Main

March 14, 2007

Nogmaals Bonaire, een beetje vreemde kwestie

In de Extra van maandag 12 maart stond een verhaal dat onmiddellijk mijn aandacht trok. De titel van het stuk luidt: "Heel wat Dominicanen lopen het risico hun Nederlandse paspoort te verliezen." Na alle moeite die wij gedaan hebben voor de Nederlandse paspoorten van Lucy en Luchiano (9), zie het dossier Nederlands Paspoort, is dat een enigszins angstaanjagende kop.

Het gaat om Dominicanen die hun Nederlandse paspoort hebben gekregen op grond van erkenning door een Nederlandse man die niet de biologische vader is in Santo Domingo. Het woordje in staat niet voor niets cursief geschreven. Tot voor een aantal jaren geleden was het simpele erkennen door een Nederlander voldoende om de erkende direct tot Nederlander te maken. Inmiddels is dat al lang niet meer zo gemakkelijk.

12.03.2007: Bij reeds drie Dominicanen op Bonaire is het Nederlandse paspoort ingenomen door George Mensche.Wat is nu het probleem? De Dominicaanse wet maakt bij erkennen onderscheid tussen een biologische en een niet-biologische vader. Alleen de biologische vader kan een (zijn) kind erkennen. Een niet-biologische vader moet het kind adopteren. Hier waren wij zelf ook al achter gekomen toen ik Luchiano in de Dominicaanse Republiek wilde erkennen. Op Curacao ging dat uiteindelijk heel eenvoudig.

Jarenlang hebben heel wat Dominicanen zich laten erkennen door een Nederlandse man en zijn op deze wijze tot Nederlander genaturaliseerd. Een aantal ambtenaren is nu wakker geworden en heeft geconstateerd dat erkennen door een niet-biologische vader wettelijk gezien helemaal niet kan waaruit volgt dat het Nederlanderschap op illegale wijze is verkregen.

De zaak kwam aan het rollen toen een jonge Dominicaan bij de Nederlandse Ambassade te Santo Domingo zijn paspoort wilde vernieuwen. Een functionaris van de Ambassade onderzocht de zaak en nam vervolgens het paspoort in.

Het betrof een persoon die woonachtig is op Bonaire. Spoedig stuurde Nederland (IND? Justitie?) een brief naar de heer George Mensche, hoofd van de Burgerlijke Stand te Bonaire, met het verzoek om dit soort gevallen goed in de gaten te houden.

Niet lang na het incident op de Nederlandse Ambassade presenteerde zich een broer van de eerder genoemde jongeling zich op Bonaire bij de Burgerlijke Stand. Ook hij wilde zijn Nederlandse paspoort vernieuwen en ook het zijne werd ingenomen. Weer iets later verklaarde een nicht van beide ongelukkigen dat zij een kind heeft dat door erkennen de Nederlandse nationaliteit heeft verworven. Ook deze derde persoon verliest zijn of haar paspoort.

Dat zijn al drie gevallen op het kleine Bonaire. George Mensche ontkent dat hij jacht maakt op Dominicanen, hij voert slechts instructies uit die door Nederland zijn gegeven. Saillant detail is dat op 20 april Eilandsraadverkiezingen plaatsvinden. De personen waarvan het Nederlandse paspoort is afgenomen mogen daarvoor niet meer stemmen.

Last but not least heeft de hier beschreven kwestie geen gevolgen voor Lucy en/of Luchiano. Zij zijn Nederlander geworden op grond van getrouwd zijn en minimaal vijfjarig legaal verblijf op Curacao.

Voor de liefhebbers die het Papiaments machtig zijn is het artikel uit de Extra beschikbaar.

September 12, 2006

Vrouw niet

Dinsdagmiddag 12 september was een belangrijke dag in het kader van het dossier Nederlands Paspoort. De Nederlandse paspoorten van Lucy en Luchiano (8) zijn al binnen, vandaag waren de permanente verblijfsvergunningen voor Curacao aan de beurt.

Het betreft een zogenaamde Verklaring i.v.m. Toelating van Rechtswege die niet op Curacao geboren Nederlanders nodig hebben om op het eiland te mogen verblijven. Eisen zijn onder meer een bewijs van goed gedrag, het hebben van een ziektekostenverzekering en beschikken over voldoende middelen van bestaan en huisvesting. Meer eisen dan andersom gelden.

Om twee uur meldden wij ons met zijn vieren bij Immigratie in het Postkantoor van Punda. Net achter de ingang zitten altijd twee dames, zij zijn de receptie en handelen een aantal zaken zelfstandig af. Men dient er ook een nummertje te krijgen om ofwel een vergunning aan te vragen ofwel er een op te halen.

Na een minuut of tien wachten was ik aan de beurt. Wat bleek, voor het ophalen van een Toelating van Rechtswege heeft men geen nummertje nodig. "U moet bij het loket helemaal rechts zijn", zei de receptioniste vriendelijk.

"We moeten bij het loket helemaal rechts zijn", zei ik tegen Lucy, "en we hebben geen nummertje nodig." Er zat een dame achter het loket aan de rechterkant en een andere vrouw stond op een meter of drie van dat loket te wachten. Ik ging bij haar staan. Na een minuut of vijf meende ik een groen nummertje in haar hand te ontwaren.

"Heeft u een nummertje?", vroeg ik aan de dame. Ze had nummer 22 en 21 was aan de beurt. "Hmm, ze hebben mij gezegd dat ik geen nummertje nodig heb", zei ik tegen haar. De vrouw haalde haar schouders op, immers zij had een nummertje. Ik besloot eens te gaan informeren bij de dame achter het loket, die zat namelijk toch niets te doen.

"Ik kom twee Toelatingen van Rechtswege ophalen, heb ik dan een nummertje nodig?", vroeg ik. "Neen, u moet hiernaast zijn", antwoordde zij. Direct rechts van deze loketdame was inderdaad precies nog één raam met een gaatje erin. Het loket helemaal rechts. Toen ik voor dat loket ging staan kwam er redelijk snel met kalme tred een vrouw aanlopen.

CasaSpider: "Bon tardi. Ik kom de Toelatingen van Rechtswege voor mijn vrouw en zoon ophalen."
Loketdame: "Vrouw niet!"
CasaSpider: "Huh?!?"
Loketdame: "Uw vrouw is volwassen. Zij moet hem zelf komen ophalen."
CasaSpider terwijl Lucy naast hem verschijnt: "Hier is ze."
Loketdame: "Dan is het goed. Maar u zei ik kom de Toelatingen van Rechtswege ophalen."
CasaSpider: "Daar heeft u gelijk in."

Na het overhandigen van vier pasfoto's, een copie ziektekostenverzekering en de paspoorten van Lucy en Luchiano maakte de loketdame de documenten gereed. Om iets voor drie uur liepen we met twee permanente verblijfsvergunningen het postkantoor uit.

Hiermee is het dossier Nederlands Paspoort afgesloten. Voor ons is het een dossier met veel verhalen en herinneringen. De gekste dingen staan er niet eens in. Deels om destijds de zaak niet in gevaar te brengen, deels omdat zo nu en dan de lust nog ontbrak erover te schrijven.

Nu moeten wij alleen zien te voorkomen in een zwart gat te vallen.

August 25, 2006

Toch een leuke dag

Bij mijn werkgever liet ik donderdag Naturalisatiedag een werkgeversverklaring ondertekenen, copieerde er een salarisslip en meldde mij klokslag half twee wederom bij Immigratie in het Postkantoor te Punda. Er stond een rij van ongeveer 15 mensen. Na even wachten in de brandende zon ging de deur open. Even later overhandigde de baliemedewerkster mij nummer 83. Op het scorebord stond 72.

O ja, wat was eigenlijk de missie van dit bezoek aan Immigratie? De verblijfsvergunningen van Lucy en Luchiano (8) moeten nu zij Nederlandse staatsburgers zijn ingewisseld worden voor een Toelating van Rechtswege. Het grote voordeel hiervan is dat deze vergunning slechts éénmaal hoeft te worden aangevraagd en vervolgens altijd geldig blijft. Let wel, het betreft een vergunning om op Curacao te mogen verblijven.

Na vijf kwartier wachten lichtte nummer 83 op. Van bijna alle relevante en minder relevante papieren had ik copieën gemaakt. De Immigratie-medewerkster bekeek alles nauwgezet, zocht gegevens op in de computer en sprak na ongeveer een kwartier: "Over twee weken kunt u de vergunning ophalen. Paspoort, twee pasfoto's, plakzegel en bewijs van ziektekostenverzekering meebrengen."

Dat was goed nieuws. Als het een beetje meezit zijn we over twee weken helemaal klaar, wie had dat aan het begin van dit jaar gedacht.

's Avonds was er een UTS-receptie ter gelegenheid van het succesvol afronden van het Profit Center project. De receptie vond plaats in restaurant La Bahia op de eerste verdieping van hotel Otrabanda. Een mooie gelegenheid op een overdekt terras met uitzicht op de Sint Annabaai en de Handelskade in Punda. Leuk als er op enkele tientallen meters zo nu en dan een cruise- dan wel vrachtschip langs vaart.

