CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Op zaterdag zijn Luchiano (7) en ik er samen op uitgetrokken. Lucy had geen zin en ik voelde me weer een stukje beter dan vrijdag. Eerst gingen we naar de bibliotheek om de boeken terug te brengen en te vragen waarom het voorheen geweldige systeem waarmee men kan reserveren en de uitleentermijn verlengen nu niet meer werkt. Daarop is de bibliotheek het antwoord nog steeds schuldig.

Toen we thuiskwamen wilde Luchiano meteen door. Naar de dierentuin. Best vreemd, want over het algemeen moeten wij hem het huis altijd uitsleuren. Maar nu had Luchiano ineens haast, waarom wist hij zelf eigenlijk ook niet.

Om half twee laadde ik zijn gewonnen en door Lucy inelkaar gezette mountain-bike in de Toyota en vertrokken we, voorzien van flink wat koud drinkwater en orange-juice. Het is tamelijk heet om half twee in de dierentuin.

We slenterden langs de kooien die we zo goed kennen. We gaan best vaak naar de dierentuin, het is niet ver weg (10 minuten rijden), goedkoop (gratis) en rustig (niet veel bezoekers). Opvallend is dat veel dieren die er bij het ene bezoek nog goed uitzien er de volgende keer niet meer zijn. Neem nu bijvoorbeeld de tapir, hij was in geen velden of wegen meer te bekennen. Voor het ergste wordt gevreesd.

Er waren wel bijzonder veel wasberen. Gezien het enthousiasme waarmee ze op ons afkwamen toen ze in de gaten kregen dat wij brood bij ons hadden vermoed ik dat het dagelijkse voedselbudget niet op zo'n grote populatie is afgestemd. Luchiano was een beetje bang voor de wasberen, met hun scherpe nagels graaien ze het brood uit je handen.

Een heel verschil met de papegaaien en hun vervaarlijk ogende snavels. Deze vogels pakken het brood juist heel behoedzaam uit je handen. Net als de ezels trouwens. De apen verzinnen allerlei trucs en proberen ondertussen nog je zakken te rollen.

De krokodil die eigenlijk een kaaiman is lag er even doods bij als altijd. Alhoewel hij ons volgens Luchiano met één oog aankeek. Maar dat kan ook verbeeling zijn geweest. We hebben hem geen brood gegeven.

Als men na de krokodil rechtsaf slaat komt men bij een grote vijver, mooi gedeeld door een houten bruggetje. Aan de ene kant zitten de watervogels. Eenden, ganzen en een zwarte zwaan. Die laatste regeert als een soort Saddam.

Hij staat vooraan als Luchiano het brood gooit, drie ganzen achter hem. Die krijgen regelmatig een paar venijnige beten van de soepele zwanenhals. Het lijkt echter of ze de pijn iedere keer onmiddellijk vergeten. De ganzen doen overigens hetzelfde met de achter hun opgestelde eenden.

Aan de andere kant van het bruggetje bevinden zich de waterschildpadden. Het zijn er veel, heel veel. Van bovenaf gezien lijkt het net schildpaddensoep.

We besloten onze ronde bij het paard en de ezels. Voor ik het wist was Luchiano echter al naar de ernaast gelegen speeltuin gevlucht. Ja, gevlucht want hij is bang voor de ezels. Uiteindelijk heb ik hem kunnen laten zien dat ezels geen kwaad in de zin hebben en het brood voorzichtig aanpakken.

We zijn nog een hele tijd in de speeltuin gebleven, alwaar Luchiano gevaarlijke capriolen uithaalde en de middag besloot op de schommel.

Een serie met 16 (high family-alert) foto's van onze middag in de Curacao Zoo is hier te vinden.

Posted by CasaSpider at 10:07 AM | Permalink | Comments (15)

Toen ik in 1995 naar Curacao verhuisde kostte een doos Amstelbier ongeveer 34 gulden, equivalent van 15 à 16 Euro. Bovendien mocht men de kartonnen doos met de lege flesjes alleen inleveren als men een nieuwe kocht. Concurrentie was er niet, de Amstel Brouwerij had een leven als een luis op een zeer hoofd.

Dat gold niet alleen voor de bierbrouwers, ook de Coca Cola fabriek, de matrassenfabriek en de makers van het kwalitatief verschrikkelijke toiletpapier voeren wel bij de geldende marktprotectie. Met name de PAR was tegenstander van ongebreidelde bescherming. Door het ontbreken van concurrentie zijn de producten onnodig duur en de consument is daarvan de dupe.

De parallel-import (legaal en illegaal) kwam op gang en zo konden we hier op een bepaald moment een treetje Polar bier kopen voor 19 gulden, nog geen 9 Euro. Let wel, het is dan inmiddels een jaar of acht later!

