CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Xaviera volgt een studie journalistiek bij Inholland Select Studies. Organisatorisch loopt het allemaal niet op rolletjes bij Inholland, maar het voordeel is dat het collegegeld 4500 Euro per jaar bedraagt in plaats van 1500. Vanuit de studenten klinken regelmatig kritische geluiden, hier een voorbeeld daarvan.

Door Xaviera worden lesstof en beoordeling als vaag ervaren. Er zijn wel regels, maar niemand weet exact wat ze zijn. Zij gaat op zoek naar de statuten en komt uiteindelijk terecht bij opleidingsmanager Koos Verkerk met wie zij een afspraak maakt. Een afspraak die in haar woorden meer van een audiëntie weg heeft.

Het wordt een bijzondere ontmoeting, het woord gesprek is in deze niet echt adequaat. Het is zeer aan te raden om Xaviera's verslag van de ontmoeting helemaal te lezen, het is de reincarnatie van Jiskefet, geplaatst op woensdag 23 november: Met mijn voet tussen de deur.

Samenvattend vindt de heer Verkerk dat Xaviera eerst maar eens netjes moet gaan zitten. Zij kan haar benen echter niet onder de tafel krijgen en zit daardoor ietwat scheef. Dat is niet goed.

Tot tweemaal toe sommeert Verkerk haar om fatsoenlijk te gaan zitten. Dan beschouwt hij het gesprek als beëindigd en probeert haar de kamer uit te duwen. Om dit te voorkomen zet Xaviera haar voet tussen de deur. Uiteindelijk wordt zij er toch uitgeduwd, waarna Koos Verkerk de deur voor haar neus dicht slaat.

Een mooi verhaal, maar het gaat nog verder.

Vanuit de journalistiek opleiding worden de studenten gestimuleerd (verplicht?) om een weblog op de Volkskrantsite bij te houden. Volkskrantredacteurs en -journalisten houden deze weblogs in de gaten en het is de bedoeling dat zij opbouwende kritiek leveren.

Voor Xaviera is het dubbel werk, zij heeft immers al een weblog. Derhalve plaatst zij op maandag 28 november de post Met mijn voet tussen de deur op haar Volkskrant weblog.

Dankzij reageerder DefJam gaat de discussie aldaar een andere kant op. Koos Verkerk heeft een gereformeerde achtergrond en heeft dus een andere houding tegenover minirokjes. Meer mensen beginnen naar Xaviera's kleding te vragen. Zij geeft aan tijdens het gesprek een lange spijkerbroek te hebben gedragen.

Op woensdag 30 november verschijnt in een ander Volkskrant weblog van de hand van Wouter Engel een stuk dat er qua layout uitziet als een krantenartikel. De titel is insinuerend: "Mediastudente brengt coördinator in verlegenheid".

Wouter Engel heeft uit Xaviera's post de reacties van eerdergenoemde DefJam gepikt. Dat ziet er als volgt uit:

"Deze studente wist dondersgoed waar ze mee bezig was. Want de opleidingscoördinator is namelijk nogal bijbelvast. Dan weet je dus dat hij het niet op prijs stelt wanneer je als een soort van stoeipoes op afspraken verschijnt. Aldus DefJam, een student journalistiek van Inholland."

Degene die dit artikel leest zonder kennis van het voorafgaande denkt al snel dat Xaviera van achteren Hollander heet. Zelf doet zij er nogal luchtig over, maar deze sluipende verschuiving van slachtoffer naar dader doet toch enigszins aan de verhalen van Franz Kafka denken.

Het lijkt mij een mooi onderwerp voor een talkshow.

Posted by CasaSpider at 12:48 PM | Permalink | Comments (43)

CasaLog-lezer Marc meldde in een commentaar op de vorige post dat de website www.stanleybrownthinktank.org van Stanley Brown niet vermeld werd. Nu is diens C'93 een splinterpartij die bij voorgaande verkiezingen nooit potten heeft kunnen breken, bovendien kende ik deze website eerlijk gezegd niet.

Stanley Brown is een belangrijke nog levende persoon uit de geschiedenis van Curacao. Tijdens de befaamde opstand van 30 mei 1969 waarbij Punda in brand stond was hij één van de drie leiders. De andere twee waren Papa Wilson Godett, vader van Anthony en Myrna, en Amador Nita.

In die tijd was het Cuba van Fidel Castro het grote voorbeeld voor Stanley Brown hoe de maatschappij -lees Curacao- eruit moest zien. De val van de Berlijnse muur ongeveer 20 jaar later was de druppel om hem te doen inzien dat socialisme een ideologisch doodlopende weg is.

Een omwenteling in gedachten waar moed voor nodig is. Stanley Brown ziet heel goed in dat globalisering, kapitalisme en het daarbijbehorende vrije markt-mechanisme feiten zijn waar niet aan te ontkomen valt. Zelf noemt hij zich ideologisch gezien een humanistisch, liberale en democratische kapitalist.

Hij heeft van nature een zekere afkeer tegen Nederland en de Nederlanders, vanwege hun koloniale rol in het verleden. De ratio overwon dit gevoel. Een onafhankelijk Curacao is in Brown's ogen een utopie. Derhalve pleit zijn partij C'93 vanaf het begin voor een staatkundig model waarin Curacao een provincie van Nederland is.

Stanley Brown is op velerlei gebied een markant figuur. Vrijwel altijd gaat hij gekleed in een wijd soort tafellakens, er bestaat vast een officiele naam voor deze kledij. Met zijn grijze baard en lange haren heeft hij wel iets weg van een overjarige hippie.

Dat uiterlijk deert zijn vrouw Annemarie Braafheid kennelijk niet. Zij was in 1968 first runner-up bij de Miss Universe verkiezingen, de eerste donkergekleurde vrouw die zo ver kwam.

Ook nu nog is zij een zeer aantrekkelijke dame. Schoonheid zit niet alleen in borsten, billen en een gladde huid. Annemarie Braafheid straalt een bepaalde trots en elegantie uit die puur fysieke schoonheid overstijgt.

Op www.stanleybrownthinktank.org schrijft Stanley een korte inleiding over zichzelf. Bij de passage over wie zijn role-model is moest ik even lachen. Het is de bijbelse figuur Thomas. Voor de minder bijbelvasten, toen Jezus na zijn kruisiging terugkeerde op aarde kwam hij als eerste Thomas tegen. Thomas weigerde echter te geloven dat het echt Jezus was. Pas na het zien van de gaten in zijn handen en voeten waar de spijkers doorheen waren geslagen geloofde hij.

De meeste mensen waarderen deze argwanende houding als negatief. Zo niet Stanley Brown. Hij heeft juist bewondering voor Thomas, door zijn gebrek aan respect en wantrouwigheid tegenover de grote leider.

Waarom krijgt deze historisch zo belangrijke, eigenzinnige en intelligente man op politiek gebied geen voet aan de grond op Curacao?

Posted by CasaSpider at 8:45 PM | Permalink | Comments (17)

Als een sportman een unieke prestatie heeft geleverd en men vraagt hem hoe hij zover gekomen is dan is niet zelden het antwoord: "De top bereiken is niet eens zo moeilijk. Aan de top blijven, dat is de echte prestatie."

Hetzelfde geldt voor websites. Iedereen kan tegenwoordig in een handomdraai een website online brengen, al dan niet met eigen domeinnaam. Men zet er wat leuke nieuwtjes op en dat was het dan. In een mum van tijd zijn de nieuwtjes oud nieuws. Op dat moment ziet een website eruit als een vaas met verwelkte bloemen. Een treurig gezicht.

Dit laatste gebeurt niet alleen met persoonlijke websites, neen men ziet het zelfs bij professionele pagina's van organisaties en bedrijven. Op 27 januari 2006 vinden de verkiezingen voor het Land de Nederlandse Antillen plaats. De campagnes van de politieke partijen komen langzaam op gang.

Een frisse, actuele website met partijprogramma, nieuws en eventueel een discussie-forum kan zich tot een pijler van de politieke campagne ontwikkelen. Tijd om de websites van de grote Curacaose politieke partijen onder de loep te nemen.

We beginnen met Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett, de grootste partij en oranje is haar kleur. Frente heeft als webadres www.frenteobrero.com. Van wat ik mij herinner werd deze site niet bijzonder goed up-to-date gehouden. Ik heb er wel eens wat FOL-liederen van gedownload. Op dit moment is www.frenteobrero.com uit de lucht. Per 21 november 2005 is hun domeinregistratie expired en per 23 november is dit daadwerkelijk geëffectueerd. Hopelijk leest een Frente-aanhanger deze post en onderneemt actie.

De tweede partij in grootte is de gele PAR van voorheen Etienne Ys en nu Emily de Jongh-Elhage. De PAR heeft helemaal geen website, toch een blamage voor de partij die mikt op het intellectuelere gedeelte van het volk. Hier zijn we snel klaar mee.

