Main

Werk Archives

April 2, 2002

Golfjes terug naar Uralco

Een heugelijke dag vandaag voor SQL Integrator. Een groot aantal Golfjes werd teruggebracht naar de rechtmatige eigenaar, garage Uralco. Onder deze Golfjes bevond zich ook de N 6-43, het exemplaar van de CasaSpider. Uiteraard werden de auto's gecontroleerd voordat ze werden teruggenomen. Sjonge, sjonge, werden die auto's maar zo goed nagekeken als ze voor een grote beurt kwamen!


Bij mijn auto kregen drie monteurs de motorkap niet omhoog. Na flink wat wrikken lukte dat uiteindelijk wel. De controleur ging zelfs het oliepeil controleren, wat op zich vreemd is, want de auto is regulier bij hun zelf in onderhoud. Tot mijn verbazing zat er haast geen olie meer in het carter, en dat terwijl de auto net twee weken geleden zijn grote beurt had gehad!


Wel, de auto is daar achtergebleven en wij trokken naar Star Rental om een Suzuki Baleno in ontvangst te nemen. Het exemplaar dat ik uiteindelijk kreeg is blauw en een automaat. Jammer genoeg heeft hij een lichte schade achter, blijft de binnenverlichting branden en doet de radio het nu al niet meer. Dat belooft nog wat. Ach, morgen maar eens langs gaan daar.

April 3, 2002

De Aqualectra toegangspas

Sinds kort heerst bij Aqualectra Distribution een strikt toelatingsbeleid, zonder pas kom je er niet meer in. Nou hoeven ze de CasaSpider maar een keer weg te sturen en hij ligt aan het strand, dus dat is niet zo'n probleem.
Gisteren was het dus zover, ik had nog geen nieuwe pas, die was pas een jaar geleden aangevraagd tenslotte. Dus moest er een dagpas gefabriceerd worden. Dat nam nogal wat tijd in beslag, ik besloot voor de grap mijn oude Kodela (oude naam van Aqualectra Distribution) pas tevoorschijn te toveren. 'Ooooo', zei de bewaking, 'maar die is ook goed hoor!'.

Verbazingwekkend.

Maar vanmorgen kon ik bij AIS een nieuwe pas laten maken. Dat ging nog niet zo eenvoudig, want de software wilde steeds de foto van iemand anders op mijn pas zetten. En dat zou toch de hele pas bederven, nietwaar? Affijn, hier is het resultaat!

Mijn nieuwe pas!


Hmm, de Spider kijkt wat chagerijnig, misschien was het toch beter geweest die andere foto te plaatsen...

O ja, bijna vergeten: de echte websites CasaSpider en La Chica Merengue zijn weer ge-update, ga snel kijken dus!.

June 7, 2002

Dik's Logica

Dik H. is een collega van mij bij SQL Integrator. Zoals zovelen is hij via omscholing in de IT terechtgekomen. Van huis uit is hij wiskundige. Dik kan ook goed schaken. Bovendien houdt hij van wiskundige raadsels en absurde logica. Net als ik. Vanmorgen hadden we het samen met een andere collega, Marlieke, over verleden en tegenwoordige tijd en het exacte gebruik daarvan. Impliceert bijvoorbeeld de zin 'wij woonden samen' dat betrokkenen nu niet meer samenwonen? Wel, dat ging een tijdje door en van het een kwam het ander. Op de buro's in onze kamer stonden drie laptops. Dik's logica luidt nu als volgt: als er drie laptops op de buro's staan, dan staan er logischerwijze ook twee laptops op de buro's. Als die bewering waar is, volgt daaruit dat je ook kunt zeggen: 'Er staat een (1) laptop op de buro's.' Na een (1) komt nul, dus is het (voor Dik) dan nog maar een kleine stap om te concluderen dat er geen laptops op de buro's staan. Logisch, toch?

We gingen door over het getal nul, dat toch wel specifieke eigenschappen heeft. Zo mag je er bijvoorbeeld niet door delen. Marlieke vond dat je eigenlijk ook bij nul moet beginnen te tellen, maar ja dat doet niemand. Nou is dat niet helemaal waar, luister maar...

Iedere zaterdag ga ik met Luchiano van vier in bad. Het jong vindt het prachtig om in het ligbad te glijden. Ik vind dat wat minder, want dan moet ik op de zijkant gaan staan en me aan de spijltjes voor het raam vasthouden. Er dient dus altijd onderhandeld te worden hoevaak Luchiano mag glijden.

CasaSpider: 'Ok jongen, je mag vijf keer glijden.'
Luchiano: 'Nee, zeven keer!'
CasaSpider: 'Nou vooruit, zes keer.'
Luchiano: 'Goed dan.'

Als hij voor de eerste keer in de badkuip glijdt, tel ik braaf: 'En dat was een!'. 'Nee papa', zegt het varken dan, 'dat was nul! We beginnen bij nul.'

En nu bid ik tot alle bestaande en onbestaande Goden dat Luchiano niet op Dik gaat lijken...

June 8, 2002

Nieuwe auto's

Gisteren werd door het leasebedrijf de eerste lichting nieuwe auto's afgeleverd. De mijne zat er niet bij, dat duurt nog wel een paar maanden. Ik heb namelijk wat bijzondere eisen, de belangrijkste zijn een schuifdak, hier moon-/sunroof geheten, en lichtmetalen velgen. Op zich geef ik niet zo om lichtmetaal, wieldoppen kunnen ook heel mooi zijn. Probleem op Curacao is echter dat je die wieldoppen eraf moet halen. Als je dat namelijk niet doet, doet iemand anders dat wel voor jou. Voor vier plastic wieldoppen brengt men het hele eigen risico in rekening, 500 gulden. Een nieuwe auto zonder wieldoppen ziet er echt niet uit, vandaar dat lichtmetaal.

Ter gelegenheid van de aflevering bracht het autoleasebedrijf ook nog wat koud bier mee. Het voornaamste gespreksonderwerp was uiteraard Auto's. De drie mannen van het leasebedrijf mengden zich gezellig onder de IT-ers, op zich al een hele prestatie. Op een bepaald moment liep hun directeur op Wim Jans af, die hij echt niet kende, en vroeg hem: 'Kom jij uit Belgie?'

Nu komt Wim Jans ook echt uit Belgie, die directeur nam toch wel een groot risico, ik bedoel het zal je als Hollander maar gezegd worden! Zie ik zo bleek? Geintje natuurlijk, ik heb niets tegen Belgie, integendeel. 's Avonds zijn we dan ook, samen met Wim en zijn vrouwen, lekkere Leffes en Westmalles gaan drinken op Pleincafe Wilhelmina.

June 14, 2002

Hectische tijden

Het is een beetje druk de afgelopen dagen. Gisteren hadden we na het werk een borrel bij SQL Integrator. Ja, druk he? Nou, toch wel, want Ilona, de dochter van Verina van Diamond Piet zou om 18:05 op Curacao landen. En de borrel zou om 17:00 uur beginnen. Een borrel behoort altijd een reden te hebben, ditmaal was het het afscheid van zowel Ralph als van de stagiaires Bas en Wiart. Helaas meenden de stagiaires eerst nog een presentatie te moeten geven van wat zij zoal gepresteerd hadden. Dat zal wel bijzonder veel zijn geweest, want de presentatie liep aardig uit. Pas om 17:30 of daaromtrent konden de eerste blikjes Amstel geopend worden.

In de tussentijd keek ik op het Curinta Flightschedule hoe het stond met de KL785. Wat een geluk, hij had vertraging tot 18:40. En tot mijn grote vreugde even later zelfs tot 19:15. Nu hoefden we pas om iets over zevenen richting Hato Airport te vertrekken. Voor Ilona was de vertraging natuurlijk minder leuk. Na een bord Kentucky Fried Chicken was die ellende echter snel vergeten. Op dit moment heeft de KLM trouwens al vertraging tot 19:50, dus ze heeft eigenlijk nog geluk gehad.

De tandarts, houdt het dan nooit op? Neen, een van mijn kiezen deed een beetje pijn bij het kauwen. Aangezien ik binnenkort op vakantie ga, wil ik niet het risico lopen dat een verborgen wortelkanaalontsteking juist dan de kop opsteekt. Tevens wilde ik van tandarts wisselen, gezien de ervaringen dit jaar (zie de Archives). Supercommentator Henk Rook wees mij op het bestaan van Valentina Engelhardt, hij had goede ervaringen met haar, dus daar wilde ik naartoe. Helaas kon ik geen afspraak maken, maar moest gewoon tussen acht en tien uur daar op mijn beurt gaan wachten. U raadt het al, om 10 uur was het zover. Gelukkig is de kies op zich goed, dus er is geen verdere behandeling nodig, nou ja, de mondhygieniste mag een paar honderd gram tandsteen verwijderen.

