« November 2005 | Main | January 2006 »

December 31, 2005

CasaMovie: Pagara!

Op de laatste werkdag van het jaar houden veel bedrijven het om een uur of twaalf 's middags voor gezien. Het werk wordt neergelegd en men begint de Pagara uit te rollen. Een Pagara is een soort van miljoenklapper die als een lang lint over de straat of een parkeerplaats wordt uitgerold. Binnen ziet men ze gek genoeg veel minder.

Vrijdag 30 december was de laatste werkdag van het jaar 2005. De meeste SQL Integrator employees verzamelden zich op de parkeerplaats aan de Neptunusweg. Voor oliebollen en drank was gezorgd. De zon brandde. Iedereen kreeg een glas champagne waarna Andrew een korte toespraak hield.

The Main Event kon beginnen. Ted stak de Pagara aan en even later had bijna iedereen zijn vingers in de oren gestoken. Dan ziet men dat cameraman een zwaar beroep is. In mijn rechterhand had ik de camera vast en in mijn linker een blikje Amstel bier. Aangezien ik geen octopus ben bleven er dus geen handen over om mijn oren mee te bedekken. Inmiddels hoor ik alweer zo nu en dan een geluidje.

Toen onze Pagara eindelijk was uitgebrand begonnen de buren van het notariskantoor. Die van hun was een stuk korter. Veel SQL-ers reden door naar de Professor Kernkampweg achter Xerox waar Roland van Adequate Financial Services (AFS) zijn Pagara ging aansteken.

We waren net op tijd om de smeulende resten op straat te zien dampen, de boze geesten waren al verjaagd. Gelukkig waren we ook op tijd voor een pika-bal, een heet gekruid gehaktballetje, en een blikje Polar. Het begon te regenen en iedereen zocht een goed heenkomen. Wij besloten om via Centrum Supermarkt naar huis te rijden. Via Centrum want Lucy had ineens een onbedwingbare behoefte om ravioli te eten. Nog ruim vier maanden en dan hebben we dat ook weer achter de rug.

De nieuwste CasaMovie Pagara! is de 24e film van het jaar dat op 2 januari begon met La Chica Merengue bailando. Daarmee is de circel mooi rond. Rest mij om iedereen die dit leest een heel gelukkig 2006 te wensen. In Nederland is het al bijna zover, wij hebben nog een uur of acht te gaan.

Turn up the volume en geniet van Pagara!

Pagara!


Download Pagara! (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 8,018,538 bytes.
Duration: 4.26 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

December 30, 2005

Groen beest

Donderdag stapte ik in de auto en bleef als versteend zitten. Er zat een groen beest op de voorruit. De eerste en meteen belangrijkste vraag was: Bevindt het groene beest zich aan de binnenkant of aan de buitenkant van de voorruit?

Groen beest aast op CasaSpider, klik voor groterDat was niet eenvoudig vast te stellen. Ik tuurde en tuurde, ook over de glazen van mijn bril heen. Immers, van dichtbij zie ik beter zonder.

Aangezien alle ramen gesloten waren toen ik instapte en het beest zich niet eerder in de auto bevond, beredeneerde ik rustig en kalm dat het zich daarom aan de buitenkant van de voorruit moest bevinden.

Heel voorzichtig bewoog ik mijn vinger aan de binnenkant van de ruit richting de lange poten van het groene beest. Een enorme opluchting maakte zich van mij meester toen de vinger er onderdoor gleed zonder weerstand te ondervinden. Laat staan een onverhoedse aanval van het groene monster.

Wel had ik het gevoel dat iedereen bij UTS mijn capriolen vanuit de kantine op de eerste verdieping aan het gadeslaan was. Ietwat overmoedig geworden begon ik op de ruit te tikken. Direct onder het lijf van het groene beest, dat echter geen spier vertrok. Ik startte de auto en begon aan mijn reis van circa 350 meter naar huis. Het groene beest bleef gewoon zitten.

Aangezien hij niet meebetaalde aan de benzine zette ik de ruitensproeier aan.

December 29, 2005

SQL Dinner at Avila Beach

Ieder jaar, nou ja ieder jaar, voor het derde achtereenvolgende jaar organiseerde SQL Integrator een eindejaarsetentje voor haar werknemers en aanhang. Deze keer was gekozen voor het Avila Beach hotel als lokatie. Geen verkeerde plek als men weet dat de Koninklijke familie hier ook regelmatig logeert.

Luchiano (8) was thuis onder de pannen met babysit Jeanette die haar jonge dochtertje Jeanine had meegenomen. Haar andere dochter heet overigens Jeanimee. "Ze beginnen allemaal met een J!", merkte Luchiano terecht op. Snel bereidde Lucy een grote schaal popcorn voor de kinderen. Daarna vertrokken we naar het nabijgelegen Avila Beach hotel.

Het was echt een etentje bij Avila Beach en niets anders. Echt waar.Aanvankelijk was het de bedoeling om op het strand te eten, met de voeten in het zand. Gezien de kans op regen, ja ook op Curacao kan het -heel hard- regenen, stonden de tafels uiteindelijk toch op een overdekte plaats met een harde ondergrond. Het vermelden van de ondergrond is van belang aangezien de meeste dames op hoge hakken kwamen.

Na de gebruikelijke toespraken die niet al te lang duurden maakte men per tafel de gang langs het buffet. Het eten was goed en het gezelschap ook. Wij aten aan tafel met Ino & Bente aan onze linkerkant en Frank & Elly aan de rechter. En niet te vergeten Karin. Immers, wie wil er nog aan tafel zitten met mensen zonder website.

Na het eten was het tijd voor de fotoronde. Het leuke daarvan voor mij is dat ik bij alle tafels even langs kom. Een lui iemand als ik is anders namelijk geneigd om de hele avond op een plaats te blijven zitten. Foto's maken is dus goed voor zowel communicatie als beweging.

De prijs voor de ondeugendste eetster gaat ditmaal naar Gerbys. Zij was in een opperbeste stemming. Samen met Janis infiltreerde zij in menige foto. Als Venezolaanse is zij uiteraard dol op ayaka. Na het eten waren er nog een paar over, de handtas van Gerbys ging open en...

De dames sleurden mij mee naar een in hun ogen mooiere fotolocatie. Toevallig, ja heel toevallig, was Frank net op weg naar het toilet. Even later mocht hij het stralende middelpunt zijn tussen drie schoonheden uit Venezuela (Gerbys), Colombia (Janis) en Brazilie (Jacqueline). Waarom moest ik nu niet naar het toilet.

Lucy kent mij wel een beetje en had mij een timeframe van een half uur gegeven voor het fotorondje. Precies op tijd voegde ik mij aan haar zijde. Na nog een laatste glas rode wijn was het welletjes. We namen afscheid en troffen thuis de babysit aan met haar nog steeds wakkere dochter van een jaar of vijf.

Ze vertelde dat de kinderen zich uitstekend hadden geamuseerd. Luchiano had zijn CD op vol volume afgespeeld en zelfs met het kleine meisje gedanst. Dat doet hij nooit als wij erbij zijn, heel vreemd.

De fotoserie SQL Dinner Avila Beach bestaand uit 29 portretten staat online.

Eerdere SQL Dinners:

December 28, 2005

Make-up en Afschrijving

Make-up spullen zijn vaak tamelijk prijzig. Als een vrouw poeders, lippenstift of mascara koopt voelt ze zich weleens schuldig vanwege de prijs. Zo ook Lucy. Zij rechtvaardigt haar make-up aankopen altijd op dezelfde manier: "Het lijkt duur, maar met dit ene potje doe ik zo drie of vier jaar."

Omgerekend is het dan ineens helemaal niet duur.

Een paar maanden geleden kochten we bij Otro Kara een in mijn ogen schandalig duur poedertje. Door het poedertje in drie jaar af te schrijven viel de prijs nog enigszins mee.

Gisteren kreeg ik de mededeling te verwerken dat we opnieuw naar Otro Kara moesten, voor hetzelfde poedertje. "Ja maar, maar... je zou er minstens drie jaar mee doen", sputterde ik. "Dat is ook zo", zei Lucy kalm, "maar ik heb het op de grond laten vallen en nu is het kapot."

Met dergelijke tegenslag had ik geen rekening gehouden en dus bevonden wij ons op woensdagmiddag wederom in Otro Kara. Het duurde even voor Lucy geholpen werd. Uiteindelijk stond zij met twee glimmende zwarte doosjes bij de kassa en wenkte mij.

"Klets!"

Daar viel een van de doosjes op de grond. Snel raapte ik het op, het was niet kapot. "Weet je zeker dat we hier drie jaar mee gaan doen?", vroeg ik voor de zekerheid aan Lucy.

December 26, 2005

Zoeken

Zoeken is Big Business, dat is voor de meeste mensen geen nieuws. De stoffige bibliotheek als startplaats voor zoektochten is al lang vervangen door Google. Het grootste voordeel van Google en andere search-engines is niet alleen dat informatie snel beschikbaar is, maar vooral de ongehoorde actualiteit van de gegevens. Iets wat ik twee dagen geleden geschreven heb is reeds vandaag opvraagbaar.