Datzelfde geldt voor de groene partij, de PNP van Ersilia (Zus) de Lannooy. Geen website en ook hier geldt dat dit onbegrijpelijk is vanwege de contacten met de zogenaamd hogere lagen van de bevolking.

De roze PLKP van Errol Cova heeft gelukkig wel een url, namelijk www.plkp.an. Daarmee is het goede nieuws ook direct weer afgelopen. Op de openingspagina onder het kopje Laatste Nieuws staat één entry met datum 2 april 2002 en de vermelding dat de website is aangepast voor de aankomende eilandsraadverkiezingen op 9 mei 2003.

We schakelen snel over naar de blauwe MAN van Charles Cooper. De url van de MAN is www.partidoman.org. De site is redelijk actueel. Het jongste bericht op de voorpagina dateert van 8 november 2005 en gaat over de distributie van water en electriciteit in relatie tot armoede. Het is een relatief jonge website, het domein is op 8 april 2004 in het leven geroepen. De eerste partij die een voldoende scored. Tevens beschikt de MAN over een discussie-forum. De voorlaatste bijdrage was notabene van CasaSpider himself, een maand of twee geleden. Echt leven doet het forum dus niet.

Er zijn nog twee partijen met een website. De LNPA van Nelson Pierre en Forsa Korsou van Nelson Navarro. Wat toevallig dat beide voormannen Nelson heten! De LNPA heeft als url www.listaniunpasoatras.com. Hier een vergelijkbare situatie als bij de PLKP, het jongste bericht dateert van 4 april 2003.

De website van Forsa Korsou is te vinden onder www.forsakorsou.org. De zoektocht naar het laatste nieuws leverde geen datums op, dat is wel slim van Nelson Navarro. Ik heb de indruk dat de artikelen redelijk actueel zijn. Een voldoende derhalve voor deze partij die voor het eerst aan de verkiezingen gaat deelnemen.

Maar... aan de top blijven is moeilijker dan er te komen. Over twee jaar doen we dit mini-onderzoek nog eens over.

Posted by CasaSpider at 9:30 PM | Permalink | Comments (17)

Het weekend zit er weer bijna op. Bij het tweede Happy Hour (Wet&Wild) zijn we weggeregend. Gelukkig hadden we er toen al een paar uren zon en zwemmen opzitten. De zaterdag werd afgezien van het traditionele dominoën bij Pleincafé Wilhelmina onder anderen doorgebracht met het draaien van filmmateriaal voor alweer de 29e CasaMovie.

Thema van de movie is het mooie verhaal van All Your Base (AYB). Zojuist las ik de reacties behorend bij die post nog eens door en het zijn er naar mijn mening verrassend weinig. AYB is een van de bijzondere verhalen van het internet net als bijvoorbeeld Mahir. Verhalen die nooit verloren mogen gaan.

Iemand die dat goed begrijpt is Luchiano (8). Mahir kent hij niet, maar hij is een grote fan van AYB. Met name van de Zero Wing Rhapsody, een heel mooie remake van Queen's Bohemian Rhapsody. Hij kent hem helemaal uit zijn hoofd.

De AYB-movie heeft meerdere verhaallijnen, het is gewoon een wonder (bovenwonder) dat al deze lijnen in 3.18 minuten passen. Op wonderbaarlijke wijze komen begin en einde weer bij elkaar. Dit moet welhaast toeval zijn.

Toen Luchiano de film bekeek en zichzelf daarin terugzag in de Hahaaa... hahaaaaa scene met de hoge uithaal, zei hij tegen het scherm van de laptop: "I'm an idiot!" Volgens mij is er nog iemand van het Spidergezin die dit tegen zichzelf mag zeggen. En het is niet Lucy.

Veel plezier met de CasaSpider Version van All Your Base Are Belong 2 Us.

Download All Your Base (CasaSpider Version) (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 9,201,797 bytes.
Duration: 3.18 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 9:45 PM | Permalink | Comments (32)

Sneeuw op Curacao wordt meestal met iets anders geassocieerd dan met ski's en sneeuwpoppen. De afgelopen tijd heeft het erg veel geregend. "Nog even en het gaat hier nog sneeuwen ook!", was een gedachte die in een semi-depressieve bui wel eens naar boven kwam.

Zo erg is het gelukkig niet.

Vrijdag hoorden en lazen we over de hevige storm en de sneeuw in grote delen van Nederland. Op diverse weblogs verschenen foto's, als een soort bewijs dat er echt sneeuw ligt. Vreemd genoeg schijnt het in het noorden van het land relatief mooi weer te zijn. De rayonhoofden hoeven voorlopig hun bed niet uit.

CasaLog lezer Hans uit Apeldoorn, tevens deelnemer aan de Webloggers voetbalpoule, stuurde me vandaag een aantal sneeuwfoto's. Het zijn geslaagde foto's waarvan ik er graag twee plaats. Waarschijnlijk zijn het de eerste sneeuwfoto's uit Curacao überhaupt.

Het wachten is nu op foto's van de eerste CasaSneeuwpop.

Posted by CasaSpider at 9:23 PM | Permalink | Comments (25)

Donderdagmorgen belde ik Curgas, waar ons gas toch bleef. Ik kreeg de dame aan de lijn die altijd zegt dat het vandaag komt. Zij verbond mij door met de dame die ik woensdag al gesproken had. Inmiddels heeft Curgas uitgevonden dat het gas dat begin september bij ons bezorgd zou zijn op een verkeerd adres is afgeleverd. Die mensen koken er nu lustig op los.

's Middags was het gas er nog niet, daarom besloot ik nogmaals te bellen. "Het komt er zo aan", zei de vriendelijke dame. "Vooruit, ik zal jullie nog één keer geloven", antwoordde ik half geamuseerd. Even voor vijf uur belde Lucy mij voor iets anders maar meldde tevens dat het gas was gearriveerd.

Aan de ene kant was ik blij, aan de andere kant viel ik in een diep, zwart gat. Vermoedelijk is hier sprake van een variant van het Stockholm Syndroom. Ik ben inmiddels bijzonder gehecht geraakt aan de Curgas baliemedewerksters.

Werd bij ons het gas bezorgd, enige dagen eerder is het splinternieuwe straatnaambordje van de rotonde Rafik Hariri voorheen Palu Blanku verdonkeremaand. Voor wie het zich niet meer herinnert, van 20 tot en met 23 november vond de Planet Lebanon conferentie plaats op Curacao. Uit eerbetoon dan wel commerciele motieven heeft men besloten om tijdens deze conferentie de Palu Blanku rotonde om te dopen in Rafik Hariri, de man die gedurende dertien jaar president van Libanon is geweest totdat hij op 14 februari 2005 werd vermoord.

Onder de Curacaose bevolking ontstond een storm van protest. Hoe kon men de rotonde van Palu Blanku nu een andere naam geven? En als men dat al wilde, was de meest voordehand liggende naam Wilhelm Canword, een groot sportman en tevens eigenaar van het befaamde benzinestation op Palu Blanku.

Saad Hariri, de zoon van Rafik, maakte deel uit van de Libanese delegatie die ter gelegenheid van Planet Lebanon ons eiland bezocht. Hij was de eregast bij het omdopen van de rotonde.

Begin deze week was het zover. Onder grote (?) belangstelling kreeg de rotonde zijn nieuwe naam, Rafik Hariri. Het naambordje prijkte trots op de rotonde. Trots, maar niet lang. Want één dag later was het bordje al door iemand gejat. In het ontstane gat kunnen mensen mooi hun hoofd steken, aldus de Vigilante in het onderschrift bij deze foto.

Donderdagavond hadden wij een Technical Meeting van SQL Integrator. Tijdens de aansluitende borrel sprak ik de Curacaose vrouw van een collega. "Wat vind jij ervan dat ze Palu Blanku hernoemd hebben naar Rafik Hariri?", vroeg ik haar. Moraima: "Ik vind het belachelijk. Wij hebben toch ook geen plein in Libanon?"

Zo had ik het nog niet bekeken. "En wat vind je ervan dat ze het bordje al na één dag gestolen hebben?", vervolgde ik. Moraima: "Geweldig. Van mij mogen ze het iedere keer als het er weer hangt meteen weghalen." Ook Moraima is van mening dat als de rotonde een andere naam moet krijgen het Wilhelm Canword moet zijn.

Zoals de zaken er nu voorstaan lijkt mij Rotonde van het gestolen naambordje een redelijk alternatief.

Posted by CasaSpider at 1:49 PM | Permalink | Comments (13)

Luchiano (8) deed wat breakdance-oefeningen in de woonkamer, Lucy zat voor de televisie en ik rustte wat uit op bed. Toen zij even de slaapkamer inliep zag Lucy dat Luchiano gevallen was. Met zijn schouder was hij tegen de muur gebotst en vervolgens op zijn rug gevallen. Dat klinkt wellicht ernstiger dan het was.