Het gaat nu erg slecht met de lokale bier- en frisdrankindustrie. Amstel heeft al aangegeven de poorten waarschijnlijk ver voor het einde van het jaar te moeten sluiten. En dat terwijl er per 1 augustus een oplossing in het verschiet lag. Hier komt de politiek om de hoek kijken.

Na ongeveer vijf jaar steggelen over hoe de lokale markt op een verantwoorde wijze te beschermen was een van de laatste daden van ex-minister Errol Cova (PLKP) in april (22) van dit jaar het instellen van een speciaal etiket op alle bier- en frisdrankproducten. De regering bepaalt wie voor zo'n etiket in aanmerking komt. Voor buitenlandse producten wordt het zeer moeilijk zo niet onmogelijk om de Curacaose markt binnen te komen.

In mei werd de PLKP uit de Landsregering (Nederlandse Antillen) gewipt. Errol Cova werd als Minister van Economische Zaken vervangen door Alex Rosaria (PNP). Deze is een principieel tegenstander van marktprotectie. Een van zijn eerste acties was dan ook het terugdraaien van de Ministeriële Beschikking inzake etikettering.

Belanghebbenden Curacao Beverage Bottling, Antilliaanse Brouwerij en Caribbean Bottling slepen de regering nu voor de rechter om alsnog invoering van het verplichte etiket af te dwingen.

Een aantal lijnen lopen hier door elkaar. Van nature is marktprotectie ongewenst, door de kleinschaligheid van Curacao met zeer beperkte job-hop mogelijkheden leidt sluiting van de Amstel Brouwerij tot veel extra werkloosheid. Werkloosheid die in veel gevallen permanent is.

Dan de politieke lijn. Politiek hoort zich bezig te houden met middellange en lange termijn. Steeds vaker ziet men, ja ook in Nederland, dat vooral ad-hoc wordt ingegrepen zonder rekening te houden met gevolgen over een aantal jaren. Het hier genoemde voorbeeld van in april een regeling instellen voor marktprotectie en die in juni alweer afschaffen is echter wel een beetje gortig.

Overigens kan de PLKP er ook wat van. Op Eilandsnivo (Curacao) zit deze partij koud in het pluche of de plannen voor een lokale luchtvaartmaatschappij komen weer uit de kast. Met veel pijn en moeite is ALM/DCA ontmanteld. Dit bedrijf heeft het Eiland en het Land tientallen miljoenen guldens gekost. Het was echter het stokpaardje van de PLKP, diverse hooggeplaatste partijleden (Frensel Marchena en vooral Cesar Prince), hadden ook belangrijke functies bij DCA.

Het adagium: "Het maakt niet uit waarvoor je kiest, als je er dan maar wel voor gaat" lijkt met de verschillende belangen van onze partijen bijzonder moeilijk hard te maken. Dit leidt tot een vorm van onbestuurbaarheid.

Posted by CasaSpider at 10:28 AM | Permalink | Comments (4)

Het is een Koninklijke bedoening deze week op Curacao. Van zaterdag 23 juli tot en met vandaag, vrijdag 29 juli, vinden op Curacao de Koninkrijksspelen plaats. Dit is een groot sportevenement voor sporters tot en met 17 jaar uit het Koninkrijk der Nederlanden.

Een stukje historie (bron). De Koninkrijksspelen werden voor het eerst in 1965 gehouden. Tot 1975 vond dit evenement plaats met als deelnemers Nederland, Suriname en de Nederlandse Antillen. Op 25 november 1975 werd Suriname onafhankelijk en maakte geen deel meer uit van het Koninkrijk.

De Koninkrijksspelen stopten daardoor tot 1979 en werden toen hervat met alleen Nederland en de Nederlandse Antillen. Dit duurde slechts vier jaren. Na 1983 werden de spelen niet meer gehouden.

Op 15 december 1994 vond de viering van het 40-jarig bestaan van het Statuut van het Koninkrijk plaats. Nederland, de Nederlandse Antillen en Aruba kozen hier voor voortzetting van de Koninkrijksband.

Gevolg was dat de Koninkrijksspelen vanaf 1995 om de twee jaar weer plaatsvinden. In 1995 op Aruba, in 1997 op Curacao, in 1999 op Sint Maarten, in 2001 in Rotterdam, in 2003 op Aruba en in 2005 dus op Curacao.

Tot zover de geschiedenis, nu de actualiteit. Afgelopen woensdag kwam Koningin Beatrix aan op Curacao, speciaal om het slot van de Koninkrijksspelen mee te maken. Eerlijk gezegd deden de spelen mij niet zoveel, tot ik donderdag wegens griep thuis bleef. Op maarliefst drie zenders tegelijk waren finales te zien in verschillende sporten.

Zo zag ik de damesvolleybalfinale tussen Nederland en de Antillen (gemakkelijke 3-0 overwinning voor Nederland), de basketbalfinale eveneens tussen Nederland en de Antillen (ook een gemakkelijke Nederlandse overwinning) en als geweldige uitsmijter de honkbalfinale met de Nederlandse Antillen en Aruba.