Henk (ES/NL) vroeg zich in de post Pierna de Cerdo af of wij zaterdag nog verse ananas hadden gekocht. Jazeker! Nadat we geslaagd waren voor Lucy's outfits liepen we langs de Venezolaanse fruitbarkjes. Daar kan men heel goedkoop verse groenten en fruit kopen. De mannen, het zijn altijd mannen, zijn vaak ietwat opdringerig.

Zoek de ananas bij de Hawaiiaanse Spiders, klik voor groterDeze keer keken ze echter schichtig naar een groep politie-agenten die op de hoek bezig was met een controle. Men is vooral op zoek naar illegale vreemdelingen. Het is geheel conform de kerstgedachte om deze mensen een dag voor Kerstmis op te pakken en in de barak bij Bon Futuro op te sluiten, in afwachting van hun deportatie. Verdonk woont niet alleen in Nederland.

Voor vijf gulden, het equivalent van ongeveer 2 Euro 38, zocht Lucy twee mooie ananassen uit. Waarvan er reeds één soldaat is gemaakt. De ander staat op de foto, maar waar? Zoek de ananas. Indien men de ananas niet kan vinden mag men op de foto klikken, dan wordt hij groter.

Een paar jaar geleden konden wij via TDS, ons draadloze kabelsysteem, Canal SUR ontvangen. Een zender voor heel Zuid-Amerika waarop programma's uit bijna alle landen van het continent te zien zijn. Op zondagavond keken wij vaak naar Panorama, een Peruaans programma dat diepgravend onderzoek doet naar diverse kwesties. Zoals destijds de zaak van ex-president Fujimori van Peru en Vladimir Montesinos, het voormalig hoofd van de Geheime Dienst.

Tijdens een van de afleveringen werd ik gegrepen door een apart lied met de titel Sufre Peruano, sufre hetgeen vrij vertaald betekent: "Je moet lijden man van Peru, je moet lijden". Peruaanse muziek is heel bijzonder, het klinkt altijd bijna precies hetzelfde. Denk panfluit.

Desalniettemin vond ik Sufre Peruano, sufre van Tongo direct erg mooi, misschien lag het aan de Tequila. In het kort gaat het erover dat men overal ter wereld Peruanen tegenkomt. Ze hebben hun land verlaten om een beter leven te zoeken (progresar) en uiteindelijk te triomferen (triunfar). Om dit te bereiken moeten ze echter eerst lijden (sufrir), zo ver van hun eigen land. Een tijdloos thema.

Gisterenavond zocht ik Sufre Peruano, sufre weer eens in LimeWire. En verhip, twee hits! Een paar minuten later schalde het lied door ons huis. Lucy vindt het ook mooi, maar De Maatstaf Voor Muziek zijnde Luchiano (8) trok een heel vies gezicht toen ik voorstelde om dit Peruaanse levenslied op zijn CD te branden.

De mp3 Sufre Peruano, sufre van Tongo staat online op het CasaLog. Verplaats u in een lijdende Peruaan en oordeel zelf.

December 25, 2005

Het is niet grappig

Luchiano (8) is bezig om zijn geld om te rekenen in Dominicaanse peso's. De koers van de peso varieert nogal. Het is gemakkelijk om vijf cent voor een peso te rekenen.

Ik leerde hem de formule dat hij het aantal centen moet delen door de wisselkoers die in dit geval op vijf was gesteld. De uitkomst is het aantal peso's. Voorbeeld: 40 cent gedeeld door 5 is 8 peso's.

Wisselkoersen is geen eenvoudige materie. We oefenden wat en ik merkte dat Luchiano veel gemakkelijker vermenigvuldigt dan deelt. Vandaar de logische vraag: "Hebben jullie eigenlijk op school al delen gehad?"

Het duurde nogal een tijdje voor het antwoord kwam. Enigszins kribbig -een toepasselijke term met Kerstmis- herhaalde ik mijn vraag, gevolgd door: "Ja zeg, je weet toch wel of je delen op school hebt gehad?"

Luchiano: "Daar mag ik toch wel even over nadenken, het is zo lang geleden!"
Nu heeft hij inderdaad al bijna een week vakantie, dan ebt zoiets weg.
CasaSpider: "Ja zeg, als ik vraag of je worteltrekken hebt gehad op school wat zeg je dan?"
Luchiano: "Natuurlijk niet!"
CasaSpider: "Zie je nou, dan weet je toch ook of je delen hebt gehad?"
Luchiano: "Neen, omdat ik niet weet wat een worteltrekker is!"

Dit soort conflictjes op Eerste Kerstdag is het zout in de pap. Al denkt Luchiano terwijl hij het verhaal meeleest daar iets anders over: "Erase dat! Het is niet grappig!"

December 24, 2005

Pierna de Cerdo

Volgens goed Dominicaans gebruik kochten we maandag een pierna de cerdo ofwel varkenspoot bij supermarkt Mangusa. Natuurlijk kon ik het niet laten om later aan Lucy te vragen of ze nu een varkenspoot had. "Ja, die heb ik", antwoordde ze conform het mopje.

Zaterdagochtend ging het gevaarte de oven in. Nog geen half uur later gebeurde het onvermijdelijke: het gas was op. Gelukkig was de nieuwe gascylinder op vrijdag 25 november bezorgd. Toch was er twijfel. Was de cylinder wel vol? Zou het goed komen met de varkenspoot?

Lucy's Pierna de Cerdo is uitstekend gelukt, klik voor groterSnel liep ik buitenom, sloot de lege cylinder af en draaide de volle open. "Doet-ie het?", vroeg ik bezorgd. "Ja, we hebben gas!", riep Lucy terug.

De laatste boodschappen moesten nog gedaan worden. Tevens wilde Lucy persé twee verse ananassen kopen bij de Venezolaanse groenten- en fruitbarkjes.

Lucy: "Dat is alweer weken geleden dat je die voor mij hebt gekocht."
CasaSpider: "Ja maar, vroeger at je bijna nooit ananas."
Lucy, wijzend op haar buik: "Het is Petercito die het wil."

Daar is geen kruid tegen gewassen. Met enig geluk vonden we een parkeerplaats in Punda. Eerst gingen we op zoek naar kleding voor Lucy. Aanstaande woensdag hebben we een etentje met SQL Integrator bij Avila Beach, vandaar. "Altijd wacht jij tot het laatste moment met dit soort dingen", klaagde Lucy. "Nu is er bijna niets meer en het is nog duurder ook."

Ze had gelijk en dan kan men dat maar het beste ruiterlijk toegeven: "Je hebt helemaal gelijk. En weet je, één ding is zeker..." "Wat dan?", vroeg Lucy. "Dat het volgend jaar weer precies zo gaat!"

Toch slaagden we verrassend snel, zie hier en hier. Even later zaten we tevreden in de auto met kleren, boodschappen en ananassen. Thuis bleek de pierna de cerdo al klaar. Het eten kan nu beginnen.

Lucy, Luchiano (8) en CasaSpider wensen eenieder op deze Aarde hele fijne Kerstdagen toe.

December 23, 2005

Elton en het vrijgezellenfeest

Toen ik de post Paradoxen schreef was er nog een derde paradox. Maar ik kon er met de beste wil van de wereld niet meer opkomen. Inmiddels is de verloren gewaande kennis terug naar boven gesijpeld. Gelukkig maar.

Elton John herinner ik mij voornamelijk van zijn rol als Pinball Wizard in de Rock-Opera Tommy (1975), geschreven door de legendarische bandThe Who. The Who dat is Pete Townshend, John Entwistle, Roger Daltrey en Keith Moon. Daar hebben we het nu niet over.

Elton John en David Furnish treden op woensdag 21 december met elkaar in het huwelijkDe rol van Pinball Wizard was Elton John op het lijf geschreven. Excentriek en extravagant. In die tijd was mij niets van Eltons sexuele geaardheid bekend, ik geloof dat ik toen überhaupt niet wist wat homosexualiteit precies inhield.

Sinds kort mogen homosexuelen in Engeland met elkaar in het huwelijk treden. Op woensdag 21 december zetten Sir Elton Hercules John, geboren Reginald Kenneth Dwight, en David Furnish hun handtekening onder de verbintenis van hun leven.

Dat is heel mooi voor hun. Een goed gebruik is om voorafgaand aan het huwelijk een vrijgezellenfeest te houden. De aanstaande bruidegom wordt door zijn vrienden mee op stap genomen. Ingredienten zijn altijd drank, vaak een striptease en soms een uitstapje naar de Bananenbar of erger. De bruid onderneemt soortgelijke activiteiten met haar vriendinnen.

Maar hoe moet dat nu in het geval van een huwelijk tussen twee mannen? Wat zijn de regels voor deelname aan een vrijgezellenfeest? Er zijn formeel gezien twee mogelijkheden:

  • Deelnemers aan een vrijgezellenfeest moeten allen van hetzelfde geslacht zijn.
  • Deelnemers aan een vrijgezellenfeest moeten van het tegenovergestelde geslacht zijn als waar de aanstaande bruid(egom) op valt.