Luchiano verbeet zijn pijn en Lucy schoot in de lach. Dat was tegen het zere been. Zwaar beledigd vertrok Luchiano naar zijn slaapkamer alwaar hij helemaal onder het laken dook. Met enige moeite kon ik hem ertoe bewegen om op mijn bed te komen liggen. Hij kroop dicht tegen mij aan. Lucy lag aan de andere kant.

Ik probeerde de spanning tussen moeder en zoon wat te verkleinen. "Gezellig hè, zo met zijn drieën op bed." Lucy beaamde dat. Luchiano: "Ja, heel gezellig. Zonder háár!"

's Middags moest ik telefonisch doorgeven dat Curgas langs zou komen om de gasfles te bezorgen (mwuahaha). Luchiano nam op, hij klonk nog steeds boos. Dit kon zo niet langer. "Doe nou maar weer gewoon", zei ik tegen hem, "want weet je, het leven is kort." Luchiano: "Ja, dat weet ik. Zeg dat maar tegen háár."

Het bleef nog lang gezellig in huize Spider.

Posted by CasaSpider at 1:48 PM | Permalink | Comments (20)

Hmm... op het eerste gezicht staat er beste kláterrorist en pas op het tweede bestéklaterrorist. Een besteklaterrorist is niet iemand die met een bestekla om zijn middel plaatsen bezoekt waar veel mensen samenkomen. Neen, een besteklaterrorist is een persoon die een qua messen, vorken en lepels keurig gesorteerde bestekla desorganiseert.

We hebben nog steeds geen gas. Ik kan haast aan niets anders meer denken dan aan Curgas en hoe de dames van de receptie mij donderdag weer in de maling zullen nemen. "Ja meneer CasaSpider, vandaag komen de gasflessen echt!" Op de achtergrond hoor ik het geschaterlach al.

Tijd voor afleiding, piekeren heeft geen zin. Ik moet aan iets heel anders denken. Neem nu bijvoorbeeld de besteklaterrorist. Van nature ben ik een bijzonder ordentelijk en net ja wellicht zelfs saai en burgerlijk ventje. Mijn bestekla zag er altijd picobello uit. Links de messen, in het midden de vorken en rechts de lepels.

Lucy ziet de wereld heel wat ruimer dan ik. Zij houdt niet zo van vakjes en hokjes, anders was ze vast wel suppoost geworden. De bestekla ziet zij als een gezamenlijke ruimte voor al het bestek waarin een vork ook wel eens tegen een lepel aan wil schurken.

Statistiek maakt op haar geen enkele indruk. Bij een gesorteerde bestekla hoeft men slechts driemaal te grijpen voor een complete set van mes, vork en lepel. Uitgaande van zes messen, zes vorken en zes lepels ziet dat er in een ongeordende bestekla heel anders uit. In het ergste geval dient men maarliefst 13 maal te grijpen en dat zonder teruglegging.

Met teruglegging kan het zelfs oneindig lang duren, tegen die tijd is het eten natuurlijk al lang koud. Inmiddels ga ik heel relaxed om met onze bestekla. Soms gooi ik hem zelfs expres nog iets meer door de war. Deze relaxte houding ben ik mij nu aan het aanleren met betrekking tot Curgas.

Curgas, de besteklaterrorist van Curacao.

Posted by CasaSpider at 7:35 PM | Permalink | Comments (15)

De nieuwe TDS-box doet het nog steeds uitstekend. Maandag schreef ik dat TDS ons soort van kabelsysteem is. Brillie reageerde daar als volgt op: "Kabel? Wat doet die antenne dan daar op het dak?"

Wel, ons soort van kabelsysteem werkt gewoon door de ether. Met antennes. Een soort van draadloos kabelsysteem dus eigenlijk, heel modern. Curgas kwam maandag niet opdagen en daarom verblijdde ik ze dinsdagochtend met een telefoontje.

CasaSpider: "Maandag zou er iemand van Curgas langskomen, maar hij is niet geweest."
Mevrouw Curgas: "Oh, ze komen vandaag."
CasaSpider: "Ja maar, vrijdag zei u dat ze maandag zouden komen."
Mevrouw Curgas: "Nee, ze komen vandaag."
CasaSpider: "Zeker weten?"
Mevrouw Curgas: "Zeker weten."

Ik kreeg tegelijkertijd zowel een flashback als een Aha-Erlebnis. Op 19 maart 2003, de datum kende ik echt niet uit mijn hoofd maar dit is nu het voordeel van bloggen, had ik een soortgelijk gesprek met Curgas. Hier het kernfragment:

--- Begin Flashback / Aha-Erlebnis dd. 19.03.2003 ---

Afgelopen vrijdag nam ik de telefoon in mijn hand en belde Curgas.
CasaSpider: 'Ja hallo, wanneer komt mijn gas?'.
Mevrouw Curgas: 'Begin volgende week'.
CasaSpider: 'Ja, wanneer precies?'.
Mevrouw Curgas: 'Belt u begin volgende week terug'.

Maandag was ik het vergeten, maar dinsdag belde ik voor de tweede keer.
CasaSpider: 'Ja hallo, wanneer komt mijn gas?'.
Mevrouw Curgas: 'Belt u morgen terug'.
CasaSpider: 'Dat zei u vrijdag ook'.
Mevrouw Curgas: 'Doei'.

Vandaag wederom gebeld.
CasaSpider: 'Ja hallo, ik moest even terugbellen over wanneer mijn gas komt'.
Mevrouw Curgas: 'Momentje'.

--- Einde Flashback / Aha-Erlebnis dd. 19.03.2003 ---

Op dat moment kreeg ik toen een andere dame aan de lijn. Een hele aardige dame die mij onomwonden vertelde dat het gas nog zeker tien dagen op zich liet wachten. Ze zei het op zo'n leuke manier dat ik haar bijna voor het slechte nieuws wilde bedanken.

Eerlijkheid duurt het langst. Dinsdag is er wederom niemand geweest. Welk scenario speelt zich woensdag af?

Posted by CasaSpider at 8:44 PM | Permalink | Comments (21)

Zaterdag waren we met het hele gezin (ahum) in de Bibliotheek. In een opwelling vroeg ik aan Lucy of ze zin had om lid te worden. We hadden haar Sedula bij ons en voor het geld hoefden we het niet te laten: 15 Antilliaanse guldens ofwel ongeveer 7 Euro voor een heel jaar.

Na de inschrijving liepen we naar de afdeling voor volwassenen, op zoek naar Spaanstalige boeken. Luchiano (8) duurde het allemaal te lang. "Mag ik alvast mijn boeken uitzoeken?", vroeg hij. Dat mocht en hij vertrok naar de kinderafdeling op de eerste etage. Uiteindelijk waren we precies tegelijk klaar met het uitzoeken.

Thuisgekomen liet Luchiano een van zijn nieuwe aanwinsten zien. Het was een wel erg dun boekje. "Papa, weet je... mensen die zulke dunne boekjes schrijven... die zijn gewoon lui!" Die kon ik niet laten lopen. "En wat zijn dan mensen die zulke dunne boekjes in de Bibliotheek uitzoeken om te lezen?"

2.

Maandagavond om 18:20 had ik een afspraak met juffrouw Margriet Magermans van klas 3B. We gingen het over Luchiano's rapport hebben. Gelukkig was alles dik in orde, nou ja behalve de vijf voor schrijven dan. Diverse onderwerpen kwamen aan de orde. Een van de dingen die in mijn ogen voor verbetering vatbaar zijn is het Nederlands.

Ik merk aan Luchiano dat zijn Nederlandse spreekvaardigheid niet zo hard vooruit gaat als ik gehoopt had. Dat komt met name doordat de voertaal van de vriendenclub Engels is. Zowel binnen als buiten de klas. Dat laatste gaat nu veranderen. Juffrouw Margriet gaat het Nederlands in de klas verplicht stellen.

Toen ik Luchiano thuis van dit nieuws op de hoogte stelde viel hij plat neer op zijn bed: "Man, how could you do this to me!"

3.

Ons gas is bijna op omdat Curgas beweert begin september een gasfles geleverd te hebben hetgeen niet zo is. Gedurende ongeveer negen dagen konden we nauwelijks televisie kijken omdat TDS (ons soort van kabelsysteem) het niet deed.

De monteurs van zowel Curgas als TDS zouden maandag langskomen. Curgas is niet geweest, die bel ik dinsdagmorgen wel weer. TDS kwam wel, zij het pas om vijf uur 's middags. Volgens Lucy was de monteur ronduit onvriendelijk. Uiteindelijk verliet hij het huis met onze TDS-box onder zijn arm.

"Ho, ho, ho!", bootste Lucy de Kerstman na. "En wanneer krijgen we hem terug?" De monteur snauwde iets van misschien vandaag anders morgen. Om 17:55 werd er geclaxonneerd en stond er zowaar een nieuwe monteur met een nieuwe TDS-box onder zijn arm. Ademloos keek ik toe hoe hij het apparaat aansloot en initialiseerde. Hij deed het! Vanavond kunnen we eindelijk weer naar El Color del Pecado kijken.

