CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

We zaten aan tafel bij CasasPa en Truus. Luchiano (11) had er een nachtje gelogeerd en nu gingen we terug naar Rijen. Maar er waren nog een paar kerstkado's, dat was leuk. "Dit is van je zus Pascale voor jou", zei mijn vader tegen mij. Het zag eruit en voelde als een boek. Ik scheurde het papier eraf en zag tot mijn verrassing De weekenden waren voor haar van Merel Roze.

Het boek bevat een mooie opdracht waarvoor mijn hartelijke dank. Nog diezelfde avond begin ik te lezen. Het boek gaat over Maya Regter met geheel toevallig dezelfde initialen als de schrijfster. Op achtjarige leeftijd verliest zij haar moeder en gaat vanaf die tijd in de weekenden naar een boerderij waar zij een soort van zusrelatie krijgt met de een jaar oudere Frederieke.

Tijdens die bezoeken is er iets gebeurd want plotseling stoppen ze. Per hoofdstuk afwisselend leest men over Maya als achtjarige en haar leven 20 jaar later. Verhaallijnen met haar toekomstige echtgenoot Mark en haar werksituatie bij de provincie kruisen het thema van Maya's verhouding met haar vader Cees Regter.

Na confrontaties met Frederieke's moeder en Frederieke zelf vallen de puzzelstukjes langzaam in elkaar. De lezer heeft al rap een idee waar het naartoe gaat maar dat deert niet. Het boek is zodanig geschreven dat men graag door blijft lezen. Dat is kenmerkend voor de lichtvoetige schrijfstijl van de blogger Merel Roze.

In dit boek moeten autobiografische elementen zijn verwerkt, maar het gekke is dat ondanks jarenlang lezen van Merels weblog ik haar niet echt meen te kennen. Dat is knap! In haar blog schrijft Merel over van alles en nog wat, over haar katten, haar vriendin die kanker had, honderden verhalen over de fiets maar dat zij samen gaat wonen wordt tussen neus en lippen medegedeeld. Zie ik daar een parallel met Cees Regter?

Papa's liefde kon ik krijgen als ik me gedroeg, als ik me beheerste, als ik alles begreep, als ik deed wat hij juist achtte, als ik goede cijfers haalde en niet liet blijken dat ik hem tijdens de weekenden verschrikkelijk miste. (pagina 166)

Maya's problemen in haar relatie met Mark worden met humor beschreven. Het is niet moeilijk het proces te herkennen dat de ene persoon bij de minste of geringste opmerking van de ander kan ontploffen. Zo nu en dan had ik met Mark te doen.

'Ik ga proberen volwassen te doen maar dat kost me heel erg veel moeite.' Ik sprak 'heel erg veel moeite' veel harder uit dan het eerste deel van de zin. 'Ja?' Ik keek hem strak aan. 'Ja?'
Mark schudde zijn hoofd, maar hield zich stil. Ik had nog steeds zin om hem te slaan. (pagina 118)

Haha, ik hou wel van het ontleden van een proces waarmee men weliswaar zijn kennis vergroot maar in de eigen situatie vreemd genoeg heel weinig aan blijkt te hebben. Weliswaar gaan we steeds naar een hoger level maar tegelijkertijd worden de tegenstanders ook vaardiger. Lastig.

De ontwikkeling van het verhaal waarin Maya in eerste instantie helemaal blanco staat tegenover het verleden had iets analoger gemogen. Analoog in de zin van geleidelijk, nu komt de werkelijk digitaal in brokstukken naar boven. Mijn zoon Luchiano is net 11 jaar en nauwelijks ouder dan Maya toen de dingen op de boerderij gebeurden. Hij zou zich dat donders goed herinneren, daarvan ben ik overtuigd.

Dat mag de pret echter niet drukken. De weekenden waren voor haar (voor wie precies?) is een aangenaam leesbaar boek. Speciale aandacht verdient de trailer die van uitnemende kwaliteit is, een must-see. Merel en Pascale, allebei bedankt voor dit boek.

Merel Roze, De weekenden waren voor haar. ISBN 978 90 6305 342 0 / NUR 301.

Posted by CasaSpider at 12:12 PM | Permalink | Comments (9)

... als je als weblogger (nog) geen boek hebt geschreven. Zo lijkt het tenminste en zelfs Luchiano (11) denkt erover na. Mij is het teveel werk, schrijven voor het CasaLog is voorlopig wel voldoende.

De eerste blogger (klinkt iets minder zijig dan weblogger) met een eigen boek is Walter van den Berg, auteur van De Hondenkoning. Het was oktober 2004 en niets minder dan een kleine sensatie, immers een boek schrijven was tot dat moment monnikenwerk en alleen weggelegd voor de hele groten.

Nu was De Hondenkoning niet zo'n dik boek waardoor ik het in een dag uit had. Eigenlijk een hele lange weblogpost maar dat is wel een beetje oneerbiedig.

Dat bijna twee jaar nadien Merel Roze met haar debuut op de markt kwam met Fantastica was minder een verrassing ook al bleef het verrassend. Walter en Merel zijn (waren?) qua gezamenlijke webloghistorie toch een soort van twee-eenheid, waarbij Merel professioneel nog meer met tekst bezig is dan Walter.

Maar met deze twee hadden we het wel gehad voor wat betreft het schrijven van boeken, dacht ik zo. Hoe onterecht. Alleen al in de tweede helft van 2008 verschenen zes zeven boeken van actieve en door mij gevolgde bloggers. Het gaat steeds harder en de boeken worden nog dikker ook. Dit is ongekend en vraagt om een schematisch overzicht.

De twee laatstgenoemden met de verste boeken vormen ook een soort van twee-eenheid: Michel en Willemijn. Wie is de volgende debuut-auteur? Ik tip op Charlotte en anders Verbal Jam. Misschien de derde twee-eenheid...

Posted by CasaSpider at 7:52 PM | Permalink | Comments (25)

Succes heeft vele vaders, is dat geen waar woord? Sinds lange tijd heb ik weer eens een boek gelezen. De categorie Literatuur op het CasaLog is eufemistisch gezegd dun bevolkt en het merendeel van de daar besproken boeken zijn kinderboeken die Luchiano (11) heeft gelezen.

Maar vorige maand lag er een boek met een heuse opdracht van de auteur voor mij op de deurmat. Okay, eerder had ik een bedrag overgemaakt en de opdracht heb ik grotendeels zelf verzonnen maar toch. Het is een boek van niet minder dan 302 pagina's. De titel: Tegennatuur. De auteur: Michel van Eeten aka Mies van Bijzinnen.

Het is een in meerdere opzichten verrassend boek dat een inkijk geeft in het waterbeheersingsmanagement in de Verenigde Staten, met name in California en Florida. Het gaat over het omhooghouden van bordjes op palen in het circus, tegenstrijdige belangen, miljoeneninvesteringen en de angst voor miljardenclaims.