In het geval van Elton en David betekent kiezen voor de tweede optie dat alleen vrouwen deel hadden kunnen nemen aan hun respectievelijke party's.

December 22, 2005

Harry Potter And The Goblet Of Fire

Zo gaat men nooit naar de bioscoop, zo twee dagen achter elkaar. Lucy wilde graag het vierde deel van de Harry Potter cyclus zien, The Goblet of Fire. Na de Prisoner of Azkaban heb ik het eigenlijk wel gehad met de Potter-rage. Weinig gaat mij echter te ver om mijn echtgenote te behagen. Daarom bracht ik Luchiano (8) naar speelschool Popchi Suku en reden wij door naar bioscoop The Movies. Waar de hotdogs overigens bijzonder lekker zijn.

Rode draad in The Goblet Of Fire is het zogenaamde Triwizard Tournament waarin de representanten van drie Tovenaarsscholen drie loodzware opdrachten moeten vervullen. Iedereen die deel wil nemen dient zijn of haar naam in The Goblet Of Fire te gooien, een grote kelk waar blauwe vlammen uitkomen. De minimumleeftijd om te mogen participeren is 17 jaar.

Na het verstrijken van de inschrijftermijn bepaalt The Goblet Of Fire zelfstandig wie de drie uitverkorenen zijn. Tot verrassing van alle aanwezigen spuugt de kelk nadien nòg een naam uit, die van Harry Potter. Niemand weet hoe dit kan, immers Harry Potter is drie jaar te jong om mee te mogen doen en hij houdt bij hoog en laag vol niet zijn naam in de kelk te hebben gegooid.

Harry Potter And The Goblet Of FireDe drie opdrachten zijn achtereenvolgens het uitschakelen van een draak, het redden van een schoolgenoot vanaf de bodem van een meer met gevaarlijke dieren en tenslotte het vinden van een beker in een immens en levend doolhof.

Het levert vele spectaculaire beelden op en de film raast in een hoog tempo voort. Veel trucs en bijzondere dingen uit de eerdere delen komen in iets andere vorm terug. Het verrassingselement van een vliegende Harry Potter is hierdoor inmiddels wel enigszins uitgewerkt.

Een nieuw aspect is de langzame integratie van vrouwelijkheid. Een van de drie participerende Tovenaarsscholen komt uit Frankrijk en bestaat uit louter Franse meisjes, gekleed in een soort van KLM-stewardessenuniformen. Dat ziet er nog eens vrolijk uit.

Helaas gooit het einde van de film een beetje roet in het eten. In ieder deel wordt de invloed van Het Kwaad in de persoon van Lord Voldemort groter. Uiteindelijk wint Harry Potter het Triwizard Tournament, maar dit was -uiteraard- een vooropgezet plan om hem naar de plek te brengen waar Lord Voldemort tot leven gewekt wordt. Hiervoor zijn een paar druppels van Harry's bloed nodig.

Het tot leven komen van Lord Voldemort moet eigenlijk een erg spannend moment zijn, ja zelfs een hoogtepunt. Misschien is dat zo voor een (heel klein) kind, maar niet voor mij. De verpersoonlijking van Het Kwaad lijkt op niemand minder dan Pierluigi Collina met een platgeslagen neus!

Als de Collina-wannabee even later tegenover Harry Potter staat, beiden met hun toverstafje in de hand, ontstaat er een goudkleurige straal tussen de twee stafjes. Dit duurt enige minuten hetgeen lang genoeg is om de waardering voor deze film met een vol punt te doen zakken. Een complete afgang wat mij betreft.

Inmiddels heb ik heel wat recensies over The Goblet of Fire gelezen. Interessant daarin is of de schrijver van de recensie al dan niet een boeklezer is. Over het algemeen zijn de boeklezers kritischer. Zij vinden dat teveel relevante zaken van het verhaal uit de film zijn weggelaten. Daarentegen worden sluimerende sexuele gevoelens zoals bijvoorbeeld tijdens het bal overbelicht.

Ook kan Michael Gambon in zijn rol als Dumbledore volgens de meesten niet in de schaduw staan van zijn overleden voorganger Richard Harris. De nieuwe straalt weinig rust uit en is soms ronduit paniekerig.

Aangezien ik geen boeklezer ben -ik heb al een boek- maak ik mij daar niet zo druk om. Opvallend is de aandacht voor details in de film. Bij het zien van de grote eetzaal beeld ik mij in verantwoordelijk te zijn voor de inrichting en alle attributen. Men wordt al moe als men er aan denkt. Van de andere kant was er een budget van 308 miljoen dollar. Met dat geld kan zelfs een Casamovie aardig opgepimpt worden.

Al met al komen zowel Lucy als ik, ja we zijn het vaak eens, uit op een score van 73 uit 100.

December 21, 2005

The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch, and The Wardrobe

Voor Luchiano (8) begon dinsdagmorgen om elf uur de kerstvakantie, de mijne zit er bijna op. We besloten naar de film te gaan. Aanvankelijk viel de keuze op Chicken Little, maar Lucy zei meteen al dat dat wel een erg kinderachtige film was. Dan maar The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch, and The Wardrobe, een titel die geen zinnig mens kan onthouden. Volgens diverse recensies een goede movie.

The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch, and The WardrobeNarnia begon pas om vijf uur, ik kon eerst nog even naar het strand. Om vijf voor vijf was ik er helemaal klaar voor, maar de rest van de familie bevond zich nog op het toilet en/of riep dat het vast een hele saaie film was. De lust om te gaan werd er niet groter op. Het kon wel eens een lange zit worden, immers de film duurt meer dan twee uur. Dat is lang, helemaal voor een kind.

In de bioscoop kochten we hotdogs, popcorn en cola. Al vrij snel begon de hoofdfilm. De Tweede Wereldoorlog was in volle gang. Bommen vielen, kinderen vluchtten. "Volgens mij zitten we in de verkeerde film", zei Luchiano, "dit is Doom!" Ik twijfelde ook. Even later bevonden de vier kinderen Peter, Susan, Edmund en Lucy Pevensie zich in een trein, op weg naar het relatief veilige platteland.

Ze logeren in een oud landhuis bij een oude professor en een akelige huishoudster. Via een klerenkast belanden ze in het land Narnia waar het al 100 jaar winter is maar nooit Kerstmis. Narnia wordt geregeerd door de wrede witte heks Jadis, een rol van Tilda Swinton. Luchiano over haar: "Die heks lijkt wel een mevrouw uit Nederland". Dit niet vanwege het feit dat Nederlandse vrouwen op heksen lijken maar door haar witte kleur.

Uiteindelijk wordt de heks verslagen door de leeuw Aslan en de vier mensenkinderen. Voor het zover is worden thema's als verraad, schuld en vergeving op knappe wijze in de avonturen verweven. Mooi is de rol van de sprekende dieren en hoe zij als computeranimaties samenwerken met de levenden.

Aan het eind van de film worden de vier kinderen gekroond tot Koningen. Een grappig detail is dat het bij mijn weten de eerste film is waarin Queen Lucy en King Peter samen voorkomen. Prince Luchiano was waarschijnlijk iets teveel gevraagd.

Is The Lion, The Witch, and The Wardrobe een kinderfilm? Voor Luchiano was hij eigenlijk iets te heftig. Binnen vijf minuten klemde hij zich al aan mij vast om me pas ruim twee uur later weer los te laten. Behoudens de drie minuten plaspauze. Wel begreep hij de Engelstalige film zonder ondertitels uitstekend, inclusief het verraad en wat er gebeurde op de Stone Table. Hij heeft verder geen nachtmerries gehad, dus ja de film is geschikt voor kinderen.

De heks lijkt wel een mevrouw uit Nederland, aldus LuchianoLuchiano had nog iets opgemerkt. Aan het eind vindt de grote veldslag plaats tussen de goeden en de kwaden. "Papa, aan het begin van de film moeten de kinderen met de trein weg omdat het oorlog is en nu doen ze zelf mee aan een oorlog!" Ja, het kan soms raar lopen.

The Lion, The Witch, and The Wardrobe is het eerste deel van de zevendelige serie The Chronicles of Narnia, welke is gebaseerd op de boeken van C.S. Lewis (29.11.1898 - 22.11.1963). Lewis was een goede vriend van J.R.R. Tolkien en dat is te merken.

Het eerste deel The Lion, The Witch, and The Wardrobe, geschreven in 1950, werd in literaire kringen matig ontvangen. Ook Tolkien had kritiek op het boek. Lewis ging echter onverdroten door en met succes. Het laatste deel The Last Battle geschreven in 1956 werd beloond met de hoogste literatuurprijs voor kinderboeken, de Carnegie Award.

In de IMDb haalt Narnia een 7.5 als gemiddelde waardering. Inmiddels wantrouw ik deze waardering nogal. Ik heb stellig de indruk dat tegenstanders van Disney opzettelijk extreem lage waarderingen (enen en tweeën) invoeren om het gemiddelde naar beneden te halen. Smaak is iets persoonlijks, maar deze film een één of een twee geven is absoluut buiten iedere proportie.

