CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Voorheen ging het ongeveer zo als Luchiano (9) een boekbespreking of een spreekbeurt had. "Papa, mijn $werkstuk moet op $datum klaar zijn. Dat je het even weet." Woorden voorafgegaan door het US-dollar teken dienen als variabelen beschouwd te worden. Ondanks een gebrek aan managerkwaliteiten heb ik de ongewenste portie extra werk langzaam maar zeker terug op het juiste bordje kunnen laten terechtkomen.

Belgisch lijkt soms net op Duits voor wat betreft het zich korter kunnen uitdrukken.

Het te bespreken boek was Erin geluisd van Mirjam Oldenhave en Luchiano heeft 95% van het werk gedaan. Mij restte slechts de opmaak, het groeperen van zinnen in alinea's en de allerergste fouten er samen met hem uithalen. Dinsdagmiddag heeft hij goed geoefend en 's avonds zetten we de puntjes op de i qua presentatie. Woensdagmorgen in de auto op weg naar school was de generale repetitie en die stemde mij tevreden.

Na even gewerkt te hebben mocht ik alweer naar huis. We hadden een afspraak bij het Consultatiebureau met Diana (1). Ten opzichte van de laatste meting op 26 april 2007 is haar gewicht toegenomen van 8700 naar 8770 gram. Mag het een onsje meer zijn? In mei heeft zij ruim twee weken met haar gezondheid gekwakkeld en twee antibiotica-kuren gekregen. Ze voelde toen zwak en licht aan.

Juist de laatste twee weken gaat het weer de goede kant op, we maken ons dus geen zorgen. Diana meet nu 78 centimeter en dat is 2 centimeter langer dan op 26 april.

Tijd om Luchiano op te halen. Zijn boekbespreking was goed gegaan, hij had een 9 min. Toen we dat thuis aan Lucy vertelden schrok zij zich een hoedje. "Wat! Een min negen?" Hoe slecht moet een boekbespreking zijn om een min negen te halen. Ik kon mij er geen voorstelling van maken. Voor de liefhebbers staat de boekbespreking online, zowel in doc als html formaat.

Om kwart over twaalf hield Yves Cooper zijn dagelijkse praatje op Dolfijn FM. Naar aanleiding daarvan wilde ik een exemplaar van La Prensa kopen met de foto van de door agenten mishandelde Jamaicaan op de voorpagina. Materiaal voor de post Kòrsou Quo Vadis. Na het werk reed ik derhalve naar Pita supermarkt waar La Prensa te verkrijgen is.

De Nijmegenstraat maakt vlak voor Pita een tamelijk scherpe bocht naar links en daar uitkomend moest ik flink in de remmen vanwege een plotseling opdoemende file. Ongeveer 50 auto's als het er niet meer waren stonden te wachten voor het benzinestation dat tegenover de supermarkt is gelegen. Als er zoveel mensen tegelijk willen tanken is er meestal iets aan de hand.

Met gespitste oren in de supermarkt had ik al snel beet. Er was een blokkade bij de Isla raffinaderij en dat betekende dat de Curoil-tankwagens niet uit konden rijden. Mijn Toyota had voldoende brandstof om met enige moeite het weekend te overbruggen. Mocht er daarna nog steeds geen benzine zijn had Luchiano geluk, dan gingen we maar niet naar school.

Het betreft een interessant conflict tussen de Isla-directie bij monde van Pedro Jiménez en de vakbond PWFC (Petroleum Workers Federation of Curaçao) die vertegenwoordigd wordt door Elvis de Andrade. De vakbond vindt dat hun leden meer betaald moeten krijgen voor hetzelfde werk dan niet-leden. Het argument hiervoor is dat het de vakbond is geweest die het hogere salaris heeft bedongen en dat het niet eerlijk is dat niet-leden daarvan meeprofiteren.

Vroeger leerde men in de geschiedenisles dat dit nu juist de kern is van solidariteit. Afspraken gemaakt tussen werkgever en vakbond gelden voor alle werknemers, ook voor degenen die niet aangesloten zijn. De Isla-directie zal het verder een worst zijn maar de rechter heeft geoordeeld conform wat vroeger in de geschiedenisles werd onderwezen.

De rechterlijke uitspraak heeft geleid tot een soort van omgekeerde wereld reactie. De Isla-directie legt zich er bij neer waardoor het bedrijf meer salaris moet betalen en de vakbond is boos dat de directie niet in beroep gaat terwijl per saldo de werknemers meer geld krijgen.

Natuurlijk is het begrijpelijk dat de vakbond zoveel mogelijk leden wil hebben, immers hierdoor staat men sterker in de onderhandelingen. Er is een aardige parallel te bedenken met vaccineren. Hoe meer mensen het doen, hoe minder risico zij lopen die het niet doen. Maar het omgekeerde geldt dus ook.

Achteraf was het allemaal een storm in een glas water. Tijdens het journaal van acht uur zaten betrokkenen met elkaar aan tafel en was de blokkade opgeheven. Donderochtend heb ik de tank voor de zekerheid toch maar volgegooid. Even later op diezelfde donderdagochtend stond op het CasaLog het volgende commentaar van Curacaoenaar:

Wat zie ik nou op de voorpagina van Amigoe? Een foto van paspoorten met daaronder: "Foto: CasaSpider Pictures". Mischien kan je freelance fotograaf worden voor de ANP :-p

Uiteraard ben ik meteen gaan kijken en warempel, bij een artikel over Aruba dat de wens heeft om naast het Nederlandse paspoort een eigen Arubaans paspoort te introduceren staat een foto van onze vier Nederlandse paspoorten. We zijn wel vereerd maar onze privacy ligt nu gewoon op straat!

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (21)

Het is alweer een paar dagen geleden dat de KLM ons keurig van Amsterdam naar Curacao heeft gevlogen. Met het KLM-kantoor in Promenade Shopping Center heb ik echter minder goede ervaringen.

Ten eerste zijn er fouten gemaakt bij het uitdraaien van de tickets. Lucy kreeg een papieren ticket in plaats van een e-ticket en ik werd voor de baby aangezien. De dame die mij toen hielp deed dat netjes en daarmee was voor mij de kous af.

Op dinsdag 17 april bekeek ik vanuit Nederland online mijn bankgegevens. Tot mijn grote schrik bleek KLM een veel groter bedrag van mijn creditcard te hebben afgeschreven dan overeengekomen was. Het gaat om ruim 1000 euro. Direct schreef ik een mail naar zowel de KLM als naar de MCB, mijn bank. Van de laatste kreeg ik snel een antwoord terug met het verzoek om een en ander na terugkomst op Curacao eerst met de KLM te checken. De KLM liet niets van zich horen.

Maandag 23 april bezocht ik de KLM-office in Promenade Shopping Center. Na overhandigen van de lijst met de betalingen die KLM van mijn creditcard heeft afgeschreven reageerde de baliemedewerkster: "Dit is geen bewijs dat deze bedragen niet van een andere reservering kunnen zijn." Ja, dat klopt. Maar denkt men nu echt dat ik met een dermate doorzichtige truc het geld van een eventuele andere reis terug wil krijgen?

Om in banktermen te blijven spreken was dit een forse withdrawal van mijn Emotional Bank Account.