Na de toespraken was er nog een buffet ook. In het gezelschap van de dames van Revenue Assurance, Pricing en niet te vergeten Shirley was het goed uit te houden. Naturalisatiedag was achteraf een stuk leuker dan hij 's morgens leek.

August 24, 2006

Naturalisatiedag

Vandaag donderdag 24 augustus 2006 is het feest want het is Naturalisatiedag. Deze dag is een initiatief van minister Rita Verdonk en vond in 2005 voor het eerst plaats. Gekozen is voor 24 augustus omdat op deze dag in 1815 de eerste grondwet werd ingevoerd in het Koninkrijk der Nederlanden.

Het is een feestdag voor immigranten aan wie het Nederlandse staatsburgerschap is verleend. Alle Nederlandse gemeentes hebben de plicht op deze dag een ceremonie te organiseren waarbij de nieuwe Nederlanders officieel hun Nederlandse paspoort krijgen.

Vanaf volgend jaar is Naturalisatiedag geen vrijblijvend nummer. De nieuwe Nederlanders moeten hierbij aanwezig zijn. De vraag is wat te doen met mensen die precies op 25 augustus in aanmerking komen voor het Nederlanderschap. Moeten zij een jaar wachten op hun paspoort? Of iemand die op Naturalisatiedag om een of andere reden verhinderd is?

Het idee van Naturalisatiedag is niet slecht. Een feestelijke ceremonie kan het Nederlandergevoel versterken. In de Verenigde Staten kent men Citizenship Day op 17 september, de datum waarop in 1787 de eerste constitutie werd getekend.

De wijze waarop Rita Verdonk Naturalisatiedag heeft gepresenteerd stuit echter op weerstand bij veel nieuwe Nederlanders en hun (Nederlandse) partners. De woorden plicht, niet vrijblijvend en moeten komen net iets te vaak voor om het woord feestelijk nog geloofwaardig te laten zijn.

Uit eigen ervaring weet ik hoeveel stress, gevoelens van overgeleverd zijn aan de Goden, tijd, relatiespanningen, geld en onverwachte tegenvallers men moet doorstaan om uiteindelijk zijn partner de Nederlandse nationaliteit te kunnen laten krijgen. Na zeven jaar huwelijk had Lucy nog steeds een visum nodig om in Nederland op vakantie te kunnen komen.

Op het forum van buitenlandsepartner.nl verwoordt Birima het als volgt, haar partner is afkomstig uit Gambia:

"De eerste associatie die bij mij opkomt is 'Pay Back Day'. Na een voor velen onder ons lang gevecht tegen de bureaucratische terreur dat men immigratiebeleid noemt, met een sterk ontregelend effect op de persoonlijke levenssfeer zit ik persoonlijk niet te wachten op een betuttelend 'welkom' van een afgezant van Verdonk c.s. Sterker nog, het zogenaamde 'strenge maar rechtvaardige beleid' is er direct verantwoordelijk voor dat mijn partner veel moeizamer en later inburgert dan noodzakelijk was geweest. Op enig inzicht in het door de feestjesbouwers veroorzaakte leed voor hen die de eindstreep (het Nederlanderschap) ondanks alles toch halen, kan ik ze niet betrappen. Hartelijke groeten, Birima."

In de Kennisgeving van Naturalisatie van Lucy en Luchiano staat de volgende zin: "Het is mogelijk dat u (en mogelijk ook het kind) voor een ceremonie wordt uitgenodigd om te vieren dat aan het kind de Nederlandse nationaliteit is verleend." Toevallig heb ik vandaag wel een receptie, maar niet ter gelegenheid van de Nederlandse nationaliteit van Lucy en Luchiano.

Onze Nederlandse paspoorten zijn binnen. De laatste stap in het proces is het uitschrijven bij Immigratie. De huidige verblijfsvergunningen dienen omgezet te worden in een Toelating van Rechtswege. Woensdagmiddag om twee uur vervoegden Luchiano en ik ons bij Immigratie in het Postkantoor te Punda. Ik dacht dat het tonen van de paspoorten, de Kennisgeving van Naturalisatie en de oude vergunningen wel voldoende was.

Maar dat is niet zo. Ik kreeg een aantal formulieren mee die ingevuld moeten worden, waaronder een werkgeversverklaring. Dit dient allemaal ingeleverd te worden samen met copieen van de paspoorten en de oude vergunningen. Vandaag op Naturalisatiedag ondernemen we een nieuwe poging.

Het feestgevoel is er nog niet echt.

August 23, 2006

Carré

De werktitel van deze post is Full House, een naam die naadloos aansluit bij mijn achternaam maar die pokertechnisch drie en twee gelijken vertegenwoordigt. In dat licht bezien past Carré beter.

Dinsdag 22 augustus om iets over twee uur zaten wij met zijn vieren bij Kranshi, onze Burgerlijke Stand. Deze keer hadden we nummer 346 en was er één persoon voor ons. Doel van het bezoek was het ophalen van het derde Nederlandse paspoort, het paspoort voor de koningin van ons gezin, Lucy.

Wat kon er mis gaan? Op zijn hoogst was de foto afgewezen, maar aangezien het biometrische paspoort met chip pas vanaf 26 augustus actief wordt dacht ik dat de dames en heren paspoortvervaardigers wel een oogje zouden dichtknijpen.

Carré: Alle vier hebben wij nu ons Nederlandse paspoort, Lucy was op dinsdag 22 augustus de laatste. Klik voor groter/sluiten.En zo was het ook. Lucy's paspoort lag keurig klaar en na het laten zien van haar Sedula (identiteitsbewijs) en het zetten van een handtekening is ook zij nu in bezit van een Nederlands paspoort.

Mensen die het dossier Nederlands Paspoort gevolgd hebben begrijpen waarom wij hier zo ontzettend blij mee zijn. Voor anderen is het wellicht een tikkeltje vreemd. Toen Luchiano (8) en Diana (3 maanden) vorige week hun paspoorten kregen mailde CasasPa het goede nieuws naar mijn drie zussen.

Zus Monica mailde mij daarop: "Gefeliciteerd met de paspoorten! (wel een wat vreemde felicitatie trouwens)." En feitelijk is dat ook zo. Echter als op zich vanzelfsprekende dingen ineens niet (meer) vanzelfsprekend zijn leert men ze wel waarderen.

Lucy wilde niet op de foto. Dan helpt er maar een ding en dat is chantage. "Weet je zeker dat je niet op de foto wilt? In dat geval zie ik mij namelijk genoodzaakt iets te photoshoppen."

Het maakte geen indruk: "Dan doe ik aangifte", antwoordde de kersverse Nederlandse. "Je gaat je gang maar", dacht ik en zocht een mooie foto uit waar ik het paspoort in kon verwerken.

"Hé, nu ik een Nederlands paspoort heb mag ik zeker ook stemmen", riep Lucy verheugd. Dat klopt. Over iets meer dan een jaar vinden de Eilandsraadverkiezingen plaats op Curacao. Toen realiseerde ik mij dat wij ook op 22 november mogen stemmen, voor de Tweede Kamerverkiezingen in Nederland.

Tot op heden heb ik nooit gebruik gemaakt van het recht om vanuit Curacao mee te stemmen in Nederland, maar dat gaat dit jaar veranderen. Volgens de website www.kiezenuithetbuitenland.nl kunnen we zelfs via internet stemmen. Alhoewel een foto van Lucy die een stembiljet in een oude melkbus duwt wel authentieker oogt.

De stap die ons nu nog rest is het uitschrijven van Lucy en Luchiano bij de Immigratiedienst. Helemaal beseffen doen we het nog niet, maar we zijn allemaal Nederlanders!

Alle posts met betrekking tot dit onderwerp zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

Update 23.08.2006 / 12:30

Helaas voor Lucy, maar zij mag niet voor de Tweede Kamerverkiezingen in Nederland stemmen. Daar kwam ik achter bij het invullen van het electronische aanvraagformulier. Nederlanders die in de Nederlandse Antillen wonen moeten ten minste tien jaren in Nederland hebben gewoond, tenzij zij in Nederlandse openbare dienst werkzaam zijn, of de Nederlandse echtgenoot zijn van een Nederlander in Nederlandse openbare dienst.

Beetje jammer.

August 17, 2006

Twee paspoorten zijn binnen

Op donderdag 3 augustus leverden we met succes alle bescheiden in om een Nederlands paspoort te laten maken voor zowel Luchiano (8) als Diana (3 maanden). Lucy moest nieuwe pasfoto's laten maken en dus even geduld hebben.

Luchiano (8) en Diana (3 maanden) zijn blij met hun Nederlandse paspoort. Klik voor groter/sluiten.De termijn voor het in handen krijgen van het paspoort is twee weken. Donderdagmiddag reden Luchiano en ik naar Kranshi, onze Burgerlijke Stand.

