CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

1.

Donderdagavond hadden we een Technical Meeting van SQL Integrator in het Avila Beach hotel. Niet in ons gebruikelijke zaaltje dat bezet was, maar ernaast. De meeting verliep zoals altijd, HRM-dingetjes, Sales-dingetjes en een aardige presentatie van Krijn over Prince2 die tegen de verhouding in tamelijk lauw werd ontvangen en tenslotte waar iedereen met smart op wachtte: de afsluitende borrel.

Hoogtepunt was het afscheid van Jeroen Koops die met zijn gezin terug gaat naar Nederland. Een afscheid gaat altijd gepaard met zoenen van een van onze office-ladies. Nu Manja naar de concurrentie is vertrokken neemt Melisa Rosa, een dergelijk prachtige naam moet men gewoon voluit schrijven, de honneurs waar.

Uiteraard weigerde mijn camera op het moment van de kus tussen twee niet-partners en dus moest hij over. Let op het gezicht van Antonio tijdens de omstrengeling. Een kus die overigens netjes op de wangen werd gegeven. "Was dat alles? het deed nog geeneens pijn!", lijkt Jeroen te zeggen.

Jeroen, ik wens jou en je gezin veel succes en voorspoed in Nederland. Je zult nog wel eens denken aan het Happy Hour op Wet&Wid als de Insulinde door de ondergaande zon vaart terwijl bij jullie de hagelstenen door de ruiten kletteren.

2.

Zaterdagmorgen was er ook een soort van afscheid, de laatste karateles van het seizoen. Sensei Ivonne was moe, naar eigen zeggen zelfs gebroken. Zij had 17 uur aan een stuk door aan een belangrijke conversie gewerkt. Niet alles is goed gegaan gezien ook een aantal dringende telefoontjes tijdens de les. Als dinsdag alle currencies maar goed staan.

Luchiano (9) kwam wat langzaam op gang, hij is bepaald geen ochtendmens. Pas toen er tegen stootkussens geschopt mocht worden kwam het enthousiasme. Ook sparren doet hij graag, volgend seizoen staan er echte wedstrijden op het programma.

Tenminste als zijn moeder het goed vindt. Op de foto voert Kristi van Kridan een mooie mawashi-geri uit, zij heeft afgelopen zondag de groene band behaald.

3.

Ieder half jaar, dat is vaste prik, verhaalt het CasaLog over het nieuwe nummerplaatbelastingaddendum. Een woord dat nog niet in de Dikke van Dale te vinden is maar wel via Google.

Voor de historie van het nummerplaatbelastingaddendum leze men de post Uitvinder van een woord. Op deze wijze kan men mooi de groei van Diana (1) monitoren. Bij de zich in vreemde bochten wringende Luchiano (9) is dat een stuk moeilijker.

Grijs is de kleur van het opzetplaatje dat een medewerker van Star Lease vrijdagmiddag just in time op de nummerplaat van de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof schroefde. Vanaf 1 juli worden auto's zonder grijs nummerplaatbelastingaddendum zonder mededogen van de weg gehaald en in beslag genomen.

Er zijn mensen die geen zin hebben om autobelasting te betalen. Liever lenen zij het opzetplaatje van een andere auto. Daarom klonk Star Lease deze vast op de nummerplaat maar dat doen ze niet meer. Op mijn vraag waarom niet antwoordde de Star medewerker dat het geboefte er dan gewoon de hele nummerplaat afschroeft. En het is veel moeilijker om een nieuwe nummerplaat te krijgen dan een nieuw nummerplaatbelastingaddendum.

Posted by CasaSpider at 1:41 PM | Permalink | Comments (10)

Vroeger, we spreken nu over de tijd van voor de gipsen linker arm, dacht ik dat dat wel meeviel zo'n gipsen arm. Natuurlijk zijn er ergere dingen, maar het is knap vermoeiend. Geloof mij maar.

Ik heb het geluk dat ik met VPN van thuis uit kan werken en maak nu vijf tot zes uren per dag. Het moeilijkste is het typen met één vinger. Ten eerste vereist dit een andere manier van denken dan als men gewend is volgens het Scheidegger tien vinger blind-systeem te typen.

Vooral mijn favoriete editor vi vraagt nu om een geheel andere approach. Automatismen als Escape-dubbele punt-1,$s/^/regeninv.ksh / gaan met één vinger ineens een stuk langzamer.

Ten tweede veroorzaakt de houding waarbij de gipsarm voor de laptop ligt na een uur werken pijn in de schouderbladen. De enige remedie is even op bed uitrusten.

Er werd geclaxonneerd voor ons huis, ja zelfs diverse malen. Geen normaal Curacaos huis heeft een bel en veel mensen durven niet zomaar een vreemd terrein te betreden. Er kunnen zomaar uit het niets vandaan een paar Pitbulls of Rottweilers op je af komen stormen.

Daarom blijven de meeste mensen in de auto zitten, claxonneren en wachten tot er iemand komt kijken. De telefoon ging. Het was de mevrouw die buiten in de auto aan het claxonneren was. Ze bracht een soort van fruitmand namens mijn werkgever SQL Integrator, dat is nog eens een aardig gebaar. De appels waren wel wat oud maar gelukkig zaten er ook chips en koekjes in het pakket.

Een zak chips per dag houdt de dokter weg of hoe luidt dat vreemde niet eens rijmende gezegde ook weer. De schouderbladen doen van zich spreken, hoogste tijd voor een pauze.

Posted by CasaSpider at 1:58 PM | Permalink | Comments (17)

Schreef ik zondag nog "desnoods verf ik me eerst groen", maandag na een blik in de spiegel leek dat niet meer nodig. Mijn linkerwang was groen uitgeslagen te beginnen bij de bakkebaard. Luchiano (9) die nieuwsgierig kwam kijken riep uit: "Papa, je verandert in Shrek!" Gelukkig bleken het niet de symptomen van een nieuwe ziekte maar lekkend groen uitgeslagen koper afkomstig van mijn linker brillenpootje. Duidelijk goedkope Pearle-kwaliteit.

Onze hoelahoep-hoepel is ook groen. Zonder me op de borst te kloppen hoor, maar ik ben een niet onverdienstelijk hoepelaar. Of liever gezegd was want met een arm in het gips lukt het niet meer. Heel vreemd. Als test moest Luchiano met een hand op zijn rug hoepelen en vervolgens met een dik boek in zijn opgestoken linkerhand. Hij hoepelde zonder problemen verder.

Rest mij een bruggetje te slaan naar het Juni Filmmaand thema, want we hebben dinsdag weer een film gezien. Bruggetjes slaan is typisch iets voor amateurs, te vergelijken met overmatig gebruik van verschillende transitions in Windows MovieMaker.

Een leuk bruggetje was laatst te horen bij De Zomer Draait Door met Matthijs van Nieuwkerk en de grappige Marc-Marie Huijbregts.

Lucy: "Wat doet die man een raar stemmetje na."
CasaSpider: "Neen, dat is zijn echte stem."
Lucy: "Grote genade."

Het ging over een bruggetje dat een nieuwslezer wilde leggen tussen een item over de natuur in het nieuws en het erna volgende programma en hij deed dat ongeveer zo: "Straks meer prachtig natuurschoon, maar nu eerst Marjon de Hond."

Wij zagen Night at the Museum (imdb) uit 2006. Een film over een werkloze vader die ten einde raad een baantje als nachtwaker in een museum aanvaardt. Al spoedig komt hij erachter dat alle tentoongestelde mensen en dieren 's nachts tot leven komen. Het verhaal is flinterdun maar aardig uitgewerkt. Een echte familiefilm die wij in april al in het vliegtuig gezien schijnen te hebben.

Night at the Museum krijgt van Lucy een 7, van Luchiano een 8.5, van mij een 6.5 en toch hadden we een erg leuke middag. Hebben cijfers überhaupt zin? De getoonde still is gemaakt met het uitstekende programma PowerDVD, een tip op de valreep.

Welke bruggetjes heb ik laten liggen?

Posted by CasaSpider at 9:31 PM | Permalink | Comments (14)

Ieder mens wordt op zijn tijd geconfronteerd met moeilijke vragen. Ja, ook CasaSpider. Soms geldt komt tijd komt raad. Luchiano (9) wordt vooral 's nachts geteisterd door moeilijke vragen. Wie er eentje kan beantwoorden is meteen zijn favoriet.

Een interessante moeilijke vraag is wat te denken van de actie van de zes voetballers die na de gewonnen finale tegen Servie met de Surinaamse vlag over het veld renden? Het betreft het Europees Kampioenschap voor onder 21 jaar dat in Nederland is gehouden. Een paar gedachtenstreepjes:

• Foppe de Haan vond het niet nodig: "Deze prestatie hebben we met het Nederlands elftal geleverd. Ze moeten maar een andere keer met die vlaggen gaan zwaaien."
  
