CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Waar blijft de tijd, het lijkt wel of hij steeds sneller gaat. Luchiano (9) vraagt zich regelmatig af wat ik in mijn jeugd uitspookte, zonder televisie, computer en GameBoy.

Nou ja, de televisie kwam net opzetten. Kan me nog goed herinneren hoe mijn vader hem tweedehands had gekocht en samen met achterbuurman Verhees in de woonkamer op een tafeltje zette. Er zat een doek overheen die er pontificaal afgehaald werd als ware het een meesterwerk van Van Gogh.

Bijna altijd speelden wij buiten, voetballen, rolschaatsen, fietsen en later spelletjes met de meisjes. Vandaag ging ik even terug in de tijd door het artikel Lekker ratelen van Driek de Gadgetfreak, een van de alter-ego's van Wim de Bie. Dat deden wij namelijk ook, met knijpers kartonnetjes aan het wiel van onze fiets bevestigen om ze tussen de spaken te laten klapperen.

Kom daar nu maar eens om! Alhoewel, Luchiano vindt het toch ook wel iets hebben. Misschien ontstaat er wel een revival van de klapperende kartonnetjes.

Over Luchiano gesproken, op de terugweg van school vertelde hij laatst in de auto een anekdote.

Luchiano: "Papa, Alizah heeft een kiezelsteen door het raam van een huis naast school gegooid."
CasaSpider: "Zo, dat is niet zo mooi."
Luchiano: "Neen, maar gelukkig stond het raam open."

Posted by CasaSpider at 9:12 PM | Permalink | Comments (10)

In mijn speurtocht naar achtergrondinformatie over het sluiten van de Venezolaanse televisiezender RCTV stuitte ik op een interessant artikel (mirror). Het betreft een samenvatting van het boek The Chávez Code. Cracking U.S. Intervention in Venezuela, geschreven door Eva Golinger. Zij is een Amerikaanse advokate met Venezolaanse roots.

Het boek beschrijft de manier waarop de Verenigde Staten invloed uitoefenen in soevereine staten onder meer door fondsen ter beschikking te stellen aan groeperingen om onwelgevallige regeringen ten val te brengen. De CIA speelt hierin een rol evenals het National Endowment for Democracy (NED) dat in 1983 onder Ronald Reagan is opgezet om de democratie wereldwijd te bevorderen.

Voor mij is het meest interessant hoe de persoon Hugo Chávez zich ontwikkeld heeft tot degene die hij nu is. Het artikel geeft hierop enige antwoorden. Op 2 februari 1999 legde Chávez de eed af en werd president van Venezuela. Voor hij aan zijn ambtstermijn begon wilde hij een buitenlandse tournee afwerken om kennis te maken met diverse staatshoofden. Het schema zag er als volgt uit: Spanje, Frankrijk, Duitsland, Italië, Canada, Cuba, de Verenigde Staten en de Dominicaanse Republiek.

In Madrid kreeg Chávez vanuit de Verenigde Staten te horen dat hij het bezoek aan Fidel Castro in Cuba moest schrappen. Als democratisch gekozen president van een soevereine staat legde hij dit bevel naast zich neer. Dat kwam hem nadien op een uiterst koele ontvangst in het Witte Huis te staan door de tegenwoordig zo milde en wijze Bill Clinton.

Toen is de kiem gelegd voor de huidige slechte verhouding tussen de Verenigde Staten en Venezuela. Later volgden diverse incidenten en het heeft vast ook niet geholpen dat in 2000 onder het OPEC-voorzitterschap van Venezuela de olieprijs van USD 8,= per vat al snel naar USD 30,= steeg.

Al met al een zeer verhelderend artikel (mirror) dat bepaalde botte (re)acties van Hugo Chávez op zijn minst begrijpelijker maakt.

Overigens heb ik al eerder over Eva Golinger geschreven en wel in de post Konsul Venesolano ta mira spoki. Golinger beweerde dat de CIA achter de branden in de Curacaose Free Zone zat met als doel de Venezolaanse ondernemers van ons eiland af te jagen om vervolgens Curacao als springplank te gebruiken voor een aanval op Venezuela.

Naar aanleiding hiervan raadde ik mevrouw Golinger aan van de sterke drank af te blijven. In het algemeen is waarheidsvinding niet prioriteit numero uno bij advokaten, informatie die bijdraagt tot het winnen van een case des te meer. Voor haar geloofwaardigheid is het beter als Eva Golinger zich verre houdt van complottheorieën en zich beperkt tot de feiten.

Woensdag 30 mei is een historische dag voor Curacao. Op 30 mei 1969 sloeg na een staking bij Wescar de vlam letterlijk in de pan. Jarenlange onvrede onder de Curacaose bevolking kwam er spontaan uit en leidde tot het in brand steken van gebouwen in Punda. Ook in de huidige tijd hoort men regelmatig geluiden dat er een 30 mei in de lucht hangt.

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (6)

"Hebben we popcorn in huis?", vroeg ik aan Lucy. Bier en Tequila waren er in ruime mate, maar als men een avondje televisie gaat kijken moeten de kaken wel kunnen malen. "Ja, we hebben nog twee pakken", antwoordde ze tot mijn opluchting. Toen ik met Luchiano (9) op bed lag te lezen vroeg Lucy of ze niet beter gevulde eieren kon maken. Ja, gevulde eieren zijn nog lekkerder dan popcorn.

Wat gingen wij eigenlijk kijken, wat was er te doen? Niets minder dan de Miss Universe verkiezing die dit jaar in Mexico plaatsvond. Natuurlijk betreft het een spektakel waarin commerciele en politieke belangen meer prioriteit hebben dan de schoonheid van de kandidates maar toch is het geen straf om een paar uur beeldschone vrouwen te bekijken.

Vitamine voor de ogen!

Het overgrote deel van de kandidates ziet men slechts gedurende een seconde of drie, de tijd waarin zij al lopende haar naam en het vertegenwoordigde land mag uitspreken. Dat was meteen alles wat wij van Naemi Monte uit Curacao hebben gezien. Ook mijn favorietes uit Italie en Panama overleefden de eerste schifting niet. En Nederland? Nederland deed niet eens mee, hadden ze nu echt Yolanthe niet kunnen sturen?

Van de laatste tien overgebleven vrouwen was er één kaal, hadden er twee blond en de overige zeven donker haar. Miss USA Rachel Smith zag er afgetraind uit, tegen het te dunne aan. Toen zij opkwam in haar galajurk stapte ze op de zoom en ging onderuit. Gelukkig herpakte zij zich snel, maar het leed was reeds geschied. Een Miss Universe hoort niet te vallen dat is algemeen bekend.

Miss USA werd vijfde, Korea vierde en Venezuela derde. Wie zou Miss Universe 2007 worden, Brazilie of Japan? Mijn voorkeur en ook die van Lucy ging uit naar Riyo Mori uit Japan. Een vrouw met alluren en klasse die tegelijkertijd speels en schalks uit de hoek kan komen, de droom van iedere man. Hoogste tijd om aan de spanning een einde te maken ook al staat de clou al in de titel. De Japanse Riyo Mori is gekroond tot Miss Universe 2007.

Wie wil met haar 's morgens een bordje gevulde eieren Sushi eten?

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (19)

De meer dan 700 Yolanthe-liefhebbers van de afgelopen tien dagen worden hierbij doorverwezen naar de relevante post. Meestal heeft CasaSpider na enige studie over vrijwel ieder onderwerp een mening. In die zin is de persoon Hugo Chávez Frías een fascinerende uitzondering. Is hij nu wel of geen goede president van en voor Venezuela?

Niet in zijn voordeel spreekt dat Chávez zijn vrienden bij voorkeur zoekt onder tegenstanders van de Verenigde Staten. In eigen land is Chávez onder uiteenlopende groeperingen als studenten, middenstanders, geestelijken eufemistisch gezegd niet populair. Feitelijk wordt hij gesteund door de armen en door het leger.

Een eerste foto van Diana (1) temidden van Arwin (4) en Luchiano (9) gehuld in een gele handdoek op Wet&Wild.

Venezuela is het vijfde olie-exporterende land ter wereld en de tweede leverancier van de Verenigde Staten. In een land met zoveel olie behoort geen armoede te bestaan is de stellige overtuiging van Chávez. Daarom heeft hij grootscheepse programma's opgezet om de armoede bij de wortel aan te pakken, programma's voor huisvesting, onderwijs en medische zorg. Op het gebied van onderwijs en medische zorg is er veel hulp vanuit het bevriende Cuba, hulp in ruil voor goedkope olie.

Venezolanen die ik op Curacao spreek zitten voornamelijk in de ICT en behoren derhalve niet tot de echte onderlaag van de samenleving. Zij ontkennen dat bovengenoemde programma's goed werken en noemen het liever propaganda waarmee Hugo Chávez de armen electoraal aan zich bindt. Feit is dat er in Venezuela een grote omwenteling bezig is en daarvan is niet iedereen gediend. Niet voor niets staat het land internationaal hoog genoteerd op het gebied van corruptie.

Als onderzoeksjournalist op Curacao ben ik internationaal gezien afhankelijk van televisie en internet. Om zich een goede mening te kunnen vormen is het van belang toegang te hebben tot goed beargumenteerde opiniestukken van zowel voor- als tegenstanders. Voor Diana is leren lopen vooralsnog van meer belang dan het vormen van een mening en Lucy helpt haar daarbij zoals foto nummer twee laat zien.

Radio Caracas Televisión afgekort RCTV is een Venezolaanse private omroep die uitzendt via de staatszender en is opgericht op 15 november 1953.

RCTV is vooral beroemd vanwege het in 1958 gestarte befaamde satirische programma Radio Rochela. De omroep was altijd kritisch tegenover president Hugo Chávez en werd door hem beschuldigd van deelname aan de poging tot een staatsgreep op 11 april 2002.

Het is nooit meer goedgekomen tussen de president en de omroep. Na wat juridisch gesteggel bepaalde de rechter dat de concessie van RCTV op zondag 27 mei 2007 om 23:59:59 afliep. Een nieuwe concessie wordt niet verleend en daarmee is ondanks grootscheepse protesten op straat afgelopen zondag een einde gekomen aan RCTV.

De vraag is of het uit de lucht halen van een zender met een afwijkend geluid niet indruist tegen het recht op vrije meningsuiting. Anderzijds kan men zich afvragen of een land in een groot veranderingsproces kritiek op de eigen staatszender moet dulden.

Chávez zegt er geen bezwaar tegen te hebben als de omroep naar de kabel verhuist, maar heeft reeds gedreigd al het materieel in beslag te nemen ten behoeve van de nieuwe staatsomroep TVES die de plaats van RCTV gaat innemen. Indien dit gebeurt betekent dat het definitieve einde van RCTV en ontslag voor haar 3000 werknemers.

