Main

December 27, 2012

Lotto & Privacy

Ooit heb ik me laten verleiden om online mee te doen met De Lotto. Aanmelden ging heel gemakkelijk, online. Toen ik het abonnement wilde opzeggen eiste men ineens een echte, papieren brief met al mijn gegevens. De omgekeerde wereld.

Via via kreeg ik een actiecode om gratis mee te doen aan LuckyDay, een loterij die ook onder De Lotto valt. Om de getallen in te vullen moest ik mij registreren op de website luckyday.nl met onder andere mijn adresgegevens en bankrekeningnummer.

Na drie keer te hebben meegedaan wilde ik ook hiermee stoppen. Op de website zocht ik naar een pagina om mijn account te verwijderen. Tevergeefs. Ik belde de klantenservice van LuckyDay die ik na een minuut of tien te pakken kreeg en die me doorverbond met de klantenservice van De Lotto.

De dame die me te woord stond gaf aan dat het account niet verwijderd kon worden, alleen intern geblokkeerd. Misschien was dit een verspreking van haar, want toen ik hierover mijn verbazing uitte zei ze na kort overleg plotseling dat mijn gegevens wel degelijk verwijderd waren. Immers, ik kon niet meer inloggen.

Nu win ik bijna nooit bij gokspellen, toch durf ik er tien euro om te verwedden dat mijn gegevens doodgewoon nog in hun database staan. Er zit niets anders op dan een andere identiteit aan te nemen. Spider. Casa Spider. Shaken, not stirred.

April 5, 2012

CasaSpider gefished

Op mijn werk loopt het tegen vieren als ik mijn Gmail-inbox check. Een mailtje van de ING-bank dat er berichten voor me klaar staan. Gedachteloos klik ik op de link. Hé, dat is leuk. Ik krijg 240 euro terug! Nog geen seconde later dringt het besef door, ik ben gefished. Immers, ik krijg nooit geld terug.

Meteen probeer ik mijn wachtwoord te veranderen, maar dat is niet eenvoudig te vinden op de ING-site. Bovendien werkt Google Chrome niet mee, want het wachtwoordscherm is een popup en die wordt geblocked. Uiteindelijk lukt het om het wachtwoord te veranderen. Het is hoogste tijd om naar huis te gaan. Als ik net thuis ben komt er een SMS binnen van de ING-bank met Tan-code nummer 103 voor een transactie van € 410,08. Dat is vreemd.

Onmiddellijk log ik in op de thuiscomputer en wijzig wederom mijn wachtwoord. Het goede nieuws is dat er geen geld van mijn rekeningen is afgeschreven. Ik maak een dummy-transactie aan van één euro en verzend deze. In plaats van dat ik een SMS krijg met Tan-code nummer 104 gaat mijn telefoon over. Het is de ING en ik moet een één intoetsen om de Tan-code te horen. Dat heb ik nog nooit meegemaakt en verbreek de verbinding.

Ik maak een tweede dummy-transactie aan van één euro en één cent en verzend deze. Nu komt Tan-code nummer 105 als SMS binnen op mijn telefoon. Alles werkt weer normaal. Ik bel de ING om de phishingzaak aanhangig te maken. Een aardige dame legt uit dat ik op mijn werk waarschijnlijk een virus heb opgelopen dat een transactie heeft klaargezet. Ze wil meteen mijn rekeningen blokkeren, maar dat lijkt mij niet nodig. Immers, ik werk nu op een andere computer en die op het werk ga ik eerst schoonmaken.

"Wat is uw rekeningnummer?", vraagt de ING-dame. Dat geef ik mooi niet en beëindig het gesprek.

March 6, 2012

Vakkenvullen

We staan bij een van de twee koffieautomaten van de afdeling ICT bij Brabant Water. We, dat zijn Hennes, Edy en CasaSpider. Edy en ik kijken ervan op dat Hennes van Netwerkbeheer erbij staat, immers normaliter haalt Netwerkbeheer zijn koffie bij de andere automaat op de verdieping.

"Ze zijn jullie apparaat zeker aan het schoonmaken?", vraagt Edy.
"Ja", zegt Hennes.
"Hier zijn ze net geweest", zegt Edy.
"Het lijkt wel of ze altijd met die apparaten bezig zijn", zegt Hennes of Edy.

"Dat heb ik met vakkenvullers bij Albert Heijn", meng ik me in het gesprek. "Ik heb het idee steeds vaker voor de voeten gelopen te worden door de vakkenvullers. Dan zitten er weer een paar te spiegelen en kan ik niet bij de ketchup."
"Dat kan best", zegt Edy. "Misschien komt het doordat de winkels tegenwoordig zo lang open zijn. Vroeger gingen ze om zes uur dicht en konden de vakkenvullers beginnen. Tegenwoordig gaan ze bijna nooit meer dicht."

Edy's verklaring klinkt Hennes en mij plausibel in de oren.
Tevreden gaan we met een kopje koffie naar onze kamers.

January 11, 2012

Hessing

Een maand of wat geleden reed ik over de A2 langs de geluidswal waarin de Cockpit (showroom) van Hessing Automobielen verstopt zit. Nu ja, het is eerder andersom. De geluidswal zit verstopt in de Cockpit. Het is een imposante showroom. Als ik aan Hessing denk, denk ik aan de tijd dat ik Duits studeerde aan de Rijksuniversiteit Utrecht.

Het waren de jaren 1977 en 1978 en ik woonde aan de Gijsbrecht van Amstellaan nummer 12 te Zeist, bij de familie Van Florensteijn. Elke dag fietste ik één of zelfs tweemaal van Zeist naar Utrecht en weer terug.

Tussen Zeist en Utrecht ligt De Bilt en daar bevond zich de showroom van autodealer Hessing. Rolls Royce, Bentley, Cadillac, alle grote merken stonden daar achter de ruiten te glimmen.

Best een hard gelag als je er jaarlijks zo'n 400 keer langs fietst. "Ooit als ik de loterij win, zoek ik daar een auto uit", hijgde ik met de tong uit mijn mond tegen mezelf. Die kans is nu niet meer zo groot. Is het winnen van een loterij al geen sinecure, belangrijker nog is het faillissement afgelopen maandag van Hessing. Ook zo'n instituut kan kapot.

Extra wrang voor eigenaar Frits Hessing is dat zijn bedrijf in handen dreigt te komen van vriend en Toyota-importeur Evert Louwman die vanuit zijn investeringsmaatschappij Alcredis 10 miljoen euro aan Hessing heeft geleend voor diens vastgoedproject Park Bloeyendael. Dat nooit van de grond is gekomen.

Win some, lose some. De verwachting is niet dat Frits Hessing op de fiets langs diverse showrooms hoeft te gaan.

July 18, 2011

KPN heeft CasaSpider (wederom) tuk

Toen ik mijn iPhone kreeg, nu ja kreeg is niet helemaal het correcte woord, zat ik nog voor ruim een maand vast aan mijn contract bij KPN/Hi. Geen probleem, want ik had een slim idee: "Stop gewoon de sim-card van KPN in de iPhone en als mijn telefoonnummer is overgezet naar T-Mobile gaat de T-Mobile sim-card er weer in."

Een oen kan het bedenken. Wat deze oen niet bedacht is dat de KPN sim-card die in mijn Nokia E75 zit een groot model is, terwijl in de iPhone alleen een klein model past. Maar zo snel laat ik mij niet uit het veld slaan. Daar is Plan-B al: "Schakel gewoon je KPN-nummer door naar je tijdelijke T-Mobile nummer en als mijn telefoonnummer is overgezet naar T-Mobile gaat alles automatisch goed."

Een DBA kan het bedenken en warempel, het werkt als een tiet. Zondag ruim ik wat administratie weg en scheur routineus de envelop met de rekening van KPN/Hi open. Het bedrag is sinds jaar en dag hetzelfde, immers Luchiano (013) en ik bellen nooit buiten de bundel. Vandaar dat KPN/Hi ons ook liever kwijt is als klant en heel slechte aanbiedingen doet.

Huh? De rekening valt 13 euro hoger uit dan gebruikelijk! Hoe kan dat nu? KPN/Hi blijkt het doorschakelen van mijn nummer niet uit de bundel te betalen, maar apart te rekenen. Wat een geboefte en welk een roversnest! KPN Epic Fail! Stoom komt uit mijn oren. Onmiddellijk maak ik het doorschakelen ongedaan en loop sindsdien met twee telefoons door de wereld.

Volgende maand verloopt Luchiano's abonnement bij KPN/Hi, dat ga ik keihard stopzetten. Bovendien staat ook CasasPa op de wip om na 110 jaar KPN de overstap naar T-Mobile of Vodafone te maken. Ze gaan eraan!

Hmmm, morgen wordt mijn telefoonnummer overgezet naar T-Mobile. Even nog niet te hoog van de toren blazen derhalve. Als dat maar goed gaat. Wie denkt van wel en wie van niet en waarom?

June 29, 2011

Postcodeloterij speelt hoog spel

Ik walg van de Postcodeloterij, zo dat is eruit.
Okay, eerlijk gezegd heb ik een haat-liefde verhouding met ze, immers als Gaston straks met 25.000 euro op de stoep staat en een Audi, dan kan ik hem wel zoenen.
Maar, zoals eerder betoogd, die liefde berust op louter chantage van de kant van de Postcodeloterij.

De Postcodeloterij lijkt een beetje op een tweedehands autoverkoper.
Steeds als je net denkt alle trucs te kennen, komen ze op de proppen met een nieuwe.
Waartegen je op dat moment geen verdediging hebt.

Enveloppen aan mij gericht van de Postcodeloterij gooi ik linea-recta in /dev/null, de afvalemmer voor nerds, nadat ik ze voor de zekerheid tweemaal heb doorgescheurd.
Gebeld werd ik al niet meer na mijn registratie bij bel-me-niet.nl.

Daar hebben de ratten iets op gevonden.
Of ik gratis (tuurlijk!) mee wil spelen met online Eén tegen Honderd.
Zondagavond kijken we altijd naar de tv-versie die gepresenteerd wordt door Caroline Tensen, een van de grote winnaars van de Postcodeloterij. Het is een leuk spel en ik ben er zonder mijzelf een veer in de aars te willen steken redelijk goed in.

Dus doe ik mee aan de online-versie.
Na een paar schermen vraagt men om de voorwaarden te accepteren en een van die voorwaarden is dat de Postcodeloterij mij mag bellen.
Ik heb het vinkje gezet.

Het spel is een grote "trampa", Spaans voor oplichterij.
Met drie simpele vragen speel ik het halve deelnemersveld weg, jaja.
Dan worden de vragen snel moeilijker en ik haak af.
Gelukkig heeft de Postcodeloterij als pleister op de wonde een aanbieding voor mij, waarvoor ik wel even een lot moet kopen.

Dat nooit!

Teleurgesteld en mezelf een grote oen vindend klik ik het venster dicht.
Nog geen week later belt een dame van de Postcodeloterij me in de trein.
Het kost moeite haar af te wimpelen en aan het eind wil ze me dwingen naar een stukje over mijn rechten te luisteren. Ik ben er zeer bedacht op geen enkele keer "ja" te zeggen, voor het manipuleren van geluidsbandjes zie ik de Postcodeloterij ook wel aan. En dat ze dan later zeggen: "Ja, dat mag niet, maar het is niet onze schuld, maar van dat bedrijf dat wij daarvoor ingehuurd hebben".

Zoiets.
Leer mij de Postcodeloterij kennen.
Vanavond ben ik weer gebeld.
Dwars door de dame heen heb ik mijn standpunt duidelijk gemaakt.
Of ik nog wel even naar mijn rechten wilde luisteren.

Met ingehouden woede mik ik mijn trillende vinger op de STOP-knop van mijn telefoon om het "gesprek" te beëindigen. Ja, het is lullig als de hele straat feest viert en jij met lege handen staat. Het punt nadert echter dat ik daar liever voor kies dan nog langer die bende criminelen te sponsoren.

Het is een voor mijn doen een beetje zuur stukje geworden, maar ik zit dan ook al twee dagen met een pijnlijke linkervoet. Vandaar.

June 11, 2011

Een vette prijs

De wereld van het edele Pokerspel bevat een zekere magie. Tafels in een rokerige ruimte met een groen laken en stapels fiches. Mannen met mysterieuze blik of de fameuze pokerface staren naar hun kaarten. "Eéntje", zegt de speler. Heeft hij zulke goede kaarten of is het bluf? Als de anderen passen, zullen we het nooit weten.

Ja, het is een spannende wereld. Op onze geheel eigen manier maken wij daar deel van uit, immers wij spelen mee met de Postcodeloterij. Al ruim drie jaar. Nu bluffen wij wat af, maar de Postcodeloterij past nooit. Wat hebben wij gewonnen, Gaston? Een jaar geleden wonnen wij een tegoedbon van € 10,= die we bij Princess mochten besteden. Ik bestelde er een SpongeBob tostie-apparaat en sindsdien dragen al onze tosti's het Squarepants-logo. Smullen!