• Volgens Royston Drenthe was het niet de bedoeling om te provoceren: "Wij zijn trots om voor Nederland uit te komen. Dat hebben we op het veld wel laten zien, dacht ik. De Surinaamse vlaggen hebben we zonder na te denken aangepakt."
  
• Halbe Zijlstra (VVD): "Een toonbeeld van geslaagde integratie. Die jongens hebben nog warme gevoelens voor Suriname, maar ze hebben gekozen om voor Nederland uit te komen. Niemand verwacht dat ze hun eigen identiteit meteen verliezen. Er zijn ook Nederlanders in Michigan die wel eens een klompendans doen."
  
• CasaSpider: "Het is logischer dat een vertegenwoordiging van een kleine groep binnen een grote groep bij een behaald succes zijn roots wil benadrukken dan andersom."

Een zekere mate van zich miskend voelen kan ook meespelen. Zo bestaat het Nederlandse honkbalteam voor het grootste gedeelte uit mannen met Antilliaanse roots. Waar Antillianen door veel Nederlanders normaliter worden gezien als bolletjesslikkers en criminelen worden de honkballers bij successen plotseling wel als echte Hollanders geclaimd.

Twee zaken die wellicht niet helemaal te vergelijken zijn, maar wel moeilijke vragen. Degenen met een wijs antwoord schaar ik zeker onder mijn favorieten.

Posted by CasaSpider at 2:08 PM | Permalink | Comments (32)

Met de linkerenkel gaat het uitstekend (dank u) en daarmee tevens met het lopen. Aan een gipsarm went men ook, nog even en ik kan niet meer zonder. Flauwekul natuurlijk, zondagmorgen was er zelfs een paniekmomentje. Kort tevoren droomde ik in een gevecht verwikkeld te zijn en daardoor waren mijn spieren in het echt ietwat aangespannen. Er dreigde een krampaanval in mijn linker arm. Het feit dat ik die niet kan strekken zorgde voor enige onrust.

Een storm in een glas water. Bovendien, als het erop aankomt zullen we nog wel eens zien of die arm niet gestrekt kan worden. Desnoods verf ik me eerst groen.

Veel tijd wordt in huis doorgebracht. De arm stimuleert het erop uit trekken niet echt. Daar komt bij dat Lucy nu Diana (1) de auto in- en uit moet sleuren. Neen, voorlopig bevalt het best thuis.

Zondagmiddag begon het toch te kriebelen. Waar 20-jarig aanstormend toptennistalent normaliter de vrije uurtjes paraglidend of tenminste dansend op de bar van een hippe disco op Tenerife doorbrengt zagen de Spiders zich genoodzaakt een andere definitie van spannend te hanteren. We gingen naar Albert Heijn.

Albert Heijn is op zondag geopend van acht tot acht. Rond vier uur waren er tamelijk veel klanten. De verrassende salades waren de eerste stop. Rustig slenterden we door de gangpaden. Geen last van zandkorrels tussen de tenen en geen harde muziek. Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die op zondag liever naar het strand gaan dan naar Albert Heijn.

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers.

Luchiano (9) wilde Diana meteen meenemen naar de kinderhoek maar dit hoogtepunt bewaarden wij tot het laatst. Ze was er bijna niet uit weg te slaan krijgen. De enerverende middag werd besloten met een Happy Meal voor Luchiano die van de gelegenheid gebruik maakte om zich als Shrek te laten vereeuwigen. Ook als diens vrouw doet hij het heel aardig.

Posted by CasaSpider at 6:42 PM | Permalink | Comments (16)

Het is jaren en nog eens jaren geleden dat er zo'n verfrissend voetballend Oranje op de mat stond. Ondanks de slechte weersomstandigheden maakten Servie en Nederland, beiden onder 21, er een prachtige pot van. Ja, ook Servie want als een paar ballen net iets anders vallen heb je een compleet andere wedstrijd.

Maar een Nederlands Elftal dat ook na een voorsprong doorgaat met voor de aanval kiezen is echt een verademing. Na de 3-0 overklaste Oranje de Serven maar maakte het niet helemaal af zoals ook de Engelse commentator was opgevallen: "They just aren't able to jam the final nails into the coffin."

Als je de EK-finale van 2006 in Portugal tegen de Oekraine met 3-0 wint...
Als je de EK-finale van 2007 in Nederland tegen Servie met 4-1 wint...

De kracht van dit jonge elftal is het collectief en de balans. Juist voor deze twee elementen is de coach (en zijn assistenten) van groot belang. Daarom mag de no-nonsense man uit Friesland wel even op een voetstuk worden geplaatst. Foppe de Haan, gefeliciteerd!

Hoe nu verder? Heel eenvoudig. Marco van Basten gaat met zijn oudjes het veteranencircuit in en het nieuwe Oranje neemt met Foppe de zaak over. Thuiswedstrijden worden uitsluitend in Heerenveen en Groningen gespeeld.

Da's logisch.

Posted by CasaSpider at 4:56 PM | Permalink | Comments (15)

Vrijdag was Luchiano's (9) laatste schooldag. Mijn voet was zodanig hersteld dat ik 's middags op mijn traditionele bankje voor klas 4B kon wachten tot de kinderen vrijgelaten werden. Knabbelend op een pastechi di keshi.

Al snel dromde een grote groep meisjes om me heen. Ze wilden wel een stuk van mijn pastechi en vroegen waarom mijn gips was verlengd tot aan mijn bovenarm.

We maakten wat groepsfoto's. Al snel kwamen de jongens erbij. "Mag ik een foto maken?", vroeg Danielle. Natuurlijk mocht dat, zie hier het resultaat. Meester Peter joeg de kinderen vervolgens met enige moeite terug de klas in om een aantal afspraken door te nemen.

Alle leerlingen hebben hun rapport ontvangen en zijn overgegaan naar klas 5B. Dat is mooi want in de loop der jaren is dit een erg leuke klas geworden. Feitelijk gaan de lessen door tot volgende week woensdag maar dat is facultatief. Luchiano kwam even naar buiten om te vragen of hij volgende week moet gaan. Neen, natuurlijk niet.

We maakten een laatste foto bij het hek van de Marnix-school en reden naar huis waar een lekkere uitsmijter stond te wachten. Nu is het zaterdagmiddag en zijn we in afwachting van de wedstrijd Nederland-Servie, de finale van het EK onder 21 die over ruim een uur in de Groninger Euroborg van start gaat.

Foppe boven maar mijn voorspelling luidt 3-1 voor Servie.

Posted by CasaSpider at 1:24 PM | Permalink | Comments (4)

Status Casa

Veel mensen maken de fout dat ze als het even tegenzit denken dat het niet slechter meer kan gaan. Geloof mij, het kan altijd erger. Dinsdagnacht werd ik wakker met een pijnlijke linker enkel. Hierdoor zag mijn lopen er woensdag iets minder kievitachtig uit dan men van mij gewend is. Donderdagmorgen was de pijn zo hevig dat ik nauwelijks nog kon lopen.

Met enige moeite bereikte ik de auto om Luchiano (9) naar school te brengen en voelde me een wrak met een arm in het gips en die kapotte enkel. Thuis bleek al snel dat van werken geen sprake kon zijn. Lucy ondersteunde me terwijl ik kermend van de pijn voetje voor voetje naar mijn bed schuifelde. "Wat is er toch met me aan de hand?", ging het door me heen.

Het leek me sterk dat ik in mijn slaap mijn enkel gebroken had, maar daar had het wel veel van weg. Een nieuw bezoek aan de Taams Kliniek lag voor de hand. Op de Röntgenafdeling werkt een overbuurvrouw van ons die mij de laatste dagen een aantal malen heeft gezien. "U wordt toch geen vaste klant van ons?", vroeg ze. Inmiddels heeft het er alle schijn van

Ik haalde Luchiano van school en Lucy pakte thuis alles in om aansluitend met zijn vieren naar het ziekenhuis te vertrekken. We konden voor de deur parkeren en Lucy haalde een rolstoel. Dokter Maarten Taams vroeg wat ik nu weer had gedaan. Hij schreef een opdracht om foto's van de enkel te maken maar zijn eerste en voor mij verrassende diagnose was: jicht (Wikipedia). De enige afwijking in mijn geval is dat de ontsteking niet acuut was maar er twee dagen over deed.

Maar ja, ik ben dan ook geen toptennisser van 20.

Op de Röntgenfoto's was niets te zien. De dokter besloot in te zetten op een behandeling tegen jicht en schreef diclofenac voor om de ontsteking te remmen en het oude beproefde middel colchicine om de jicht te bestrijden. Tevens wilde hij mijn bloed getest zien. We reden daarom door naar Medical Laboratory Services aan de Perseusweg.

Thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Lucy maakte wat te eten klaar en daarna slikte ik mijn medicijnen. Schrijven met mijn been omhoog op een stoel is voorlopig pijnvrij maar straks komt het moment van naar bed gaan. Liever schrijf ik nog even door.

Marco's Fish-Farm

Gebeurt er ook nog weleens iets leuks? Jazeker, alleen moeten we daarvoor een paar dagen terug, naar afgelopen maandag om precies te zijn. Klas 4B van de Marnix-school had een eindejaarsuitje naar Marco's Fish-Farm, gelegen vlak voor Fuik. Aangezien de buschauffeur niet precies wist waar het was liepen we letterlijk de fuik in, immers daar houdt de weg abrupt op en moesten we omkeren.

Marco's Fish-Farm beslaat een enorm terrein en dankt zijn bekendheid vooral aan de tilapia kwekerij. Er is echter veel meer te zien en te doen zoals rondleidster Mimi (of was het Didi?) en assistente Didi (of toch Mimi?) aantoonden. Zo worden er bijvoorbeeld ook honden afgericht voor bewaking en het opsporen van drugs.

"Waar is Marco eigenlijk?", vroegen een paar kinderen. "Oh", zei Mimi, "die zit boven achter de computer om de email van meester Peter op te zoeken." Er was iets misgegaan in de communicatie. Marco hebben we de rest van de dag niet gezien.

Hoogtepunt van het uitje was dat de kinderen in groepjes van drie een hele vijver mochten leegvissen. Meester Peter had een weddenschap lopen met Jelmer, zoon van een visser. Iedere week gaat hij met zijn vader uit vissen. In het begin liep het niet zo vlot, maar uiteindelijk won zijn team dat verder uit Karima en Ef bestond overtuigend met niet minder dan 28 gevangen en teruggezette vissen.

Een speciale vermelding verdient Kaith die heel wat vissen verschalkte en er zelfs een heeft gezoend. Jammer genoeg bleken de kinderen tijdens de terugreis nog helemaal niet moe en is het best een eind rijden van Fuik naar Rio Canario.

Voor de liefhebber staat de volledige serie van 69 foto's online in het album 18.06.2007 Marnix4B naar Marco's Fish-Farm. Enjoy!

Heet van de naald

Het is nu 21:30 en het lijkt een stuk beter met de enkel te gaan. De medicijnen slaan aan. Door ervaring wijs geworden juichen we echter niet te vroeg, immers wie weet welk lichaamsdeel het morgen dan begeeft.

Posted by CasaSpider at 10:02 PM | Permalink | Comments (24)

Woensdagmorgen reed ik naar de Taams Kliniek om nieuwe foto's te laten maken. Dokter Maarten Taams wilde graag zien of zijn uiterst pijnlijke correctie resultaat heeft gehad. Een dagje ziekenhuis is toch vooral wachten:

• 09:00 - 09:45 Wachten.
• 09:45 - 09:48 Twee Röntgenfoto's laten maken.
• 09:48 - 10:30 Wachten op de resultaten.
• 10:30 - 10:32 Met de resultaten naar de afdeling van Maarten Taams.
• 10:32 - 11:45 Wachten op de dokter.
• 11:45 - 11:50 Dokter is tevreden over de foto's en wil daarom de gehele arm immobiliseren lees in het gips zetten. Daarvoor moest ik 's middags terugkomen.

's Middags was het wachten aanmerkelijk plezieriger want Luchiano (9) ging mee. Bij de Röntgenafdeling maakte hij koffie voor mij en thee voor zichzelf. Terwijl hij daarmee bezig was klonk er gejuich op een televisie achter mijn rug. In de 89e minuut scoorde Daniel de Ridder Maceo Rigters de 1-1 voor Nederland onder 21 tegen hun leeftijdsgenoten uit Engeland.

Ik verhuisde onze spullen naar een plek met goed uitzicht op de televisie en maakte me op voor de verlenging. Op die manier is een half uurtje wachten goed te doorstaan, ja zelfs een plezier.

Na nauwelijks vijf minuten was ik echter al aan de beurt en begaf me met lichte tegenzin naar de behandelkamer. Het extra stuk gips voor mijn bovenarm werd eenvoudig aan het al bestaande gips vastgeplakt.

"Sjezus, dat is zwaar", constateerde ik bij het van het bed afstappen. "Ja maar u bent ook een sterke kerel", vergoeilijkte de dokter. Okay, geen 20 en geen toptennisser maar wel een sterke vent. We zullen het ermee moeten doen. "Komt u over twee weken maar terug of als u het niet meer uithoudt. Maar minimaal tien dagen."

Dat voorspelt niet veel goeds.

Het bandje van de mitella sneed in mijn nek, zo krijgt men van de ene kwaal vanzelf weer andere. Mijn linkervoet doet ook al pijn door de vreemde bewegingen. Niet zeuren, Casa. Thuis bleek de tweede helft van de verlenging nog niet afgelopen te zijn. Het bleef 1-1 en een zinderende penalty shootout ging van start.

Vraag me niet waarom, maar ik had er vertrouwen in. Zelfs toen we met nog twee strafschoppen te gaan er eentje achter stonden. Uiteindelijk won Nederland na niet minder dan 32 strafschoppen met 13-12. Slechts drie penalties missen van de zestien is een prestatie. "We hebben hier veel op geoefend", aldus coach Foppe de Haan.

Is het geluk?
Is het toeval?

Feit is dat Foppe de Haan al Europees kampioen is met dit elftal en nu wederom in de finale staat, deze keer tegen Servie. Buiten dat heeft hij notoire Angstgegner Portugal in een direct duel verslagen en vandaag dus het machtige Engeland met strafschoppen. Petje af voor Foppe de Haan.

Posted by CasaSpider at 5:41 PM | Permalink | Comments (19)

Wachtend op het bankje voor klas 4B van de Marnix-school zag ik maandagochtend Shuk-Mman, een klasgenootje van Luchiano (9) aan komen lopen. Ze droeg een mitella en had haar linkerarm in het gips. Zelf hoopte ik toen nog dat mijn linkerpols niet gebroken was.

Iedereen vroeg haar wat er gebeurd was. Zaterdagavond wilde Shuk-Man iets pakken waar ze niet bij kon en ging daarom op een stoel staan, een stoel met wieltjes. Dat lijkt me voorlopig wel voldoende informatie.

Maandag zette dokter Maarten Taams mijn pols in zijn gips en daarom ging dinsdagochtend de camera mee naar school. Shuk-Man en CasaSpider beiden op zaterdagavond gewond aan hun linkerarm, we zitten in hetzelfde schuitje. Het heeft wel iets Lee Towers-achtigs.

Posted by CasaSpider at 7:34 PM | Permalink | Comments (19)

De zwelling en de pijn rondom mijn pols namen niet af, ja zelfs integendeel. Maandagochtend was mijn linkerhand rood en opgezwollen. Toch maar eens naar de dokter gaan dus. Eerst stond er een uitstapje naar Marco's Fish-Farm met klas 4B van de Marnix-school op het programma. Ondanks de pijnlijke pols was het een leuk uitje. Daarover binnenkort meer.

Om half twee meldde ik mij in gezelschap van Luchiano (9) bij de Taams Kliniek, het alternatief voor het Sehos. Na een uur wachten constateerde dokter Maarten Taams binnen 30 sekonden dat de pols hoogstwaarschijnlijk gebroken was. "Ga maar even langs de Röntgen en dan kom je met de foto's terug."

Toen ik om ongeveer half vier voor de tweede keer de kamer van Maarten Taams binnenstapte prijkten de twee foto's van mijn pols al pontificaal in de lichtbak. "Ja, gebroken en niet zo mooi ook", zei de dokter. Ik zag werkelijk niets abnormaals aan de foto's. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen. Luchiano was nergens te bekennen, hij was in het gebouw aan het rondstruinen.

"Het bot is iets verschoven dus dat ga ik proberen te corrigeren. Dat kan ietwat pijnlijk zijn." Ik nam plaats op een bed en mocht met mijn rechterhand een grote beugel vasthouden. Een verpleegster kwam binnen. Zij hield mijn arm aan de ene kant vast terwijl de dokter aan mijn vingers begon te trekken.

"Dit doet toch niet veel pijn?", vroeg hij. Neen, dat deed inderdaad geen pijn. "Dan gaan we nu de breuk corrigeren." Dokter Taams voegde de daad bij het woord en begon uit alle macht op het allerpijnlijkste plekje van mijn pols te drukken.

Vrijwel gelijktijdig stootte ik een langgerekte oerkreet uit terwijl mijn benen richting het plafond zwiepten. Nooit geweten dat ik zo lenig was. Na een paar minuten vroeg de verpleegster: "Gaat het weer een beetje?"