Honkbal is dé sport op met name Curacao. Het team had de afgelopen drie maanden in afzondering keihard getraind. Men wilde persé de gouden medaille op Curacao houden. Na een gemakkelijke 14-1 overwinning op Nederland kregen de Antillen in hun tweede wedstrijd echter een enorm pak slaag van Aruba: 13-3.

Nederland en de Nederlandse Antillen moesten vervolgens onderling uitmaken wie in de finale tegen Aruba mocht aantreden. In een dramatische wedstrijd wonnen de Antillen met 4-3. Donderdagavond stonden zij dus opnieuw tegenover het sterke Aruba. Het Tio Daou Ballpark was afgeladen vol en barstte uit zijn voegen.

In een wedstrijd met vele kansen voor beide teams liepen de Nederlandse Antillen uit naar 6-3. Het was de negende inning. De Antillen waren net aan slag geweest en wisten niet meer te scoren. Aruba stond klaar voor de gelijkmakende slagbeurt.

De formidabele Curacaose pitcher Dennis Neuman maakte echter korte metten met de Arubaanse slagploeg. Toen de derde man uit was ontplofte het stadion (figuurlijk dan). Het onmogelijke was toch mogelijk gemaakt. Op straat werd vuurwerk afgestoken. Het was een groot feest.

Vandaag vinden de laatste finales plaats. Om vijf uur zit ik weer voor de buis voor de voetbalfinale tussen Nederland en de Nederlandse Antillen. De Koningin zal aanwezig zijn bij de aansluitende slotceremonie.

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (11)

CasaSpider is ietwat ziekjes. Woensdagavond lag ik op bed wat uit te rusten. Luchiano (7) liep de kamer in en kwam bezorgd tegen mij aanhangen. "Hmm... doe dat maar niet", zei ik tegen hem, "straks word jij ook nog ziek."

Luchiano antwoordde in het Engels. "I don't care, you're still family" en hij aaide me over mijn arm. Soms denk ik weleens dat hij langzaam maar zeker een Cartoon Network character aan het worden is.

Wat te denken als je zoon vervolgens tegen je zegt:

"I stand for Honor, Family and Tradition!" "Oh and donuts of course."

Het was alsof ik George Bush hoorde spreken. Hoogste tijd voor een kopje thee met honing.

Posted by CasaSpider at 8:21 AM | Permalink | Comments (15)

Een week na het debacle bij Wulfsen & Wulfsen bevonden wij ons wederom met twee gift-cheques in Punda. De eerste mocht ik besteden, de tweede was derhalve voor Lucy. Zij had de Wulfsen & Wulfsen gift-cheque.

We liepen het trapje op naar de damesafdeling. Het allergoedkoopste wat er te vinden was kostte 93 gulden, het equivalent van bijna 45 Euro. Het was een t-shirt-achtig blousje, netjes maar zonder knopen. Hoe heet zoiets... hemdje?

Lucy wees nog op een ander blousje. Toen ik het prijskaartje zag vond ik het gelijk al niet meer mooi. Uiteindelijk namen we het eerste blousje/hemdje mee. Ik moest 18 gulden bijbetalen. Achteraf zei Lucy dat ze dat hemdje in een andere winkel nooit voor 18 gulden had gekocht. Het belangrijkste is dat we van die gift-cheque af zijn.

Het heeft er niets mee te maken, maar ik parkeer mijn auto vaak naast of achter de auto van aantrekkelijke vrouwen. Geen idee wat daar nu weer achter zit.

Het boek Wulfsen & Wulfsen is wat ons betreft gesloten.

Posted by CasaSpider at 1:29 PM | Permalink | Comments (22)

Brujeria is iets van alle tijden en alle plaatsen. Het woord komt van het Spaanse bruja dat heks betekent. Brujeria is dus iets als hekserij. In de Cariben wordt het alom bedreven. Lucy kent het uit de Dominicaanse Republiek, de echte grootmeesters van dit metier komen uit Haiti.

Maandagmorgen ondernamen wij een tweede poging om de papieren in te leveren voor de verlenging van Luchiano's verblijfsvergunning. Vrijdag was het kantoor namelijk gesloten. Nu was het daarentegen al akelig druk om vijf voor acht. Wij hadden nummer Rood-24, maar met het casino had dit niets van doen.

Om tien uur waren we eindelijk aan de beurt en dat was maar goed ook, Luchiano (7) begon al flink ongedurig te worden. Alle bescheiden die op een formulier waren aangekruist hadden we bij ons, alsmede een plakzegel van vijf gulden. Toch ontbrak er nog een formulier volgens de ambtenares, om het dossier helemaal compleet te maken. Ik hield mijn hart vast, maar gelukkig kon de aanvraag alsnog door.