De dame belde naar de administratie, maar ook daar was weinig bereidheid om diep in de materie te duiken. Men vond alleen een approval voor een afschrijving van mijn creditcard ten bedrage van het afgesproken bedrag. "Dus moet het een fout zijn van de MCB", concludeerde de dame.

Op een cursus is mij eens geleerd dat het ontvangen van een klacht juist iets positiefs is. Immers, de klant neemt de moeite om in contact te treden met de leverancier. Als de leverancier de klacht soepel oplost voor de klant is deze daarna zelfs meer tevreden. Fouten worden overal gemaakt, belangrijker is hoe ze opgelost worden.

De Maduro & Curiels Bank (MCB) begrijpt dit beter dan KLM. Ik werd er heel netjes geholpen en ondanks dat de MCB-medewerkster stelde dat de fout toch echt bij KLM moest liggen heeft zij toegezegd het te gaan regelen via een claim-procedure. Ik ben benieuwd hoe dit gaat en wat belangrijker is, dat het me geen geld kost bijvoorbeeld door rente-afschrijving op mijn creditcard. Maar dat is voor later zorg.

De KLM gaat ook nog van CasaSpider horen, ik geef hen graag een derde kans.

Posted by CasaSpider at 12:42 PM | Permalink | Comments (12)

Om half zes gingen we even naar Albert Heijn en om kwart voor zeven waren we weer terug. Taferelen als bij een voetbalwedstrijd of een popconcert op de parkeerplaats in Zeelandia. Compleet gekkenhuis.

Het was een grote dag voor Curacao. Op woensdag 28 maart 2007 is het eerste filiaal van Albert Heijn op Curacao geopend. Daarvoor is het halve eiland uitgelopen en het viel niets tegen. Alle 240 parkeerplaatsen waren bezet en auto's stonden in de wijde omtrek. Wij vonden een illegaal plekje dichtbij de ingang, met een baby aan boord mag dat.

Het Curacaose filiaal van Albert Heijn is groot, schoon en modern. De blauwe winkelwagens rijden als een Toyota. Meteen na de ingang lag het fruit ons vanuit de schappen toe te blinken, iedere appel leek wel apart gepoetst.

Bij het wegen zochten we tevergeefs naar de knop om het prijsetiket uit te printen. "Mag ik u even helpen?", schoot een vriendelijke medewerkster ons te hulp. Maar prijsetiketten komen er niet uit, dat gebeurt pas bij de kassa. Is dat in Nederland tegenwoordig ook zo?

Initiatiefnemer en eigenaar Gerard van den Tweel heeft in Nederland vier Albert Heijn filialen in Nijkerk, Voorthuizen, Woudenberg en Bennekom. De vestiging Curacao is een van de grotere, het is sowieso de grootste Albert Heijn die ik ooit gezien heb.

De winkel straalt duidelijk meer klasse uit dan de Portugese concurrentie van Mangusa, Centrum en Vreugdenhil. Er is een kinderhoek, een coffeeshop en Van den Tweel belooft niets over de houdbaarheidsdatum te verkopen. Houdbaarheidsdatum is in het Portugees een rekbaar begrip.

Iedere bezoeker ontvangt een plattegrond van de winkel. Toen Luchiano (9) in zijn eentje op pad ging en ons na een tijdje weer terugvond zei hij: "Die plattegrond heeft mijn leven gered!" Hij heeft inderdaad gevoel voor drama. We kwamen Benno en Noelle tegen, binnenkort mag dus een update van hun zieltogende website verwacht worden. Ook zij waren enthousiast over de nieuwe supermarkt.

Ja, winkelen bij Albert Heijn is een groot feest tot het moment dat er betaald moet worden. Voor alle tien kassa's stonden immense rijen. Daar hebben we zeker een half uur in gestaan, in eentje dan toch. Een kniesoor die erop let en over een aantal weken stabiliseert de zaak zich wel.

Vanavond aten we onder andere Albert Heijn aardappelsalade en zitten nu aan de Duvel. Een sixpack voor nog geen 18 gulden.

Update 29.03.2007 / 21:33

Een nagekomen foto van de Spiders wachtend in een van de tien rijen voor de kassa's bij Albert Heijn te Zeelandia. De foto is gemaakt door Noelle, de betere helft van het duo Bennoelle waarvan de website nog steeds niet is ge-update. Thanx!

Posted by CasaSpider at 9:11 PM | Permalink | Comments (32)

Wie sprak de woorden: "Het doet mij wee daer op gaan duinckend [denkend] soo schone occasy voorbij hebbe moeten gaen door het manckement van assestentie"?

Dat was Piet Hein tijdens zijn tweede WIC-expeditie (1626-1627) toen hij bij de zuidpunt van Florida de Spaanse Zilvervloot langs zag varen maar niet kon aanvallen wegens gebrek aan assistentie.

Bij de derde expeditie (1628-1629) slaagde Piet Hein wel, ook al bleef de grote Zilvervloot (Terra Firma) in de haven van Peru liggen omdat men gewaarschuwd was.

De Sint Jacobsvloot uit Mexico werd op 8 september bij de Slag in de baai van Matanzas onderschept en buitgemaakt. Dit leverde het in die tijd astronomische bedrag op van 11.509.524 guldens. (Bron: Wikipedia)

Piet Hein kreeg de Sint Jacobsvloot op betrekkelijk eenvoudige wijze in handen, de wind dreef haar direct in handen van de Nederlanders. Op soortgelijke wijze wapperde donderdag een envelop onze brievenbus in.

De envelop bevatte een cheque van niet zomaar de eerste de beste maar van Google zelf. Hun compensatie voor CasaSpider's deelname aan het adsense reclameprogramma.

Een beetje jammer is dat de opbrengst niet geheel in verhouding staat tot de Zilvervloot. In het jaar 1628 had het nog iets geleken maar zelfs destijds was het geen hoofdprijs. Enigszins teleustellend is dat we de beoogde nieuwe auto dientengevolge hebben moeten afbestellen.

Over een paar uur begint de wedstrijd Nederland-Roemenie. Wij hopen dat zo halverwege de tweede helft het Zilvervloot-lied op de tribunes wordt aangeheven.

Posted by CasaSpider at 12:35 PM | Permalink | Comments (10)

Het liet me niet los, de argumentatie van Omayra Leeflang om de lokale, vaste telefoonmarkt open te gooien juist voor de mensen die niet veel geld hebben. Het klinkt zo logisch: "Mensen die over een computer en ADSL beschikken bellen nu al bijna gratis via Skype (VOIP), het zijn dus juist de armen zonder computer die straks profiteren van de open markt."

Daar geloof ik dus helemaal niets van. Belangrijker is of Omayra Leeflang het zelf echt gelooft. Een mooi moment om wat aandacht te schenken aan Gin van The Vault. Gin is de studente Culturele Antropologie die op dit moment onderzoek doet in Sierra Leone naar (ex-)kindsoldaten. En winnares van een LogSpider® 2007. Over acht dagen komt zij terug naar Nederland en heeft er dan vier zware maar leerzame maanden in Afrika opzitten.

Twee citaten van Gin over armoede en telefoons, of luxe in het algemeen:

"En ik merk zelfs dat in bepaalde gevallen de behoefte aan luxe belangrijker is om te bevredigen dan honger. Zo zijn er zat mensen die genoegen nemen met één maaltijd per dag om pojo (palmwijn) te kunnen kopen ’s avonds, of top-up cards voor hun mobiele telefoon (opwaardering van prepaid beltegoed)."