Maar niet wat ik mij had voorgesteld van al dat gegok. Vanmiddag gaan we onze tweede prijs uit de Postcodeloterij verzilveren, het is een tegoedbon voor een halve liter Ben & Jerry's ijs. Na democratisch overleg is besloten dat we gaan voor de smaak Cherry Garcia, genoemd naar Grateful Dead-voorman Jerry Garcia. Van horen zeggen weet ik dat veel mensen Ben & Jerry's ijs eten tijdens het kijken naar een film. Vanavond staat Kunf Fu Panda (SBS6, 20:30) op het programma, een uitgelezen moment om de vette prijs te verorberen.

Graaauuuuwwww!!!
Hebben wij niet allemaal weleens het idee een gekooide tijger te zijn?

March 29, 2011

Een koperen tip

"Shit!", hoor ik een vrouw zeggen als ze richting de gesloten spoorboom op station Gilze-Rijen loopt en ondertussen het informatiebord raadpleegt. De Sprinter die vanuit Breda via Tilburg en 's-Hertogenbosch naar Utrecht rijdt, gaat vandaag niet verder dan Geldermalsen. "Oef, dan ben ik er gelukkig al uit", denk ik bij mijzelf maar maak de vrouw wijselijk geen deelgenoot van die gedachte.

In de trein weet de conducteur te vertellen dat er bij Culemborg herstelwerkzaamheden bezig zijn ten gevolge van koperdiefstal. Realiseren koperdieven zich wel dat de schade en frustratie van treinreizigers in een merkwaardige verhouding staat tot die paar tientjes die zij voor het gestolen koper krijgen?

Wat moeten de overheid, NS, ProRail of een andere slimmerik hieraan doen? Mijn voorstel is om een register van potentiële koperdieven aan te leggen. Iedere Nederlander mag zich in dit register laten registreren. De geregistreerde potentiële koperdief krijgt per maand een toelage van 75 euro. In ruil voor deze toelage dient de potentiële dief te beloven van het koper af te blijven. Dat spreken we dan met zijn allen af.

Is het een koperen tip of niet?

January 4, 2011

Een tip, een flop en een weetje

1. Een tip

Wederom is het krabben op de voorhruit van de auto. Het blijft een gek idee, krabben om uiteindelijk in een trein te stappen. Maar het kan nog erger, de tank is bijna leeg. Bij de Shell gaat er bijna 48 liter in de Focus, dat kost me € 75,22. Boehoe! Het is van het grootste belang de benzinekosten in het gareel te houden. Snel maak ik hier een Excel-sheet voor, maar wat blijkt? Er is al een prima oplossing op het internet: autoverbruik.nl. Je moet je registreren en de rest wijst zich vanzelf. Wel is het belangrijk om de tank altijd vol te gooien, anders kloppen de verbruiksgegevens niet.

2. Een flop

Als ik denk aan het moeizame lanceren van de vuurpijlen met Oud & Nieuw krijg ik onmiddellijk weer pijn in mijn knieën. Ontwikkelaar Willem-Jan de Graaf komt de DBA-kamer in en we hebben het even over de jaarwisseling. Graag wil ik hem deelgenoot maken van het probleem met de vuurpijlen. "Ja, en de lont van die vuurpijlen was een beetje raar. Een hard stuk plastic...." Willem-Jan onderbreekt me: "Ja, en dat moet je eraf trekken."

Oh.

3. Een weetje

Op het toilet lees ik de laatste editie van Lijf & Leden, Gids in Gezondheid. Het clubblad van de ONVZ waar wij met ingang van 1 januari niet meer bij verzekerd zijn. In het blad staat een interessant artikel over de kosten van de gezondheidszorg. Okay, zonder te spieken... wat zijn de overheidsuitgaven voor het jaar 2011, in de volksmond de Miljoenennota genaamd? En waar gaat het meeste geld naartoe? Bekijk hier de grafische versie.


04.01.2011: CasaSpider leest in het ONVZ-clubblad over de Miljoenennota. Interessante shizzle!

(Bron)


Verrassend?

April 28, 2010

Hellas: Game Over?

Het gaat financieel niet best met Griekenland, dat is wel duidelijk. Het land geeft 30% meer uit dan er binnenkomt, de inwoners betalen nauwelijks belasting en het ambtenarenapparaat is peperduur. Kortom men leeft boven zijn stand en dat leidt tot een verlaging van de kredietrating door ratingagentschap Standard & Poor's (S&P) van A- naar BBB+. Andere Zuid-Europese landen zitten de Grieken ongewild op de hielen: Portugal (AA=>AA-), Spanje (AA+=>AA) en Italie (AA-=>A+). Alle Angaben ohne Gewähr.

Kan een land failliet gaan en zo ja, wat gebeurt er dan? Ik heb dat even opgezocht en kwam onder meer de volgende uitspraak tegen: "Griekenland kan niet failliet gaan! Anders zou heel Afrika, een deel van Azië en een deel van Zuid-Amerika inmiddels al lang failliet zijn." En zo is het natuurlijk ook.

En toch, als een bedrijf of privé-persoon failliet gaat staat eerst de belastingdienst op de stoep en vervolgens de bedrijfsvereniging. Wat overblijft wordt verdeeld onder de schuldeisers. Hieruit volgt dat de rest van Europa een stuk van Portugal, Spanje, Italie en Griekenland mag uitzoeken. In Portugal weet ik nog wel een leuk stukje grond, hallo Margriet & Wiro!

Toch claim ik bij deze de Akropolis, daar heb ik na zes jaar Oud-Grieks wel recht op. Bewijs? Ho, toe, toi, ton; hoi toon tois toes. De naamvallen van het lidwoord "de", ze beklijven.

January 2, 2010

Een bank zonder geld

Heel vroeger stopten mensen geld in een oude sok. Toen kwamen de banken. Aan de balie was het een drukte van belang van mensen die geld kwamen storten of juist opnemen. Kinderen kregen spaarbankboekjes en konden op vertoon daarvan ineens over hun echte geld beschikken.

We maken een sprongetje naar het jaar 2000. Wij wonen op Curacao en komen ter gelegenheid van het huwelijk van mijn zus Pascale en zwager Luc in september voor drie weken naar Nederland. We willen een dagje naar Antwerpen om Wim Jans te bezoeken. Hey Wim, als je dit leest, wanneer spreken we weer eens af?

De euro is er nog niet en bij de Rabobank willen we guldens wisselen voor Belgische francs. Dat gaat echter niet zomaar. Deze service geldt bij de Rabobank alleen voor leden. CasaSpider windt zich hier lekker over op, zoals in de archieven te lezen is. Wel een stukje naar beneden scrollen. Uiteindelijk wisselen de buren, de ABN, het geld zonder problemen.

Wederom een sprongetje. In december van het vorige jaar ben ik een paar dagen met SQL Integrator in Budapest en heb nog wat Hongaars geld in mijn portemonnee. "Dat wissel ik even in bij de Rabobank", denk ik bij mijzelf als ik er toch moet zijn om te pinnen. Bij de receptie komt een man op me aflopen.

"Wat kan ik voor u doen?", vraagt hij vriendelijk.
- "Ik wil Hongaarse forinten inwisselen voor euro's", antwoord ik.
"Dat zal niet gaan, die service bieden wij niet meer."
- "Wat? U bent een bank. Hoe moet ik nu mijn geld wisselen dan?"
"Bij het Grenswisselkantoor. Daar krijgt u ook een betere koers. Wij moeten het geld eerst opsturen en dan krijgt u het pas later."
- "Wat een achteruitgang in de service", ontglipt mij.
"Of vooruitgang", glimlacht de man. "Voor de veiligheid, want we hebben hier geen cash geld meer."

Een bank zonder geld. Waar gaat dit naar toe? Een bakker zonder brood?

Bij het GWK is het donderdag allemaal gelukt en nog heel soepel ook. De technische gegevens: Hungarian Forint 33.500 => Euro 112,19 ; Nett Commission 3,25 => Total Pay 108,94.

November 17, 2009

Met UPS op de humortoer

Uit Het Financieele Dagblad van vandaag:

Amsterdam - ANP. Van de financieel-economische redactie. De wereldwijd grootste pakjesbezorger UPS is volslagen onverwachts overgenomen door Koefnoen. Het betreft een transactie van ongeveer 500 miljoen euro. Namens Koefnoen meldt Owen Schumacher: "De laatste jaren heeft Koefnoen pakketten over de gehele wereld verzonden, hetgeen een vermogen kostte. Uit betrouwbare bron vernamen wij dat UPS liquiditeitsproblemen heeft en derhalve als overnamekandidaat op de markt is gezet. Een plus een is twee en wij hapten meteen toe."

Onbekend is welke gevolgen de overname voor het personeelsbestand van UPS heeft. Schumacher: "Het is duidelijk dat Koefnoen een impuls geeft aan het aspect humor in de communicatie naar de klant toe. Wij zijn ons aan het beraden hoe hier invulling aan te geven. In de experimentele fase kunnen klanten geconfronteerd worden met de nieuwe werkwijze. Zo wordt snel duidelijk of wij de goede toon aanslaan." Gerenommeerd blogger, maar wel een zonder Dutch Bloggie, CasaSpider uit Rijen is een van de eersten die over zijn ervaringen met het nieuwe UPS schrijft.

Wij willen iets kleins maar waardevols naar Santo Domingo in de Dominicaanse Republiek verzenden. Het betreft een betaalpas. Gezien de corruptie bij de post aldaar kiezen we voor UPS. Men betaalt iets meer maar de service is navenant. Ik heb alles netjes voorbereid en bel de vestiging in Eindhoven. De medewerker loopt een aantal schermen met mij door. Allereerst bepaalt hij of over een betaalpas belasting dan wel invoerrechten moeten worden betaald.

Een betaalpas ziet UPS als een document en dat mag zo verstuurd worden. De volgende vraag is hoe lang het duurt en hoeveel het kost. De medewerker zoekt wat en komt dan met de optie Express Saver die garandeert dat de betaalpas donderdag 19 november bij onze familie in Santo Domingo aankomt. De kosten bedragen 116.83 euro. Veel geld en ik vraag of het ook goedkoper kan. Jawel, daarvoor is de optie Expedited. Dan komt de betaalpas aan op maandag 23 november maar zonder garantie. Deze optie kost 103 euro. Voor een dergelijk klein verschil lijkt Express Saver de betere optie.

"Hoe verzendt u de betaalpas, in een eigen envelop?", vraagt de UPS/Koefnoen-medewerker. "Ja, met een eigen envelop", antwoord ik als een echt Zeeuws Meisje. "Hoe groot is die envelop precies?", vraagt de man. Tsja, hoe groot is een standaard envelop? "Het is een standaard envelop", zeg ik. "Zo'n gewone." Maar dat is niet genoeg, de man wil de exacte maten weten. Een collega van mij haalt een envelop tevoorschijn en we schatten 18 bij 16 centimeter. Nog steeds te onnauwkeurig.

Koefnoen is leuke satire en dus speel ik irritatie: "Nou, dan stoppen we die betaalpas maar in jullie envelop. Hoeveel kost het dan?" De UPS-medewerker zoekt even en komt dan met een verrassend bedrag: "Dan kost het 87.19 euro." Huh? Wat? Ik rekende op een meerprijs van minstens tien euro en krijg in plaats daarvan een korting van bijna 30 euro. "Waarom zegt u dat niet eerder?", vraag ik. "Oh, dat is een volgende stap in het proces."

Okay. Ik dacht dat ik de betaalpas naar de UPS-vestiging in Eindhoven moest brengen maar ze komen hem netjes thuis ophalen. "En hoe moet ik betalen?", vraag ik aan de UPS-man. "U gaat betalen met geld aan de deur?', stelt hij een wedervraag. Dat kan ik ook: "Is goed, maar wat zijn de andere mogelijkheden?" UPS-man: "In Nederland kunt u alleen betalen met geld aan de deur."

Okay. 's Middags ben ik net thuis als de bel gaat. Een jongeman in UPS-overall maar dat is een vermomming want eigenlijk is hij natuurlijk van Koefnoen staat voor de deur. Ik laat hem binnen en deponeer de oranje ING-pinpas op tafel. "Oh, u kunt niet bij mij pinnen", zegt de jongeman. Neen, dat weet ik ook wel. Betalen met geld aan de deur. "Neen, dit is de betaalpas die we willen verzenden", antwoord ik. "Oh, maar bij mij kunt u helemaal niet betalen, u krijgt een rekening." "Huh? Nou ja, als ik maar weet hoeveel het kost. Even later vullen we samen de gegevens in op de vrachtbrief. Dan komt het moment van betalen. Het kost iets van 106 euro, zonder garantie.

"Wat?", roep ik. "Maar vanmorgen zeiden ze bij UPS dat het 87.19 euro kost met garantie. De optie Express Saver." Volgens de jongeman kan dat niet en is er geen enkele optie met garantie. Even denk ik dat UPS niet door Koefnoen maar door Bananasplit is overgenomen en dat Frans Bauer Rijen komt binnenrijden. "Ik ga nu naar UPS bellen", zeg ik. "En ik ook", zegt de jongeman die snel naar zijn auto verdwijnt. Ik krijg een Koefnoen-medewerker aan de lijn met de initialen R.H. (naam en adres bij redactie bekend).