Hier een technisch commentaar van iemand die de film met een één waardeerde:

"...even the editing was sloppy (the kids are running from wolves, as the shot changes, we actually see them waiting on their mark when the director apparently says "action" and they start running again - lame!); special effects are really poorly executed - it has none of the "seamlessness" we were wowed with in lord of the rings (in one scene the girls are riding the lion as he runs full-tilt through a forest, the girls robes hang limp and motionless as if they are sitting on a chair...); even the character make-up was less believable than many "b" horror movies - tufts of fur glued to the fawn's arm look like plugs in a bad hair transplant."

Zelf vind ik The Lion, The Witch, and The Wardrobe een verfrissende en mooie film in het genre waarin ook Lord Of The Rings en Harry Potter meespelen. Lucy waardeert hem met 85 uit 100 en ik sluit mij daar helemaal bij aan.

Voornaamste bron: www.narniafilms.nl

December 20, 2005

Paradoxen

De 37-jarige Gert-Jan de Boer klaagt Endemol aan omdat hij in 2001 volgens hemzelf Big Brother had moeten winnen op grond van de ingezonden SMS-jes. Daar ben ik het niet mee eens. Ten eerste weet ieder weldenkend mens dat de SMS-jes wel worden afgerekend maar mooi niet meetellen. De uitslag staat immers al lang vast.

Ten tweede en nog belangrijker heeft Gert-Jan het boek 1984 van George Orwell kennelijk niet gelezen. Het is juist Big Brother op meta-level dat de deelnemers maar wat aanklooien en Joop van den Ende beslist wie er met de buit aan de haal gaat.

Luchinano in zijn functie als CWM (Car Wash Man)Gert-Jan en andere deelnemers moeten eens en voor altijd beseffen dat zij pionnen zijn op het schaakbord en dat iemand anders hun stappen bepaalt.

Hij mag blij zijn dat hij nog leeft.

Luchiano (8) is meer een vervuiler dan een opruimer. Ook van de auto weet hij een vuilnisbak te maken, zeker van het achtercompartiment waar hij altijd zit.

Zondag was het daarom tijd om hem eens aan het werk te zetten. Eerst mocht hij de binnenkant flink uitmesten, daarna was de buitenkant aan de beurt.

Op velerlei gebied is het wassen van een auto een goede opvoedingsmethode. In plaats van vervuilen leert de CWM (Car Wash Man) iets schoonmaken. Dan is daar het planmatige aspect, hoe pakt men het wassen aan. Last but not least wordt mijn auto schoon.

De meeste tijd ging zitten in het plan van aanpak. In het begin pakte Luchiano de spons en begon in het wilde weg wat grote vlakken schoon te maken. Later bleken de randen langs deuren, motorkap, dak en dergelijke goede afscheidingslijnen om het probleem -de auto- onder te verdelen in deelproblemen.

Met het uiteindelijke resultaat was ik dik tevreden. Van Luchiano hebben we die middag weinig last gehad, hij was bekaf.

December 19, 2005

CasaMovie: Immorales at Olé Olé

Op donderdagavond 15 december 2005 vormde de band Immorales de surprise-act van de SQL Integrator IT-Party in café-restaurant Olé Olé. Welk van de drie verbindingsstreepjes is fout?

Uiteraard kon ik het niet laten om van dit unieke Immorales concert filmbeelden te maken. Het resultaat is een bijna acht minuten durende CasaMovie. Hier volgen tien redenen om deze movie niet te downloaden:

  • Vanwege het weinige licht is het een night-shot movie, geen kleur maar een soort van groenig/wit.
  • De stijl van Immorales is Reggaeton, een stijl die slechts weinigen aan zal spreken.
  • De bestandsgrootte van bijna 15 mb voor een movie in 320x240 formaat is echt iets te veel van het goede.
  • Bij de tandarts gaan 7 minuten en 54 seconden sneller voorbij.
  • Het is een zeer statische en droge weergave van het concert, zonder de gebruikelijke CasaSpider grollen.
  • Songs als Billen Trillen worden door menigeen als vrouwonvriendelijk beschouwd.
  • Uw naam is Cyberjunk.
  • Er wordt relatief veel gepraat in deze muziekvideo, maar het is allemaal in het Papiaments.
  • Het Papiaments is niet ondertiteld.
  • Een aantal van de belangrijkste leden van Immorales ontbreekt wegens verplichtingen in Miami en Nederland.

Nu zeg ik altijd zeg nooit nooit maar deze keer ook: "Een gewaarschuwd mens telt voor twee."

Immorales in Concert at Olé Olé


Download Immorales at Olé Olé (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 15,072,294 bytes.
Duration: 7.54 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

December 18, 2005

ADO - Feyenoord 2-1

Op grond van Salomon Kalou's optreden in die ene wedstrijd tegen ADO Den Haag heeft Rita Verdonk meer verstand van voetbal dan bondscoach Marco van Basten.

(En dan scoorde hij nog nota bene)

December 17, 2005

Ontwikkelingen met Luchiano

Op vrijdagmorgen werd Luchiano (8) voor de tweede keer helemaal vanzelf wakker. Nou ja, vanzelf... door de tonen van Can You Feel It uit het telefonische wekkeralarm. Dat kwam mooi uit, want zelf was ik nogal slaperig na het feest bij Olé Olé donderdagnacht.

Het was een belangrijke dag voor Luchiano, want hij moest om negen uur afzwemmen voor Diploma-A. Hij kan goed zwemmen, maar heeft af en toe last van zijn lies. Dat doet dan dermate veel pijn dat hij meteen moet stoppen. Dat was eigenlijk het enige punt waarop het mis kon gaan met Diploma-A.

Vaak is het zo dat er slechts één goede weg is en talloze verkeerde. Toen ik Luchiano om kwart over twaalf van school ophaalde sprak juffrouw Margriet mij aan. Zij was boos, want Luchiano bleek niet op de lijst van de afzwemmers te hebben gestaan en mocht daarom niet deelnemen aan het examen.

Wie precies de fout gemaakt heeft weet ik niet, wel dat het bijzonder slordig is. Luchiano zat er zelf niet zo mee. Het ergste vond hij dat hij twee uur voor niks in het SDK-stadion moest doorbrengen zonder iets te doen. Uit zijn klas waren er maar een stuk of vijf kinderen met de bus opgehaald, de rest bleef gewoon op school.

Bij Kontiki-Beach ligt sinds een week of wat een groot rond rubberen gevaarte in zee met een trampoline erin. Luchiano is daar stapelgek op. Hij was er al één keer op geweest en vond het geweldig. Bovendien is het een ideale plek om nieuwe vrienden te maken.

Vrijdagmiddag gingen Luch en ik daarom wederom naar Kontiki. Voordat ik mij had uitgekleed vroeg hij al om vijf gulden en rende naar de beheerder van het trampoline-gevaarte. Even later stond hij vrolijk met een ander jongetje te springen. Salto's maken, vanaf de trampoline in het water springen, silly walks doen, vanaf mijn strandbedje kon ik het allemaal prima volgen.

Na een tijdje kreeg ik het warm en dook de zee in. Lekker op mijn rug liggen drijven, bijna slapend. Twee meisjes van een jaar of 13, 14 dobberden op een blauw kunststoffen matrasje in de buurt van de trampoline. Ze spraken Engels en kwamen volgens mij uit de Verenigde Staten.

Normaliter is Luchiano ietwat verlegen met meisjes, zeker als het nieuwe zijn. Tot mijn niet geringe verbazing begon hij de jongedames echter uit te dagen. "Hey girls! Come closer! I demand you!", klonk het. Luchiano had zijn zware stem opgezet hetgeen best koddig klonk uit dat sprieterige lichaam daar op de trampoline.

Dat vonden de meisjes ook, want ze lachten en speelden mee. Steeds dreigde Luchiano naar hun toe te springen en gillend peddelden de meisjes dan weg. Op een bepaald moment sprong Luch in het water en joeg achter ze aan. Er werd veel gelachen. Even later deed zijn nieuwe vriendje ook mee.

Nog steeds op mijn rug liggend filosofeerde ik dat het toch prettiger is dat mijn achtjarige zoon twee 14-jarige meisjes opjaagt dan dat mijn hypothetische 14-jarige dochter achterna gezeten wordt door een achtjarig scharminkel met teveel hormonen.

Het leed van het niet gehaalde Diploma-A was reeds lang geleden.

December 16, 2005

SQL at Olé Olé 2005

Ieder jaar houdt SQL Integrator halverwege de maand december haar IT-Party voor zowel werknemers als klanten. Dit feest dat altijd wordt gevierd in café-restaurant Olé Olé is inmiddels een begrip op Curacao. De uitnodigingen zijn dan ook zeer gewild.

SQL Integrator IT-Party 2005 in Olé Olé wederom een groot succes!Dit jaar had de feestcommissie iets origineels bedacht met een creditcard als uitnodiging. Tevens kon men zich (gratis) abonneren op een SMS-dienst van SQL-dochter T-Sparx door middel van het zenden van de message Party On.

In de dagen voorafgaand aan het feest kwamen diverse messages binnen met extra informatie. Onder anderen dat er om middernacht een internationale act stond geprogrammeerd.