"Ik geef de laatste tijd veel te veel geld uit aan telefoonkaarten. De meeste ex-kindsoldaten waar ik mee werk spreken me namelijk graag iedere dag. De hele dag door gaat mijn telefoon. Flash. Wat betekent dat je de telefoon één keer over laat gaan en de ander laat terugbellen. Een nationale gewoonte. Niemand heeft geld om te bellen, maar toch, je kan het altijd op die manier proberen."

Mijn schoonfamilie in Santo Domingo is jammer genoeg ook arm. Toen Lucy daar nog woonde had zij een vaste telefoonlijn in haar huis. Daar was zij erg trots op want die krijgt men niet zomaar. Veel arme mensen kunnen de maandelijkse huur en gesprekskosten op een bepaald moment niet meer opbrengen en worden afgesloten. Een jaar of twee geleden is dit gebeurd met Lucy's telefoon, haar vader kon de rekeningen niet betalen.

Het gevolg is dat deze mensen massaal prepaid-telefoons aanschaffen (of huren). Heeft men geld dan koopt men een telefoonkaart en belt deze vervolgens in een mum van tijd leeg. Heeft men geen geld dan belt men niet. Zo eenvoudig is het leven soms.

Op Curacao is de situatie iets beter, maar ook hier is het niet eenvoudig om een vaste lijn op zijn naam te krijgen. Indien de vorige bewoner bijvoorbeeld een schuld had bij UTS dan heeft de aanvrager een probleem. Steeds meer verschuift het postpaid (op rekening) bellen naar prepaid. Dit gebeurt ook bij de vaste lijnen waarvoor UTS het product TeleFasil aanbiedt.

Neen, het zijn juist de mensen met een computer en ADSL die goedkopere internetdiensten willen, al dan niet over een vaste lijn. Vergeleken met Amerika en Europa krijgen wij hier veel te weinig voor ons geld. Zo werk ik zelf met een 128kb ADSL-verbinding hetgeen ongehoord is in het jaar 2007. Dat de performance omhoog en de tarieven omlaag moeten staat buiten kijf.

Het argument dat het beschikbaar stellen van het UTS-netwerk aan de concurrentie juist goed is voor de minder bemiddelden komt op mij echter hypocriet over. Of is het onwetendheid?

Posted by CasaSpider at 1:52 PM | Permalink | Comments (7)

Op TeleCuracao legt Suzy Camelia-Römer uit waarom het historisch akkoord dat op 2 november in Den Haag is getekend en waarmee in principe de autonomie van Sint Maarten en Curacao is geregeld een goed akkoord is. Dat uitleggen doet zij iedere avond en het is nodig ook.

De aanvankelijke euforie heeft bij veel mensen in de Curacaose samenleving plaatsgemaakt voor bedenkingen. Wat ik vaak beluister is dat men omwille van het grotendeels kwijtschelden van de staatsschuld teveel water bij de wijn heeft gedaan. Met name op het terrein van Justitie en het Politiekorps.

Qua Justitie heeft Nederland volgens de criticasters een te grote vinger in de pap aangezien de Nederlandse minister aanwijzingen mag geven aan de gemeenschappelijke Procureur Generaal van de eilanden. De politie dient flexibel te zijn en kan eventueel ook op andere eilanden worden ingezet. "Bonaire, Sint Eustatius en Saba zijn nu Nederlandse gemeenten. En dan moet Curacao nog steeds hun politietaken verzorgen?", hoort men op straat.

Met conculega Diangelo M. is het altijd leuk discussiëren. Hij is tegen het akkoord maar lijdt ook enigszins aan de door hemzelf bedachte Curacaose ziekte dat men nooit tevreden is en het zelf altijd beter weet. Diangelo: "Dat is het probleem van Curacao, we hebben teveel politieke partijen, teveel vakbonden en teveel radiostations."

Hij vervolgt: "Die schuld had Nederland nooit moeten kwijtschelden. Wij hebben die schuld gemaakt, dus wij moeten hem ook afbetalen." Op mijn vraag hoe men dat denkt te kunnen bewerkstelligen heeft Diangelo een antwoord waar zeker wel iets in zit: "Nederland moet ons in de gelegenheid stellen ons eigen brood te verdienen. Dat gebeurt nu niet. Wij hadden de offshore maar in 2001 werd de Belastingregeling voor het Koninkrijk (BRK) ingevoerd."

Door de BRK is de offshorehandel op Curacao ingestort. Dit gebeurde (zogenaamd?) onder druk van de Europese Unie, maar Nederland was er wel erg snel mee. De term "het braafste jongetje van de klas" duikt in dit verband op. Engeland nam het wat minder nauw met de regels en is er inmiddels met deze business vandoor.

Op 11 november publiceerde de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) het rapport Nederland belastingparadijs voor multinationals (pdf-download). De constructie met brievenbusbedrijven levert Nederland 1.2 miljard euro per jaar aan extra belastinginkomsten op. Naar aanleiding van dit rapport heb ik een email gestuurd naar SOMO met de vraag wat deze stichting denkt over het onderwerp trust/offshore in relatie tot Curacao.

Het antwoord kwam snel maar gaf helaas geen antwoord: "Het is een interessante vraag die u stelt. Ik moet u helaas vertellen dat wij het antwoord ook niet weten. Mocht één van de onderzoekers hier toch nog informatie over vinden dan zullen wij u dat meedelen."

Terug naar de kern. Het beleid van Nederland dient erop gericht te zijn dat (ei)landen als Sint Maarten, Aruba en Curacao zichzelf kunnen bedruipen. De indruk ontstaat dat men eerder geneigd is om initiatieven juist de grond in te boren. Dat is ook gebeurd met de zogenaamde Penshonado-regeling die het aantrekkelijk maakte voor welgestelde Nederlanders om op Curacao te gaan wonen.

Men kan het idee krijgen dat ontwikkelingshulp in combinatie met rente en importbeperkingen toch vooral een middel is om bestaande afhankelijkheden in stand te houden dan wel te verstevigen.

Op TeleCuracao legt Suzy Camelia-Römer uit waarom het historisch akkoord dat op 2 november in Den Haag is getekend en waarmee in principe de autonomie van Sint Maarten en Curacao is geregeld een goed akkoord is. Dat uitleggen doet zij iedere avond en het is nodig ook.

De aanvankelijke euforie heeft bij veel mensen in de Curacaose samenleving plaatsgemaakt voor bedenkingen. Wat ik vaak beluister is dat men omwille van het grotendeels kwijtschelden van de staatsschuld teveel water bij de wijn heeft gedaan. Met name op het terrein van Justitie en het Politiekorps.

Qua Justitie heeft Nederland volgens de criticasters een te grote vinger in de pap aangezien de Nederlandse minister aanwijzingen mag geven aan de gemeenschappelijke Procureur Generaal van de eilanden. De politie dient flexibel te zijn en kan eventueel ook op andere eilanden worden ingezet. "Bonaire, Sint Eustatius en Saba zijn nu Nederlandse gemeenten. En dan moet Curacao nog steeds hun politietaken verzorgen?", hoort men op straat.