Hij doorloopt het hele bestelproces met mij en komt uit op een bedrag van ongeveer 123 euro, zonder garantie. Ik veins wanhoop, immers voor humor om te lachen moet men wat over hebben. Even later komt R.H. met een optie die de betaalpas een paar dagen eerder bezorgt maar dan voor 93 euro. "Vindt u dat zelf niet gek, dat de betere optie minder kost?", vraag ik. De man blijft rekenen en bladeren en komt uiteindelijk met het volgende: "Euhm, ik zie dat u met de Express Saver optie de betaalpas voor 87.19 euro kunt verzenden. Hij komt op donderdag 19 november aan, met garantie."

Inwendig juich ik alsof Feyenoord zojuist Ajax met 5-0 heeft verslagen. Timing is essentieel bij humorzaken, vraag dat maar aan John Lanting. Precies op dat moment gaat een deur open en komt de jongeman binnenstormen: "Ik heb het nagevraagd en het kost 87.19 euro, met garantie." Het is niet te geloven, we zitten allemaal op een lijn. Zelfs met betrekking tot de betaalwijze want de chauffeur is er nu van op de hoogte dat ik contant bij hem moet betalen. Alleen heeft hij zijn kwitantieboekje niet bij zich.

O ja, de minuscule betaalpas verdwijnt in een grote envelop die op zijn beurt in een enorme envelop wordt gestopt. Waar Koefnoen nou die exacte gegevens van mijn standaard-envelopje voor nodig had? Enfin, ik betaal 87.19 euro en de chauffeur schrijft een briefje waarop staat dat ik betaald heb en ook dat het de bedoeling is dat de betaalpas op donderdag 19 november aankomt. Meerdere malen verontschuldigt hij zich voor de amateuristische werkwijze van UPS, maar dat is te wijten aan zijn gebrek aan ervaring met satire. Ja, of hij speelt het natuurlijk, die verontschuldigingen.

Als twee dikke vrienden nemen we afscheid. Iets zegt mij dat er wel een wonder moet gebeuren als de betaalpas op donderdag 19 november in Santo Domingo wordt afgeleverd. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

In een eerste reactie stelt Paul Groot van Koefnoen: "Aan de zowel op pakjes- als humorgebied onervaren CasaSpider ziet men dat de nieuwe werkwijze aanslaat bij het publiek. Het iedere keer met andere prijzen en voorwaarden op de proppen komen is echt geweldig gevonden. Denkt u zich eens in dat een krat bier bij Albert Heijn ineens 68 euro kost, de klanten komen niet meer bij. Neen, wij zijn duidelijk op de goede weg."

Zojuist heb ik mijn Tracking Number op de UPS-site ingevuld. Status: In Transit.

November 13, 2009

Moeten we dit serieus nemen?

Garantie is maar een raar woord al behoeft dat enige toelichting. Het woord garantie klinkt goed en belooft heel wat. Als een artikel binnen de garantieperiode kapot gaat valt het onder de garantie en wordt het kostenloos gerepareerd of vervangen. Gesneden koek voor menigeen. Het hypocriete karakter van het woord garantie zit hem hierin dat garantie niet zelden juist een beperking is van rechten die men op basis van de Wet al heeft.

Gebruikersvoorwaarden en het accepteren daarvan lijken in sommige opzichten op garantie. Bij het downloaden van software, het zich registreren voor een dienst of zelfs het bezoeken van een website dient men regelmatig de voorwaarden te accepteren alvorens men verder mag. Wat staat er in die voorwaarden? En wie leest ze?

De KNVB heeft een mooie site waarop men alle voetbaluitslagen van in Nederland gespeelde wedstrijden kan vinden. Men geeft er een team als bijvoorbeeld Rijen D4 op en de resultaten zijn met een enkele muisklik beschikbaar. In een woord geweldig. Waarom weet niemand, maar deze service wordt nu overgeheveld van knvb.nl naar voetbal.nl. Op de site van voetbal.nl logged men in met de gebruikersnaam en wachtwoord van knvb.nl en alle gegevens overhevelen. Op zich geen probleem, tot... ik op het scherm met de gebruikersvoorwaarden stuit en besluit deze eens door te lezen.

Best interessante shizzle waarbij één punt er voor mij uitspringt. Het betreft punt 4 waarin de beperking van aansprakelijkheid door en voor voetbal.nl is geregeld:

4. BEPERKING VAN AANSPRAKELIJKHEID
Voor zover de van toepassing zijnde wetgeving dit toelaat, kan noch Voetbalmedia, noch enige van haar respectieve directeuren, werknemers, gelieerde bedrijven of andere vertegenwoordigers verantwoordelijk worden gehouden voor verlies of schade die direct of indirect voortvloeit uit het (onmogelijke) gebruik van het materiaal, inclusief het materiaal in en/of faciliteiten of diensten die via deze website worden aangeboden, met inbegrip van, doch niet beperkt tot, indirect, bijzonder of voortvloeiend verlies of schade, inclusief verlies van gegevens, inkomen, winst of kansen, eigendom en claims van derden, zelfs indien Voetbalmedia op de hoogte is gesteld van de mogelijkheid van zulke verliezen of schade, en zelfs indien deze redelijkerwijs te voorzien waren. Indien deze clausule niet geheel of gedeeltelijk afdwingbaar is op basis van de betreffende wetgeving in enige rechtsmacht, zal de gehele aansprakelijkheid van Voetbalmedia het geheel van de schade, het verlies en claims (voortvloeiende uit een contract, of uit een onrechtmatige daad, met inbegrip van doch niet beperkt tot nalatigheid) in geen geval hoger zijn dan het bedrag dat u (mogelijk) hebt betaald voor het gebruik van deze website.

Het leuke van dit punt is de laatste, in rood afgedrukte zin. Kennelijk voelt voetbal.nl aan haar water dat wat men daar allemaal neerkalkt juridisch gezien hoogstwaarschijnlijk lariekoek is. En dan toch op het laatst nog even mededelen dat als de situatie zich voordoet dat de rechter het allemaal onzin vindt, dat dan nooit meer hoeft te worden uitgekeerd dan wat de gebruiker zelf heeft betaald voor het gebruik van de website.

Maar dat schept perspectieven! Wie herinnert zich niet de geplande actie van de Stichting Brein om blogs te laten betalen voor het embedden van YouTube-filmpjes? Daar schrokken wij wel een beetje van maar een oplossing is dankzij voetbal.nl in zicht. Men hoeft alleen maar gebruikersvoorwaarden in de blog op te nemen en daarin stelt men bij onverhoopt illegaal gedrag van zichzelf toch nooit meer aan de eisende partij te betalen dan de kosten die betrokkene heeft gemaakt om de blog te bezoeken. Geniaal!

Om het helemaal gemakkelijk te maken kan men de eigen gebruikersvoorwaarden naar believen veranderen, dat is door voetbal.nl geregeld in punt 9: "... Iedere verandering is direct van kracht en dus rechtsgeldig. Wanneer u de site blijft gebruiken, gaat u akkoord met eventuele veranderingen. Het is uw verantwoordelijkheid om iedere keer dat u de website bezoekt, de gebruiksvoorwaarden te raadplegen, zodat u op de hoogte blijft van eventuele wijzigingen. (...)"

De vraag blijft of we dit allemaal serieus moeten nemen. Pas op, we wonen natuurlijk wel in Nederland.

November 11, 2009

We moeten het allemaal zelf doen

De Albert Heijn in winkelcentrum De Laverije te Rijen is grondig verbouwd en heringericht. Onderdeel van de nieuwe inrichting vormen een paar rekken met zelfscanapparaten. Een vriendelijke dame legt aan de consument uit hoe het werkt en hoe men zelfscannend toch gebruik kan maken van bonus-, 35%- en andere aanbiedingen.

Wat zijn de voordelen van zelfscannen? Consumentenorganisatie ConsuCasa zet ze even op een rijtje:

11.11.2009: CasaSpider scanned zijn boodschappen bij Albert Heijn voor het eerst zelf, het valt niks tegen. Klik voor groter.

  • De boodschappen kunnen meteen in de tas, dat scheelt tijd en stress ten opzichte van de lopende band bij de oude kassa's.
  • Men heeft direkt een overzicht van wat de boodschappen kosten. Zo was ik verbaasd over de prijs van een grote fles Euroshopper (dat wel) slasaus, 49 eurocent!
  • Huh? Ben ik al aan het einde van de voordelenlijst?

Eens kijken of er ook nadelen kleven aan het zelfscannen:

  • Het eerstgenoemde voordeel is niet zo voordelig als het lijkt. Het is zaak om de zware boodschappen eerst te zoeken, anders wordt het een drama met het direkt inpakken van de tassen.
  • Al met al kost het heel wat tijd, dat zelfscannen. Ik deed nu 45 minuten over de boodschappen waar normaliter 25 volstaan.
  • Waar blijft het contact met een mooie caissiere? Okay, vandaag had ik drie encounters met AH-medewerksters in verband met het zelfscannen. Uiteindelijk is het toch de bedoeling van Albert Heijn dat er personeel uit kan.
  • De groente moet men weer ouderwets zelf wegen, back to the future?
  • Thuis lees ik op de kassabon dat ik recht heb op VIER SNEEUWWITJES en die ben ik VERGETEN! Dat overkomt me niet bij een caissiere.

Verder heeft het wel iets, dat gescan en gebliep. Bij het richten van de scanner op mijn streepjesoverhemd bleek ik een bonusaanbieding te zijn, gratis af te halen. Ja het is de elfde van de elfde, een heel andere dag dan de dertiende van de tweede. De hele maatschappij ontwikkelt zich richting individualisering en zelf doen. Het is niet anders en daarom is het zaak hier maar zo snel mogelijk op te anticiperen.

Bliep.

October 19, 2009

Plan B

Sommige mensen vinden CasaSpider een gekke naam. Hij is ook wel een beetje vreemd maar toch van een geheel ander gehalte dan Mario Netten, Constant Lam, Stanley Messie of de winnaar van de schaamnaam 2009: Fokje Modder. Altijd fijn om te weten dat er sadistischere ouders zijn dan (die van) jezelf.

Als je van achteren Scheringa heet en je verwacht een kind (m/v) kun je hem beter niet Dirk noemen. In dat geval moet er een Plan B op tafel, gevolgd door een Plan B1 of hoe ze allemaal mogen heten. Uitgaande van Logica met een Hoofdletter L, wat is er mis met de volgende stellingen bij een failissement van een willekeurige bank?

  • Spaarders raken hun spaargeld boven de 100.000 euro kwijt.
  • Hypotheeknemers raken hun hypotheekschuld boven de 100.000 euro kwijt.

Dat lijkt me dan wel zo eerlijk. En overigens ben ik van mening dat iedereen een Plan B moet hebben.

October 7, 2009

Debilo

Eens zag ik een leuk filmpje op YouTube (Buma betaal-alert!) van een Amerikaan die haarscherp het verschil tussen mannen en vrouwen uitlegt. Mannen denken in afzonderlijke dozen (the boxes don't touch) en bij vrouwen "everything is connected to everything". Het verbinden van op het oog losstaande zaken is een kunst waarbij ik plotseling aan een oudjaarsconference van Freek de Jonge moet denken. Die kon dat goed, maar was toch geen vrouw.

Ergens lees ik "Lucas" en een paar seconden later hoor ik op de radio "Lucas".
Ik denk aan "Vught" en een paar seconden later hoor ik het op de radio.
Bestuurt CasaSpider met zijn hersenen misschien alle radiozenders?

Laat de Buma het maar niet horen, want kennelijk maak ik dingen openbaar. En daar moet voor betaald worden. Het programma Opgelicht ontmaskert wekelijks notoire oplichters. In plaats van deze schelmen in de boeien te slaan mogen zij ongestoord hun gang gaan. 'Het heeft geen prioriteit', aldus de politie. Het is toch een beetje een gekke wereld waarin wij leven.

Overigens mag men nooit het ene kwaad goedpraten met het andere. Jaren geleden toen ik nog bij de Detam werkte kwam collega Willem Bakker bij mij langs. "CasaSpider, ik heb een goed idee. Het is een gokspel op basis van de lottotrekking. De deelnemers kiezen tien getallen. Na de lottotrekking van zondagavond strepen zij de getallen die daar vallen weg. Degene die het eerst zijn tien getallen heeft weggestreept wint de pot."

Het spel is een combinatie van Lotto en Bingo. Daarom kiezen we voor de naam Debilo, Detam Bingo Lotto. Ik programmeer het eerst in Turbo Pascal en doe dat later nog eens dunnetjes over in Oracle Forms 3.0. We hebben veertig deelnemers en willen het ook aan andere afdelingen aanbieden.

Voor de zekerheid vragen Willem en ik toestemming aan onze afdelingschef, Ron Noordhoek. Ooit in een kroeg zei hij tegen mij: "Weet je wat het met jou is? Jij stelt vragen en geeft zelf de antwoorden." Tsja, als niemand betere heeft. Ron is geen voorstander van het Debilo-concept. "Officieel mag het niet, er moet belasting worden betaald." Het is toch wat, je legt met veertig man vijf gulden in en de belasting wil de helft van de pot. Ja, ook toen was Nederland al een beetje een gek land.

Willem en ik komen op de proppen met andere voorbeelden van officieel fout gedrag dat wel wordt getolereerd, ik kan er zo even niet opkomen welke. Dat doet er ook niet toe, want dan zegt Ron Noordhoek: "Als er aan de ene kant een fout wordt gemaakt rechtvaardigt dat niet automatisch een andere."