"De bureaucratische variant van de wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging. Een belangrijk verschil was dat Jezus geen last had gehad van bezwaarschriften" (pagina 207)

En over de paradox dat de natuur zichzelf nooit op dezelfde wijze in stand kan houden als zij dankzij menselijke ingrepen mogelijk is ofwel een gebied kan alleen bestaan dankzij datgene waardoor het vernietigd wordt. Zonder de bemoeienis zijn de Everglades verloren en zouden veranderen in een monotone grasvlakte. De Everglades zijn net Disneyland.

"Als echt een monotone grasvlakte was en onecht en uniek gebied, wie koos er dan voor echt? Alleen iemand die zijn illusies belangrijker achtte dan de realiteit." (pagina 261)

Is het in het algemeen niet zo dat als de mens begint met ingrijpen er geen weg terug meer is? Ontwikkelingshulp, de oorlog in Irak. De vraag is alleen wat we aan deze wetenschap hebben. Die vraag doemt op aan het eind van het boek als de jonge onderzoeker Grad en de Amerikaanse professor Leslie ruziën over of het door hun geschreven boek nu wel of geen aanbevelingen dient te bevatten. Grad vindt het geven van aanbevelingen hooghartig, gezien wat zij in de vele interviews te horen hebben gekregen. Leslie ziet dat anders.

"Maar jouw gratuite voorstel om dit alles, deze pogingen om een catastrofe te voorkomen, af te schilderen als een tragedie, is stuitend. De enige die daar beter van wordt ben je zelf. Denk je dat je de mensen die we hebben gesproken daar een plezier mee doet? Door hun werk als zinloos en tragisch voor te stellen? Over hooghartig gesproken." (pagina 296)

Tegennatuur bevat ongetwijfeld vele autobiografische elementen, dat kan gewoon niet anders. Veel dingen zijn herkenbaar vanuit Michels weblog Bijzinnen. Het verhaal over de Zwarte Helicopters is daar al eerder beschreven. In meerdere opzichten verrassend, dat geldt ook voor de openhartigheid van de auteur met betrekking tot zijn gevoelens en de daarmee onlosmakelijk verbondene seks. Ik kijk niet snel ergens van op, maar Michel is er toch een paar keer in geslaagd om... tsja om wat... om mij op zijn minst te verbazen.

In de posts op Bijzinnen waren de lezers getuige van de relatie-ontwikkeling tussen Mies en zijn vrouw, toen nog VIHB (Vrouw In Het Bijzonder) geheten. In de loop der tijd verdween zij op het weblog naar de achtergrond, dat kan uiteraard vele redenen hebben. Interessant is de passage over het praten onder vrienden over de seks in relaties.

"In werkelijkheid was zij gepassioneerd en liet hij zich dat aanleunen. Hij was niet alleen een seksuele parasiet, hij was een luie seksuele parasiet. Gaandeweg de geslachtsdaad kreeg zijn aanleunen een wat actievere invulling, waardoor er iets ontstond dat Grad zojuist had verdicht tot de bewering dat de seks heel goed zou zijn." (pagina 90)

In het verhaal speelt de homoseksualiteit van professor Leslie een grote rol. Grad en Leslie werken intensief samen en de gemeenschappelijke ervaringen, lichte aanrakingen, toespelingen en misschien zelfs de hiërarchische verhouding leiden ertoe dat Grad op een bepaald moment in een hotelkamer vraagt of Leslie hem wil pijpen. Het is geen succes.

De beschrijving van de seksscenes met Jude werken door de wetenschappelijke manier van observeren tamelijk op de lachspieren en dat is positief bedoeld. Het is de vraag of Michel daarmee de nieuwe Jan Wolkers wordt. In de radio-uitzending OBA Live legt interviewer Teun van de Keuken hem op het gebied van seks en liefde het vuur aardig na aan de schenen. Benieuwd ben ik naar wat mevrouw van Eeten van de seksuele passages in het boek vindt.

Is er nog ruimte voor verbetering? Het inzicht dat een gebied slechts kan bestaan dankzij datgene waardoor het vernietigd wordt is door de uitgewerkte interviews met wetenschappers aardig gevonden. Het komt echter net iets te vaak terug in het verhaal.

Dubbele gevoelens heb ik over het einde van het boek. Het tempo is niet zo relaxed als eerder, dat begint bij Grad's afdaling met de mountain-bike na (wederom) een seksuele uitspatting met Jude. Dan is daar het toch ietwat vreemde afscheid van Leslie en zijn vrouw. Leslie en Grad hebben lange tijd intensief samengewerkt en nu gaat de relatie uit als een nachtkaars. Op de keper beschouwd zit daar ook iets moois in, vandaar het dubbele gevoel.

Nogmaals, Tegennatuur is in meerdere opzichten een verrassend boek. Dat Mies kan schrijven is mij reeds lang bekend, immers hij heeft in 2004 niet voor niets een LogSpider ontvangen. Toen al schreef ik in de motivatie voor de LogSpider het volgende:

"Webloggers horen op zijn minst te filosoferen over Het Schrijven van een Boek, nou ja behalve ik dan. In het geval Mies vind ik dat hij die capaciteit wel degelijk heeft. Mijn advies: Mies, schrijf een boek! En dan bedoel ik niet een of andere wetenschappelijke verhandeling, maar een echt boek over Het Leven."

Ja, succes kent vele vaders. Dat Tegennatuur een succes is meen ik serieus. Het boek heeft mij in positieve zin verrast. De mix van wetenschap en dagelijkse beslommeringen die openhartig zijn beschreven maakt Tegennatuur tot een boek in het A-segment. Veel beter is niet mogelijk voor een debuterende romanschrijver.

Lezen dus dat boek! Michel van Eeten, Tegennatuur. ISBN 978 90 450 0750 2.

Posted by CasaSpider at 7:06 AM | Permalink | Comments (4)

Toen zei ze: "Ik wil dat je op mijn gezicht gaat zitten."
Het was hem niet geheel duidelijk wat ze bedoelde, maar hij wilde voorkomen dat het gesprek een al te technische wending zou nemen. Hij overwoog een ogenblik de diverse mogelijkheden om op iemands gezicht te zitten. Er waren echter te veel variabelen om zonder nadere informatie de gewenste oplossing te identificeren. "Hoe precies?", vroeg hij.
Michel van Eeten, Tegennatuur (fragment, pagina 239)

Ik kom hierop terug.

Posted by CasaSpider at 7:37 PM | Permalink | Comments (9)

Er wordt door verschillende personen hard gewerkt om CasaSpider aan het werk te krijgen. Onze vrouwelijke Sales denkt 24 uur per dag aan mij en menigeen beseft dat dat geen pretje is.

Inmiddels begin ik aardig aan mijn ritme te wennen. Opstaan om 07:25, Luchiano (10) wakker maken, wachten tot hij daadwerkelijk uit zijn bed komt (anders valt hij weer in slaap), oefeningen doen, koffie zetten, muesli met yoghurt eten en Goedemorgen Nederland kijken.

Niet alleen naar Goedemorgen Nederland trouwens, ook de ochtendprogramma's van RTL, BBC, ARD/ZDF en RAI Uno komen aan de beurt. Op RAI Uno ging het vanmorgen over Satanisme. Een reportage met snel op elkaar volgende beelden met veel zwart, vuur en monsters ondersteund door demonische muziek.