Met conculega Diangelo M. is het altijd leuk discussiëren. Hij is tegen het akkoord maar lijdt ook enigszins aan de door hemzelf bedachte Curacaose ziekte dat men nooit tevreden is en het zelf altijd beter weet. Diangelo: "Dat is het probleem van Curacao, we hebben teveel politieke partijen, teveel vakbonden en teveel radiostations."

Hij vervolgt: "Die schuld had Nederland nooit moeten kwijtschelden. Wij hebben die schuld gemaakt, dus wij moeten hem ook afbetalen." Op mijn vraag hoe men dat denkt te kunnen bewerkstelligen heeft Diangelo een antwoord waar zeker wel iets in zit: "Nederland moet ons in de gelegenheid stellen ons eigen brood te verdienen. Dat gebeurt nu niet. Wij hadden de offshore maar in 2001 werd de Belastingregeling voor het Koninkrijk (BRK) ingevoerd."

Door de BRK is de offshorehandel op Curacao ingestort. Dit gebeurde (zogenaamd?) onder druk van de Europese Unie, maar Nederland was er wel erg snel mee. De term "het braafste jongetje van de klas" duikt in dit verband op. Engeland nam het wat minder nauw met de regels en is er inmiddels met deze business vandoor.

Op 11 november publiceerde de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) het rapport Nederland belastingparadijs voor multinationals (pdf-download). De constructie met brievenbusbedrijven levert Nederland 1.2 miljard euro per jaar aan extra belastinginkomsten op. Naar aanleiding van dit rapport heb ik een email gestuurd naar SOMO met de vraag wat deze stichting denkt over het onderwerp trust/offshore in relatie tot Curacao.

Het antwoord kwam snel maar gaf helaas geen antwoord: "Het is een interessante vraag die u stelt. Ik moet u helaas vertellen dat wij het antwoord ook niet weten. Mocht één van de onderzoekers hier toch nog informatie over vinden dan zullen wij u dat meedelen."

Terug naar de kern. Het beleid van Nederland dient erop gericht te zijn dat (ei)landen als Sint Maarten, Aruba en Curacao zichzelf kunnen bedruipen. De indruk ontstaat dat men eerder geneigd is om initiatieven juist de grond in te boren. Dat is ook gebeurd met de zogenaamde Penshonado-regeling die het aantrekkelijk maakte voor welgestelde Nederlanders om op Curacao te gaan wonen.

Men kan het idee krijgen dat ontwikkelingshulp in combinatie met rente en importbeperkingen toch vooral een middel is om bestaande afhankelijkheden in stand te houden dan wel te verstevigen.

Alle posts met als onderwerp de Slotverklaring zijn te vinden in het dossier Slotakkoord 02.11.2006.

Posted by CasaSpider at 8:36 PM | Permalink | Comments (23)

Lucy is bij ons de Chef Onderhandelen en Afdingen (COA). Om te voorkomen dat wij meer moeten betalen dan er op het prijskaartje staat kan ik beter mijn mond houden.

We waren bij LA Curacao waar we de kribbe voor de baby wilden kopen. Tevens hadden we een stroller met een soort van Maxi Cosi en base voor in de auto op het oog. In gewone mensentaal: een ding dat men in de auto kan vastzetten en waarop een reiswieg geklikt kan worden die ook weer past op de kinderwagen. Nooit gedacht dat ik daar nog eens verstand van zou krijgen.

LA Curacao is een hele grote zaak met Hindoe's als eigenaren. Heel veel zaken op Curacao zijn in handen van Hindoe's. LA Curacao heeft hier minimaal drie grote vestigingen alsmede een speciaal filiaal voor babyspullen. Grootste voordeel van de Hindoe-winkels zijn het uitgebreide assortiment en vooral de lage prijzen.

Op Curacao kennen wij een zogenaamde omzetbelasting (OB) van 5% die op ieder artikel en iedere dienst van kracht is. Als er op een prijskaartje 999 gulden staat betaalt men bij de kassa 1050 gulden.

Met het bedje en de stroller zaten we ruim boven de 1000 gulden. De Hindoe-verkoper beloofde een bon preis ofwel goede prijs te maken. Eerder had hij al beloofd geen OB te berekenen. Wij waren benieuwd hoeveel er verder nog van de prijs af ging.

Voor het bepalen van een bon preis hanteren alle Hindoe's ter wereld okay op Curacao precies dezelfde methode. Er moet welhaast een Bon Preis Calculatie Universiteit bestaan, ergens in Bombay Mumbai. Het gaat zo. De verkoper tovert een grote calculator ergens vandaan, begint de prijzen van de gewenste artikelen in te toetsen en voegt daar de OB aan toe. Vervolgens wordt er in razend tempo een formule op dit bedrag losgelaten waarna de eindsom in grote cijfers aan de client wordt getoond.

Het duurt meestal even voordat de client de Hans Kazan-achtige act heeft verwerkt en erachter komt dat de totale korting nog geen vier gulden bedraagt. Wel, in ons geval 19 gulden. Lucy begon te lachen: "Neen, dat is geen bon preis!" Na heel lang heen en weer praten waren wij bereid 1260 gulden te betalen terwijl de verkoper niet lager wilde gaan dan 1275.

Op dat moment spelen zich vreemde en irrationele processen af die vooral met gunnen te maken hebben. Immers, wat is nu 15 gulden op zo'n bedrag? Ik ben het type dat in zo'n geval toegeeft, gewoon omdat ik geen zin heb naar een andere winkel te gaan en het hele circus opnieuw te beginnen. Lucy is heel anders. "We kopen alleen het bed", besloot zij.

Echt blij was de verkoper niet, maar hij verborg dat op professionele wijze achter een glimlach. Bovendien droeg hij een snor. Wij reden door naar Highlights in Salinja. Daar kopen we vaak speelgoed en kado's voor Luchiano (8). De mensen van Highlights kennen ons en ze hebben een redelijk grote baby-afdeling.

Binnen een half uur kochten we er dezelfde stroller die we bij LA Curacao hadden gezien, alsmede een set om het bedje op te tuigen. Lucy deed de onderhandelingen en bedong na even praten een uitstekende prijs.

Er kwam geen calculator aan te pas.

Posted by CasaSpider at 10:10 AM | Permalink | Comments (21)

Iedereen denkt wel eens na over een geniaal plan om in één klap financieel binnen te zijn. Sommigen lukt dat zoals de jongeman die advertentieruimte voor een dollar per pixel verkocht. Achteraf zijn we allemaal net zo slim, maar dan is het te laat.

Het paradoxale is dat hoe armer men is, hoe sneller men zijn toevlucht zoekt tot loterijen, een bankoverval en andere activiteiten die uiteindelijk in verreweg de meeste gevallen de armoede alleen maar vergroten.

Niet zolang geleden heb ik wat interne reorganisaties van mijn websites doorgevoerd. Zo is La Chica Merengue verhuisd van nijhuis.net naar lachicamerengue.com. Tijdens de werkzaamheden besloot ik het concept Google Ads eens uit te proberen op deze website.

Google Ads zijn context-gevoelige reclameblokken. Aan de hand van de tekst op de pagina bepaalt Google Adsense welke reclame daar het beste bij past en biedt tegelijkertijd een prima verzorgde website waarop men de verdiensten kan zien binnenstromen. Het klinkt als slapend rijk worden.

