Habotex in Oisterwijk.

De -met respect- ietwat oudere man die de winkel drijft is er nog echt een van de oude stempel. Hij neemt de tijd voor de klant en heeft mij veel uitgelegd over naaimachines. Nu weet ik zelfs wat een overlock-machine kan.

Een naaimachine wordt er ook niet zomaar verkocht, neen eerst wordt gesproken over onderhoudsbeurten, eventuele reparaties en cursus. Habotex heeft een filiaal in Tilburg dat 's avonds van 6 tot 9 open is. De eigenaar staat dan in die winkel en geeft gratis les aan mensen die een naaimachine bij hem hebben gekocht.

Als het nodig is mag Lucy meerdere malen langs komen. Maandagavond gaan we er meteen heen, tenminste dat is de bedoeling. Kijk, die service krijgt men bij Neckermann niet. Het enerverende uitstapje sloten we af met een korte wandeling door het centrum van Oisterwijk en een Hema-worst. Wanneer krijgen we eigenlijk een Hema in Rijen?

De Westmalle Triple stond koud en wij waren klaar voor de finale van Idols-2008. Wekenlang hebben we de kandidaten gevolgd en onze favoriet is Nathalie. Weet je, Nikki uit Rooi zingt goed maar toch zie ik geen ster in haar. Niet nationaal en al helemaal niet internationaal. Nathalie combineert elementen van twee vrouwelijke superstars te weten Tina Turner en Celia Cruz en heeft het in zich een grote te worden.

Het was zo evident dat ik me afvroeg waarom zo weinigen dat zien. Alhoewel, is een programma dat voor geld via SMS laat stemmen sowieso wel te vertrouwen? Waarschijnlijk lachen de organisatoren zich helemaal gek. Okay, Nikki heeft gewonnen. Wij voelden ons genaaid, Lucy wilde verder geen seconde meer van het programma zien.

Van Nathalie gaan we nog horen, dat kan gewoon niet anders.

Posted by CasaSpider at 12:59 PM | Permalink | Comments (11)

Op de middelbare school haalde ik meestal vette onvoldoendes voor wiskunde maar dat lag aan de leraren. Immers, toepasbare wiskunde is hoogst interessant. Neem bijvoorbeeld statistiek.

Lucy speelt elke week mee met de zaterdaglotto. Daarin moet men 6 cijfers voorspellen uit 45. Van vroeger meen ik mij te herinneren dat het 6 uit 41 was, dus wie die vier cijfers erbij heeft verzonnen? Maakt het eigenlijk veel uit, 6 uit 41 of 6 uit 45? Hiervoor dient men te kijken naar hoeveel combinaties van zes cijfers gemaakt kunnen worden met 41 dan wel 45 getallen.

De statistiek maakt hierbij onderscheid tussen permutaties en combinaties. Bij combinaties doet de volgorde er niet toe en bij permutaties wel. In het geval van een lottotrekking maakt het niet uit of eerst 13 wordt getrokken en dan 18 of andersom, het gaat om de combinaties.

Het is tijd voor twee formules. De formule om permutaties te berekenen luidt als volgt:

P = n! / (n-k)!

En die voor combinaties zo:

C = n! / (k! * (n-k)!)

Waarbij P staat voor Permutaties, C voor Combinaties, n voor het totaal aantal getallen en k voor de grootte van het groepje. Een voorbeeld. Stel men wil weten hoeveel groepjes van 2 (k) gemaakt kunnen worden van de cijfers 1 tot en met 6 (n).

P = 6! / (6-2)! ofwel
P = 720 / 24 ofwel
P = 30

In het geval van permutaties is de combinatie (1,2) een andere dan (2,1). In het geval van combinaties niet. De combinatie-formule toegepast met hetzelfde voorbeeld.

C= 6! / (2! * (6-2)!) ofwel
C = 720 / 48 ofwel
C = 15

Het uitroepteken staat voor faculteit en dat werkt zo: 4! = 4x3x2x1 = 24. Er zijn 15 verschillende groepjes van twee cijfers te maken uit zes cijfers: (1,2)(1,3)(1,4)(1,5)(1,6)(2,3) etc.

Dezelfde formule toegepast op de lotto levert het volgende op:

Bij 6 cijfers uit 41 is C gelijk aan: 4.496.388
Bij 6 cijfers uit 45 is C gelijk aan: 8.145.060

Het verdient aanbeveling om bij het berekenen gebruik te maken van een rekenmachine, 45-faculteit is een tamelijk groot getal. Hoe dan ook, de kans op zes goed bij de lotto is 1 op ruim 8 miljoen.

Boeiende materie maar eigenlijk komt dit allemaal naar boven door het voetballen. Bij Engelse bookmakers kan men op alles wat los en vast zit en hoe groot is nu de kans dat in een volgend voetbalseizoen NAC in 7 aaneengesloten wedstrijden wederom 20 punten uitloopt op AZ?

En hoe is dat in een formule te vangen?

Posted by CasaSpider at 6:01 PM | Permalink | Comments (14)

Kerstmis lijkt alweer maanden of tenminste weken geleden. Wij vierden het voor het eerst sinds twaalf jaar in Nederland, in Borkel om precies te zijn. Een echt kerstgevoel heb ik in Nederland niet gehad en dat is een beetje vreemd, immers anderen zeggen dat dat gevoel juist op Curacao ontbreekt. Het tegendeel is waar. Mensen maken er hun tuin voor schoon en versieren het huis aan de buitenkant met lampjes.

Het was gezellig met de familie. De koks Luc en Wiro hebben zich enorm uitgesloofd en verdienden voor deze avond zonder overdrijven een Michelin-ster. Zelden heb ik zo lekker gegeten. Het gedeelte van het huis waar Margriet en Wiro tot hun emigratie naar Portugal bivakkeren was ontruimd en daar stond nu een lange tafel. De kroonluchter heb ik met gevaar voor eigen leven van de zolder gehaald.

Mijn zussen houden van zingen. Van links naar rechts Pascale, Monica en Margriet zingen enthousiast alle kerstliederen die men maar kan bedenken. Fragmenten daarvan staan op film, fragmenten die wellicht nog ooit van pas komen. Neef Ruben kijkt het allemaal relaxed aan en ja, hij is echt zo lang. Dit is geen Photoshop-montage. Ook Lucy en Truus lieten het zingen liever aan de zussen over.