Hierna kwam een priester uitleggen hoe gevaarlijk Satanisme is. Zijn zwarte cape, slechte gebit en dreigende taal bewezen dat twee uitersten juist dicht bij elkaar liggen.

Neen, dan Goedemorgen Nederland met de fascinerend aantrekkelijke Susan Smit in de hoofdrol. Indien zij Sneeuwwitje speelt casten we Heleen van Royen automatisch als de boze stiefmoeder.

Ik heb nog nooit een boek van Susan Smit gelezen maar weet nu reeds dat zij een hele goede schrijfster (m/v) is, zoniet de beste. "Je moet eerst staan om te leven voordat je kunt zitten om te schrijven", gooide zij er zomaar tussendoor. Kom er maar eens op.

Rondneuzend op haar website zag ik tot mijn verbazing dat Susan Smit een heuse Heks is. "Susan Smit een Heuse Heks" klinkt als de titel van een nieuw Suske en Wiske album maar dat terzijde. Ik zie geen pukkel op haar kin laat staan één met een haar erop en op haar rug zit geen kat.

Integendeel. Uiteraard weet ik ook wel dat moderne heksen niet in huisjes van snoep wonen om kinderen te lokken en vervolgens op te eten. Het zich bewust openstellen voor dingen maakt dat men meer ziet. Susan Smit: "Het zesde zintuig is als een luie spier die zich alleen ontwikkelt als je er aandacht aan besteedt."

In haar huis staat een altaar met symbolen van de elementen lucht, vuur, water en aarde. Deze elementen spelen ook een rol in de door Lucy en Luchiano verafgode tekenfilmserie Avatar. Is er een relatie tussen Heksen en de Avatar? CasaSpider zoekt het uit, tijd genoeg.

Posted by CasaSpider at 10:13 AM | Permalink | Comments (11)

Luchiano (9) is niet zo'n lezer. Hij kan het goed maar vindt televisie kijken gemakkelijker. Zijn truc is tegenwoordig om als hij naar bed moet te vragen of hij nog even mag lezen. Als een soort van blessuretijd.

Laatst klonk er om de haverklap een schaterend gelach uit de slaapkamer. "Dit boek is zo leuk papa", zei Luchiano die steeds even een passage aan Lucy en mij kwam voorlezen. Hij is bezig met De zoon van Dik Trom geschreven door Cornelis Johannes Kieviet (Wikipedia). Ik moest lachen om zijn gelach en herinnerde me Dik Trom vroeger ook erg grappig te hebben gevonden al schaterde ik voor het eerst bij Pietje Bell.

De verhalen van Dik Trom zijn nagenoeg tijdloos. Wie weet er wanneer De zoon van Dik Trom is geschreven? Zelf dacht ik ergens in de vijftiger jaren maar neen, het boek dateert uit 1907 en is op de kop af 100 jaar oud. Ongelofelijk. Sommige termen in het boek worden vertaald, bijvoorbeeld als de bok in het bleekveld mag rondrennen. Het bleekveld grenst aan de sloot waar moeder de was deed die vervolgens op het bleekveld te drogen werd gelegd.

Diana (1) is ook dol op het boek. De gele kaft heeft een grote aantrekkingskracht op haar. Aangezien het boek van de bibliotheek is kan ze daar beter niet aanzitten. Daarom proberen we haar Ik van Remco Claassen in de maag te splitsen. Ja sorry, Remco. Dat boek kostte me niets omdat het bij een cursus hoorde. Maar Diana prefereert Dik Trom.

Dik Trom en zijn zoon Jan zijn ondeugend. Diana begint ook dergelijke trekjes te vertonen. Vrijdagavond gooide ze steeds de deur van de slaapkamer achter zich dicht en liet mij buiten staan. Lucy wist al waarom: "Dat doet ze om ongestoord met de televisie te kunnen spelen." We deden de deur open en inderdaad stond ze voor de televisie te lachen.

Behalve lezen is Luchiano druk met het construeren van papieren vliegtuigjes. Het leuke is dat hij ze steeds probeert te verbeteren door de vleugels anders te vouwen, inkepingen te maken en wat dies meer zij. Termen als improved zijn niet van de lucht. Dat geldt echter niet voor dit testmodel dat duidelijk op crash course is.

Posted by CasaSpider at 11:45 AM | Permalink | Comments (25)

In mijn speurtocht naar achtergrondinformatie over het sluiten van de Venezolaanse televisiezender RCTV stuitte ik op een interessant artikel (mirror). Het betreft een samenvatting van het boek The Chávez Code. Cracking U.S. Intervention in Venezuela, geschreven door Eva Golinger. Zij is een Amerikaanse advokate met Venezolaanse roots.

Het boek beschrijft de manier waarop de Verenigde Staten invloed uitoefenen in soevereine staten onder meer door fondsen ter beschikking te stellen aan groeperingen om onwelgevallige regeringen ten val te brengen. De CIA speelt hierin een rol evenals het National Endowment for Democracy (NED) dat in 1983 onder Ronald Reagan is opgezet om de democratie wereldwijd te bevorderen.

Voor mij is het meest interessant hoe de persoon Hugo Chávez zich ontwikkeld heeft tot degene die hij nu is. Het artikel geeft hierop enige antwoorden. Op 2 februari 1999 legde Chávez de eed af en werd president van Venezuela. Voor hij aan zijn ambtstermijn begon wilde hij een buitenlandse tournee afwerken om kennis te maken met diverse staatshoofden. Het schema zag er als volgt uit: Spanje, Frankrijk, Duitsland, Italië, Canada, Cuba, de Verenigde Staten en de Dominicaanse Republiek.

In Madrid kreeg Chávez vanuit de Verenigde Staten te horen dat hij het bezoek aan Fidel Castro in Cuba moest schrappen. Als democratisch gekozen president van een soevereine staat legde hij dit bevel naast zich neer. Dat kwam hem nadien op een uiterst koele ontvangst in het Witte Huis te staan door de tegenwoordig zo milde en wijze Bill Clinton.

Toen is de kiem gelegd voor de huidige slechte verhouding tussen de Verenigde Staten en Venezuela. Later volgden diverse incidenten en het heeft vast ook niet geholpen dat in 2000 onder het OPEC-voorzitterschap van Venezuela de olieprijs van USD 8,= per vat al snel naar USD 30,= steeg.

Al met al een zeer verhelderend artikel (mirror) dat bepaalde botte (re)acties van Hugo Chávez op zijn minst begrijpelijker maakt.

Overigens heb ik al eerder over Eva Golinger geschreven en wel in de post Konsul Venesolano ta mira spoki. Golinger beweerde dat de CIA achter de branden in de Curacaose Free Zone zat met als doel de Venezolaanse ondernemers van ons eiland af te jagen om vervolgens Curacao als springplank te gebruiken voor een aanval op Venezuela.