En last but not least, het ging immers om drukte, zit ik nu op een filetransfer te wachten van Barber naar Otrabanda. Het betreft slechts 15 Megabyte, maar we hebben hier nog geen ADSL, helaas. Dit in het kader van een upgrade van al onze servers naar Windows2000 bij Aqualectra Distribution. Dat betekent nog veel meer werk voor het weekend.

June 15, 2002

Windows 2000

Gisterenavond zijn de voorbereidingen getroffen voor de migratie van Windows/NT naar Windows/2000 Server bij Aqualectra Distribution. Collega Guillermo Mamatoto en ik zijn verantwoordelijk voor de databases. We moesten een nieuwe server voor het filiaal Barber inrichten. Tevens is Oracle nu ge-upgrade naar versie 8.1.7.3. Vanmorgen om tien uur zou een team in Barber (+/- 30 kilometer ten westen van Willemstad) aanwezig zijn. En wij hier in Otrabanda om te testen of alles nog werkt. Wel, we lopen nu al op de planning achter, het is bijna elf uur en het testteam zit nog hier in plaats van in Barber.

Onze test vindt dus waarschijnlijk pas na twaalven plaats. En het betreft pas de eerste test. Dat belooft nog wat...

June 16, 2002

Windows Upgrade (2)

Vrijdagavond begonnen, gisteren drie uurtjes gewerkt en nu alweer bijna vier uur hier, bij Aqualectra Distribution. Het einde is nog niet in zicht. Feitelijk zitten we straks in een zogenaamde Mixed-Zone, met zowel NT- als Windows/2000 Servers. Dat heeft nogal merkwaardige effecten op de permissies. Merkwaardig is niet hetzelfde als plezierig in deze context.

Wel plezierig is dat collega Wim nu ook mijn buurman is. Nadat wij (Lucy, Luchiano en Ilona) om een uur of negen terugkwamen van Pleincafe Wilhelmina met een grote Kaas/Pepperoni-pizza, was bij de buren de housewarming-party al begonnen. Snel dus de pizza naar binnengewerkt en op naar het feest. Er waren niet zoveel mensen, toch was het een bijzonder heftige party. Laten we zeggen dat het huis goed is ingezegend...

June 19, 2002

Helpdesk

Afgelopen weekend zijn we bij Aqualectra Distribution gemigreerd van Windows/NT naar Windows/2000. Dat was nog een hele klus. En tot de dag van vandaag regent het dan ook problemen. Op het bijkantoor in Barber had men ook een probleem. Normaliter wordt de eerste lijn afgevangen door onze Helpdesk. Aangezien de Helpdesk overbelast dreigde te raken, dienden andere medewerkers waaronder ikzelf, in te springen.

Is het u wel eens opgevallen dat over andere banen vaak gedacht wordt 'ach, dat is niet zo moeilijk, dat zou ik er zo bij kunnen doen'. Zo'n idee heb ik bijvoorbeeld over Personeelswerk. En over de Helpdesk dacht ik ook een beetje zo. Dat is nu wel anders geworden. Het directe contact met een gebruiker is toch minder gemakkelijk dan interfacen met een Unix-machine. Ik moest er achterkomen of de PC van een medewerkster in Barber onder Windows95 of Windows2000 draaide. Nu is het zo dat de Windows2000 PC's zwarte Dell's zijn en de Windows95 PC's grijze Compaq's. Dat leek niet al te moeilijk. Mevrouw had een zwarte PC en draaide dus onder Windows2000.

Na een tijdje leek het er echter steeds meer op dat zij toch een Windows95 PC had. Ik snapte er niets van. Nogmaals vroeg ik: 'Heeft u echt een zwarte PC?'. En de mevrouw antwoordde: 'Ja hoor, de computer is zwart. Maar de kast is grijs.'
Wat bleek, de monitor was zwart en de systeemkast grijs en dus een Compaq met Windows95.

Achteraf bedacht ik dat ik gewoon had moeten vragen of de desktop groen of blauw was. Alhoewel, als deze mevrouw een wallpaper van de zee had geinstalleerd, zou ze ongetwijfeld zeggen dat ze een zwarte computer met een blauwe desktop heeft...

June 27, 2002

Altijd de klos

Bij Aqualectra Distribution is het lekker werken. Zo worden koffie en thee gratis beschikbaar gesteld. Het keukentje is vlakbij mijn kamer gesitueerd, dus zo'n drie, vier keer per dag loop ik daarnaartoe. Drie schepjes oploskoffie, een schep suiker en... shit, de koffiemelk is weer eens op. Wij gebruiken kleine blikjes Frisian Flag van 160 ml. Zelf ben ik een normale melkgebruiker, maar ja, zegt niet iedereen van zichzelf dat hij normaal is? In mijn geval is dat echt zo. Echt waar.

Dat geldt niet voor mijn collega Renfurm. Voor Oracle-insiders, wij noemen hem runform. Deze man gebruikt tussen de 60 en 70 ml. koffiemelk per keer. Volgens mijn theorie ben ik dan statistisch vaak de klos als het gaat om een nieuw blikje halen en openmaken. Immers, Renfurm giet bijna standaard alles wat er nog in het blik zit in zijn koffie. Het komt bij hem niet zo nauw, dus hij maakt vrijwel nooit een nieuw blik open, om er nog vier of vijf ml. bij te gieten. Neen, dat mag de CasaSpider doen!

Het is een oneerlijke wereld.

August 1, 2002

Aan het werk

Het moest er een keertje van komen, vakanties duren nu eenmaal niet oneindig lang. Na een maand relaxen moest ik vandaag weer aan het werk. Gelukkig kon ik op mijn gemak wennen, er waren geen problemen. Dus heb ik mijn laptop wederom bekend gemaakt aan het Aqualectra domein en achterstallige mail (een paar honderd) gedownload. Verder een rondje gelopen om met de collega's te praten. Dat het allemaal zo gemakkelijk ging, is zeker ook te danken aan collega-DBA Wim van CuraBelgica, die de zaak uitstekend in zijn eentje heeft gerund.

De hele dag heb ik overigens het idee dat het maandag is. Toch slim van mij om op een donderdag te beginnen, of niet soms?

August 8, 2002

Wim geeft cursus

Een uurtje of wat geleden ben ik thuisgekomen van onze interne SQL Integrator cursus Oracle 8i, verzorgd door goeroe Wim Jans. Vele nieuwe features passeerden de revue en Wim bleek een onderhoudende docent. Immers, niemand is in slaap gevallen. Dat Wim zo onderhoudend is, daar kan hij zelf niets aan doen. Hij heeft gewoon geluk gehad dat hij uit Belgie komt.


Wim Jans, Oracle8i (en 9i) Goeroe


De opkomst viel me iets tegen, een man of tien schat ik. Gelukkig was er voor meer lunchpakketten gezorgd, maar die gingen desondanks op. Ja, een Oracle-cursus staat gelijk aan twee uur hard werken op het land. Wij hebben onze kennis-injectie achter de rug.

Op een eiland als Curacao is het een beetje behelpen met cursussen, het kost teveel geld om iedereen elke keer maar naar Nederland te sturen. Daarom moeten we inventief zijn en zo'n interne cursus is daar een uitstekend middel voor. En ook voor de docent van die avond is het een zeer leerzaam event, zowel door de voorbereiding die hij/zij in het onderwerp heeft moeten steken, als door de oefening in presenteren.

August 12, 2002

Computers zijn net mensen

Aqualectra is het electriciteits- en waterleidingbedrijf op Curacao. De klanten kunnen betalen bij vier betaalkantoren: Otrabanda, Santa Maria, Santa Rosa en Barber. Op alle betaalkantoren staat een Compaq Server en dat al sinds ruim drie jaar. De servers moeten ge-upgrade worden naar Windows/2000 en dat doen wij één voor één. We halen een server van de betreffende lokatie op, transporteren hem naar Otrabanda en installeren hem daar opnieuw. Als de server klaar is, mag hij weer terug.

Nu komt het vreemde. Deze servers draaien al ruim drie jaren zonder een enkel probleem. Op het moment dat ze echter getransporteerd zijn en opnieuw geïnstalleerd dienen te worden, komen allerlei gebreken aan het licht. Twee servers kunnen we al niet meer gebruiken en verdwijnen op de schroothoop. Is het met mensen niet precies hetzelfde? Neem een oude zwerver, helemaal vervuild. 's Zomers en 's winters, dag en nacht, leeft deze man zonder problemen op straat. Soms wordt zo'n zwerver wel eens van de straat geplukt en helemaal schoongewassen. En prompt gaat hij de pijp uit. Zo ziet men maar weer: oude computers en mensen moet men met rust laten.