Mijn ontslagbrief kan ik beter nog maar even niet verzenden. Na vijf dagen is er 29 dollarcent verdiend. Een gezin bestaande uit drie, ja bijna vier mensen leeft niet echt riant van een pakje kauwgum per week.

Iets zegt mij dat de heren van Google de zaken slimmer aanpakken dan ik.

Posted by CasaSpider at 11:03 AM | Permalink | Comments (22)

Make-up spullen zijn vaak tamelijk prijzig. Als een vrouw poeders, lippenstift of mascara koopt voelt ze zich weleens schuldig vanwege de prijs. Zo ook Lucy. Zij rechtvaardigt haar make-up aankopen altijd op dezelfde manier: "Het lijkt duur, maar met dit ene potje doe ik zo drie of vier jaar."

Omgerekend is het dan ineens helemaal niet duur.

Een paar maanden geleden kochten we bij Otro Kara een in mijn ogen schandalig duur poedertje. Door het poedertje in drie jaar af te schrijven viel de prijs nog enigszins mee.

Gisteren kreeg ik de mededeling te verwerken dat we opnieuw naar Otro Kara moesten, voor hetzelfde poedertje. "Ja maar, maar... je zou er minstens drie jaar mee doen", sputterde ik. "Dat is ook zo", zei Lucy kalm, "maar ik heb het op de grond laten vallen en nu is het kapot."

Met dergelijke tegenslag had ik geen rekening gehouden en dus bevonden wij ons op woensdagmiddag wederom in Otro Kara. Het duurde even voor Lucy geholpen werd. Uiteindelijk stond zij met twee glimmende zwarte doosjes bij de kassa en wenkte mij.

"Klets!"

Daar viel een van de doosjes op de grond. Snel raapte ik het op, het was niet kapot. "Weet je zeker dat we hier drie jaar mee gaan doen?", vroeg ik voor de zekerheid aan Lucy.

Posted by CasaSpider at 1:55 PM | Permalink | Comments (24)

In de auto hadden Luchiano (8) en ik vandaag een discussie wie van ons tweeën nu de wijsneus is. Niet zelden menen wij alles beter te weten en we hebben overal een mening over. Met betrekking tot de Hoegaarden-kwestie ben ik echter in discussie met mijzelf.

Hoegaarden is een voortreffelijk witbier uit Belgie. Het ontleent zijn bleke kleur aan het feit dat tijdens het brouwen naast gerstemout ook tarwe wordt gebruikt. Eigenlijk is het gewoon een bruine boterham! De huidige generatie Hoegaarden bieren is ontstaan in maart 1965 toen Pieter Celis de brouwerij met zijn eigen handen nieuw leven inblies.

Inmiddels is Hoegaarden onderdeel van InBev, voorheen InterBrew, dat merken voert als Dommelsch, Hertog Jan, Leffe, Oranjeboom en Jupiler. InBev is internationaal gezien een grote concurrent van Heineken. Beide organisaties jagen op nog zelfstandige brouwerijen als vissers die de wereldzeeën leeghalen met hun schraapnetten.

Een schril contrast met Pieter Celis die in een gedeelde koperen ketel zijn witbier brouwde.

Om de operatie efficienter in te richten heeft InBev besloten om de productie van Hoegaarden bier te verplaatsen naar Luik, naar de Jupiler brouwerijen. Vreemd trouwens, maar vroeger las ik altijd Jupiter in plaats van Jupiler. Wellicht is dit te wijten aan mijn klassieke opleiding.

De ophanden zijnde verhuizing heeft tot grote consternatie geleid. Direct betekent het banenverlies voor de bewoners uit de streek van Hoegaarden. En zonder brouwerij trekt het dorp vast geen 40.000 touristen per jaar. Tot overmaat van ramp wordt Hoegaarden straks gebrouwen in het gehate Wallonië. Redenen genoeg om een staking te beginnen.

Dan is daar nog de smaak. Er vinden verhitte discussies plaats of de typische Hoegaarden smaak wel behouden kan blijven na de verhuizing. Tegenstanders beweren -uiteraard- van niet, de microbacterieën in de huidige ketel zijn hiervoor onmisbaar. Anderen zien het niet zo somber in, met het juiste recept smaakt een Hoegaarden hetzelfde, ongeacht waar deze gebrouwen wordt.

Wijnproducenten hebben het beter voor elkaar. Champagne moet gemaakt zijn van druiven uit de Champagne-streek. De makers van mijn favoriete bier, de monniken van Westmalle, zijn niet bang dat hun bier ooit ergens anders gemaakt wordt. Westmalle moet geproduceerd worden binnen de muren van een abdij.

De abdij als vaccin tegen de oprukkende Globalisering?

Posted by CasaSpider at 1:50 PM | Permalink | Comments (29)

Er zijn een paar dingen die ik niet of nauwelijks begrijp. Neem nu ontwikkelingshulp. Het rijke westen geeft al decennia lang ontwikkelingshulp aan arme landen, zoals bijvoorbeeld in Afrika. Ook al decennia lang heerst het besef dat geld of voedsel geven niet voldoende is, de bevolking van deze landen dient opgeleid te worden om zichzelf te kunnen bedruipen.

Veelal begint de zelfbedruiping op het gebied van voedselvoorziening, dat is logisch. Minder logisch (voor mij) is dat de rijke landen vervolgens hun eigen landbouw- en veeteeltbedrijven fors subsidiëren. Ik wil niet met de vinger wijzen, maar met name de Fransen schijnen hier wat van te kunnen.

Gevolg is dat de ontwikkelingslanden ondanks hun veel lagere lonen nog steeds grote moeite hebben om zich op de wereldmarkt te manifesteren.

• Als een bank aan iemand geld leent om bijvoorbeeld een auto te kopen berekent zij daar rente voor.
• Als men een vriend 100 gulden leent is het wel mooi als dat geld ooit terugkomt, maar over het algemeen berekent men hem geen rente.
• Als men een zwerver een paar gulden in de hand drukt verwacht men over het algemeen niet dit geld ooit nog terug te zien.

Het land de Nederlandse Antillen heeft een schuld van 4.7 miljard gulden (2.2 miljard Euro) aan Nederland. Ieder weldenkend mens beseft dat een of liever nog de oplossing voor deze schuldenlast uit Nederlandse hoek moet komen. Tenzij wij morgen onder de Christoffelberg op de grootste olievoorraad ter wereld stuiten.

President van de Centrale Bank van de Nederlandse Antillen, de heer Emsley Tromp, heeft een zevenpuntenplan bedacht. Even tussendoor, dingen die op detailnivo bijzonder gecompliceerd zijn, blijken als men maar genoeg abstraheert verrassend helder en eenvoudig.

Dat geldt ook voor de oplossing van Emsley Tromp: Nederland moet de hele schuld van 2.2 miljard Euro aan de Antillen gewoon volledig kwijtschelden. In ruil daarvoor mag Nederland de jaarlijkse bijdrage aan de Antillen van 175 miljoen gulden (80 miljoen Euro) in zijn zak houden. Als detaillist komt men daar niet op!

De reactie van onze minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijkszaken, Alexander Pechtold: "Dat is een interessant voorstel."