Naar aanleiding hiervan raadde ik mevrouw Golinger aan van de sterke drank af te blijven. In het algemeen is waarheidsvinding niet prioriteit numero uno bij advokaten, informatie die bijdraagt tot het winnen van een case des te meer. Voor haar geloofwaardigheid is het beter als Eva Golinger zich verre houdt van complottheorieën en zich beperkt tot de feiten.

Woensdag 30 mei is een historische dag voor Curacao. Op 30 mei 1969 sloeg na een staking bij Wescar de vlam letterlijk in de pan. Jarenlange onvrede onder de Curacaose bevolking kwam er spontaan uit en leidde tot het in brand steken van gebouwen in Punda. Ook in de huidige tijd hoort men regelmatig geluiden dat er een 30 mei in de lucht hangt.

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (6)

Rustig opstaan met een kopje koffie om elf uur gevolgd door een grote kom Chinese tomatensoep (Unox) en vier boterhammen met kaas om erin te dopen. Er zijn slechtere manieren om een maandagmorgen mee te beginnen.

Diana (7 maanden) was wat onrustig, daarom ging ik met haar op bed liggen. Op TeleCuracao was een live kerkdienst. Toen die afgelopen was sliep de kleine prinses vredig met haar been tegen mij aan.

Er begon een echte kerstfilm met veel drama. Een doodzieke maar natuurlijk erg goede vrouw met een zoontje en een echtpaar waarvan de man zijn werk in eerste instantie belangrijker vindt dan zijn gezin.

Op het laatst komt alles goed, immers het is kerstmis. Ik vond het niet eens vervelend om die film te zien, de ogen afwisselend gericht op de televisie en Diana. Tevredenheid alom. Helemaal met de wetenschap dat een grote staaf lomito (ossenhaas) in de keuken aan het ontdooien is.

Luchiano (9) was aan de beurt voor een beetje aandacht, we gingen samen lezen. Omdat hij klaar is met De brief voor de koning zijn we zaterdag naar de bibliotheek geweest. Deze keer zochten we boeken uit in de kast voor 10 tot 12 jarigen. Onder anderen kozen we voor De Heksen van Roald Dahl.

Het boek begint met een inleiding over heksen in het algemeen. Waar heksen in sprookjes zwarte hoeden dragen en rondvliegen op bezemstelen zijn zij in het echt veel moeilijker te herkennen. "Echte heksen hebben doodgewone kleren aan en zien er net zo uit als doodgewone vrouwen."

Stiekem wezen Luchiano en ik naar Lucy en grinnikten, mannen onder elkaar. Nieuwsgierig kwam het lijdend voorwerp kijken wat er aan de hand was. Maar wij zeiden niets. Het boek vervolgt: "Kijk maar eens goed naar het plaatje hieronder. Welke mevrouw is de heks? Dat is een moeilijke vraag die ieder kind moet proberen te beantwoorden."

Het antwoord staat er helaas (nog) niet bij. Maar wie van beide dames is de heks? Eén ding is zeker, het is in ieder geval niet Diana.

Posted by CasaSpider at 6:17 PM | Permalink | Comments (14)

De Nationale Postcode Loterij heeft een brief ontvangen, nou ja een brief meer een dagvaarding. Hij is afkomstig van een bijzonder grappige vrouw uit de Hoogstraat van het Brabantse Heusden.

De vrouw klaagt de Postcode Loterij aan omdat zij psychische schade ondervindt vanwege het feit dat een stuk of acht van haar postcode-genoten een paar miljoen euro hebben gewonnen.

In eerste instantie moest ik lachen om de aanklacht van de bijzonder grappige vrouw uit Heusden die zich een slechte verliezer toont en denkt dat Nederland in de Verenigde Staten ligt.

Toch heeft zij een punt. Het concept van de Postcode Loterij is namelijk niet helemaal fris. Doordat iedereen met dezelfde postcode wint maakt deze loterij de mensen die niet spelen tot een soort van outcasts in hun directe leefomgeving.

Het is namelijk helemaal niet leuk als al je buren ineens miljonair zijn en jij niet. Dit dient gecompenseerd te worden. Jammer genoeg worden postcodes op Curacao niet gebruikt, ook al bestaan ze officieel wel.

Tussendoor heb ik even naar De Wedstrijden gekeken. Voor het eerst en tot mijn verbazing viel het helemaal niet tegen.

Luchiano (9) heeft het 449-pagina's dikke boek De brief voor de koning van Tonke Dragt uit. Dat is erg knap want het is geen eenvoudig boek. Behalve de dikte speelt het in de Middeleeuwen, een tijdperk waarin termen gebezigd werden als maliënkolder. Het boek is echter dermate meeslepend dat we avond aan avond een aantal pagina's lazen.

Zondagmorgen las Luchiano de laatste bladzijdes alleen, hij kon domweg niet wachten. Op de foto heeft hij mijn bril op, immers iemand die leest en een bril op heeft die oogt serieuzer. De foto zonder bril vindt hij zelf drie keer niks, ja zelfs rust er eigenlijk een embargo op. Het boek is overigens een verjaardagskado van CasasPa en Truus.

Posted by CasaSpider at 6:04 PM | Permalink | Comments (27)

Vanaf 20 oktober 2006 was het boek Dubbelspel van Frank Martinus Arion gratis in de meeste bibliotheken van Nederland te verkrijgen. In totaal ging het om 700.000 boeken met als doel het lezen te bevorderen. Op 17 november vindt in de bibliotheken een slotbijeenkomst plaats.

Aldus het lezenswaardige stuk Oude boeken (2) op Sargasso. Na de inleiding volgt een samenvatting van het boek en wordt ook de dubbele betekenis van de titel uitgelegd.

In Dubbelspel neemt het dominospel een prominente plaats in. Nu is de dominosport in Nederland niet bijzonder populair en wordt zelfs als tijdverdrijf voor kleine kinderen gezien, maar in het Caribisch gebied beoefent men domino op een soortgelijke wijze als klaverjassen in Nederland.

Het voordeel boven kaarten is dat de stenen buiten niet wegwaaien en het niet erg is als ze een beetje nat worden van het condens dat de drankjes op tafel achterlaten.

Bij iedere beurt dient een steen te worden aangelegd met hetzelfde getal erop als aan één van de twee uiteinden ligt. Degene die het eerst zijn laatste steen aanlegt wint de partij.

Het komt niet vaak voor, maar als deze persoon zijn laatste steen aan beide uiteinden kan aanleggen is er sprake van dubbelspel. Visualiserend: aan de ene kant ligt een drie, aan de andere een vijf en de speler die aan de beurt is heeft de steen met drie en vijf in zijn hand.

Van Lucy leerde ik op zijn Dominicaans dominoën. Uiteraard kent men daar ook het concept dubbelspel. De eerste keer was ik verrast toen zij de zijkant van haar laatste steen bij beide uiteinden hard op tafel sloeg en luid Capicúa! riep. Uitgesproken als Kappie Koewa. Dat klinkt toch een stuk beter dan het ietwat suffe dubbelspel.

Capicúa betekent getalspalindroom, is dat überhaupt een bestaand woord? Voorbeelden van een getalspalindroom zijn 212 en 7.540.550.457. Het woord komt uit het Catalaanse cap i cua wat in gewoon Spaans staat voor cabeza y cola en in het Nederlands voor kop en staart. Deze informatie is te vinden in de Spaanse Wikipedia.