Mijn paspoort verloopt over twee dagen. 's Middags had ik een afspraak om een nieuwe aan te vragen. Om 13:25 meldde ik mij bij Kranshi waar ik volgnummer 210 kreeg. Er waren twee mensen voor mij. Om 13:33 was ik aan de beurt en om 13:40 stond ik weer buiten. Op 8 augustus wordt het nieuwe paspoort uitgereikt, het lijkt wel een diploma. Waarvoor hulde. Zo kan het dus ook.

In de Vigilante stond een mooi artikel over een Curacaose man die een relatie kreeg met een Dominicaanse bareigenares. De man werd steeds verliefder op deze vrouw, hetgeen zijn relatie thuis niet ten goede kwam. Bovendien gaf hij veel geld uit aan de Dominicaanse schone. Uiteindelijk verliet zijn vrouw hem.

De dingen gingen slechter voor de man. Op een middag liep hij de bar in en zijn oog viel op een fles. "Wat een vreemde fles", dacht hij bij zichzelf. De man opende de fles en zag tot zijn verbazing dat er een onderbroek in zat. Sterker nog, het was zijn eigen onderbroek. Toen hij de onderbroek openvouwde lagen er kruiden en spijkers in het kruis.

"Brujeria!", ging het door hem heen. De Dominicaanse vrouw had hem met hekserij in zijn macht gekregen. Nu was hij zijn geld en zijn vrouw kwijt en dat kwam door die heks. In de Vigilante stond dit verhaal pagina-groot, om andere onschuldige mannen te waarschuwen voor dit type bruja.

We moeten toch eens nagaan of een beetje brujeria de verblijfsvergunningen en Nederlandse paspoorten voor Lucy en Luchiano wellicht kan bespoedigen. De vraag is alleen hoe we aan al die ambtenarenonderbroeken moeten komen.

Posted by CasaSpider at 1:56 PM | Permalink | Comments (20)

Ons was het ook al opgevallen. In het straatbeeld van Curacao komt men steeds meer auto's tegen met het stuur aan de verkeerde kant. Op Engelstalige Caribische eilanden als Trinidad & Tobago en Barbados rijden de auto's net als in Engeland links en zit het stuur dus rechts. In het Papiaments: stürwil règts met dezelfde uitspraak als in het Nederlands.

Door Eilandsraadslid Frensel Marchena (PLKP) zijn over deze kwestie inmiddels vragen gesteld aan Gezaghebber Lisa Richards-Dindial. Brengen dergelijke auto's de verkeersveiligheid nu wel of niet in gevaar? Kunnen, ja zelfs moeten deze auto's bij de keuring geweigerd worden?

Dave Levenstone, leider van de Democratische Partij van Saba is een fel tegenstander van maatregelen tegen auto's met het stürwil règts. Volgens hem is dit type auto een stuk goedkoper. Bovendien vinden op Saba niet meer ongelukken dan normaal plaats. Dat laatste wil ik wel geloven, want op Saba (13 km2, 1400 inwoners) is maar één straat die heel toepasselijk The Road heet.

Volgens Levenstone moet de regering maar eens met de autodealers gaan praten over de door hun gehanteerde prijzen. Mijn eerste gedachte was dat Levenstone misschien zelf wel importeur is van auto's met stürwil règts.

Gezaghebber Lisa Richards-Dindial heeft inmiddels laten weten dat er op dit moment geen wettelijke bezwaren zijn tegen deze auto's.

Hoe zit dat eigenlijk in Nederland?

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (22)

De twee melktanden in het midden van Luchiano's onderkaak zijn er al een tijdje uit. Van de bovenste twee die in het midden zitten is er eentje lelijk, maar was juist de andere aan het loslaten.

Vrijdagmiddag belde Luchiano (7) me dat het ging gebeuren. Met een touwtje probeerde hij de tand eruit te trekken. Het was de bedoeling dat Lucy het evenement zou filmen. Dat heeft ze ook gedaan, alleen staat net het hoogtepunt er niet op. Het proces met het touwtje duurde dan ook vrij lang.

Toen ik thuiskwam begroette Luchiano me met een komisch geluid, iets van: "Hallo fafa, mijn fand if efuit". Tot zijn ergernis begon ik automatisch terug te lispelen. "Niet doen! Af jij lafer geen tanden meer heft ga ik jou andefs ook nadoen!"

Waarop ik onmiddellijk stopte.

Posted by CasaSpider at 10:14 AM | Permalink | Comments (11)

1.

Woensdagavond werd de cursus Effectief Leiderschap van Remco Claassen voor de tweede groep SQL Integrator werknemers afgesloten met een borrel. De deelnemers aan de eerste cursus en de terugkomdag waren ook uitgenodigd. Ik heb niet veel foto's gemaakt, het spijtige is echter dat ze allemaal mislukt zijn. Er was (is?) iets met de camera aan de hand. Of ik had een instelling verkeerd staan.