In de comments bij de laatste CasaMovie Wintertime raadde een zekere Bedz mij aan om movies voortaan met Vimeo te bekijken in plaats van YouTube of Google Video. Inderdaad is de kwaliteit veel beter. Dat komt omdat de films ongecomprimeerd worden weergegeven. Bij wijze van proef staat de Vimeo-versie nu online, bekijk hem en vergelijk zelf met YouTube.

Tegelijkertijd was ik bezig met Oracle DBMS-versie 11.1.0.6. Om half zes startte de download van 1.7 gigabyte en om half negen was alles geïnstalleerd. Voor Nederlanders wellicht heel normaal maar voor mij toch spectaculair. Daarna ging het helaas mis. Bij het installeren van de Service voor DbConsole (Enterprise Manager) bleef de zaak hangen. Dit gebeurde ook na opnieuw opstarten.

Op de PC draait Windows Vista. Mijn CasaSpider-account is administrator maar kreeg bij bijna iedere bewerking de melding: "Toegang geweigerd". Daar wordt men niet vrolijk van. Toch kent Vista ook een echt Administrator-account. Om dit te activeren dient men een command-prompt met de rechtermuisklik als administrator te openen. Vervolgens tikt men in: "net user administrator /active:yes". Na opnieuw opstarten verschijnt plotseling een Administrator-icoon en op deze wijze kon de hangende Service worden uitgeschakeld.

Inmiddels was het al bijna elf uur. Tegen twaalven kwam Luchiano (10) naar beneden met flinke buikpijn. "Ik geloof dat ik moet overgeven", zei hij. "Naar de WC!", antwoordde ik. Daar kwam inderdaad een hoop zurigheid naar boven. Vanmorgen zag de zaak er een stuk beter uit, waarschijnlijk heeft hij iets verkeerds gegeten.

Posted by CasaSpider at 11:47 AM | Permalink | Comments (13)

We hebben de afgelopen dagen niet stilgezeten. Hoewel, donderdag zag ik een programma over iets van huis en tuin. Een man veranderde in luttele ogenblikken een kale tuin in iets prachtigs met pergola, bankjes, een vijver etc. Daarbij vergeleken valt ons huisverbeteringsproject in het niet.

Het moeilijkste was de Linnarp. Met zo'n naam moet het ding wel van Ikea zijn en dat klopt. Officieel is het een boekenkast maar wij gebruiken hem als buffet- dan wel vitrinekast, immers hij is een beetje groot voor één boek. Voor het zover was moest de Linnarp nog wel in elkaar gezet worden.

Tactisch liet ik de drie dozen links liggen en begon met het installeren van de wireless printer. Dat nam zijn tijd maar verliep probleemloos. Luchiano (10) en ik kunnen nu van overal in het huis printen. Niet dat we dat doen maar het kan wel.

In de tussentijd was Lucy begonnen met het uitpakken van de onderdelen van de kast. Behalve de planken zitten er ook ongeveer 25.000 schroefjes, nippeltjes en hoe al die wonderlijke onderdelen mogen heten in. Al vrij snel ging het mis. Een spie (?) paste niet in het gaatje waarin hij volgens de handleiding moest.

"Volgens mij past hij wel als ik wat forceer", zei ik tegen Lucy. "Neen, jij gaat niets forceren!", antwoordde zij beslist. Op zich heel verstandig, alleen konden we niet verder. Ik besloot met de twee planken, de spie en de gebruiksaanwijzing naar Ikea te rijden. Luchiano ging met me mee.

Bij de Klantenservice legde ik het probleem voor. De man bekeek de zaak aandachtig en zei toen: "Volgens mij moet de spie toch echt hier doorheen. Feitelijk draagt deze constructie de hele kast, daarom zit hij zo strak." We besloten dat hij de spie er als bewijs in zou slaan. Dit lukte zonder problemen.

Ondertussen had ik ontdekt dat er een krasje in het kleine plankje zat. De man bekeek het en zei dat het inderdaad in de fabriek was gebeurd. Ik weet niet precies hoe hij dat kon weten. Het betreffende plankje lag echter niet los op voorraad. "We kunnen dit op twee manieren oplossen", sprak de man. "Ofwel maak ik een andere doos open en haal daar het plankje uit, ofwel geef ik u een korting van 30 euro."

"Geef mij die 30 euro maar", zei ik. Immers, de onderkant van het plankje bevindt zich niet in het zicht. Thuis sloeg Lucy de andere spie zonder problemen in de plank. De afhandeling van Ikea verdient wederom een compliment.

Het in elkaar zetten van de Linnarp verliep verder voorspoedig. Donderdag bevestigde ik de kast met schroeven aan de muur waardoor hij stevig staat als een huis. Alleen de deuren moesten nog. Ook dit verliep zonder problemen. Alleen vond ik dat de ene deur één milimeter hoger moest hangen. Om het helemaal af te maken.

"Wat zullen we doen?", vroeg ik. "Hem zo laten hangen of die linkerdeur er weer even uithalen?" "Zeg jij het maar", zei Lucy. Overmoedig geworden door het snelle succes tot dusverre haalden we de deur eruit. Vervolgens hebben we hem er wel vijf keer in en uit gezet met steeds beroerder resultaat.

Waarschijnlijk is er in het proces iets een beetje verbogen. Gevolg is dat de deuren nu niet meer onafhankelijk dicht gaan, ze moeten samen tegen elkaar aangedrukt worden. Regelmatig verzuchtten we: "Hadden we ze nu maar gewoon laten hangen, wat kan dat ene milimetertje nu toch schelen..."

Ik moest denken aan het Peter Principle dat kort samengevat het volgende inhoudt: "In a hierarchy every employee tends to rise to his level of incompetence." Bij klussen is dat niveau in mijn geval snel bereikt.

Afijn, de kast staat en ziet er mooi uit. Voor wat betreft de klemmende deuren wachten we totdat Margriet en Wiro terug zijn uit Portugal.

Posted by CasaSpider at 9:58 AM | Permalink | Comments (29)

1.

Sinds woensdagmiddag hebben wij het huis van CasasPa en Truus voor ons alleen. Hebben we ze weggejaagd? Neen, zij zijn vrijwillig naar de stad van Renesmurf vertrokken. Even was er paniek want waar waren die twee brieven ook alweer? In de kofferbak natuurlijk. Luchiano (9) staat erbij te kijken en doet een blokfluit na. Ik ben niet dol op het geluid maar het is beter dan dat van die vreemde lipfluit van hem. Daarmee zijn we al eens bijna de C&A uitgezet.