Posted by CasaSpider at 8:46 PM | Permalink | Comments (29)

Uit de CasaLog archieven blijkt dat ik slechts twee maanden geleden nog een boek heb gelezen en vandaag is het wederom raak. CasaSpider lijkt wel een bibliofiel.

Het boek dat we nu uit de bibliotheek hebben gehaald heet Het huwelijk. Van overspel tot zorgverplichting. (ISBN 90-617-225-8) en is geschreven door oud-politica Andrée van Es (Wikipedia / foto), geboren te Den Haag op 26 januari 1953. In haar PSP-tijd was zij een van de pitspoezen van de Tweede Kamer, iets wat men vreemd genoeg veel minder snel over een man schrijft.

Het aardige van haar uit 1998 daterende boekje is dat het dun is, in een uurtje heeft men het uit. Er staan vele grappige feiten in, zoals dat tot 1956 gehuwde vrouwen juridisch handelingsonbekwaam waren. Een voorzet voor open doel.

Andrée van Es schrijft over het huwelijk, over scheiden en over de verplichtingen die aan een huwelijk vastzitten. Diverse vormen van huwelijk en motieven worden in hun tijdsbeeld belicht, zoals bijvoorbeeld het verstandshuwelijk.

"Motieven van minder liefdevolle aard zijn geoorloofd". Neem het voorbeeld van een weduwe van 94 en haar verzorger van 36 die met elkaar trouwen terwijl het er dik bovenop ligt dat de erfenis zijn doel is. In 1998 was reeds sprake van een duidelijke omslag jegens het naturaliseren van vreemdelingen.

Van Es redeneert hierop verder: "Vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid is niet goed in te zien waarom ieder verstandshuwelijk recht van bestaan heeft, behalve dat ene verstandshuwelijk, dat als doel heeft voor een van de echtelieden toelating tot een land te krijgen."

Logisch redenerend heeft zij een punt. Gevoelsmatig ligt een schijnhuwelijk voor mij dichter bij draagmoederschap dan bij het voorbeeld van de rijke oude weduwe. Wetgeving is een tamelijk continu en ad-hoc proces om mazen in her en der scheurende netten te dichten. En in de praktijk zijn er nu eenmaal meer buitenlanders die geïnteresseerd zijn in een schijnhuwelijk met een Nederlandse staatsburger dan rijke oude weduwen.

In het hoofdstuk over gearrangeerde huwelijken wordt kroonprins Willem-Alexander aangehaald als laatste persoon die nog onderworpen lijkt aan de riten van dit type huwelijk. Bekend is dat koningin Beatrix zich actief bemoeit met de dames waarop Willem-Alexander zijn oog laat liet vallen.

In 1998 was echter nog niet bekend dat de Argentijnse Máxima vier jaar later zijn wettige echtgenote werd. Extra grappig is dat niemand minder dan Andrée van Es in 2001 de taak kreeg om prinses Máxima te helpen bij het inburgeren.

Dat laatste is in ieder geval uitstekend gelukt.

Posted by CasaSpider at 4:17 PM | Permalink | Comments (13)

Dat mag wel in de krant dat ik na lange tijd weer eens een boek heb gelezen. Een normaal boek wel te verstaan. Het gaat om het boek Alles went behalve een vent, een titel die ik zonder enige ervaring toch volmondig beaam, van Yvonne Kronenberg. ISBN 90-254-6780-6.

Een grappig boek over de verschillen tussen man en vrouw, een onderwerp waar men nooit over uitgesproken raakt. Het boek is in 1989 uitgegeven en ondanks de tijdloosheid van het onderwerp an sich is dat te merken ook. Regelmatig wordt de Opzij aangehaald, dat ziet men tegenwoordig aanzienlijk minder vaak.

Op pagina 108 begint het hoofdstuk Op zoek naar liefde en hier zit hem toch wel het grootste verschil met de tijd van nu. Het gaat over dating. Dat gebeurde in die tijd nog via advertenties in de krant.

"Vr. (35) alleen st. intell. goede betr. zkm vriendelijke vriend. (...) Twee afspraken had ze gemaakt. Een met een ingenieur uit Wageningen, die zijn gebit had thuisgelaten. 'Dat praat wat gemakkelijker', had hij gezegd."

Een heel andere situatie dan de dating-business van nu. Dankzij communicatiemiddelen als internet (MSN), SMS en mobieltjes is dating een snelle en laagdrempelige markt geworden. Door de massale toeloop en de openbaarheid is automatisch ook het schaamtegevoel tot vrijwel nul gereduceerd.

Iets heel anders, het is werkelijk praktisch onmogelijk om een foto van Yvonne Kronenberg op het internet te vinden. Die foto had ik graag willen plaatsen omdat het boek mij goed bevallen is maar ik toch geen lichamelijke begeerte voor haar voel.

Yvonne Kronenberg vertoont qua uiterlijk namelijk grote gelijkenis met Willem van Hanegem.

Update 06.06.2006 / 09:00

Marc heeft een spits commentaar: "Ik denk dat je meer geluk zult hebben door te zoeken naar Yvonne Kroonenberg, met dubbel-o."

Yvonne Kroonenberg dus.

Posted by CasaSpider at 8:25 PM | Permalink | Comments (26)

De datum 30 mei is een belangrijke voor Curacao. Op 30 mei 1969 leidde een staking bij Wescar ertoe dat uiteindelijk delen van Punda in brand werden gestoken. Zoals bij vele revoluties was het allemaal niet bijzonder fraai, maar resulteerde uiteindelijk wel in een impuls met betrekking tot de rechten van Curacaoenaars ten opzichte van Nederland.

De datum 30 mei is een belangrijke voor Aruba. In de ochtenduren van maandag 30 mei 2005 verliet Natalee Holloway in gezelschap van Joran van der Sloot, Satish Kalpoe en Deepak Kalpoe de nachtclub Carlos 'N Charlie's.

Sindsdien is niets meer van haar vernomen ondanks grootscheepse zoekacties die tot op heden doorgaan. Op de radio hoorde ik vanmorgen dat het tourisme op Aruba niet onder deze trieste zaak heeft geleden.

De datum 30 mei is een belangrijke voor Luchiano (8). Vandaag heeft hij namelijk zijn boekbespreking. Okay, een boekbespreking is van een andere grootte dan de twee bovenstaande gebeurtenissen, maar is voor ons toch belangrijk. Het boek dat hij bespreekt is Tomio en zijn vriendjes, geschreven door Boudewijn Aldus. ISBN: 90-443-0150-0.

Onder het motto Doe niet vandaag wat ook morgen kan begonnen we maandagmorgen om 8 uur. Tegen 11 uur was de samenvatting klaar en uitgeprint. Nu moest Luchiano hem nog uit zijn hoofd leren. Lucy en Sugey fabriceerden een wegwijzer. Deze wegwijzer is onderdeel van de toegift.