August 15, 2002

Aangesloten, Afgesloten, Aangesloten

Zoals eergisteren beschreven waren wij kortstondig van stroom verstoken. Eigen schuld natuurlijk, want te laat betaald. Aangezien ik bij Aqualectra gedetacheerd ben, evenals collega Karin, kon ik er dankzij haar voor zorgen dat we weer snel aangesloten waren. Helaas had de Aqualectra-medewerkster niet in het computersysteem ingebracht dat ik een week de tijd zou krijgen totdat het geld van de bank was overgemaakt. Hierdoor constateerde Het Systeem terecht dat ik wederom afgesloten moest worden. En zo geschiedde. Om iets voor twaalven belde Lucy om het slechte nieuws over te brengen.

Ik spoedde mij naar Karin en riep 'Help!'. Zij regelde snel dat ik weer aangesloten zou worden en dat de computer wist dat ik een week uitstel heb. Om kwart over twaalf hadden we weer stroom. Nu is het zaak om het notabene door ons eigen bedrijf SQL Integrator gebouwde VIS2000 systeem te monitoren, of ik wellicht morgen niet nogmaals aan de beurt ben voor een afsluiting...

September 10, 2002

Veranderingen

Wegens het vertrek van Nick Keeman naar Nederland dreigde telefoonmaatschappij UTS zonder DBA door het leven te moeten. Gelukkig hadden we er bij Aqualectra eentje over en dat was ik dus. Sinds maandag ben ik nu werkzaam bij UTS, een leuke omgeving. Toch heeft een dergelijke verandering meer implicaties. Zo bracht ik tot dusverre altijd Luchiano naar school. Deze school bevindt zich op zo'n tien kilometer van ons huis, in Julianadorp. Aqualectra ligt op zo'n vijf, zes kilometer van ons huis en in lijn met Julianadorp. Dus het viel goed te berijden.

UTS is echter aan het einde van onze straat gelegen, de ingang bevindt zich op ongeveer 250 meter. Het zou onzinnig zijn om om kwart voor acht naar Julianadorp te rijden en dan om op zijn vroegst half negen bij UTS te arriveren, na 20 kilometer rijden. En dus brengt en haalt Lucy Luchiano nu, vindt ze ook leuk, want zo heeft zij de auto de hele morgen. En ik vind het ook leuk, want ik ben nu om tien voor acht op mijn werk en toch eerder thuis dan voorheen.

Trouwe lezers weten dat ik af en toe wat te mekkeren heb over vrouwen en met name achteruitrijden. Die bewering blijft staan, maar er valt ook iets positiefs te melden. Sinds Lucy rjjdt verbruiken we 15 tot 20 procent minder benzine! Dat mag ook wel eens gezegd worden.

September 13, 2002

Afscheid van Aqualectra

Sinds 1 september ben ik gedetacheerd bij UTS, na 7 jaren bij Aqualectra te hebben gewerkt. Vanmiddag vond het afscheid plaats. Ik had twee taarten meegenomen en wat drank en Aqualectra zorgde voor pasteitjes en nog meer drank. Let wel, alles non-alcoholisch. Alle directe collega's waren aanwezig en zoals gebruikelijk werden er wat speeches afgestoken. Leuk was dat Karin mijn afscheid plaatste in het rijtje van Afscheid van de Gulden en Afscheid van Wim Kok. Manager John sprak over het jaar 2003 waarin de Database Administrator wellicht als een Dienst terug zou keren.

Naast een enveloppe met inhoud en een leuke afscheidskaaart ontving ik een fles Jose Cuervo Tequila, mijn favoriete merk. "Zodat ik bij het drinken daarvan nog aan mijn collega's zou denken", wel dat zal zeker gebeuren. En daarmee kwam een eind aan een episode. Gelukkig is er meteen een nieuwe begonnen. Vanuit dit (deze?) blog bedank ik al mijn Aqualectra-collega's plus natuurlijk de daar gestationeerde SQL-Integrator medewerkers nogmaals van harte en wens hun alle succes voor de toekomst!

September 20, 2002

Ellende ligt op de loer

Na dat Ratelband-achtige postje (bedankt Piet) van gisteren mag het vandaag weer iets negatiever. Gisterenavond vond er onderhoud plaats op onze belangrijkste Unix-machine. Op zich verliep alles goed, maar er zijn wat nare dingen aan het licht gekomen. Zo blijken de twee interne disks, waarvan de boot-disk er één is, niet gemirrored te zijn. Even een korte uitleg voor de niet computer-deskundige: het mirroren van disks houdt in dat op twee disks exact dezelfde informatie wordt geschreven. Dit is wel iets duurder, immers men moet twee disks aanschaffen in plaats van één en bovendien is er nog wat extra hardware nodig. Het grote voordeel is echter dat als een disk crasht, de machine gewoon doordraait. Reken maar eens uit wat het in uw bedrijf kost als De Grote Computer uitvalt. In geval van het uitvallen van de bootdisk is het allemaal nog een graadje erger, want dan komt de machine helemaal niet meer op. Om het allemaal nog erger te maken blijken veel belangrijke bestanden zich ook op deze bootdisk te bevinden, iets dat eigenlijk uit den boze is. En als klap op de vuurpijl geeft de diagnose software aan dat er nu reeds diskfouten optreden. Tsjakkaa!

Persoonlijk heb ik hier nog wel eens nachtmerries van. Ergens half oktober vorig jaar ontdekte ik bij het bedrijf waar ik toen gedetacheerd was, dat de bootdisk als enige niet gemirrored was. Ik meldde dit aan mijn manager en de tweede disk zou besteld gaan worden. We draaiden op dat moment al anderhalf jaar zonder problemen. Prompt op vrijdag 26 oktober (26 = 2 * 13) gebeurde het, de bootdisk begaf het. IJlings werd hulp uit Venezuela ingevlogen en we zijn het hele weekend in touw geweest. Gelukkig was het een weekend, dan is downtime niet zo erg als doordeweeks.

En nu moet ik maar hopen dat ik niet nogmaals het onheil afroep en dat de niet gemirrorde disks nog even blijven doordraaien...

October 3, 2002

De weg naar mijn werk

De balans wordt wellicht enigszins verstoord, teveel plaatjes de laatste tijd. En of dit plaatje het verhaal nu zoveel duidelijker maakt, hmm... Enfin, sinds 1 september ben ik gedetacheerd bij UTS, de locale telefoonmaatschappij. Het toeval wil dat mijn werkplek zich zo ongeveer aan het eind van de straat bevindt.


Schematische weergave van de route van mijn huis naar UTS, hier mogen geen rechten aan worden ontleend!


Nu heb ik al eerder geschreven dat men op Curacao niet zo gek veel loopt. En dus ga ik nog steeds met de auto naar mijn werk, me terdege realiserend dat veel mensen in Nederland al verder moeten lopen vanaf een parkeerplaats naar hun werk.

Meestal heeft Lucy de auto, zij moet tegenwoordig immers Luchiano naar school brengen. 's Morgens zet Lucy me bij UTS af en om half een haalt ze me weer op. 's Middags wil ze soms ook de auto hebben en herhalen we bovenstaande truc.

Nu staat er een slagboom vlakbij het gebouw waar ik tewerkgesteld ben. In het begin reden we daar zo doorheen (de slagboom staat meestal open), zwaaiden naar de bewaker en parkeerden voor het gebouw. Vervolgens reed Lucy terug, zwaaide nogmaals en dat was dat. Op zekere dag troffen we echter een bijzonder plichtsgetrouwe bewaker. Hij deelde ons mede dat Lucy het terrein niet op mocht. Gevolg was dat ik bij de slagboom al uit moest stappen en het laatste stukje lopend af diende te leggen.

Gisteren liep ik naar de slagboom toe en zag mijn huis zowat liggen. 'Kom, doe eens gek!', zei ik tegen mezelf en stak over naar onze straat. In een mum van tijd was ik thuis. Op de tekening hiernaast ziet u de te volgen routes. De blauwe route is voor de auto en is circa 600 meter lang. Lopend, de groene route, is de afstand ongeveer 250 meter. Thuisgekomen ben ik even op bed gaan uitblazen, maar daarna voelde ik mijn verrassend fit. Wat een beetje sporten al niet met een mens kan doen!

October 11, 2002

Mooi geparkeerd

Vanmorgen zat ik lekker bij UTS te werken. Het was druk, maar alles lukte. U kent dat wel. Ik had juist een kopje capuccino gehaald à 25 cent, toen er iemand binnenkwam die vroeg of we het al gezien hadden. Hoe iemand zijn auto had geparkeerd.