Luchiano haat Kranshi omdat we daar al regelmatig een aantal uren hebben zitten wachten. Hij moest mee van mij omdat hem misschien gevraagd zou worden zijn handtekening te zetten.

Het afhalen van een paspoort gaat in de regel snel. Toch moesten we ook nu tamelijk lang wachten omdat de dienstdoende beambtes kennelijk nog met lunchpauze waren. Ik keek wat rond en Luchiano speelde Power Rangers op de GameBoy.

Ons nummer 332 verscheen op het scorebord en we liepen naar loket 8. "En nu maar hopen dat de pasfoto's door de Fotomatrix 2006 zijn gekomen", ging het door mij heen. De ambtenares haalde twee plastic mapjes en al snel zag ik in elk van hen een paspoort met rode kaft.

Voor de ontvangst van Diana's paspoort mocht ik tekenen, maar Luchiano diende inderdaad zelf zijn handtekening te zetten als ontvangstbevestiging. Goed dat ik hem had meegenomen. Helemaal bevatten dat hij nu twee nationaliteiten heeft doet Luchiano nog niet.

's Avonds maakten we een paar foto's van de feestvarkens:

  • Luchiano en Diana op bed met hun Nederlandse paspoorten.
  • Diana gaat er even voor zitten, met 104 dagen een Nederlands paspoort... ga er maar aanstaan.

Donderdag 17 augustus 2006 gaat in de boeken als de dag dat Luchiano officieel Nederlander is en ook nog eens met mijn achternaam. Het is helaas ook de dag dat Dirk Kuyt officieel in dienst is getreden van de FC Liverpool en daardoor afscheid heeft genomen van Feyenoord.

De transfersom bedraagt 18 miljoen euro en Kuyt gaat 1.7 miljoen euro netto per jaar verdienen. Een salaris een DBA waardig.

August 8, 2006

Drie uit drie of te vroeg gejuicht?

Vorige week donderdag werd Lucy's pasfoto geweigerd bij Kranshi, onze Burgerlijke Stand. De foto voldeed niet aan de Fotomatrix 2006, hij was te klein en Lucy glom hetgeen de paspoortbeambte als overbelicht interpreteerde.

Maandag ging zij terug naar Fotostudio Tramm. De Tramm-fotografe maakte gratis nieuwe pasfoto's, vijf stuks zelfs. Maar hoe men het ook probeerde, Lucy's gezicht bleef op bepaalde plaatsen glimmen. Dat is inherent aan het gebruik van een flitslicht. Op het laatst zei de Tramm-medewerkster dat dit de laatste keer was dat het bedrijf nog pasfoto's maakte.

Er kwamen een paar mensen de zaak binnen. "Waar komt u voor? Toch niet om pasfoto's te laten maken?", vroeg de Tramm-conductrice angstig. Ja, de Fotomatrix 2006 hakt erin.

Dinsdag om 14:50 had Lucy haar tweede afspraak bij Kranshi. We zochten alle papieren bij elkaar en namen ook de pasfoto's van Luchiano (8) en Diana (3 maanden) mee. Ter vergelijking.

We hadden nummer 214, wederom met twee mensen voor ons. Het verbaasde mij niet echt dat ook deze keer de serie niet op het scorebord werd weergegeven. Na tien minuten besloot ik de receptioniste aan te spreken. Het bleek dat een oudere Dominicaanse dame met nummer 213 die tegenover ons zat voor ons was. Zij zat er al vanaf half drie.

Om iets na half vier waren we aan de beurt, bij dezelfe vrouwelijke beambte als donderdag. Loket twee. "Zullen we eerst de pasfoto maar checken?", hielp ik. Dat leek haar een goed idee. Toen zij de foto zag begon ze al van neen te schudden, weer overbelicht. Ik speelde mijn eerste en tevens laatste troef uit door de foto's van Luchiano en Diana te laten zien. "Kijk, hier staan ook lichtvlekken op. Alleen omdat mijn vrouw donkerder is vallen ze bij haar meer op."

"Okay, ik neem de foto", zei de dame. Na het controleren van de papieren, het meten (1.55) en het zetten van de handtekening moest de foto nog in de daarvoor bestemde ruimte geschoven worden. Dat was een heel karwei. "Hij is iets te groot", zei de beambte. "Als haar haar niet zo hoog was zou het net gaan".

"Kunt u het haar er niet een stukje uitschuiven, immers haar behoort niet tot de gezichtskenmerken", beargumenteerde ik. De vrouw volgde mijn advies op. Nu hopen dat de foto ook in Nederland wordt geaccepteerd. Eind augustus weten we het.

August 4, 2006

Twee uit drie

Donderdagmiddag om twee uur hadden wij drie afspraken lopen voor het aanvragen van een Nederlandse paspoort. Ruim op tijd meldden we ons bij Kranshi, de Burgerlijke Stand. We ontvingen de nummers 220, 221 en 222 en werden verzocht in de wachtruimte plaats te nemen.

Volgens de bonnetjes waren er twee personen voor ons. De tijd verstreek en op het electronische scorebord zag ik diverse series nummers voorbij komen, maar niet de verwachte 219. Na een half uur wachten, Diana (12 weken) sliep gelukkig, besloot ik navraag te doen. Een dame van de receptie liep met mij mee naar de loketten en wapperde met onze nummers. Dit was kennelijk het signaal voor een ambtenaar om de betreffende serie te activeren.

Na een minuut of vijf werd inderdaad nummer 219 aangegeven. Het leek mij sterk dat de persoon met nummer 219 nog in de zaal zat en dat klopte ook. Een veiligheidsbeambte riep met luide stem: "Wie komt er hier voor een paspoort?"
- "Ikke!", riep ik.
"Welk nummer heeft u?", vroeg de beambte.
- "220", antwoordde ik naar waarheid.
"Neen, dan bent u niet aan de beurt. Nu is nummer 219.", zei de man.

Ja, dat wisten wij ook wel. Gelukkig was er toch iemand die uiteindelijk besloot om nummer 220 op te laten lichten. Bij de slager doet men dat toch sneller.

Met licht bonzende harten liepen wij naar de balie. Bonzend, omdat bij het afwikkelen van dergelijke formaliteiten van alles fout kan gaan. Weliswaar zijn Lucy en Luchinao (8) nu Nederlanders en dat is het allerbelangrijkste, maar dit wordt hun eerste Nederlandse paspoort en wij hadden al een paar afwijzingsredenen in ons hoofd.

We begonnen met Lucy. Op het moment dat ik haar pasfoto aan de vrouwelijke paspoortbeambte gaf was het al mis. "O nee, die achtergrond is niet goed." "Wat?", riep ik uit, "die foto is gemaakt bij Fotostudio Tramm." Alsof dat enige indruk maakte. "En ze glimt op haar voorhoofd, die foto is overbelicht." Dat kon er ook nog wel bij.

Toen legde de vrouw de foto onder het RODE TRANSPARANT MAATVOERING FOTOMATRIX MODEL 2006: "Het gezicht is te klein." Foto afgewezen. Geheel toevallig heeft Don Amaro vandaag een post over de FotoMatrix geschreven en de eerste alinea daarvan slaat dus meteen de spijker op de kop.

Het heeft allemaal te maken met een chip in het nieuwe paspoort waarin een gezichtsopname is opgeslagen. Aan de foto die men hiervoor gebruikt worden strenge eisen gesteld en die eisen kan men vinden in de Fotomatrix.

De paspoortdame wilde de foto's van de andere twee kandidaten zien. Eerst schudde ze van neen met haar hoofd, daarna werden de foto's grondig bekeken en onder de BLAUWE TRANSPARANT MAATVOERING FOTOMATRIX MODEL 2006 gelegd. De blue pill is voor kinderen tot en met tien jaar, de red pill voor personen vanaf elf jaar.

Uiteindelijk werden de foto's van Luchiano en Diana goed bevonden. Tussendoor kwam een oudere man een nieuwe foto brengen, ook de zijne was eerder afgewezen. Nu moesten de documenten van Luchiano overhandigd worden. Dominicaans paspoort, geboorte-akte, verklaring van erkenning en de kennisgeving van het Nederlanderschap. Vooral de geboorte-akte uit Santo Domingo werd nauwkeurig bekeken. Alles bleek in orde. O ja, we moesten Luchiano meten, hij is 1 meter 34.

Met Diana ging het van een leien dakje. De paspoortbeambte geloofde de opgegeven lengte van 61.5 centimeter op mijn blauwe ogen. Op donderdag 17 augustus kunnen we de twee paspoorten ophalen. In de tussentijd gaan wij terug naar Fotostudio Tramm om Lucy desnoods met behulp van Adobe Photoshop 7 er goed op te krijgen.

We zijn verder dan we ooit geweest zijn.

July 29, 2006

Hollanders

Vrijdagmiddag om iets voor half twee verliet ik ons huis om naar mijn werk te gaan. De brievenbus stond open en er lagen twee papiertjes in dat er iets op het postkantoor te Punda klaar lag. Luchiano's naam stond erop. "Krijg nou wat, dat is zeker een kado voor Luchiano (8)", dacht ik. Na Bouties badspeeltjes gaat het wel rap.