Het idee van Emsley Tromp is op zich nog niet zo gek. Wat hij eigenlijk wil is de jaarlijkse rentelast van 300 miljoen gulden (140 miljoen Euro) terugbrengen naar nul. Per saldo houden wij dan per jaar 125 miljoen gulden (60 miljoen Euro) meer over om te besteden dan nu.

Volgens minister Pechtold is er op de Antillen echter toch behoefte aan een directe financi�le injectie. Dat kan wel zo zijn, maar het elimineren van rente op alle leningen die uitgegeven worden als ontwikkelingshulp lijkt mij een noodzakelijke stap. Wereldwijd wel te verstaan.

Nu hangen de torenhoge rentelasten als een molensteen om de nek van de ontwikkelingslanden. Dit zorgt voor een afhankelijkheidsrelatie die tot in het oneindige voortduurt.

Is dit expres zo bedacht of is er hier een econoom in de zaal die deze scheve situatie uit kan leggen?

Posted by CasaSpider at 1:38 PM | Permalink | Comments (21)

De afgelopen weken is onrust ontstaan onder spaarders van MoneyPlan (Ennia) en XL-Rate (Fatum). Het beleggingsproduct MoneyPlan bestaat nu vijf jaar en Ennia heeft de polishouders geïnformeerd over de waarde van hun beleggingen.

Die viel voor sommigen vies tegen!

Kort hierna trok ook een belegger/spaarder van XL-Rate aan de bel. Deze man had zijn ingelegde tegoed in twee jaar tijd zien halveren. Voor een dergelijk rendement kan men ook wel terecht bij een plan van mij.

Het gaat nu even niet om de specifieke producten MoneyPlan en XL-Rate. Voor mij interessanter is hoe de rechter straks oordeelt en wat zijn motivatie is.

Het draait allemaal om hebzucht. Sinds mensenheugnis kunnen mensen sparen bij een bank. Een verwaarloosbaar risico en een niet al te hoog rendement. Het hele aandelencircus, begonnen in 1996, 1997 heeft voor een ongekende hebzucht gezorgd. Zowel van klant als van leverancier.

Ennia heeft het product MoneyPlan in de markt gezet. Ik heb de folders niet gelezen, maar over het algemeen wordt daarin veel meer over torenhoge rendementen gesproken dan over risico's. In mijn ogen is een bedrijf als Ennia, een stabiele verzekeringsmaatschappij, daarmee fout. Bovendien is er sprake van een onbalans: groot bedrijf versus minder deskundige individuen.

Van de andere kant is daar de hebzucht van de klanten. Die hebben domweg boter op hun hoofd. Bij MoneyPlan kan men zelf bepalen hoe lang men mee wil doen en in welke fondsen men wil beleggen. Men zou het risico enigszins kunnen spreiden, hierdoor wordt het maximaal haalbare rendement echter automatisch verlaagd. Dat wilden sommige mensen niet en die zitten nu met de gebakken peren. Er is het voorbeeld van iemand met een inleg van 10.000 gulden die daar na vijf jaar 3.000 van overhoudt.

De eis van de gedupeerden in deze zaak vind ik dan ook aburd. Men wil de inleg terug, plus het beloofde rendement, maar in elk geval de wettelijke rentevergoeding (Amigoe, Gedupeerden MoneyPlan stappen naar de rechter). In één woord belachelijk.

Ennia zal terecht aanvoeren dat op zijn minst schriftelijk nooit enig rendement is beloofd. En hoe kan men nu om de wettelijke rente vragen. Nog even en beleggers die 1000 aandelen Philips hebben gekocht en daarmee geld verliezen, gaan vervolgens ook voor de rechter de inleg plus wettelijke rente eisen. Mooie boel zal dat worden.

Net als bij Dexia in Nederland wordt ook in deze zaken waarschijnlijk geschikt. Ik vermoed dat Ennia de pijn iets moet verzachten bij haar spaarders, maar deze dienen ongetwijfeld ook een gedeelte van hun verlies te nemen.

In dit soort gevallen moet ik altijd terugdenken aan de eerste oplichtingszaak waar ik van hoorde. Mijn moeder vertelde mij heel lang geleden dat er mensen waren die in ons dorp langs de deur waren gegaan met Perzische tapijten. De waarde van die tapijten was ongeveer 6.000 gulden, maar de gelukkigen waar men bij op bezoek kwam hoefden slechts 1.500 te betalen. Vreemd genoeg bleken de tapijten achteraf hooguit enige tientjes waard.

Deze truc is in ontelbaar veel varianten herhaald. De bottom-line: Niemand, maar dan ook niemand komt uit eigen beweging jou rijk maken!

Onthoud dat goed!

Posted by CasaSpider at 6:02 AM | Permalink | Comments (20)

De visie van een bedrijf, organisatie of persoon kan men vatten in een simpele slogan. Na verloop van (onbepaalde) tijd raakt een slogan out-dated en dan is het tijd voor een nieuwe. Het introduceren van een nieuwe slogan kost veel geld.

Mijn slogan is nog lang niet out-dated, ik beschik reeds over een sub-slogan en verder heb ik ook geen geld voor een nieuwe.

• CasaSpider, El Hombre de tu Vida... (The Man of your Life)
• CasaSpider, Nacido para ser Rebelde... (Born to be Wild)

Ik heb getwijfeld over...

• CasaSpider, Sense and Simplicity...

Neen, toch maar niet.

Posted by CasaSpider at 6:46 AM | Permalink | Comments (8)

Tequila, Polar, cola, popcorn en op verzoek van Luchiano (6) alle lichten uit. Dat was onze input bij het bekijken van de tweede Harry Potter film The Chamber of Secrets uit het jaar 2002. We lopen in!

Iedereen (behalve wij) kent deze film al lang, een recensie lijkt me wederom niet op zijn plaats. Het was een onderhoudende film, Luchiano leefde volop mee. Toen Professor Dumbledore aan Harry vroeg (net nadat de Phoenix was verbrand) of hij hem nog iets te zeggen had, antwoordde Harry: "No". Luchiano stond op uit zijn stoel en riep: "Jawel! Hij moet zeggen dat hij stemmen hoort!"

Ook op het eind, als Harry achterna wordt gezeten door de slang, heeft Luchiano een tip: "Je moet praten tegen de slang, praat nou!" Niet dat het geholpen had, maar hij zat er wel in, in de film. In The Chamber of Secrets duikt een nieuw karakter op: Dobby. Op het web zijn talloze sites te vinden waar in wordt gegaan op de overeenkomst met mijn favoriete LOTR-karakter Gollum/Smeagol. J.K. Rowlings heeft het boek van The Lord of the Rings goed gelezen, zoveel is zeker. Smeagol was eerst, daarom vind ik Dobby niet zo leuk. Wel grappig is dat er aanwijzingen zijn dat Dobby op president Poetin zou lijken.

The Chamber of Secrets behandelt (in mijn ogen) het thema van de Tweede Wereldoorlog. Het huis Slytherin is voorstander van raszuivere (No mudbloods!) leerlingen en uiteraard is Harry Potter's tegenstander een hoogblond, Arisch jongetje met priemende blauwe ogen: Draco Malfoy, gespeeld door Tom Felton.