Toch zonde van zo'n Camry! (foto Sidney van Dijk)


Het parkeerterrein voor ons gebouwtje is niet zo heel groot. Daarom wordt ook de zandvlakte eronder als parkeerplaats gebruikt. Diegenen die op tijd op hun werk zijn kunnen boven parkeren en hebben geluk.

Nu lopen er ook een paar Amerikanen bij ons rond. Eén daarvan rijdt in een mooie bordeaux-rode Toyota Camry. Klaarblijkelijk had deze Amerikaan geluk, want hij kon 's morgens boven parkeren. Nu wil het toeval (ik had het tot dan toe nooit gezien of gemerkt), dat deze parkeerplaats een klein tikje afloopt, richting de zandvlakte.

Amerikanen rijden al heel hun leven in auto's met automaten en zijn wellicht wat gemakzuchtig. Waar wij hem (de auto) altijd braaf in de P zetten voordat we uitstappen, vond deze Amerikaan de N ook wel een mooie letter.

Ook de handrem bleef onaangeroerd. Wel, het is duidelijk wat zich heeft afgespeeld, de Camry reed vanzelf naar beneden en boorde zich in een of andere 4-wheel drive. Nog een geluk dat die er stond, anders was de onbemande Toyota wellicht door het hek naar buiten gereden. Het hele terrein loopt namelijk enigszins af.

En nog een keer van achteren... (foto Sidney van Dijk)Het was echt een leuk gezicht om die auto's daar zo te zien staan, bijna absurd. Iedereen maakte leuke grappen, behalve de Amerikaan dan die wat achteraf stond te bellen met de autoverhuurder.

Gelukkig had onze systeembeheerder Sidney zijn camera bij zich. Anders was ik toch genoodzaakt geweest even heen en weer naar huis te sprinten. Voordeel is dat ik nu zelf ook op de foto sta, de 4-wheel drive is overigens niet van mij.

Ja, zo maakt men nog wat mee op vrijdag. Als er nu iemand parkeert of wegrijdt, wordt hij/zij door iedereen gewaarschuwd de auto op de handrem te zetten. Of op zijn minst toch in zijn P.

October 15, 2002

Control-C

Vandaag was/is een hectische dag. Er waren wat problemen met onze web-applicaties. Nu is een van de bijzonderheden van een webapplicatie dat men potentieel de gehele wereld als klant op bezoek kan krijgen. Dit gegeven leidt al snel tot enige stress.

Gelukkig heb ik de problemen gevonden en opgelost. Alleen moest er nog wat backlog ingehaald worden. Ik dacht: 'Kom, ik begin met het grootste file, dan schiet het lekker op!'. Iets voor twaalven startte ik het proces en al vrij snel kon ik inschatten dat de doorlooptijd zo'n 40 uur zou bedragen. Dat konden we net halen voor de full backup van morgennacht.

Nu heb ik op mijn Linux-machine altijd minimaal vijf windows openstaan. In een daarvan liep het langdurige programma, in een andere monitorde ik een file. Dat laatste wilde ik stoppen met de befaamde Control-C toets. Op het moment dat ik die knop indrukte voelde en wist ik dat het verkeerde window actief was. Hierdoor stopte het langdurige programma. Nu komt het pas donderdag aan de beurt, maar dan start ik het wel met nohup (in de achtergrond) op.

Hmm, beetje technische update vandaag...

October 18, 2002

Fred Astaire

Vanmorgen liep ik met mijn laptop op mijn rug en mijn Samsonite in mijn hand door de gang van het UTS-gebouw naar mijn kamer. De gang heeft een nogal gehorige vloer. Ik kwam dus aanstappen en voordat ik goed en wel de drempel over was, zei Luc: 'Hello Peter'. Ja, wij praten allemaal Engels bij UTS, omdat Luc uit Canada komt. Eigenlijk komt hij uit het Franstalige gedeelte, maar wij kunnen nu eenmaal geen Frans. Luc wel Engels, met de bekende Allo, Allo uitspraak, die weer goed samengaat met mijn General von Flick Engels.

"How did you know it was me?", vroeg ik.
"If we hear that tap-dancing sound, we know it's Peter", antwoordde George.
CasaSpider: "Aha, so I have to change my shoes!"
Luc: "No, the way you walk!"

Zo'n vloer is best grappig, je kunt mensen inderdaad goed herkennen aan de manier waarop ze lopen, in combinatie met de schoenen die ze dragen. Zo heeft Ino spekzolen, dus als er een wat piepend geluid aankomt, dan weten wij al: 'He, daar komt Ino!".

En bij het kekke geklik van naaldhakken schiet elke rechtgeaarde man in de alert-mode, dat spreekt voor zich.

October 24, 2002

Twee Lustrums

Tot nu toe is dit een leuke week. Dinsdag kwam de nieuwe auto. Woensdag 23 oktober vierde ons bedrijf SQL Integrator zijn tweede lustrum (10 jaar voor de analfabeten) met een groot feest in Villa Maria. En vandaag, donderdag 24 oktober, is Luchiano 5 jaar (1e lustrum voor de slimmeriken) geworden. De enige dissonant deze week was Feyenoord, dat kansloos met 2-0 ten onder ging tegen Dinamo Kiev.

De SQL Integrator Party was een succes. Villa Maria bleek een uitstekende locatie, wij bevonden ons in het (overdekte) openlucht gedeelte. De ruimte was ingedeeld volgens onze visie: Crossing Borders with IT. Tien jaar geleden begonnen op Curacao heeft SQL Integrator zich uitgebreid in Brazilie, Nederland en de Verenigde Staten. In de feestruimte stonden lopende buffetten met voor deze landen typische gerechten.

Ook was er een live-band die vele Salsa en Merengue-nummers ten gehore bracht. Lucy is dol op dansen en dus moest ik er ook aan geloven. Toen we het feest verlieten en in de auto zaten, hadden we gek genoeg allebei toch weer een ontzettende honger. Thuis hadden we nog soep, maar we gingen voor de Lomitu ku batata van Nancy. Met extra veek pika en knoflooksaus.

Waar was Luchiano al die tijd? Gewoon thuis, we hadden een heuse babysit voor hem ingehuurd. Toch leuk op de avond voor zijn verjaardag, of niet? Vandaag heb ik een vrije dag, speciaal voor Luchiano. Maar ik moet toegeven dat het ook wel lekker is om uit te rusten van zo'n zwaar feest. Vanmorgen hebben we Luchiano samen naar school gebracht, met een grote chocoladetaart. Zometeen gaan we met zijn drieën naar Punda om een mooi kado voor het jong uit te zoeken. Luchiano stond erop dat hij erbij was en hij verkondigt de hele dag dat dit zijn dag is en dat wij dus alles moeten doen wat hij zegt. En zo geschiedt het.

October 29, 2002

Snoertje

Nog niet zo lang geleden vroeg ik om een nieuwe PC op mijn werk. Zoals veel grote bedrijven staat ook UTS als enigszins burocratisch te boek. Toch stond de nieuwe PC al binnen twee weken op mijn buro, nou eigenlijk op mijn tweede buro. Dat tweede buro staat ietwat verder verwijderd van de hub en van de electriciteitsvoorziening. Een netwerkkabel van vijf meter was binnen een dag geregeld. Voor de electriciteit moest er een vierweg-stekkerdoos komen. En die waren op.

Zo stond mijn nieuwe computer ietwat troosteloos uitgeschakeld te staan. Mijn kamergenoten begonnen al grappen te maken, dat het beeldscherm er zo rustiek uitzag. In de tussentijd was een steeds groter aantal mensen bezig met de stekkerdoos. Vanmorgen zei kamergenoot Sidney opeens: 'Hey, ik zie hier een stekkerdoos en er zit maar een stekkertje in'.

Nu was dit wel een belangrijke stekker, namelijk die van het cappuccino-apparaat. Dus moest ik een verlengsnoer zien te vinden. Even later was een professioneel 25 voet oranje verlengsnoer geregeld. Wel moest ik nog even geduld hebben, want het koffiezetapparaat was net met een kritisch proces bezig. Na afloop vond de grote omruil plaats en kon ik eindelijk de computer aansluiten.

Inmiddels draait RedHat 8.0 in volle glorie en zojuist kreeg ik het bericht dat mijn stekkerdoos ook is gearriveerd. Het belooft een mooie dag te worden.

November 2, 2002

Wilbert's Afscheid

Gisteren vond er een SQL Integrator borrel plaats ter gelegenheid van het afscheid van Wilbert en Angelique. Precies een jaar geleden kwamen zij aan en het was ook de bedoeling om precies een jaar te blijven. Ja, het zijn me Pietjes Precies, die Wilbert en Angelique.