Op weg naar het postkantoor overviel mij ineens een beklemmend gevoel. Het was wel vreemd dat het twee papiertjes waren. Het andere papiertje bleek voor Lucy te zijn. "Aiaiai, de IND", schoot het door mij heen.

Gelukkig had ik zowel mijn als Lucy's sedula (identiteitsbewijs) bij me en overlegde deze met de papieren. Helaas mocht de medewerkster van het postkantoor de brief voor Lucy niet meegeven, zij had mij op het papiertje moeten machtigen. Met de brief voor Luchiano liep ik naar de auto, onderweg bedenkend wat te doen. Immers, eerder hadden we post van de IND ook al in de auto geopend en toen was het slecht nieuws. Van zulke dingen wordt men bijgelovig.

Vrijdag 28 juli 2006: Lucy en Luchiano hebben de Nederlandse nationaliteit. Klik voor groter/sluiten.Mijn nieuwsgierigheid overwon en in de auto frommelde ik de papieren uit de envelop. Het eerste wat ik las was dit.

"... het Nederlanderschap is verleend..." ik dacht dat ik gek werd. Iedere keer als ik onderweg naar huis voor iets moest stoppen las ik het papier opnieuw. Luchiano is Nederlander!

Met 99.99% zekerheid was nu ook aan Lucy de Nederlandse nationaliteit verleend. Luchiano was een twijfelgeval omdat hij in de Dominicaanse Republiek nog steeds zijn moeders achternaam draagt.

Op Curacao heet hij al Spider van achteren omdat ik hem op 25 oktober 2004 heb erkend. Hierdoor heeft Luchiano een dubbele identiteit en volgens de ambtenaren op Curacao is dit een reden om het naturalisatieverzoek af te wijzen, hoe bizar het ook is.

Thuis vertelde ik het goede nieuws aan Lucy en Luchiano. Vooral de kleine man was er bijzonder content mee. 's Avonds op het journaal was een thema dat de luchthavenbelasting op Hato wordt verhoogd naar 33 US-dollars. "Hoeven mensen met een Nederlands paspoort dat niet te betalen?", vroeg hij hoopvol. Neen, jammer genoeg moeten mensen met een Nederlands paspoort dat ook betalen.

Lucy zette haar handtekening op het papier en even later kon ik op het postkantoor ook haar brief in ontvangst nemen. Het pakketje was iets dikker dan dat van Luchiano. "Het zal toch niet...", ging er door mij heen. Alle stress die wij hebben gehad gedurende de naturalisatieprocedure kwam naar boven. Snel las ik de brief en gelukkig, ook Lucy is nu Nederlandse. Dat haar pakketje dikker was kwam doordat de IND de originele geboorte- en huwelijksaktes mee terug had gestuurd.

Vanaf 18 mei 2006, op mijn verjaardag, hebben Lucy en Luchiano bij Koninklijk Besluit 06001751 de Nederlandse nationaliteit. Volgende week maken we een afspraak bij Kranshi (Burgerlijke Stand) om de Nederlandse paspoorten voor zowel Lucy en Luchiano als voor Diana (12 weken) aan te vragen.

Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Na het wegvallen van Salomon Kalou kan bondscoach Marco van Basten nu zonder problemen Luchiano oproepen voor het Nederlands Elftal. Alle posts met betrekking tot dit onderwerp zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

March 7, 2006

Erkennen zorgt voor hoofdbrekens

Maandagmiddag had ik vrij. Niet vrij in de zin van doen waar men zin in heeft, maar om enige zaken te regelen bij Kranshi, ons gemeentehuis. De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) wacht nog steeds op een aantal formulieren van ons om de naturalisatie-aanvraag van Lucy en Luchiano (8) te behandelen.

Het gaat om Luchiano's meest recente verblijfsvergunning, om een Akte van Erkenning en om een verklaring van de Vreemdelingendienst dat wij hier geen criminele dingen uitspoken.

Op woensdag 15 februari was de verblijfsvergunning klaar. Dat was gemakkelijk. Men maakte er een copie van die werd voorzien van stempels en handtekeningen. Klaar om te versturen.

De Akte van Erkenning was een groter probleem. Op woensdag 1 maart kregen wij bij Kranshi te horen dat men geen Akte van Erkenning mocht afgeven omdat deze zes maanden na het erkennen vervalt. Een van de meest merkwaardige regels die ik ooit heb gehoord.

In de loop der jaren heb ik diverse pogingen ondernomen om Luchiano te erkennen. Iedere keer had men een ander excuus waarom dat niet kon. Wij waren dan ook erg blij toen het op 25 oktober 2004 plotseling wel lukte. Inmiddels heb ik spijt als haren op mijn hoofd van het erkennen. Het heeft ons tot nu toe slechts ellende gebracht. En de-erkennen mag niet.

Kort samengevat speelt het volgende. In Santo Domingo heet Luchiano Vasquez van achteren. Op Curacao is hij door het erkennen ingeschreven met mijn achternaam. Bij Kranshi heeft men ons er al op gewezen dat de IND hier moeilijk over gaat doen, omdat Luchiano in hun ogen nu twee identiteiten heeft.

Vorig jaar hebben wij een vergeefse poging ondernomen om Luchiano's achternaam in Santo Domingo te wijzigen. Vorige week is Lucy bij het Dominicaanse Consulaat op Curacao geweest en daar heeft men haar verteld dat de wet in de Dominicaanse Republiek versoepeld is met betrekking tot het wijzigen van achternamen. Wij gaan het opnieuw proberen.

Echter, hiervoor dient de Akte van Erkenning opgestuurd te worden. Dezelfde akte die ook naar de IND moet. Wij hebben er echter maar één en het schijnt dus onmogelijk te zijn om er nog een uit te draaien. Als we de akte naar Nederland sturen kan de IND Luchiano's aanvraag alsnog afwijzen op grond van de dubbele identiteit. Als we eerst de naamwijziging in Santo Domingo proberen te regelen zijn we te laat bij de IND. Immers, diverse andere papieren die al in het bezit van de IND zijn zoals de gelegaliseerde Huwelijks- en Geboorte-aktes vervallen dan.

Bij Kranshi werden we maandag goed geholpen, we hebben er bijna twee uur gezeten. Men heeft van alles geprobeerd om toch aan een tweede akte te komen. Op een of andere manier is dat uiteindelijk nog gelukt ook. Dinsdagmorgen om acht uur moest ik 15 gulden betalen voor een zegel en even later kreeg ik een Akte van Erkenning die wel erg veel lijkt op de akte die reeds in ons bezit is. We kunnen nu beide trajecten parallel in. Helaas biedt dit nog steeds geen enkele garantie op succes.

Kranshi regelt het aanvragen van de papieren bij de politie. Dit kan een paar weken duren. De tijd begint te dringen. Gevoelsmatig zie ik het toch als een kleine overwinning. Er werd met ons meegedacht en men bood een alternatieve oplossing. Dat geeft de burger moed.

En dat allemaal op de dag van de Gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Wie gaat er winnen?

March 2, 2006

El Sapo El Sapo (22)

1.

Woensdagmorgen om 07:50 hadden wij alweer ons zesde consult bij gynaecoloog Dr. A. Henriquez. Luchiano (8) was vrij wegens carnaval en ging met ons mee. Alles verloopt voorspoedig, alleen Lucy's bloedwaarde is met 9.6 nog steeds aan de lage kant. In ieder geval was het iets beter dan de 9.4 van de vorige keer. De streefwaarde is 11.

De dokter luisterde naar het hartje van de baby dat nog steeds even snel tikt, 150 aanslagen per minuut. Luchiano vond het tamelijk hard klinken.

2.

Op 14 december kregen wij geen leuk kado, namelijk een brief van de IND waarin stond dat er een aantal formulieren ontbrak om de aanvraag tot naturalisatie van Lucy en Luchiano af te kunnen handelen. Een van die formulieren was de nieuwe verblijfsvergunning van Luchiano. Die is sinds kort binnen.

Een ander formulier was de Akte van Erkenning, waardoor Luchiano mijn achternaam heeft gekregen. Dat vonden wij erg vreemd, want deze akte hebben wij wel degelijk ingeleverd. We moesten woensdag toch al naar Kranshi (gemeentehuis) om Lucy's nicht Sugey uit te nodigen voor een vakantie. Dominicanen mogen niet zomaar ergens naartoe op vakantie, neen zij moeten uitgenodigd worden. De maximale verblijfstermijn is drie weken en ik moet garant staan voor alle eventuele kosten.

Maar daar gaat het niet om. We moesten bijna twee volle uren wachten bij Kranshi en toen we eindelijk aan de beurt waren maakten we van de gelegenheid gebruik om nog meer dingen te vragen. Onder anderen een bewijs dat ik Luchiano erkend heb. De vrouwelijke beambte keek wat naar het scherm en zei even later dat dat niet kon.