In ieder geval toch beter dan met Gert-Jan Dröge zullen we maar zeggen.

We gaan vijf minuten terug in de tijd. Luchiano komt terug van zijn omzwervingen en vermoedt dat zijn vader zich reeds in de behandelkamer bevindt. Aan de receptioniste vraagt hij: "Waar is meneer Spider?" Juist op dat moment klink het gebrul van een gnoe in doodsangst. "Oh, ik denk dat ik al weet waar hij is."

Woensdag worden nieuwe foto's gemaakt om te zien of de correctie tenminste effect heeft gehad. Mocht dit niet het geval zijn is dat overigens geen reden voor een ander behandelplan. "Als u nou 20 jaar of een hele goede tennisser zou zijn okay, dan willen we nog wel opereren", deelde de wel eerlijke maar niet tactische Maarten Taams mede.

"Maar dat kan altijd nog gebeuren hoor", sputterde ik tegen. "Neen, 20 zult u niet meer worden", sloeg Taams ook die hoop de bodem in.

Autorijden met een gipsen onderarm uit het raampje heeft wel iets. Thuis stond Lucy klaar om CasaSpider met zijn nieuwe gadget te fotograferen. Als een boer die kiespijn heeft. Het worden zes lange weken.

Posted by CasaSpider at 7:12 PM | Permalink | Comments (25)

In de auto op weg naar Albert Heijn gaf Radio Hoyer de tussenstand door van de wedstrijd Nederland-Belgie bij het EK onder 21. Een vreselijke naam, geef mij dan maar het Duitse U-21. Het was 2-1 voor Nederland terwijl Portugal met 4-0 voorstond tegen Israel.

"Kom op, Foppe", ging het door mijn hoofd, "je bent het toch niet vergeten? Laat die Belgen een keer scoren, please." En zo geschiedde. Door de 2-2 gaan Nederland en Belgie door naar de halve finales en mag Portugal terug naar Portugal.

Zaterdagavond stond er een film op het programma maar eerst gooide ik een volle vuilniszak buiten in de kliko. Het had geregend en er lagen wat druppeltjes op de porch. Plotseling vloog mijn standbeen onder me vandaan en smakte ik tegen de stenen vloer. "Val altijd op je onderarm en nooit op je pols", zeg ik altijd tegen Luchiano (9).

Deze tegenstander had echter ik niet aan zien komen en ik viel hard op mijn linker pols. Ja, gelukkig de linker. Het werd een zware nacht en hij is tamelijk opgezwollen. Verbazingwekkend hoe men zijn linkerpols nodig heeft bij iets simpels als het snuiten van de neus. Zelfs typen doet pijn. De meeste ongelukken gebeuren inderdaad thuis.

Maar Luchiano's vaderdagkado is wel klaar.

Posted by CasaSpider at 10:28 AM | Permalink | Comments (19)

Het is nog steeds Juni Filmmaand bij de Spiders maar vrijdag hebben we een dagje vrijgenomen. We waren gewoon te moe om nog een film te bekijken. Donderdagavond zagen we Cars (imdb), een film voor kinderen en waarschijnlijk speciaal voor jongens. Immers alle personages worden vertolkt door auto's.

De recensie op movie2movie.nl geeft hem 3 uit 5 sterren, omgerekend naar mijn model dus een 6. Samengevat is de kritiek dat het verhaal afgezaagd, sentimenteel en voorspelbaar is en dat het tempo van de film vaak te laag ligt.

Ik ben het daar niet mee eens.

Het verhaal van een aanvankelijk verwend kind nu in de vorm van race-auto Lightning McQueen dat langzaam maar zeker verandert in iemand die ziet wat werkelijk belangrijk is wordt niet voor het eerst verteld. Maar daarmee is het nog niet afgezaagd. En 99% van de films is voorspelbaar, ze lopen bijna allemaal goed af.

De opmerking dat het tempo van de film vaak te laag ligt is grappig want dat idee had ik ook even. Maar dat is achteraf juist de grote kracht van de film, hij neemt zijn tijd. Dat is enigszins ouderwets in dit tijdperk van clips en flashes maar voor mij een verademing. Het doet me terugdenken aan 1 van de 8 met Mies Bouwman op de zaterdagavond. Een show die duurde van 20:20 tot pak hem beet 22:30. Zelfs het tussentijds schoonmaken en opbouwen van het decor werd uitgezonden.

Gejaagdheid en stress leken destijds onbekende begrippen.

Wij hebben lekker zitten genieten van de auto's, de getekende natuurbeelden en de muziek zonder ons om de tijd te bekommeren. Een 7.5 is derhalve verdiend, hetzelfde cijfer als Apocalypto kreeg ondanks dat het twee niet te vergelijken films zijn.

Zaterdagmorgen moest ik mijn camera meenemen voor de karateles van Luchiano (9). Vorige week is namelijk de nieuwe definitieve mat gelegd. De dojo is nu bijna helemaal klaar, alleen de nieuwe ventilatoren moeten nog komen. Het is een heel verschil met minder dan een jaar geleden zoals afgebeeld op de onderste helft van de Before and After foto. Let op de deplorabele staat van de groene matten die met duct-tape bij elkaar werden gehouden.

De spiegels helpen de leerlingen beter op hun houding te letten. Wel is het oppassen geblazen voor de fotograaf, deze staat al gauw onbedoeld zelf op de foto zoals het bovenste gedeelte aantoont.

Is er een associatie tussen Cars en de steeds mooier wordende dojo van Curacao Karate-Do? Jazeker, geïnspireerd door Lightning McQueen renoveren de inwoners van het slaperige stadje Radiator Springs aan de Route 66 hun winkels en infrastructuur. Soms is het even zoeken maar alles valt met elkaar te relateren. Als men zijn best maar doet.

Posted by CasaSpider at 3:49 PM | Permalink | Comments (13)

In de serie Foto's met een verhaal wordt elke keer een foto getoond waar op een of andere manier een verhaal achter zit. Dat is niet zo moeilijk, want dit geldt voor bijna iedere foto. Het idee is om foto's te gebruiken ouder dan vijf jaar. Alle posts over dit onderwerp zijn gebundeld in de category Foto's met een verhaal.

In januari 1997 zijn wij met zijn achten in Mexico op vakantie geweest. Om precies te zijn in Playa del Carmen dichtbij Cancun, de hoofdstad van Yucatan. Zeven vakantiegangers vertrokken vanaf Schiphol en deden nauwelijks langer over de reis dan CasaSpider die de route Curacao-Miami-Cancun aflegde.

Yucatan is de bakermat van de Maya-cultuur en men moet wel een bijzonder grote cultuurbarbaar zijn om daar niets van mee te pikken. Zo namen wij deel aan een excursie naar Chitzen Itza (Wikipedia), een complex met vele tempels en andere bezienswaardigheden. In het groepje voor ons liep zo'n bezienswaardigheid. Wij, tenminste de mannen, moesten ernaar blijven kijken. We konden er niets aan doen.

Henry Geerts beschikte over een camera met een forse telelens. Steeds weer zwenkte hij heen en weer op zoek naar de bezienswaardigheid. Zijn toenmalige vriendin Cynthia kwam maar eens bij ons staan en vroeg waar wij zoal naar keken. Met haar ogen volgde zij de loop van het tele-objectief en zag toen dit. "Nou ja! Hénry!", riep zij verontwaardigd uit.

Als laatste onderdeel van de excursie beklommen we El Castillo, de hoofdtempel van Chitzen Itza. Dat gaat via een zeer steile trap met 90 treden. Net toen wij naar boven klommen kwam het groepje met eerdergenoemde bezienswaardigheid naar beneden. Precies in het midden, bij de 45e tree ontmoetten wij elkaar. Ik trok de stoute schoenen aan ik bedoel zij kon toch geen kant op en begon een praatje.

Dit was voorbestemd dat kan gewoon niet anders, we voelden ons beiden een Maya op dat bijzondere moment. Zij kwam uit Argentinie, de bandoleonmuziek ontbrak maar wij waren de voorlopers van prinses Máxima en Willem Alexander. Even later boven op de tempel terwijl mijn Maya verder afdaalde schoot Henry de foto bij dit verhaal.

Maya's, Maya's, hoe komt men zo ineens bij Maya's? Wel, het is Juni Filmmaand bij de Spiders en woensdagavond hebben Lucy en ik Apocalypto (imdb) gezien. Een indrukwekkende film met prachtige beelden en een heroisch verhaal. De Maya's worden in deze film als sadistische monsters afgeschilderd en dat is een te eenzijdige voorstelling van zaken. Immers, zij waren ook zeer kundig op het gebied van astronomie.