Gedurende het gehele jaar was Wilbert gestationeerd bij Ennia en daar heeft hij uitstekend werk verricht. Dat bleek ook wel uit de grote opkomst van Ennia medewerkers. Die kwamen heus niet (alleen) voor het bier.

Ook Angelique heeft het hier goed gedaan, zij heeft als pedicure gewerkt bij o.a. hotel Van der Valk. Nu is het tijd om terug te gaan naar Dongen (Noord-Brabant, red.). Zelf zou ik het wel weten als ik moest kiezen tussen Curacao en Dongen, maar Wilbert en Angelique weten het kennelijk ook.

Ze hebben hier veel meegemaakt, laatst nog een overstroming in huis, maar ook diverse contacten met de politie. Om aangifte proberen te doen, voor de duidelijkheid. Een auto waarvan de wielen waren gestolen en een andere auto die bij Mambo helemaal gesloopt is. Alle verhalen zijn te vinden op hun website.

Ook hebben Wilbert en Angelique gebruik van hun geografische positie gemaakt door op vakantie te gaan naar Venezuela en Suriname. Vanmiddag gaan we nog even naar het wielrennen kijken en morgenavond vliegen ze dan echt. Ik denk dat het een welbesteed en nuttig jaar is geweest en wens ze veel succes en plezier in Dongen!

November 29, 2002

SQL in Avila

Het was al bijna een half jaar geleden en het werd dus tijd. Voor een Technical Meeting van ons bedrijf SQL Integrator.

Deze meetings houden wij altijd in het Avila Beach Hotel, een goede locatie. Voor de vergadering worden er goedbelegde broodjes geserveerd en orange-juice. Om alvast een bodempje te leggen.

De SQL Integrator Office Girls zijn met afstand de leukste!De vergadering duurt dan zo'n anderhalf uur. Een van de agendapunten is altijd Nieuwe werknemers en Vertrekkers. Tja, als je op een klein eiland woont, is het werknemersbestand iets sneller aan verandering onderhevig. Zeker als men ook stagiaires (terecht) onder de nieuwe werknemers schaart.

De enige vertrekker was Wim Jans, nou ja, hij gaat niet helemaal weg. Samen met SQL Integrator gaat hij een DBA-toolset ontwikkelen. Nu mocht hij uitleggen hoe hij wij daar rijk van gaan worden.

Met alle respect voor de vergadering, het hoogtepunt is toch de borrel nadien. De Amsteltjes worden in hoog tempo aangevoerd, evenals diverse snacks. Ditmaal moesten we ook nog allemaal een foto laten maken ten behoeve van de bedrijfskerstfoto.

Als er een foto van mij wordt genomen laat ik dat niet zomaar over mijn kant gaan. Neen, dan neem ik mijn camera ook mee. Onze Office dames Manja, Jareska en Sandra vermaakten zich uitstekend en dat is wel te zien op de impressie hiernaast dacht ik zo.

Zo tegen elven wilde Wim nog een rondje geven in Blues op de Pier van Avila. Stom genoeg belde ik Lucy op of ik ook mocht. Neen, ik moest meteen naar huis. Omdat ik nog rammelde van de honger en er bijna niets eetbaars in huis was, ben ik nog snel even naar Nancy gereden voor een Lomitu ku Batata. Daarbij moest ik nog even aan Pascale & Luc denken.

Vandaag ben ik Lucy dankbaar dat ik niet meer met de andere mannen ben meegeweest.

December 9, 2002

Casa M.

Op mijn werk hebben we een grote kluis. Zo'n echte met zware deuren en een ronde knop met cijfers. In deze kluis worden geen diamanten of goud of andere zaken van grote materiele waarde bewaard, maar wel backups van het computersysteem in de vorm van tapes en CD's.

Zo af en toe moet ik er een CD'tje instoppen en soms moet ik er eentje uithalen. Vandaag was het weer zover en ik vroeg aan een van de kluisadministratrices of zij met mij naar de kluis wilde gaan. Dat vond zij prima, maar tevens achtte zij de tijd rijp om mij de toegangskode te overhandigen.

Met die code stond ik even later alleen voor de kluis. Zoveel maal moet de knop naar rechts worden gedraaid, tot hij precies op het aangegeven nummer staat. Dan weer zoveel keer naar links, naar rechts etc. Al draaiend verloor ik al snel het vertrouwen dat dat allemaal in één keer goed zou gaan. Tegen collega Ino zei ik derhalve: 'Als dat ding in één keer open gaat, vreet ik mijn muts op!'.

Toen ik de knop bij de laatste draai op het laatste getal zette, hoorde ik warempel een klein klikje. Daar had ik geen stethoscoop voor nodig. Ik bediende de hendel, lispelde inwendig 'Sesam Open U' en de kluis was open. Een overwinningsgevoel maakte zich van mij meester. Nu nog moet ik mij bedwingen om de combinatie niet hier op te schrijven. En ik associeerde mezelf onmiddellijk met Meesterkraker Aage M., bekend van zijn boek Mijn nachten met de thermische lans. U kunt de uitspraak van de Hoge Raad nog nalezen.

Kluizen blijven iets magisch en mysterieus houden. Dat bleek wel toen ik in Google wat onderzoek wilde doen omtrent de werking van een dergelijk slot. Niet te vinden! Nu heb ik niet zo lang gezocht, maar toch. Ik hou mij dan ook aanbevolen voor links, posts en artikelen met betrekking tot de werking van het kluisslot.

Die muts heb ik overigens niet opgegeten, tot dusverre hadden we die niet nodig op Curacao. Sinds een week of twee staat de airconditioning hier echter dermate hoog, dat daar spoedig verandering in zou kunnen komen.

December 20, 2002

Unsupported

Scetch voor twee heren.

Beschrijving van de situatie: er zijn grote problemen met een Oracle productie database. De database komt niet meer op, bij het openen verschijnt een Oracle error ORA-600. Dit is een bijzonder ernstige error, die betekent dat Oracle het zelf ook even niet weet. De dienstdoende DBA (Database Administrator) neemt contact op met Oracle Support, dit gaat via het Internet.

CasaSpider: Meldt het probleem. "Hoe kunnen we de database weer opkrijgen?"
Support: "Het is wel een ernstige foutmelding, het beste is om een backup terug te zetten."
CasaSpider: "Dat is een goed plan, maar er is een probleem: we hebben geen backup van deze database. Is er niet een of andere parameter waarmee de database toch gestart kan worden?"
Support: "Ja, zulke parameters zijn er wel, maar die zijn undocumented en unsupported."
CasaSpider: "Doe mij er toch maar eentje, want nu kan ik helemaal niets met de database en zal alles opnieuw moeten installeren."
Support: "Vooruit dan maar, doe dit en dat en zus en zo. En maak meteen een export als de database opkomt. En denk eraan: Vanaf het moment dat u de database met deze parameters hebt geopend, wordt hij niet meer gesupport door Oracle."

Ik was bijzonder verheugd met de undocumented en unsupported parameters en ging met frisse moed aan de slag. Bij het openen van de database kreeg ik nu een ORA-600 foutmelding met andere parameters. In ieder geval was er iets gebeurd. Dat moest gemeld worden aan Oracle Support.

CasaSpider: "Ik heb de database opgestart met uw parameters en nu krijg ik een andere ORA-600."
Support: "U heeft de database met de undocumented en unsupported parameters gestart? Dan wordt hij niet meer door Oracle gesupport."

Zo stond het in het support-log. Nu wordt de soep niet zo heet gegeten en is men wel degelijk bezig om de betreffende database op andere manieren in de lucht te krijgen, maar ik moest toch wel even lachen om deze anti-support mededeling.

December 21, 2002

CasaSpider stelling over Meten en Informatie

Ik moet mij wel heel erg vergissen als er gisteren ergens in Belgie of Nederland niet een radio- of TV-spelletje is geweest, waarin een vraag met betrekking tot het Wereldkampioenschap voetbal in 1970 moest worden beantwoord. Het aantal zoekopdrachten met de argumenten wereldkampioenschap, 1970, Kameroen was namelijk bijzonder hoog en er zijn slechts een paar pagina's waar men dan uitkomt. Onder anderen hier. Voor de leek: ik zag dit in mijn referrer-statistieken, die bedoeld zijn om te zien waar de bezoekers van je site vandaan komen.