"Hoezo kan dat niet?"
- "Neen, ik mag dat niet geven. Waar heeft u de originele akte dan?"
"Die hebben we overhandigd aan een beambte hier bij Kranshi die ons dossier voor de IND samenstelde."
- "Dan moet u met hem gaan praten."

De betreffende beambte was niet op zijn plaats, maar een vriendelijke dame stond ons te woord. Zij keek in het dossier en zag tot mijn verbazing niets van een Akte van Erkenning. De vraag is nu wat er met die akte is gebeurd. Aanstaande maandag hebben we een afspraak om een en ander uit te zoeken. Het zal mij benieuwen.

Dat de Akte van Erkenning niet opnieuw uitgegeven mag worden is volgens Kranshi overigens het gevolg van een Nederlandse wet. Na zes maanden wordt dat vernietigd... ???

3.

Een week of twee geleden berichtte ik over Luchiano's aanstaande spreekbeurt en dan met name over zijn laconieke houding met betrekking tot het voorbereiden daarvan. Sinds die dag hebben aardig wat mensen het CasaLog gevonden met de zoekterm spreekbeurt.

Er wordt gezocht naar spreekbeurten over allerlei onderwerpen, waaronder ook dinosaurussen. Inmiddels staat Luchiano's spreekbeurt online maar ik zeg niet waar.

Donderdag was de dag van de spreekbeurt en ik was erg benieuwd naar mijn het cijfer. Juffrouw Margriet kwam al snel naar mij toe. Ze wilde twee dingen bespreken. Ten eerste mag Luchiano geen Maltin Polar meer mee naar school nemen omdat dat in een blikje zit. Juist die dag was het op tafel omgevallen.

Ten tweede waren er meer kinderen die die ochtend hun spreekbeurt moesten houden. Bij de eerste spreekbeurt viel er al een glas kapot en toen juffrouw Margriet de scherven opruimde sneed zij zich in haar vinger. Door de ontstane vertraging kwam Luchiano niet meer aan de beurt.

Pech voor hem want nu moest hij 's middags en 's avonds extra oefenen.

December 14, 2005

Dat is ook geen leuk kado

In de brievenbus vonden wij vandaag het bericht dat er een poststuk voor Lucy klaar lag op het postkantoor in Punda. "Wanneer zullen we het gaan ophalen?", vroeg ik haar. "Zo snel mogelijk", antwoordde Lucy die natuurlijk erg benieuwd was.

Bij het postkantoor aangekomen overhandigde ik het ophaalformulier aan de loketbeambte. Tevens schoof ik Lucy's sedula (identiteitsbewijs) onder het ruitje door. De vrouw completeerde het formulier met Lucy's gegevens en ging op weg om het pakketje te halen.

"Hé, maar het is voor een vrouw", zei ze toen ze met een soort van dikke brief terugkwam. "Ja, dat klopt", zei ik wijzend naar Lucy, "kijk, daar staat ze."

"Ja maar, u heeft uw eigen sedula aan mij gegeven", sputterde de vrouw. "Neen hoor, ik gaf u die van mijn vrouw en kijkt u maar eens goed, want wij lijken echt niet op elkaar." Nu zag de loketbeambte het ook. Wel een beetje laat natuurlijk.

Het poststuk was dus geen pakketje maar een brief. Ik zag de teleurstelling al in Lucy's ogen. Maar het werd nog erger, het was namelijk een aangetekende brief van de IND, de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Dat is ook geen leuk kado!

Met betrekking tot naturalisatiezaken zijn wij inmiddels bijzonder sceptisch en wantrouwend. "Dat is vast geen goed nieuws, laten we maar wachten tot we thuis zijn met het openen van de envelop", stelde ik voor. In de auto kon ik toch niet wachten. De angstige vermoedens werden bewaarheid.

Op 4 juli 2005 hebben wij 586 Antilliaanse guldens betaald voor de naturalisatieprocedure. Diezelfde dag hebben wij de laatste formaliteiten bij de heer Marten van Kranshi afgehandeld. De envelop met alle -originele- papieren was gereed en werd naar Nederland gestuurd.

Vandaag, woensdag 13 december 2005, ontvingen wij dus een brief van de IND waarin stond dat een aantal formulieren ontbreekt. Zowel van Lucy als van Luchiano. Dat is op zich al heel vreemd. We moeten dit voor 1 mei 2006 in orde maken, anders wordt ons verzoek afgedaan op grond van de alsdan beschikbare gegevens.

De vraag is nu of Kranshi in gebreke is gebleven en bepaalde formulieren niet heeft opgestuurd of dat dit een simpele truc van de IND is om zichzelf een half jaar uitstel te geven.

Het goede nieuws is dat we nu in ieder geval wel weten dat we in de IND-molen zitten. Wij hebben weer iets om uit te zoeken. Hmm, die zin komt vaker voor in dit dossier. En ik mag op pad om iets voor Lucy te verzinnen, als compensatie voor het niet zo leuke kado.

Alle posts met betrekking tot dit onderwerp zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

April 14, 2005

Een tikkeltje vreemd

Woensdagmorgen om tien uur hadden we (wederom) een afspraak bij Kranshi (gemeentehuis) voor de aanvraag van Lucy en Luchiano's naturalisatieverzoeken. Eerst moest ik snel een brief laten ondertekenen door de heer Grüning. Dat was zo gepiept.

Enigszins nerveus dan wel opgefokt zaten we even later tegenover de behandelend beambte. Tot nu toe kwam deze man namelijk steeds met iets nieuws waaraan wij moesten voldoen. De laatste keer was dat het feit dat de huwelijks- en geboorte-actes door een beëdigd vertaler van het Spaans in het Nederlands vertaald moesten worden. Tevens moest Lucy haar voorlaatste verblijfsvergunning opsporen.

De behandelend beambte keek de overlegde papieren nauwkeurig na. Vervolgens maakte hij copieën van de actes, voorzag deze copieën van waarborgstempels en overhandigde ze aan ons. Nederland heeft de originele documenten nodig voor de beoordeling. Met betrekking tot Luchiano waarschuwde de behandelend beambte ons dat deze aanvraag hoogstwaarschijnlijk afgewezen wordt wegens zijn Dominicaanse achternaam op de geboorte-acte en in het paspoort terwijl hij op Curacao is ingeschreven met mijn achternaam. Dankzij het erkennen in oktober 2004.

Het dossier leek compleet. De beambte overhandigde ons een papier waarmee wij een kleine 600 gulden moeten storten bij de Giro. Met de kwitantie van deze storting dienen wij aanstaande dinsdag terug te komen.

Buiten keken Lucy en ik elkaar aan. Dit viel ons alleszins mee! In de auto begon de onzekerheid. "Ik dacht dat het duurder was, zo'n 449 Euro", zei ik tegen Lucy. Zij dacht hetzelfde. We zouden toch niet ongemerkt een ander traject ingaan? Ik ging naar mijn werk en Lucy belde voor de zekerheid met de behandelend beambte.

Nu komt het vreemde.

Lucy belde mij op mijn werk. Ik moest de behandelend beambte bellen. Dat deed ik meteen. De man zei dat ik nog niet moest betalen, want de stukken gingen eerst naar de Vreemdelingendienst. Als deze negatief adviseert zijn wij ons geld kwijt. Wat vreemd dat hij daar nu mee kwam. Ik vroeg hoe lang dat gaat duren bij de Vreemdelingendienst. "Wij bellen u als het klaar is."

Ja, maar hoe lang duurt dat dan. Maanden? Het kon inderdaad maanden duren. "Zo gaat dat hier". Lucy en ik zijn allebei in de veronderstelling dat de papieren al lang bij de Vreemdelingendienst zijn geweest, namelijk voor het Inburgeringsexamen.

We hebben weer iets om uit te zoeken.

Alle posts met betrekking tot dit onderwerp zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

March 30, 2005

Koude douche bij Kranchi

"Ben benieuwd wat ze vandaag weer verzinnen om ons tegen te werken", vroegen Lucy en ik ons af. Dinsdag had Lucy direct naar onze behandelend beambte gebeld voor een afspraak. Woensdag om tien uur mochten we komen, dat was snel!

Tot tien over half elf moesten we wachten. We overlegden de papieren en wachtten gespannen af. "Die geboorte-actes moeten vertaald worden in het Nederlands." Dat was inderdaad nieuw voor ons. Hetzelfde geldt overigens ook voor de huwelijksacte. Dat gaat ons, behalve nog meer tijd, zo'n 330 Antilliaanse guldens kosten. En waarom had men dat niet bij onze voorgaande bezoeken kunnen vertellen?

Lucy's verblijfsvergunning was in orde. Alleen moet zij bij de aanvraag ook alle oude verblijfsvergunningen overleggen. Vraag mij niet waarom. Deze hebben wij al lang weggegooid en daarom mag Lucy nu proberen bij het postkantoor een soort van memorandum te krijgen met de oude vergunningen. Het zou mij verbazen als dat gaat lukken.