Eigenlijk mag of hoeft de boekbespreking niet langer dan 8 minuten te duren. Inclusief toegift zitten wij op 20. Ik vind het knap hoe snel Luchiano zich een dergelijke lap tekst eigen maakt. Laten we het erop houden dat zijn harde schijf lang niet vol is en bovendien niet zo gefragmenteerd als bijvoorbeeld de mijne.

Buiten maakten we een paar foto's van Luchiano in body-builder pose met zijn wegwijzer en de vijf vellen samenvatting. Het boek zelf zijn we helaas vergeten. De samenvatting van Tomio en zijn vriendjes staat online, zowel in html als in MS-Word formaat.

Over een uur of vier weten we hoe Luchiano het er vanaf heeft gebracht.

Update 30.05.2006 / 12:54

Helaas. Juffrouw Margriet is ziek vandaag. Daarom ging Luchiano's boekbespreking niet door. We wachten nu tot ze beter is en maken dan een nieuwe afspraak. Beterschap, juffrouw Margriet!

Posted by CasaSpider at 9:15 AM | Permalink | Comments (12)

Gewaardeerde lezer Hubertus vroeg in een commentaar bij AFV en Ibbeltje naar het gedicht He Patu van Elis Juliana. Wel, eigenlijk vroeg hij naar Ellis met twee ellen.

Als service voor de lezer en bovendien uit eigen interesse ging ik op onderzoek uit. Na de ontdekking dat Elis niet Ellis heet maar Elis was dat niet zo moeilijk. Er bestaat zelfs een mooie, geheel Papiamentstalige website over Elis Juliana.

Op deze website is te lezen waarom Elis slechts één 'l' in zijn naam heeft:

"Elis ku un èl pasobra mama n’ ta’tin sèn pa paga dos èl dia a bai òp mi, haha!"
(Elis met één 'l' omdat mama niet genoeg geld had om twee ellen te betalen op de dag dat ze mij aangaf, haha!)

Even later vond ik onder het hoofstuk Deklamadó het door Hubertus gevraagde gedicht, hieronder het eerste couplet alsmede het refrein.

De hele tekst is zoals gezegd te vinden onder Deklamadó.

Juliana noemt het zelf een ritmisch gedicht. De tekst is simpel, het gaat over een eend (patu). De eend zwaait (janga) met de kont, de eend loopt rond (rondia) en zoekt een beetje eten (cuminda) voor haar kinderen (muchanan). In het vervolg van het gedicht vinden de eenden wat voedsel (derde couplet) en eten ze hun buikjes vol (vierde couplet). Dan gaan de eenden er in een rijtje weer vandoor (vijfde couplet).

Belangrijker dan de tekst is het ritme en het gevoel: "E ta krea potrèt bibu di tipo i situashonnan verídiko, konbèrtiendo e mes den tipo i situashon. Tur sentido ta aktivo, tin mímika, kanto, paso, zonidu."
(Hij creëert een levend schilderij van een waarachtig type en situatie waarbij hij zichzelf verplaatst in dat type en die situatie. Alle zintuigen zijn aktief, er wordt gebruik gemaakt van mimiek, zang, dans en geluid.)

Van dezelfde website www.elisjuliana.info is de volgende mp3 afkomstig met een vertolking van Hé patu.

Elis Juliana is op 8 augustus 1927 geboren als helft van een tweeling waarvan de andere helft Gladys is. Hij is te veelzijdig om in één hokje te plaatsen: dichter, voordrager, beeldhouwer, archeoloog, filosoof, schilder, onderwijzer... er is nauwelijks een terrein te bedenken waarop Elis Juliana niet aktief is geweest.

78 Jaar. Een man om zuinig op te zijn.

Posted by CasaSpider at 7:04 AM | Permalink | Comments (17)

Op zondagavond kijken wij vaak naar America's Funniest Home Videos (AFV). Vooral Luchiano (8) vindt het prachtig. Een vader en zijn dochter zitten op een slee en glijden een steile helling af. "Oh, oh, dat gaat mis!", roept hij dan. Ja, natuurlijk gaat dat mis. Anders was het niet op AFV.

Sinds gisterenavond lezen we Ibbeltje, een boek dat in 1961 is geschreven door de befaamde Annie M.G. Schmidt. Het is een vrij dik boek, ik vroeg mij af of we het wel uit kunnen krijgen. Maar Annie M.G. Schmidt is een goede kinderboekenschrijfster, Luchiano leefde zich direct helemaal in.

Ibbeltje is een meisje en enig kind. Ze heeft een gewone vader en een beetje vreemde moeder. Allemaal net als bij ons. Wat wil het geval, Ibbeltjes moeder is vroeger een poes geweest. Daarom houdt ze erg van vis. Lucy ook.

Toen Ibbeltjes vader thuiskwam was de vis echter nog niet gebakken en Ibbeltjes moeder nergens te bekennen. Ze zat hoog in een boom en durfde er niet meer uit. Kalm haalde vader een ladder en hielp zijn vrouw naar beneden. Hij wist van haar verleden.

"Als ik morgen naar mijn werk ben en mama zit plotseling boven in een boom, dan moet je me meteen bellen", zei ik tegen Luchiano. Nog verdiept in het verhaal antwoordde onze AFV-kid: "Neen, dan haal ik de camera."

Posted by CasaSpider at 1:13 PM | Permalink | Comments (15)

Het boek dat Luchiano (8) en ik op dit moment 's avonds in bed lezen is Saskia en Jeroen, de tweeling van Jaap ter Haar, geschreven in 1955. Met tekeningen van Harmen van Straaten, familie van?

De hoofdrol in dit boek wordt gespeeld door een tweeling. Tweeling is een bijzonder concept. Niet alleen om te hebben, al ben ik eerlijk gezegd bijzonder blij dat Lucy een eenling verwacht, maar ook als woord.

Regelmatig lazen we zinnen als De tweeling heeft... en De tweeling gaat... Luchiano vond het maar raar. "Het is toch tweelingen!" Ik legde hem uit dat één tweeling reeds twee kinderen betreft en dat twee tweelingen vier kinderen zijn. Ik vroeg: "Wat denk jij dan dat een tweeling is?" Luchiano: "Ik denk dat het één persoon is die op één ander lijkt."

Als men er dieper over nadenkt is het wel een beetje vreemd. Iets dat een hoeveelheid van twee aanduidt is enkelvoud en er bestaat ook een meervoudsvorm van. Tweeling staat hierin overigens niet alleen. Wat te denken van elftal? Maar toch is het een beetje vreemd.

Toen Luchiano in bed lag besprak ik de materie met Lucy. In het Spaans is gemelos het woord voor een (eeneiige)tweeling. Het is een woord dat alleen bestaat in de meervoudsvorm. "Als er twee vrouwen met ieder één tweeling aan komen lopen, hoe zeg je dat dan in het Spaans?", vroeg ik aan Lucy. "Vienen dos mujeres con dos par de gemelos", ofwel daar komen twee vrouwen met twee tweelingen.