Tussenstand qua service: TDS-Curgas 2-0.

Posted by CasaSpider at 8:54 PM | Permalink | Comments (17)

De Tripeltjes deden me goed zaterdagavond. Lucy dronk een glas rode wijn, dat mocht wel weer eens. Het mooiste was echter dat zondagochtend sinds lange tijd (een week?) de zon 's morgens volop scheen.

Luchiano (8) kon meteen buiten zijn kunsten vertonen aan de waslijn. Daarna mocht hij op de computer. Hij wilde met opa (CasasPa) praten op MSN. "Ja! Opa is online!" Voordat hij iets kon schrijven kwam de eerste message al binnen.

Na afloop zei Luchiano: "Het was heel leuk om met opa te praten." Een van de nadelen van twee ouders die naar een vreemd land zijn verhuisd: er is geen familie in de buurt.

Feyenoord wint met 2-3 bij Roda JC. De derde mok koffie staat voor me. Bij UTS is de koffie-automaat enige tijd geleden weggehaald.

Sindsdien drink ik er alleen maar water, hetgeen veel gezonder is. In het weekend is de koffie-behoefte daardoor wel iets groter geworden.

Het ziet ernaar uit dat vanmiddag een ouderwetse stranddag wordt, mijn lichaam snakt ernaar. En de zee snakt naar mijn lichaam. Is het nu allemaal rozegeur en manenschijn? Neen, bij Pleincafé Wilhelmina heeft Lucy mij met domino genadeloos ingemaakt.

Posted by CasaSpider at 11:15 AM | Permalink | Comments (25)

Als het in Nederland 20 dagen achterelkaar regent en dan breekt ineens de zon door voor een dag of drie, dan... ja, dan trekt iedereen zijn of haar zomerkleren aan, rijdt naar het strand en of een terras en verkeert in stralend humeur.

Het regent hier nu al een hele week onafgebroken. Een tropische depressie trok precies over de ABC-eilanden. Hoe groot is de aarde, hoe klein zijn de ABC-eilanden en hoe heeft die depressie precies ons gevonden. Een van de raadselen des levens.

Op Curacao worden we tamelijk chagrijnig als het zeven dagen achtereen regent, zeker de Nederlanders. De Curacaoenaar houdt wel van regen, want het is zo goed voor de tuin. Nog even en we kunnen hier rijst gaan verbouwen. De sawa's liggen er al.

Donderdagochtend om 06:35 zat ik in de auto met Luchiano (8) om hem naar school te brengen. Na zo'n 300 meter hoorde ik op de radio dat op last van de Gouverneur alle scholen die dag gesloten waren. Luid gejuich op de achterbank. Zelf vond ik het een tikkeltje overdreven, er lag wat grind op de weg maar niet zodanig dat er niet gereden kon worden.

Later hoorde ik van collega Maya dat het in haar buurt wel degelijk flink te keer was gegaan. De huizen in Montaña liggen iets ongunstiger en sommige mensen hebben hun terrein ook nog eens ommuurd. Hierdoor creëerden zij voor zichzelf een soort zwembassin. Maya wist te vertellen dat mensen verderop de nacht zittend op de eettafel moesten doorbrengen, alles stond blank.

Is er nog meer tegenslag? Jazeker! Onze TDS (kabel-tv) doet het al een week niet en de monteur komt pas aanstaande maandag. Verder is ons gas bijna op, terwijl ik op 22 augustus een nieuwe fles heb besteld. Volgens Curgas is die ergens begin september geleverd, maar dat is niet zo. Ook Curgas komt maandag langs om de zaak te bekijken.

Kwaad dient met kwaad bestreden te worden en vocht met vocht. Over een uur of twee is het Abfahrt richting Pleincafé Wilhelmina. Voor een broodnodige Tripel van La Trappe.

Tot slot een paar links die niet in vergetelheid mogen raken:

• Steun Katja in haar strijd tegen Bridget, de teller staat op 26.361. CasaSpider is door zijn Katja gelinked!
• Zet u zelf op de kaart bij Frappr Webloggers. We zijn met zijn 35-en.
• Houd de Webloggers Voetbalpoule in de gaten. Uitslagen kunnen al weken van tevoren worden ingevuld. Eendracht maakt macht, samen zijn wij sterk.

Posted by CasaSpider at 3:27 PM | Permalink | Comments (13)

Knuffelmarokkaan Ali B is doorgedrongen tot op de Antillen. Sterker nog, de Leipe Mocro Flavour klinkt hier tegenwoordig continue uit de speakers. Luchiano (8) is fan.

De mp3 moest direct op zijn verzamel-cd gebrand worden. We zochten de songtekst op internet en even later probeerde Luch de tekst mee te zingen.

Nu heeft hij vrijdag zijn rapport gekregen en is een van de twee beste lezers van de klas. Ter compensatie, voor schrijven stond er een vijf. Maar lezen kan hij dus goed.

Als ultieme inburgeringstest op het gebied van de Nederlandse taal noemde ik vroeger altijd het gedurende vijf minuten kunnen volgen van Jules Deelder. De Nachtburgemeester heeft wat mij betreft gezelschap gekregen van Ali B.

Wat rapped die snel zeg. Een aantal zinnen was Luchiano compleet ontgaan. Zoals kontelikkers likken me bil zo schoon. Half verbaasd, half glunderend keek hij me aan. En dan hadden we nog geluk dat het de remix betrof. In de originele versie gaat Ali B nog een stukje verder.

Bij de eerste zin van het refrein (Hoor dit is, ja dit is die Leipe Mocro Flavour) verstond Luchiano in eerste instantie: "Who did this". Of dit veroorzaakt wordt doordat een rap al snel enigszins Engels klinkt of door het feit dat hij meer Engels georienteerd lijkt is onduidelijk.

Vanmorgen zag ik Lucy al wat danspasjes maken op de tonen van de Leipe Mocro Flavour. Ik vrees dat we hier nog lang plezier van zullen hebben.

Posted by CasaSpider at 10:13 PM | Permalink | Comments (12)

Literatuur, politiek, economie... het kwam hier allemaal voorbij de laatste dagen. Deze onderwerpen vallen totaal in het niet bij het probleem dat Katja Schuurman heeft.

Nederlands mooiste, ooit ben ik in een droom nog door haar verleid, staat in de boksring tegenover de verschrikkelijke Bridget Maasland.

Nou ja, in werkelijkheid is Bridget een niet onaantrekkelijke en niet onintelligente vrouw. Maar vergeleken met Katja wel!

Indien u een fan bent van Katja en wie onder de CasaLog lezers is dat niet (de uitzonderingen zijn bekend), bezoeken nu deze Katja Schuurman website zodat zij de linke Bridget verslaat. Katja's teller staat op 17.345.

Iedereen met een beetje smaak en een website helpt Katja vervolgens ook door een link te plaatsen. Zo genereren we een sneeuwbal-effect of misschien zelfs wel een pyramide-spel.

Curacaoenaars worden zeker geacht mee te doen. Vergeet niet dat Katja haar schoonheid voor een groot gedeelte dankt aan het Curacaose tintje. Bovendien bezoekt ze ons eiland haast ieder jaar wel een keer.

CasaSpider staat vierkant achter Katja!

Posted by CasaSpider at 1:27 PM | Permalink | Comments (22)

Een rokerige ruimte met gedempt licht. Een tafel, vier vlaggen, vier mannen. De Fransman en de Brit zitten tegenover elkaar, net zoals de Italiaan en de Nederlander. Blufpoker.

De Fransman en de Brit lijken jeuk te hebben aan hun oogleden, zo hevig wordt er geknipoogd. Bij de Italiaan ziet de oplettende toeschouwer zo nu en dan een kaart uit zijn mouw rollen.

De Hollander G.Z. heeft het zweet op het voorhoofd staan. Er hangt veel van af. Hij kijkt in zijn kaarten en biedt Carr�. Frankrijk twijfelt. Maar dan staat ineens toeschouwer M.E. op in het Nederlandse supportersvak. Met luide stem roept hij: "Neen hoor, hij heeft slechts tweemaal twee gelijken!"

Commentaar van G.Z.: "Blijkbaar moet je als Nederlander vooral masochistisch zijn."

Maarten Engwirda van de Europese Rekenkamer had wel het recht om te zeggen wat hij vond, maar niet de positie aldus Maxime Verhagen. Ik zat in de auto toen ik naar het nieuws luisterde, maar tot tweemaal toe hoorde ik Maxime in plaats van Rekenkamer toch duidelijk Ringkamer zeggen.

Mag dat eigenlijk, grappen maken over iemands accent?