De les die men daaruit leert is geen slapende honden wakker te maken of om in Buma-termen te blijven niet alles openbaar te maken. Debilo ging gewoon door, misschien bestaat het zelfs nog steeds. Het laatste nieuws is dat eind 2004 Diamond Piet de pot wint.

July 28, 2009

KPN reïncarneert in Hi

Over mijn telefoonabonnement, na het ontluisterende antwoord ("die aanbieding geldt alleen voor nieuwe abonnees") van de KPN-shop medewerker was doorgaan met KPN uitgesloten. Vodafone en Rabo Mobiel passeerden de revue en toen vond ik een aardige aanbieding bij Hi: een gratis Samsung S8000 Jet en een abonnement met onbeperkt internet voor nog geen 20 euro per maand. Tenminste gedurende het eerste jaar, daarna wordt het iets van 25 euro.

Het Hi-concept spreekt mij enorm aan. Dat is logisch want ik ben precies hun doelgroep: "Hi richt zich met name op jongeren van 18 tot 24 jaar maar ook op iedereen die ‘ouder is en zich jonger voelt’ en ’jonger is en zich ouder voelt’." Op de website vul ik het formulier in om bij Hi een abonnement af te sluiten. Bij de vraag over nummerbehoud haper ik. Gaat het opzeggen bij KPN straks wel goed? Ik besluit 0800-0346 te bellen, die bieden meteen hulp.

"Gaat dat allemaal goed straks met het opzeggen van KPN? Dat ik straks niet twee rekeningen krijg?", vraag ik.
- "Nee, dat komt allemaal in orde met die verlenging", antwoordt de Hi-dame.
"Verlenging? Ik krijg toch een nieuw abonnement?"
- "Uhm, tuurlijk meneer."

In Suite 31 van Main Street 30 tot 38 in Gibraltar zitten een paar slimme mensen met een bank. Het is niet een gewone zitbank maar wel een echte geldbank, bedoeld voor mensen die in reïncarnatie geloven. Deze mensen kunnen nu geld storten en dat later als ze gereïncarneerd zijn weer lekker met rente opnemen. Dat is nog eens een mooie start van je nieuwe leven!

Het betreft de Reincarnation Bank en zo ongeloofwaardig als het klinkt, zo slim is het. Immers, er zijn voldoende oude mensen met geld en zonder erfgenamen die denken: "Eigenlijk geloof ik er niet in, maar wat moet ik anders met mijn geld? Hoppa, voor de zekerheid stort ik 5 miljoen euro op de Reincarnation Bank." Hoe dat geld ooit weer opgenomen kan worden leest men onder het kopje Withdrawals.

Dan realiseer ik mij dat Hi feitelijk gewoon de jongerenafdeling van KPN is. Sommige mensen houden er gewoon van om zich beet te laten nemen, ieder op zijn eigen terrein. Als beloning reïncarneer ik vast als direkteur van een grote telecommaatschappij. Of van een bank.

January 6, 2009

Hudson Budson

Alles went, behalve een... Ik moest even parkeren in Breda en gooide zonder na te denken een euro in de parkeermeter. Ik mocht er een uur voor parkeren en ervaarde dat als een meevaller. Op de radio was een reclame over een bedrijf dat telefoonnummers voor je opzoekt à 70 eurocent. Ik herinner me nog de tijd dat mensen schrokken van de 50 (gewone) centen per minuut om een sekslijn te bellen.

Bijna dagelijks worden we gestalked door de Postcodeloterij om extra loten te kopen. Ik word er zelfs een beetje misselijk van. Laatst belde een man tijdens het zaalvoetbaltoernooi van Luchiano (11) eind december waar ik nooit meer op teruggekomen ben. Of ik tijd voor hem had, want hij had een mooie aanbieding. "Dat is goed, maar u gaat mij toch niet proberen een extra lot aan te smeren?", vroeg ik. "Uhh... ja, maar het is een hele mooie aanbieding!" "Neen, bedankt."

Om nog maar te zwijgen van de misdadige aanbiedingen waarvoor men een SMS-je moet insturen en vervolgens aan een duur abonnement vastzit. Van de andere kant is het verbazingwekkend, ja zelfs beangstigend dat dergelijke markten kennelijk bestaansrecht hebben.

Door collega Stefan werd ik laatst gewezen op budson.com. Daar kan men voor weinig mooie apparaten als flatscreens en fototoestellen kopen. Budson (Hudson Budson) verkoopt zichzelf als een veilingsite, immers men kan een bestaand bod steeds met één cent verhogen door het inzetten van credits. Die credits kan men bij Hudson Budson kopen (heel moeilijk te vinden: 10 voor € 13) maar ook kan men direct bieden door een SMS te sturen voor € 1,50.

Natuurlijk is dit geen veiling. Immers, bij een veiling maakt men alleen kosten bij aankoop van het geveilde artikel. Zo niet bij Budson Kudson. Slechts één iemand gaat er uiteindelijk voor ongeveer 30 euro vandoor met het flatscreen. Hiermee is de zogenaamde veiling duidelijk een kansspel. Een spel waarbij logischerwijs Hudson Kudson Budson de grote winnaar is, immers 30 euro staat gelijk aan 3000 centen maal minimaal 1,30 per credit maakt 3900 euro.

CasaSpider is een groot voorstander van Verbied de Verboden, maar als er dan toch iets verboden moet worden... David Rietveld?

December 17, 2008

Dagobert Duck's geluks 5-eurocent muntje

Laatst bekeek ik eens een 5-eurocent muntje aandachtig. Zo vreemd is dat niet, immers wij betalen pas sinds ruim een jaar met euro's. Mijn eerste gedachte was daarom: "Zal ik hier eens duchtig tegenaan swaffelen?" Maar het broze muntje wekte mijn medelijden op, vanwege de ongelijke strijd.

Neen, wat mij echt opviel aan het muntje was de timestamp ofwel het jaar waarin het geslagen was: 1999. Dit moet haast wel het alleroudste 5-eurocent muntje zijn dat er bestaat en heeft derhalve een speciaal plekje in mijn portemonnee gekregen. Het is mijn Dagobert Duck's geluks 5-eurocent muntje.

Dat brengt me op de volgende vraag. Wat is beter of minder slecht: elke dag drie glazen bier drinken of eens per week op zaterdag 21?

September 23, 2008

Van massagestaaf naar homeshopping

Bij postorderbedrijven denkt men al snel aan massagestaven en kopen op krediet. Otto, Wehkamp en Neckermann hebben zich mede dankzij het internet ontwikkeld tot homeshopping ondernemingen. Een stukje geschiedenis.

Otto is ontstaan op 17 augustus 1949 in Hamburg-Schelsen. Oprichter is de op 13 augustus 1909 geboren en nog steeds levende Werner Otto. In eerste instantie verkoopt men schoenen, het bedrijf is sinds 1979 aktief in Nederland. Over Herman Wehkamp, de man die in 1952 Wehkamp opricht, is weinig bekend. Wanneer is hij bijvoorbeeld geboren? Wehkamp start in Slagharen met de verkoop van matrassen. Over naar Neckermann dat in 1950 opgericht wordt door Josef Neckermann (05.06.1912 - 13.01.1992). Welk een toeval trouwens dat alle hierboven genoemde bedrijven opgericht zijn door iemand met dezelfde naam. Core-business van de in Frankfurt gevestigde onderneming is aanvankelijk textiel.

Interessante shizzle en info die men niet zomaar vergaart maar wat heeft CasaSpider hiermee van doen? Is hij soms op zoek naar een massagestaaf? Neen, wij hebben onze Nintendo Wii bij Neckermann gekocht en nog wat dingen. Tot volle tevredenheid met als minpuntje slechts dat ik regelmatig, ja zelfs op mijn verjaardag (!) gebeld word door mijn nieuwe vrienden van neck.nl met het advies om snel nog iets te bestellen. Wat ik dan juist expres niet doe.

Laatst had Otto een leuk artikel in het assortiment en ik besloot klant te worden. Na het invullen van vele gegevens en het doen van diverse handelingen ligt het bewuste ding eindelijk in het digitale winkelwagentje. Bij het definitief maken van de bestelling verschijnt de mededeling dat mijn kredietlimiet te laag is en dat men derhalve om een aanbetaling vraagt. Een brief is onderweg om een en ander toe te lichten.

Hallo zeg, het gaat om een bedrag van iets meer dan 100 euro. Daar ga ik toch zeker niet op aanbetalen? Postorderbedrijven leven bij de gratie van de rente op hun kredieten. Als de brief inderdaad in de bus valt mag Otto de bestelling direct als geannuleerd beschouwen en ben ik klant-af.

Het alternatief is de stad in, Breda of Tilburg. Het aansluitende bezoek aan een terrasje is vooralsnog sowieso niet mogelijk bij homeshopping.

June 8, 2007

Afgelopen woensdag

Voorheen ging het ongeveer zo als Luchiano (9) een boekbespreking of een spreekbeurt had. "Papa, mijn $werkstuk moet op $datum klaar zijn. Dat je het even weet." Woorden voorafgegaan door het US-dollar teken dienen als variabelen beschouwd te worden. Ondanks een gebrek aan managerkwaliteiten heb ik de ongewenste portie extra werk langzaam maar zeker terug op het juiste bordje kunnen laten terechtkomen.

Belgisch lijkt soms net op Duits voor wat betreft het zich korter kunnen uitdrukken.

Het te bespreken boek was Erin geluisd van Mirjam Oldenhave en Luchiano heeft 95% van het werk gedaan. Mij restte slechts de opmaak, het groeperen van zinnen in alinea's en de allerergste fouten er samen met hem uithalen. Dinsdagmiddag heeft hij goed geoefend en 's avonds zetten we de puntjes op de i qua presentatie. Woensdagmorgen in de auto op weg naar school was de generale repetitie en die stemde mij tevreden.

06.06.2007: Diana (1) is verguld met haar fietsje waar ze meestal mee loopt. Klik voor groter.Na even gewerkt te hebben mocht ik alweer naar huis. We hadden een afspraak bij het Consultatiebureau met Diana (1). Ten opzichte van de laatste meting op 26 april 2007 is haar gewicht toegenomen van 8700 naar 8770 gram. Mag het een onsje meer zijn? In mei heeft zij ruim twee weken met haar gezondheid gekwakkeld en twee antibiotica-kuren gekregen. Ze voelde toen zwak en licht aan.

Juist de laatste twee weken gaat het weer de goede kant op, we maken ons dus geen zorgen. Diana meet nu 78 centimeter en dat is 2 centimeter langer dan op 26 april.

Tijd om Luchiano op te halen. Zijn boekbespreking was goed gegaan, hij had een 9 min. Toen we dat thuis aan Lucy vertelden schrok zij zich een hoedje. "Wat! Een min negen?" Hoe slecht moet een boekbespreking zijn om een min negen te halen. Ik kon mij er geen voorstelling van maken. Voor de liefhebbers staat de boekbespreking online, zowel in doc als html formaat.

Om kwart over twaalf hield Yves Cooper zijn dagelijkse praatje op Dolfijn FM. Naar aanleiding daarvan wilde ik een exemplaar van La Prensa kopen met de foto van de door agenten mishandelde Jamaicaan op de voorpagina. Materiaal voor de post Kòrsou Quo Vadis. Na het werk reed ik derhalve naar Pita supermarkt waar La Prensa te verkrijgen is.

De Nijmegenstraat maakt vlak voor Pita een tamelijk scherpe bocht naar links en daar uitkomend moest ik flink in de remmen vanwege een plotseling opdoemende file. Ongeveer 50 auto's als het er niet meer waren stonden te wachten voor het benzinestation dat tegenover de supermarkt is gelegen. Als er zoveel mensen tegelijk willen tanken is er meestal iets aan de hand.

Met gespitste oren in de supermarkt had ik al snel beet. Er was een blokkade bij de Isla raffinaderij en dat betekende dat de Curoil-tankwagens niet uit konden rijden. Mijn Toyota had voldoende brandstof om met enige moeite het weekend te overbruggen. Mocht er daarna nog steeds geen benzine zijn had Luchiano geluk, dan gingen we maar niet naar school.

06.06.2007: Luchiano (9) houdt zijn boekbespreking over Erin geluisd van Mirjam Oldenhave. Klik voor groter.Het betreft een interessant conflict tussen de Isla-directie bij monde van Pedro Jiménez en de vakbond PWFC (Petroleum Workers Federation of Curaçao) die vertegenwoordigd wordt door Elvis de Andrade. De vakbond vindt dat hun leden meer betaald moeten krijgen voor hetzelfde werk dan niet-leden. Het argument hiervoor is dat het de vakbond is geweest die het hogere salaris heeft bedongen en dat het niet eerlijk is dat niet-leden daarvan meeprofiteren.

Vroeger leerde men in de geschiedenisles dat dit nu juist de kern is van solidariteit. Afspraken gemaakt tussen werkgever en vakbond gelden voor alle werknemers, ook voor degenen die niet aangesloten zijn. De Isla-directie zal het verder een worst zijn maar de rechter heeft geoordeeld conform wat vroeger in de geschiedenisles werd onderwezen.

De rechterlijke uitspraak heeft geleid tot een soort van omgekeerde wereld reactie. De Isla-directie legt zich er bij neer waardoor het bedrijf meer salaris moet betalen en de vakbond is boos dat de directie niet in beroep gaat terwijl per saldo de werknemers meer geld krijgen.