Het wordt al snel gecompliceerd want hoe zeg je dan dat er twee vrouwen met elk twee tweelingen aan komen lopen. Gelukkig gebeurt dat bijna nooit. Mijn begrip voor Luchiano's verwarring is wel aanzienlijk toegenomen.

Voor de volledigheid, het Spaanse woord voor een tweeeiige tweeling is mellizos.

Posted by CasaSpider at 8:59 PM | Permalink | Comments (16)

De laatste tijd spreek ik regelmatig met een raar, hoog stemmetje. Luchiano (7) doet het ook, hoe zou dat toch komen? Wat er omgaat in kinderhersenen is een groot mysterie. Boeken uit de serie van Pietje Puk wil Luchiano nooit meer lezen. Ik verwachtte dat Paulus de Boskabouter eenzelfde lot beschoren zou zijn.

Het taalgebruik is helendal zeer buitengemeen nogal wel zo tamelijk irritant te noemen. Welk zinnig mens gebruikt nog woorden als herademen en bedaard en dat dan om de haverklap? Maar Luchiano vindt het prachtig. De hoofdstukken zijn lang en de zinnen behoorlijk gecompliceerd, voor mij dan toch.

Als we dan zo'n hoofdstuk met zijn tweeën doorgeploeterd hebben en alvast kijken wat er in het volgende gebeurt vraagt Luchiano regelmatig of we alsjeblieft door kunnen gaan. Dat deed hij voorheen nooit.

Wil men op welk gebied dan ook op lange termijn goede resultaten boeken dan dient men te houden van wat men doet. Dit had gemakkelijk een zin van Oehoeboeroe kunnen zijn. Dat is niet zo. Bedoeld wordt dat de website www.paulusdeboskabouter.net met veel liefde is gemaakt, door een echte Paulus de Boskabouter fan.

Daar las ik hoe Paulus de Boskabouter tot leven is gekomen. Een fragment.

Tijdens het laatste oorlogsjaar tekende Jean Dulieu twaalf kabouters waaruit zijn vrouw er één mocht kiezen. Zij koos Paulus de Boskabouter. Toen Dulieu in 1946 ongeveer 200 tekeningen had gemaakt, stapte hij naar de redactie van het dagblad Het Vrije Volk. Daar zagen ze wel wat in de tekeningen en vroegen hem: "Waar is de bijbehorende tekst?" Dulieu antwoordde dat hij deze thuis had laten liggen en ging snel naar huis om alsnog de tekst te schrijven.

Op 27 juli van dit jaar is de befaamde Marten Toonder overleden. Jean Dulieu is stukken minder bekend, wat zeg ik, volgens mij kent bijna helemaal niemand hem. Hoe onterecht ook.

Jean Dulieu is het pseudoniem van de op 13 april 1921 in Soest geboren Jan van Oort. Oorspronkelijk was Jan van Oort concertmeester van de Nederlandse Opera en violist in het Concertgebouworkest.

Sinds het eind van de jaren '80 leidt Jean Dulieu een teruggetrokken leven. Maar hij leeft dus nog en is nu 84 jaar oud.

Bij het lezen van het boek hadden Luchiano en ik nog wat onenigheid. Zo noemt hij Eucalypta om mij te pesten Euqualipta. Dat vindt hij erg grappig, want het lijkt op Aqualectra, het water- en energiebedrijf op Curacao waar ik zeven jaar gedetacheerd ben geweest. Probleem van Luchiano's grappen is dat hij op het laatst niet meer weet hoe die heks nu echt heet.

Overigens kan de Nederlandse Staat binnenkort een forse aanvraag voor teruggave van gemaakte studiekosten verwachten namens Eucalypta. Heksenopleidingen worden in Nederland tegenwoordig namelijk gesponsord middels de zogenaamde heksenaftrek. Ik heb het nog niet aan Lucy durven vertellen.

Als toegift een foto van Luchiano de Boskabouter. En dat hoge stemmetje, dat komt vast door het vele gesnoep van de paddo's.

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (23)

Het boek dat Lijn mij vanuit het koude kikkerland heeft toegestuurd is uit. Ik heb beloofd een soort van recensie te schrijven. Overigens vind ik het enorm leuk dat iemand in Nederland dit boek heeft gekocht en gelezen. Nu heeft Lijn in Suriname gewoond en mijn theorie is dat mensen die buiten Nederland hebben geleefd automatisch meer interesse hebben voor ontwikkelingen in de rest van de wereld.

Het boek De Antillen bestaan niet is geschreven door Miriam Sluis. Een Nederlandse vrouw. Ik ben in beginsel nogal sceptisch ten aanzien van door Nederlanders geschreven artikelen of boeken over de Nederlandse Antillen, behalve als ik er zelf iets over schrijf natuurlijk.

Miriam Sluis is geboren in 1967 (wat heeft dat er mee te maken?) en werkte op Curacao als correspondent voor het NOS-journaal. Ik dacht dat zij ook journaliste was voor de alweer enige jaren geleden opgeheven krant Beurs en Nieuwsberichten.

In het boek wordt ieder eiland van de Nederlandse Antillen en Aruba afzonderlijk beschreven. Voor mij is vooral opvallend de gedegenheid waarmee dit gebeurt. Heel analytisch wordt de historie van ieder eiland uitgediept waardoor uiteindelijk symptomen die men vandaag de dag nog duidelijk waarneemt veel beter te verklaren zijn.

Een klein voorbeeld. Toen ik net op Curacao was vertelde een man wiens vrouw van Aruba afkomstig is dat Arubanen erom bekend staan dat zij donkere mensen discrimineren. Toen de Lago olieraffinaderij zich vestigde bij San Nicolas trok dit vele zwarte arbeiders aan uit het Caribisch gebied. Britse West-Indiërs, Franse West-Indiërs en Nederlandse Bovenwinders. Deze arbeiders spraken allen Engels en waren vaak beter geschoold dan de achterlijke plattelandendse autochtone bevolking. Deze had geen schijn van kans in de concurrentiestrijd om baantjes bij de raffinaderij. San Nicolas kreeg door de zwarte import de bijnaam Chocolate City.

Als men de geschiedenis per eiland leest wordt goed duidelijk dat de verzonnen constructie het land de Nederlandse Antillen tot mislukken gedoemd is. Door het ontbreken van een natuurlijke band en met name door de dominantie van Curacao, waartegen de andere eilanden aangevoerd door het welvarendere Aruba zich al snel afzetten.

Waar veel Nederlanders al snel hun oordeel klaar hebben over de familie Godett en hun partij Frente Obrero (FOL) wordt dit onderwerp door Miriam Sluis veel genuanceerder benaderd. Zij bezocht vergaderingen van Frente en sprak met diverse leden, waaronder Anthony Godett en de gevreesde Nelson Monte.

Interessant is de beschrijving van het proces tegen Frente-kopstukken Nelson Monte en Anthony Godett vorig jaar aangaande het aannemen van steekpenningen. Zonder de gepleegde feiten te vergoeilijken nuanceert Miriam Sluis deze zaak wel. Het was de wijze waarop dingen op Curacao altijd al werkten. Ook de andere, fatsoenlijke partijen doen hieraan mee.