Een voorbeeld daarvan is El Castillo te Chitzen Itza waarvan de openingen bovenaan zo zijn geconstrueerd dat precies op de eerste dag van de lente en de eerste dag van de herfst het zonlicht er zodanig doorheen komt dat een schaduw in de vorm van een slang over de treden van de tempel naar beneden lijkt te kruipen.

Hoe dan ook is Apocalypto de moeite meer dan waard. We begonnen om negen uur met kijken maar Diana (1) stoorde regelmatig. De aftiteling zagen we derhalve pas na twaalven. Een recensie is niet nodig want deze (mirror) verwoordt mijn gedachten voor 99%. Lucy geeft Apocalypto een 8 en ik 7.5 uit 10.

"No one can outrun their destiny". Na tien jaar voel ik mij weer een Maya.

Posted by CasaSpider at 5:54 PM | Permalink | Comments (26)

Situatie: Luchiano (9) vertelt in de auto op weg naar huis over zijn schooldag.

Luchiano: "Nathan heeft straf gekregen van de juffrouw Papiamentu."
CasaSpider: "O ja? Wat heeft hij gedaan?"

Luchiano: "Hij zat scheef en toen de juffrouw zei dat hij recht moest zitten bleef hij scheef zitten."
CasaSpider: "Nou die juffrouw Vanessa is streng zeg. En ze lijkt zo lief..."

Luchiano: "Lijkt!"
Luchiano: "She's a devil in a girl's body."

Doek.

Posted by CasaSpider at 1:45 PM | Permalink | Comments (15)

1.

Bij het terugbrengen van The Ant Bully en The Sentinel kon ik het niet laten en huurde wederom een video dvd. Deze keer Mean Girls met Lindsay Lohan die tegenwoordig schijnbaar meer is geïnteresseerd in het slagersvak en dan speciaal de messenafdeling.

Het thema van de film klinkt tamelijk uitgekauwd. Cady, een meisje dat opgegroeid is in Afrika en altijd thuis is onderwezen door haar ouders verhuist naar de Verenigde Staten en komt op een High School terecht. De klas is verdeeld in groepjes en een daarvan zijn The Plastics, drie mooie en rijke meisjes die de dienst uitmaken.

Aanvankelijk sluit Cady vriendschap met twee paria's in de klas maar krijgt dan de gelegenheid om lid te worden van The Plastics. De paria's juichen dit toe, want zo kunnen zij veel te weten komen is het idee. Al snel blijkt Cady zich te goed in haar rol in te leven en wordt een echte Plastic, helemaal nadat haar door haar zogenaamde vriendin Regina, de leidster van The Plastics, een gemene streek is geleverd.

Aan het eind komt Cady er als beste uit en loopt alles goed af. Zo verteld lijkt het een draak van een film maar dat is zeker niet het geval. Mean Girls is onderhoudend en zit vol aardige momenten. Ik geef hem een 7.5 en Lucy zelfs een 8.

2.

Heden dinsdagochtend was mijn laatste leesvaderles voor klas 4B van de Marnix-school. Het schooljaar loopt ten einde en volgende week staan slechts ludieke activiteiten op het programma. Mijn laatste groep bestaat uit Marry, Melany, Shalina, Migaël en Nathan. Een leuke groep maar dat waren ze allemaal.

Aan het eind van de les overhandigde meester Peter namens de klas een presentje met een kaartje waarop de namen staan van de kinderen die met mij gelezen hebben. Ik dacht altijd dat de dolfijn het beeldmerk was van Fa en niet van Sanex for Men Dermo Active.

3.

De tenten van het benoemingencircus op Curacao staan nog stevig met hun haringen in de grond. Het is haast niet bij te houden wie er allemaal benoemd wordt en opletten geblazen of mijn eigen naam niet per ongeluk ergens voorbij komt. De laatste grote benoeming is die van Farley Hernandez van Lista Niun Paso Atras (LNPA) als directeur bij CDM, de Curacaose Droogdok Maatschappij. Ook wel Dok genoemd.

Hernandez beschikt absoluut niet over de papieren en de kennis voor een dergelijke functie. Bij CDM zelf is men hoogst verbaasd. Opvallend is dat voor het eerst de LNPA betrokken is bij een dergelijke vriendjespolitieke benoeming. Tot nu toe profileerde partijleider Nelson Pierre zich als een integer man. In zijn hoedanigheid van gedeputeerde bij CDM heeft hij er persoonlijk voor gezorgd dat Farley Hernandez tot directeur is benoemd. Behalve partijgenoot is Hernandez ook nog eens een neef van Nelson Pierre.

Alsof dat niet genoeg is reist Nelson Pierre wat af naar Cuba, een van zijn favoriete vakantielanden. Hij is meer daar dan hier. Dit verleidde Bosina Bla Bla, mijn favoriete column in de Extra, tot het schrijven van het volgende stukje proza. Hier volgt de vertaling te beginnen bij "Anto" in de tweede alinea:

Van degenen die recentelijk naar Cuba zijn afgereisd heeft Bosina begrepen dat er een zeer belangrijke vergadering heeft plaatsgevonden in het Tropicana. Deze vergadering was er een van groot belang en er werden onderwerpen behandeld die zeer belangrijk zijn voor Dok en voor Curacao.

Enkele van de belangrijke onderwerpen die in het Tropicana behandeld werden zweefden aan touwen rond volgens onze informanten. Schijnbaar bleef iedereen die aan de vergadering deelnam met open mond en de ogen naar boven gericht kijken naar de belangrijke dingen voor de toekomst van Dok die daar aan de touwen in het Tropicana hingen.

Menig Curacaoenaar kan haast niet wachten op het officiele verslag van deze dienstreis geschreven door Nelson Pierre.

Posted by CasaSpider at 6:06 PM | Permalink | Comments (11)

Het was niet helemaal wat ik me ervan had voorgesteld, vaderdag 2007. Lucy feliciteerde me 's morgens en Luchiano (9) zei: "O ja, je kado krijg je maandag wel. Ik bedoel dinsdag." Dat is ook niet leuk.

"Waarom krijg ik het kado pas dinsdag?"
- "Nou, dan maken we het af in de handenarbeidles. Het zijn twee dingen van klei, een peer en een paar slangen. En dan schrijven we erbij Papa is een toffe peer!"
"Leuk! Maar wat gek dat het pas dinsdag klaar is dan."

Verder besteedden we hier geen aandacht aan en deden onze dingen. 's Avonds keken Lucy en ik naar The Sentinel, een film met Michael Douglas in de hoofdrol. Sentinel betekent letterlijk schildwacht en Pete Garrison is er eentje. Hij redde al eens het leven van Ronald Reagan.

Nu is er echter een mol binnengedrongen in de Geheime Dienst en het doel is de president van de USA te vermoorden tijdens de G8 te Toronto. Complicerende factor is dat Garrison een verhouding heeft met de vrouw van de president die overtuigend wordt gespeeld door Kim Basinger. Die vrouw dan.

Op zoek naar de mol valt Garrison door de mand aan de leugendetector bij de vraag of hij het leven van de president de afgelopen zes maanden in gevaar heeft gebracht. Hij dacht hoogstwaarschijnlijk aan diens vrouw.

Garrison wordt aangehouden maar ontsnapt vrijwel onmiddellijk. Zijn vriend/vijand Breckinridge gespeeld door Kiefer Sutherland leidt de klopjacht. In een andere recensie (dit is er ook één!) wordt op dat punt het routinematige van het script duidelijk gemaakt. Breckinridge instrueert de agenten namelijk met dooddoeners als: "you're chasing your worst nightmare" en "he knows exactly how you think and will use that against you."

Nog ergerlijker is het plot en de ontknoping. Dit gebeurt allemaal zo dun en ongeloofwaardig dat Lucy en ik elkaar meesmuilend aankeken. Knoeiwerk. We geven hem een 5 voor de moeite.

Maar er was ook een lichtpuntje. Lucy keek nog even wat televisie en riep ineens uit: "Hé, het is vandaag helemaal geen vaderdag. Dat is pas volgende week." Heb ik toch nog iets om me op te verheugen.

Posted by CasaSpider at 6:25 PM | Permalink | Comments (25)

Vrijdag hebben we twee dvd's gehuurd bij Movie Time. The Ant Bully voor Luchiano (9) en The Sentinel voor ons. Om een uur of negen zaten we met zijn vieren knus rondom de laptop. Ja, met zijn vieren want Diana (1) zat bij Lucy op schoot. We dachten laat haar maar even vijf minuten kijken, dan valt ze wel in slaap. Maar ze was helemaal gebiologeerd door het scherm en als er water vloeide riep ze luidkeels: "Awa!"