Natuurlijk is het begrijpelijk dat de vakbond zoveel mogelijk leden wil hebben, immers hierdoor staat men sterker in de onderhandelingen. Er is een aardige parallel te bedenken met vaccineren. Hoe meer mensen het doen, hoe minder risico zij lopen die het niet doen. Maar het omgekeerde geldt dus ook.

Achteraf was het allemaal een storm in een glas water. Tijdens het journaal van acht uur zaten betrokkenen met elkaar aan tafel en was de blokkade opgeheven. Donderochtend heb ik de tank voor de zekerheid toch maar volgegooid. Even later op diezelfde donderdagochtend stond op het CasaLog het volgende commentaar van Curacaoenaar:

Wat zie ik nou op de voorpagina van Amigoe? Een foto van paspoorten met daaronder: "Foto: CasaSpider Pictures". Mischien kan je freelance fotograaf worden voor de ANP :-p

Uiteraard ben ik meteen gaan kijken en warempel, bij een artikel over Aruba dat de wens heeft om naast het Nederlandse paspoort een eigen Arubaans paspoort te introduceren staat een foto van onze vier Nederlandse paspoorten. We zijn wel vereerd maar onze privacy ligt nu gewoon op straat!

April 25, 2007

Omgaan met klachten

Het is alweer een paar dagen geleden dat de KLM ons keurig van Amsterdam naar Curacao heeft gevlogen. Met het KLM-kantoor in Promenade Shopping Center heb ik echter minder goede ervaringen.

Ten eerste zijn er fouten gemaakt bij het uitdraaien van de tickets. Lucy kreeg een papieren ticket in plaats van een e-ticket en ik werd voor de baby aangezien. De dame die mij toen hielp deed dat netjes en daarmee was voor mij de kous af.

Op dinsdag 17 april bekeek ik vanuit Nederland online mijn bankgegevens. Tot mijn grote schrik bleek KLM een veel groter bedrag van mijn creditcard te hebben afgeschreven dan overeengekomen was. Het gaat om ruim 1000 euro. Direct schreef ik een mail naar zowel de KLM als naar de MCB, mijn bank. Van de laatste kreeg ik snel een antwoord terug met het verzoek om een en ander na terugkomst op Curacao eerst met de KLM te checken. De KLM liet niets van zich horen.

Maandag 23 april bezocht ik de KLM-office in Promenade Shopping Center. Na overhandigen van de lijst met de betalingen die KLM van mijn creditcard heeft afgeschreven reageerde de baliemedewerkster: "Dit is geen bewijs dat deze bedragen niet van een andere reservering kunnen zijn." Ja, dat klopt. Maar denkt men nu echt dat ik met een dermate doorzichtige truc het geld van een eventuele andere reis terug wil krijgen?

Om in banktermen te blijven spreken was dit een forse withdrawal van mijn Emotional Bank Account.

De dame belde naar de administratie, maar ook daar was weinig bereidheid om diep in de materie te duiken. Men vond alleen een approval voor een afschrijving van mijn creditcard ten bedrage van het afgesproken bedrag. "Dus moet het een fout zijn van de MCB", concludeerde de dame.

Op een cursus is mij eens geleerd dat het ontvangen van een klacht juist iets positiefs is. Immers, de klant neemt de moeite om in contact te treden met de leverancier. Als de leverancier de klacht soepel oplost voor de klant is deze daarna zelfs meer tevreden. Fouten worden overal gemaakt, belangrijker is hoe ze opgelost worden.

De Maduro & Curiels Bank (MCB) begrijpt dit beter dan KLM. Ik werd er heel netjes geholpen en ondanks dat de MCB-medewerkster stelde dat de fout toch echt bij KLM moest liggen heeft zij toegezegd het te gaan regelen via een claim-procedure. Ik ben benieuwd hoe dit gaat en wat belangrijker is, dat het me geen geld kost bijvoorbeeld door rente-afschrijving op mijn creditcard. Maar dat is voor later zorg.

De KLM gaat ook nog van CasaSpider horen, ik geef hen graag een derde kans.

March 28, 2007

Met de Spiders naar Albert Heijn

Om half zes gingen we even naar Albert Heijn en om kwart voor zeven waren we weer terug. Taferelen als bij een voetbalwedstrijd of een popconcert op de parkeerplaats in Zeelandia. Compleet gekkenhuis.

Het was een grote dag voor Curacao. Op woensdag 28 maart 2007 is het eerste filiaal van Albert Heijn op Curacao geopend. Daarvoor is het halve eiland uitgelopen en het viel niets tegen. Alle 240 parkeerplaatsen waren bezet en auto's stonden in de wijde omtrek. Wij vonden een illegaal plekje dichtbij de ingang, met een baby aan boord mag dat.

28.03.2007: De eerste Albert Heijn op Curacao opent haar poorten te Zeelandia. Klik voor groter.Het Curacaose filiaal van Albert Heijn is groot, schoon en modern. De blauwe winkelwagens rijden als een Toyota. Meteen na de ingang lag het fruit ons vanuit de schappen toe te blinken, iedere appel leek wel apart gepoetst.

Bij het wegen zochten we tevergeefs naar de knop om het prijsetiket uit te printen. "Mag ik u even helpen?", schoot een vriendelijke medewerkster ons te hulp. Maar prijsetiketten komen er niet uit, dat gebeurt pas bij de kassa. Is dat in Nederland tegenwoordig ook zo?

Initiatiefnemer en eigenaar Gerard van den Tweel heeft in Nederland vier Albert Heijn filialen in Nijkerk, Voorthuizen, Woudenberg en Bennekom. De vestiging Curacao is een van de grotere, het is sowieso de grootste Albert Heijn die ik ooit gezien heb.

De winkel straalt duidelijk meer klasse uit dan de Portugese concurrentie van Mangusa, Centrum en Vreugdenhil. Er is een kinderhoek, een coffeeshop en Van den Tweel belooft niets over de houdbaarheidsdatum te verkopen. Houdbaarheidsdatum is in het Portugees een rekbaar begrip.

Iedere bezoeker ontvangt een plattegrond van de winkel. Toen Luchiano (9) in zijn eentje op pad ging en ons na een tijdje weer terugvond zei hij: "Die plattegrond heeft mijn leven gered!" Hij heeft inderdaad gevoel voor drama. We kwamen Benno en Noelle tegen, binnenkort mag dus een update van hun zieltogende website verwacht worden. Ook zij waren enthousiast over de nieuwe supermarkt.

Ja, winkelen bij Albert Heijn is een groot feest tot het moment dat er betaald moet worden. Voor alle tien kassa's stonden immense rijen. Daar hebben we zeker een half uur in gestaan, in eentje dan toch. Een kniesoor die erop let en over een aantal weken stabiliseert de zaak zich wel.

Vanavond aten we onder andere Albert Heijn aardappelsalade en zitten nu aan de Duvel. Een sixpack voor nog geen 18 gulden.

Update 29.03.2007 / 21:33

Een nagekomen foto van de Spiders wachtend in een van de tien rijen voor de kassa's bij Albert Heijn te Zeelandia. De foto is gemaakt door Noelle, de betere helft van het duo Bennoelle waarvan de website nog steeds niet is ge-update. Thanx!

March 24, 2007

Wij hebben gewonnen (De Zilvervloot)

Wie sprak de woorden: "Het doet mij wee daer op gaan duinckend [denkend] soo schone occasy voorbij hebbe moeten gaen door het manckement van assestentie"?

Dat was Piet Hein tijdens zijn tweede WIC-expeditie (1626-1627) toen hij bij de zuidpunt van Florida de Spaanse Zilvervloot langs zag varen maar niet kon aanvallen wegens gebrek aan assistentie.

Google Adsense cheque voor de Spiders is geen Zilvervloot. Klik voor groter.Bij de derde expeditie (1628-1629) slaagde Piet Hein wel, ook al bleef de grote Zilvervloot (Terra Firma) in de haven van Peru liggen omdat men gewaarschuwd was.

De Sint Jacobsvloot uit Mexico werd op 8 september bij de Slag in de baai van Matanzas onderschept en buitgemaakt. Dit leverde het in die tijd astronomische bedrag op van 11.509.524 guldens. (Bron: Wikipedia)

Piet Hein kreeg de Sint Jacobsvloot op betrekkelijk eenvoudige wijze in handen, de wind dreef haar direct in handen van de Nederlanders. Op soortgelijke wijze wapperde donderdag een envelop onze brievenbus in.

De envelop bevatte een cheque van niet zomaar de eerste de beste maar van Google zelf. Hun compensatie voor CasaSpider's deelname aan het adsense reclameprogramma.

Een beetje jammer is dat de opbrengst niet geheel in verhouding staat tot de Zilvervloot. In het jaar 1628 had het nog iets geleken maar zelfs destijds was het geen hoofdprijs. Enigszins teleustellend is dat we de beoogde nieuwe auto dientengevolge hebben moeten afbestellen.

Over een paar uur begint de wedstrijd Nederland-Roemenie. Wij hopen dat zo halverwege de tweede helft het Zilvervloot-lied op de tribunes wordt aangeheven.

March 23, 2007

Telefoons en armoede

Het liet me niet los, de argumentatie van Omayra Leeflang om de lokale, vaste telefoonmarkt open te gooien juist voor de mensen die niet veel geld hebben. Het klinkt zo logisch: "Mensen die over een computer en ADSL beschikken bellen nu al bijna gratis via Skype (VOIP), het zijn dus juist de armen zonder computer die straks profiteren van de open markt."

Daar geloof ik dus helemaal niets van. Belangrijker is of Omayra Leeflang het zelf echt gelooft. Een mooi moment om wat aandacht te schenken aan Gin van The Vault. Gin is de studente Culturele Antropologie die op dit moment onderzoek doet in Sierra Leone naar (ex-)kindsoldaten. En winnares van een LogSpider® 2007. Over acht dagen komt zij terug naar Nederland en heeft er dan vier zware maar leerzame maanden in Afrika opzitten.

Twee citaten van Gin over armoede en telefoons, of luxe in het algemeen:

"En ik merk zelfs dat in bepaalde gevallen de behoefte aan luxe belangrijker is om te bevredigen dan honger. Zo zijn er zat mensen die genoegen nemen met één maaltijd per dag om pojo (palmwijn) te kunnen kopen ’s avonds, of top-up cards voor hun mobiele telefoon (opwaardering van prepaid beltegoed)."
(Uit: Een inkijkje)
"Ik geef de laatste tijd veel te veel geld uit aan telefoonkaarten. De meeste ex-kindsoldaten waar ik mee werk spreken me namelijk graag iedere dag. De hele dag door gaat mijn telefoon. Flash. Wat betekent dat je de telefoon één keer over laat gaan en de ander laat terugbellen. Een nationale gewoonte. Niemand heeft geld om te bellen, maar toch, je kan het altijd op die manier proberen."
(Uit: CO Trouble Dust)

Mijn schoonfamilie in Santo Domingo is jammer genoeg ook arm. Toen Lucy daar nog woonde had zij een vaste telefoonlijn in haar huis. Daar was zij erg trots op want die krijgt men niet zomaar. Veel arme mensen kunnen de maandelijkse huur en gesprekskosten op een bepaald moment niet meer opbrengen en worden afgesloten. Een jaar of twee geleden is dit gebeurd met Lucy's telefoon, haar vader kon de rekeningen niet betalen.

Het gevolg is dat deze mensen massaal prepaid-telefoons aanschaffen (of huren). Heeft men geld dan koopt men een telefoonkaart en belt deze vervolgens in een mum van tijd leeg. Heeft men geen geld dan belt men niet. Zo eenvoudig is het leven soms.

Op Curacao is de situatie iets beter, maar ook hier is het niet eenvoudig om een vaste lijn op zijn naam te krijgen. Indien de vorige bewoner bijvoorbeeld een schuld had bij UTS dan heeft de aanvrager een probleem. Steeds meer verschuift het postpaid (op rekening) bellen naar prepaid. Dit gebeurt ook bij de vaste lijnen waarvoor UTS het product TeleFasil aanbiedt.

Neen, het zijn juist de mensen met een computer en ADSL die goedkopere internetdiensten willen, al dan niet over een vaste lijn. Vergeleken met Amerika en Europa krijgen wij hier veel te weinig voor ons geld. Zo werk ik zelf met een 128kb ADSL-verbinding hetgeen ongehoord is in het jaar 2007. Dat de performance omhoog en de tarieven omlaag moeten staat buiten kijf.

Het argument dat het beschikbaar stellen van het UTS-netwerk aan de concurrentie juist goed is voor de minder bemiddelden komt op mij echter hypocriet over. Of is het onwetendheid?

November 15, 2006

Op eigen benen staan

Op TeleCuracao legt Suzy Camelia-Römer uit waarom het historisch akkoord dat op 2 november in Den Haag is getekend en waarmee in principe de autonomie van Sint Maarten en Curacao is geregeld een goed akkoord is. Dat uitleggen doet zij iedere avond en het is nodig ook.

De aanvankelijke euforie heeft bij veel mensen in de Curacaose samenleving plaatsgemaakt voor bedenkingen. Wat ik vaak beluister is dat men omwille van het grotendeels kwijtschelden van de staatsschuld teveel water bij de wijn heeft gedaan. Met name op het terrein van Justitie en het Politiekorps.