Dat vind ik wel fascinerend, dat men door monitoren en meten van bepaalde zaken informatie kan krijgen over heel andere dingen (stelling). In 1998 werkte ik drie maanden in Zwitserland, bij het Migros concern in Gossau. Ik was ingehuurd om te helpen bij de migratie van hun databases naar nieuwe Sun-servers. Tevens had Migros een nieuw storage-systeem gekocht van EMC². Dat is een heel bijzonder systeem, want EMC² garandeert dat dataverlies vrijwel uitgesloten is. Alles is redundant uitgevoerd en de twee systemen staan op verschillende fysieke locaties. Bovendien monitort en beheert EMC² vanuit de USA al hun systemen. De klant heeft er geen omkijken naar.

De manager bij Migros, Markus Rohner, wist mij te vertellen dat de EMC²-mensen in de USA als eersten ontdekten dat er een zware aardbeving in Japan had plaatsgevonden. Zij zagen op hun schermen de controlelampjes van een groot aantal EMC²-systemen in een bepaald gebied plotseling rood worden. 'Daar moet een calamiteit hebben plaatsgevonden, hoogstwaarschijnlijk een aardbeving', aldus EMC². En inderdaad, ruim voordat de seismografische instituten wakker werden had EMC² de correcte diagnose gesteld. Ook een frappant staaltje van de stelling, toch?

December 30, 2002

Niet nuchter naar de dokter

Vanmorgen stond ik even te praten met wat collega's. Het was ongeveer half elf, toen de deur openging en een vrouw binnenkwam met een Big Mac Menu. Dat was voor collega F. De overigen, inclusief ik, keken verlekkerd naar het eten. 'Goh, je had ook wel aan ons mogen denken', zei collega M. 'Ja, sorry, helemaal vergeten, maar ik moet naar de dokter, onderzoeken laten doen en zo', antwoordde F.

'Wat gek, als je bloed moet laten prikken, dan moet je toch helemaal nuchter zijn', vroeg ik verbaasd. 'Precies!', zei F., 'dat gaat de dokter straks zeggen, dus dan mag ik niet meer eten en daarom moet ik nu snel nog dit Big Mac Menu-tje naar binnen werken'.

Iets zegt mij dat hier iets niet klopt, maar wat dan?

January 1, 2003

Een Gelukkig 2003

Het is half elf en wij zijn net uit ons bed gekropen. Luchiano ligt er nog in, maar dat is niet zo vreemd, hij is tot twee uur opgebleven vannacht. Naast mij staat een kopje bouillon, het beste middel om een kater te overwinnen.

En dat terwijl het voor ons een rustige jaarwisseling was. 's Middags de Pagara (soort miljoenklapper) bij SQL Integrator. Ieder bedrijf dat graag verlost wil worden van boze geesten steekt op 31 december een Pagara af, zo ook AFS van Roland. Helaas waren we daar net iets te laat, de boze geesten waren al weg.

De avond hebben we doorgebracht met wat spelletjes. Online zag ik de beste wensen in Nederland al heen en weer vliegen en las ik het slechte nieuws dat Tonie gestopt is. Om twaalf uur knalde de champagne en werd de (Bachata-)muziek op volle sterkte gezet. Even met de fles Tequila in de hand alle buren het beste wensen voor 2003, binnen een beetje dansen en toen gingen we nog even buiten zitten.

De combinatie van een lichte griep en drank zorgde ervoor dat bij mij zo tegen twee uur de pijp leeg was. We besloten het bed op te zoeken. En de honden? Die hebben zich verbazingwekkend goed gehouden. Het geknal vanaf twaalf uur was ze iets te gortig, maar Spider en Scooby Doo raakten niet in paniek. Goed zo, honden!

De CasaSpider wenst eenieder een heel gelukkig 2003 toe!

January 2, 2003

Dubbel Werk

Mensen houden niet van dubbel werk, zo luidt de stelling van vandaag. En dat terwijl iets voor de tweede keer doen vaak gemakkelijker is dan de eerste keer. Er zitten vele facetten aan dubbel werk, ik zou er een boek over kunnen schrijven. Voor nu licht ik er even een paar aspecten uit.

Het is weer eens de hoogste tijd dat ik mijn weekrapportage in elkaar draai. Daarin staan mijn werkzaamheden van de afgelopen week globaal beschreven. Het werk zelf heb ik reeds gedaan, dat is duidelijk. Waarom zie ik er toch altijd zo tegen op om daar een rapportje van te maken. En ik ben niet de enige, gelooft u mij. Anders zou het ook niet een echt goede stelling zijn.

Veel mensen zijn wel eens een tekst kwijtgeraakt, een weblog-postje, een mailtje, een document, misschien wel een hele scriptie! Zelf heb ik ervaring met het kwijtraken van complete COBOL-programma's, is toch zeker twee keer gebeurd. In die tijd en in die omgeving was het eenvoudig om je JCL script over je programma heen te saven. Weg programma.

Al die dingen die kwijt zijn geraakt, moeten weer opnieuw worden ingetypt. Bestaat er vreselijker werk? En dat terwijl iets opnieuw intikken toch vaak sneller gaat dan iets nieuws verzinnen.

Een weekrapport maken is in zekere zin ook het opnieuw intikken van iets dat je al gedaan hebt. Ik zie er weer flink tegenop, gelukkig hebben we hier chocolademelk, dat verzacht de pijn. Maar stelt u zich nu eens voor dat het weekrapport (dubbel werk) al bijna af is en dat dan het verschrikkelijke gebeurt: op de een of andere manier verdwijnt het weekrapport en kunt u er niet meer bij. Dat betekent dat u het weekrapport (dubbel werk) dubbel moet maken!

Bestaat er iets ergers?

January 8, 2003

Eerst naar de Kapper!

Zoals gisteren beloofd volgt hier een anekdote over de Kracht van de Kapper. Het is inmiddels een jaar of vijf, zes geleden dat ik een dag in de week bij Ennia werkte. Over Ennia vallen vele verhalen te vertellen, maar het meest is mij bijgebleven dat het daar ongelofelijk koud is, en dan met name in de computerzaal. Na een uur of twee typen, verkleumden mijn vingers helemaal. In een andere kamer had iemand een straalkacheltje meegenomen en velen liepen met een dikke trui.

Ik was bezig met de migratie van een Oracle ontwikkeldatabase naar een andere server. Beide machines beschikten over een toetsenbord, maar er was slechts één monitor voorhanden. Om de monitor aan de andere server te koppelen moest men nogal onhandig achter de tafel zien te komen en dan met kunst- en vliegwerk de kabel verwisselen. Na twee keer had ik dat wel gezien en bedacht een andere oplossing. SCO-Unix geeft je de mogelijkheid om met één keyboard twaalf virtuele schermen te beheren. Met Control-Alt-F5 schakel je naar scherm nummer vijf.

Mijn oplossing was eenvoudig, op de schermen 11 en 12 deed ik een remote login naar de tweede server. De overige tien schermen waren geconnecteerd met de eerste ('productie') server. Het werkte voortreffelijk. Toen kwam Henk Rook binnen. We maakten een praatje en hij zag onmiddellijk dat ik maar een monitor tot mijn beschikking had.

Henk Rook: "Hmmm, en hoe werk je nu op die andere machine, dan moet je je zeker steeds achter die tafel wurmen en de monitor aan de andere server hangen, wat een werk!"
CasaSpider (tikkeltje meewarig kijkend): "Henk, mensen lopen op de maan, denk jij nou echt dat een DBA iedere keer achter die tafel kruipt om die monitor om te hangen? Neen Henk, dat doen wij zo, kijk, met F1 tot en met F10 bedien ik deze server en met F11 en F12 de andere. Knap hè?"

Henk was duidelijk ietwat onder de indruk en liep de kamer uit. Ik ging verder met het creëren van de nieuwe database. Dat was de eerste keer fout gegaan, dus wilde ik even alle files verwijderen. In Unix gaat dat heel gemakkelijk met het commando rm *.

Op het moment dat ik fanatiek de Enter-toets indrukte, schoot er een zeer onbehagelijk gevoel door me heen. Dat is het gekke van fouten maken op een computer, op het moment dat je het doet weet je het vaak al. Ik stond weliswaar in de goede directory, maar wel op de verkeerde server. Ik was vergeten van F1 te switchen naar F11. Nu had ik dus de 'productie' ontwikkeldatabase om zeep geholpen.

Met lood in de schoenen liep ik naar de ontwikkelaarskamer. Ik vroeg: 'Heeft er misschien iemand problemen?', in de vage hoop dat ondanks het niet meer bestaan van de database iedereen toch nog vrolijk door kon werken. 'Ja, nu je het zegt, ik krijg allemaal foutmeldingen'. Eerlijk biechtte ik op wat ik had gedaan. Iedereen hield zich stil, beseffend dat het hier toch een kleine calamiteit betrof. Ook Henk Rook zei niets, ook al zei hij later tegen mij: 'Sjonge, wat moest ik mij inhouden om niet te vragen hoe het nou zat met die mensen die op de maan lopen!'.