Wat is goed en wat is fout in deze kwestie? Over enkele tientallen jaren kan ongetwijfeld een haarscherpe analyse gemaakt worden. Probleem is dat men er nu midden in zit. Daarbij komt het dilemma uit de Quantummechanica dat iedere meting lees opinie de werkelijkheid verstoort lees beïnvloedt. Neen, de waarheid voor zover die al bestaat komt pas over vele jaren aan het licht.

Tot slot een vierde afbeelding van Diana die naar een movie van zichzelf kijkt. Hoe zit het in dat geval met de werkelijkheid?

Posted by CasaSpider at 6:08 PM | Permalink | Comments (14)

Een tijdje geleden kregen alle SQL Integrator werknemers een email van onze Office Manager Manja waarin zij mededeelde een nieuwe uitdaging gevonden te hebben. Per 1 juni wordt zij directiesecretaresse bij KPMG maar wat kan ons dat nu schelen, immers het babe-gehalte van onze vestiging daalt met sprongen!

Vrijdagavond was haar afscheidsborrel. Andrew hield de eerste speech en hij had er veel werk van gemaakt. De een na de ander volgde, Kees, Andre en Lahrn. Dat is nu het mooie van Curacao, de mannen voeren het woord en de vrouwen zitten mooi te wezen. Uhh... rollback, geintje!

Het afscheid door de mannelijke werknemers stond in het teken van het zoenen. Iedereen nam de gelegenheid waar om Manja er een of meer te geven. Nathanael deed zelfs net of hij een speech wilde houden, maar eiste eerst een zoen. Na de zoen liep hij doodgemoedereerd maar intens gelukkig weg.

Manja's vriend Ryan hield een oogje in het zeil en kwam zelf ook aan zijn trekken. Zeker toen Manja getroost moest worden toen er wat tranen opwelden na haar eigen afscheidsspeech. Na acht jaar intensief bij alles wat SQL Integrator Curacao heet betrokken te zijn geweest is dat niet verwonderlijk.

Over zoenen gesproken, opvallend was dat de CasaCamera keer op keer weigerde op het moment dat iemand een zoentje wilde stelen. Krampachtig hield ik de knop ingedrukt maar meestal gebeurde er niets. Het voordeel hiervan was dat menige zoen overgedaan moest worden. Alleen bij werkelijke partners reageerde het apparaat direct. Dat werd aan het eind nog eens bewezen met Ino & Bente.

Ondanks een in feite trieste gebeurtenis als een afscheid zat de sfeer er goed in. Ook de kinderen vermaakten zich prima met GameBoy, computers, tikkertje, verstoppertje, acrobatiek etc. Het was voor Luchiano (9) en mij niet gemakkelijk ons los te rukken. Lucy stond ons thuis al ongeduldig op te wachten.

Voor CasaSpider geen zoen maar de deegroller!

Speciaal voor het afscheid van Manja staat een album met 24 foto's online op de CasaPictures website. Manja, het ga je goed bij je nieuwe werkgever en denk af en toe nog eens aan ons.

Posted by CasaSpider at 3:34 PM | Permalink | Comments (15)

Een tijdje geleden vroeg reageerder Boutie of zijn kaart voor de verjaardag van Diana (1) was aangekomen. Helaas moest ik hierop negatief antwoorden, onze brievenbus was leeg.

Omdat er ook nog een pakketje binnen moet komen voor Zidane United die toevallig op hetzelfde adres woont als CasaSpider begon ik wat achterdochtig te worden. Komt er behoudens van de Belastingen überhaupt nog wel post bij ons aan? Hebben wij te maken met een malafide postbesteller? Of met een luie die gewoon de hele zak met post in een Selikor-kliko gooit?

Gedachten kunnen gevoed door wantrouwen vreemde kronkels maken.

Deze week was er een probleem met de backups op het SQL Integrator kantoor. Normaliter kom ik daar vrijwel nooit, maar nu dus wel. Mijn eerste actie aldaar is altijd een kopje koffie nemen, dat is daar immers gratis en men kan kiezen uit vele smaken. Mijn favoriet is Wiener Melange maar na een paar koppen heeft men daar al snel genoeg van.

Na de koffie bekeek ik mijn postvak en daar lagen heel wat enveloppen in waaronder een dikkere met van die luchtkussentjes die men zo fijn één voor één kapot kan drukken als bezigheidstherapie.

Laat dat nu precies de envelop van Boutie zijn! Er zat een mooie kaart in met een 3D-koe (duizeligheids-alert), een echte Hollandse kaart om Diana met haar eerste verjaardag te feliciteren.

Luchiano vindt het een mooie kaart ("Cool!") en verbaasde zich erover hoe men in staat is om het menselijke oog zo voor de gek te houden. Ook Diana vindt het een mooie kaart. Boutie, mede namens de prinses zelf hartelijk dank voor deze leuke attentie.

Maar... het pakketje van de voetbalpoule is er nog steeds niet. De postbode begint zich alweer verdacht te maken.

Posted by CasaSpider at 12:50 PM | Permalink | Comments (13)

Eigenlijk moet Luchiano (9) op turnen. Hij is tamelijk lenig en niet bang. Toen hij klein was (...) zeg maar een jaar of zes sprong hij al met een salto uit de vensterbank op zijn bed. Nu is hij fanatiek aan het oefenen om op zijn handen te kunnen lopen.

Ongeveer een half jaar geleden wilde Luchiano een kunstje laten zien. We moesten nog naar de supermarkt en hadden haast. Daarom deed hij het kunstje iets te vlug en kwam hardhandig met zijn hoofd op de stenen vloer terecht. Dat herinnert hij zich nog goed, want hij heeft er een aantal weken last van gehad.

Sinds mijn elfde ben ik officieel visueel gehandicapt. Bij een GGD-controle constateerde de arts dat ik bijziend was. Geweldig nieuws voor mij, want nu kreeg ik een bril. In de loop der jaren zijn mijn ogen slechter geworden en momenteel hebben beide ogen een afwijking van ongeveer -5.5. Zich kunnen aanpassen is een van de beste menselijke eigenschappen. Veel dingen kan ik zonder bril en dat begint al bij het wakker worden. Blindelings grijp ik in één keer goed. Ook in het donker de weg in huis vinden gaat me uitstekend af.

Nu Luchiano zo druk aan het oefenen is om op zijn handen te kunnen lopen heeft hij bedacht dat als hij onverhoopt een keer valt hij beter zacht kan vallen. Liever op vloerbedekking dan op stenen. Een gedeelte van de woonkamer heeft vloerbedekking. Er staan twee banken, een hoektafel en een salontafel op. Luchiano verplaatst de salontafel richting de slaapkamer en kan zo prima de handstand oefenen op de vloerbedekking.

Dinsdagavond ging ik als laatste naar bed. Alle lichten waren uit en ik liep de gebruikelijke route naar de slaapkamer. Mijn handen tastten in het rond, altijd beducht voor gevaarlijke obstakels. De deur van de slaapkamer was bijna bereikt toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Ja, Sonja Faries kan misschien mooi tekenen maar CasaSpider kan er ook wat van. Klik op het plaatje of anders hier voor het volledige beeld. De volgende dag vroeg Luchiano ietwat angstig of hij het tafeltje terug moest zetten na de oefeningen. "Neen jongen, dat hoeft niet. Het was ook niet jouw schuld, ik moet gewoon uitkijken waar ik loop."

Als wekker gebruik ik het mobieltje dat we in Nederland hebben gekocht, ermee bellen kan op dit moment toch niet. Op woensdagavond was de batterij leeg en moest het ding opgeladen worden. Omdat het een Nederlands mobieltje is heeft het een stopcontact nodig met 220 volt. Dat hebben wij onder andere bij de wasmachine. Die nacht gebruikte ik mijn eigen mobieltje als wekker.

Om een uur of vijf 's morgens realiseerde ik mij dat het Nederlandse mobieltje bij de wasmachine drie minuten voor het mijne met een oorverdovend Kukelekuuuu op de wasmachine af zou gaan. "Laat ik hem daar maar even weghalen en de wekker uitzetten", prevelde ik in mijzelf. Het was nog tamelijk donker en ik haalde het mobieltje met de charger uit het stopcontact. Teruglopend naar mijn bed tuurde ik op het display om de wekker te de-activeren toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Gelukkig gaat het met Diana (1) alweer een heel stuk beter.

Posted by CasaSpider at 12:42 PM | Permalink | Comments (23)

Met Diana (1) gaat het helaas nog niet zo goed. Ergens in mei begon het met een soort ontsteking onder haar rechteroog. Dat ging gepaard met veel jeuk en Diana krabde er daardoor regelmatig aan. 's Nachts lag ze regelmatig te hoesten. Op donderdag 10 mei ging Lucy met haar naar de huisarts. Die schreef een zalf voor tegen schimmels voor onder het rechteroog alsmede een drankje tegen droge hoest.

In de vroege ochtend van vrijdag 18 mei heeft Diana overgegeven en kreeg vervolgens koorts die opliep tot 39.5 graden. Die avond besloten we naar de weekendarts te gaan. Haar keel was een beetje rood, maar er was geen ontsteking te zien. De dokter schreef een antibioticum voor alsmede druppels voor de ogen en een middeltje tegen slijmhoest.

Zondag 20 mei was de kleine prinses bijna de oude. Ze was actief, praatte veel en wilde telkens bij mij op schoot de CasaMovie van haar verjaardag kijken. Ze doet alles mee, vooral het in de hoogte steken van haar armen bij het Hiep, hiep, hoera en meedansen tijdens de jump-scene. Het leek de goede kant op te gaan.

Dinsdag 22 mei zat ze er echter weer als een dood vogeltje bij. Ze reageerde nauwelijks en had geen zin om te eten of te drinken. Kruipen was ook al niks, het liefste wilde zij de hele tijd gedragen worden. Lucy maakte een afspraak bij kinderarts Sonja Faries. Daar werden we tegen twee uur 's middags geholpen.

Dokter Faries onderzocht Diana, voelde wat knobbeltjes in haar nek die schijnbaar pijnlijk waren en testte of zij haar kin op haar borst kon krijgen. Dit om te zien of er misschien sprake is van meningitis. Ondanks dat Diana tegenstribbelde was de nek soepel genoeg.

De diagnose van dokter Faries luidt dat zich een infectie ergens achter de neus bevindt. Helaas is het niet mogelijk om deze infectie te zien, maar deze kan via kanalen zowel de oren, de ogen als de keel en de longen (slijm) bereiken. Met een paar lijnen schetste zij de situatie op papier. Nu ben ik werkelijk ontzettend slecht in het lezen van dit soort schetsen, dat begint al met het bepalen wat de bovenkant van het papier is.

Pas toen zij er een oog met wimpers in tekende begon het me een beetje te dagen. Voor de duidelijkheid heb ik er de namen van de mij bekende lichaamsdelen bijgeschreven. Het lijkt erop dat de infectie achter de neus de oorzaak is van de dikkere wallen onder Diana's ogen en tevens van het slijm in haar borst. Het kanaal naar het oor is in ieder geval schoon. Al met al een plausibele dianose en we moeten het er maar mee doen.

