Na dat Ratelband-achtige postje (bedankt Piet) van gisteren mag het vandaag weer iets negatiever. Gisterenavond vond er onderhoud plaats op onze belangrijkste Unix-machine. Op zich verliep alles goed, maar er zijn wat nare dingen aan het licht gekomen. Zo blijken de twee interne disks, waarvan de boot-disk er één is, niet gemirrored te zijn. Even een korte uitleg voor de niet computer-deskundige: het mirroren van disks houdt in dat op twee disks exact dezelfde informatie wordt geschreven. Dit is wel iets duurder, immers men moet twee disks aanschaffen in plaats van één en bovendien is er nog wat extra hardware nodig. Het grote voordeel is echter dat als een disk crasht, de machine gewoon doordraait. Reken maar eens uit wat het in uw bedrijf kost als De Grote Computer uitvalt. In geval van het uitvallen van de bootdisk is het allemaal nog een graadje erger, want dan komt de machine helemaal niet meer op. Om het allemaal nog erger te maken blijken veel belangrijke bestanden zich ook op deze bootdisk te bevinden, iets dat eigenlijk uit den boze is. En als klap op de vuurpijl geeft de diagnose software aan dat er nu reeds diskfouten optreden. Tsjakkaa!
Persoonlijk heb ik hier nog wel eens nachtmerries van. Ergens half oktober vorig jaar ontdekte ik bij het bedrijf waar ik toen gedetacheerd was, dat de bootdisk als enige niet gemirrored was. Ik meldde dit aan mijn manager en de tweede disk zou besteld gaan worden. We draaiden op dat moment al anderhalf jaar zonder problemen. Prompt op vrijdag 26 oktober (26 = 2 * 13) gebeurde het, de bootdisk begaf het. IJlings werd hulp uit Venezuela ingevlogen en we zijn het hele weekend in touw geweest. Gelukkig was het een weekend, dan is downtime niet zo erg als doordeweeks.
En nu moet ik maar hopen dat ik niet nogmaals het onheil afroep en dat de niet gemirrorde disks nog even blijven doordraaien...