Dat laatste werd door de meesten met een korreltje zout genomen, waarschijnlijk werd bedoeld: wereldberoemd op Curacao.

De inspanningen waren niet voor niets, want het feest liep als een trein. Toen ik om iets voor twaalven aan mijn fotoronde begon was er in de buurt van het dansgedeelte haast geen doorkomen aan. Even later stopte party-band Compare en werd de suprise-act aangekondigd.

Het was inderdaad een surprise want het betrof niets minder dan de internationaal opstomende Reggaeton-band Immorales. Immorales bestaat uit in Nederland wonende Curacaoenaars. Geheel onomstreden is de groep overigens niet, hun teksten worden in verband gebracht met de recente groepsverkrachtingen in Rotterdam.

Immorales was de verrassende surprise actOm die reden wil minister Omayra Leeflang van Verkeer en Vervoer een gedragscode voor rapmuziek op de radio.

Het antwoord van Brian Menasa Palm van Immorales: "De minister heeft er geen boter, geen kaas en geen eieren van gegeten. Rap is een uitlaadklep, niet iets dat aanzet tot verkrachting."

Hoe dan ook, het optreden sloeg in als een bom. De wat ouderen van geest ontvluchtten de ruimte snel, des te meer plek hadden de Reggaeton-liefhebbers. Ik hou er wel van, al heeft Immorales nog een hele weg te gaan voor zij het nivo van een Tego Calderon bereiken. Met name de dames (Manja!) in het publiek genoten met volle teugen.

Immorales heeft net een groot contract getekend met Universal en staat daarmee voor een internationale doorbraak. Het is heel goed mogelijk dat het optreden in Olé Olé achteraf een unieke gebeurtenis is geweest, een van de laatste keren dat de heren in een dergelijke kleinschalige gelegenheid optraden.

Na het optreden van Immorales maakte ik mijn fotoronde af en knoopte nog wat gesprekken aan. De sfeer was zoals altijd relaxed en gezellig. Samenvattend een zeer geslaagde editie van de Olé Olé Party.

De serie met 56 foto's staat inmiddels online. Mijn excuses dat niet iedereen is voorzien van een naam, maar ik kan ook niet alles onthouden.

December 15, 2005

Can you feel it

Luchiano (8) is bepaald geen ochtendmens. Om vijf minuten over zes gaat mijn wekker af en stommel ik naar zijn slaapkamer. Behoedzaam maak ik hem wakker door vanaf zijn voet met mijn vingers naar boven te trippelen, ondertussen de volgende bezwerende formule uitsprekend: "Komt een muisje aangekropen, die is in Luchiano's........ oortje gekropen."

Dat getrippel dient zeker een keer of vijf herhaald te worden voor er beweging in het kinderlijfje komt. In angstige toekomstvisioenen zie ik mij dit ritueel over een jaar of 15 nog steeds uitvoeren. Ik moet er niet aan denken.

Woensdagavond zat Luchiano met Lucy's telefoon te spelen. Hij ontdekte de alarm-functie en koppelde daar de Michael Jackson klassieker Can you feel it aan. De test verliep succesvol en even later was de telefoon geprogrammeerd op donderdagmorgen om zes uur. Vijf minuten voordat de mijne afgaat.

Klokslag zes uur hoorde ik het bekende deuntje uit de slaapkamer komen. Wat schetst mijn verbazing, Luchiano sprong meteen zijn bed uit en bleek klaarwakker. Voordat ik gedouched was had hij zich al aangekleed en was ook verder ongekend actief.

Sta ik normaal toch zeker een paar minuten bij de voordeur te wachten voordat Stoffel eraan komt sloffen, ditmaal was hij mij voor. Terwijl hij het portier van de auto ongeduldig vasthield zei hij: "Hé slakje, kom je nog?" De omgekeerde wereld.

De grote vraag is of deze gedragswijziging structureel is. Vandaag eerst maar eens Beat it! downloaden.

December 14, 2005

Dat is ook geen leuk kado

In de brievenbus vonden wij vandaag het bericht dat er een poststuk voor Lucy klaar lag op het postkantoor in Punda. "Wanneer zullen we het gaan ophalen?", vroeg ik haar. "Zo snel mogelijk", antwoordde Lucy die natuurlijk erg benieuwd was.

Bij het postkantoor aangekomen overhandigde ik het ophaalformulier aan de loketbeambte. Tevens schoof ik Lucy's sedula (identiteitsbewijs) onder het ruitje door. De vrouw completeerde het formulier met Lucy's gegevens en ging op weg om het pakketje te halen.

"Hé, maar het is voor een vrouw", zei ze toen ze met een soort van dikke brief terugkwam. "Ja, dat klopt", zei ik wijzend naar Lucy, "kijk, daar staat ze."

"Ja maar, u heeft uw eigen sedula aan mij gegeven", sputterde de vrouw. "Neen hoor, ik gaf u die van mijn vrouw en kijkt u maar eens goed, want wij lijken echt niet op elkaar." Nu zag de loketbeambte het ook. Wel een beetje laat natuurlijk.

Het poststuk was dus geen pakketje maar een brief. Ik zag de teleurstelling al in Lucy's ogen. Maar het werd nog erger, het was namelijk een aangetekende brief van de IND, de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Dat is ook geen leuk kado!

Met betrekking tot naturalisatiezaken zijn wij inmiddels bijzonder sceptisch en wantrouwend. "Dat is vast geen goed nieuws, laten we maar wachten tot we thuis zijn met het openen van de envelop", stelde ik voor. In de auto kon ik toch niet wachten. De angstige vermoedens werden bewaarheid.

Op 4 juli 2005 hebben wij 586 Antilliaanse guldens betaald voor de naturalisatieprocedure. Diezelfde dag hebben wij de laatste formaliteiten bij de heer Marten van Kranshi afgehandeld. De envelop met alle -originele- papieren was gereed en werd naar Nederland gestuurd.

Vandaag, woensdag 13 december 2005, ontvingen wij dus een brief van de IND waarin stond dat een aantal formulieren ontbreekt. Zowel van Lucy als van Luchiano. Dat is op zich al heel vreemd. We moeten dit voor 1 mei 2006 in orde maken, anders wordt ons verzoek afgedaan op grond van de alsdan beschikbare gegevens.

De vraag is nu of Kranshi in gebreke is gebleven en bepaalde formulieren niet heeft opgestuurd of dat dit een simpele truc van de IND is om zichzelf een half jaar uitstel te geven.

Het goede nieuws is dat we nu in ieder geval wel weten dat we in de IND-molen zitten. Wij hebben weer iets om uit te zoeken. Hmm, die zin komt vaker voor in dit dossier. En ik mag op pad om iets voor Lucy te verzinnen, als compensatie voor het niet zo leuke kado.

Alle posts met betrekking tot dit onderwerp zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

December 13, 2005

Hoegaarden

In de auto hadden Luchiano (8) en ik vandaag een discussie wie van ons tweeën nu de wijsneus is. Niet zelden menen wij alles beter te weten en we hebben overal een mening over. Met betrekking tot de Hoegaarden-kwestie ben ik echter in discussie met mijzelf.

Hoegaarden is een voortreffelijk witbier uit Belgie. Het ontleent zijn bleke kleur aan het feit dat tijdens het brouwen naast gerstemout ook tarwe wordt gebruikt. Eigenlijk is het gewoon een bruine boterham! De huidige generatie Hoegaarden bieren is ontstaan in maart 1965 toen Pieter Celis de brouwerij met zijn eigen handen nieuw leven inblies.

Wordt Hoegaarden straks alleen gedronken door Franstaligen?Inmiddels is Hoegaarden onderdeel van InBev, voorheen InterBrew, dat merken voert als Dommelsch, Hertog Jan, Leffe, Oranjeboom en Jupiler. InBev is internationaal gezien een grote concurrent van Heineken. Beide organisaties jagen op nog zelfstandige brouwerijen als vissers die de wereldzeeën leeghalen met hun schraapnetten.

Een schril contrast met Pieter Celis die in een gedeelde koperen ketel zijn witbier brouwde.

Om de operatie efficienter in te richten heeft InBev besloten om de productie van Hoegaarden bier te verplaatsen naar Luik, naar de Jupiler brouwerijen. Vreemd trouwens, maar vroeger las ik altijd Jupiter in plaats van Jupiler. Wellicht is dit te wijten aan mijn klassieke opleiding.

De ophanden zijnde verhuizing heeft tot grote consternatie geleid. Direct betekent het banenverlies voor de bewoners uit de streek van Hoegaarden. En zonder brouwerij trekt het dorp vast geen 40.000 touristen per jaar. Tot overmaat van ramp wordt Hoegaarden straks gebrouwen in het gehate Wallonië. Redenen genoeg om een staking te beginnen.

Dan is daar nog de smaak. Er vinden verhitte discussies plaats of de typische Hoegaarden smaak wel behouden kan blijven na de verhuizing. Tegenstanders beweren -uiteraard- van niet, de microbacterieën in de huidige ketel zijn hiervoor onmisbaar. Anderen zien het niet zo somber in, met het juiste recept smaakt een Hoegaarden hetzelfde, ongeacht waar deze gebrouwen wordt.