Het probleem van Luchiano's geboorte-acte, waar zijn Dominicaanse achternaam op staat, was bekend. Daarvoor heb ik een brief geschreven die door de heer Grüning ondertekend diende te worden. Wij waren in de veronderstelling dat die brief in het dossier zat. Dit was echter niet het geval, nu moeten we nogmaals naar de heer Grüning. Kernpunt is dat ik in oktober 2004 Luchiano erkend heb. Hierdoor draagt hij op Curacao mijn achternaam, maar in de Dominicaanse Republiek nog niet. Bij de paspoortaanvraag kan Nederland hier moeilijk over doen.

Waar Nederland volgens de behandelend beambte ook moeilijk over gaat doen is het voor mij logische feit dat op Luchiano's Dominicaanse paspoort zijn Dominicaanse naam staat. De behandelend beambte raadde ons aan om dit paspoort bij het Dominicaanse Consulaat te laten vernieuwen, met mijn achternaam. Wij wierpen tegen dat dit kostbaar is (zo'n 300 gulden) en bovendien niet zomaar mogelijk. Immers, op Luchiano's geboorte-acte staat zijn moeders naam.

Neen, dat kon best. Wij gingen naar het Dominicaanse Consulaat, primair voor de vertalingen, secundair voor het paspoort. Het vertalen dient te geschieden bij de heer Joubert. Daar ben ik in 1999 al eens geweest om mijn geboorte-acte in het Spaans te laten vertalen, voor het huwelijk met Lucy. Aangaande het paspoort vertelde men dat het onmogelijk is om mijn achternaam te gebruiken zolang deze niet op de geboorte-acte staat.

Deze week bieden we de drie actes ter vertaling aan bij de heer Joubert. Lucy gaat proberen om haar oude verblijfsvergunningen boven water te halen. Vervolgens moeten we langs bij de heer Grüning om mijn begeleidende brief aangaande het erkennen te laten tekenen. En dan mogen we weer een afspraak met de behandelend beambte maken. Als het goed is gaan de paspoortaanvragen van Lucy en Luchiano dan de deur uit, na achterlating van circa 500 Euro.

Men krijgt het gevoel of men als kleine eenmanszaak in een strijd is verwikkeld tegen een multinational. Ondanks dat men gelijk heeft verliest men uiteindelijk wegens gebrek aan middelen. Echt vrolijk word ik niet van dit alles.

Maar we hebben weer wat te doen!

Alle posts met betrekking tot de Nederlandse paspoorten voor Lucy en Luchiano zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

March 25, 2005

Een stapje terug

Dinsdag waren Lucy en ik enigszins blij na het gesprek met mr. Grüning. Inmiddels had ik kort en bondig onze situatie op een A4-tje geschreven. Op donderdagochtend meldden wij ons met alle papieren bij de receptie van Kranshi om de paspoortaanvragen van Lucy en Luchiano (7) er bij de heer Marten doorheen te krijgen.

Dat kon niet. Paspoortaanvragen kunnen alleen op dinsdag en woensdag. Een week eerder waren wij nog op donderdag geholpen, maar vooruit, regels zijn regels. Door de telefoon zei ik tegen de heer Marten dat ik dan dinsdag wel terugkwam. Maar dat kon ook niet. Ik moest maar een telefonische afspraak maken.

Cyberjunk vraagt zich wel eens af hoe ik zo goed mijn kalmte kan bewaren. Wel, dat lukte nu ternauwernood. Immers, wij kwamen hier niet voor een intake, neen, na twee maal afgewimpeld te zijn wilden we nu eindelijk de paspoortaanvragen afronden. Puur geluk dat de gekozen burgemeester de gemoederen bezig houdt, want anders kwam er per 1 april vast weer een nieuwe wet die paspoortaanvragen van buitenlanders een stuk moeilijker maakt.

Toevallig kwam de heer Grüning binnen. Wij klampten hem direct aan en hij ging met mijn brief naar de heer Marten. Toen hij terugkwam legde hij uit waarom er gebeld moet worden voor afspraken. Omdat onze situatie enigszins anders is, stelde de heer Grüning voor om dinsdag rechtstreeks met de heer Marten te bellen voor een afspraak.

Dit voorstel moest ik wel accepteren. Dinsdag horen we wanneer we uiteindelijk langs mogen komen. Ik vind alles best, als dat ten eerste maar niet al te lang duurt en ten tweede de aanvraag ook daadwerkelijk afgehandeld wordt.

Waarom blijft het in onze hoofden maar knagen: "Wat zullen ze straks weer verzinnen om de zaak te traineren?"

Speciaal voor de liefhebber: het Dossier Nederlands Paspoort, alle posts op een rijtje.

March 22, 2005

Op gesprek bij Kranshi

Afgelopen donderdag keerden Lucy en ik onverrichterzake terug van Kranshi, ons gemeentehuis. We probeerden Lucy's aanvraag voor een Nederlands paspoort er doorheen te krijgen. De beambten daar wilden toch een poging ondernemen om tegelijkertijd Luchiano's aanvraag mee te sturen. Ondanks dat Luchiano (7) dankzij mijn erkenning op Curacao een andere achternaam (en dus identiteit) heeft dan in Santo Domingo.

Vandaag hadden wij een afspraak met Mr. Max Grüning, de topjurist van Kranshi. Hij wilde mij graag even in persoon spreken en zien. Mr. Grüning legde uit dat er een probleem is met de twee identiteiten. Dat moet opgelost worden.

Hij vond mijn verhaal plausibel klinken en stelde voor dat ik dit heel beknopt opschrijf. Vervolgens gaat de paspoort-aanvraag voor zowel Lucy als Luchiano door. Mr. Grüning ondertekent mijn verklaring en dan is het afwachten of het strenge Nederland hier genoegen mee neemt. Parallel gaan wij proberen om Luchiano ook in Santo Domingo van mijn achternaam te voorzien. Wie wil er immers niet Spider van achteren heten?

Deze week mogen we dus nog een keer richting Kranshi. Toen we vanmorgen onderweg waren gebeurde er nog iets geks. Eerst zag ik een leguaan van een centimeter of 40 op de weg zitten. Een lokaal autoverhuurbedrijf adviseert in het geval van leguanen altijd door te rijden, de leguaan redt zich wel. Als zowel auto als leguaan uitwijken is de kans op fysiek contact beduidend groter.

Toen ik linksaf richting de Julianabrug afsloeg hoorde ik een raar geluid. Een lekke band! Het sturen ging meteen wat moeilijker en ik minderde vaart. De band liep niet snel leeg en zo konden we tot Kranshi doorrijden. Ik stapte uit en controleerde de banden. Er was er geen een lek.

Na Kranshi besloot ik door te rijden naar Star Lease, want inmiddels had ik het idee dat de hele stuurinrichting af kon breken. Yair van Star was gelukkig aanwezig en hij maakte een testrit. Volgens hem was er niets aan de hand. Nu rijdt een Suzuki Baleno altijd al wat sponzig en tijdens een tweede gezamenlijke testrit begon ik mij af te vragen of ik mij de hele kwestie had ingebeeld.

Later viel het kwartje. Kennelijk had ik de leguaan toch te grazen genomen met mijn linker voorwiel. Ik vermoed dat het beest een tijdje half om het wiel heeft gehangen. Dat stuurt een stuk lastiger en maakt een beetje klapperend geluid, alsof men een lekke band heeft.

Het is hier af en toe net Jurassic Park.

March 17, 2005

Kwam Kafka uit Curacao?

Donderdagmorgen gingen Lucy en ik naar Kranshi, ons gemeentehuis zeg maar. Voor de volgende stap in het traject om een Nederlands paspoort voor haar te bemachtigen. De vorige keer is dat niet gelukt. In principe kan Luchiano (7) meeliften op Lucy's aanvraag, maar helaas heb ik hem op 25 oktober 2004 erkend. Derhalve staat Luchiano op Curacao geregistreerd met mijn achternaam.

Men gaf ons het advies om via het Dominicaanse Consulaat papieren naar Santo Domingo te sturen om de naamwijziging ook daar te laten plaatsvinden. Dit is jammer genog niet gelukt, de wet in de Dominicaanse Republiek is net even anders dan hier.

Voordat de wet met betrekking tot Naturalisatie in Nederland wederom strenger wordt, willen wij persé tenminste Lucy's aanvraag erdoor hebben. Dan maar even zonder Luchiano. Hij komt drie jaar na de datum van erkenning in aanmerking voor een aanvraag van een Nederlands paspoort. Tenminste zoals de zaken er nu voor staan.

We vervoegden ons bij dezelfde beambte die ons de vorige keer geholpen had, de heer Marten. Ook deze keer bekeek hij toch Luchiano's papieren. Hij wilde weer een poging doen om diens aanvraag gelijktijdig met die van Lucy mee te sturen. Op zich heel aardig, maar wij wilden absoluut geen vertraging van Lucy's aanvraag.