Goede reis CasasPa en Truus, ook alvast voor zaterdag.

2a.

Donderdagmorgen ging ik op pad naar de gerenoveerde KPN-winkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard. Een paar dingen regelen. Een daarvan was het aanschaffen van een mobieltje voor Lucy. De keuze viel op een Nokia 6300 omdat daar een gratis carkit bij wordt geleverd. Jammer genoeg moest ik een keer extra op en neer rijden wegens het niet kunnen tonen van geldige legitimatie. De tweede keer lukte het wel maar thuis gaf de nagelnieuwe telefoon aan dat de simcard niet geregistreerd kon worden.

!@#$%^&*@!

3.

Terwijl ik bezig was met bovenstaande kreet ging de telefoon, de mijne wel te verstaan. Het was juffrouw Els van de St. Servatiusschool. Luchiano was tijdens het speelkwartier hard met zijn linkerarm tegen een houten bank aan gevallen en had daar veel last van. Hij was zelfs paniekerig aan het huilen. Snel reed ik naar Borkel om de ongelukkige op te halen. Ze hadden hem in de koffiekamer geparkeerd omdat hij zo moest huilen en daarmee stoorde hij de andere kinderen (grapje). Erg goed kon hij zijn linkerarm niet bewegen en voor alle zekerheid besloten we de Eerste Hulp ernaar te laten kijken. Immers, ik kwam er een paar maanden geleden zelf ook pas drie dagen later achter dat mijn pols gebroken was.

Het was geen leuke dag voor Luchiano. 's Middags was er een feest van Ridders en Kastelen op school en dat ging hij missen. Bovendien is hij niet doorgedrongen tot de finale van de voorleeswedstrijd op vrijdag.

We reden eerst naar huis om Lucy en Diana (1) op te halen en vervolgens door naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven waar we uitstekend werden opgevangen. Men vroeg slechts naar naam en geboortedatum. Van zorgverzekeraar ONVZ hebben we nog geen papieren laat staan kaartjes, maar dat was geen enkel probleem. De eerste arts die naar Luchiano's arm keek zag dat het geen zaak van leven of dood was, we moesten in de wachtkamer plaatsnemen. Diana vermaakte de aanwezigen, vooral door een bepaalde jongeman babyboekjes te laten voorlezen.

Ondertussen deed de linkerarm van Luchiano het steeds beter. Van een breuk leek geen sprake meer te zijn. Die diagnose bevestigde de tweede arts, het betreft slechts een spierkneuzing. "Maar dat kan wel veel pijn doen hoor", zei hij er vergoeilijkend bij. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis.

2b.

Op de terugweg wipten we bij de KPN-winkel aan. Direct zag ik de medewerker die mij de niet werkende telefoon had verkocht en schoot hem aan: "De telefoon doet het niet! De simcard kan niet geregistreerd worden!" De medewerker was niet erg onder de indruk en zei dat het altijd even duurt voordat een nieuw nummer actief is. Hij zette de telefoon aan en die deed het gewoon.

Posted by CasaSpider at 4:55 PM | Permalink | Comments (15)

Haar schoonheid heeft ze van haar moeder, dat staat buiten kijf. Op drie punten lijkt Diana (1) op mij, okay volgens Lucy op vier want de prinses kan knap driftig worden als ze haar zin niet krijgt en dan balt ze haar handen tot vuisten. Dat schijn ik ook te doen. "Het valt nog mee dat ze haar middelvinger niet opsteekt", aldus Lucy.

Drie punten dus en dat zijn de auto, de telefoon en de computer. We gaan zoals men dat met punten doet de drie punten eens puntsgewijs behandelen.

De auto

Als ik 's avonds thuiskom van mijn werk rij ik de auto ons terrein op. Meestal doet Luchiano (9) de deur open en dan komt Diana al enthousiast aankruipen. DKOD ofwel de kofferbak ons doel. De laptop en de Samsonite maken plaats voor de twee kinderen die vervolgens zoveel mogelijk tijd in de kofferbak willen doorbrengen. Natuurlijk scheelt het wel dat de kofferbak hierbij openblijft. Als ik het zat ben en Diana eruit wil halen begint zij fanatiek van neen te schudden. Afgelopen zondag moesten we na het Happy Hour even wachten bij onze Chinees. Lucy zette Diana op de bestuurdersstoel en ook daar had zij het uitstekend naar haar zin.

De telefoon

In Nederland kochten wij een eenvoudige KPN prepaid-telefoon. Een dure hobby want het kortste gesprek kostte al 50 eurocent. Terug op Curacao moet de sim-lock er nog eens afgehaald worden, tot die tijd functioneert het apparaat als wekker. En als speelgoed voor Diana die dol is op de ringtones. In het begin, als de ringtone uitgespeeld was, probeerde ik de telefoon uit haar handen te trekken om een andere te laten horen. Dat viel niet in goede aarde. Inmiddels zijn we zover dat Diana vaak zelf een andere ringtone kan selecteren en als dat onverhoopt niet lukt zegt zij: "Papa" en geeft me de telefoon in het volste vertrouwen dat ze hem weer terugkrijgt. O ja, laatst ging onze huistelefoon. Het was Diana die met mijn mobieltje via speed dial de juiste verbinding legde.

De computer

Als ik achter de computer ga zitten komt Diana er al snel aangekropen. Langs mijn stoel klimt ze omhoog, kijkt me vragend aan en begint daarna geluiden te maken in de trant van "Aaaah... aaaaah.... aaaaah!" Het sein om haar op te tillen en op schoot te nemen. Mijn laptop heeft aan de voorkant knoppen om een media-player te bedienen, harder/zachter, vooruitspoelen, pauze dat soort dingen. Daar duikt Diana op af en begint er als een gek op te drukken. Hierna verschijnt gedurende enige seconden een mooi blauw licht. Een erg verslavend licht. Het volgende object is de muis. Deze geeft aan de onderkant namelijk rood licht en dat is bijna even verslavend als blauw. Als zij hiermee klaar is valt zij het toetsenbord met twee handen aan. Het moment om haar weer op de grond te zetten.

Tot zover de drie punten in het leven van onze prinses die op dit moment haar interesse hebben. Wanneer doen make-up, kleding en vooral schoenen eigenlijk hun intrede in het leven van een vrouw?