Posted by CasaSpider at 6:51 AM | Permalink | Comments (20)

De tijd voor het Sinterklaasfeest is altijd een interessante periode op Curacao. In het Amigoe-forum keert dit onderwerp ieder jaar steevast terug, al zijn de scherpe randjes na het vertrek van enige Surinaamse forumleden er -helaas- wel af.

Sleutelpersoon in de kwestie is Zwarte Piet en dan met name diens dommige en ondergeschikte rol ten opzicht van de blanke Sinterklaas. Voorstanders van het Sinterklaasfeest stellen dat het hier een eeuwenoude traditie betreft zonder enige kwade intentie. Tegenstanders zien een veranderde maatschappij met een steeds groter wordend aantal donkergekleurde mensen. Voor hun is de Zwarte Piet-rol nogal beledigend. Tijd om de traditie aan te passen, zie Xaviera.

Het frappante is dat de Curacaoenaar die steeds verder van Nederland afstaat dol is op Sinterklaas en zijn Pieten. Niet zelden is het hier juist de Sint wiens gezicht met een soort plakaatverf wit wordt geschilderd. Sinterklaasliedjes worden uit volle borst meegezongen, geen andere Nederlandse teksten worden zo goed onthouden. In dat opzicht is het jammer dat er zoveel nutteloze woorden als kapoentje in voorkomen.

Surinamers haten Sinterklaas vrijwel collectief. Op Curacao wonen veel Surinamers die vaak in het onderwijs werkzaam zijn. De Sinterklaasdiscussie op het Amigoe-forum loopt bijna altijd uit op het over en weer met modder gooien. "Jullie laten je nog steeds onderdrukken door de witte man, bevrijd jezelf toch eens", zegt de Surinamer. Waarop de Curacaoenaar antwoordt: "Ja, kijk maar eens hoe jullie in principe zo rijke land er nu voor staat."

Op Curacao speelt op dit ogenblik een heel andere discussie met betrekking tot Sinterklaas. Niet het wel of geen Sinterklaas is het punt, maar één of twee Sinterklazen. Een nieuw fenomeen!

Al 22 jaren lang wordt de intocht van de Goedheiligman georganiseerd door de Curacao Parades and Festival Foundation van mevrouw Poppy Cratz. Nu is er echter een coupe gepleegd door The Masters en komt als het allemaal doorgaat aanstaande zaterdag een andere Sint de Annabaai binnenvaren.

Deze Sint is geregeld door Adrian Leesly, nota bene een ex-Zwarte Piet van Poppy alsmede door Cesar Rodriguez die voorheen de catering van de intocht voor Poppy Cratz verzorgde. De overheid heeft Poppy haar vergunning geweigerd en deze aan The Masters verleend.

Poppy Cratz is naar de rechter gestapt en eist een verbod op de intocht van 19 november. Op zaterdag 26 november wil zij met haar eigen Sinterklaas op Curacao aankomen. Wat moeten de kinderen hier wel of niet van denken, twee Sinterklazen die elkaar straks met hun stafjes te lijf gaan?

Inmiddels is er in Nederland ook een verbod geëist op negerzoenen.

Posted by CasaSpider at 1:41 PM | Permalink | Comments (13)

Luchiano (8) zit in de derde klas, het equivalent van groep vijf. In plaats van gym krijgen de kinderen dit jaar tot mijn verrassing zwemles.

Luchiano kan wel zwemmen, maar heeft geen diploma. Alle kinderen zonder diploma krijgen verplicht een soort van kunststof drijfvest aan. Zo kunnen ze beter de juiste slag oefenen. De kinderen die al kunnen zwemmen vinden dat enigszins vernederend.

"Papa, volgende week maandag moeten alle kinderen zonder bandjes zwemmen!", vertelde Luchiano enthousiast in de auto. "En dan gaan ze kijken wie er op mag voor diploma A. En de kinderen die naar beneden gaan of verdrinken moeten de week daarna weer een bandje om."

Posted by CasaSpider at 6:37 AM | Permalink | Comments (12)

Er zijn een paar dingen die ik niet of nauwelijks begrijp. Neem nu ontwikkelingshulp. Het rijke westen geeft al decennia lang ontwikkelingshulp aan arme landen, zoals bijvoorbeeld in Afrika. Ook al decennia lang heerst het besef dat geld of voedsel geven niet voldoende is, de bevolking van deze landen dient opgeleid te worden om zichzelf te kunnen bedruipen.

Veelal begint de zelfbedruiping op het gebied van voedselvoorziening, dat is logisch. Minder logisch (voor mij) is dat de rijke landen vervolgens hun eigen landbouw- en veeteeltbedrijven fors subsidiëren. Ik wil niet met de vinger wijzen, maar met name de Fransen schijnen hier wat van te kunnen.

Gevolg is dat de ontwikkelingslanden ondanks hun veel lagere lonen nog steeds grote moeite hebben om zich op de wereldmarkt te manifesteren.

• Als een bank aan iemand geld leent om bijvoorbeeld een auto te kopen berekent zij daar rente voor.
• Als men een vriend 100 gulden leent is het wel mooi als dat geld ooit terugkomt, maar over het algemeen berekent men hem geen rente.
• Als men een zwerver een paar gulden in de hand drukt verwacht men over het algemeen niet dit geld ooit nog terug te zien.

Het land de Nederlandse Antillen heeft een schuld van 4.7 miljard gulden (2.2 miljard Euro) aan Nederland. Ieder weldenkend mens beseft dat een of liever nog de oplossing voor deze schuldenlast uit Nederlandse hoek moet komen. Tenzij wij morgen onder de Christoffelberg op de grootste olievoorraad ter wereld stuiten.

President van de Centrale Bank van de Nederlandse Antillen, de heer Emsley Tromp, heeft een zevenpuntenplan bedacht. Even tussendoor, dingen die op detailnivo bijzonder gecompliceerd zijn, blijken als men maar genoeg abstraheert verrassend helder en eenvoudig.

Dat geldt ook voor de oplossing van Emsley Tromp: Nederland moet de hele schuld van 2.2 miljard Euro aan de Antillen gewoon volledig kwijtschelden. In ruil daarvoor mag Nederland de jaarlijkse bijdrage aan de Antillen van 175 miljoen gulden (80 miljoen Euro) in zijn zak houden. Als detaillist komt men daar niet op!

De reactie van onze minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijkszaken, Alexander Pechtold: "Dat is een interessant voorstel."

Het idee van Emsley Tromp is op zich nog niet zo gek. Wat hij eigenlijk wil is de jaarlijkse rentelast van 300 miljoen gulden (140 miljoen Euro) terugbrengen naar nul. Per saldo houden wij dan per jaar 125 miljoen gulden (60 miljoen Euro) meer over om te besteden dan nu.

Volgens minister Pechtold is er op de Antillen echter toch behoefte aan een directe financi�le injectie. Dat kan wel zo zijn, maar het elimineren van rente op alle leningen die uitgegeven worden als ontwikkelingshulp lijkt mij een noodzakelijke stap. Wereldwijd wel te verstaan.

Nu hangen de torenhoge rentelasten als een molensteen om de nek van de ontwikkelingslanden. Dit zorgt voor een afhankelijkheidsrelatie die tot in het oneindige voortduurt.

Is dit expres zo bedacht of is er hier een econoom in de zaal die deze scheve situatie uit kan leggen?

Posted by CasaSpider at 1:38 PM | Permalink | Comments (21)

Terwijl de bevolking en de politiek steeds meer aansturen op autonomie jegens Nederland denkt het weer daar heel anders over. Een aantal jaren geleden kon ik als het eens regende nog tegen onwetenden zeggen: "Maak je geen zorgen, over een half uurtje is het weer stralend blauw!"

Nu kan ik dat nog steeds wel zeggen, maar dan regent het toch gewoon de hele dag door. Als dat een paar jaar zo doorgaat zijn wij een Tropisch Regenwoud of is het eiland kopje ondergegaan in de Caribische Zee.

Van een dagje regen gaat men niet dood, de temperatuur is nog steeds aangenaam, dat tenminste wel. Ik zit hier met ontbloot bovenlijf in mijn sportbroek te eten. Electronica is kwetsbaarder. Zo ligt ons kabelsysteem TDS er tegenwoordig na iedere regenbui urenlang uit. Dat betekent geen televisie kijken.

Zaterdag spraken we Ino & Bente even bij Pleincafé Wilhelmina. Zij hadden vanaf 's morgens vier uur die dag geen stroom meer. Het schijnt dat een aantal belangrijke kabels het begeven heeft. Voorlichtster Sharo Bikker van Aqualectra deelde zojuist voor de radio mede dat als de situatie om zes uur nog niet hersteld is er geschakeld gaat worden tussen de diverse wijken.

Dit houdt in dat de stroom ieder moment uit kan vallen. We zijn al niet naar het strand geweest, dit kan er ook nog wel bij. Mocht het licht blijven branden gaan we zometeen buiten op de porch dominoën.

Het voordeel is wel dat ons Happy Hour vandaag niet gelimiteerd is tot tweemaal een uur, tenminste zolang er Polar in de koelkast staat.