Wijnproducenten hebben het beter voor elkaar. Champagne moet gemaakt zijn van druiven uit de Champagne-streek. De makers van mijn favoriete bier, de monniken van Westmalle, zijn niet bang dat hun bier ooit ergens anders gemaakt wordt. Westmalle moet geproduceerd worden binnen de muren van een abdij.

De abdij als vaccin tegen de oprukkende Globalisering?

December 12, 2005

Feminine Compiler

Op het mooie eiland Madeira woont een groot vrouwenkenner. Zijn naam is Don Amaro. In de vorige post schreef ik dat Lucy's rode jurk haar ondanks haar vier maanden zwangerschap nog best goed stond. Een dergelijke opmerking kan met name door een vrouw verkeerd worden opgevat.

Maar hoe komt dat? Don Amaro ziet het zo:

"Wij (mannen) moeten goed uitkijken wat en hoe we bepaalde dingen zeggen als het gaat hoe een vrouw eruit ziet. Wij geven aan hoe wij denken en vinden ... echter zij voeren een zogenaamde 'feminine-compiler' op onze woorden waardoor er een andere 'object' uitkomt ... en als ze die opstarten ... dan klinkt de resultaten heel anders dan wat de 'male-programmer' had bedoeld."

Een zeer interessante visie die ik graag adopteer. Een essentiele toevoeging aan deze Feminine Compiler zijn de twee filters aan de input- en outputkant. Informatie die de compiler ingaat wordt reeds gemanipuleerd en het resultaat van de compile-actie ook nog eens.

Sterk vereenvoudigd schema van het vrouwelijk input-/outputmechanisme

Dit leidt tot zeer onvoorspelbare resultaten. Dezelfde input kan resulteren in volledig andere uitkomsten. Hierbij dient te worden aangetekend dat de kans op een negatief resultaat (-1) zeker driemaal groter is dan op iets positiefs.

Aanstaande donderdag viert SQL Integrator haar jaarlijkse IT-Party in café Olé Olé. Vorig jaar kochten we op het laatst een mooie roze jurk voor Lucy. Nu heb ik vakantie en daarom konden we wat eerder op pad. We hadden al enige winkels bezocht, zonder succes. Lucy zei dat ze wat haar betreft in een oude jurk naar het feest ging, het kon haar niet zoveel schelen dit jaar.

"Ja", riep ik behulpzaam, "bijvoorbeeld in die zwarte jurk!" "Welke zwarte jurk?", vroeg Lucy. Bij een dergelijke vraag moet men al beginnen met oppassen. "Uhm... je hebt toch twee zwarte jurken...", zei ik behoedzaam. "Aha! Dus nu zit je ook al in de gaten te houden welke jurken ik heb!"

Voor de vorm sputterde ik nog wat maar hield verder wijselijk mijn mond. Typisch zo'n ochtend dat er altijd -1 uit de Feminine Compiler komt.

December 10, 2005

Lady in Red

Wat is vakantie hebben toch een relaxed gevoel. De zaterdag werd dan ook erg rustig doorgebracht. 's Morgens gingen we even naar de oude markt waar veel Dominicaanse standjes zijn. Lucy wilde wat typisch Dominicaanse zoetigheden kopen. Om twee uur aten we overheerlijke spare-ribs en daarna was het uitrusten geblazen.

In de namiddag zag ik op BVN Paul de Leeuw die in goede vorm stak. Hij kwam samen met Frans Bauer op in kabouterpak. Dit vanwege het feit dat Frans binnenkort in een kabouterspeelfilm verschijnt.

Lucy kust de hand van haar overwinnaar, klik voor groterZe hadden het over kabouterkleding. Toen vroeg Paul hoe klein Frans Bauer als kabouter was. Frans wees ongeveer op kniehoogte. "Nou, zo groot ongeveer", zei hij. "Oh", antwoordde Paul, "maar die p*k van 28 centimeter die hou je zeker wel?"

De grappen volgden elkaar in snel tempo op. Een oma die jolig dacht te zijn met haar wens om eens een trein te wassen werd direct op transport naar Amsterdam gezet en mocht de rest van de uitzending een smerige trein schrobben. Men moet het gezien hebben.

Een kleine mini-poll: wie denkt er dat Adje echt is en wie denkt een acteur of iets anders?

Na de uitzending was het tijd om mijzelf eens te poetsen, immers we moesten naar Pleincafé Wilhelmina. Lucy had zich in haar rode jurk gestoken, want verder had zij niks om aan te trekken. Een niet te missen signaal naar mij toe waar in de komende week aandacht aan besteed dient te worden. Vreemd eigenlijk, want de rode jurk staat haar ondanks haar ruim vier maanden zwangerschap nog best goed.

Bij Pleincafé Wilhelmina begonnen we meteen te dominoën. We spelen om zeven gewonnen partijen. De eerste serie won ik met 7-5 als ik mij niet vergis. Nu is het onze gewoonte dat de verliezer de hand van de overwinnaar moet kussen. Dat geeft een extra dimensie aan het spel. Lucy kweet zich goed van haar taak.

De tweede serie ging naar Lucy. We besloten een derde, beslissende partij te spelen. Qua dominoën won ik maar op een of andere manier trekt Lucy uiteindelijk toch altijd aan het langste eind.

Luchiano (8) ontving zijn derde Power Rangers-kado in de vorm van een Happy Meal bij McDonalds.

December 9, 2005

We hebben een nummer twee!

Schaatscoach Peter Mueller schijnt wel eens tegen Bart Brentjes gezegd te hebben: Second is the first loser. De koploper van de Webloggers Poule in www.voetbalpoules.nl heet Dik, bijnaam Dil. Een bijnaam waar nog nooit iemand de oorsprong van heeft geraden.

Nu is koploper zijn van de Webloggers Poule geen echte wereldprestatie, al zijn er genoeg deelnemers die nog geeneens aan die positie mogen ruiken. Veel knapper is dat Dik in het Algemeen Klassement op de tweede plaats staat. Er zijn namelijk niet minder dan 15.748 ingeschreven deelnemers. Zie hier de stand per 9 december 2005.

Dil op een tweede plaats in www.voetbalpoules.nl!

Vandaag kwam ik collega Dik/Dil tegen bij SQL Integrator. We maakten een praatje en het ging meteen over de voetbalpoule. We hadden het over de nummer één van het Algemeen Klassement. Nu is Dik al een vreemde snuiter, ja echt een hele vreemde, daarom gaf ik aan de nummer één niet noodzakelijkerwijs te hoeven leren kennen. Frappant is trouwens dat de nummer één Kock heet.

Dik en ik hebben toch nog iets gemeen. Wij laten onze favoriete club vaak verliezen in voorspellingen, dit om het noodlot af te wenden. Daarom laat ik Feyenoord aanstaande zondag thuis tegen PSV met 0-1 verliezen. Dik's favoriete club is NEC, sowieso een club die regelmatig het onderspit delft.

Vrijdagavond speelde NEC uit tegen Roda JC. Mijn prognose was een 1-0 overwinning voor Roda JC. Het werd echter 0-1. Tot mijn niet geringe verbazing had Dik doodleuk 0-1 voorspeld.

Zekerheden bestaan niet (meer).

December 8, 2005

Oudere jongere

Zonder dat hij het weet is Ad Visser er de oorzaak van dat CasaSpider geen internationaal bekend profvoetballer is geworden. Plompverloren meldde ik op een trainingsavond van voetbalvereniging Valkenswaard aan de trainer dat ik ermee ophield. De reden? Op maandagavond was Toppop op tv met Ad Visser.

Koos Koets, minder zweverig dan Ad Visser?Nadat ik vanmorgen Luchiano (8) naar school had gebracht zette ik koffie en ging achter de laptop zitten. Rechts naast mij stond de televisie afgestemd op BVN, Lucy was even op bed gaan liggen. De eerste dag van mijn vakantie. Hoe het programma heette weet ik niet, maar het ging over Ad Visser.

Met zijn gestylede coupe chaos, zijn zonnebankgebruinde gelaat en met zonder bril zag de 58-jarige Ad er verdorie jonger uit dan ik. Hij wordt wel steeds zweveriger. Inmiddels heeft hij Koos Koets, de beroemde oudere jongere van Koot & Bie, rechts ingehaald.

Een paar uitspraken.

Ad Visser had de cameraploeg net in zijn kantoor ontvangen. Eigenlijk was het geen echt kantoor maar een weiland met een paar bomen. Ad: "Dat geeft ruimte aan de geest. Je kunt beter de ramen en deuren openzetten. Als je al weet wat je gaat inspireren is er al een brandpunt."

Mozes kriebel! (Dat zei ik, niet Ad)

Ad Visser op bezoek bij Adam CurryEven later in een drukke winkelstraat: "Ja, je kunt niet alleen in de natuur blijven. En anderzijds je ook niet onderdompelen in de grote stad. Het is de combinatie. Als ik naar die mensen hier kijk, op ieder gezicht zit een verhaal. Weet je wat jullie moeten doen, die 25 minuten met mij eruit knippen en een camera in deze straat opstellen. 25 Minuten mensen kijken. PRACHTIG! En maar bellen hè: Waar ben jij? Ik ben hier."