Godett werd veroordeeld tot 15 maanden en Monte tot 4 jaar. Het contrast met de boete van 300 Antilliaanse guldens die bouwbedrijf De Antillen NV, onderdeel van Koninklijke Wegenbouw Stevin (KWS), opgelegd krijgt is groot. Het woord klassenjustitie valt.

Concluderend is het boek De Antillen bestaan niet een uitstekende weergave van historie en actualiteit op de Antillen. Wat mij betreft mag dit boek verplichte kost zijn bij het vak geschiedenis op Nederlandse middelbare scholen.

Eén grappig ding nog, nou ja grappig. Op de website van Minister voor Bestuurlijjke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties, de heer Thom de Graaf, is het volgende te vinden in zijn dagboek-entry van 11 augustus 2004:

Freelance-journaliste Miriam Sluis had ik voor de vakantie nog een interview over de toekomst van de Antillen toegezegd, dus praat ik ook een uur vol over dit mij dierbaar onderwerp. Zij schrijft een boek dat eind van deze maand af moet zijn. Volgens mij is vooral het komende jaar cruciaal voor zowel de Antillen als het Koninkrijk, dus komt haar werkstuk wellicht iets te vroeg.

"dus praat ik ook een uur vol over dit mij dierbaar onderwerp"

Na lezing van Miriam Sluis' boek is de prangende vraag wie er in dit geval nu een uurtje naar wie had moeten luisteren!

Miriam Sluis, De Antillen bestaan niet
Uitgeverij Bert Bakker
ISBN 90 351 2686 6

Posted by CasaSpider at 11:20 AM | Permalink | Comments (19)

Bijna alles wordt vandaag overschaduwd door de moord op cineast Theo van Gogh. Op talloze websites kan men erover lezen. Aan die informatie heb ik niets toe te voegen. Theo van Gogh is 47 jaar geworden.

Het heeft even geduurd, maar Walter van den Berg's boek De Hondenkoning heeft Curacao gehaald. Volgens mij heb ik het eerste en (voorlopig) enige exemplaar op het eiland. Ik ben bepaald geen lezer, maar het boek van vandenb.com had ik snel uit. Mijn zus Pascale is bij ons op bezoek en zij is literair beter onderlegd dan ik. Daarom heb ik haar gevraagd een recensie te schrijven. Zelf heb ik mij geen moment verveeld met het boek.

De Hondenkoning – kort maar krachtig

Na aankondiging van ons bezoek aan broer CasaSpider op Curacao, verzocht hij het boek De Hondenkoning voor hem mee te nemen. Kleine moeite groot plezier dacht ik zo. Ik was wel benieuwd er naar, vooral omdat het geschreven is door weblogger Walter van den Berg, alias Vandenb.com. Eerlijk gezegd lees ik zelf zijn logs nooit, maar dat maakt niet uit. In Casa's goedheid mocht ook ik het boek lezen. En aangezien Casa het weblog van Vandenb.com vrijwel dagelijks leest, waardoor je toch bijna denkt de logger te kennen, zag hij zichzelf niet meer als objectief recensent. Daarom voor mij deze eer... En ik ben nogwel helemaal geen echte recensent, o, o.

Ik heb het boek gisteravond even gelezen. Even inderdaad, en dat is meteen een minpuntje (voor mij althans) aan het boek; ik had het in 2 uur lezen uit. Dat is nog minder dan ik vorige week over het boekje van Daphne Dekkers deed! Maar vrees niet, ik vond de Hondenkoning toch wel beter dan De geboorte van een moeder. De Hondenkoning is een dun boekje, met weinig letters per bladzijde en daarbij leest het heel makkelijk, wat ik overigens weer een pluspunt vind. Totzover de kwantitatieve kant van het boek.

De Hondenkoning gaat nergens over, of beter gezegd er gebeurt niet echt iets, en ik vind dat dat mooi beschreven is. Het lezen ervan gaf mij een gevoel van mislukking en ik had echt te doen met hoofdpersoon Eug. Ik hoopte dat Helen zou bellen, of dat er toch iets leuks zou gebeuren in zijn leven. Zelfs de volgende dag dacht ik nog aan Eug en aan dat het leven van iemand die zichzelf als sukkel beschouwt.

Het enige wat hij goed kan is met honden omgaan, vandaar neem ik aan dat ook de titel van het boek gekozen is. Dat vind ik dus wel knap van Vandenb.com, dat ie dat gevoel teweegbracht in een boek wat ik in 2 uur tijd uit had. Gedeeltelijk ligt dat natuurlijk aan de gevoeligheid van de lezer (ik jank al snel mee), maar ook aan het feit dat Eug aardig is, hoewel sociaal niet vaardig. Grotendeels komt het echter door de schrijfstijl, de korte zinnen, het herhalen van zinnen en het zo gelaten mogelijk weergeven van de gevoelens van de hoofdpersoon. Deze stijl deed mij erg herinneren aan de (paar) boeken die ik heb gelezen uit de 50-er en 60-er jaren, waarin een zinloos bestaan ook vaak onderwerp was. De korte zinnen vond ik lijken op die van Marguerite Dumas, hoewel zij andere onderwerpen heeft en dieper op de personen ingaat.

Dit laatste, wat meer inhoud voor de personages, had voor mij persoonlijk wel gemogen. Ik vraag mezelf af of iemand wel echt zo ontzettend verlegen en eenzaam kan zijn, en als dat zo is, hoe komt dat dan. Waarom gaat hij met kerst niet naar zijn moeder en wat is er nou met zijn vader aan de hand. En zou het boek dan wellicht in bepaalde mate autobiografisch zijn, maar als dat weer zo is, hoe kan dat dan want op de foto op de achterkant van het boek ziet de schrijver er leuk en zeker niet sukkelachtig uit (dit kan natuurlijk ook iets over mij en mijn smaak zeggen). Misschien heeft de schrijver het allemaal expres zo oppervlakkig mogelijk gelaten, echter met wat meer inhoud had ik niet alleen langer over het boek gedaan, maar was het verhaal voor mij ook geloofwaardiger geweest.

Ik zal er maar een eind aan breien. Kort gezegd vond ik het een mooi geschreven boekje, maar door de paar genoemde minpunten zou ik het niet snel aanraden om het te kopen, wel om het te lezen als je het toch ergens hebt liggen. Een beetje zoals sommige films; die wil je wel graag zien, maar dan op dvd thuis in plaats van in de bioscoop. Wel ben ik nu al erg benieuwd naar een eventueel tweede boek van deze schrijver, dusseh, vooral doorgaan. En nu ga ik es kijken wat anderen er eigenlijk van vonden.

Tot zover de recensie van Pascale. Einstein had gelijk, De Hondenkoning is langer dan Pascale's recensie. Sommige mensen zullen het boek kort en de recensie lang vinden. Ik kan mij erg goed vinden in wat Pascale over De Hondenkoning heeft geschreven. Toen ik het boek uit had checkte ik mijn email. Tot mijn verbazing kreeg ik meteen een bericht van Jennifer...

Posted by CasaSpider at 6:45 AM | Permalink | Comments (6)