Over de Tweede Wereldoorlog gesproken, bij Kopspijkers zag ik een bijzonder stukje met Anton Geesink. Hem werd gevraagd of hij er destijds in de jaren vijftig, zestig geen moeite mee had om tegen Japanners te judo-en. Gezien de duizenden Nederlanders die waren omgekomen in de Jappenkampen. Geesink dacht hier geruime tijd over na en sprak toen als volgt: "Ik heb daar nooit bij stilgestaan... dus uh... maar ik uh... ik kan mij niet herinneren dat er ooit Japanse legers in Nederland zijn geweest!" En neen, het was niet Eric van Muiswinkel in een Anton Geesink immitatie.

Zoals bekend worden de leerlingen van het Tovenaarsinstituut Hogwart aan het begin van hun studie door de Sorting Hat verdeeld over vier huizen:

• Slytherin (Zwadderich)
  
• Gryffindor (Griffoendor)
  
• Hufflepuff (Huffelpuf)
  
• Ravenclaw (Ravenklauw)

Belangrijkste huizen zijn Slytherin en Gryffindor, de twee andere hangen er als vulling bij. Slytherin vertegenwoordigt het Kwaad en Gryffindor gaat daar tegenin. Films en tv-series leven bij de gratie van hoe het Kwaad wordt neergezet. Hoe beter en gemener het Kwaad is, des te meeslepender vaak het schouwspel. Het is niet leuk om te zeggen, maar het Goede is meestal bloedstollend saai.

Daarom ben ik vaak op de hand van de slechterik. Geef mij maar Alexis in plaats van Krystel (Dynasty), Sue-Ellen vond ik altijd leuker dan Pamela (Dallas) en bij Tom & Jerry hoop ik altijd dat Tom die vermaledijde muis een keer flink te grazen neemt. Vooruit, ik ben nog steeds voor Harry Potter, maar als Gryffindor straks voor de zevenachtereenvolgende keer met Quiddich (Zwerkbal) van Slytherin wint, ja dan begin ik er wel de pest in te krijgen. Niet voor niets zijn er vele Slytherin-genootschappen op het web te vinden. Kennelijk bezit het Kwaad aantrekkingskracht!

Tot nu toe ben ik op één Nederlander gestuit die nog niets van Harry Potter heeft gelezen of gezien en dat is Renesmurf. Maar er moeten er meer zijn, willen deze personen zich hier even melden?

Posted by CasaSpider at 10:41 AM | Permalink | Comments (13)

Lokale bedrijven op Curacao staan onder hevige druk van concurrentie uit het buitenland. De vraag is of de Curacaose overheid deze bedrijven kunstmatig in leven moet houden. Daarover heb ik bericht in de post Marktbescherming.

De Globalisering is aan een onstuitbare opmars bezig. Het is geen kwestie van voor of tegen, Globalisering is een feit. Tot nu toe werden voornamelijk op handarbeid gebaseerde beroepen getroffen. Zie bijvoorbeeld de naai-ateliers.

Gisteren hoorde ik dat de Koninklijke Shell van zins is om een kwart van zijn ICT-afdeling te verhuizen naar India en/of Maleisie. Automatiseerders zijn kennelijk de naaisters van de 21e eeuw.

De ontwikkelingen gaan bijzonder snel in de ICT. In 1986 leerde ik COBOL (soort roman-schrijftaal) programmeren. Het stadium dat programmeurs als Einsteins werden gezien, was toen al voorbij. In rap tempo is de ICT zichzelf gaan automatiseren. Niet elke oude COBOL-krasser kon daar in meegaan. Datzelfde geldt tegenwoordig voor bijvoorbeeld Oracle Designer specialisten, moeten die zich nu bekwamen in JAVA?

Behalve bovengenoemde ontwikkelingen in het vakgebied, worden automatiseerders direct bedreigd door de Globalisering. Op Curacao zie ik het ook gebeuren. Diverse bedrijven werken al met Indiërs en Cubanen. Soms komen deze mensen fysiek naar het eiland toe, maar er wordt ook al veel werk ginds gedaan. Hun tarieven liggen op pakweg 50% van de onze.

Deze ontwikkeling is niet tegen te houden, dat is heel simpel. De vraag is of we er gelukkig mee moeten zijn. In een pessimistische bui zie ik een toekomstbeeld voor me waar enkele managers stinkend rijk zijn. Shell maakte meer dan 4 miljard dollar winst afgelopen jaar. Multinationals laten het werk doen in landen als India, China of straks in Afrika. In Nederland zelf stijgt de werkloosheid tot grote hoogte.

Op lange termijn is het een goede ontwikkeling. Niet dat de werkloosheid stijgt uiteraard, maar uiteindelijk zal door het marktmechanisme gelijksoortige arbeid overal even duur zijn. Globalisering houdt zich aan de Wet van de communicerende vaten. Dat is heel mooi voor landen waar de levensstandaard nu erg laag is, maar enigszins lullig voor gebieden/beroepen waar op dit moment feitelijk teveel wordt verdiend.

Deze ontwikkelingen gaan snel, sneller dan menigeen denkt!

Posted by CasaSpider at 6:32 AM | Permalink | Comments (1)

Toen ik student was, reisde ik veel met de trein. In mijn eerste jaar iedere zondag van Eindhoven naar Utrecht en op vrijdag het omgekeerde traject. Het was de Pre-OV-Jaarkaart periode. De NS klaagde, de treinen zaten lang niet vol genoeg. En dus moest het tarief verhoogd worden.

De trein werd duurder, maar de auto ook. Inmiddels begonnen de treinen overvol te raken en het overheidsbeleid richtte zich steeds duidelijker op het Openbaar Vervoer. "Da's heel mooi!", dacht ik bij mijzelf, "Nu gaan de tarieven dus omlaag." Ja, ja, naïef.

Uiteindelijk buitelden de verhogingen voor zowel auto als Openbaar Vervoer over elkaar heen. Deze tactiek ziet men nu ook bij de Nederlandse topsalarissen. Jarenlang werd er gelobbied en gemasseerd om salarissen in het bedrijfsleven en semi-overheid tot grote hoogtes te doen stijgen.

En nu? Ja, nu steken de salarissen van ministers en staatssecretarissen daar ineens schril tegen af. Gisteren zag ik een staatje van (semi-)overheidsfunctionarissen die meer verdienden dan een minister. Dat waren er inderdaad heel wat. Koploper was tot mijn verbijstering de directeur van de NS met als ik mij niet vergis een jaarsalaris van om en nabij de 450.000 Euro!

Wat moet zo'n man nou helemaal doen, een paar treinen heen en weer laten rijden en op tijd nieuwe kopen. Stakingen zijn helemaal nergens voor nodig als het personeel normaal wordt behandeld en vooral voldoende wordt geïnformeerd.

Ik ben er voor mijzelf wel uit: ambieerde ik heimelijk een carriere als staatsman, inmiddels heb ik nog maar één doel en dat is directeur van de Spoorwegen worden. Wat mij betreft start ik tegen slechts de helft van het salaris hier op Curacao. Om te oefenen.

Posted by CasaSpider at 9:10 AM | Permalink | Comments (9) | TrackBacks (1)

Een klein eilandje van circa 60 kilometer lang, maximaal 12 kilometer breed en een oppervlakte van 440 km2 heeft specifieke problemen. Zo is een eiland als Curacao minder gemakkelijk te bereiken dan een mini-staatje als Liechtenstein. Helemaal als de ene na de andere luchtvaartmaatschappij in de problemen komt.