Diana kreeg een ander antibioticum voorgeschreven, het eerdere middel veroorzaakte diarree. Ook een neusspray en een beter type zetpil stonden op het recept. 's Nachts was het nog niet veel, Diana sliep slecht en Lucy daardoor ook. Om een uur of drie hebben we zo'n nieuwe zetpil ingebracht en daarna ging het slapen een stuk beter. Om zes uur 's morgens huilde ze maar deze keer van de honger. Ze dronk het hele flesje leeg en dat is een goed teken.

Al met al zijn we nu ongeveer twee weken aan het kwakkelen. Het wordt tijd dat Diana beter wordt.

Posted by CasaSpider at 7:14 AM | Permalink | Comments (25)

Sinds de King Kong-achtige actie van Bokito lijkt het of Nederland over meer doctorandussen in de Apenkunde beschikt dan over bondscoaches en dat is wel eens anders geweest. Vanaf nu is het uitkijken geblazen met direct oogcontact en het optrekken van de bovenlip.

"Habemos Gobiernum!" Zo luidden de woorden van formateur Pedro Atacho tijdens de ondertekeningsceremonie voor het bestuursakkoord van de nieuwe PAR-PNP-FOL coalitie. Tot nu toe gaan de leiders Anthony Godett (FOL), Emily de Jongh-Elhage (PAR) en Ersilia de Lannooy erg knus en gezellig met elkaar om.

In de eindversie van het akkoord ontbreekt het woord Slotverklaring. Dit is op Curacao een heel gevoelig woord geworden, ik ken mensen die de Slotverklaring "Dat Ding" noemen en daar een wegwerpgebaar bij maken. Het is duidelijk dat PAR en PNP een partner in het kamp van de tegenstanders zochten die openingen ziet om alsnog de Slotverklaring te ondertekenen.

Die partner is de FOL geworden maar de Slotverklaring mag niet zodanig genoemd worden en heet vooralsnog, haal gerust even adem: "Het resultaat van het Bestuurlijk Overleg over de toekomstige staatkundige positie van Curaçao en St. Maarten van 2 november 2006". En dat is ook een mooie naam.

De FOL heeft haar steun aan de huidige Eilandsraadcoalitie ingetrokken en wil direct van start met de nieuwe partners PAR en PNP. "Dat is goed", aldus Charles Cooper (MAN), "maar dan moeten de gedeputeerden van de FOL eerst hun ontslag maar indienen. Daarna volgen wij wel."

Nadat de handtekeningen gezet waren ontstond een klein incident toen Mario Kleinmoedig (Pueblo Soberano) foto's wilde nemen van Anthony Godett. Twee forse mannen, waarschijnlijk body-guards van de FOL, probeerden de camera af te pakken en grepen Kleinmoedig bij zijn overhemd. Ook is er schijnbaar een tik uitgedeeld. Juridisch lijkt het niet in de haak om als burger de camera van een andere burger af proberen te pakken. Eens kijken of Mario Kleinmoedig aangifte doet.

Ergens in oktober 1995, ongeveer een maand na mijn emigratie naar Curacao, volgde ik mijn eerste cursus Papiaments. Het was een moderne cursus aan de UNA, de Universiteit van de Nederlandse Antillen, en de docent heette Mario Kleinmoedig. Een aardige man ook al kon hij de groep niet echt Papiaments leren, maar dat lag niet alleen aan hem.

De lessen waren op zaterdagmorgen om acht uur hetgeen mij nog goed voor de geest staat omdat ik in die tijd de voorafgaande nacht zelden voor drie uur op bed lag.

Op een dergelijke zaterdag had ik me met enige moeite uit mijn bed gehesen en stond op het punt naar de UNA te vertrekken toen de telefoon ging. Het was Mario en hij belde om de les af te zeggen. Daarna hebben we geen enkele les meer gehad, hij was naar New York vertrokken om persoonlijke problemen aan te pakken. Maanden later verontschuldigde Mario Kleinmoedig zich hiervoor en bood een gratis vervolgcursus aan.

De partij Pueblo Soberano staat voor autonomie buiten het Koninkrijk. Leider Helmin Wiels is van mening dat alleen door afstand van elkaar te nemen Curacao zich daadwerkelijk los kan maken van Nederland. Dat is geen onzinnig standpunt maar wel erg theoretisch. Men gaat er vanuit dat Nederland Curacao buiten het Koninkrijk meer als gelijkwaardig ziet. De praktijk zal zijn dat Nederland zich nog minder aan het eiland gelegen laat.

Het theoretische aspect spreekt Mario Kleinmoedig waarschijnlijk erg aan. Pueblo Soberano ondersteunt een Ontwerp Grondwet voor het Autonome Land Curacao binnen het Koninkrijk der Nederlanden (Papiaments). Dat binnen het Koninkrijk is dan weer enigszins merkwaardig.

De nummers één (Helmin Wiels) en twee (Mario Kleinmoedig) van Pueblo Soberano zijn beiden aanhangers van het conflictmodel. Dat levert interessante gezichtspunten op zoals laatst toen een zogenaamd homo-cruiseschip de haven van Willemstad wilde aandoen. Helmin Wiels was hier fel op tegen, anderzijds komt Mario Kleinmoedig openlijk uit voor zijn homoseksuele geaardheid.

We houden alle bovenlippen nauwgezet in de gaten.

Posted by CasaSpider at 10:33 PM | Permalink | Comments (20)

De afgelopen dagen waren intensief voor Luchiano (9). Zaterdagmiddag rondde hij zijn KDN-opdracht af waarin vier op Curacao voorkomende dieren beschreven dienden te worden. Het werkstuk staat inmiddels online, zowel in doc als html formaat.

Belangrijkste evenement van het weekend was echter het oranje-band examen karate (Wado Ryu, 6e kyu) dat zondag om tien uur van start ging. Vooral door de extra lessen op de afgelopen drie woensdagavonden is het nivo van de hele groep aardig opgekrikt. Waren de leerlingen altijd maar zo fanatiek. Behalve de zeven kandidaten voor de oranje band waren er ook zes voor de gele.

Naast Ivonne en Anthony waren twee extra gecommitteerden aanwezig bij het examen dat traditioneel begon met een conditietest. Sit-ups (2x30), push-ups (30), heen en weer springen (1 minuut en 15 seconden), doorzakken met gestrekte armen (2x25), het kwam allemaal aan de orde. Hierna werd afwisselend de groep kandidaten voor de gele en de oranje band opgeroepen om basistechnieken (kihon) en combinatietechnieken (renraku waza) te tonen.

Er was heel wat publiek, veel ouders wilden graag zien hoe hun pupil het ervan afbracht. Dat pupil is niet helemaal waar, want er was zelfs een heuse moeder die meedeed aan het gele-band examen. Samen met haar zoon Oscar behaalde Petra het diploma, dat mag hier alvast verklapt worden. Op deze foto is zij de langste van allemaal en Luchiano de vijfde van rechts.

Het volgende onderdeel waren de blokkeringen (uke). Deze worden uitgevoerd met een partner, immers men dient te laten zien een daadwerkelijke aanval te kunnen afslaan. Dit in tegenstelling tot de kata waarbij men volgens een vastgelegd patroon tegen denkbeeldige tegenstanders vecht.

Voor de oranje band moet men zowel de Pinan Nidan als de Pinan Shodan kata beheersen. Bij dit onderdeel is duidelijk te zien dat de dragers van de gele band verder zijn dan die van de witte. Een kata heeft een ritme en de zeven kandidaten lieten dat bij de moeilijkere Pinan Shodan kata goed zien. Bij de dragers van de witte band had de Pinan Nidan kata zo nu en dan een hoge amusementswaarde, uit respect voor de kandidaten noemen wij geen namen.

Als laatste onderdeel vond een aantal vrije gevechten (jiyu kumite) plaats tussen de kandidaten. De laatste energie en adrenaline kon er nu nog snel uit. Het werk zat erop en terwijl de gecommitteerden druk overlegden en alvast de diploma's begonnen in te vullen deden de kinderen handstands en andere trucs op de matten.

Het moment van de waarheid brak aan. De zes dragers van de witte band stonden op een rij. Ze zijn allemaal geslaagd voor de gele band en Gerard was de beste. Sensei Anthony legde uit dat de eisen van de school hoog zijn, maar dat de gele band gezien dient te worden als een stimulans om door te gaan en vooral ook beter te worden.

De beurt was aan de zeven dragers van de gele band. Op een rij stonden zij tegenover Anthony die als eerste de best geslaagde naar voren riep. Dat dit Joshua was mag geen verrassing heten, zijn techniek en vooral explosiviteit stijgen duidelijk boven de andere kandidaten uit. De tweede geslaagde was... Luchiano!

Dat de eisen van Curacao Karate-Do hoog zijn bleek even later toen twee kandidaten volgens de jury niet het vereiste nivo voor de oranje band hadden gehaald. Zij mogen het over een maand nogmaals proberen. Het is altijd een triest gezicht om mensen te zien zakken maar het geeft uiteindelijk meer waarde aan de verstrekte diploma's.

Om één uur waren we thuis, Luchiano nog steeds in een euforische stemming. "Nu op naar de groene band", zei ik tegen hem. "Vind je niet dat je nu aan het exaggeraten bent?", was daarop zijn laconieke antwoord.

Posted by CasaSpider at 4:56 PM | Permalink | Comments (21)

"Hoe was je verjaardag?", vraagt menigeen als iemand gisteren jarig is geweest. De mijne hield niet over. Een hoogtepuntje was de gratis advertentie in de Extra, dat doen we tegenwoordig standaard. Wel mooi dat Luchiano (9) en Lucy samen voor de tekst hebben gezorgd. Het is altijd fijn als iemand je leukheid toewenst of niet soms?

Voor de rest voelde ik mij niet optimaal en heb een aantal malen een uurtje moeten slapen. Erger was dat Diana (1) steeds zieker werd. Haar temperatuur steeg tot 39.5 en ging niet echt omlaag na het inbrengen van een zetpil. Haar oogjes zijn ontstoken en iedere keer wrijft ze erin, wat de zaak niet beter maakt. Als we met haar rondliepen hing ze als een zak aardappelen over de schouder en geluid maakte ze ook al niet.

Als avondeten had Lucy spare-ribs met knoflooksaus klaargemaakt, een van mijn favoriete gerechten. Zeker met een glas koude Duvel ernaast. Terwijl we aan het eten waren belde mijn Cubaanse collega Yohanna om me te feliciteren. Zij vraagt altijd naar Diana en toen ik vertelde dat ze al de hele dag koorts had raadde zij ons aan om naar de dokter te gaan.

Wij volgden dat advies op en even later meldden we ons bij dokter Lichtveld die avonddienst had in winkelcentrum Colon. Hij schreef antibiotica voor alsmede zetpillen, iets tegen slijm en druppels voor de ogen.

We reden door naar de apotheek, Botica Cerrito in winkelcentrum Promenade. Door een luikje in de deur werden recepten en geneesmiddelen uitgewisseld. Op het muurtje voor de apotheek zaten al vier personen te wachten. Om half negen waren we thuis met de geneesmiddelen.