Er was nog iets aan de hand. Een dag of drie later moest ik naar Wenen, voor een Oracle conferentie. Die zijn nogal leuk, dus daar had ik mij erg op verheugd. Ik moest nu echter eerst de database zien te restoren, maar ja, als er iets goed misgaat, dan gaat ook alles goed mis, volgens Murphy. De restores lukten niet, imports lukten niet, ik zat daar tot een uur of drie 's nachts en het schoot niet op. Ik zag Wenen al in rook opgaan. Eén dag voor de geplande vertrekdatum besloot ik naar de kapper te gaan. Onder de vaardige handen van Debbie van Chadé had ik na 20 minuten mijn krachtige, korte kapsel terug. Ik haalde adem en voelde me beresterk. Op naar Ennia, de restore opstarten en raad eens wat? Vanaf dit moment was iedere actie die ik uitvoerde een succes. Even later deed alles het weer als vanouds. Opgelucht vertelde ik aan Henk Rook hoe uiteindelijk alles, na mijn bezoek aan de kapper, toch nog goed was gekomen. 'Nou', zei Henk, 'als we de volgende keer een probleem hebben, sturen we jou eerst naar de kapper!'.

Persoonlijk heb ik hiervan geleerd om nooit, maar dan ook nooit meer iets belangrijks te doen vlak voor een vakantie of reis.

January 26, 2003

Verjaardagen

Zaterdag de 25e vierden wij de 41e verjaardag van onze gewaardeerde collega Krijn. Eigenlijk is hij pas de 26e jarig, maar meestal zijn dergelijke feestjes niet om 12 uur afgelopen. Zodoende konden op dat tijdstip de felicitaties nog eens dunnetjes overgedaan worden. Aan Krijn's gezicht te zien verkeerde hij in de veronderstelling dat hij de hele taart in één keer door moest slikken.

Krijn ontvangt geschrokken de felicitaties van GerbysDat hoefde niet. Ons bedrijf SQL Integrator telt op Curacao een man/vrouw of 30. Nu is er op 26 januari nòg een collega jarig. Richel, gefeliciteerd! Maar hoeveel mensen moeten er in een bepaalde groep aanwezig zijn, zodat je veilig kunt gokken dat twee of meer mensen op dezelfde dag jarig zijn? Met andere woorden: Wanneer is deze kans groter dan de kans dat dit niet het geval is? Voor het gemak bestaat een jaar uit 365 dagen.

Denkt u rustig even na, maar hier komt het antwoord al. De kans dat i mensen op een verschillende dag jarig zijn in een normaal (niet-schrikkel) jaar is:

p(i)=365! / (365^i * (365-i)!)

Dit is meteen de moeilijkste zin die ooit in dit blog is neergeschreven. p(22) = 0.52430, p(23) = 0.49270. Dus als er 23 of meer mensen zijn is de kans groter dat er wel twee mensen op dezelfde dag jarig zijn, dan dat ze er niet zijn. SQL Integrator houdt zich dus keurig aan de statistiekregels.

Vanmiddag heeft Luchiano een kinderfeestje. Tirso, de zoon van collega Karin is vandaag vijf jaar geworden. Nog een jarige op 26 januari dus. Voor de niet-wiskundigen onder u heb ik een eenvoudigere statistiekvraag. Hoe groot is de kans dat de Loglijst het vandaag nog gaat doen?

January 31, 2003

UPS, UTS, UPC

Leuk! Pakketjes traceren met UPSNa wat heen en weer soebatten is het mij dan toch gelukt om via de Technical TAR, zie twee postjes eerder, een CD met daarop Oracle 7.3.4 opgestuurd te krijgen. Oracle stuurt alles op via UPS. Ik had eigenlijk nog nooit met dat bedrijf te maken gehad, maar wat ik tot nu toe gezien heb is veelbelovend.

Overigens heb ik de CD nog niet in mijn bezit. Wel kreeg ik een Shipment Notification met een tracking nummer en het adres van de UPS website http://www.ups.com, da's logisch. De website is snel en overzichtelijk. Men geeft op in welk land men woont, daar ging het even fout want de Nederlandse Antillen bestaan voor UPS nog niet en dus woon ik weer in Nederland.

Vanaf dat moment is de website geheel in het Nederlands. De leukste optie is het invoeren van het tracking nummer, daarmee kan men precies zien waar het te traceren pakketje zich bevindt, zie afbeelding.

Het pakketje ging aanvankelijk best hard, maar ligt nu al meer dan een dag bij de Curacaose Douane. Ja, een Oracle CD moet natuurlijk goed onderzocht worden dat begrijp zelfs ik nog wel.

Wat een toeval, maar terwijl ik mijn pakketje zat te tracken bij UPS, kreeg ik hier bij UTS het bericht dat ik gebruik kan maken van Track-It! Helpdesk software. Jammer genoeg een stuk minder overzichtelijk dan het tracken van UPS, maar toch toevallig genoeg om even vermeld te worden.

En alsof het nog niet genoeg is had ik de befaamde huiscolumniste van nijhuis.net op MSN. Tanja is een aardige meid, alleen kan ze niet onthouden dat ik bij UTS gedetacheerd ben. Ik heb haar dit deze maand zo'n drie keer verteld, maar het blijft niet hangen. De conversatie verliep aldus:

CasaSpider says: Vraagje: waar werk ik?
Tanja says: utc
CasaSpider says: Je zit me weer in de maling te nemen he. Tenminste dat hoop ik!
Tanja says: uct
CasaSpider says: Grmbmbl
Tanja says: nog een keer
CasaSpider says: A. upc B. ust C. uts D. ucp
Tanja says: upc A
CasaSpider says: #$##$%R#$^^##$%#
Tanja says: uts
CasaSpider says: He, he. Niet meer binnen vijf minuten vergeten he?
Tanja says: wat?

Vroeger hadden bedrijven nog welluidende namen, zoals Boerenleenbank, tegenwoordig kan men met al die drieletter-combinaties nogal in de war raken. Dat is wederom gebleken.

February 14, 2003

Dicht bij het vuur

Gisteren en vandaag zijn bijzondere dagen. Gisteren vierden Lucy en ik onze huwelijksdag. 's Middags had ik vrij en gingen we kado's uitzoeken. 's Avonds kwam de babysit en gingen wij naar de toepasselijke film Maid in Manhatten met Jennifer Lopez. De film viel ons alleszins mee. Na een drankje bij Tu Tu Tango belandden we in het Casino. Ietwat later dan gepland kwamen we thuis, daar pluk ik nu de vruchten van.

Vandaag is het Valentijnsdag. Aangezien er gisteren al genoeg geld over de balk gegooid is, heb ik vandaag niet zo'n zin om weer kado's te gaan kopen. Gelukkig hebben we hier iets nieuws, voor Curacao dan: SMS berichten naar de TV sturen. Het leuke is dat ik dicht bij het vuur zit. Ten eerste ben ik gedetacheerd bij UTS, de Curacaose KPN en ten tweede is mijn bedrijf SQL Integrator en dan met name onze Java-Goeroe Chris de maker van de software.

Het was een hectisch project, met name om de betrokken partijen technisch aan elkaar te knopen. Maar zojuist heb ik mijn boodschap verzonden. Lucy was aan de telefoon en keek tegelijkertijd naar de TV. Binnen tien seconden na verzending van mijn SMS-je verscheen de boodschap op TV. Ze vond het erg leuk. Dat het nog tien seconden duurde komt doordat een Human Interface iedere boodschap moet beoordelen. Reclameboodschappen en scheldkannonades zijn immers niet gewenst.

Straks kijken of ik er met één SMS-je afkom vandaag...

March 14, 2003

Curacaose Nummerplaten

In februari werd de Toyota van nieuwe nummerplaten voorzien. In diezelfde post maakte ik melding van het feit dat het hier mogelijk is om zelf een nummerbord te bedenken, bijvoorbeeld met de naam van je echtgenote. Een zelfbedacht nummerbord kost cicra 500 gulden extra per jaar, derhalve zijn er niet zoveel mensen die voor deze optie gaan.

Curacao: een bijzonder eiland met bijzondere mensen!
Automatiseerders zijn een apart slag mensen. Maar ook binnen de ICT bestaan er gradaties in apartheid. Informatie-analysten communiceren nog het meeste met normale mensen en vallen derhalve bijna niet op. Developers zijn al een stuk gekker.

Nog hoger in de merkwaardigheidshiërarchie staan de DBA's, normaal communiceren met deze beroepsgroep is voor niet-automatiseringsdeskundigen eigenlijk al niet meer mogelijk.