Posted by CasaSpider at 8:45 PM | Permalink | Comments (17)

Sinds jaar en dag gebruik ik ZoneAlarm als firewall op mijn computers. Het is een uitstekend programma en nog gratis ook, wat wil men nog meer als Nederlander? Uiteraard is het bedrijf Check Point dat ZoneAlarm maakt heeft overgenomen niet van de liefdadigheid en biedt men derhalve ook een betaalde versie van het product aan met een paar leuke features.

Nu zijn die features wel leuk maar veel mensen houden echt niet van betalen. Als men ZoneAlarm download moet men een paar keuzes maken en voor men het weet installeert men de trial-version van de betaalde versie. Het is mij al tweemaal overkomen. De eerste keer kon ik na afloop van de trial-period automatisch downgraden naar de gratis versie. De tweede keer diende de gratis versie alsnog gedownload en geïnstalleerd te worden.

Sinds kort draait bij mij de gratis versie van ZoneAlarm 7.0.337. Opvallend was dat in Microsoft Outlook plotseling een toolbar verscheen voor ZoneAlarm MailFrontier, een anti-spam programma. Hier had ik niet om gevraagd en bovendien deed het programma rare dingen. In de spamfolder van MailFrontier bevonden zich emails die ik toch echt als non-spam had aangemerkt.

Er was geen normale manier om de ongewenste software te verwijderen en mijn irritatie groeide. Via Google (hoe anders?) vond ik een artikel om het toch voor elkaar te krijgen. In datzelfde stuk schrijft iemand dat bij de voorgaande versie van ZoneAlarm (7.0.302) er nog een add/remove button in de MailFrontier toolbar zat. In de laatste versie heeft een in en in slecht mens van Check Point besloten deze button te verwijderen. May (s)he burn in hell!

De Good Guys moeten samenspannen tegen zoveel Evilness, daarom hier de manier om MailFrontier uit Microsoft Outlook te verwijderen:

• Close Outlook
• Windows Explorer, open C:\Program Files\Zone Labs\ZoneAlarm\MailFrontier
• Double-click UNWISE.EXE
• When prompted for the install.log file, use C:\Program Files\Zone Labs\ZoneAlarm\MailFrontier\INSTMLF.LOG
• On the MailFrontier uninstall panel, select Automatic [Next>], then [Finish]
• Launch Outlook
• Manually delete Outlook folders 'ZoneAlarm Challenged Mail' and 'ZoneAlarm Junk Mail'

Geen dank, graag gedaan. Al met al was het heel wat werk om door een ander opgedrongen software te verwijderen. In de registry zitten vast nog een aantal verwijzingen naar het vermaledijde programma. Mag dit zomaar?

Rechtbankverslaggever Rob Zijlstra schrijft in zijn post Snelkoppeling van 1 mei jongstleden over een man die zich schuldig heeft gemaakt aan wederrechtelijke vrijheidsberoving en vernieling. Een citaat:

"Het gaat nu even om het laatste. De man had een snelkoppeling van het bureaublad van een computer die niet van hem was, verwijderd. Dat is vernieling, zegt de rechtbank. Door het verwijderen van de snelkoppeling is de computer beschadigd, in die zin dat er een herstelhandeling nodig is om de computer weer te laten functioneren zoals voor de verwijdering. Dat de herstelhandeling niet veel om handen heeft, doet aan de beschadiging dan wel vernieling niet af. Hersteld moet er.

Okay, in het ene geval drukt de eigenaar van de computer op de knop en in het andere een niet-geauthoriseerd persoon. Maar wat is nu meer vernieling en vereist meer herstelhandelingen, het verwijderen van een snelkoppeling (shortcut) op het bureaublad of het ongevraagd installeren van software die niet op normale wijze meer te verwijderen is?

Twee links over hetzelfde en een ander probleem met de niewste versie van ZoneAlarm:

• Computeridee 04.04.2007: Nieuwste versie ZoneAlarm gedraagt zich als malware
  
• Nucia 05.04.2007: Overbodige rommel uit ZoneAlarm Free Edition verwijderen

Posted by CasaSpider at 6:07 PM | Permalink | Comments (15)

Om een uur of acht 's avonds haal ik de camera tevoorschijn en maak een rondje door ons huis. Verschuif de zware koelkast en de flitser doet zijn werk.

"Wat ben je nou weer aan het doen?", vraagt Lucy.
- "Oh, even onze stopcontacten fotograferen."
"Waar is dat nu weer goed voor?"
- "Ik ben bezig met een artikel over stopcontacten op Curacao."
"Interessannnnnnt. Not!"

Okay, CNN halen we er wellicht niet mee maar belofte maakt schuld. Op Curacao worden veel types stopcontact doorelkaar gebruikt. Dientengevolge is ook de handel in verloopstekkers lucratief. Eigenlijk heet een stopcontact niet stopcontact maar wandcontactdoos (Wikipedia). Maar dan denk ik eerder aan een muurbloempje.

Stopcontact dus. Waarom kent Curacao zoveel types? Dat komt doordat we hier zowel het Europese als het Amerikaanse systeem kennen. Qua spanning wordt gebruik gemaakt van 127 en 220 volt.

Complicerende factor is dat de 127 volt wordt geleverd op 50 herz terwijl de meestal op de Amerikaanse markt afgestemde apparatuur met 60 herz bij 110 volt werkt. De lampen gaan iets eerder stuk.

Hier volgt een galerij van stopcontacten op Curacao. Opvallend is dat Google meer dan één miljoen pagina's vindt met gallerij als schrijfwijze.

• Foto #1: Ongeaard stopcontact, Amerikaans systeem, 127 volt.
• Foto #2: Geaard stopcontact, Amerikaans systeem, 127 volt.
• Foto #3: Geaard stopcontact (Chineesje), Amerikaans systeem, 220 volt.
• Foto #4: Ongeaard stopcontact, Europees systeem, 127 volt.
• Foto #5: Ongeaard stopcontact, Europees systeem, 127 volt, verloopstekker naar Amerikaans systeem.
• Foto #6: Geaard stopcontact, Amerikaans systeem, 127 volt, met verrassende drukknopjes in onze badkamer.

Het verschil tussen stopcontacten met 127 en 220 volt kan men bij het Amerikaanse systeem zien door de stand van de oogjes. Bij 220 volt lijkt het stopcontact op een Chinees, met alle respect.

Onze Nederlandse strijkbout werkt op 220 volt. Hiervoor gebruiken wij een verlengsnoer met vierwegstopcontact waarbij de stroom uit een Chinees stopcontact komt. Vergissen doet men zich niet snel. Eens sloot ik de geluidsinstallatie die toen ingesteld was op 220 volt aan op een stopcontact met 127 volt. De lampjes branden dan op halve kracht en er komt geen geluid uit.