Posted by CasaSpider at 6:33 PM | Permalink | Comments (23)

Een van de webloggers die dagelijkse kost voor mij zijn is Cockie. Op 12 april 2004 won zij reeds een felbegeerde LogSpider en op 10 september van dit jaar haalde zij haar tot nu toe grootste triomf: de Libelle.

Vraag mij niet waarom, maar Cockie heeft een Karweipaard gekocht en amuseert zich daar op vele manieren mee. Vandaag heeft zij zogenaamd op verzoek zelfs een movie van het Karweipaard online gezet.

Het is in zijn eenvoud een schitterende film. Hij duurt slechts 16 seconden, er beweegt nauwelijks iets, het is de film zoals hij ooit bedoeld is. Zonder statief, back to the basics. Alleen vond ik de 5 megabyte een beetje teveel van het goede voor 16 seconden. Download hier het origineel.

Daarom heb ik een Pimped Edition van Cockie's Karweipaard gemaakt. Hij duurt ruim driemaal zo lang, namelijk 51 seconden maar is toch precies even groot (5 Mb). Nadeel van een Pimped Edition is dat de klassieke schoonheid van het Karweipaard enige averij oploopt. Dit heb ik trachten te compenseren door andere klassiekers te introduceren.

Download Cockie's Karweipaard, Pimped Edition (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 5,469,900 bytes.
Duration: 0.51 minutes.

Cockie heeft zelf nog vele plannen met het Karweipaard. Wij volgen de ontwikkelingen op de voet.

Posted by CasaSpider at 9:39 PM | Permalink | Comments (14)

Door het leven in de Cariben en nog meer door Lucy kom ik regelmatig in aanraking met voedingsmiddelen waar ik het bestaan eerder niet van kende. Of die ik gewoon niet of nauwelijks at.

Bij supermarkt Mangusa kopen wij op maandagmiddag regelmatig een pak patas de pollo, kippenpoten in goed Nederlands. Het betreft hier echter niet de kippenpoten zoals die in Nederland bekend staan, maar de voeten van de kip.

Volgens Lucy is het nogal bewerkelijk om patas de pollo te bereiden. Vraag mij niet om het recept, het is hier per slot van rekening geen joopbraakhekke.blogspot.com. Patas de pollo smaken best lekker, zeker als snack. Ze zijn wat vettig en wat zoutig.

Het leukste is echter de manier van eten. De voetjes lijken met een beetje fantasie op mensenhanden, inclusief kootjes. Het gemakkelijkst eet men de handjes door een kippenvinger in de mond te steken en hem bij het laatste kootje af te bijten. Vervolgens weekt men met de tong het vlees los van de kootjes en tenslotte spuugt men de drie overgebleven kootjes uit. Die zijn voor de honden.

Het kippenhandgedeelte neemt men eenvoudigweg in de mensenhand en kluift, zuigt en slurpt het kippenvel naar binnen. Echt heel lekker. Nadeel zijn de ontzettend vieze, vette handen die men er aan overhoudt. Zelfs met keukenrolpapier zijn ze nauwelijks schoon te krijgen. Het papier kleeft onmiddellijk vast aan de huid. Met zeep gaat het een stuk gemakkelijker.

Nederland is een echt kippenland, vooral in Barneveld dan toch. Merkwaardig dat ik er nooit patas de pollo ben tegengekomen.

Posted by CasaSpider at 1:06 PM | Permalink | Comments (28)

Tot voor een paar jaar kende Curacao drie grote rotondes, die van Zegu, Salinja en Palu Blanku. Inmiddels zijn rotondes ook hier in de mode gekomen, waarbij met name de mini-uitvoeringen vaak voor problemen zorgen. Mensen die niet op de hoogte zijn rijden daar nog wel eens gewoon rechtdoor. Dit heeft menig sierpalmpje het leven gekost.

Palu Blanku, letterlijk Witte Boom, is de rotonde die de Ring aan de Rooseveltweg knoopt, niet ver van de Isla Raffinaderij. Zelf kom ik niet vaak op Palu Blanku, maar de naam is welbekend en staat als een huis. De grote Carnavalsoptochten gaan er altijd overheen.

Nu heeft het Bestuurscollege van Curacao in al haar wijsheid besloten om de naam van deze rotonde eens te veranderen. Men moet niet te negatief doen over veranderingsprocessen, de wereld verandert immers doorlopend. Van de andere kant is niet iedere verandering een verbetering.

"Ja, boeien! Vertel nou eindelijk maar eens hoe ze Palu Blanku gaan noemen!", hoor ik sommigen denken. De naam Palu Blanku wordt vervangen door... Rafik el Hariri. Welk een typisch Curacaose naam.

Rafik Hariri (01.11.1944 - 14.02.2005) was een Libanees zakenman, miljardair en gedurende een tiental jaren premier van Libanon. (Bron: Wikipedia).

Nu wonen er op Curacao wel een aantal Libanezen, maar dat voor deze kleine groep Palu Blanku wordt gerenamed naar Rafik el Hariri lijkt wat vergezocht.

Het toeval wil dat op 20 november op Curacao Planet Lebanon plaatsvindt, een conferentie die door een grote delegatie Libanese zakenlieden wordt bezocht. Naar het schijnt is nu reeds bekend dat Saad Hariri, zoon van wijlen Rafik, ergens in die week de rotonde zal inwijden met zijn nieuwe naam.

Als het moet kan een dergelijke naamwijziging kennelijk snel geregeld worden. Dit stuit op fel verzet bij diverse groeperingen in de bevolking. Zo las ik in de Vigilante van donderdag dat sedert lange tijd bijna niemand meer refereert aan Palu Blanku als Palu Blanku, maar als Canword. Canword naar Wilhelm Canword, een van Curacao's grote sportmannen, sinds deze eigenaar werd van het benzinestation te Palu Blanku.

Voor mij was dit compleet nieuwe informatie, ik had de naam Canword nooit eerder gehoord. Een trieste bijkomstigheid is dat precies op het moment van de beslissing tot naamwijziging in Rafik El Hariri de heer Wilhelm Canword stierf.

De politieke partij MAN zit in de Eilandsregering met FOL en PLKP. Zij moet derhalve de beslissing van het Bestuurscollege wel verdedigen. Dat doet gedeputeerde Charles Cooper op bijzondere wijze. Volgens hem is de naamwijziging niet zo'n probleem, want iedereen vergeet de nieuwe naam van de rotonde toch weer meteen en zal hem gewoon Palu Blanku blijven noemen.

Volgens die redenatie kunnen we Curacao officieel dan ook wel omdopen in FC Twente.

Posted by CasaSpider at 8:49 PM | Permalink | Comments (14)

Op dinsdag 8 november hadden we onze tweede afspraak bij gynaecoloog A.J. Henriquez. De foetus is nu bijna 15 weken oud. Lucy's bloed was goed, behoudens een lichte anemie (bloedarmoede). De dokter ging met zo'n apparaat over haar buik om de hartslag van de baby te controleren. Die bedroeg 155 wat ik nogal hoog vond. Normaal is tussen de 120 en de 160.

Maandag mag Lucy naar het ADC (van die fraude) voor een nieuw bloedonderzoek. Dan wordt bekeken hoe groot de kans is dat de baby met het Syndroom van Down wordt geboren. Tevens kreeg zij een recept voor pillen tegen de bloedarmoede. Dit bleken achteraf dezelfde pillen te zijn als die zij eerder kreeg onder de naam vitaminepillen. Van die pillen wordt Lucy echter alleen maar vermoeider.

Na de gynaecoloog reden we door naar het BZV, het Bureau Ziektekosten Voorzieningen. Via het BZV zit Luchiano (8) bij de schooltandarts. Dit houdt in dat wij per jaar slechts tien gulden kwijt zijn aan regulier tandartsbezoek voor hem. En hij wordt tweemaal per jaar op school gecontroleerd.

De schooltandarts is mevrouw Amasia, een vrouw van middelbare leeftijd. Zij is orthodontologe, wat volgens mij niet precies hetzelfde is als tandarts. Haar specialisatie is beugels. In een voorlichtingsgesprek op school vertelde de tandarts dat normale handelingen als een gaatje boren niets extra kosten. Speciale zaken als een beugel daarentegen wel.

Nu zijn Lucy en ik enigszins wantrouwend van aard, dus wij zeiden meteen tegen elkaar: "Die gaat zoveel mogelijk kinderen aan een beugel proberen te helpen."

Bij het BZV moesten we bijna een uur wachten op het verzekeringskaartje voor het seizoen 2005/2006. Meteen daarna reden we door naar de tandarts om de inschrijving voor dit jaar rond te maken. En vandaag was Luchiano al aan de beurt. Uit school bracht hij een papiertje mee waarop stond dat hij geen cariës had. Er stond ook op dat we binnenkort een gesprek over een correctie door middel van een beugel moeten hebben. Dit omdat Luchiano's snijtanden te weinig ruimte hebben.