Lucy ging met Diana op bed liggen en ik keek nog wat televisie op mijn verjaardagsavond. Een concert te Santo Domingo van Johnny Ventura, El Canario en de geweldige Celia Cruz kikkerde me in combinatie met een paar Tequila's weer iets op.

Zaterdagmorgen, na het geven van antibiotica en een zetpil, zakte Diana's koorts van 39.5 naar 38.0 graden. Ze was ook alweer iets levendiger. Zojuist gaf de thermometer echter alweer 39.4 aan. Als de toestand maandag niet verbeterd is gaan we die dag naar kinderarts Sonja Faries.

Luchiano (9) had zijn laatste karateles voor het oranje-band examen op zondagmorgen. De laatste dagen heeft hij redelijk hard getraind en dat werpt zijn vruchten af. Sensei Anthony corrigeerde nog een aantal punten, hopelijk onthoudt Luchiano ze allemaal. Na afloop van de les zei Anthony tegen mij: "Hij is wel een beetje lui." Dat kon ik beamen.

Tijdens de les schoot ik wat filmmateriaal, deels om te gebruiken bij het oefenen en deels voor wellicht een nieuwe CasaMovie. Deze foto met zowel Sensei Anthony als Sensei Ivonne erop heeft wel iets. De quizvraag van vandaag luidt: "Hoe laat is het op de klok van de dojo?"

Posted by CasaSpider at 2:05 PM | Permalink | Comments (12)

Schoolgaande kinderen hebben dankzij Hemelvaartsdag vier dagen vrij, een soort van minivakantie. Okay, ik heb ook vier dagen vrij maar de vrije dag van vandaag die toepasselijk vrijdag heet is voor eigen rekening.

Vier dagen achter elkaar vrij, Luchiano (9) was ermee in zijn nopjes. Dat duurde maar heel even en stopte toen ik zijn dagprogramma met hem communiceerde. Meneer heeft binnenkort een boekbespreking waar hij nog niets aan gedaan heeft, maandag moet een werkstuk KDN (Kennis Der Natuur) af zijn waar hij nog niets aan gedaan heeft en zondag is er het oranje-band examen karate. Ook daar moeten de puntjes nog op de i gezet worden.

Het KDN-werkstuk had de eerste prioriteit. "Kan dat niet zaterdag of zondag?", was meteen het commentaar van de heer ijverig is my middle name. Vandaar ook dat het citaat van Ton Zijp me zo aanspreekt. Het werkstuk gaat over dieren die op Curacao leven.

De kinderen moeten vier tot zes dieren behandelen. Het moge duidelijk zijn dat Luchiano kiest voor vier dieren. Hij begon met de kolibri en was daar drie uur later nog steeds mee bezig. Maar goed dat we al op donderdag begonnen zijn.

's Middags hebben we samen een half uur de stof voor zijn karate-examen getraind en daarna was het tijd voor wat ontspanning. De mannen gingen naar het strand, Lucy en Diana (1) bleven thuis. Luchiano nam zijn snorkelset mee. Na het snorkelen kwam hij een paar vriendjes tegen met wie hij zich goed heeft afgemat.

Thuis maakte hij de pagina over de kolibri af, at een bord spaghetti met een frikandel en begon aan zijn tweede dier, de geit. Om een uur of acht was hij daarmee klaar.

Luchiano sleepte vier klapstoeltjes naar het televisiegedeelte van de woonkamer. Die zette hij op een rij en ging erop liggen. Hij was zo moe. Betweterig zei ik: "Als je nu terugkijkt op deze dag ben je vast heel trots, want je hebt veel gedaan." Luchiano gaf geen antwoord en bleef roerloos liggen. Later vond hij toch wat reserve-energie over om zijn verhaal te schrijven voor Latios.

's Nachts schrokken we wakker. Diana voelde zich niet lekker, ze had overgegeven en lag er voor pampus bij. We namen haar temperatuur een aantal malen op en die liep snel op naar 38.4. Tijd voor een zetpil. Ook vandaag is ze nog helemaal niet lekker, tevens is haar neus verstopt. Een beetje grieperig luidt mijn diagnose.

Vandaag vrijdag 18 mei ben ik jarig. Het idee om de komende tien jaar voor 37 door te gaan is nu reeds mislukt. Anderzijds is het ook wel leuk om precies dezelfde sterrenbeelden te hebben als prinses Máxima, zowel bij onze gewone horoscoop als bij de Chinese. Een eenvoudige quizvraag daarom: Wat zijn de sterrenbeelden van prinses Máxima en CasaSpider? En de bonusvraag, passen deze sterrenbeelden bij hun?

Posted by CasaSpider at 9:51 AM | Permalink | Comments (27)

Op de dag dat prinses Máxima 36 jaar is geworden. Felicidades mi Amor!

"Eigenlijk heb ik alleen maar moeite om tot handelen over te gaan. Maar sommige mensen zouden dit uit kunnen leggen als luiheid."

"De SP is tegen sociale woningbouw als er groen voor moet worden opgeofferd, en ongetwijfeld tegen het aanleggen van groen als er sociale woningbouw voor moet worden opgeofferd. Kortom: met de SP staat alles stil."

Posted by CasaSpider at 10:58 AM | Permalink | Comments (11)

's Morgens luisteren Luchiano (9) en ik vanaf zes uur naar De Ochtendrepubliek op Dolfijn FM. Het programma wordt gepresenteerd door Erwin van der Bliek vandaar de naam en zijn charmante sidekick Angie. Een vrolijk en lichtvoetig programma zoals radio hoort te zijn in de vroege uurtjes van de ochtend.

Een tijdje geleden was er commotie over het filmpje op YouTube dat in de Curacaose Bon Futuro gevangenis is gemaakt. Veel mensen verbaasden zich erover hoe de gevangenen dit voor elkaar hadden gekregen. Ook de duidelijk zichtbare joints en machetes zorgden voor opgetrokken wenkbrauwen.

Sidekick Angie had toen het volgende commentaar: "Weet je wat ik zo opvallend vond? Dat al die lakens en die t-shirts van die gevangenen zo ontzettend wit zijn. Wat voor wasmiddel gebruiken ze toch in de Bon Futuro gevangenis?"

Een geniale opmerking en nog waar ook, wie het niet gelooft moet de clip zelf maar eens bekijken.

Woensdagochtend hadden Erwin en Angie het over Moniek Smit, het zusje van, die in tegenstelling tot CasaSpider al een eigen Wikipedia-pagina heeft. Ja, de familie Smit is wel een succesverhaal. "En dan heeft Jan ook nog verkering met Yolanthe, de mooiste vrouw van Nederland", aldus Erwin van der Bliek.

En het is werkelijk niet te geloven maar voor deze Yolanthe Cabau van Kasbergen bestaat ook al een Wiki-pagina, heeft soms iedereen er eentje behalve ik?

Lelijk is ze in ieder geval niet. We waren juist bij de Marnix-school aanbeland. Bij het uitstappen vroeg Luchiano: "Is zij echt de mooiste vrouw van Nederland? Ik dacht de vrouw van Willem-Alexander."
CasaSpider: "Ah, Máxima..."
Luchiano: "Heet ze zo?"
CasaSpider: "Ja, maar vind je de vrouw van CasaSpider dan niet de mooiste van Nederland?"
Luchiano: "Huh? Hahahahaha!"

Posted by CasaSpider at 1:35 PM | Permalink | Comments (7)

Alles is in beweging ook al is dat niet altijd bij iedereen even goed zichtbaar. We hebben het hier wel over de grote dingen. Neem de mens zelf of huizen of schoolsystemen, men kan het zo gek niet verzinnen of er is sprake van verandering.

Een van de meest complexe en daardoor fascinerende veranderingsprocessen vindt men in de automobielindustrie. Technisch worden auto's steeds beter. De banden, de transmissie, de aandrijving, de motor, de carosserie, al deze onderdelen worden continu verbeterd. Parallel ligt er druk op de fabrikanten om te voldoen aan steeds strenger wordende milieu-normen.

Laatst bekeken wij de DVD van het 25-jarig huwelijksfeest van mijn ouders dat in 1983 plaatsvond. Een deel van de film betrof het wegrijden van de familie en andere gasten vanuit het ouderlijk huis. Opvallend was hoe ouderwets de toch redelijk nieuwe auto's oogden. Zelfs de duurdere exemplaren zagen er fragiel en dun uit. Vergelijk bijvoorbeeld de Honda Civic uit 1972 met die uit 2007.

In de 80-er jaren ontwikkelde de PC zich in hoog tempo en dit verleidde een computerman (van Microsoft?) tot de uitspraak dat indien auto's even snel evolueerden als computers we ons nu met 900 kilometer per uur konden verplaatsen en dat tegen een spotprijs. Of iets in die trant. De auto-industrie reageerde dat wij dan wel moeten accepteren dat deze auto's gemiddeld zes maal per rit vastlopen. Of iets in die trant, het gaat tenslotte om het idee.

En kleding? Er gaat veel geld om in de kledingbranche, maar feitelijk is het een pot nat en toch steeds weer hetzelfde. Of neem wijn, kwantitatief is er wellicht vooruitgang maar kwalitatief? Een betere viool dan een Stradivarius is ook nooit meer gebouwd.

Het allerknapste van de automobielindustrie is echter dat men er telkens in slaagt om nieuwe modellen te introduceren terwijl daarbij de balans met de bestaande modellen niet of nauwelijks verstoord wordt. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Als de nieuwe BMW 3-serie uitkomt moet deze innovatief zijn ten opzichte van de concurrentie en liefst ook kwalitatief beter. Maar tegelijkertijd mag het nieuwe model niet beter zijn of dikker ogen dan de 5-serie uit het eigen huis. Ook de invloed op de tweedehands markt mag niet uit het oog verloren worden.

Op grond van de voortschrijdende techniek, enorme verkoopaantallen, internationale concurrentie, strenge milieuwetgeving en last but not least het in balans houden van de eigen modellenlijnen verdient de automobielindustrie de prijs van de best evoluerende entiteit op aarde. Gefeliciteerd dames en heren automobielbouwers.

Zet daar voor de grap maar eens de evolutie van de mens naast.

Posted by CasaSpider at 8:19 PM | Permalink | Comments (14)

Haar schoonheid heeft ze van haar moeder, dat staat buiten kijf. Op drie punten lijkt Diana (1) op mij, okay volgens Lucy op vier want de prinses kan knap driftig worden als ze haar zin niet krijgt en dan balt ze haar handen tot vuisten. Dat schijn ik ook te doen. "Het valt nog mee dat ze haar middelvinger niet opsteekt", aldus Lucy.

Drie punten dus en dat zijn de auto, de telefoon en de computer. We gaan zoals men dat met punten doet de drie punten eens puntsgewijs behandelen.