Update 08.02.2007 / 07:55

Met dank aan Bodo een link naar de website van Henk Pasman die echt verstand heeft van electriciteit en dan in het bijzonder op Curacao.

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (27)

De cursus Prince2 zit erop. Gedurende twee maandag- en twee woensdagavonden maakte docent Ivo Stomp (Manoa Management) ons wegwijs in de wondere wereld van projectmanagement met Prince2. Maar first things first, eerst het eten. Op maandag kregen we pizza van de Pizza Hut en op woensdag broodjes van Delifrance. Gisteren had ik een langwerpig bruin broodje met filet-americain, ei, uitjes en kappertjes.

Het was heerlijk.

Voordat we aan de les begonnen was het tijd voor een groepsfoto. Niet iedereen staat erop, Norwin en Mark kwamen wat later binnen. Met dank aan Het Statief is CasaSpider daarentegen wel present. Wie er ook op staat, weliswaar een beetje op de achtergrond maar toch, is Richard Maat. Speciaal voor de familie Maat in Zeeland hier een uitvergroting van hun zoon, rechts in beeld. Nog even en we kunnen op het CasaLog de groeten doen. Andrew Solomon is de meest expressieve medewerker van SQL, ook al doet hij dat altijd in een soort van Hulk-pose.

Nu kon de les beginnen. Het was de vierde en laatste sessie van vijf tot negen 's avonds en de sfeer kan het best beschreven worden als jolig. Dat jolige gaat er straks wel af als we voor het examen moeten studeren. Het examen vindt plaats op donderdag 15 februari van 17:00 tot 18:00 uur.

Wat vond CasaSpider van de cursus? Van tevoren zag ik enigszins op tegen vier uur les in een donkere, ietwat bedompte ruimte na een dag werken. Achteraf is dat meegevallen. Om iets over negenen was ik thuis en had dan zelfs wat extra energie. Zonder meer een verdienste van de docent en ook wel een beetje van onszelf, ahum.

Behalve het cursusmateriaal hebben wij toegang tot de zogenaamde Memotrainer van 4PSO via internet. Per dagdeel krijgt men oefeningen en een toets. Fout beantwoorde vragen komen automatisch terug en tevens kan men een extra oefening genereren of zich laten drillen. Voor mij werkt dit bijzonder prettig. Waar ik normaal één of hooguit twee dagen voor een examen de boeken eens in kijk heb ik nu iedere dag trouw mijn online oefeningen gemaakt. Processen, componenten, producten etc. zijn hierdoor meer gaan leven.

Over de methodiek Prince2. De achterliggende gedachte van een methodiek is dat het onzinnig is om iedere keer opnieuw het wiel uit te moeten vinden. Mensen met veel projectmanagementervaring kennen inmiddels de valkuilen en weten op welke wijze een project het beste tot een goed einde kan worden gebracht. Door hun werkwijze te formaliseren, te documenteren en te voorzien van templates is het voor minder ervaren en/of capabele soortgenoten aanzienlijk eenvoudiger om in te stappen.

Dat is meteen ook het gevaar van methodieken, ze kunnen veel onkunde en gebrek aan verantwoordelijkheid verhullen. Voor een hele tijd dan toch. Het doet mij terugdenken aan de jaren '80 bij de Detam in Utrecht. De Detam, tegenwoordig opgegaan in het UWV, voerde een aantal sociale verzekeringswetten uit, zoals de Ziektewet (ZW), de Wet op de Arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en de Werkloosheidswet (WW).

Het betrof complexe, aan verandering onderhevige wetgeving. De geautomatiseerde systemen zijn voor ieder van bovengenoemde wetten uitgevoerd door precies één Systeemontwerper. Deze werd bijgestaan door een Systeemanalyst en een paar programmeurs. De betreffende Systeemontwerper wist minstens zoveel van de betreffende wet als de afdelingsspecialisten.

Ergens in 1988 besloot de Detam gebruik te maken van SDM als systeemontwikkelingsmethodiek. Men startte een groot project om een nieuw WW-systeem te bouwen. Op een bepaald moment waren tientallen mensen, vooral dure consultants van Cap Gemini, bezig met het maken van de Definitiestudie, datamodellen en wat dies meer zij. De Systeemontwerper die het oude WW-systeem in zijn eentje gebouwd had was in dit proces niet meer dan een klein radertje en zag het met lede ogen aan.

Het project is een groot fiasco geworden ook al werd het later (uiteraard) anders verkocht. Het heeft de mensen die toch al sceptisch waren ten aanzien van de nieuwe methodieken alleen maar sceptischer gemaakt. Niet helemaal terecht, immers de methodiek treft op zich geen blaam.

Het gevaar van grote hoeveelheden kant en klare templates voor op te leveren documenten en rapporten is echter dat er in veel gevallen niet daadwerkelijk wordt nagedacht. De opgeleverde producten ogen professioneel ook al schieten zij inhoudelijk tekort.

Ach, het blijft mensenwerk. Uitgaande van bekwame mensen is Prince2 een goede, ietwat zware methodiek. En ondanks dat tijdens de laatste sessie de naam Bonnie St. Claire (Wikipedia) een paar keer viel is vooralsnog niemand er dommer van geworden.

Posted by CasaSpider at 12:35 PM | Permalink | Comments (21)

Het opstarten van een computer noemt men met een Engelse vakterm booten. Probleem hiervan is dat als de powerbutton wordt ingedrukt nog geen regel programmacode is geladen. Net als Baron von Münchhausen die zichzelf aan de lederen riempjes van zijn laarzen uit het moeras trok is een computer in staat om het Operating System te laden met behulp van zichzelf. (Bron: Wikipedia).

Als een baby geboren wordt is het een hulpeloos wezentje dat niet veel meer kan dan de borst van de moeder zoeken. En dan te bedenken dat dit wezentje op de geboortedag reeds negen maanden oud is. Zo ging het ook met Diana (6 maanden). De eerste weken lag zij op haar rug en kon niet veel.

Een volwassene die op lang zijn rug ligt merkt dat zijn spieren en ledematen snel strammer worden. Een baby daarentegen beweegt ongemerkt veel en traint daarmee zijn lichaam. Gelijk een soort bootstrap wordt het eerst zo machteloze mensje sterker en kan het steeds meer. Een wonderlijk proces.