Qua Justitie heeft Nederland volgens de criticasters een te grote vinger in de pap aangezien de Nederlandse minister aanwijzingen mag geven aan de gemeenschappelijke Procureur Generaal van de eilanden. De politie dient flexibel te zijn en kan eventueel ook op andere eilanden worden ingezet. "Bonaire, Sint Eustatius en Saba zijn nu Nederlandse gemeenten. En dan moet Curacao nog steeds hun politietaken verzorgen?", hoort men op straat.

Met conculega Diangelo M. is het altijd leuk discussiëren. Hij is tegen het akkoord maar lijdt ook enigszins aan de door hemzelf bedachte Curacaose ziekte dat men nooit tevreden is en het zelf altijd beter weet. Diangelo: "Dat is het probleem van Curacao, we hebben teveel politieke partijen, teveel vakbonden en teveel radiostations."

Hij vervolgt: "Die schuld had Nederland nooit moeten kwijtschelden. Wij hebben die schuld gemaakt, dus wij moeten hem ook afbetalen." Op mijn vraag hoe men dat denkt te kunnen bewerkstelligen heeft Diangelo een antwoord waar zeker wel iets in zit: "Nederland moet ons in de gelegenheid stellen ons eigen brood te verdienen. Dat gebeurt nu niet. Wij hadden de offshore maar in 2001 werd de Belastingregeling voor het Koninkrijk (BRK) ingevoerd."

Door de BRK is de offshorehandel op Curacao ingestort. Dit gebeurde (zogenaamd?) onder druk van de Europese Unie, maar Nederland was er wel erg snel mee. De term "het braafste jongetje van de klas" duikt in dit verband op. Engeland nam het wat minder nauw met de regels en is er inmiddels met deze business vandoor.

Op 11 november publiceerde de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) het rapport Nederland belastingparadijs voor multinationals (pdf-download). De constructie met brievenbusbedrijven levert Nederland 1.2 miljard euro per jaar aan extra belastinginkomsten op. Naar aanleiding van dit rapport heb ik een email gestuurd naar SOMO met de vraag wat deze stichting denkt over het onderwerp trust/offshore in relatie tot Curacao.

Het antwoord kwam snel maar gaf helaas geen antwoord: "Het is een interessante vraag die u stelt. Ik moet u helaas vertellen dat wij het antwoord ook niet weten. Mocht één van de onderzoekers hier toch nog informatie over vinden dan zullen wij u dat meedelen."

Terug naar de kern. Het beleid van Nederland dient erop gericht te zijn dat (ei)landen als Sint Maarten, Aruba en Curacao zichzelf kunnen bedruipen. De indruk ontstaat dat men eerder geneigd is om initiatieven juist de grond in te boren. Dat is ook gebeurd met de zogenaamde Penshonado-regeling die het aantrekkelijk maakte voor welgestelde Nederlanders om op Curacao te gaan wonen.

Men kan het idee krijgen dat ontwikkelingshulp in combinatie met rente en importbeperkingen toch vooral een middel is om bestaande afhankelijkheden in stand te houden dan wel te verstevigen.

Op TeleCuracao legt Suzy Camelia-Römer uit waarom het historisch akkoord dat op 2 november in Den Haag is getekend en waarmee in principe de autonomie van Sint Maarten en Curacao is geregeld een goed akkoord is. Dat uitleggen doet zij iedere avond en het is nodig ook.

De aanvankelijke euforie heeft bij veel mensen in de Curacaose samenleving plaatsgemaakt voor bedenkingen. Wat ik vaak beluister is dat men omwille van het grotendeels kwijtschelden van de staatsschuld teveel water bij de wijn heeft gedaan. Met name op het terrein van Justitie en het Politiekorps.

Qua Justitie heeft Nederland volgens de criticasters een te grote vinger in de pap aangezien de Nederlandse minister aanwijzingen mag geven aan de gemeenschappelijke Procureur Generaal van de eilanden. De politie dient flexibel te zijn en kan eventueel ook op andere eilanden worden ingezet. "Bonaire, Sint Eustatius en Saba zijn nu Nederlandse gemeenten. En dan moet Curacao nog steeds hun politietaken verzorgen?", hoort men op straat.

Met conculega Diangelo M. is het altijd leuk discussiëren. Hij is tegen het akkoord maar lijdt ook enigszins aan de door hemzelf bedachte Curacaose ziekte dat men nooit tevreden is en het zelf altijd beter weet. Diangelo: "Dat is het probleem van Curacao, we hebben teveel politieke partijen, teveel vakbonden en teveel radiostations."

Hij vervolgt: "Die schuld had Nederland nooit moeten kwijtschelden. Wij hebben die schuld gemaakt, dus wij moeten hem ook afbetalen." Op mijn vraag hoe men dat denkt te kunnen bewerkstelligen heeft Diangelo een antwoord waar zeker wel iets in zit: "Nederland moet ons in de gelegenheid stellen ons eigen brood te verdienen. Dat gebeurt nu niet. Wij hadden de offshore maar in 2001 werd de Belastingregeling voor het Koninkrijk (BRK) ingevoerd."

Door de BRK is de offshorehandel op Curacao ingestort. Dit gebeurde (zogenaamd?) onder druk van de Europese Unie, maar Nederland was er wel erg snel mee. De term "het braafste jongetje van de klas" duikt in dit verband op. Engeland nam het wat minder nauw met de regels en is er inmiddels met deze business vandoor.

Op 11 november publiceerde de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) het rapport Nederland belastingparadijs voor multinationals (pdf-download). De constructie met brievenbusbedrijven levert Nederland 1.2 miljard euro per jaar aan extra belastinginkomsten op. Naar aanleiding van dit rapport heb ik een email gestuurd naar SOMO met de vraag wat deze stichting denkt over het onderwerp trust/offshore in relatie tot Curacao.

Het antwoord kwam snel maar gaf helaas geen antwoord: "Het is een interessante vraag die u stelt. Ik moet u helaas vertellen dat wij het antwoord ook niet weten. Mocht één van de onderzoekers hier toch nog informatie over vinden dan zullen wij u dat meedelen."

Terug naar de kern. Het beleid van Nederland dient erop gericht te zijn dat (ei)landen als Sint Maarten, Aruba en Curacao zichzelf kunnen bedruipen. De indruk ontstaat dat men eerder geneigd is om initiatieven juist de grond in te boren. Dat is ook gebeurd met de zogenaamde Penshonado-regeling die het aantrekkelijk maakte voor welgestelde Nederlanders om op Curacao te gaan wonen.

Men kan het idee krijgen dat ontwikkelingshulp in combinatie met rente en importbeperkingen toch vooral een middel is om bestaande afhankelijkheden in stand te houden dan wel te verstevigen.

Alle posts met als onderwerp de Slotverklaring zijn te vinden in het dossier Slotakkoord 02.11.2006.

April 9, 2006

Het hing op 15 gulden

Lucy is bij ons de Chef Onderhandelen en Afdingen (COA). Om te voorkomen dat wij meer moeten betalen dan er op het prijskaartje staat kan ik beter mijn mond houden.

We waren bij LA Curacao waar we de kribbe voor de baby wilden kopen. Tevens hadden we een stroller met een soort van Maxi Cosi en base voor in de auto op het oog. In gewone mensentaal: een ding dat men in de auto kan vastzetten en waarop een reiswieg geklikt kan worden die ook weer past op de kinderwagen. Nooit gedacht dat ik daar nog eens verstand van zou krijgen.

LA Curacao is een hele grote zaak met Hindoe's als eigenaren. Heel veel zaken op Curacao zijn in handen van Hindoe's. LA Curacao heeft hier minimaal drie grote vestigingen alsmede een speciaal filiaal voor babyspullen. Grootste voordeel van de Hindoe-winkels zijn het uitgebreide assortiment en vooral de lage prijzen.

Op Curacao kennen wij een zogenaamde omzetbelasting (OB) van 5% die op ieder artikel en iedere dienst van kracht is. Als er op een prijskaartje 999 gulden staat betaalt men bij de kassa 1050 gulden.

Met het bedje en de stroller zaten we ruim boven de 1000 gulden. De Hindoe-verkoper beloofde een bon preis ofwel goede prijs te maken. Eerder had hij al beloofd geen OB te berekenen. Wij waren benieuwd hoeveel er verder nog van de prijs af ging.

Voor het bepalen van een bon preis hanteren alle Hindoe's ter wereld okay op Curacao precies dezelfde methode. Er moet welhaast een Bon Preis Calculatie Universiteit bestaan, ergens in Bombay Mumbai. Het gaat zo. De verkoper tovert een grote calculator ergens vandaan, begint de prijzen van de gewenste artikelen in te toetsen en voegt daar de OB aan toe. Vervolgens wordt er in razend tempo een formule op dit bedrag losgelaten waarna de eindsom in grote cijfers aan de client wordt getoond.

Het duurt meestal even voordat de client de Hans Kazan-achtige act heeft verwerkt en erachter komt dat de totale korting nog geen vier gulden bedraagt. Wel, in ons geval 19 gulden. Lucy begon te lachen: "Neen, dat is geen bon preis!" Na heel lang heen en weer praten waren wij bereid 1260 gulden te betalen terwijl de verkoper niet lager wilde gaan dan 1275.

Op dat moment spelen zich vreemde en irrationele processen af die vooral met gunnen te maken hebben. Immers, wat is nu 15 gulden op zo'n bedrag? Ik ben het type dat in zo'n geval toegeeft, gewoon omdat ik geen zin heb naar een andere winkel te gaan en het hele circus opnieuw te beginnen. Lucy is heel anders. "We kopen alleen het bed", besloot zij.

Echt blij was de verkoper niet, maar hij verborg dat op professionele wijze achter een glimlach. Bovendien droeg hij een snor. Wij reden door naar Highlights in Salinja. Daar kopen we vaak speelgoed en kado's voor Luchiano (8). De mensen van Highlights kennen ons en ze hebben een redelijk grote baby-afdeling.

Binnen een half uur kochten we er dezelfde stroller die we bij LA Curacao hadden gezien, alsmede een set om het bedje op te tuigen. Lucy deed de onderhandelingen en bedong na even praten een uitstekende prijs.

Er kwam geen calculator aan te pas.

March 12, 2006

Toch maar even doorwerken

Iedereen denkt wel eens na over een geniaal plan om in één klap financieel binnen te zijn. Sommigen lukt dat zoals de jongeman die advertentieruimte voor een dollar per pixel verkocht. Achteraf zijn we allemaal net zo slim, maar dan is het te laat.

Het paradoxale is dat hoe armer men is, hoe sneller men zijn toevlucht zoekt tot loterijen, een bankoverval en andere activiteiten die uiteindelijk in verreweg de meeste gevallen de armoede alleen maar vergroten.

Niet zolang geleden heb ik wat interne reorganisaties van mijn websites doorgevoerd. Zo is La Chica Merengue verhuisd van nijhuis.net naar lachicamerengue.com. Tijdens de werkzaamheden besloot ik het concept Google Ads eens uit te proberen op deze website.

Google Ads zijn context-gevoelige reclameblokken. Aan de hand van de tekst op de pagina bepaalt Google Adsense welke reclame daar het beste bij past en biedt tegelijkertijd een prima verzorgde website waarop men de verdiensten kan zien binnenstromen. Het klinkt als slapend rijk worden.

Mijn ontslagbrief kan ik beter nog maar even niet verzenden. Na vijf dagen is er 29 dollarcent verdiend. Een gezin bestaande uit drie, ja bijna vier mensen leeft niet echt riant van een pakje kauwgum per week.

Iets zegt mij dat de heren van Google de zaken slimmer aanpakken dan ik.

December 28, 2005

Make-up en Afschrijving

Make-up spullen zijn vaak tamelijk prijzig. Als een vrouw poeders, lippenstift of mascara koopt voelt ze zich weleens schuldig vanwege de prijs. Zo ook Lucy. Zij rechtvaardigt haar make-up aankopen altijd op dezelfde manier: "Het lijkt duur, maar met dit ene potje doe ik zo drie of vier jaar."

Omgerekend is het dan ineens helemaal niet duur.

Een paar maanden geleden kochten we bij Otro Kara een in mijn ogen schandalig duur poedertje. Door het poedertje in drie jaar af te schrijven viel de prijs nog enigszins mee.

Gisteren kreeg ik de mededeling te verwerken dat we opnieuw naar Otro Kara moesten, voor hetzelfde poedertje. "Ja maar, maar... je zou er minstens drie jaar mee doen", sputterde ik. "Dat is ook zo", zei Lucy kalm, "maar ik heb het op de grond laten vallen en nu is het kapot."

Met dergelijke tegenslag had ik geen rekening gehouden en dus bevonden wij ons op woensdagmiddag wederom in Otro Kara. Het duurde even voor Lucy geholpen werd. Uiteindelijk stond zij met twee glimmende zwarte doosjes bij de kassa en wenkte mij.

"Klets!"

Daar viel een van de doosjes op de grond. Snel raapte ik het op, het was niet kapot. "Weet je zeker dat we hier drie jaar mee gaan doen?", vroeg ik voor de zekerheid aan Lucy.