De auto

Als ik 's avonds thuiskom van mijn werk rij ik de auto ons terrein op. Meestal doet Luchiano (9) de deur open en dan komt Diana al enthousiast aankruipen. DKOD ofwel de kofferbak ons doel. De laptop en de Samsonite maken plaats voor de twee kinderen die vervolgens zoveel mogelijk tijd in de kofferbak willen doorbrengen. Natuurlijk scheelt het wel dat de kofferbak hierbij openblijft. Als ik het zat ben en Diana eruit wil halen begint zij fanatiek van neen te schudden. Afgelopen zondag moesten we na het Happy Hour even wachten bij onze Chinees. Lucy zette Diana op de bestuurdersstoel en ook daar had zij het uitstekend naar haar zin.

De telefoon

In Nederland kochten wij een eenvoudige KPN prepaid-telefoon. Een dure hobby want het kortste gesprek kostte al 50 eurocent. Terug op Curacao moet de sim-lock er nog eens afgehaald worden, tot die tijd functioneert het apparaat als wekker. En als speelgoed voor Diana die dol is op de ringtones. In het begin, als de ringtone uitgespeeld was, probeerde ik de telefoon uit haar handen te trekken om een andere te laten horen. Dat viel niet in goede aarde. Inmiddels zijn we zover dat Diana vaak zelf een andere ringtone kan selecteren en als dat onverhoopt niet lukt zegt zij: "Papa" en geeft me de telefoon in het volste vertrouwen dat ze hem weer terugkrijgt. O ja, laatst ging onze huistelefoon. Het was Diana die met mijn mobieltje via speed dial de juiste verbinding legde.

De computer

Als ik achter de computer ga zitten komt Diana er al snel aangekropen. Langs mijn stoel klimt ze omhoog, kijkt me vragend aan en begint daarna geluiden te maken in de trant van "Aaaah... aaaaah.... aaaaah!" Het sein om haar op te tillen en op schoot te nemen. Mijn laptop heeft aan de voorkant knoppen om een media-player te bedienen, harder/zachter, vooruitspoelen, pauze dat soort dingen. Daar duikt Diana op af en begint er als een gek op te drukken. Hierna verschijnt gedurende enige seconden een mooi blauw licht. Een erg verslavend licht. Het volgende object is de muis. Deze geeft aan de onderkant namelijk rood licht en dat is bijna even verslavend als blauw. Als zij hiermee klaar is valt zij het toetsenbord met twee handen aan. Het moment om haar weer op de grond te zetten.

Tot zover de drie punten in het leven van onze prinses die op dit moment haar interesse hebben. Wanneer doen make-up, kleding en vooral schoenen eigenlijk hun intrede in het leven van een vrouw?

Posted by CasaSpider at 8:45 PM | Permalink | Comments (17)

Het klinkt wellicht ietwat paradoxaal als men op zaterdag 7 april voor het laatst afscheid heeft genomen van zijn moeder. Toch is er niets op aarde dat het leven meer symboliseert dan juist een moeder. Zonder moeder is er geen leven.

De bloem van crêpepapier is door Luchiano (9) gemaakt tijdens de handenarbeidles. Diana (1) vindt het een mooie bloem. Vanzelfsprekend heeft Lucy van mij ook een kado gekregen. Neen, het is niet iets waar de Kijkshop tegenwoordig speciaal voor Moederdag mee adverteert. Geen idee trouwens waar men een dergelijk artikel op Curacao kan verkrijgen.

Hoogste tijd om de strandtas tevoorschijn te halen. Wij gaan zwemmen. CasaSpider wenst alle moeders waar ook ter wereld een hele fijne dag toe.

Posted by CasaSpider at 4:02 PM | Permalink | Comments (11)

Het verdient aanbeveling om eerst de posts Jacob Gelt Dekker en Jacob Gelt Dekker (2) te lezen. Hierin komen historie en achtergronden van deze interessante man aan de orde alsmede zijn opzienbarende column Visitekaartje Hato van 6 augustus 2006 in luchtvaartnieuws.nl. Geen enkele gebeurtenis staat op zichzelf.

Donderdagmiddag 10 mei hield Jacob Gelt Dekker een speech voor de Caribbean Hotel & Tourism Investment Conference in het WTC. Ongeveer 400 potentiele buitenlandse investeerders zijn hiervoor naar Curacao gekomen. In zijn speech refereerde Gelt Dekker door het tonen van een hakenkruis op het grote presentatiescherm naar bovengenoemde kwestie van 6 augustus 2006 toen Charles Cooper (MAN), Eunice Eijsden (MAN) en Faroe Metry (PNP) hem tot persona non grata verklaarden. Het leggen van een link naar de tijd van Nazi-Duitsland getuigt overigens nooit van klasse en gaat altijd mank.

Vervolgens veegde hij de vloer aan met Curacaose politici die hij van corruptie en nepotisme beticht en met duizenden Curacaose jongeren die niet willen werken maar wel heen en weer reizen tussen Curacao en Nederland om drugs te smokkelen.

Hugo Chávez, president van het op 60 kilometer afstand gelegen Venezuela, noemde hij als de grote man achter de drugshandel en legde en passant een link naar de moord op pastoor Alejandro Montoya die plaatsvond op 21 augustus 2006.

Men verwachtte van Jacob Gelt Dekker iets te horen over zijn project Kurá Hulanda en hoe hij daarmee het aangezicht van Otrabanda heeft veranderd.

Op Curacao is geschokt en emotioneel gereageerd op de presentatie. Alle politieke partijen en iedere groepering dan wel organisatie spreekt zijn afkeur uit over het optreden. Ten eerste over de inhoud en ten tweede over de plaats, voor de ogen van 400 mogelijke buitenlandse investeerders.

Is Jacob Gelt Dekker daadwerkelijk de (zelfbenoemde) filantroop die Curacao een warm hart toedraagt?

Bij alles wat men doet dient men een doel voor ogen te hebben. Dat geldt des te meer voor mensen met een bepaalde status in de samenleving aangezien zij nu eenmaal meer invloed uitoefenen. Welk doel had Jacob Gelt Dekker voor ogen met zijn presentatie? Na analyse kan men tot geen andere conclusie komen dan het uiten van frustratie. Frustratie is iets heel menselijks maar tegelijkertijd ook iets negatiefs. Het is zelden verstandig vanuit frustratie dingen proberen te bewerkstelligen en al helemaal niet als men daarvoor praktisch nul procent draagvlak heeft.

Hoe nu verder?

Tussen Jacob Gelt Dekker en Curacao komt het niet meer goed. Wederom gaan stemmen op om de opportunist tot persona non grata te verklaren, maar nu echt. Daar zie ik niets in. Beter is het hem het podium te ontnemen om zijn gedachten in het openbaar te ventileren, tenminste op Curacao. Het heeft er alle schijn van dat Gelt Dekker geniet van de emotionele reacties die hij oproept.

Menigeen vraagt zich af waarom hij niet gewoon eieren voor zijn geld kiest, zijn boeltje pakt en naar een andere mooie plek op aarde verhuist. Immers, als men het ergens zo slecht naar zijn zin heeft en de middelen heeft om waar dan ook riant te wonen, waarom blijft men dan toch op dat gehate eiland van 440 vierkante kilometer plakken?

Of is de Jacob Gelt Dekker van hogerhand gezonden met de missie om ons paradijselijke eiland in de Caribische Zee zoveel mogelijk te kwellen, wellicht ter compensatie voor het lekkere klimaat?

Over eieren en van hogerhand gesproken. Luchiano (9) kan tegenwoordig zelf eieren bakken. Zaterdag bereidde hij mijn ontbijt. Helaas bevonden zich in het ei nog stukjes schaal en ook de presentatie is nauwelijks beter dan die van Jacob Gelt Dekker. Neen, vooralsnog is Luchiano niet van hogerhand gezonden om het Michelin-sterren te laten regenen in ons huis.

Update 14.05.2007 / 13:30

Op YouTube is inmiddels een aantal filmpjes te bekijken over deze kwestie.

• De speech van Jacob Gelt Dekker van donderdag 10 mei 2007 (Engels)
• Reactie van Gerrit Schotte (MAN) op de speech van Jacob Gelt Dekker (Papiaments)
• Reactie van Gezaghebber Lisa Richards-Dindial op de speech van Jacob Gelt Dekker (Papiaments)

Posted by CasaSpider at 2:38 PM | Permalink | Comments (27)

Behalve foto's zijn er van Diana's (1) eerste verjaardag ook korte filmfragmenten geschoten. Een eerste verjaardag is een onvergetelijk iets, op het moment zelf voor de ouders en jaren later ook voor de jarige. Tenminste als er het een en ander is vastgelegd van deze gebeurtenis.

Als er iemand van vastleggen houdt is het CasaSpider wel al is het meeste camerawerk deze keer door Lucy verricht. Jammer genoeg heeft het Papiamentstalige Lang zal zij leven de final cut niet gehaald, we moeten het doen met de Spaanse en Nederlandse versies.

Behalve de capriolen van Diana is er aandacht voor Luchiano (9) in deze movie. Waar Patrick Jumpen eens met een geest (!) aan het jumpen was doet Luchiano dit met een baby. En ze doen het nog op dezelfde muziek ook, Magic Melody van Anonymous. Het laatste stuk van dit nummer moest er wel afgeknipt worden wegens niet helemaal adequaat voor een verjaardagsfilm van een eenjarige.

Schenk een lekker drankje in, vergeet de chips met dipsaus niet en leun 3 minuten en 53 seconden achterover met de speakers op vol volume. Enjoy!

Besides Princess Diana 1 Year there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 7:30 AM | Permalink | Comments (14)

Zijn wij hier soms bij de zaaduientelers quizvraag van de week? Het woord regent kan men op twee manieren uitspreken, in dit geval is de klemtoon op de tweede lettergreep het meest toepasselijk.

Het eiland Curacao wordt geregeerd door het Bestuurscollege (BC) dat bestaat uit gedeputeerden. De functie van de Nederlandse Tweede Kamer is in handen van de Eilandsraad. Op 20 april 2007 heeft Curacao een nieuwe Eilandsraad gekozen en zoals het er nu uitziet krijgen wij een nieuwe regeringscoalitie bestaande uit PAR, PNP en FOL.

De huidige coalitie zit er nog maar een paar maanden. Na het afwijzen van de Slotverklaring door coalitiepartner MAN in december 2006 viel de toenmalige regering. De anti-Slotverklaringpartijen hebben toen een nieuwe regering gevormd met de FOL van Anthony Godett als grootste partij.

Het is de bedoeling dat per 1 juli de nieuwe regering aantreedt. Dit houdt automatisch in dat een aantal actuele bestuurders zijn baan verliest. Daarom is er aan het einde van een regeerperiode altijd verhoogde activiteit waar te nemen vergelijkbaar met het oplopen van de spanning naarmate er meer stoelen worden weggenomen bij een stoelendans.

De zon schijnt wel maar het regent benoemingen.