Diana's bootproces zit in een versnelling. Op het grote bed kruipt ze over alles en iedereen heen, ze gaat zelfstandig zitten en laat zich soms juist weer vallen. Zondagmorgen zat ze in haar wieg. Ik tikte op de rand van het houten hekwerkje. Op die rand sabbelt ze graag, maar dan moet ze wel staan.

Diana begon meteen te lachen, liet zich gecontroleerd naar voren vallen en pakte de spijlen van de wieg beet. In een mum van tijd stond ze rechtop en begon op de rand te sabbelen. Natuurlijk doet ze dit soort dingen nooit voor de camera. Vandaag ondernemen we een nieuwe poging.

Morgen op Sinterklaasavond wordt Diana zeven maanden. Wanneer is een mens eigenlijk geboot?

Posted by CasaSpider at 12:31 PM | Permalink | Comments (16)

Tegenwoordig lezen wij doordeweeks de Extra in plaats van de Vigilante. De Extra is een beetje moeilijker maar levert meer informatie. Een column in deze Papiamentstalige krant die mij aanspreekt is Bosina Bla Bla, letterlijk Luidspreker Bla Bla. Het is een goede column.

Vraag: Wat maakt een column goed?
Antwoord: Een column is goed als hij de mening van de lezer bevestigt dan wel verbreedt dan wel op subtiele wijze verandert.

In de dagen na het bereiken van het historische akkoord tussen Nederland, Curacao en Sint Maarten is na de aanvankelijke euforie steeds meer kritiek te beluisteren. Velen menen dat in plaats van Aruba Plus als beoogd resultaat slechts een Antillen Min is behaald. Met name de invloed van Nederland op het terrein van Justitie wordt gehekeld.

Nu heeft Curacao zo'n beetje het grootste aantal politieke partijen, het grootste aantal vakbonden en het grootste aantal radiostations per hoofd van de bevolking ter wereld, iedereen vindt zijn mening de belangrijkste. Iedereen behalve ik natuurlijk.

De delegatie die naar Nederland is gegaan om te onderhandelen vertegenwoordigde een groot gedeelte van de bevolking. Alleen Frente Obrero (FOL) heeft principieel verstek laten gaan. Als dit akkoord wordt afgewezen, wie moeten we dan in vredesnaam sturen? Curacao heeft duidelijk behoefte aan een sterke leider als Sarah Wescot-Williams van Sint Maarten.

In de column van zaterdag verbaast Bosina Bla Bla zich over de paradox op Curacao tussen enerzijds de grote internet-dichtheid en anderzijds het lage nivo of zelfs ontbreken van websites op commercieel en vooral politiek gebied. Zo heeft president Hugo Chávez van Venezuela niet minder dan 21 verschillende websites volgens de column.

Zelfs in een op internet-terrein achterliggend land als Nicaragua heeft de Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN) van Daniel Ortega een gelikte website waar op Curacao geen enkele partij ook maar bij in de buurt komt. Hetzelfde geldt voor de website van Dr. Leonel Fernández, president van de Dominicaanse Republiek.

Eind november 2005 heb ik het al eens gedaan, een review van websites van politieke partijen op Curacao. De verkiezingen zaten er toen aan te komen, dat is meestal wel een inspiratiebron om een site nieuw leven in te blazen. Een kort rondje langs de velden met als basis de links naar politieke partijen in de rechter marge van het CasaLog:

• Ban Vota: Het goede nieuws is dat de site in de lucht is, op het eerste gezicht is er sinds een jaar geleden echter helemaal niets veranderd.
• Forsa Korsou: Website uit de lucht.
• Frente Obrero (FOL): Website under construction. Forever?
• Niun Paso Atras (NPA): Website linked nu naar een hypotheek-portal!
• MAN: Niets werkt meer op deze voorheen redelijke site. Sinds 7 oktober 2006 wordt er gewerkt aan een nieuwe website.
• PAR: Sinds de verkiezingen van januari 2006 is er niets meer aan deze website gedaan.
• PLKP: Enorm rommelige site met een lange intro en vervolgens andere programmatuur met lange laadtijd. Nieuwe informatie is niet te vinden.
• PNP: Nog steeds vindt men eerst informatie uit november 2004, niet echt actueel dus.
• C'93: Feitelijk het weblog van Stanley Brown dat is bijgehouden tot 10 oktober 2006 hetgeen meteen een eerste prijs oplevert in deze mini-poll.
• MPK: Coalitiepartij zonder website.

Een triest overzicht dat overigens niet uniek is voor Curacao alleen. De twee grote partijen op Aruba te weten MEP en AVP hebben helemaal geen website.

Tot slot de quizvraag van de week. Anthony Godett heeft een nieuwe website gelanceerd waarin hij zichzelf als politieke gevangene presenteert en dat nog wel in vier talen. Wat is de url van deze website?

Posted by CasaSpider at 9:25 PM | Permalink | Comments (22)

1.

Mijn server bij TotalChoice Hosting is gecrashed. Ja, alweer. De laatste keer was op 3 augustus van dit jaar (Zwarte Donderdag) en dat is mij net iets te vaak. Het is mooi dat men een backup terugzet, maar minder leuk dat deze zes dagen oud is. Het betekent dat ook de weblogs van Luchiano (9) en CasasPa grote hiaten vertonen.

2.

Vrijdagavond nam ik Boer zoek vrouw op met de video. Men weet nooit of er iets leuks gezegd wordt, zeker in het geval van mijn favoriete boer: Gerrit. En jawel. Gerrit liep alleen met Eva over het land, Inge was boodschappen doen.

"Fruitig bloesje heb je aan", zei Gerrit. Hij pakte haar hand vast en zo liepen ze verder. Eva wilde echter graag links van Gerrit lopen en wisselde. "Daar loapt mien hoand ook altijd", zei Gerrit. "Nu ben je net mien hoand."

Kort na deze romantische ontboezeming zoenden Gerrit en Eva. Op zaterdagochtend bleek de video niets opgenomen te hebben.

3.

Bij karate kregen de kinderen les in Bunkai. Dat is hetzelfde als een Kata maar dan met werkelijke in plaats van denkbeeldige tegenstanders. Maar daar gaat het nu niet over, immers dit is niet onbegrijpelijk.

Aan het begin van de les staan de leerlingen in een lange rij, gesorteerd op kleur band en vervolgens lengte. Na het groeten van de Sensei begint de warming-up. De meer dan 20 kinderen lopen rondjes door de dojo. Het kind links in de lange rij begint met lopen en de rest volgt.