"Ik wist het!", riepen Lucy en ik tegelijk. Wij voelen weinig voor zo'n beugel. In mijn tijd kregen alleen kinderen met uitgesproken konijnenvoortanden er een. En dieren met een beugel heb ik nog nooit gezien. Volgens mij is het een langdurige modegril waar door bepaalde instanties grof geld aan wordt verdiend.

Wie weet verschijnt er over een jaar of tien een rapport dat het dragen van een beugel tot meer schade heeft geleid dan dat het op heeft geleverd. Ik ben er nogal sceptisch over.

Voor de aankomende baby duurt het gelukkig nog even voordat het beugelprobleem actueel wordt.

Posted by CasaSpider at 6:58 PM | Permalink | Comments (30)

Het concert van Johnny Ventura zaterdagavond in Bati Paña was kort maar krachtig. Hevige regenval zorgde voor een abrupt einde. Het korte optreden heeft hoe dan ook indruk gemaakt.

De band waarmee Johnny optreedt is een typische Merengue band, waarin onder anderen de guiro (rasp) een belangrijke rol speelt. Twee dansers/achtergrondzangers, waarvan er een een tikkeltje merkwaardig was, en een danseres annex zangeres zorgden voor vocale en visuele ondersteuning. De danseres is volgens Lucy overigens een dochter van Johnny.

Het is een lange movie geworden, 5 minuten en 22 seconden. Eigenlijk is het vreemd dat zo'n kort concert tot zo'n lange film leidt. Het zal wel aan de Tequila gelegen hebben. Met pijn in het hart heb ik diverse stukken uit het openingsnummer geknipt. Desalniettemin is het nog steeds tamelijk lang. Houd toch maar vol, want daarna komt het tempo er in.

Qua monteren was het voordeel dat er geen gebruik van achtergrondmuziek hoefde te worden gemaakt. Nadeel is dat het geluid van een gewoon Sony fototoestel gepositioneerd vlak voor een paar grote speakers niet echt geweldig is. Maar datzelfde geldt evenzo voor de officële televisie-opnames van de show die toevallig maandagavond op kanaal-80 werden vertoond.

Belangrijker is dat de sfeer van dit letterlijk in het water gevallen concert overkomt. Een paar glazen Tequila komen hier wellicht bij van pas.

Download Johnny Ventura in Concert (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 9,896,082 bytes.
Duration: 5.22 minutes.

Voor de ware liefhebber die in bezit is van een snelle internetverbinding staat de Full Version van Johnny Ventura in Concert klaar. Hij beslaat niet minder dan 79,063,576 bytes, maar duurt precies even lang. In plaats van 320x240 ziet men de movie op 640x480 hetgeen een stuk aangenamer is.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 1:16 PM | Permalink | Comments (16)

1.

Frappr Webloggers loopt redelijk goed. Toch breng ik het hier nogmaals onder de aandacht, immers er bestaan vast meer dan 26 Nederlandstalige webloggers en lezers. Raak vooral niet gefrustreerd als uw woonplaats niet in de lijst van Google Maps voorkomt. Desondanks telt Den Haag heus mee, echt waar.

2.

Mensen die iets doen wat eigenlijk niet zo goed is proberen dit vaak voor zichzelf te rechtvaardigen. Ik ook. Het drinken van Tequila is niet echt gezond. Nu is de maandagavond mijn MovieMaker-avond, tenminste als voldoende ruw filmmateriaal voorhanden is. Bij het maken van een movie is veel creativiteit nodig. Hoe minder creativiteit men zelf heeft, hoe meer Tequila erin moet. Dat lijkt mij voldoende rechtvaardiging.

3.

Zou Danny Blind tegenwoordig ook wel eens flink aan de Tequila zitten? Na het afgelopen weekend heb ik nog wel een Geheimtip voor hem met betrekking tot het afgezaagde spitsenprobleem: Martin Pieckenhagen (verslag). Als dat de huidige spitsen niet op scherp zet...

Posted by CasaSpider at 6:21 PM | Permalink | Comments (16)

De Curacao Lions Club bestaat 60 jaar en haalde Johnny Ventura naar het eiland. Wie is Johnny Ventura? Geboren op 8 maart 1940 te Santo Domingo, Republica Dominicana, als Juan de Dios Ventura Soriano nam hij in 1959 de artiestennaam Johnny Ventura aan.

Johnny Ventura is een van de grote Merengue-vertolkers uit de Dominicaanse Republiek, zowel door zijn zang als door zijn fabelachtige heupbewegingen. Zijn optredens in alle belangrijke clubs van Amerika en Europa hebben de Merengue feitelijk buiten Santo Domingo op de kaart gezet. Hieraan heeft hij zijn bijnaam El Caballo Mayor (Het Oudste Paard) te danken.

Op politiek gebied was Johnny Ventura actief als lid van de PRD, de partij van ex-president Hippolito Mejilla. In de jaren '90 is hij een aantal jaren burgemeester van de hoofdstad Santo Domingo (3 miljoen inwoners) geweest. Voorts presenteerde hij het veelbekeken televisie-programma Cuanto vale el show? (Hoeveel is de show waard?).

Een man die men graag eens wil zien optreden! De Curacao Lions Club maakte dit mogelijk. Ieder jaar organiseert deze club een concert ten behoeve van locale jeugdprojecten op telkens andere, speciale locaties. Zaterdagavond had men het schiereilandje Bati Paña omgedoopt tot Isla di Aventura. Bati Paña betekent letterlijk "kleren slaan", dit om ze schoon te krijgen.

De auto moesten we op een groot veld dat als parkeerterrein was ingericht achterlaten. Met bussen werden de gasten naar het feestterrein vervoerd. Daar stonden vele ronde tafels opgesteld, alsmede een groot podium. Wij zochten een plaatsje aan een tafel en haalden wat te eten. Eten en drank was in de toegangsprijs inbegrepen en we werden goed verzorgd door de vele serveersters.

"Hmm... ik voel een druppeltje", zei ik tegen Lucy. Even later begon het te hozen. Iedereen zocht een goed heenkomen bij een van de vele overdekte standjes met drank en voedsel. Daar stonden we dicht tegen elkaar gedrukt te wachten tot de bui over was. Het duurde een minuut of 20 voordat de menigte haar stoelen weer op kon zoeken. Stoelen die wel even drooggemaakt moesten worden.

We zaten nog geen tien minuten of de volgende bui sloeg toe. Daar gingen we weer met zijn allen. De eerste keer stond ik nog direct tegen de bar aan, de tweede keer bij de zoete nagerechten. Cakes, koekjes en wat dies meer zij, allemaal een stuk minder lekker dan een biertje natuurlijk. Dit was het uitzicht vanuit de toetjestent in de regen. Lucy hield zich kranig staande op haar hoge hakken.

Het ritueel van gaan zitten en vluchten voor de regen herhaalde zich enige malen. Tussendoor aten we nog een erg lekker soepje. De muziekapparatuur op het podium was afgedekt met witte doeken. Om iets na twaalven was het voor het eerst ongeveer een half uur achter elkaar droog.

Er werd omgeroepen dat Johnny Ventura zich reeds op het schiereiland zou bevinden. Mensen begonnen te lopen. In zulke gevallen weet Lucy in tegenstelling tot mij altijd precies waar het te doen is. We spoedden ons richting podium en daar, als uit het niets, doemde Johnny Ventura op. Vastberaden liep Lucy op hem af en zo stond ze even later met haar jeugdidool op de foto.

Johnny had haast. Veel fans wilden hem even zien en er waren de veiligheidsmannen. In minder dan een minuut was hij achter het podium verdwenen.

Het concert kon nu niet lang meer op zich laten wachten. Wij rukten op naar voren en stonden even later tegen het podium aan. De muzikanten kwamen op en begonnen alvast wat in te spelen. Er werd een Merengue ingezet. Een man verscheen vlak voor mijn neus on stage en kondigde Johnny Ventura aan. Daar stond hij ineens en het publiek vooraan ging meteen uit zijn dak.

Johnny Ventura bevond zich ongeveer een meter voor mij. Ik zag de geestdrift en voelde de energie. De man is 65 jaar maar heeft op het podium een enorme power. Bovendien straalt het plezier er zichtbaar van af. Lucy was van het lange wachten, de regen en het in verband met haar status nauwelijks alcohol mogen drinken ietwat slaperig geworden. Bij de eerste klanken van het concert veranderde dat op stel en sprong. Zij joelde, zong en danste hartstochtelijk mee.

Na drie of vier nummers verscheen de ongenode gast in de gedaante van regen wederom. Het podium was weliswaar overdekt, maar ook zo lek als een mandje. Dat kon ik goed constateren omdat ik onder het afdak stond en toch kletsnat werd. De band ging nog even door en Johnny Ventura improviseerde nog snel iets over de regen. Maar al snel moest men het voor gezien houden. Electronische apparatuur en water gaan nu eenmaal niet goed samen.