Een ander specifiek probleem is schaalgrootte. Voor 140.000 mensen dient voorzien te worden in veelal dezelfde faciliteiten waar normaal een heel land van meeprofiteert: een luchthaven, een universiteit, ziekenhuis, douane etc. Nog gecompliceerder wordt het als dit eilandje ten opzichte van het meerendeel van de omgeving een hoger welvaartsnivo heeft.

Curacao heeft haar lokale industrie. Vlaggeschip, tenminste wat mij betreft, is de Amstel Brouwerij. Verder hebben we de Coca Cola fabriek, ADM Milling (meelproducten) en een matrassenfabriek. De producten die deze ondernemingen maken moeten concurreren met hun tegenhangers uit met name Venezuela.

Salarissen in Venezuela zijn veel lager dan op Curacao, terwijl de afzetmarkt er veel groter is. Dit resulteert in een aanzienlijk lagere kostprijs van bijvoorbeeld een blikje Polar ten opzichte van een blikje Amstel.

Het hebben van lokale industrie heeft een aantal voordelen. Zo is men minder afhankelijk van het buitenland en schept het werkgelegenheid. Om lokale industriële bedrijven op de been te houden, heeft men op Curacao marktbescherming geïntroduceerd.

Met dank aan de marktbescherming deden de lokale bedrijven het goed. Dit was onder anderen te merken aan diverse sponsor-activiteiten van deze bedrijven bij sportevenementen en Carnaval. Van de andere kant betaalde ik destijds 34 gulden voor een kratje Amstel. Een van de nadelen van marktbescherming is dat het beschermde bedrijf nagenoeg geen concurrentie ondervindt, hetgeen de efficiency niet ten goede komt. Uiteindelijk betaalt de consument hierdoor een (veel) te hoge prijs.

Een paar jaar geleden is besloten om in fases een einde te maken aan de marktbescherming. Plotseling hadden de bewoners van Curacao de mogelijkheid om een krat Venezolaanse Polar te kopen voor 26 of zelfs 22 gulden. Voor een lokale fles Coca Cola van twee liter betaalt men 4.95 gulden, voor dezelfde fles maar dan uit Venezuela 2.75 gulden.

Op het eerste gezicht is dit prachtig voor de consument. Inmiddels is echter een aantal lokale bedrijven ter ziele gegaan, zoals importeur Consales. Nu hangt het voortbestaan van ADM Milling aan een zijden draadje en daarmee gepaard de werkgelegenheid van 51 mensen. Ook het voortbestaan van de Amstel Brouwerij is niet gegarandeerd.

Regeringspartij PLKP onder leiding van Errol Cova wil nu de marktbescherming opnieuw invoeren. Coalitiepartner Frente Obrero (FOL) is het hier mee eens. De andere belangrijke coalitiepartner PNP is tot haar verbazing buiten het overleg gehouden. Dat is niet zo heel vreemd als men bedenkt dat in het jaar 2000 de toenmalige PNP-leidster Suzy Camelia-Römer juist de drijvende kracht achter het afschaffen van de marktbescherming was.

Marktbescherming is een interessant thema. Ik ben er voor mijzelf nog niet helemaal uit. In principe ben ik tegen kunstmatige maatregelen, maar een eiland als Curacao kan ook niet helemaal zonder enige vorm van protectie.

Op een klein eiland heeft een issue als marktbescherming al snel een grote impact. Het leuke is dat uiteindelijk, door de Globalisering alle landen te maken krijgen of zelfs al hebben met vormen van marktbescherming.

Zo zijn we eigenlijk allemaal een klein, tropisch eilandje.

Posted by CasaSpider at 8:51 AM | Permalink | Comments (8)

Een van de gevolgen van Globalisering is het verdwijnen van heel veel nationale ondernemingen. Met name in de automobiel-industrie is dit goed te zien. Ik ben al lang het overzicht kwijt, maar vrijwel alle automerken bevinden zich op een of andere wijze in een groter verband.

Jaren geleden speelden wij thuis het Beursspel. In dit spel werden de koersen van een aantal Nederlandse bedrijven bepaald door het uitspelen van kaarten. Uiteraard betrof het de top van de Nederlandse ondernemingen: DAF, KLM, Hoogovens, de AMRO-bank, Philips. Van dit rijtje bestaan op dit moment alleen KLM en Philips nog als zelfstandig bedrijf.

Met de overname van KLM door Air France verdwijnt er wederom een boegbeeld. Ik heb er geen verstand van, maar uit wat ik lees is inmiddels wel duidelijk dat KLM moest fuseren. De onderneming is te klein om in deze moeilijke tijden zelfstandig te overleven. Ook lijkt het het beste om door Air France overgenomen te worden. Dat vindt namelijk KLM-partner Northwest ook. Heeft allemaal met landingsrechten te maken.

Gevoelsmatig heb ik het echter niet zo op de Fransen. Goed, men kan beter opgekocht worden door Fransen dan door Italianen, dan weet men zeker dat al het geld in de Po verdwijnt. Maar de Fransen? Veel mensen vallen in katzwijm van wijn, knapperig stokbrood met Franse kaas of slakken in knoflooksaus. Bedenk echter dat voordat de Rijn bij Lobith Nederland binnenkomt hij al lang door de Fransen bij Moulouse is volgestort met kali-zout. Zo zijn de Fransen!

De Engelsen zijn even nationalistisch als de Fransen, laat die ook maar zitten. Neen, wat ik mij afvraag is waarom er nooit een poging is gedaan om overgenomen te worden door Lufthansa. Daar zal vast een heel goede reden voor zijn, maar ik ken hem niet.

Het is dus Air France geworden. Ik ben benieuwd hoeveel een retourtje CUR-AMS-CUR gaat kosten, de kwaliteit van de maaltijden zal ongetwijfeld verbeteren.

Posted by CasaSpider at 9:41 AM | Permalink | Comments (7)

Net las ik bij KommaPuntLog iets waar ik al de hele dag over nadenk: het buitensporige salaris van de nieuwe Ahold directeur.

Zijn salaris kan me niet zoveel schelen, ik vind het minder buitensporig dan wat veel voetballers verdienen. Jongens van een jaar of 20 die eigenlijk nog niets hebben bereikt steken zomaar een miljoen Euro in hun zak. Volgens mij wordt men daar geen beter mens van, maar dat terzijde.

Neen, wat ik zo vreemd vind is het volgende. Ex-premier Kok vond in een ver verleden dat topmanagers aan exhibitionistische zelfverrijking deden met hun drang naar steeds hogere salarissen. Nu hij diverse commissariaten bekleedt, verdedigde hij de salarisverhoging van het topmanagement bij ING door te stellen dat dit noodzakelijk is, want anders kunnen wij op management-gebied niet concurreren met het buitenland.

Dan breekt mij toch de klomp! Ahold is het bedrijf dat nu de allerhoogste beloning voor zijn directeur heeft bedacht, en wie nemen ze aan? Een Zweed!!! Ik heb niets tegen Zweden, maar waartoe gaat deze onzin leiden?

Waarschijnlijk moeten Nederlandse topmanagers straks volgens Kok meer verdienen dan buitenlandse topmanagers in Nederland. Is hier misschien sprake van een geniale circelredenering?

Posted by CasaSpider at 2:54 PM | Permalink | Comments (11)