• Cesar Prince (MSL) is benoemd tot directeur van de Fundashon Wega di Number Korsou. Zeg maar de Lotto. Prince heeft zich samen met Frensel Marchena waarover later meer afgesplitst van de PLKP van Errol Cova. Beiden behielden hun zetel en richtten een nieuwe partij op, de Movementu Sosial Laboral (MSL). Frensel Marchena regelde het baantje voor Cesar Prince. Capaciteiten? Van een gokje houden we allemaal.
• Ivar Asjes (FOL) wordt benoemd tot directeur van Selikor. Zeg maar de Huisvuilophaaldienst. Selikor is een van de weinige winstgevende (semi-)overheidsbedrijven op Curacao. De werknemers willen de van Selikor zelf afkomstige Wesley Kook als directeur, immers deze kent de business. Aanvankelijk werd Asjes als interim-directeur gepresenteerd, naast de Algemeen Directeur. Twee directeuren lijkt echter teveel van het goede en kost handenvol geld. Het Bestuurscollege wil de benoeming van Ivar Asjes doordrukken. Capaciteiten? De Papiamentstalige Extra zet Ivar Asjes gezien zijn hang naar dure maatpakken telkens neer als een Nette Jongen die niet gemaakt is om een vuilnisbelt te inspecteren.
• Frensel Marchena (MSL) wordt benoemd tot mede-directeur van CPA. Zeg maar het Havenbedrijf. Vakbondsman Marchena heeft partijgenoot Cesar Prince aan een baan geholpen, maar dreigt zelf werkloos te zijn per 1 juli. CPA heeft al twee directeuren namelijk de heren Richard Lopez Ramirez en Augustin Diaz. Met een heuse blackmail-actie wordt Frensel Marchena hier als counterpart-directeur aan toegevoegd. Richard Lopez Ramirez werd bij Marchena ontboden en voor de keus gesteld, ofwel accepteert hij Marchena als directielid ofwel gaat hij direct gedwongen met pensioen. De Extra schrijft dat Lopez Ramirez de meeting ontstemd heeft verlaten en onmiddellijk op een dienstreis naar het buitenland is vertrokken. Capaciteiten? Frensel Marchena is van oudsher een eenvoudige technicus die via de vakbond omhoog is geklommen. Er is gerede twijfel of hij een directeurspositie bij het Havenbedrijf invulling kan geven.
• Maurice Adriaens (FOL) wordt benoemd tot directeur van het LVV. Zeg maar het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij. De huidige directeur van het LVV Chris Winkel gaat (vrijwillig) met pensioen. Over deze post kan het Bestuurscollege niet alleen beslissen, het is ook een zaak van de Landsregering der Nederlandse Antillen. Capaciteiten? Ook hier betreft het een politieke benoeming buiten de gangbare procedures om, maar Maurice Adriaens is afgestudeerd aan de Landbouwhogeschool te Wageningen en is op Curacao actief met het verbouwen van groente op basis van innovatieve methoden. Van de vier benoemde dan wel te benoemen politici is de zijne het meest op zijn plaats.

Het is niet ondenkbaar dat het gedurende de komende zes weken nog meer regent. Met het fanatisme van een Erwin Kroll blijft het CasaLog verslag doen van dit alternatieve weerbericht met een type regen dat overigens ook in Nederland voorkomt. Zie de column Liever Oudkerk van Harry van Bommel.

Posted by CasaSpider at 1:18 PM | Permalink | Comments (12)

Sinds jaar en dag gebruik ik ZoneAlarm als firewall op mijn computers. Het is een uitstekend programma en nog gratis ook, wat wil men nog meer als Nederlander? Uiteraard is het bedrijf Check Point dat ZoneAlarm maakt heeft overgenomen niet van de liefdadigheid en biedt men derhalve ook een betaalde versie van het product aan met een paar leuke features.

Nu zijn die features wel leuk maar veel mensen houden echt niet van betalen. Als men ZoneAlarm download moet men een paar keuzes maken en voor men het weet installeert men de trial-version van de betaalde versie. Het is mij al tweemaal overkomen. De eerste keer kon ik na afloop van de trial-period automatisch downgraden naar de gratis versie. De tweede keer diende de gratis versie alsnog gedownload en geïnstalleerd te worden.

Sinds kort draait bij mij de gratis versie van ZoneAlarm 7.0.337. Opvallend was dat in Microsoft Outlook plotseling een toolbar verscheen voor ZoneAlarm MailFrontier, een anti-spam programma. Hier had ik niet om gevraagd en bovendien deed het programma rare dingen. In de spamfolder van MailFrontier bevonden zich emails die ik toch echt als non-spam had aangemerkt.

Er was geen normale manier om de ongewenste software te verwijderen en mijn irritatie groeide. Via Google (hoe anders?) vond ik een artikel om het toch voor elkaar te krijgen. In datzelfde stuk schrijft iemand dat bij de voorgaande versie van ZoneAlarm (7.0.302) er nog een add/remove button in de MailFrontier toolbar zat. In de laatste versie heeft een in en in slecht mens van Check Point besloten deze button te verwijderen. May (s)he burn in hell!

De Good Guys moeten samenspannen tegen zoveel Evilness, daarom hier de manier om MailFrontier uit Microsoft Outlook te verwijderen:

• Close Outlook
• Windows Explorer, open C:\Program Files\Zone Labs\ZoneAlarm\MailFrontier
• Double-click UNWISE.EXE
• When prompted for the install.log file, use C:\Program Files\Zone Labs\ZoneAlarm\MailFrontier\INSTMLF.LOG
• On the MailFrontier uninstall panel, select Automatic [Next>], then [Finish]
• Launch Outlook
• Manually delete Outlook folders 'ZoneAlarm Challenged Mail' and 'ZoneAlarm Junk Mail'

Geen dank, graag gedaan. Al met al was het heel wat werk om door een ander opgedrongen software te verwijderen. In de registry zitten vast nog een aantal verwijzingen naar het vermaledijde programma. Mag dit zomaar?

Rechtbankverslaggever Rob Zijlstra schrijft in zijn post Snelkoppeling van 1 mei jongstleden over een man die zich schuldig heeft gemaakt aan wederrechtelijke vrijheidsberoving en vernieling. Een citaat:

"Het gaat nu even om het laatste. De man had een snelkoppeling van het bureaublad van een computer die niet van hem was, verwijderd. Dat is vernieling, zegt de rechtbank. Door het verwijderen van de snelkoppeling is de computer beschadigd, in die zin dat er een herstelhandeling nodig is om de computer weer te laten functioneren zoals voor de verwijdering. Dat de herstelhandeling niet veel om handen heeft, doet aan de beschadiging dan wel vernieling niet af. Hersteld moet er.

Okay, in het ene geval drukt de eigenaar van de computer op de knop en in het andere een niet-geauthoriseerd persoon. Maar wat is nu meer vernieling en vereist meer herstelhandelingen, het verwijderen van een snelkoppeling (shortcut) op het bureaublad of het ongevraagd installeren van software die niet op normale wijze meer te verwijderen is?

Twee links over hetzelfde en een ander probleem met de niewste versie van ZoneAlarm:

• Computeridee 04.04.2007: Nieuwste versie ZoneAlarm gedraagt zich als malware
  
• Nucia 05.04.2007: Overbodige rommel uit ZoneAlarm Free Edition verwijderen

Posted by CasaSpider at 6:07 PM | Permalink | Comments (15)

Afgelopen zondag is de 5-jarige Jeremi Blanca doodgebeten door twee Pitbulls. Op een of andere manier is de jongen in de tuin van de buren terechtgekomen, het is nog niet bekend hoe. Om tien uur 's morgens misten zijn ouders hem en deden aangifte bij de politie. De buurman kwam pas om ongeveer half drie thuis, hoorde de honden met elkaar vechten en trof even later het levenloze lichaam van Jeremi aan.

Een afschuwelijke gebeurtenis en een nachtmerrie voor iedere ouder.

De twee Pitbulls zijn direct in beslag genomen en worden afgemaakt. De discussie is nu wat er moet gebeuren met gevaarlijke honden zoals onder andere de Pitbull. Officieel is dit ras hier al verboden, maar omdat er geen opvang is voor de Pitbulls die al op het eiland waren is een tijdelijke wet in het leven geroepen die ze voorlopig gedoogt.

Een paar maanden geleden had mijn collega-DBA Paul Goodliffe een afspraak met zijn fysiotherapeut. Hij was wat vroeg, zag niemand en besloot de tuin in te lopen. Even later kwamen er een paar woedende honden op hem af. Paul rende als een dolle stier terug naar het hek en wilde er overheen springen. Daarbij haakte hij met zijn been ergens achter en kwam ongelukkig ten val met als gevolg een gebroken heup.

Op Curacao is het heel gebruikelijk dat mensen hun terrein laten bewaken door een paar uit de kluiten gewassen honden. De vraag is of men hiervoor levensgevaarlijke rassen mag gebruiken als de Pitbull, de Dobermann en de Rottweiler. Ongewenste indringers hoeven niet meteen de doodstraf te krijgen, immers dan kan men ook wel landmijnen rondom zijn huis leggen. En niet iedereen is een indringer. Het kan zoals in het onderhavige geval ook een nietsvermoedend kind zijn.

Is de eigenaar van een gevaarlijke hond verantwoordelijk en aansprakelijk voor een trieste gebeurtenis als hierboven beschreven en zo ja, in welke mate? Het is duidelijk dat de aansprakelijkheid toeneemt als de honden zelf de straat op kunnen. Maar wat als zij keurig binnen de omheining blijven? Moeten er dan richtlijnen zijn omtrent aanlijnen of het dragen van een muilkorf? Moet voor dergelijke honden een gehoorzaamheidscertificaat verplicht zijn? Of is men als burger vogelvrij op het moment dat men het terrein van een ander betreedt?

Vragen waar de Rijdende Rechters onder u hun tanden in mogen zetten.

Posted by CasaSpider at 5:50 PM | Permalink | Comments (28)

Wat een moeilijke formatie leek te worden is uiteindelijk in slechts twee weken tijd door architect Pedro Atacho (PAR) voor elkaar gebokst. Op vrijdag 4 mei tekenden vertegenwoordigers van PAR (7 zetels), PNP (2 zetels) en FOL (2 zetels) een intentieverklaring die moet leiden tot een regeerakkoord en een nieuwe coalitie op Eilandsnivo. In de Eilandsraad zijn bovengenoemde drie partijen goed voor 11 van de 21 zetels.

Pascal reageerde na mijn post over de laatste verkiezingen als volgt: "Het is niet alleen desinteresse, maar ook die brij aan namen en het niet weten wat er bij hoort. Het is handig om die namen eerst in een soort politiek spectrum te zien bijvoorbeeld.

Hij heeft 100% gelijk en daarenboven is het droge kost die ver van de niet-Curacaoenaar afstaat. Een kleine toelichting is op zijn plaats. PAR en PNP hebben een band, zeker na het ondertekenen van de Slotverklaring in Den Haag. Deze twee partijen zijn namelijk de enige die de Slotverklaring acccepteren ook al willen beiden bepaalde punten anders uitgewerkt zien.