Het kan echter nog gekker, de tweede plaats is voor de Netwerkspecialisten. Zij praten alleen maar X25 of op zijn gunstigst TCP/IP. Dan komen we aan de top en daar bevinden zich op eenzame hoogte de System Administrators. Het voert (veel) te ver om hier uit te leggen wat System Administrators allemaal voor gekke dingen doen, zo lang is mijn pauze niet.

Vanmorgen hadden wij een ICT-meeting. In de pauze liep ik even naar buiten en keek naar de parkeerplaats. Onze System Administrator R.R. heeft een bordeaux-rode Hyundai Accent. Op zich is deze auto niet zo flitsend, maar R.R. heeft er Formule-1 wielen onder gezet. Oordeelt u zelf.

Dit was echter vandaag niet het opvallendste onderdeel aan zijn auto, neen, ik keek recht tegen zijn nieuwe nummerplaat aan. Nogmaals, oordeelt u zelf! Let ook op de sticker rechts naast het nummerbord.

In mijn vorige post pleitte ik nog tegen de persoonlijke nummerplaten, inmiddels ben ik hierop teruggekomen onder het motto: Dit is toch het zout in de pap!

March 29, 2003

Foutje

M'n hele schema van de zaterdagmorgen lag overhoop. Om negen uur werd ik opgehaald door collega Ino om naar het werk te rijden. Dat was comfortabeler dan drie minuten lopen. We moesten overwerken.

Om elf uur was ik thuis, dus het viel allemaal wel mee. Maar toch, je hele ritme is naar de knoppen. Een van mijn principes qua blogging is dat je nooit, maar dan ook nooit over de techniek moet bloggen. Hoogst irritant. Omdat ik niet in mijn normale ritme zit wijk ik hier toch even van af.

Het gaat over blogrolling, een zeer handige tool waarmee je kunt zien wie recentelijk zijn/haar log heeft ge-update. Dat werkte uitstekend. Helaas werkt het nu maar heel even. Als ik update kom ik bovenaan in de lijst, maar na een tijdje valt CasaSpider terug naar een last update van afgelopen dinsdag! Volgens mij hebben meer mensen hier last van. Ik kan er nog niet de vinger achter krijgen.

Eerst vanmiddag Nederland - Tsjechië vanuit Neerlands Voetbaltempel nummer 1.

April 18, 2003

Aan het werk

De naam vrijdag impliceert toch enigszins dat men op die dag vrij is, of niet soms. Men kan ook nog aan andere dingen denken, maar hoe dan ook, de naam Goede Vrijdag houdt een verbeterde versie in van een gewone vrijdag.

Een beetje langdradige inleiding, ik geef het toe. Maar sinds eergisteren voel ik me (wederom) wat grieperig. Als ik licht verkouden ben, overweeg ik al euthanasie, kunt u nagaan wat er bij een griepje gebeurt.

Het goede nieuws is echter dat wij hier, in tegenstelling tot ambtenaren in Nederland heb ik vernomen, wèl een dagje vrij krijgen op Goede Vrijdag. Toch zit ik nu op mijn werk, hoe kan dat. Gisterenavond is er onderhoud gepleegd op al onze grote servers. Het gevolg is dat de belangrijkste database nu niet meer op wil komen. Zometeen is er crisis-overleg over de te volgen stappen.

In het ergste geval betekent dat dat het doorstrepen van vier vrije dagen. Jammer genoeg geldt dat niet voor mijn griepje. CasaSpider houdt u -uche, uche- op de hoogte.

April 30, 2003

Prettig Weekend

Dat zeiden we allemaal gisteren tegen elkaar. Iedereen had ook het gevoel dat het vrijdag was. Vandaag is het Koninginnedag, morgen Dag van de Arbeid en vrijdag is een verplichte snipperdag. Want dan komt er toch niemand werken.

Dat is nog eens efficiënt gebruik maken van de mogelijkheden. Laatst waren er een aantal Venezolanen op het werk in het kader van een project. Er moest een planning worden gemaakt voor deze week. Onze werknemers keken elkaar eens aan en stelden vervolgens voor dat we het project even stil zouden leggen tot volgende week.

Na de verklaring van de drie vrije dagen vielen de Venezolanen zowat van hun stoel af. Zo zout hadden ze het nog niet gegeten en ze wilden onmiddellijk een baan op Curacao.

Maar dat kan zomaar niet. Het weekend is begonnen, nogmaals: Prettig Weekend!

June 16, 2003

Belangrijke zaken

De tegenstelling veroorzaakt door een kleine gemeenschap enerzijds, die anderzijds toch een heus land vormt, leidt regelmatig tot leuke momenten. In mei vonden op Curacao de Eilandsraadverkiezingen plaats, die werden gewonnen door de oranje partij Frente Obrero (FOL).

Ongeveer een week geleden werd de nieuwe coalitie gepresenteerd. De FOL gaat het eiland Curacao en het land de Nederlandse Antillen besturen, geflankeerd door de PLKP van Errol Cova en de PNP van Maria Liberia Peters.

Ik had mijn collega S al een tijdje niet meer gezien. S is een relaxte guy, die in een band speelt en lid is van de FOL. 'Hey S, kon ta ku bo (hoe gaat het met jou)?', vroeg ik hem vanmorgen toen ik hem tegenkwam.

S: 'Goed, en met jou?'.
CasaSpider: 'Ja, ook goed, ik heb je al een tijdje niet meer gezien'.
S: 'Klopt, ik ben het Regeerakkoord aan het opstellen'.

Waar maak je nu zoiets mee.

August 4, 2003

Back to Work

Vandaag is mijn eerste werkdag, na iets meer dan een maand vakantie. Dat is even wennen, ik heb er meteen keelpijn van gekregen.

Ach, over iets meer dan elf maanden heb ik alweer vakantie. Elf maanden!!! Voor mij was het niet zo'n grote verandering, om weer te beginnen met werken. Zelfde plek, zelfde computers. Donderdag is Luchiano's vakantie afgelopen en dat wordt wel degelijk een grote omslag. Nieuwe school, nieuwe juffrouw, nieuwe kinderen en last but not least leren lezen en schrijven.

Nou, de soep komt er zo aan en dan zitten we weer helemaal in het oude vertrouwde ritme. Kan ik even checken of er elders in de wereld enerverendere dingen gebeuren!

August 23, 2003

Bonaire

Gisteren moest ik een dagje naar het buitenland, naar Bonaire. Dat betekende opstaan op een onmenselijke tijd, kwart voor zes! Om tien voor half zeven zaten we met zijn allen in de auto op weg naar Hato International Airport. Lucy reed met Luchiano door naar de Marnixschool.

Om tien voor acht, na een reistijd van anderhalf uur, zat ik aan een buro bij het Eilandgebied Bonaire. Er zijn mensen in Nederland die langer onderweg zijn. In de pauze slenterde ik naar een restaurantje tegenover Karel's. Ik at er erg lekkere shoarma en ook nog een stuk pizza. Dat mocht ook wel, want ik had de hele ochtend nog niets gegeten.

Zo kon ik mooi even over Bonaire nadenken. Een stoplicht zou Bonaire goed doen. Vergelijk Almelo. Alle 8000 inwoners kennen elkaar, wat op zich wel knus is. Toen ik daar zo mijn shoarma aan het oppeuzelen was zag ik een zwarte BMW vlakbij stoppen. De bestuurder liet een meisje uitstappen en reed met piepende banden weg. 'Eikel', dacht ik bij mijzelf.

Tien minuten later stopte dezelfde BMW op dezelfde plaats. De man keek wat en vertrok met piepende banden. 'Eikel', dacht ik wederom. Nogmaals tien minuten later stond de man er alweer. Ditmaal reed hij tenminste wel normaal weg. 'Hebben mijn woorden toch nog geholpen', dacht ik.

Bonaire is erg rustig, zeg maar gerust errug rustig. Zo sprak ik een gepensioneerde man uit Curacao die nu het Eilandgebied Bonaire ondersteunde. De man die tegen de 70 liep, overnachtte toch driemaal per week op Curacao. Op Bonaire was het hem te rustig.

De terugvlucht vond plaats in een Twin Otter, een klein tweemotorig vliegtuigje. Ik zat direct achter de piloten. Het was een enorme chaos in de cockpit, tassen en boeken lagen verspreid op de grond, om een of andere reden geeft dat niet echt vertrouwen. Na mijn vliegavonturen met ene Cor van Donge raak ik echter niet zo snel in paniek.

Het was een leuk dagje buitenland, alhoewel, ik hoefde nog geeneens mijn paspoort of sedula te laten zien.

About Werk

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Werk category. They are listed from oldest to newest.

Wereld is the previous category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33