Het is net of ik Armand (Ben ik te min omdat je vader meer poen heeft dan de mijne?) of Boudewijn de Groot hoor spreken.

Dat werd nog erger toen Ad zijn nieuwste songs met eigen gitaarbegeleiding ten gehore bracht. De interviewer stelde de logische vraag of Ad Visser zichzelf als protestzanger ziet. Daar gaf hij een mooi antwoord op: "Neen, want de protestzangers van toen gaven altijd iemand of iets de schuld. Een president, het kapitaal... dat doe ik niet."

Na Avro's Toppop (1970-1985) presenteerde Ad Visser een tijd lang de Superclean Dreammachine. Daar luisterde ik nog wel eens naar. Bij latere projecten haakte ik af. Dingen als Brain Sessions en Inner Journey zijn aan mij niet besteed. De combinatie Ad Visser en Kamasutra Experience vind ik zelfs ronduit weerzinwekkend.

Ad wordt eigenlijk liever niet herinnerd aan Toppop. Het nummer dat mij het meest is bijgebleven uit die tijd is Dynamite van Mud.

Mozes kriebel!

December 7, 2005

Stellingen en Formulering

Stelling: stellingen zijn leuk. Om ze al dan niet aan te vinken, maar ook om te bedenken. Dat laatste is echter geen sinecure. Als het onderwerp gevonden is dient vervolgens de juiste formulering te worden gekozen.

De formulering moet zo beknopt mogelijk en ondubbelzinnig zijn. De lezer dient onmiddellijk te begrijpen wat de bedenker bedoelt. Een voorbeeld van een dergelijke stelling is Katja rules over Bridget!.

Twee van de december-stellingen lijken iets minder duidelijk. De eerste is stelling twee over de Amsterdamse taxichauffeurs. Wellicht ben ik er te gemakkelijk van uitgegaan dat iedereen het nieuws in Nederland goed volgt. Het kan ook zijn dat het mensen werkelijk Siberisch koud laat. Cyberjunk heeft in een commentaar uitstekend verwoord wat er daadwerkelijk bedoeld wordt.

Stelling vijf behoeft misschien enige toelichting. Wat is de achterliggende gedachte? Een aantal jaren geleden woonde er een vrouw op Curacao die altijd topless op het strand lag. Elke week lag ik naast haar en keuvelden we over allerlei onderwerpen. Haar borsten zag ik eigenlijk niet eens meer.

Op een bepaald moment moest ik op een zondagmorgen vroeg bij haar en haar man op bezoek. Ik ging op de bank zitten en even later kwam de vrouw de kamer in. Ze had net gedoucht en was van boven naakt. Verschrikt bedekte zij haar borsten. Een ogenblik later liet ze haar handen zakken en zei lachend: "Wat gek eigenlijk dat ik dat doe, want op het strand zie je ze elke week!"

December 6, 2005

Laatste stellingen van 2005

Het einde van het jaar nadert, het is de tijd tussen Sinterklaas en de Kerstman. Een tijd voor bespiegeling en reflectie, met andere woorden: Nieuwe Stellingen.

Maar eerst moeten de oude besproken worden. Dat doet me denken aan het volgende mopje. Een oude man komt de bus binnen en ziet dat alle zitplaatsen bezet zijn. Hij zegt tegen een jongetje: "Hé, laat mij eens zitten. Jij hebt nog jonge benen." Waarop het jongetje antwoordt: "Klopt. Maar we maken eerst de oude op!"

Poll November 2005

Enigszins verrassend -voor mij- is dat er een afgetekende winnaar is onder de november-stellingen: Mooie mensen zijn verwend, zij doen minder moeite voor een ander. 18 Procent van de stemmen ging naar deze stelling.

Resultaten van stellingen leiden vrijwel altijd tot nieuwe vragen. Nu ben ik benieuwd wie er voor deze stelling hebben gestemd. Waren het lelijke of juist mooie mensen? Mannen, vrouwen of allebei. Jong of oud? Bierliefhebbers, wijnliefhebbers of geheelonthouders? Een idee voor 2006, inzoomen op de winnende stelling.

Het CasaLog blijkt door bier- en wijnliefhebbers evenveel gelezen te worden. Ik vermoed dat dit komt door het hoge percentage vrouwelijke lezers. Dat verklaart tevens het relatief hoge aantal geheelonthouders. Ook hier is een drill-down interessant.

Een kleine tegenvaller -voor mij- is het kleine aantal mensen dat de chemie tussen Ramses Shaffy en Liesbeth List ziet. Is CasaSpider dan zoveel ouder dan de gemiddelde lezer? Die drill-down laten we maar achterwege.

Links onder het klokje staan de laatste stellingen van dit jaar alweer te popelen. Ditmaal in een zachte lichtblauwe tint.

December 5, 2005

Sinterklaas bij de Spiders

Gelukkig hadden we al een aantal kado's in huis, maar maandag moest er toch nog het een en ander gekocht worden. Lucy en ik besloten iets eerder te vertrekken om Luchiano (8) van school te halen. Vlakbij de Marnix-school bevindt zich Mensing's Caminada, waar boeken, kantoorartikelen, cd's en speelgoed te koop is.

En nog is de zak niet leeg, weer een kado!Een origineel Mens erger je niet! spel mag in geen enkel huishouden ontbreken. Ja, Mens erger je niet! is ook echt een spel voor Luchiano. Voor een eenvoudig bordspelletje is het aardig aan de prijs, maar men heeft er jaren plezier van.

's Middags moest ik zien alleen op pad te kunnen om in het diepste geheim iets voor Lucy te kopen. Het moeilijkst was de parfum. Zeker 20 heb ik er uitgeprobeerd. Overal lagen geurpapiertjes klaar, maar om een of andere reden spuit ik daar altijd overheen. Uiteindelijk roken mijn handen of ik intiem contact met zeker een dozijn vreemde vrouwen had gehad.

Luchiano had pech, want zowel het GameBoy-spel Super Mario World als een nieuw deck Yugioh-kaarten waren onvindbaar. Als tijdelijk zoethoudertje kocht ik een SuperSoaker.

Namens de Sint werden er snel wat persoonlijk getinte brieven geschreven. Thuis pakte Lucy de kado's voor Luchiano in en ik de hare. Een vuilniszak werd gevuld en buitengezet. Luchiano was gewoontegetrouw nog aan het eten. Ik bonkte van binnenuit op de voordeur en stoof naar de slaapkamer waar ik hoofdpijn veinsde. Voor het geval Luchiano eerst bij mij binnen zou komen.

Maar neen, hij rende direct naar buiten, zag de vuilniszak en barstte in vreugdegehuil uit. "Ongelofelijk! Sinterklaas is er nu al, zo vroeg! Ik dacht dat hij pas om één uur kwam!"

Luchiano is gek op zijn SuperSoaker. Prima dat hij de auto ermee wast.Inmiddels had ik de vuilniszak in de woonkamer gezet. Toen ik mij omdraaide zat Luchiano er al met zijn kop in. Net op tijd kon ik hem tegenhouden om te beginnen met het uitpakken. "Ho, ho! Hier hebben de papa's de taak om de kado's te verdelen."

Om en om klonken de namen van Lucy en Luchiano. Die van Luchiano net iets vaker natuurlijk. Het leuke aan hem is dat de kado's waar men het absoluut niet van verwacht het meest in de smaak vallen. In dit geval een onooglijk vliegtuigje met een roulettespel op de rug en bovenal de SuperSoaker.

Lucy was gelukkig ook bijzonder in haar nopjes met haar kado's en de brief van Sint. We besloten buiten het Mens erger je niet! spel in te wijden. Tevens wilde ik er een foto van maken. "Ik haal het statief", riep ik uit. "Oh, ik moet mijn haar doen, het statief komt eraan", gilde Lucy. Het was een compleet gekkenhuis.

Even later zaten we gezellig te spelen. Dat duurde niet lang, want Luchiano verveelde zich dood. Hij kon alleen nog maar aan zijn SuperSoaker denken. "Kunnen jullie me niet roepen als ik aan de beurt ben?", vroeg hij. "Dit feest is voor kinderen. Dit feest is voor kinderen.", prentte ik mijzelf in. "Ja, ga jij maar met je SuperSoaker spelen."

Zo speelden Lucy en ik ons eerste Mens erger je niet! spel. Ik werd tweede, Lucy voorlaatste. Bijzonder ergerlijk.

December 4, 2005

Luchiano's gebruiksaanwijzing

Voordat er misverstanden ontstaan, het betreft niet een gebruiksaanwijzing om Luchiano (8) goed te kunnen gebruiken -al zou een dergelijk document erg goed van pas komen-, maar de eerste gebruiksaanwijzing die door hem zelf geschreven is.