Het vreemde ja zelfs onbegrijpelijke is nu dat er bijna altijd kinderen rechts in de rij zijn die snel de bocht afsnijden en zo voor de kinderen lopen die zijn begonnen.

Is dit niet ontzettend Belgisch, vooroplopen in een cirkel?

Posted by CasaSpider at 2:38 PM | Permalink | Comments (9)

Vanmorgen heb ik een software-update (3.33, mandatory) gedaan van Movable Type, een update die in eerste instantie fout leek te gaan. Sinds ik niet meer aan wedstrijdsport doe is mijn bijgeloof vrijwel verdwenen, zo zijn Lucy en ik op dertien februari met elkaar getrouwd. Maar als software vreemd doet en het is toevallig vrijdag de dertiende slaat de twijfel toch toe.

Software, twijfel en de verkiezingen voor de Tweede Kamer komen eraan.

Er is een beweging in Nederland opgestaan die van mening is dat stemcomputers niet te vertrouwen zijn. Op Curacao stemmen wij al sinds tijden electronisch, tenminste toch in de bokshal van Marie Pampoen.

Nooit heb ik het idee gehad dat er fraude wordt gepleegd met de stemcomputers. Van de andere kant, waarom worden lottotrekkingen nog steeds verricht met ballen die uit een ouderwetse koffiemolen in een modern jasje worden geblazen?

Op 10 juni 2004 betoogde ik tegen een Venezolaanse collega dat "wij het wel vertrouwen". Het was twee maanden voor het belangrijke Referéndum Revocatorio in Venezuela waarbij de bevolking zich voor of tegen president Hugo Chávez kon uitspreken. De oppositie vertrouwde de stemcomputers in het geheel niet, de fabrikant had volgens hun banden met de regering.

Maar in Nederland? Uiteraard dienen stemcomputers beveiligd te zijn. Het verhaal van de 8000 identieke sleutels en het zonder bewaking opslaan van de apparaten komt zeer laks over. Toch kan ik mij niet voorstellen dat er een organisatie is die daadwerkelijk een poging doet om landelijk de stemcomputers te herprogrammeren.

Een eenvoudige oplossing is deze. Laat de stemcomputer na het uitbrengen van iedere stem een printje maken. Degene die zijn stem heeft uitgebracht controleert het printje en deponeert dit in een stembus. Na de verkiezingen worden steekproefsgewijs controletellingen verricht.

Waarom doen we dat eigenlijk niet zo?

Posted by CasaSpider at 8:22 PM | Permalink | Comments (13)

Zondag 10 september is automatiseringstechnisch een interessante dag in het leven van Diana (4 maanden). Vandaag is zij namelijk 128 dagen oud. Het getal 128 is voor computers een lekker getal, het is namelijk een macht van twee. Twee tot de zevende om precies te zijn.

Machten van twee leveren in het binaire stelsel mooie afgeronde getallen op:

• 2=10
• 4=100
• 8=1000
• 16=10000
• 32=100000
• 64=1000000
• 128=10000000

Decimaal tellen is voor computers heel gek. Omdat binaire getallen al snel uit heel veel cijfers bestaan en daardoor niet gemakkelijk leesbaar zijn wijkt men in Nerd-World al snel uit naar octaal (8-tallig) of hexadecimaal (16-tallig).

Iedereen is nu ontzettend, nou ontzettend, benieuwd hoe oud Diana octaal dan wel hexadecimaal is. Eerst een paar foto's.

• Diana slaapt soms in een vreemde, ja zelfs haast beangstigende positie.
• Op haar 128e levensdag eet Diana een aardappel(?) hapje en zit daarbij op een stoeltje.
• Speciaal voor de foto kijkt de zittende Diana op haar 128e levensdag even in de camera.

Dit ter compensatie voor de minder cijfermatigen. Het is tijd voor de oplossing van de mini-quiz. Octaal is Diana vandaag 200 geworden en hexadecimaal 80.

Een goede tip voor mensen die een probleem hebben met hun leeftijd is te kiezen voor een hexadecimale representatie. Dat scheelt een slok op de borrel. In andere situaties is binair weer beter. Zo heeft Feyenoord vandaag zijn eerste overwinning van dit seizoen geboekt. Uit tegen Sparta werd het maarliefst honderd tegen één.

Posted by CasaSpider at 6:04 PM | Permalink | Comments (13)

Waar gehakt wordt vallen spaanders. Alleen mensen die niets uitvoeren maken geen fouten. En zelfs dat valt te betwijfelen. Het maken van een fout is in veel gevallen gelukkig geen onoverkomelijke ramp. Veel belangrijker is hoe de veroorzaker van de fout er nadien mee omgaat.

Al jarenlang maak ik gebruik van de gratis teller van Extreme Tracking. Deze teller houdt het aantal bezoekers van mijn websites bij, alsmede hoe ze erop terechtkomen, met welke browser, met welke hardware enzovoorts. Heel interessant allemaal.

Bij elke jaarovergang heeft de teller problemen. Een jaarovergang is een bijzondere situatie. Zo is daar de weeknummer-problematiek. Sommige jaren hebben 52 weken, sommige 53. Soms loopt week 53 nog een stukje door in het nieuwe jaar. De Extreme Tracker teller maakte plotseling twee entries aan voor week-52. Bovendien was ik plotseling een aantal bezoekers kwijt in de statistieken.

Dat is vervelend, maar ook weer niet heel erg. Helemaal gezien het feit dat ik geen cent voor deze teller betaal. Ondanks dat biedt Extreme Tracking de mogelijkheid een Support Ticket aan te maken. Men belooft binnen één werkdag antwoord te geven. Ik besloot een Support Ticket aan te maken.

Diverse malen, ruim binnen die ene werkdag, checkte ik de voortgang. Binnen de gestelde termijn kwam het antwoord. Het probleem was opgelost, mijn verloren bezoekers waren terug en de weeknummers klopten weer. Klasse.

Tevens deelde men mij mede dat ik gebruik maakte van een oude versie van de teller. Men adviseerde een nieuwe teller te installeren. De nieuwe is namelijk stabieler en kan meer. Helaas was men niet in staat om de gegevens van de oude teller te migreren.

Even overwoog ik daarvoor een Support Ticket aan te maken. Aangezien het nog lang geen 1 april is zag ik hier vanaf.