Het mislukken van de foto's is bijzonder jammer. Ik had Marita Stofmeel, de vrouw van Remco, net beloofd dat zij haar tweede stap via CasaSpider richting mondiale roem ging maken. Het toeval wil namelijk dat Marita in het Leonoradal te Dommelen (gemeente Valkenswaard) heeft gewoond en mijn ouders van gezicht kent. Die wonen namelijk om de hoek.

We hebben een tijdje gepraat over mensen uit die tijd en van die plek. Zo vertelde Marita dat mijn ex-buurjongen John V. op de lagere school erg verliefd op haar was. Ook wisten we allebei nog dat Greetje v.d. E. inderdaad getrouwd is met de jongen met de rode haren. Zijn naam zijn we vergeten.

Interessante materie, maar helaas dus geen foto. Wie Marita kent beseft dat dat een gemis is. Volgende keer beter!

2.

Rita Verdonk was in het Vredespaleis om een beeld of buste te onthullen van Nelson Mandela. In haar toespraak meldde Rita dat zijzelf in hoge mate door Nelson Mandela is geïnspireerd.

(... eerbiedige stilte ...)

Antillianen en Surinamers konden hun oren niet geloven en ik ook niet. Als ze nu gezegd had Idi Amin, ja dan wel. Laten we het erop houden dat na de periode Rita Verdonk dringend een Nelson Mandela nodig is om de interraciale verhoudingen weer te normaliseren.

3.

We zitten midden in de vergunningen- en paspoortzaken. Op 4 juli hebben we eindelijk de laatste papieren alsmede een betalingsbewijs voor Lucy en Luchiano's Nederlandse paspoortaanvragen ingeleverd. Volgens de ambtenaar van Kranshi moeten ze nogmaals gecontroleerd worden en gaan dan naar de IND in Nederland. Daar duurt het een jaar en indien onze aanvragen worden gehonoreerd mogen Lucy en Luchiano daana alhier een Nederlands paspoort aanvragen.

Mijn eigen paspoort verloopt volgende week. Zo meteen maak ik een afspraak voor een nieuwe. Vanmorgen waren we al bij Vreemdelingenzaken om Luchiano's verblijfsvergunning te verlengen. Toen we aan kwamen rijden dachten Lucy en ik tegelijk: "Wat vreemd, er staat geen rij buiten."

Dat kwam omdat het buro op vrijdag gesloten is.

Posted by CasaSpider at 6:21 AM | Permalink | Comments (23)

Situatie: Nadat Luchiano (7) zijn broodje frikandel zelfstandig en snel had opgegegeten kwam hij met zijn GameBoy naast mij op bed liggen. Een beetje uitrusten en een beetje kletsen. Plotseling klinkt de stem van Lucy door de kamer.

Lucy: "Luchiano! Heb je je eten op?"
Luchiano: "Ja, mama."
Lucy: "Ha! Papa heeft je zeker geholpen!"
Luchiano: "Neen, mama. Papa, heb jij mij geholpen?"
CasaSpider: "Neen, jongen."
Lucy: "Ha ha!"

(Na een korte stilte)

Luchiano: "Zie je, zo zijn vrouwen. Ze geloven je niet."

Posted by CasaSpider at 1:16 PM | Permalink | Comments (21)

Het compleet papierloze kantoor zal er niet gauw komen. Qua hulpmiddelen zijn er evenwel enige veranderingen te bespeuren. Zo had ik laatst een liniaal nodig. Een vreemd woord eigenlijk waarvan ik altijd denk dat het geschreven wordt als lineaal, maar het is toch echt liniaal.

Een liniaal heeft drie functies. Men kan er (a) rechte lijnen mee trekken, (b) voorwerpen mee meten, (c) corrigerende tikken mee uitdelen.

Ik had hem nodig voor functie (b), om de lengte van iets te bepalen. Concreet gezegd, het had met mijn mannelijkheidspercentage te maken. Vraag maar aan Lijn.

Niemand heeft tegenwoordig nog een liniaal in zijn la liggen, het is gewoon ongelofelijk.

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet. Heel even dacht ik iets giniaals te hebben bedacht, namelijk een online liniaal. Printable ruler geeft echter about 195.000 resultaten. Kennelijk zijn anderen me net voor geweest.

De eerste de beste website bood precies wat ik nodig had. Na het uitprinten van de liniaal was de meting in een vloek en een zucht verricht.

Als men het helemaal mooi wil doen knipt men de liniaal uit en plakt hem op een stuk hard karton of hout. Maar wat te doen als men geen schaar heeft. Ik krijg ineens een geweldig idee... een online schaar die men uit kan knippen.

Posted by CasaSpider at 6:22 AM | Permalink | Comments (26)

Van mijn werkgever had ik voor mijn verjaardag een gift-cheque gekregen. Iedere zaterdag vergaten we dat ding mee naar Punda te nemen. Het is een gift-cheque voor de luxe kledingzaak Wulfsen & Wulfsen, een zaak duidelijk boven ons budget.