De film gaat over mieren, neen over een jongetje dat niet lekker in zijn vel zit. Hij heet Lucas en wordt gepest door zijn vriendjes. Uit verveling en frustratie spuit hij water in een mierennest. Als zijn ouders op vakantie gaan wil hij geen dag zeggen tegen zijn moeder. Hij blijft alleen met zijn zus en zijn oma in huis achter.

Een slimme mier heeft een toverdrankje bereid en daarmee willen ze Lucas straffen. 's Nachts gieten ze een druppel van het drankje in zijn oor en dan wordt Lucas net zo groot klein als een mier. Ze nemen hem mee en richten een tribunaal in. Lucas verdedigt zich door te zeggen dat hij toch niet kon weten dat mieren ook gevoel hebben en familie.

Hij moet met de mieren verder leven en bewijst per toeval zijn nut als ze worden aangevallen door een kolonie libelles. Per toeval, want eigenlijk is hij nog steeds de egoistische Lucas van vroeger. Een nieuwe vijand doemt op, the Ant Bully. Dit is een man met een insectenverdelgingsbedrijf, gespecialiseerd in mieren.

Na een spannende (ahum) strijd waarin de mieren en de libelles hun krachten bundelen weten de zij een druppel van het toverdrankje in het oor van the Ant Bully te krijgen. Uiteindelijk fietst hij schreeuwend en tierend op een driewielertje weg. De mieren vinden dat Lucas genoeg heeft geleerd en geven hem het drankje om weer groter te worden. Wel adviseren zij hem om het drankje buiten het mierennest op te drinken.

Het dikke jongetje dat Lucas altijd pestte komt eraan met zijn gang. Maar Lucas is niet meer bang en blijft staan als het dikke jongetje beveelt: "Met zijn allen op hem." De andere kinderen kiezen nu partij voor Lucas en met zijn allen verjagen ze de dikkerd.

Als de vader en moeder van Lucas thuiskomen geeft hij zijn moeder een extra knuffel. Ja, het is natuurlijk wel een kinderfilm en nog een Amerikaanse ook.

Wij hebben ons met de film geamuseerd en geven hem derhalve een 7 uit 10.

Zaterdagmiddag ging Luchiano bij Gerard, een vriendje van de karateles, spelen. Lucy had geen zin in Pleincafé Wilhelmina en daarom reed ik naar Albert Heijn om wat lekkere dingen te kopen.

Sushi en frikandel, een prima combinatie die me terug doet denken aan het huwelijk van mijn zus Pascale met zwager Luc in september 2000.

Tijdens het feest werden veel mooie acts opgevoerd maar degene die het meeste indruk maakte was die van de Pimpelmezen, het orkest waar ook Pascale en Luc deel van uitmaakten. Zij hadden een lied gecomponeerd met in het refrein de boodschap dat Pascale van olijven houdt en Luc van friet. Dat deze op het oog merkwaardige combinatie toch kan werken toonde men aan met het bijbehorende kado, een potje olijvenmayonaise. Of zoiets.

Om half zes was Luchiano thuis en begonnen we aan ons Happy Hour. Een ijskoude Duvel en mozarella in zoetzure paprika als aperitief. Tijdens het dominoën begonnen we aan de sushi, Osaka style. Die viel niets tegen, neen die was zelfs lekker. En datzelfde gold voor de frikandellen met ketchup en mayonaise (mosterd voor Lucy!) die we een uur of twee later aten.

Aan de hoofdfilm van de avond zijn we niet meer toegekomen. The Sentinel bekijken we vandaag. Hoe heet het eigenlijk als woorden overeenkomen qua klank zoals bij de films Bully en Sentinel en de gerechten sushi en frikandel?

Posted by CasaSpider at 10:03 AM | Permalink | Comments (23)

Voorheen ging het ongeveer zo als Luchiano (9) een boekbespreking of een spreekbeurt had. "Papa, mijn $werkstuk moet op $datum klaar zijn. Dat je het even weet." Woorden voorafgegaan door het US-dollar teken dienen als variabelen beschouwd te worden. Ondanks een gebrek aan managerkwaliteiten heb ik de ongewenste portie extra werk langzaam maar zeker terug op het juiste bordje kunnen laten terechtkomen.

Belgisch lijkt soms net op Duits voor wat betreft het zich korter kunnen uitdrukken.

Het te bespreken boek was Erin geluisd van Mirjam Oldenhave en Luchiano heeft 95% van het werk gedaan. Mij restte slechts de opmaak, het groeperen van zinnen in alinea's en de allerergste fouten er samen met hem uithalen. Dinsdagmiddag heeft hij goed geoefend en 's avonds zetten we de puntjes op de i qua presentatie. Woensdagmorgen in de auto op weg naar school was de generale repetitie en die stemde mij tevreden.

Na even gewerkt te hebben mocht ik alweer naar huis. We hadden een afspraak bij het Consultatiebureau met Diana (1). Ten opzichte van de laatste meting op 26 april 2007 is haar gewicht toegenomen van 8700 naar 8770 gram. Mag het een onsje meer zijn? In mei heeft zij ruim twee weken met haar gezondheid gekwakkeld en twee antibiotica-kuren gekregen. Ze voelde toen zwak en licht aan.

Juist de laatste twee weken gaat het weer de goede kant op, we maken ons dus geen zorgen. Diana meet nu 78 centimeter en dat is 2 centimeter langer dan op 26 april.

Tijd om Luchiano op te halen. Zijn boekbespreking was goed gegaan, hij had een 9 min. Toen we dat thuis aan Lucy vertelden schrok zij zich een hoedje. "Wat! Een min negen?" Hoe slecht moet een boekbespreking zijn om een min negen te halen. Ik kon mij er geen voorstelling van maken. Voor de liefhebbers staat de boekbespreking online, zowel in doc als html formaat.

Om kwart over twaalf hield Yves Cooper zijn dagelijkse praatje op Dolfijn FM. Naar aanleiding daarvan wilde ik een exemplaar van La Prensa kopen met de foto van de door agenten mishandelde Jamaicaan op de voorpagina. Materiaal voor de post Kòrsou Quo Vadis. Na het werk reed ik derhalve naar Pita supermarkt waar La Prensa te verkrijgen is.

De Nijmegenstraat maakt vlak voor Pita een tamelijk scherpe bocht naar links en daar uitkomend moest ik flink in de remmen vanwege een plotseling opdoemende file. Ongeveer 50 auto's als het er niet meer waren stonden te wachten voor het benzinestation dat tegenover de supermarkt is gelegen. Als er zoveel mensen tegelijk willen tanken is er meestal iets aan de hand.

Met gespitste oren in de supermarkt had ik al snel beet. Er was een blokkade bij de Isla raffinaderij en dat betekende dat de Curoil-tankwagens niet uit konden rijden. Mijn Toyota had voldoende brandstof om met enige moeite het weekend te overbruggen. Mocht er daarna nog steeds geen benzine zijn had Luchiano geluk, dan gingen we maar niet naar school.

Het betreft een interessant conflict tussen de Isla-directie bij monde van Pedro Jiménez en de vakbond PWFC (Petroleum Workers Federation of Curaçao) die vertegenwoordigd wordt door Elvis de Andrade. De vakbond vindt dat hun leden meer betaald moeten krijgen voor hetzelfde werk dan niet-leden. Het argument hiervoor is dat het de vakbond is geweest die het hogere salaris heeft bedongen en dat het niet eerlijk is dat niet-leden daarvan meeprofiteren.

Vroeger leerde men in de geschiedenisles dat dit nu juist de kern is van solidariteit. Afspraken gemaakt tussen werkgever en vakbond gelden voor alle werknemers, ook voor degenen die niet aangesloten zijn. De Isla-directie zal het verder een worst zijn maar de rechter heeft geoordeeld conform wat vroeger in de geschiedenisles werd onderwezen.

De rechterlijke uitspraak heeft geleid tot een soort van omgekeerde wereld reactie. De Isla-directie legt zich er bij neer waardoor het bedrijf meer salaris moet betalen en de vakbond is boos dat de directie niet in beroep gaat terwijl per saldo de werknemers meer geld krijgen.

Natuurlijk is het begrijpelijk dat de vakbond zoveel mogelijk leden wil hebben, immers hierdoor staat men sterker in de onderhandelingen. Er is een aardige parallel te bedenken met vaccineren. Hoe meer mensen het doen, hoe minder risico zij lopen die het niet doen. Maar het omgekeerde geldt dus ook.

