Gisteren moest ik een dagje naar het buitenland, naar Bonaire. Dat betekende opstaan op een onmenselijke tijd, kwart voor zes! Om tien voor half zeven zaten we met zijn allen in de auto op weg naar Hato International Airport. Lucy reed met Luchiano door naar de Marnixschool.
Om tien voor acht, na een reistijd van anderhalf uur, zat ik aan een buro bij het Eilandgebied Bonaire. Er zijn mensen in Nederland die langer onderweg zijn. In de pauze slenterde ik naar een restaurantje tegenover Karel's. Ik at er erg lekkere shoarma en ook nog een stuk pizza. Dat mocht ook wel, want ik had de hele ochtend nog niets gegeten.
Zo kon ik mooi even over Bonaire nadenken. Een stoplicht zou Bonaire goed doen. Vergelijk Almelo. Alle 8000 inwoners kennen elkaar, wat op zich wel knus is. Toen ik daar zo mijn shoarma aan het oppeuzelen was zag ik een zwarte BMW vlakbij stoppen. De bestuurder liet een meisje uitstappen en reed met piepende banden weg. 'Eikel', dacht ik bij mijzelf.
Tien minuten later stopte dezelfde BMW op dezelfde plaats. De man keek wat en vertrok met piepende banden. 'Eikel', dacht ik wederom. Nogmaals tien minuten later stond de man er alweer. Ditmaal reed hij tenminste wel normaal weg. 'Hebben mijn woorden toch nog geholpen', dacht ik.
Bonaire is erg rustig, zeg maar gerust errug rustig. Zo sprak ik een gepensioneerde man uit Curacao die nu het Eilandgebied Bonaire ondersteunde. De man die tegen de 70 liep, overnachtte toch driemaal per week op Curacao. Op Bonaire was het hem te rustig.
De terugvlucht vond plaats in een Twin Otter, een klein tweemotorig vliegtuigje. Ik zat direct achter de piloten. Het was een enorme chaos in de cockpit, tassen en boeken lagen verspreid op de grond, om een of andere reden geeft dat niet echt vertrouwen. Na mijn vliegavonturen met ene Cor van Donge raak ik echter niet zo snel in paniek.
Het was een leuk dagje buitenland, alhoewel, ik hoefde nog geeneens mijn paspoort of sedula te laten zien.