Iedere keer als we de auto in Punda parkeren komen we langs deze klerenwinkel die vlak naast Pleincafé Wilhelmina is gelegen. Ditmaal zorgde Lucy ervoor dat we de gift-cheque wel meenamen. Ik hees me in een oud t-shirt van de Miami Heat en we gingen op pad. Even later bevonden wij ons in de winkel van Wulfsen & Wulfsen alwaar wij wat ronddrentelden.

Een verkoopster zag mij enigszins besluiteloos heen en weer lopen en vroeg of zij mij kon helpen. "Nou, ik heb een gift-cheque en kijk even rond wat ik daarvoor kan kopen", antwoordde ik haar. "O, u kunt ook over een paar maanden terugkomen hoor, als u het nog niet weet", zei de verkoopster vriendelijk.

Die opmerking heeft ze nog zeker tweemaal herhaald. Daarom besloot ik juist nu iets te kopen. Bovendien stond Lucy niet ver van de ingang. Zij wees een lichtblauwe polo aan. Die kostte slechts 89 gulden. Ik besloot de XL-versie maar eens te passen. In het kleedhokje trok ik eerst het Miami Heat t-shirt uit. "Krak!", hoorde ik achter op mijn rug. Een flinke scheur.

Tot overmaat van ramp paste de polo niet. Even later kwam de verkoopster aan met een XXL, met hetzelfde resultaat. Sommige kleren vallen nu eenmaal klein uit. Voor mij was het genoeg. Ik trok heel voorzichtig de restanten van mijn Miami Heat t-shirt aan en beende de winkel uit, even later gevolgd door een verbaasde Lucy.

Toen zij de scheur zag moest ze hard lachen. Snel reden we naar huis om een nieuw t-shirt aan te trekken. Luchiano (7) vond dat prima, bij de eerste rit was hij namelijk vergeten om zijn GameBoy mee te nemen.

Even later zaten we bij Pleincafé Wilhelmina te dominoën onder het genot van een Tripel van La Trappe. Het winkelen is uitgesteld tot nader order.

Posted by CasaSpider at 1:02 PM | Permalink | Comments (12)

Luchiano (7) mag van zijn moeder lang niet zo vaak met zijn Gameboy spelen als hij wil. Dat komt deels doordat te lang spelen niet goed is voor zijn ogen en deels doordat Lucy er zelf erg graag mee speelt.

Zaterdagmorgen zat zij met de GameBoy in haar stoel en droop Luchiano teleurgesteld af naar zijn kamer. Daar lag hij verdrietig naar het plafond te staren. Ik ging naar hem toe en zei: "Hey, ik ga op mijn bed de krant lezen. Als je zin hebt kom je gezellig bij mij liggen..." Ook daar had Luchiano geen zin in.

Nog geen twee minuten later lag hij naast mij. "Altijd wil mama op de GameBoy en altijd wil ze Zelda spelen. Nooit mag ik Riviera erin doen." Voor zijn overgang naar de derde klas heeft Luchiano pas Riviera, The Promised Land gekregen. Hij vindt het leuk, jammer genoeg voor hem vindt Lucy er niets aan.

CasaSpider: "Toch zie ik jullie vaak gezellig samen spelen, jij ligt dan op schoot bij mama..."
Luchiano: "Gezellig? Mama is dan de hele tijd aan het spelen. Alleen als er iets moeilijks is moet ik het doen!"
CasaSpider: "Het is toch juist leuk om de moeilijke dingen te doen?"
Luchiano: "Moelijk voor haar, voor mij is er niets aan!"

Tranen biggelden over zijn wangen.

"Je zit even in een dipje", zei ik tegen hem.
- "Wat is een dipje?"

Ik vertelde dat men het leven als een lijn kan zien, met bergen en dalen. Met mijn vinger tekende ik de bergen en dalen in de lucht. "Als je een kadootje krijgt of je gaat over dan is dat een bergje. Als je bijvoorbeeld niet op de GameBoy mag spelen is dat een dal. Als je je vinger door een kommetje met saus haalt komt er een kuiltje in en dat noemen ze dipje. Dan zit er een dal in de lijn van je leven en daar zit jij nu precies even in."

Kennelijk was het verdriet van de kleine man toch een stuk groter dan ik had kunnen bevroeden. "De lijn van mijn leven is recht naar beneden. En daar blijft hij altijd...", zei Luchiano triest. Ik vroeg mij af of hij nu reeds in zijn Gothic-fase was beland.

Vijf minuten later was hij echter alweer vrolijk aan het basketballen (live, niet op de GameBoy) met zijn moeder. Ik dacht nog even na over het woord dip. Eigenlijk best een mooi en toepasselijk woord. Van de andere kant, dipsaus en dippen associeer ik juist weer met positieve dingen.