Zo begin ik in het jaar 2006 opnieuw te tellen. Het ziet er allemaal net iets frisser uit, met vlaggetjes en dergelijke. Van meer belang dan dat is de wijze waarop in dit geval Extreme Tracking met een door hun gemaakte fout omging. In plaats van een gefrustreerde gebruiker die klaagt hebben zij mij getransformeerd tot iemand met juist meer vertrouwen in hun product. Nota bene dankzij een fout.

Ooit leerde ik over deze paradoxale situatie in een cursus. Een slim bedrijf is blij met klachten. Immers, een klacht biedt het bedrijf de kans om snel en adequaat met een oplossing te komen. Hierdoor wordt de waardering van de klant juist groter dan voorheen.

Uiteraard moet het aantal klachten niet al te groot worden. Is dat wellicht de reden dat minister Hoogervorst geen Support Tickets met een response-tijd van één werkdag heeft ingesteld voor klachten over het nieuwe zorgstelsel?

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (14)

Luchiano (7) heeft tussenvakantie. Het lijkt wel of kinderen steeds vaker en steeds meer vakantie krijgen. Onbegrijpelijk in deze harde tijden van Globalisering. Nog onbegrijpelijker is dat hij zich stierlijk verveelt, vandaag tenminste. Lezen is niet leuk, op de computer kent hij alles, voor de GameBoy geldt hetzelfde, alles heeft hij al een keer gedaan.

"Ik weet niet meer wat op aarde te doen."

Nou, ik zou het wel weten in zijn plaats, tenminste als hij een beetje ouder was: Plaxo installeren! Maar wat is Plaxo dan? Plaxo zorgt ervoor dat je adresboek uit Microsoft Outlook of Mozilla Thunderbird up-to-date blijft door iedereen zijn eigen adres te laten onderhouden.

Dit klinkt wellicht wat abstract maar het werkt geweldig. Na installatie speurt Plaxo in adresgegevens, mails en wat dies meer zij naar mogelijk interessante adressen om te (laten) verifieren door middel van het verzenden van een mail. Uiteraard heeft men er zelf invloed op naar wie precies een mail verstuurd wordt.

Vervolgens leunt men achterover en wacht. Spoedig druppelen de eerste antwoorden met al dan niet gecorrigeerde adresgegevens binnen. Alle wijzigingen worden (per veld) bewaard en men bekijkt wat de geadresseerde veranderd heeft. De betreffende entry wordt door Plaxo als geverifieerd aangemerkt.

Het allermooist is het als de geadresseerde ook een Plaxo gebruiker is. In dat geval worden de gegevens samengevoegd en voortaan automatisch gesynchroniseerd. Het is heel vreemd, maar het schept een band als de ander ook Plaxo gebruikt. Een soort van warm bad, haha.

De Plaxo software is in een woord fantastisch. Regelmatig klik ik binnen Outlook op My Plaxo. De laatste wijzigingen, de eigen visitekaartjes (business/personal) alsmede een indicatie van hoeveel procent up-to-date het adresboek is komen tevoorschijn. Zelf zit ik nu op 25% up-to-date. Dat cijfer moet omhoog! Ongeduldig wacht ik op meldingen dat weer iemand zijn adres-entry heeft verbeterd, dat is goed voor het percentage. Inmiddels heb ik ook zeker tien oude contacten verwijderd, alleen maar om het up-to-date percentage op te krikken.

Alle data wordt door Plaxo op haar eigen servers beheerd. Met Plaxo Online heeft men via internet toegang tot zijn eigen gegevens: contacts, calendar, notes. Wijzigingen worden automatisch gesynchroniseerd met het adresboek. Het werkt fenomenaal. Het concept om miljoenen mensen hun eigen adresgegevens zelf te laten bijhouden met de mogelijkheid om ze uit te kunnen wisselen is gewoonweg geniaal. Menig spammer loopt het water in de mond om toegang te krijgen tot deze adressen-database.

Plaxo zelf beweert heel stellig dat het nooit gegevens aan derden beschikbaar zal stellen zonder de uitdrukkelijke toestemming van de eigenaar van de gegevens. Wat er gebeurt als het bedrijf ooit wordt overgenomen door een ander met minder nobele doelstellingen weet men natuurlijk nooit.

Maar al te graag was ik nu directeur van Plaxo, wachtend op een lucratieve overname. Ach, was ik maar directeur van welk bedrijf dan ook.

Voor Luchiano is het nog te vroeg. Ieder weldenkend mens met een adresboek in Microsoft Outlook of Mozilla Thunderbird dient echt een blik op Plaxo te werpen. Wat mij betreft met afstand de mooiste utility sinds jaren.

Hoogste tijd om weer naar mijn Inbox te gaan loeren. De tijden met de NTI proeflessen herleven.

Posted by CasaSpider at 1:14 PM | Permalink | Comments (23)

Eigenlijk moet ik het niet doen maar ik kan het niet laten. Schrijven over techniek en software is zo mogelijk nog erger dan een droom vertellen. Neen, dat dient zeer subtiel ingeleid te worden.

Gedurende mijn eerste jaar aan de Rijksuniversiteit Utrecht (rara wat studeerde CasaSpider daar?) woonde ik in Zeist. Aan de Gijsbrecht van Amstellaan 12 bij de familie Florensteijn. Email bestond nog niet en post kreeg ik er nooit.

Gelukkig was daar het Nederlands Taleninstituut (NTI) van Bram van Leeuwen aka Prince Léon de Lignac, de ex van Ronnie Tober. In allerlei bladen stonden coupons om gratis proeflessen mee aan te vragen. Naast de proefles had men ook recht op een mooi kado.

Het was gezellig om twee maal per week eerst één en later twee of zelfs drie grote, dikke enveloppen op de deurmat te vinden. De proeflessen waren onderhoudend en vormden een leuke afwisseling met mijn studie die achteraf ook een hele lange proefles bleek.

In iedere envelop zat een NTI-agenda en het bijzondere kado was altijd een landkaart. Na een tijdje waren alle cursussen minimaal éénmaal in mijn bezit, het waren meer dan 80 paketten. Parallel begon ik ook de LOI (Leidse Onderwijs Instellingen) aan te schrijven, maar die roken onraad. Na drie proeflessen wilden ze eerst een concrete inschrijving zien.

Een hele inleiding om een stukje over techniek te mogen schrijven. Het krijgen van post en het organiseren daarvan gecombineerd met dwangneurotische trekjes... over welke software gaat het hier?

(Wordt vervolgd)

Posted by CasaSpider at 8:56 PM | Permalink | Comments (13)