December 13, 2005

Hoegaarden

In de auto hadden Luchiano (8) en ik vandaag een discussie wie van ons tweeën nu de wijsneus is. Niet zelden menen wij alles beter te weten en we hebben overal een mening over. Met betrekking tot de Hoegaarden-kwestie ben ik echter in discussie met mijzelf.

Hoegaarden is een voortreffelijk witbier uit Belgie. Het ontleent zijn bleke kleur aan het feit dat tijdens het brouwen naast gerstemout ook tarwe wordt gebruikt. Eigenlijk is het gewoon een bruine boterham! De huidige generatie Hoegaarden bieren is ontstaan in maart 1965 toen Pieter Celis de brouwerij met zijn eigen handen nieuw leven inblies.

Wordt Hoegaarden straks alleen gedronken door Franstaligen?Inmiddels is Hoegaarden onderdeel van InBev, voorheen InterBrew, dat merken voert als Dommelsch, Hertog Jan, Leffe, Oranjeboom en Jupiler. InBev is internationaal gezien een grote concurrent van Heineken. Beide organisaties jagen op nog zelfstandige brouwerijen als vissers die de wereldzeeën leeghalen met hun schraapnetten.

Een schril contrast met Pieter Celis die in een gedeelde koperen ketel zijn witbier brouwde.

Om de operatie efficienter in te richten heeft InBev besloten om de productie van Hoegaarden bier te verplaatsen naar Luik, naar de Jupiler brouwerijen. Vreemd trouwens, maar vroeger las ik altijd Jupiter in plaats van Jupiler. Wellicht is dit te wijten aan mijn klassieke opleiding.

De ophanden zijnde verhuizing heeft tot grote consternatie geleid. Direct betekent het banenverlies voor de bewoners uit de streek van Hoegaarden. En zonder brouwerij trekt het dorp vast geen 40.000 touristen per jaar. Tot overmaat van ramp wordt Hoegaarden straks gebrouwen in het gehate Wallonië. Redenen genoeg om een staking te beginnen.

Dan is daar nog de smaak. Er vinden verhitte discussies plaats of de typische Hoegaarden smaak wel behouden kan blijven na de verhuizing. Tegenstanders beweren -uiteraard- van niet, de microbacterieën in de huidige ketel zijn hiervoor onmisbaar. Anderen zien het niet zo somber in, met het juiste recept smaakt een Hoegaarden hetzelfde, ongeacht waar deze gebrouwen wordt.

Wijnproducenten hebben het beter voor elkaar. Champagne moet gemaakt zijn van druiven uit de Champagne-streek. De makers van mijn favoriete bier, de monniken van Westmalle, zijn niet bang dat hun bier ooit ergens anders gemaakt wordt. Westmalle moet geproduceerd worden binnen de muren van een abdij.

De abdij als vaccin tegen de oprukkende Globalisering?

November 14, 2005

Is er hier een econoom in de zaal?

Er zijn een paar dingen die ik niet of nauwelijks begrijp. Neem nu ontwikkelingshulp. Het rijke westen geeft al decennia lang ontwikkelingshulp aan arme landen, zoals bijvoorbeeld in Afrika. Ook al decennia lang heerst het besef dat geld of voedsel geven niet voldoende is, de bevolking van deze landen dient opgeleid te worden om zichzelf te kunnen bedruipen.

Veelal begint de zelfbedruiping op het gebied van voedselvoorziening, dat is logisch. Minder logisch (voor mij) is dat de rijke landen vervolgens hun eigen landbouw- en veeteeltbedrijven fors subsidiëren. Ik wil niet met de vinger wijzen, maar met name de Fransen schijnen hier wat van te kunnen.

Gevolg is dat de ontwikkelingslanden ondanks hun veel lagere lonen nog steeds grote moeite hebben om zich op de wereldmarkt te manifesteren.

  • Als een bank aan iemand geld leent om bijvoorbeeld een auto te kopen berekent zij daar rente voor.
  • Als men een vriend 100 gulden leent is het wel mooi als dat geld ooit terugkomt, maar over het algemeen berekent men hem geen rente.
  • Als men een zwerver een paar gulden in de hand drukt verwacht men over het algemeen niet dit geld ooit nog terug te zien.

Het land de Nederlandse Antillen heeft een schuld van 4.7 miljard gulden (2.2 miljard Euro) aan Nederland. Ieder weldenkend mens beseft dat een of liever nog de oplossing voor deze schuldenlast uit Nederlandse hoek moet komen. Tenzij wij morgen onder de Christoffelberg op de grootste olievoorraad ter wereld stuiten.

President van de Centrale Bank van de Nederlandse Antillen, de heer Emsley Tromp, heeft een zevenpuntenplan bedacht. Even tussendoor, dingen die op detailnivo bijzonder gecompliceerd zijn, blijken als men maar genoeg abstraheert verrassend helder en eenvoudig.

Dat geldt ook voor de oplossing van Emsley Tromp: Nederland moet de hele schuld van 2.2 miljard Euro aan de Antillen gewoon volledig kwijtschelden. In ruil daarvoor mag Nederland de jaarlijkse bijdrage aan de Antillen van 175 miljoen gulden (80 miljoen Euro) in zijn zak houden. Als detaillist komt men daar niet op!

De reactie van onze minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijkszaken, Alexander Pechtold: "Dat is een interessant voorstel."

Het idee van Emsley Tromp is op zich nog niet zo gek. Wat hij eigenlijk wil is de jaarlijkse rentelast van 300 miljoen gulden (140 miljoen Euro) terugbrengen naar nul. Per saldo houden wij dan per jaar 125 miljoen gulden (60 miljoen Euro) meer over om te besteden dan nu.

Volgens minister Pechtold is er op de Antillen echter toch behoefte aan een directe financi�le injectie. Dat kan wel zo zijn, maar het elimineren van rente op alle leningen die uitgegeven worden als ontwikkelingshulp lijkt mij een noodzakelijke stap. Wereldwijd wel te verstaan.

Nu hangen de torenhoge rentelasten als een molensteen om de nek van de ontwikkelingslanden. Dit zorgt voor een afhankelijkheidsrelatie die tot in het oneindige voortduurt.

Is dit expres zo bedacht of is er hier een econoom in de zaal die deze scheve situatie uit kan leggen?

February 3, 2005

Sparen doet huilen

De afgelopen weken is onrust ontstaan onder spaarders van MoneyPlan (Ennia) en XL-Rate (Fatum). Het beleggingsproduct MoneyPlan bestaat nu vijf jaar en Ennia heeft de polishouders geïnformeerd over de waarde van hun beleggingen.

Die viel voor sommigen vies tegen!

Kort hierna trok ook een belegger/spaarder van XL-Rate aan de bel. Deze man had zijn ingelegde tegoed in twee jaar tijd zien halveren. Voor een dergelijk rendement kan men ook wel terecht bij een plan van mij.

Het gaat nu even niet om de specifieke producten MoneyPlan en XL-Rate. Voor mij interessanter is hoe de rechter straks oordeelt en wat zijn motivatie is.

Het draait allemaal om hebzucht. Sinds mensenheugnis kunnen mensen sparen bij een bank. Een verwaarloosbaar risico en een niet al te hoog rendement. Het hele aandelencircus, begonnen in 1996, 1997 heeft voor een ongekende hebzucht gezorgd. Zowel van klant als van leverancier.

Ennia heeft het product MoneyPlan in de markt gezet. Ik heb de folders niet gelezen, maar over het algemeen wordt daarin veel meer over torenhoge rendementen gesproken dan over risico's. In mijn ogen is een bedrijf als Ennia, een stabiele verzekeringsmaatschappij, daarmee fout. Bovendien is er sprake van een onbalans: groot bedrijf versus minder deskundige individuen.

Van de andere kant is daar de hebzucht van de klanten. Die hebben domweg boter op hun hoofd. Bij MoneyPlan kan men zelf bepalen hoe lang men mee wil doen en in welke fondsen men wil beleggen. Men zou het risico enigszins kunnen spreiden, hierdoor wordt het maximaal haalbare rendement echter automatisch verlaagd. Dat wilden sommige mensen niet en die zitten nu met de gebakken peren. Er is het voorbeeld van iemand met een inleg van 10.000 gulden die daar na vijf jaar 3.000 van overhoudt.

De eis van de gedupeerden in deze zaak vind ik dan ook aburd. Men wil de inleg terug, plus het beloofde rendement, maar in elk geval de wettelijke rentevergoeding (Amigoe, Gedupeerden MoneyPlan stappen naar de rechter). In één woord belachelijk.

Ennia zal terecht aanvoeren dat op zijn minst schriftelijk nooit enig rendement is beloofd. En hoe kan men nu om de wettelijke rente vragen. Nog even en beleggers die 1000 aandelen Philips hebben gekocht en daarmee geld verliezen, gaan vervolgens ook voor de rechter de inleg plus wettelijke rente eisen. Mooie boel zal dat worden.

Net als bij Dexia in Nederland wordt ook in deze zaken waarschijnlijk geschikt. Ik vermoed dat Ennia de pijn iets moet verzachten bij haar spaarders, maar deze dienen ongetwijfeld ook een gedeelte van hun verlies te nemen.

In dit soort gevallen moet ik altijd terugdenken aan de eerste oplichtingszaak waar ik van hoorde. Mijn moeder vertelde mij heel lang geleden dat er mensen waren die in ons dorp langs de deur waren gegaan met Perzische tapijten. De waarde van die tapijten was ongeveer 6.000 gulden, maar de gelukkigen waar men bij op bezoek kwam hoefden slechts 1.500 te betalen. Vreemd genoeg bleken de tapijten achteraf hooguit enige tientjes waard.

Deze truc is in ontelbaar veel varianten herhaald. De bottom-line: Niemand, maar dan ook niemand komt uit eigen beweging jou rijk maken!

Onthoud dat goed!

September 14, 2004

Visie

De visie van een bedrijf, organisatie of persoon kan men vatten in een simpele slogan. Na verloop van (onbepaalde) tijd raakt een slogan out-dated en dan is het tijd voor een nieuwe. Het introduceren van een nieuwe slogan kost veel geld.

Mijn slogan is nog lang niet out-dated, ik beschik reeds over een sub-slogan en verder heb ik ook geen geld voor een nieuwe.

  • CasaSpider, El Hombre de tu Vida... (The Man of your Life)
  • CasaSpider, Nacido para ser Rebelde... (Born to be Wild)

Ik heb getwijfeld over...

  • CasaSpider, Sense and Simplicity...

Neen, toch maar niet.

June 6, 2004

Slytherin

Tequila, Polar, cola, popcorn en op verzoek van Luchiano (6) alle lichten uit. Dat was onze input bij het bekijken van de tweede Harry Potter film The Chamber of Secrets uit het jaar 2002. We lopen in!

Iedereen (behalve wij) kent deze film al lang, een recensie lijkt me wederom niet op zijn plaats. Het was een onderhoudende film, Luchiano leefde volop mee. Toen Professor Dumbledore aan Harry vroeg (net nadat de Phoenix was verbrand) of hij hem nog iets te zeggen had, antwoordde Harry: "No". Luchiano stond op uit zijn stoel en riep: "Jawel! Hij moet zeggen dat hij stemmen hoort!"

Ook op het eind, als Harry achterna wordt gezeten door de slang, heeft Luchiano een tip: "Je moet praten tegen de slang, praat nou!" Niet dat het geholpen had, maar hij zat er wel in, in de film. In The Chamber of Secrets duikt een nieuw karakter op: Dobby. Op het web zijn talloze sites te vinden waar in wordt gegaan op de overeenkomst met mijn favoriete LOTR-karakter Gollum/Smeagol. J.K. Rowlings heeft het boek van The Lord of the Rings goed gelezen, zoveel is zeker. Smeagol was eerst, daarom vind ik Dobby niet zo leuk. Wel grappig is dat er aanwijzingen zijn dat Dobby op president Poetin zou lijken.

Draco Malfoy (Slytherin), gespeeld door Tom FeltonThe Chamber of Secrets behandelt (in mijn ogen) het thema van de Tweede Wereldoorlog. Het huis Slytherin is voorstander van raszuivere (No mudbloods!) leerlingen en uiteraard is Harry Potter's tegenstander een hoogblond, Arisch jongetje met priemende blauwe ogen: Draco Malfoy, gespeeld door Tom Felton.

Over de Tweede Wereldoorlog gesproken, bij Kopspijkers zag ik een bijzonder stukje met Anton Geesink. Hem werd gevraagd of hij er destijds in de jaren vijftig, zestig geen moeite mee had om tegen Japanners te judo-en. Gezien de duizenden Nederlanders die waren omgekomen in de Jappenkampen. Geesink dacht hier geruime tijd over na en sprak toen als volgt: "Ik heb daar nooit bij stilgestaan... dus uh... maar ik uh... ik kan mij niet herinneren dat er ooit Japanse legers in Nederland zijn geweest!" En neen, het was niet Eric van Muiswinkel in een Anton Geesink immitatie.

Zoals bekend worden de leerlingen van het Tovenaarsinstituut Hogwart aan het begin van hun studie door de Sorting Hat verdeeld over vier huizen:

  • Slytherin (Zwadderich)
  • Gryffindor (Griffoendor)
  • Hufflepuff (Huffelpuf)
  • Ravenclaw (Ravenklauw)

Belangrijkste huizen zijn Slytherin en Gryffindor, de twee andere hangen er als vulling bij. Slytherin vertegenwoordigt het Kwaad en Gryffindor gaat daar tegenin. Films en tv-series leven bij de gratie van hoe het Kwaad wordt neergezet. Hoe beter en gemener het Kwaad is, des te meeslepender vaak het schouwspel. Het is niet leuk om te zeggen, maar het Goede is meestal bloedstollend saai.