Tijd om te gaan basketballen.

Posted by CasaSpider at 7:08 AM | Permalink | Comments (22)

Om iets voor achten was het niet moeilijk om een parkeerplaats te vinden bij het Plaza hotel (v.d. Valk) in Punda. Later hoorde ik dat de bezettingsgraad momenteel slechts 40% bedraagt, dat verklaart het een en ander.

Ik liep de trap op, passeerde het terras van het restaurant en hoorde achter een dikke bruine deur de vertrouwde klanken van 2 Unlimited: No Limits!

Remco Claassen was druk doende de disco-installatie af te stellen. Dat viel nog niet mee, want er zat een irritante brom in.

Het was Terugkomdag van de cursus Effectief Leiderschap (zie mijn verslagen: 1, 2, 3, 4) die wij samen met een aantal collega's van de Nederlandse vestiging in februari van dit jaar hebben gevolgd.

De Nederlandse collega's van toen zijn er nu niet bij op de terugkomdag, dat was wellicht iets te kostbaar. Wel is er een nieuwe lichting gearriveerd die vanaf zondagavond de cursus gaat volgen.

Veel theorie uit februari was (een eind) weggezakt. Niemand had gewerkt aan zijn Mission Statement. De terugkomdag was in ons geval dus hard nodig volgens Remco. Logischerwijs zit hij zo diep in zijn eigen materie dat het hem verbaast dat mensen zonder Mission Statement dit jaar überhaupt de Kerst halen.

Als vanouds was Remco's aanpak weer dik in orde. In de ochtend werd oude stof herhaald. Dat gebeurde echter niet door Remco, dat moesten wij zelf doen. Drie groepen kregen ieder twee onderwerpen en moesten de materie opdiepen uit het geheugen, maar vooral uit de oude aantekeningen. Vervolgens diende men zijn onderwerpen aan de groep te presenteren.

Een thema als de Circle of Influence gaat erover dat ieder mens slechts directe invloed heeft op één ding: het eigen gedrag. Alle andere zaken als gezondheid, relatie etc. kunnen slechts indirect worden beïnvloed. Door het eigen gedrag.

Veel van het aangereikte materiaal is met name bruikbaar bij tegenslag. Hoe staat iemand in het leven als hem iets ergs is overkomen. In sommige gevallen komen hier zaken als wraak en vergeving om de hoek kijken.

In een filmpje zagen we destijds een jonge Afrikaanse voetballer met de naam Stone. Hij was een talent en wilde via het voetbal geld verdienen om zijn familie te kunnen helpen. Tijdens een wedstrijd werd hij echter dermate hard onderuitgehaald (ik weet niet meer of dit misschien zelfs expres gebeurde) dat hij nadien nooit meer kon voetballen. Zelfs lopen ging heel moeizaam.

Stone had de kracht om de dader te vergeven. Vergeving is het opgeven van de hoop op een beter verleden. Ook voor wraakgevoelens was geen plaats. Wraak blijft bij het slachtoffer, de dader drinkt al lang weer zijn pilsje aan de bar. In plaats van verbitterd te raken pakte Stone zijn leven weer op en werd trainer van het voetbalteam.

Tussen de theorie door moesten we regelmatig aan de bak om onze jongleerkunsten te vertonen. Dat had ik al een hele tijd niet meer gedaan. Jongleren is echter net als fietsen, men verleert het niet. Helemaal zeker ben ik niet met betrekking tot deze vergelijking, want ik heb al jaren niet meer gefietst.

's Middags was het tijd om aan onze Mission Statements te werken. Jammer genoeg moest ik tegen half vier de cursus verlaten. Bij UTS staat dit weekend de migratie van het belangrijkste systeem op de planning.

Remco Claassen gebruikt zijn tijd effectief, zoveel is zeker. De terugkomdag was interessant en leuk, maar er diende ook gewerkt te worden. Dat merkte ik wel aan de (lichte) hoofdpijn die avond.

Posted by CasaSpider at 9:45 AM | Permalink | Comments (9)

Tropische storm Emily is in de loop van de dag in kracht toegenomen tot een orkaan van categorie 2. Zelfs hoorde ik al spreken over categorie 3. Vooralsnog merken wij er bijzonder weinig van. Vanmiddag om half een was er een kort onweer met flinke regenval, maar nadien was het droog, windstil en warm.

Inmiddels is het acht uur 's avonds. Emily's hoogtepunt voor wat betreft Curacao wordt om twee uur vannacht verwacht. Een mooie tijd voor een hoogtepunt. Overigens kan de staart van een orkaan nog voor verrassingen zorgen. Nadat Ivan vorig jaar voorbij was getrokken liep alsnog half Aruba onder water. Gelukkig wonen wij op een heuveltje.

Lucy en Luchiano (7) zijn Zelda aan het spelen op de GameBoy. Zelf ben ik maar vast aan het noodrantsoen Tequila begonnen. Kortom, wij maken er een gezellig avondje van.