De heer Marten overlegde met mevrouw Pauletta. Even later kwam zij met ons praten. We moesten naar Santo Domingo om toch te proberen Luchiano daar op mijn achternaam te zetten. Lucy en ik keken elkaar aan en zeiden tegelijkertijd: "Geen denken aan!" De vorige keer had hetzelfde geintje ons al een hoop geld en tijd gekost.

Nogmaals trachtte ik de zaak uit te leggen. "Hoe kan het toch zo zijn dat als ik mijn zoon niet erkend had hij wel mee mag in het traject voor een Nederlands paspoort en nu ik hem wel erkend heb niet?" Voor mij is dit de wereld op zijn kop!

"Ok, kan ik Luchiano ook de-erkennen?", vroeg ik aan mevrouw Pauletta. Zij dacht van wel, maar wist het niet zeker. Even later kwam mevrouw Pauletta met de suggestie om de papieren naar Nederland te sturen voor een beslissing. Daar voelden wij niets voor, dat kon wel eens maanden gaan duren. Wij bleven erop staan om in dat geval alleen met Lucy's aanvraag door te gaan.

Mevrouw Pauletta ging even weg voor nader advies. Even later, we zaten er toen al twee uur, bood zij aan dat ik aanstaande dinsdag om tien uur met de heer Grüning over deze kwestie mag praten. De heer Grüning is de top-jurist van Kranshi. Die paar dagen kunnen er nog wel bij. Mocht het gesprek negatief uitpakken, gaan wij diezelfde ochtend nog verder met de paspoort-aanvraag van Lucy. In dit soort zaken leeft men bij de dag. Nu kunnen we in ieder geval nog verder met Lucy, over drie jaar zien we wel wat er voor Luchiano mogelijk is.

Men zou wel eens het idee kunnen krijgen dat de medewerkers van Kranshi er alles aan doen om iedere aanvraag te traineren. Terwijl wij zaten te wachten liepen twee andere clienten totaal gefrustreerd weg. De andere kant van de medaille is dat de wetten met betrekking tot vreemdelingen en naturalisatie zeer gecompliceerd zijn en bovendien aan verandering onderhevig. De beambten zijn als de dood een fout te maken, in die zin dat zij te soepel zijn geweest. Wat dat betreft heb ik enig begrip voor hun handelswijze.

En toch staat bij mij het kippenvel op de armen als ik Kranshi binnenstap. "Wat zullen ze nu weer bedacht hebben om ons tegen te werken?" is een gedachte die regelmatig door mijn hoofd flitst. Het is een kwestie van positief blijven en eerst maar eens aanstaande dinsdag afwachten...

February 4, 2005

De-erkennen?

Nadat Lucy haar Inburgeringsexamen had gehaald vervoegden wij ons op dinsdag 11 januari bij Kranshi (Burgerlijke Stand) om de volgende stap te zetten in het Nederlands paspoort traject.

Lucy's papieren waren in orde, maar de ambtenaar struikelde over Luchiano's achternaam. Eind oktober heb ik Luchiano (7) na diverse pogingen eindelijk kunnen erkennen. Sinds dat moment draagt hij mijn achternaam. Op zijn geboorte-acte uit Santo Domingo staat nog de achternaam van Lucy.

Dat kon niet. Eerst moest Luchiano's achternaam ook in Santo Domingo worden veranderd. Vraag mij niet waarom. We gingen naar het Consulaat van de Domincaanse Republiek waar we de erkenningsverklaring lieten vertalen en legaliseren. Samen met de andere papieren stuurden we dit naar Santo Domingo.

Lucy's nicht Sugey nam een dag vrij van haar werk en probeerde de zaak te regelen. Eerst kreeg ze te horen dat ze over twee weken terug moest komen. Dat was eergisteren. Sugey nam wederom vrij en ging naar de betreffende instantie. Daar wilde men echter niets voor haar doen, er ontbrak nog een papiertje. Namelijk het bewijs dat Lucy en ik samen waren op het moment dat Luchiano geboren werd.

De wet in Santo Domingo is net iets anders dan in Nederland met betrekking tot erkennen. Dat is onze pech, de naamwijziging gaat niet lukken. Wat moeten we nu doen?

Mijn eerste optie is trachten om Luchiano te de-erkennen, dan heeft hij zijn oude naam weer en kan hij de procedure voor het Nederlandse paspoort in. Vervolgens kan ik hem dan weer erkennen. Ik vrees echter dat de-erkennen niet mogelijk is.

In dat geval rest ons niets anders dan het paspoort alleen voor Lucy aan te vragen. Luchiano moet dan drie jaar wachten vanaf het moment van erkennen. Daarna kan hij zijn paspoort aanvragen. Als er tegen die tijd door de knappe koppen in Den Haag geen andere hindernissen zijn bedacht.

January 12, 2005

Erkennen heeft zijn nadelen

Lucy had dinsdagmorgen een afspraak bij Kranshi. Na het slagen voor het inburgeringsexamen dienden alle papieren nogmaals overlegd te worden om uiteindelijk een Nederlands paspoort aan te kunnen vragen.

De dienstdoende beambte controleerde de papieren nauwgezet. Ik heb altijd het gevoel dat men op zoek is naar 'iets' om de aanvraag niet te hoeven honereren of tenminste te vertragen, maar misschien ben ik wel wat paranoide. Geworden.

Op 25 oktober 2004 is het mij na vele vergeefse pogingen eindelijk gelukt om Luchiano (7) te erkennen. Sindsdien draagt hij ook mijn achternaam en staat aldus geregistreerd in het Curacaose Bevolkingsregister. "Hmm... op de geboorteacte staat iets anders dan in ons register", zei de ambtenaar.

Had ik Luchiano niet erkend dan waren de papieren zo doorgegaan. Nu moeten wij eerst Luchiano's nieuwe achternaam in Santo Domingo registeren. Het erkenningsformulier dient hiervoor in het Spaans vertaald en gelegaliseerd te worden door het Dominicaanse Consulaat alhier.

Vervolgens dient dit papier samen met de geboorteacte naar Santo Domingo te worden gestuurd. Daar dient Lucy's moeder of nicht het papier nogmaals te legaliseren en vervolgens bij de Burgerlijke Stand de naamwijziging door te voeren. De aldus verkregen nieuwe geboorteacte dient op haar beurt weer bij de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo gelegaliseerd te worden.

We gingen meteen naar het Dominicaanse Consulaat. Behalve gelegaliseerd kon het formulier daar gelukkig ook vertaald worden, voor in totaal 165 Antilliaanse guldens. Alles bij elkaar gaat dit geintje ons zo'n 1000 gulden kosten, nog afgezien van de tijd en moeite.

Paso a paso... we houden de moed er maar in!

December 30, 2004

El Sapo El Sapo (6)

1.

De tsunami-ramp in Zuidoost-Azië lijkt alleen maar in omvang toe te nemen. In eerste instantie waren daar de directe slachtoffers. Nu groeit het gevaar van een epidimie. Bovendien is daar het gebrek aan electriciteit en vooral drinkwater dat nog voor grote problemen gaat zorgen. Voor miljoenen mensen! Zie voor links naar mpeg(s) en hulpverlening de post van 27 december 2004.

2.

Mijn kritische stukje (door sommigen paranoide genoemd) over mogelijke filterpraktijken door Google is inmiddels door mijn eigen onderzoek weerlegd. Slechts twee dagen na plaatsing levert de test-query mij een vierde plaats op. Het is dus wel degelijk mogelijk om de oplossing van Nintendo-spelletjes in Google terug te vinden. Mijn eerdere poging is waarschijnlijk door persoonlijke onkunde mislukt.

3.

Labami por fabor / Ik wil gewassen worden!

We reden langs de carwash. De witte Peugeot 205 206 die ik op 22 november kreeg vanwege de diefstal van mijn donkerblauwe Toyota Corolla met moon-/sunroof is inmiddels zeker vijf tinten donkerder. Anthraciet grijs komt het dichtst in de buurt. Dit is een doorn in het oog van Lucy die dinsdagavond bijna niet in durfde te stappen met haar nieuwe witte jurk. Luchiano (7) vindt het ook drie keer niks, zo'n vieze auto. "Ga je auto wassen, pap!", riep hij. "Hmm, we zijn nu net voorbij de carwash", antwoordde ik.

"Rij achteruit, je moet die auto wassen. Het is een puinhoop!"

4.

De overhandiging van het Inburgeringscertificaat bij Kransh aan Lucy!

Het beste nieuws van woensdag kwam op naam van Lucy. Luchiano en ik kwamen net terug van Centrum Supermarkt en Robbie's Lottery. Vanuit de auto belde ik Lucy zodat zij het hek open kon doen. Sinds de Toyota Corolla met moon-/sunroof is gestolen zet ik de auto binnen. Als het kalf...

"Ok", zei Lucy, "en ik heb ook nog erg goed nieuws!" Dat maakte mij nieuwsgierig. Binnengekomen vertelde Lucy dat zij gebeld was door Kranshi (Gemeentehuis) met de mededeling dat zij geslaagd is voor haar inburgeringsexamen!