Achteraf was het allemaal een storm in een glas water. Tijdens het journaal van acht uur zaten betrokkenen met elkaar aan tafel en was de blokkade opgeheven. Donderochtend heb ik de tank voor de zekerheid toch maar volgegooid. Even later op diezelfde donderdagochtend stond op het CasaLog het volgende commentaar van Curacaoenaar:

Wat zie ik nou op de voorpagina van Amigoe? Een foto van paspoorten met daaronder: "Foto: CasaSpider Pictures". Mischien kan je freelance fotograaf worden voor de ANP :-p

Uiteraard ben ik meteen gaan kijken en warempel, bij een artikel over Aruba dat de wens heeft om naast het Nederlandse paspoort een eigen Arubaans paspoort te introduceren staat een foto van onze vier Nederlandse paspoorten. We zijn wel vereerd maar onze privacy ligt nu gewoon op straat!

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (21)

Het dagelijkse kwartiertje van Yves Cooper op Dolfijn FM om kwart over twaalf trekt een grote schare fans. Een van die fans is CasaSpider. Regelmatig blijf ik ervoor in de auto zitten om het verhaal helemaal af te luisteren. Soms zijn het echte pareltjes zoals bijvoorbeeld de uitzending over Nationale Ombudsman (Defensor di Pueblo) Fred Wiel. Maar die van woensdag mag er ook wezen.

Ergens eind 2005 maar de datum doet er niet toe zijn drie agenten van het Sero Toleransia (Zero Tolerance) team slachtoffer geworden van een overval bij een snack. Zij waren op dat moment niet in functie en moesten hun bezittingen afgeven.

Een tijdje later werden heel ergens anders op Curacao twee illegale Jamaicanen aangehouden. Een van de agenten die bij de aanhouding aanwezig was herkende de telefoon van een collega en concludeerde dat de betreffende Jamaicaan een van de overvallers was bij de snack. Het gevolg was dat de Jamaicanen een flink pak slaag kregen.

Yves Cooper was hierbij aanwezig in zijn functie van verslaggever voor La Prensa. Hij maakte foto's van de mishandeling en ging later mee naar het politiebureau. Op het bureau realiseerde Cooper zich dat dit toch wel een grote zaak was. Het leek hem verstandig de foto's niet te publiceren om Curacao niet in een slecht daglicht te plaatsen. Misschien zou zelfs Amnesty International erop duiken. Sterker nog, Cooper raadde de agenten aan om de in elkaar geslagen Jamaicanen wat op te knappen alvorens met hen over straat te gaan. Uiteindelijk heeft hij zelf de gezichten van de mannen schoongemaakt. De bewuste foto's zijn nooit geplaatst.

Vorige week gebeurde er iets triests en lachwekkends tegelijk. Iemand had een politie-auto gestolen van het terrein van de politie, pleegde er een overval mee en zette de auto doodgemoedereerd terug op het terrein. Werd hier een loopje genomen met onze politie? De waarheid was triester, het betrof een politie-agent van het Sero Toleransia team die met zijn eigen politie-auto naar toko La Fama te Marie Pampoen reed waar een paar dagen daarvoor een inval was gedaan. De betrokken agent was bij die inval aanwezig geweest en had daarbij twee tassen met geld zien staan. In plaats van direct actie te ondernemen bedacht hij het plan om deze tassen later zelf op te komen halen.

Het goede nieuws is dat de man gepakt is. Het slechte dat het vertrouwen in de politie een forse deuk opliep. Gezaghebber Lisa Richards-Dindial, minister van Justitie David Dick, hoofdcommissaris van politie Carlos Casseres en woordvoerder van politie Reggie Huggins probeerden de zaak tijdens een persconferentie uit te leggen.

Er kwam veel kritiek van de pers op bovengenoemde personen. Zij verdedigden zich door te stellen dat overal fouten worden gemaakt, ook bij de pers. Casseres: "Het korps telt meer dan 600 leden en niet iedereen is rot. Binnen alle organisaties worden fouten gemaakt. Onder mensen van de pers heb je ook personen die hun vrouw of man slaan." Dat is een niet zo erg slimme verdediging die een aantal mensen van diezelfde pers in het verkeerde keelgat schoot.

Een van die mensen is Mariano Heyden van La Prensa en radiostation Z86. Boos voegde hij de Gezaghebber toe dat hij nog wel iets op de plank had liggen over het gedrag van de politie dat voor opschudding ging zorgen.

Let wel, dit is nog steeds het verhaal dat Yves Cooper aan het vertellen is. Yves, uit mijn hoofd geciteerd: "Nu moet je weten dat ik niet zo handig ben met computers. Tot voor kort kon ik helemaal niks, ook niet downloaden. Als ik foto's heb gemaakt lever ik mijn memory-stick in bij La Prensa, die downloaden dan de foto's en geven de stick weer leeg aan mij terug."

De foto's van de mishandelde Jamaicanen zijn nog steeds in bezit van La Prensa. Om de Gezaghebber en de politie een lesje te leren besloot de boze Mariano Heyden er woensdagmiddag een op de voorpagina te plaatsen met de belofte er meer te laten volgen. Yves Cooper verwacht als maker van de foto's door de politie verhoord te worden. "Ik denk dat ze me gaan gijzelen, maar je kent me. Al sluiten ze me tien jaar op, ik zeg geen woord, hahahaha. Dit wordt toch niet opgenomen he? Hahaha!"

Wederom een boeiend verhaal van Yves Cooper dat wellicht nog een staartje krijgt. Ongelofelijk trouwens hoeveel dingen Yves doet. Samen met Franklin de Haseth jr. presenteert hij dagelijks TeleNotisia (het journaal) op TeleCuracao, hij is journalist voor La Prensa en doet dingen voor Dolfijn FM. Sinds kort presenteert hij zelfs Wega di Number, de Curacaose lotto.

Nog even en Yves Cooper vervangt presentatrice Monique Felida in haar programma Glamur. Maar dat is echt een brug te ver.

Posted by CasaSpider at 1:07 PM | Permalink | Comments (11)

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Op 31 december 2006 won Joëla Smiet de hoofdprijs in de eindejaarsloterij van TeleCuracao, officieel Antilliaanse Televisie Maatschappij (ATM) geheten en deel uitmakend van telecombedrijf UTS. De hoofdprijs was een splinternieuw en ingericht huis in het Marazul Dive Resort gelegen aan de westelijke punt van Curacao die daarom heel toepasselijk Westpunt heet.

Goede verhalen zonder rimpelingen bestaan niet. Kort voordat het lot van Joëla Smiet getrokken werd was de hoofdprijs al op iemand anders gevallen en wel op Ugrasen Rattan uit Trinidad. Zijn winnende lot werd loud and clear voor de camera's van TeleCuracao getoond. De hoge UTS-employee die de trekking verzorgde oordeelde echter dat het lot ongeldig was op basis van het ontbreken van de ID. Rattan had in plaats daarvan zijn telefoonnummer in Trinidad ingevuld. Voor de juridische discussie wordt verwezen naar de post Kom er maar in Rijdende Rechters van 9 januari 2007.

Maar wie woont er nu in het huis? TeleCuracao heeft een afwachtende houding aangenomen en het huis aan niemand toebedeeld. Men voorziet dat noch Joëla Smiet, noch Ugrasen Rattan er genoegen mee neemt als men tegen een van beiden zegt: "We hebben ons vergist. Het huis gaat naar de ander. Heel erg sorry hoor." De tijd tikt echter door en op 16 april heeft Rattan een rechtszaak aangespannen waarin hij eist dat het huis binnen dertig dagen aan hem wordt overgedragen.

Op 31 mei is ook Joëla Smiet in actie gekomen, zie het Papiamentstalige artikel in de Extra van woensdag. Bij monde van haar advocaat Everett Wilsoe eist zij dat TeleCuracao het betreffende huis dan wel de waarde hiervan in geld vermeerderd met wettelijke rente voor vrijdag 8 juni aan haar overdraagt. Indien dit niet gebeurt stapt ook zij naar de rechter. Advocaat Wilsoe stelt dat Joëla Smiet de winnares is van de eindejaarsloterij en derhalve niets van doen heeft met het dispuut tussen TeleCuracao en Ugrasen Rattan.

Maar dat laatste klopt niet. Immers, de rechter moet straks vaststellen wie de werkelijke winnaar is. De kans is groot dat het niet ingevulde ID geen geldige reden is het lot als ongeldig aan te merken. In dat geval is Ugrasen Rattan een huis rijker en kan Joëla Smiet hoogstens een eis tot schadevergoeding indienen wegens gemaakte fouten bij de trekking waardoor TeleCuracao haar in de waan heeft gebracht een vermogen te hebben gewonnen.

Kom maar op met die rechtszaken en laat de rechters snel uitspraak doen. Bij voorkeur vóór de eindejaarsloterij van 2007.

Posted by CasaSpider at 1:45 PM | Permalink | Comments (17)

Het artikel over de nieuwe verhoudingen binnen het Koninkrijk der Nederlanden met het onder financieel toezicht stellen van de BES-eilanden en het verbreken van de banden tussen Aruba en Nederland bij monde van Rudy Croes moet even wachten.