Daarom ben ik vaak op de hand van de slechterik. Geef mij maar Alexis in plaats van Krystel (Dynasty), Sue-Ellen vond ik altijd leuker dan Pamela (Dallas) en bij Tom & Jerry hoop ik altijd dat Tom die vermaledijde muis een keer flink te grazen neemt. Vooruit, ik ben nog steeds voor Harry Potter, maar als Gryffindor straks voor de zevenachtereenvolgende keer met Quiddich (Zwerkbal) van Slytherin wint, ja dan begin ik er wel de pest in te krijgen. Niet voor niets zijn er vele Slytherin-genootschappen op het web te vinden. Kennelijk bezit het Kwaad aantrekkingskracht!

Tot nu toe ben ik op één Nederlander gestuit die nog niets van Harry Potter heeft gelezen of gezien en dat is Renesmurf. Maar er moeten er meer zijn, willen deze personen zich hier even melden?

April 29, 2004

Het Indische gevaar

Lokale bedrijven op Curacao staan onder hevige druk van concurrentie uit het buitenland. De vraag is of de Curacaose overheid deze bedrijven kunstmatig in leven moet houden. Daarover heb ik bericht in de post Marktbescherming.

De Globalisering is aan een onstuitbare opmars bezig. Het is geen kwestie van voor of tegen, Globalisering is een feit. Tot nu toe werden voornamelijk op handarbeid gebaseerde beroepen getroffen. Zie bijvoorbeeld de naai-ateliers.

Gisteren hoorde ik dat de Koninklijke Shell van zins is om een kwart van zijn ICT-afdeling te verhuizen naar India en/of Maleisie. Automatiseerders zijn kennelijk de naaisters van de 21e eeuw.

De ontwikkelingen gaan bijzonder snel in de ICT. In 1986 leerde ik COBOL (soort roman-schrijftaal) programmeren. Het stadium dat programmeurs als Einsteins werden gezien, was toen al voorbij. In rap tempo is de ICT zichzelf gaan automatiseren. Niet elke oude COBOL-krasser kon daar in meegaan. Datzelfde geldt tegenwoordig voor bijvoorbeeld Oracle Designer specialisten, moeten die zich nu bekwamen in JAVA?

Behalve bovengenoemde ontwikkelingen in het vakgebied, worden automatiseerders direct bedreigd door de Globalisering. Op Curacao zie ik het ook gebeuren. Diverse bedrijven werken al met Indiërs en Cubanen. Soms komen deze mensen fysiek naar het eiland toe, maar er wordt ook al veel werk ginds gedaan. Hun tarieven liggen op pakweg 50% van de onze.

Deze ontwikkeling is niet tegen te houden, dat is heel simpel. De vraag is of we er gelukkig mee moeten zijn. In een pessimistische bui zie ik een toekomstbeeld voor me waar enkele managers stinkend rijk zijn. Shell maakte meer dan 4 miljard dollar winst afgelopen jaar. Multinationals laten het werk doen in landen als India, China of straks in Afrika. In Nederland zelf stijgt de werkloosheid tot grote hoogte.

Op lange termijn is het een goede ontwikkeling. Niet dat de werkloosheid stijgt uiteraard, maar uiteindelijk zal door het marktmechanisme gelijksoortige arbeid overal even duur zijn. Globalisering houdt zich aan de Wet van de communicerende vaten. Dat is heel mooi voor landen waar de levensstandaard nu erg laag is, maar enigszins lullig voor gebieden/beroepen waar op dit moment feitelijk teveel wordt verdiend.

Deze ontwikkelingen gaan snel, sneller dan menigeen denkt!

April 10, 2004

Kunstmatige verhoging

Toen ik student was, reisde ik veel met de trein. In mijn eerste jaar iedere zondag van Eindhoven naar Utrecht en op vrijdag het omgekeerde traject. Het was de Pre-OV-Jaarkaart periode. De NS klaagde, de treinen zaten lang niet vol genoeg. En dus moest het tarief verhoogd worden.

De trein werd duurder, maar de auto ook. Inmiddels begonnen de treinen overvol te raken en het overheidsbeleid richtte zich steeds duidelijker op het Openbaar Vervoer. "Da's heel mooi!", dacht ik bij mijzelf, "Nu gaan de tarieven dus omlaag." Ja, ja, naïef.

Uiteindelijk buitelden de verhogingen voor zowel auto als Openbaar Vervoer over elkaar heen. Deze tactiek ziet men nu ook bij de Nederlandse topsalarissen. Jarenlang werd er gelobbied en gemasseerd om salarissen in het bedrijfsleven en semi-overheid tot grote hoogtes te doen stijgen.

En nu? Ja, nu steken de salarissen van ministers en staatssecretarissen daar ineens schril tegen af. Gisteren zag ik een staatje van (semi-)overheidsfunctionarissen die meer verdienden dan een minister. Dat waren er inderdaad heel wat. Koploper was tot mijn verbijstering de directeur van de NS met als ik mij niet vergis een jaarsalaris van om en nabij de 450.000 Euro!

Wat moet zo'n man nou helemaal doen, een paar treinen heen en weer laten rijden en op tijd nieuwe kopen. Stakingen zijn helemaal nergens voor nodig als het personeel normaal wordt behandeld en vooral voldoende wordt geïnformeerd.

Ik ben er voor mijzelf wel uit: ambieerde ik heimelijk een carriere als staatsman, inmiddels heb ik nog maar één doel en dat is directeur van de Spoorwegen worden. Wat mij betreft start ik tegen slechts de helft van het salaris hier op Curacao. Om te oefenen.

March 2, 2004

Marktbescherming

Een klein eilandje van circa 60 kilometer lang, maximaal 12 kilometer breed en een oppervlakte van 440 km2 heeft specifieke problemen. Zo is een eiland als Curacao minder gemakkelijk te bereiken dan een mini-staatje als Liechtenstein. Helemaal als de ene na de andere luchtvaartmaatschappij in de problemen komt.

Een ander specifiek probleem is schaalgrootte. Voor 140.000 mensen dient voorzien te worden in veelal dezelfde faciliteiten waar normaal een heel land van meeprofiteert: een luchthaven, een universiteit, ziekenhuis, douane etc. Nog gecompliceerder wordt het als dit eilandje ten opzichte van het meerendeel van de omgeving een hoger welvaartsnivo heeft.

Curacao heeft haar lokale industrie. Vlaggeschip, tenminste wat mij betreft, is de Amstel Brouwerij. Verder hebben we de Coca Cola fabriek, ADM Milling (meelproducten) en een matrassenfabriek. De producten die deze ondernemingen maken moeten concurreren met hun tegenhangers uit met name Venezuela.

Salarissen in Venezuela zijn veel lager dan op Curacao, terwijl de afzetmarkt er veel groter is. Dit resulteert in een aanzienlijk lagere kostprijs van bijvoorbeeld een blikje Polar ten opzichte van een blikje Amstel.

Het hebben van lokale industrie heeft een aantal voordelen. Zo is men minder afhankelijk van het buitenland en schept het werkgelegenheid. Om lokale industriële bedrijven op de been te houden, heeft men op Curacao marktbescherming geïntroduceerd.

Met dank aan de marktbescherming deden de lokale bedrijven het goed. Dit was onder anderen te merken aan diverse sponsor-activiteiten van deze bedrijven bij sportevenementen en Carnaval. Van de andere kant betaalde ik destijds 34 gulden voor een kratje Amstel. Een van de nadelen van marktbescherming is dat het beschermde bedrijf nagenoeg geen concurrentie ondervindt, hetgeen de efficiency niet ten goede komt. Uiteindelijk betaalt de consument hierdoor een (veel) te hoge prijs.

Een paar jaar geleden is besloten om in fases een einde te maken aan de marktbescherming. Plotseling hadden de bewoners van Curacao de mogelijkheid om een krat Venezolaanse Polar te kopen voor 26 of zelfs 22 gulden. Voor een lokale fles Coca Cola van twee liter betaalt men 4.95 gulden, voor dezelfde fles maar dan uit Venezuela 2.75 gulden.

Op het eerste gezicht is dit prachtig voor de consument. Inmiddels is echter een aantal lokale bedrijven ter ziele gegaan, zoals importeur Consales. Nu hangt het voortbestaan van ADM Milling aan een zijden draadje en daarmee gepaard de werkgelegenheid van 51 mensen. Ook het voortbestaan van de Amstel Brouwerij is niet gegarandeerd.

Regeringspartij PLKP onder leiding van Errol Cova wil nu de marktbescherming opnieuw invoeren. Coalitiepartner Frente Obrero (FOL) is het hier mee eens. De andere belangrijke coalitiepartner PNP is tot haar verbazing buiten het overleg gehouden. Dat is niet zo heel vreemd als men bedenkt dat in het jaar 2000 de toenmalige PNP-leidster Suzy Camelia-Römer juist de drijvende kracht achter het afschaffen van de marktbescherming was.

Marktbescherming is een interessant thema. Ik ben er voor mijzelf nog niet helemaal uit. In principe ben ik tegen kunstmatige maatregelen, maar een eiland als Curacao kan ook niet helemaal zonder enige vorm van protectie.

Op een klein eiland heeft een issue als marktbescherming al snel een grote impact. Het leuke is dat uiteindelijk, door de Globalisering alle landen te maken krijgen of zelfs al hebben met vormen van marktbescherming.

Zo zijn we eigenlijk allemaal een klein, tropisch eilandje.

October 1, 2003

KLM

Een van de gevolgen van Globalisering is het verdwijnen van heel veel nationale ondernemingen. Met name in de automobiel-industrie is dit goed te zien. Ik ben al lang het overzicht kwijt, maar vrijwel alle automerken bevinden zich op een of andere wijze in een groter verband.

Jaren geleden speelden wij thuis het Beursspel. In dit spel werden de koersen van een aantal Nederlandse bedrijven bepaald door het uitspelen van kaarten. Uiteraard betrof het de top van de Nederlandse ondernemingen: DAF, KLM, Hoogovens, de AMRO-bank, Philips. Van dit rijtje bestaan op dit moment alleen KLM en Philips nog als zelfstandig bedrijf.

Met de overname van KLM door Air France verdwijnt er wederom een boegbeeld. Ik heb er geen verstand van, maar uit wat ik lees is inmiddels wel duidelijk dat KLM moest fuseren. De onderneming is te klein om in deze moeilijke tijden zelfstandig te overleven. Ook lijkt het het beste om door Air France overgenomen te worden. Dat vindt namelijk KLM-partner Northwest ook. Heeft allemaal met landingsrechten te maken.

Gevoelsmatig heb ik het echter niet zo op de Fransen. Goed, men kan beter opgekocht worden door Fransen dan door Italianen, dan weet men zeker dat al het geld in de Po verdwijnt. Maar de Fransen? Veel mensen vallen in katzwijm van wijn, knapperig stokbrood met Franse kaas of slakken in knoflooksaus. Bedenk echter dat voordat de Rijn bij Lobith Nederland binnenkomt hij al lang door de Fransen bij Moulouse is volgestort met kali-zout. Zo zijn de Fransen!

De Engelsen zijn even nationalistisch als de Fransen, laat die ook maar zitten. Neen, wat ik mij afvraag is waarom er nooit een poging is gedaan om overgenomen te worden door Lufthansa. Daar zal vast een heel goede reden voor zijn, maar ik ken hem niet.

Het is dus Air France geworden. Ik ben benieuwd hoeveel een retourtje CUR-AMS-CUR gaat kosten, de kwaliteit van de maaltijden zal ongetwijfeld verbeteren.

September 5, 2003

Wiens brood men eet

Net las ik bij KommaPuntLog iets waar ik al de hele dag over nadenk: het buitensporige salaris van de nieuwe Ahold directeur.

Zijn salaris kan me niet zoveel schelen, ik vind het minder buitensporig dan wat veel voetballers verdienen. Jongens van een jaar of 20 die eigenlijk nog niets hebben bereikt steken zomaar een miljoen Euro in hun zak. Volgens mij wordt men daar geen beter mens van, maar dat terzijde.

Neen, wat ik zo vreemd vind is het volgende. Ex-premier Kok vond in een ver verleden dat topmanagers aan exhibitionistische zelfverrijking deden met hun drang naar steeds hogere salarissen. Nu hij diverse commissariaten bekleedt, verdedigde hij de salarisverhoging van het topmanagement bij ING door te stellen dat dit noodzakelijk is, want anders kunnen wij op management-gebied niet concurreren met het buitenland.

Dan breekt mij toch de klomp! Ahold is het bedrijf dat nu de allerhoogste beloning voor zijn directeur heeft bedacht, en wie nemen ze aan? Een Zweed!!! Ik heb niets tegen Zweden, maar waartoe gaat deze onzin leiden?

Waarschijnlijk moeten Nederlandse topmanagers straks volgens Kok meer verdienen dan buitenlandse topmanagers in Nederland. Is hier misschien sprake van een geniale circelredenering?