Donderdagmorgen moeten we naar Kranshi voor het in ontvangst nemen van een certificaat en de volgende stap in de procedure. Lucy, gefeliciteerd!

December 23, 2004

Lucy's inburgeringsexamen (1)

Begin oktober hebben wij alle benodigde papieren overhandigd bij Kranshi, zeg maar ons gemeentehuis, om Lucy aan een Nederlands paspoort te helpen. De volgende stap in het nog lange traject was het afleggen van een inburgeringsexamen.

Maandagavond om negen uur werd Lucy gebeld dat zij op woensdagmorgen voor het examen verwacht werd. Een raar tijdstip, maandagavond om negen uur, dat werd studeren geblazen! Belangrijkste eis is dat de kandidaat vloeiend Papiamentu spreekt en verstaat. Voorts worden vele vragen gesteld over de Curacaose cultuur, verleden, politiek, scholen en eten. Als klap op de vuurpijl dient het Curasaose Volkslied ten gehore gebracht te worden.

Zowel dinsdag als woensdag werd Lucy geplaagd door hoofdpijn. Van de zenuwen. Woensdag om kwart voor tien meldden wij ons bij Kranshi. Het examen duurt ongeveer een uur. Een kandidaat was bezig en er zat een dame in de wachtkamer. Het kon nog wel eens anderhalf uur duren voordat Lucy aan de beurt was.

Ik ging er vandoor om Luchiano (7) te halen. Het was zijn laatste schooldag voor de kerstvakantie en daarom (waarom?) ging de school om half elf uit. Thuis wachtten wij op het telefoontje van zijn moeder. Om iets over elven was het zover, we konden haar in Otrabanda ophalen. Hoe het ging? Lucy heeft er gemengde gevoelens over.

De kandidate voor haar was gezakt, haar examen duurde nog geen tien minuten. Lucy heeft er ruim een uur gezeten, wat op zich positief is. De mensen die het examen afnamen vonden dat ze het Papiamentu niet actief genoeg beheerst. Ze begrijpt alles, maar heeft moeite om zich erin uit te drukken. Dat is niet zo vreemd, want Lucy spreekt met vrijwel niemand Papiamentu.

De vragen heeft ze denk ik wel voldoende beantwoord. Lucy's Papiamentu-lerares die ook veel van het inburgeringsexamen weet, zei dat je pas weet of je geslaagd bent als ze je feliciteren. De officiele uitslag komt na twee weken, schriftelijk. Aan het eind van de sessie moest Lucy het Volkslied ten gehore brengen. Dat deed zij met verve en de gecommiteerden feliciteerden haar.

Nu weten we alleen niet of de felicitaties louter op het zingen van het Volkslied sloegen of dat ermee bedoeld werd dat het wel goed zit. Wij hopen op het laatste. Luchiano zei nog dat de gecommiteerden zeker snel vroegen of Lucy wilde stoppen met zingen. Want ze zingt nogal vals.

We moeten dus twee weken wachten op de uitslag. In de tussentijd had ik hier al een mpeg-movie willen plaatsen met een zingende Lucy. Vanmiddag had ik haar bijna zover. Ze beloofde het te doen als ze geslaagd is.

October 7, 2004

Waarom een Nederlands paspoort?

Onder anderen Cinner vroeg zich af waarom wij zo graag willen dat Lucy een Nederlands paspoort krijgt. Een terechte vraag! Ik ben daar volledig aan voorbij gegaan omdat het voor mij logisch is. Dan vergeet men wel eens dat anderen niet dezelfde ervaringen hebben. Waarom zou men in vredesnaam zijn of haar nationaliteit op willen geven?

Op 13 februari 1999 zijn Lucy en ik in Santo Domingo getrouwd. Zij kon niet direct naar Curacao komen, dat gebeurde pas op 3 september 1999. In de zomer van dat jaar wilde ik Lucy graag meenemen naar Nederland, mijn ouders hadden haar nog nooit gezien. Zo begaven wij ons als ik het mij goed herinner in april naar de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo.

We moesten een geboorte-acte van Lucy laten legaliseren en ik maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen hoe ik kon regelen dat wij samen naar Nederland konden in de zomer. Lucy zou dan eerst naar Curacao moeten komen en vandaar met mij richting Amsterdam vertrekken. Ik hoopte de zaak met één visum af te kunnen doen, in plaats van een visum voor Curacao en eentje voor Nederland aan te moeten vragen.

Tot mijn ontsteltenis antwoordde de baliemedewerkster mij: "U moet een visum voor Curacao voor uw vrouw aanvragen en iemand in Nederland moet haar uitnodigen om in Nederland op vakantie te komen."
CasaSpider: "Wat? Mag ik mijn vrouw niet eens zomaar mee naar Nederland nemen? Ik ben Nederlander, hoor!"
Baliemedewerkster: "Dat kan wel zijn, maar u woont er niet. En dus moet iemand daar haar uitnodigen."

Ik ontplofte zowat. Nu hangen er volop bordjes in de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo dat men geen herrie mag schoppen. Lucy probeerde mij wat tot kalmte te manen. Mijn Spaans was destijds in ontwikkeling en daarom vroeg ik aan de baliemedewerkster om iemand in het Nederlands over deze kwestie te mogen spreken. "Neen, dat kan niet!", was haar korte antwoord.

De vakantie in Nederland is niet doorgegaan voor Lucy. Toen zij op Curacao aankwam en na een maand of drie haar verblijfsvergunning had, was het iets eenvoudiger om samen naar Nederland te gaan. Er diende een gewoon visum aangevraagd te worden en dat was in drie weken geregeld.

Tja, waar men in Nederland op zijn gemak wat in een reisgids bladert en iedere willekeurige bestemming uit kan kiezen, geldt dit bepaald niet voor de inwoners van heel veel andere landen. Deze mensen dienen uitgenodigd te worden door iemand in het te bezoeken land. Degene die uitnodigt dient garant te staan voor allerlei onvoorziene kosten, bijvoorbeeld als de bezoeker onverhoopt in een ziekenhuis opgenomen moet worden.

Met al dat soort ellende gaat men zijn Nederlandse paspoort echt waarderen. Vakantie is niet eens het belangrijkste. Stel dat wij ooit eens in Nederland willen gaan wonen. Met de huidige status van Lucy is dat domweg niet mogelijk!

Toch eens vragen hoe Willem-Alexander dat allemaal zo snel voor elkaar heeft gekregen.

October 6, 2004

Een stapje verder

Mijn moeder heet niet Beatrix. Anders had ik wel Willem Alexander geheten en was ik nu getrouwd met Prinses Maxima. Hmmm... dat leidt tot enige wilde fantasieën! Een overeenkomst tussen Maxima en Lucy is dat beiden uit Zuid-Amerika komen. Voor het overige zijn er voornamelijk verschillen. Toen Willem Alexander zijn Maxima leerde kennen woonden Lucy en ik al samen. Toch was het Nederlanderschap van Maxima in een vloek en een zucht geregeld. Dat is bij Lucy wel anders. Maar ja, mijn moeder heet niet Beatrix.

Vandaag hadden we om half twaalf een afspraak bij Kranshi (Burgerlijke Stand). Het was het moment om alle papieren te overhandigen en te laten verifiëren om uiteindelijk te komen tot een Nederlands paspoort voor Lucy. Een belangrijk document is een recente, maximaal een half jaar oude geboorte-acte. Deze dient tevens door de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo gelegaliseerd te zijn. Dat laatste grapje kostte ons 250 Euro, nog afgezien van de vele vragen omtrent doop, familie, school en andere zaken die beantwoord moesten worden. Inmiddels is de prijs van het legaliseren per document verlaagd naar 136 Euro.

Van tevoren maakte ik me enige zorgen. De Nederlandse overheid doet er werkelijk alles aan om naturalisatie-aanvragen niet te honoreren. Anne Frank kan daar posthuum over meepraten. Ik had daarom al een aantal doemscenario's voor ogen. Bijvoorbeeld dat de huwelijksacte ook ineens maximaal 1 jaar oud mag zijn. Of dat alle documenten in het Nederlands vertaald moeten worden. Of dat men wel iets anders zou verzinnen.

Gelukkig gebeurde dat niet. Binnenkort mag Lucy een oproep verwachten om een soort van inburgeringsexamen af te leggen. Zij dient vloeiend Papiamentu te kunnen spreken. Ook komt de Curacaose cultuur aan bod. Een vast nummer op zo'n examen is dat de kandidaat het nationale volkslied moet zingen.

Als Lucy het examen haalt moeten we 400 Euro betalen en wordt de aanvraag naar Nederland doorgezonden. Daarna is het afwachten, tussen de zes en twaalf maanden, op de beschikking. Als deze positief uitvalt mag uiteindelijk het felbegeerde Nederlandse paspoort worden aangevraagd.

We hebben nog een heel traject voor de boeg!