Feyenoord is zich druk aan het roeren op de transfermarkt, waarschijnlijk keert Bert van Marwijk terug naar de Kuip. Verder gaan er geruchten over Roy Makaay. Via forensisch expert Benno van Leeuwen hoorde ik over de eerste daadwerkelijk grote aankoop voor het seizoen 2007-2008. Sinds de komst van Johan Cruijff is dit zeker de meest historische uit de geschiedenis van Feyenoord.

Ajax vierde successen met Horst Blankenburg maar Feyenoord heeft nu ook een Duitse speler. Neen, het is niet Miroslav Klose. Het lachen zal de tegenstanders snel vergaan.

Posted by CasaSpider at 1:30 PM | Permalink | Comments (9)

1.

Diana (1) zit er al een hele tijd dicht tegenaan. Het is pure luiheid en het feit dat zij ontzettend goed kan kruipen dat het er nog niet van gekomen is. De stenen tegels die bijna overal in ons huis liggen helpen ook niet erg. Daarom zette ik zondagochtend twee banken tegenover elkaar op het kleine stukje vloerbedekking.

Ze moest van de ene naar de andere kant lopen. Diana stond rechtop zonder steun en maakte gelokt door een leeg kartonnetje appelsap zowaar een paar stapjes naar de andere bank. Even later oefenden Lucy en ik samen met haar. Echt zelfstandig lopen is het niet, maar de eerste stapjes zijn gemaakt.

2.

Dolfijn FM heeft zijn eerste stapjes al lang gemaakt. Vanaf afgelopen zondag is men aan een nieuwe fase begonnen. De studio is verhuisd van Berg Altena naar het strand van Mambo Beach. Het heeft even geduurd maar het is een schitterend pand geworden. Drie maal raden op welke frequentie Dolfijn FM uitzendt. Vooral de mannelijke medewerkers hebben weken (maanden?) reikhalzend naar de verhuizing uitgekeken, vooral vanwege het uitzicht op de stranddouche.

3.

Via Dolfijn FM hobbelden we door naar het Happy Hour van Wet&Wild. Luchiano (9) vermaakte zich met Arwin en Gerard. De kinderen probeerden zich in een soort van zandmannetjes te transformeren. Bij de invallende duisternis ziet het er tamelijk overtuigend uit. Het geeft wel veel troep in de auto.

Posted by CasaSpider at 1:15 PM | Permalink | Comments (11)

Lucy vindt mij soms wat langzaam als het gaat om het vervullen van door haar uitgesproken wensen. Zo moest zij een jaar of twee wachten op een blender, het is maar een voorbeeld. Vrijdag ging ik na lange tijd weer eens naar videotheek Movie Time, speciaal voor haar. Eind vorig jaar is deze videotheek verhuisd van winkelcentrum Vredenberg naar een nieuw aangelegd winkelcentrum 200 meter verderop, schuin tegenover Robbie's Lottery. In het oude pand zit tegenwoordig de politieke partij Lista Niun Paso Atras (LNPA) van Nelson Pierre.

Pirates

De nieuwe ruimte van Movie Time is een stuk kleiner dan de oude. "Klopt", zei de bazin, "maar we verhuren nu geen video's meer, alleen DVD's." Dat scheelt inderdaad een slok op de borrel.

"Heeft u Pirates of the Caribbean?", vroeg ik.
- "De nieuwe? Neen, die hebben we niet."
"Neen, deel twee."
- "Ja, die hebben we wel."

Thuis overhandigde ik de DVD aan Lucy. "Eindelijk! Na meer dan een jaar wachten krijg ik Pirates of the Caribbean!", was haar reactie. Er was maar een probleem, ik dacht dat zij deel één al had gezien maar dat was dus niet zo. Lopend gingen Luchiano (9), Diana (1) en ik nogmaals naar Movie Time. Helaas was deel één niet meer voorradig.

's Avonds begonnen naar Dead Man's Chest te kijken. Een film met grappige fragmenten, nooit gedacht dat Johnny Depp er als een kruising tussen Michael Jackson en Gordon in rond zou lopen. Mijn genre is het echter niet, monsters met inktvishoofden horen thuis in tekenfilms voor kinderen. Lucy vond het daarentegen een erg goede film en dat is wat telt.

Grote Berg

Elke dag om kwart over twaalf zit ik op een bankje voor klas 4B te wachten tot Luchiano eruit komt. Rechts naast mij zit meestal een iets oudere man (dat ik dat nog kan zeggen, haha) op zijn zoon Rutger te wachten die in klas 4C zit. We doen altijd een wedstrijdje wie het eerst op het bankje zit, een wedstrijdje dat ik bijna altijd win.

Laatst hadden we het over de GameBoy en andere computerspelletjes. Gerard vertelde dat Rutger een programma heeft om Nintendo-64 en GameBoy spelletjes op zijn PC te spelen. We mochten wel eens langskomen, dan kon Luchiano het programma en een paar spellen op zijn memory-stick zetten. Dat gingen we zaterdag doen.

Om een uur reden we met zijn allen richting Grote Berg, net buiten Willemstad. Het huis was gemakkelijk te vinden en even later zaten Luchiano en Rutger achter diens computer spellen uit te proberen.

Gerard liet wat leuke dingen zien in zijn huis. Hij is een gepensioneerde treinmachinist. In de woonkamer staan vier grote opgezette vogels, twee uilen en twee buizerds. Allemaal doodgereden met de trein. Op de terugweg wist Gerard nog precies waar de aangereden vogel moest liggen. Dan stopte hij de trein onder het mom van een plaspauze, haalde de vogel snel binnen en vervolgde zijn route.

Lucy ging even zitten en Gerard zei: "Hier, deze film heb ik vanmorgen gekocht. Pirates of the Caribbean deel drie." Dat was toevallig. We vertelden dat we de dag daarvoor net deel twee hadden gezien. Gerard maakte een piratencopie voor ons. In de tussentijd kwam zijn vrouw Ruth met een enorme mok cappuccino aanzetten en zong liedjes met Diana.

Na een bezoek aan Pleincafé Wilhelmina hadden we geen energie meer om Pirates of the Caribbean, At World's End te bekijken. Luchiano is erg blij met de nieuwe spellen maar helaas moet hij hard werken aan zijn boekbespreking voor aanstaande woensdag.

Posted by CasaSpider at 10:30 AM | Permalink | Comments (11)

"Het heeft drie jaar geduurd voordat ik het had. Drie jaar dat ik bewust bezig was met mannen die HIV hadden."
- "En dan had je ook zoiets van dat je het wel spannend vond om het te krijgen?"
"Het idee dat ze je kunnen bevruchten, eventjes stom gezegd. Maar je snapt wat ik bedoel."
- "Ja, het bevruchten met HIV-virus. Maar ben je nu ook blij dat je het hebt dan of..."
"Het maakt me helemaal geen zak meer uit. Het is net een chronische ziekte. Zo wordt het ook behandeld."
- "Ja, je krijgt natuurlijk medicijnen ook..."

Journalist Jeroen Grob in gesprek met een anonieme beller. Gezien in Knevel & Van den Brink, uitzending woensdag 31 mei 2007 vanaf minuut 03:10 tot minuut 09:50. Eerder kwam Jeroen Grob in het nieuws toen uit zijn auto de mastertapes van de nieuwe Bassie en zijn vriendjes Show werden gestolen.

De kwestie die deze week in Groningen aan het licht is gekomen waarbij het gaat om structureel verkrachten van met GHB gedrogeerde slachtoffers en vervolgens injecteren met HIV-besmet bloed is een exces. Het betreft volgens Jeroen Grob echter wel degelijk slechts het topje van de ijsberg als het gaat om mannen die ofwel op zoek zijn naar HIV-donoren dan wel mannen die gezonde mannen willen bevruchten.

In dat licht bekritiseert Grob de Schorerstichting. Deze stichting ontvangt subsidie onder andere om veilige seks te promoten maar zag na korte tijd af van verdere medewerking aan het onderzoek. Het bewust zoeken van HIV-besmetting beschouwt men als een incident en publicatie zou de homobeweging schaden.

In de Gaykrant van Henk Krol zijn volgens Grob profielen te vinden van mannen die op zoek zijn naar barebacking. Letterlijk paard rijden zonder zadel. Ook de HIV Vereniging Nederland (HVN) ligt onder vuur door activiteiten van de werkgroep Poz & Proud (seropositief en trots) die seksfeesten wil organiseren waar mensen onveilig met elkaar kunnen vrijen.

Als men zijn eigen huis in brand steekt keert de verzekering niet uit. Het wachten is op een reactie van de zorgverzekeraars.

Posted by CasaSpider at 1:10 PM | Permalink | Comments (18)