Het hoosde. Lucy verschool zich onder het podium. Langzaam maar zeker gingen steeds meer mensen weg, richting de pendelbus. Toen het iets minder hard ging regenen waagden ook wij de oversteek. Na even in de toiletruimte geschuild te hebben zagen wij een bus arriveren. We waren niet de enigen. Op slimme wijze wurmde Lucy zich tussen de dringende menigte en was binnen. Toen kon ik niet achterblijven. Er werd flink geduwd en getrokken, niemand wilde in de regen op de volgende bus wachten. Even later zat ik erin.

Vanaf de plek waar de bus stopte moesten we nog naar de auto lopen. Het parkeerveld was inmiddels tot een modderpoel verworden. Dit was geen avontuur meer, dit was Extreme Sports! Glibberend en glijdend bereikten we de auto. Tegen drieën waren we thuis. De babysit wachtte al op ons.

Een avond die we ondanks de regen niet graag hadden willen missen. Met dank aan Johnny Ventura.

Posted by CasaSpider at 2:39 PM | Permalink | Comments (15)

Op het moment dat een bedrijf of organisatie een dienst, product of service wereldwijd in de markt wil zetten is het extra belangrijk om aandacht aan de naam te besteden. Immers, wat in de ene taal goed klinkt en een passende betekenis heeft kan in een andere onsmakelijk, lachwekkend of zelfs beledigend zijn.

Toen ik een aantal Curacaose mannelijke collega's eens attendeerde op het bestaan van Flickr begonnen zij allemaal zenuwachtig te lachen. Veel animo om de betreffende url in te tikken was er niet.

In Nederland was de Fiat Croma (1985-1994) geen groot succes. Koot & Bie maakten er eens een leuke scetch over. Koot vond de Fiat Croma maar niets, want als hij door een plas reed waar een voetganger vlakbij stond spatte hij niet. De Croma komt overigens weer terug. Bestaat die bakboter trouwens nog?

Vrijdagochtend bezocht ik een Oracle 10g seminar. Er werd gesproken over Service-Oriented Architecture hetgeen men heeft afgekort tot SOA. Volgens een bepaald rapport vormen de Oracle tools het meest productieve SOA ontwikkelings platform.

Reden genoeg voor de Rutger Stichting om geen Oracle te gebruiken lijkt mij. Waarom hebben die eigenlijk geen officiele website?

Posted by CasaSpider at 4:12 PM | Permalink | Comments (18)

"Danki Dios ta Djabierne!" zeggen wij op de dag dat het weekend voor de deur staat. "Thank God it's Friday" betekent dit vrij vertaald.

Niet zelden wordt er op vrijdagavond een voetbalwedstrijd gespeeld in de Eredivisie. Vanavond is het niet anders, RBC Roosendaal treedt aan in een heuse derby tegen RKC Waalwijk.

Nog maarliefst acht mensen moeten hun uitslagen nog voorspellen in www.voetbalpoules.nl. Onder hen CasasPa, Dutch Angel en Paola. Vergeet het niet mensen, denk aan ons team de Webloggers!

Zo heet ons team namelijk, de Webloggers. Ronald van Lulderij schreef kort geleden eens over Frappr. Frappr is een soort Geo-Community Tool, dat zijn mijn woorden.

Gebaseerd op Google Maps kan iedereen per community aangeven waar hij woont en tevens een boodschap achterlaten. Communities kan men zelf creëren en mogen overal op gebaseerd zijn. Zo heb ik de Frappr Webloggers in het leven geroepen, een community voor Nederlandstalige webloggers en -niet te vergeten- hun lezers.

De bedoeling is dat zoveel mogelijk mensen zich met een leuke boodschap bekend maken in Frappr Webloggers. De bloggers kunnen er vanzelfsprekend meteen hun url spammen.

Nog even over namen. Na het tweemaal gebruiken van de naam Webloggers voor zowel de voetbalpoule als voor Frappr behoort deze naam juridisch gezien wel aan mij toe. Daarom is hij vanaf nu geregistreerd en beschermd: Webloggers ©®™.

Frappr heette in het begin Frapper, maar met een knipoog naar Flickr heeft men er Frappr van gemaakt. Bij het intikken van de url maak ik echter nog regelmatig fouten. Dan is het weer Frapper, dan weer Flappr of Flapper. Maar het is dus Frappr.

Tijd om op zoek te gaan naar een derde community voor Webloggers ©®™.

Posted by CasaSpider at 7:02 AM | Permalink | Comments (26)

Dit jaar heeft Luchiano (8) voor het eerst KDN op school. KDN staat voor Kennis Der Natuur. Hij vindt het een interessant vak en scoorde woensdag nog een tien.

Vooral het feit dat mensen zuurstof (O2) inademen en kooldioxide (CO2) uitademen terwijl bomen het net andersom doen vindt Luchiano fascinerend. Hij vindt het ook erg toevallig.

In de auto vroeg hij wie dit verschijnsel eigenlijk had ontdekt en vooral ook hoe. "Hebben ze dan een mens opgesloten zonder O2?" Ik legde hem uit dat voor dit soort experimenten in de regel geen mensen worden gebruikt, maar proefdieren. Meestal ratten.

Luchiano: "Ratten? Waarom ratten? Oh, ik weet het al, er zijn duizenden ratten."
CasaSpider: "Ja, en bovendien zijn ratten kleine beestjes. Daarvan vinden wij het minder erg als ze dood gaan dan bijvoorbeeld een hond. Of nog erger, een aap."
Luchiano: "En helemaal een paard! Wij moeten dankbaar zijn tegen paarden. Die hebben ons vroeger geholpen toen we nog geen auto's hadden!"

Vermoedelijk is Luch in een vorig leven een Lucky Luke-achtige cowboy geweest. Of een indiaan, dat kan natuurlijk ook.

Posted by CasaSpider at 6:32 AM | Permalink | Comments (13)

Het is ongelofelijk maar Van Dale kent het woord opvoedingsverantwoordelijkheid niet. En dat terwijl ik er in zeer korte tijd tweemaal mee geconfronteerd ben. Loop ik nu zover voor of Van Dale zover achter?

In de Vigilante stond een bericht over een Boneiriaanse moeder die haar kinderen bolita's (bolletjes) naar Nederland liet smokkelen. "Die mag van mij minstens zes jaar de cel in", was mijn eerste gedachte. Maar ik ken haar verhaal niet.

Het verhaal van April Gaede, een moeder uit de Verenigde Staten, ken ik ook niet. Deze vrouw heeft haar nu 13-jaar oude tweelingdochters Lynx en Lamb op zeer bijzondere wijze opgevoed. De meisjes zingen in Prussian Blue, een popgroep met een tamelijk nazistische uitstraling.

Met opgetrokken wenkbrauwen heb ik 16 minuten en 33 seconden gekeken naar een ABC documentaire. In een interview babbelden Lynx en Lamb frank en vrij over de teksten die zij ten gehore brengen. Zo staat de 8 in 88 voor de achtste letter van het alfabet, de H. Het getal 88 dient derhalve gelezen te worden als HH, Heil Hitler.

Het woord mud (modder) in de liederen verwijst naar a non-white, aldus een van de meisjes. Het aantal van zes miljoen Joden die in de Tweede Wereldoorlog zijn vermoord is schromelijk overdreven: "I hardly believe there were that many Jews alive at that time".

Een interessante discussie is altijd of gedrag wordt bepaald door de genen of door opvoeding. Naar mijn mening grotendeels door het laatste. Het woord opvoedingsverantwoordelijkheid hoort derhalve wel degelijk in Van Dale opgenomen te worden.

Posted by CasaSpider at 6:53 AM | Permalink | Comments (22)

De druk met name van de kant van Cyberjunk nam toe. Zelf vond ik de tijd eigenlijk ook wel rijp voor een nieuwe editie. Vandaag is het eindelijk zover, de nieuwe stellingen zijn gearriveerd! Stellingen met een relatief hoog alcoholpercentage, om er weer in te komen.

Maar eerst dienen de oude stellingen besproken te worden. Die lijken inmiddels jaren oud, maar ze zijn toch echt pas van juli en augustus. Van dit jaar wel te verstaan.

Eigenlijk kan er slechts één belangwekkende conclusie getrokken worden. De ondervraagden houden bijna vier keer meer van Coca Cola dan van Pepsi. Wellicht is het interessant om de mogelijkheden van een door Coca Cola gesponsored CasaLog te onderzoeken. Immers, beide namen beginnen met een 'C' en bevatten bovendien een 'o'.

De nieuwe poll in frisse Feyenoord-kleuren staat links onder de World Clock. Het stemmen kan beginnen. Wellicht ten overvloede: men mag zoveel checkboxen aanvinken als men wil.

Posted by CasaSpider at 6:15 AM | Permalink | Comments (14)