Frente Obrero (FOL) onder leiding van Anthony Godett is vanaf het begin tegen de Slotverklaring. De partij heeft mijn respect in die zin dat men als enige juist om die reden niet met een delegatie naar Den Haag is afgereisd. Leden van andere partijen hebben daar vrolijk meegenipt aan de champagne om nadien in de Eilandsraad plotseling tegen te stemmen.

Hoe kan de meest principiële anti-Slotverklaringpartij nu in een coalitie stappen met PAR en PNP? De opening die formateur Pedro Atacho heeft gevonden is dat alle drie partijen het advies van Julien Larmonie, voormalig adviseur van het Bestuurscollege, ondersteunen voor wat betreft de staatkundige structuur. Mooie woorden, maar wat betekent dit concreet met betrekking tot ratificeren van de Slotverklaring?

Een coalitie met PAR en PNP biedt Frente Obrero voordelen. De partij heeft flink verloren bij de Eilandsraadverkiezingen, zij ging van acht zetels terug naar twee. Met PAR en PNP mag men niet alleen rekenen op twee gedeputeerden (ministers op Eilandsnivo) maar wordt de FOL ook opgenomen in de Landsregering. Dit houdt in dat men één of twee ministersposten mag invullen.

Het alternatief voor Frente Obrero is een coalitie met een aantal partijen waaronder de MAN. De ministersposten kan men in dat geval sowieso op zijn buik schrijven en met betrekking tot het aantal gedeputeerden is het afwachten geblazen.

Zoals gezegd: droge kost. Daarom is het leuk om de column Bosina Bla Bla te lezen in de Papiamentstalige krant Extra. De schrijver van deze column heeft er kijk op, immers wij zijn het vaak eens. Voor de formatie gebruikt hij het bouwen van een huis als beeldspraak. Iedere politieke partij op Curacao heeft zijn eigen kleur. Zo is de PAR geel en de PNP groen. Het was al snel duidelijk dat Pedro Atacho uit was op een geel huis met groene kozijnen.

Maar hoe moest het dak er uitzien en de tuin? Aanvankelijk werd gesproken over rode accenten (DP, 1 zetel) en violet (Forsa Korsou, 1 zetel). Totdat de coalitie bestaande uit drie partijen in zicht kwam, toen was duidelijk dat er een oranje dak op het huis moest komen. Oranje is de kleur van Frente Obrero Liberashon 30 di Mei (FOL). Een geel huis met groene kozijnen en een oranje dak. Deze kleuren vloeken niet met elkaar en bieden prima bescherming tegen de blauwe lucht, aldus Bosina Bla Bla. Blauw is de kleur van de MAN (5 zetels).

Er is nog een belangrijk aspect. Op 15 december 2008 wordt Curacao een autonoom land. De nu te vormen regering wordt daarom straks de allereerste regering van het Land Curacao en de aanvoerder de allereerste president. Vooralsnog ziet het ernaar uit dat Emily de Jongh-Elhage van de PAR als zodanig in de geschiedenisboeken terechtkomt.

Charles Cooper, leider van de MAN die met vijf zetels de tweede partij is geworden, heeft er zacht gezegd ook wel oren naar om de eerste president van het Land Curacao te worden. Parallel aan het formatietraject van Pedro Atacho heeft hij diverse gesprekken gehad met de overige fractieleiders. Kennelijk kon hij de FOL niet bieden wat PAR en PNP wel kunnen.

Ik zeg altijd zeg nooit nooit en als het gaat over de Curacaose politiek wint deze uitspraak nog aan kracht. Individuen lees hier leden van de Eilandsraad kunnen zomaar besluiten over te stappen of zich af te splitsen. En 15 december 2008 is nog ver weg. In eerste instantie hangt veel af van overeenstemming binnen de coalitie om het Slotverklaringstraject tot een goed einde te brengen. Vervolgens ligt de bal bij Nederland. Als men daar de aangegane verplichtingen zonder teveel tegenstribbelen nakomt is er een kans dat tegenstanders op Curacao de wind uit de zeilen wordt genomen.

Plotseling moet ik denken aan het verhaal van de wolf en de drie biggetjes. De toekomst zal uitwijzen of het gele huis met de groene kozijnen en het oranje dak gebouwd is van stro, van hout of van steen.

Posted by CasaSpider at 5:50 PM | Permalink | Comments (10)

"Ongelofelijk", schreef ik een jaar geleden en ongelofelijk was het. Als wij nu naar Diana (1) kijken is het moeilijk voorstelbaar hoe dat kleine hulpeloze witte hoopje vlees van toen is geëvalueerd tot een mooi klein mensje met een eigen wil. Fascinerend. Onze Diana is vandaag zaterdag 5 mei één jaar oud geworden. Op Bevrijdingsdag, toepasselijker kan het niet bij bevallingen.

Na de karateles van Luchiano (9) begonnen we met het opblazen van de ballonnen. Diana vond het prachtig om er tussendoor te kruipen. Ze schrok niet eens als er eentje met een luide knal uit elkaar spatte. Buiten hadden we de porch versierd en even later mocht de kleine prinses parmantig op tafel zitten om haar kado's in ontvangst te nemen.

Het rode Elmo pluchebeest was een schot in de roos, die wilde ze bijna niet meer loslaten. Uiteraard hadden we een (gratis!) advertentie in de Extra gezet om Diana's verjaardag op heel Curacao te promoten.

Om twee uur begon het kinderfeestje. Luchiano had drie vrienden uit zijn klas uitgenodigd, Nathan, Chris en Migael. We lieten ze een uurtje in de tuin uitrazen alvorens met het officiële spelletjesgedeelte te beginnen.

Spijkerpoepen leek mij een aardig begin. Het levert in ieder geval leuke plaatjes op, hier van een persende Luchiano en daar van een kreunende Chris. Curacaose kampioen spijkerpoepen werd echter Nathan die de spijker in minder dan tien seconden in het Duvelflesje wist te mikken. De Duvel die Lucy en ik in een stralend zonnetje onder begeleiding van opzwepende party-muziek soldaat hadden gemaakt.

"Hebben jullie al zin in taart?", vroegen wij regelmatig. De jongens antwoordden steevast met: "Nog niet." Dat ging vroeger wel anders. En het was nog wel een overheerlijke slagroomtaart van Centrum Supermarkt te Mahaai. Regelmatig heb ik kritiek op deze supermarkt, met name vanwege het overschrijden van uiterste verkoopdatums maar het moet gezegd, deze taart die vrijdagmiddag is besteld was kakelvers en superlekker.

Voor het taartmoment doken de jongens op de laptop, waarschijnlijk om nieuwe cheats te vinden voor hun GameBoy spellen. Even later zongen we een paar liederen in het Papiaments, Spaans en Nederlands ter ere van Diana's verjaardag, verzamelden ons rondom de taart met een mooie '1' erop en daarna mocht de jarige hoogstpersoonlijk de taart aansnijden.

De buurvrouw van 9a kwam gezellig een stukje meeëten. En Diana? Zij at cheeto's, viel de taart aan en amuseerde zich met Taima, het kleine zusje van Nathan. Bewust maakt een eenjarige haar verjaardag niet mee, maar het was zonder meer een leuke dag voor haar met veel nieuwe indrukken. Lucy's hoop dat zij op haar verjaardag voor het eerst ging lopen is de bodem ingeslagen. Wel stond ze ongeveer 30 seconden helemaal los op bed, het zit er dus aan te komen.

De jongens maakten zich op de oprijlaan moe met voetballen. Alle ruiten zijn heel gebleven, dat is ook wat waard. Om iets na zevenen verlieten de laatste gasten het pand. Ik ben toen maar even op bed gaan liggen.

Een aantal jaren geleden had ik me het allemaal niet kunnen voorstellen.

Posted by CasaSpider at 9:49 PM | Permalink | Comments (28)

Bennoelle is een duo in beweging, vrijwel nooit staan zij stil. Hun website daarentegen beleefde tot voor kort een kleine impasse, maar Benno heeft een en ander rechtgezet en de site is weer vol leven. Mijn complimenten. Op zich is de stilte rondom de website goed te verklaren, immers Benno en Noëlle zijn druk op vele vlakken. Het grootste project is hun nieuwe huis in villapark Marbella.

Op dit moment wordt Marbella vooral geassocieerd met het Spaanse miljonairsstadje dat vooral bekendheid geniet door Jesus Gil, de voormalige voorzitter van Atletico Madrid. Binnenkort is het een en al het Curacaose Marbella dat de klok slaat, onder impuls van Benno en Noëlle.

Dinsdag kwam per email het bericht binnen dat het dak van het huis erop zit. Met andere woorden dat we vrijdag van half vijf tot half zeven Spantenbier mochten komen drinken, een mooie reden om die middag eens wat eerder van mijn werk weg te gaan.

Lucy en Diana (nog één dag 11 maanden) bleven thuis, eerstgenoemde zit nog onder de antibiotica. De mannen gingen alleen op pad.

Op de Caracasbaaiweg richting Jan Tiel begon het controlelampje voor de benzine te branden. Dat kwam niet zo goed uit want ik had geen idee waar dat Marbella precies ligt en voorzag een half uurtje ronddolen. Immers, een echte man vraagt nooit de weg.

Onderweg luisterden we naar Dolfijn FM en toevallig hoorden we Noëlle verwikkeld in een of andere prijsvraag. Zij moest vragen beantwoorden over de Fabeltjeskrant waaronder het opnoemen van vijf dieren uit het dierenbos. Na Meneer de Uil en Truus de Mier bleef zij steken bij Bor de Bever. Niemand heeft daar ooit van gehoord maar Noëlle bleef erop hameren dat Bor de Bever wel degelijk bestaat. Uiteindelijk won Noëlle met veel geluk toch de prijs, een gratis catamaranles.

Aan de rechterkant van de weg doemde een enorm bord op met Marbella erop geschilderd. In een impuls stuurde ik de auto naar rechts. "Hier is het?", vroeg Luchiano (9) verbaasd. "Dit lijkt wel de middle of nowhere!" Toch was het daar. Het hele terrein is nog tamelijk onontgonnen, de echte infrastructuur ontbreekt. Over de verharde weg reden we door de toegangspoort en zagen aan onze linkerhand al snel een huis met bierdrinkende mensen erin.

Luchiano en ik maakten beiden foto's van de Spantenbier-fiesta, zie hier de resultaten.

• Benno verwelkomt ons in gezelschap van andere gasten.
• Rick Hart van Radio Hoyer, CasaSpider en SQL-collega Mark drinken er eentje op de spanten.
• Een moeder en haar zoon.
• De kinderen vermaken zich buiten, maar wat is buiten in het geval van spanten?
• Een blik op de woonkamer.
• Vlnr: Mark, Roland, Kyra, Noëlle en Barbara.
• Uitzicht op het huis van Benno & Noëlle vanaf een klein heuveltje.
• Uitzicht vanaf het domein van Noëlle de keuken, alleen Barbara en Noëlle hebben het in de gaten.
• De twee zusjes Kyra en Alicia van Roland & Barbara.
• Het wordt al donkerder, uitzicht op de porch en weer heeft Barbara oog voor de camera.