Luchiano schrijft gebruiksaanwijzing voor Sinterklaas. Maar van wat? Klik voor groter.Nu houdt Luchiano helemaal niet van schrijven, daar is hij iets te lui voor. Er moest een goede aanleiding zijn alvorens hij een heel blad vol schreef. Die aanleiding was Sinterklaas. Om de Goedheiligman te verleiden maandag veel kado's te komen brengen heeft Luchiano iets voor hem gemaakt. Het is van papier.

Omdat hij vermoedt dat Sinterklaas nog nooit het iets in zijn handen heeft gehad schreef Luch de volgende gebruiksaanwijzing:

"dag sinterklaas dit speelgoed is voor jou. het werkt zo: zet van je linkerhand en je rechter de wijsvinger en de duim van elke hand in de gaatjes dan beweeg je je wijsvinger omhoog en je duimen naar beneden en daarna dan doe je het dicht en dan duw je ze naar links en rechts zo moet dat.

wel je hebt nummers erin tot acht en je kan grappige dingen erin schrijven zo dan moet je zeggen welk nummer kies je van 1 t/m 8 en als ze een nummer zeggen dan daar de stukje uitklappen."

Tot zover de gebruiksaanwijzing, waarin de vlieg een leuk detail is.

Op het eind was de concentratie duidelijk weg. Dat maakt de quiz van vandaag alleen maar leuker. Doe mee met Sinterklaas en raad welk voorwerp in de gebruiksaanwijzing wordt bedoeld.

Om de spanning niet te hoog op te laten lopen is het antwoord bij read more reeds nu te vinden.


Dit is het da. Maar hoe heet zo'n ding nu eigenlijk officieel?


December 3, 2005

Sinterklaas bij SQL

Nooit eerder bezocht Sinterklaas SQL Integrator, tenminste niet op Curacao. Dit komt niet zozeer doordat SQL zich slecht gedraagt, immers dat zou een reden temeer zijn om het hele bedrijf in de zak te stoppen en naar Spanje te verschepen. Neen, het was veel meer een gebrek aan kinderen, toch een essentieel onderdeel van het Sinterklaasfeest.

Dit jaar nam Karin aka CuraKora het initiatief om Sint over te halen eens niet stilletjes aan ons huisje voorbij te gaan. Zij inventariseerde het kinderbestand en kwam uit op niet minder dan 23.

Sinterklaas vereert SQL Integrator met een bezoek!In allerijl werden voorbereidingen getroffen. Zo circuleerde er een Excel-versie van het Rode Boek waarin de ouders korte anekdotes met positieve en verbeterpunten mochten opschrijven. Over hun kinderen wel te verstaan.

Vrijdagmiddag vanaf een uur of zes was het zover. De parkeerplaats van SQL Integrator was omgetoverd tot een waardige ontvangstlocatie voor de Goedheiligman.

Er waren stoeltjes voor de kinderen, een podium voor de Sint en zijn twee Zwarte Pieten, er was muziek, een hotdog stand en uiteraard de nodige snacks en drank. Ik weet niet precies wie hier allemaal aan meegewerkt hebben, maar mijn complimenten voor de uitstekende organisatie.

De kinderen werden opgevangen in de SQL vergaderzaal. Daar ontvingen zij een setje met teken- en kleurmateriaal. Al snel gingen de meesten naar buiten. Plotseling ontwaarde iemand een Zwarte Piet buiten de gele muren van het bedrijf. De schrik was groot zo niet enorm. De kinderen zochten een goed heenkomen richting hun ouders, nooit eerder heb ik Luchiano (8) zo hard zien lopen.

Even later kwamen de Sint, zijn twee Pieten en koetsier Paul in/op een rode Mustang de parkeerplaats opzoeven. Sinds hij een keer van zijn paard is gevallen prefereert Sint Nicolaas de Mustang, wat eigenlijk natuurlijk ook gewoon een paard is.

En daar vertrekken ze al weer in of op hun rode Mustang...Sint nam plaats in zijn zetel en de Zwarte Pieten overhandigden hem het Rode Boek. Opvallend was dat notoire feestneuzen als Chris Oudeman, Ino Laurensse en Yuri Sprockel er niet waren. Zij hadden waarschijnlijk al een ander feest. Opvallend aan een van de zwarte Pieten was verder diens enorme gok.

Een voor een kwamen de kinderen aan de beurt. Sebastian Meijer had een vraag voor de Sint, namelijk waarom hij nog steeds het Rode Boek gebruikte in plaats van een laptop. Eerst had de Sint geen idee wat een laptop was. Snel werd er eentje uit het kantoor tevoorschijn getoverd. De Sint vond het drie keer niks. "Waar is de pen?" en terwijl hij de laptop openklapte was zijn vernietigende commentaar: "Haha, die heeft maar twee bladzijden." De komende jaren wordt het Rode Boek niet vervangen, zoveel is duidelijk.

Bij wijze van grap had ik in de Rode Excel Sheet genoteerd dat wij niet zeker wisten of we vanwege Lucy's zwangerschap nu één of twee kinderen moesten opgeven. We hebben het bij één gelaten. Toch werd Lucy tot haar verrassing naar voren geroepen, voor de aankomende Spider had Sint toch alvast een kleinigheidje. Heel attent van die oude Spanjaard.

Toen alle kinderen hun kado gekregen hadden vertrokken Sint en zijn Pieten met de rode Mustang. Wij dronken nog een biertje en gingen er toen ook vandoor. Terwijl we naar de auto liepen kwamen we Ino, Yuri en Chris tegen. Die hebben wel een erg slechte timing, immers het feest was net afgelopen.

De fotoserie van dit enerverende evenement bevat 68 foto's. High Family Alert!

December 1, 2005

Donderdag Luchianodag (2/2)

Luchiano (8) en de meisjes is voor menigeen een interessant onderwerp. Ik zocht wat in de archieven en drie entries kwamen bovendrijven.

De eerste is van 3 oktober 2003. Luchiano was toen vijf jaar en zat net een paar maanden in de eerste klas. Het was hem opgevallen dat meisjes heel veel praten. Zoveel dat hij zich niet meer kon concentreren op wat de juffrouw zei. Op mijn stelling dat jongens toch ook praten antwoordde hij toen: "Ja, maar jongens praten als ze moeten praten. Meisjes praten als ze moeten niet praten!"

Ruim een jaar later op 11 november 2004 was de zevenjarige Luchiano verliefd op het mooiste meisje van de klas, Suena. Het was de fase dat de Vriendenclub in plaats van hun favoriete meisje(s) in te palmen de pauzes op het jongenstoilet doorbracht om te praten over dingen. Over vakantie enzo.

Op 1 februari 2005 vond er noodgedwongen enige integratie plaats. Luchiano zat aan een tafeltje met Shanella, Meredith & Kate. De dames pakten zijn boek af, commandeerden hem en voor de rest was hij lucht. Het gevolg was dat Luchiano Shanella, Meredith & Kate haatte. Wel was hij nog steeds verliefd op Suena, maar tijdens de dagelijkse besprekingen op het jongenstoilet kwamen de leden van de Vriendenclub tot de conclusie dat er weliswaar best leuke meisjes zijn, maar dat ze uiteindelijk allemaal worden als Shanella, Meredith & Kate.

Hoe het precies gebeurd is weet ik niet, maar het begon een week of drie geleden. Luchiano (8) en ik liepen samen het schoolplein op richting klas 3B. Waar hij normaliter zijn rugtas afdoet, afscheid van mij neemt en dan even op het bankje wakker zit te worden werd hij nu van meerdere kanten tegelijk door meisjes belaagd.

Onder aanvoering van de Chinees-achtige Shuk-Man werd hij door twee meisjes gevangen genomen. Zij hadden zijn armen stevig vast en Luchiano probeerde los te komen. Aan zijn gezicht was te zien dat hij er nogal van genoot. Ook de andere jongens werden opgejaagd door meisjes. Ik wist niet wat ik zag.

's Avonds na het lezen op bed vroeg ik hem naar deze omwenteling, dat de jongens en de meisjes plotseling samen speelden. Luchiano deed er laconiek over. "Ja, eerst moeten de meisjes de jongens vangen en daarna wij hun."

Dergelijke fysieke (vang)spelletjes zijn inderdaad erg goed om de spanning tussen de seksen weg te nemen. En vervolgens weer op te bouwen. Wellicht een revolutionair idee voor een nieuw model dating-club.

Bestaat het spel Vangen en meevangen eigenlijk nog?

Donderdag Luchianodag (1/2)

Met zijn acht jaar kan Luchiano goed klok kijken. In principe weet hij alles, maar soms vergist hij zich. Daar komt bij dat de Nederlandse wijze van klokkijken eufemistisch gezegd afwijkend is van de andere talen die hij beheerst.

Niet in het Engels, niet in het Spaans, niet in het Papiaments en eigenlijk in geen enkele andere taal die ik ken of gekend heb komt de constructie vijf over half zes voor. Overal zegt men 25 voor zes, behalve in Nederland.

Donderdagmorgen in de auto keek Luchiano op zijn horloge. Het was vroeg en hij was nog niet helemaal klaarwakker.

"Papa, hoe zeg je dat ook alweer, is het nu vijf over kwart voor zeven?"