Na zijn rondje foto's maken kwamen er gelukkig meer kinderen voor Luchiano. Buiten speelde hij tikkertje en andere spelletjes, we hadden er geen kind aan. Zijn verhaal is allang klaar, Luchiano schrijft nu eenmaal wat sneller dan zijn vader. Allebei waren we zeer tevreden over het Spantenbierfeest. Dat moet wel een fijn huis worden om in te wonen.

Posted by CasaSpider at 10:06 PM | Permalink | Comments (11)

Elke dag als ik van mijn werk thuiskom begroet Diana (11 maanden) me enthousiast, tenminste als ze wakker is. Ze kruipt met hoge snelheid naar buiten terwijl ik de Samsonite en mijn laptop uit de kofferbak van de auto haal.

Dat naar buiten kruipen is grappig om te zien en dat komt zo. Een gedeelte van onze woonkamer ligt hoger dan de rest. Hiervoor dienen twee treden beklommen te worden. Aanvankelijk waren we bang dat Diana daar vanaf zou vallen en terecht want dat is ook gebeurd. Voordeel van een valpartij is dat de baby wel respect krijgt voor de twee treden en er voortaan keurig voor stopte.

De twee treden beklimmen leerde Diana zichzelf al vrij snel aan, er vanaf komen bleek een stuk moeilijker. Hiervoor moet zij zich namelijk omdraaien en eerst met haar benen naar beneden gaan. Dit hebben wij haar inmiddels geleerd. Het gaat wat moeizaam, maar met een beetje goede wil kan Diana het nu.

Het grappige is dat bij iedere verhoging ook al bedraagt deze slechts een centimeter zij nu de tactiek van eerst voorzichtig met haar voeten voelen hanteert. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij de badkamer en bij de voordeur.

Het kost haar ongeveer een minuut om naar buiten te kruipen vanwege het tastende beentje. Ja, eigenlijk moet men erbij geweest zijn. Binnenkort wellicht een nieuwe CasaMovie.

Als de prinses eindelijk buiten is til ik haar op en loop een rondje door de tuin. Haar even laten voelen aan de naaldboom, het tonen van onze gasflessen en uiteindelijk zet ik haar op de kofferbak van de donkerblauwe Toyota. Donderdag stond de kofferbak nog open en zette ik Diana er even in, eens kijken hoe ze dat vond.

Wel, ze was niet meer uit de kofferbak weg te slaan. Uiteindelijk moest Luchiano (9) erbij komen zitten. Vooral als hij vanaf de achterbank door de achterruit de kofferbak inkeek moest zijn zusje hard lachen. In haar hand heeft zij overigens een Yu-Gi-Oh kaart maar echt relevant is dat gegeven ook weer niet.

Posted by CasaSpider at 9:26 PM | Permalink | Comments (11)

1. De kwestie Marazul

Joëla Smiet van Curacao en Ugrasen Rattan uit Trinidad zijn niet met elkaar getrouwd maar vechten toch met elkaar om een huis. Het gaat om de hoofdprijs van de door Telecuracao/UTS georganiseerde eindejaarsloterij die plaatsvond op zondag 31 december 2006 op het parkeerterrein van de Maduro & Curiels Bank. De hoofdprijs was een compleet ingericht huis in het Marazul Dive Resort te Westpunt.

Het verdient aanbeveling de post Kom er maar in Rijdende Rechters van 9 januari door te lezen niet in het minst vanwege de reacties. Hier volgt een beknopte samenvatting voor degenen die dit teveel moeite vinden.

Bij de live op tv uitgezonden trekking trok een hooggeplaatste UTS-employee het lot van Ugrasen Rattan als zijnde winnaar van de hoofdprijs. Dit was zichtbaar voor iedereen, ook voor de kijkers thuis. De UTS-employee keek het lot na en constateerde dat het ID-veld niet was ingevuld. Wel stond er een telefoonnummer afkomstig uit Trinidad op vermeld. De UTS-employee verklaarde het lot ongeldig en trok een nieuwe winnaar, Joëla Smiet.

Toen het Ugrasen Rattan ter ore kwam dat aanvankelijk zijn lot het winnende was kwam hij in actie. In zijn perceptie is hij en niemand anders winnaar van het huis te Marazul. Immers, nergens stond vermeld dat het verplicht is om het ID-veld in te vullen. In Trinidad kent men geen Sedula (ID-kaart) zoals op Curacao, vandaar dat hij zijn telefoonnummer op heeft gegeven. Voorts staat onomstotelijk vast dat hij de Ugrasen Rattan is wiens lot uit de ton kwam en er is niemand die dat betwist.

Tot zover de beknopte samenvatting. Na een aantal mislukte pogingen van Rattan om tot een schikking te komen met Telecuracao/UTS heeft hij op maandag 16 april een rechtszaak aangespannen waarin hij eist dat Telecuracao/UTS het betreffende huis binnen 30 dagen na het vonnis aan hem overdraagt. Voor iedere dag dat Telecuracao/UTS hier niet aan voldoet eist Rattan een dwangsom van 5000 Antilliaanse guldens.

Volgens welingelichte kringen is het huis te Marazul ook niet aan Joëla Smiet overgedragen. Het is niet bekend welke acties zij heeft ondernomen dan wel van plan is te ondernemen.

2. De zaak Melchers

De ontvoering van Claudia Melchers op maandagavond 12 september 2005 was een merkwaardige zaak, zie de posts Dossier Claudia Melchers en Dossier Claudia Melchers (2). Als losgeld eisten de ontvoerders 300 kilo cocaine en op woensdag 14 september liet men haar alweer vrij.

Al snel werd een link gelegd met Curacao. In eerste instantie kwam Izaan Moenir-Alam bovendrijven als hoofdverdachte. Op 28 september werd diens op Curacao wonende neef Lorenzo Moenir-Alam gearresteerd. Deze uitstekende bridger kent Claudia Melchers persoonlijk, onder andere van bridgevereniging Het Hok. Ten tijde van de ontvoering was hij toevallig even in Amsterdam. Op de avond van de ontvoering speelde Lorenzo bij Het Hok samen met Floris Nijland, huisvriend van Claudia Melchers.

Het Openbaar Ministerie ziet Lorenzo als het brein achter de ontvoering en eiste twaalf jaar gevangenisstraf. Dinsdag jongstleden veroordeelde de rechtbank in Amsterdam Lorenzo Moenir-Alam tot een gevangenisstraf van acht jaar. De straf viel lager uit dan de eis vanwege de korte duur van de ontvoering en het feit dat de ontvoerders geen geweld hebben gebruikt.

Desondanks gaat Lorenzo vrijwel zeker tegen het vonnis in beroep.

Posted by CasaSpider at 1:06 PM | Permalink | Comments (6)

Lucy en Luchiano (9) waren maandagavond verdiept in Super Mario World, een vredig tafereeltje. Toch liep het uiteindelijk anders. Lucy kreeg steeds meer last van een stijve nek met ongeveer dezelfde symptomen als Luchiano eerder had. Ik smeerde wat tijgerbalsem en creme op haar nek en dacht dat het alweer iets beter ging. BVN-voetbal begon net en ik wilde de ontknoping in de Eredivisie graag zien.

Lucy lag in bed en toen ik even later bij haar kwam kijken schrok ik. Haar nek deed veel pijn en ze had moeilijkheden met ademhalen en kon bijna niet meer praten. Ik ben niet goed in dat soort situaties, dacht koortsachtig na en besloot de huisarts te bellen. Die had geen dienst op Koninginnedag maar via het antwoordapparaat kreeg ik het nummer van de dienstdoende arts.

Deze arts nam de telefoon direct op. Hij sprak geen Nederlands maar kon wel wijs uit mijn Papiaments. Later bleek het een Cubaan te zijn. Na het aanhoren van de klachten adviseerde hij ons langs te komen. Lucy voelde zich een klein beetje beter maar het leek raadzaam toch te gaan. Luchiano en Diana (11 maanden) gingen ook mee en om ongeveer half twaalf stopten we voor de dokterspraktijk aan de Totolikaweg.

Heet van de naald! Van ongeveer 15:00 tot 17:00 uur Curacaose tijd ofwel 21:00 tot 23:00 Nederlandse tijd lag het CasaLog eruit. Er was een zware crash waarover mijn Hosting Provider vooralsnog geen bijzonderheden wil geven. Feit is dat zelfs de url van de provider niet meer te bereiken was om een Support Ticket aan te maken. Toen het CasaLog weer te benaderen was bleek de MySql database die de motor vormt van dit weblog corrupt te zijn. Voor deze vorm van corruptie ontvangt men echter geen rooie cent. Het Support Center van TotalChoice Hosting heeft de zaak vakkundig gerepareerd en nu werkt alles weer. Voor de zekerheid wel een backup maken...

De arts komt zoals gezegd uit Cuba en boezemde direct vertrouwen in. Hij keek in Lucy's keel, ze hoefde zich niet eens uit te kleden, en zag wat witte afscheiding. Het gevolg van een ontsteking die doortrok tot in de nek. De dokter schreef drie dingen voor, een antibioticum, een gel om in de nek te smeren en een pijnstiller. De dichtstbijzijnde apotheek die dienst had was Botica Zuikertuintje.

Het kostte ons enige moeite om deze botica te vinden, immers het hele Zuikertuintje-complex wordt op dit moment verbouwd. Bij café De Heeren was het druk maar daar hadden wij geen oren naar. De apotheek bleek binnen Zuikertuintje verplaatst naar de andere kant, in de buurt van de wasserette.

Ik drukte op de bel, een vrouwelijke apotheker verscheen in mijn beeld en opende een raampje in de deur om het recept aan te nemen. Na een blik op het papier sprak zij: "Oh, maar dat eerste artikel hebben wij niet en dat is juist het belangrijkste. De antibiotica."

Grrr!

Zonder medicijnen liep ik terug naar de auto en deelde Lucy het slechte nieuws mede. De enige andere mogelijkheid was Botica de Savaan die vlakbij Centrum Piscadera is gelegen. Een heel eind rijden en het was niet zeker of men daar wel over het antibioticum beschikte. We besloten naar huis te gaan. Lucy voelde zich iets minder ellendig en probeerde het vol te houden tot de volgende ochtend acht uur. Dan kon ik terecht bij Botica Brievengat.

Het was een nacht met niet al teveel slaap en daarom is het maar goed dat wij vrij hebben op de Dag van de Arbeid. Om iets over achten haalde ik de benodigde medicijnen in Brievengat. Een uur na inname van de antibiotica en de pijnstiller voelde Lucy zich zienderogen opknappen. De vraag blijft alleen wat men moet doen als het werkelijk urgent is en de benodigde medicijnen nergens vandaan gehaald kunnen worden.

Posted by CasaSpider at 5:24 PM | Permalink | Comments (8)