Links

• Worldwide Tropical Cyclone Names
• FEMA For Kids: Hurricane Names
• National Hurricane Center / Tropical Prediction Center
• National Hurricane Center / Tropical Prediction Center RSS-Feeds
• CasaLog September 2004 Archive (vanaf 7 september)

Posted by CasaSpider at 8:06 PM | Permalink | Comments (10)

Eerst een update van donderdagmorgen zeven uur. Het is windstil, de zee ligt erbij als een spiegel. Vlaggen hangen loodrecht naar beneden, hetgeen vaker gebeurt als het windstil is. Het is warm. De stilte voor de storm?

Bevonden de ABC-eilanden zich gisteren nog in het groene gebied, inmiddels zitten we in geel. Dat is beter. Het lijkt erop dat Emily naar het noorden aan het afbuigen is.

Volgens Amaro hebben de Benedenwindse Eilanden een soort van natuurlijke bescherming, ja zelfs een beschermingsschild tegen orkanen. Nu ben ik geen Erwin Kroll, maar naar het ontstaan en gedrag van orkanen is veel onderzoek gedaan.

De onze ontstaan ergens in de Atlantische oceaan en trekken vervolgens het Caribisch gebied in. De gebruikelijke route is net onder de Dominicaanse Republiek richting Cuba om vervolgens ergens in Florida aan land te gaan.

Op Curacao merkt men het wel als een orkaan op 800 kilometer ten noorden voorbijtrekt. Het stormt, regent en onweert dan flink. Het gebeurt echter hoogst zelden dat een orkaan of zware tropische storm zo zuidelijk in de Caribische zee huishoudt. De laatste keer was in 1988 met Joan, een tropische storm. Vorig jaar zaten we er even heel dicht bij, toen Ivan de gebruikelijke weg even niet kon vinden.

Cyberjunk vroeg zich af hoe de namen van orkanen toch worden bepaald. Reageerders helpen elkaar, want Ennu gaf kort na haar vraag al antwoord. Het is echter een dermate interessant onderwerp dat ik enkele op het internet gevonden gegevens hier wil samenvatten.

Orkanen krijgen namen om ze uit elkaar te kunnen houden, dat is logisch. Aan het eind van de 19e eeuw begon een Australische metereoloog met het toekennen van vrouwennamen aan orkanen. In 1953 volgde de U.S. National Weather Service dit voorbeeld.

Vanaf 1979 worden orkanen afwisselend voorzien van een vrouwen- dan wel mannennaam. Dit om te voorkomen dat rampen alleen met vrouwen worden geassocieerd. De World Meteorological Organization gebruikt zes lijsten met namen die steeds rouleren. Als een orkaan heel veel schade of doden heeft veroorzaakt wordt diens naam uit de lijst geschrapt en vervangen door een nieuwe. De volgende Atlantische orkaan heet Franklin.

CasaSpider komt niet voor op de lijst.

Links

• Worldwide Tropical Cyclone Names
• FEMA For Kids: Hurricane Names
• National Hurricane Center / Tropical Prediction Center
• National Hurricane Center / Tropical Prediction Center RSS-Feeds
• CasaLog September 2004 Archive (vanaf 7 september)

Posted by CasaSpider at 6:51 AM | Permalink | Comments (15)

Mijn gedachten gaan terug naar 7 september 2004. Voor het eerst sinds ik op Curacao woonde deed zich het zeldzame verschijnsel voor dat een orkaan bijna recht over Curacao zou kunnen passeren. Het was de verschrikkelijke Ivan, die als categorie-5 orkaan zo her en der veel schade heeft veroorzaakt.

Vandaag hoorde ik dat in het nog jonge orkaanseizoen alweer nummer vijf door de Cariben trekt. Het is Emily die waarschijnlijk nog steeds kwaad is op Willem Alexander. Of Beatrix. Emily is op dit moment overigens nog een tropische storm en dus geen orkaan.

Bij het vergelijken van de plaatjes van Ivan met die van Emily valt op dat de situatie vrijwel identiek is. Een uur of zes voordat Ivan daadwerkelijk voorbij kwam meldde men nog dat dit op minder dan 80 kilometer ten noorden van Curacao zou gebeuren. Uiteindelijk werd het iets van 180 kilometer.

Curacao prepareerde zich massaal en snel voor Ivan. Supermarkten werden leeggekocht, batterijen en zaklampen waren overal uitverkocht. Ook ducktape, hout, kaarsen, lucifers, water en wat dies meer zij vloog de winkels uit. Er was een crisis-centrum, huizen die vlak aan zee lagen werden ontruimd.

Toen Ivan uiteindelijk voor Curacao, in tegenstelling tot Aruba, met een sisser afliep klaagden (!) veel mensen. Zij vonden dat de overheid hen voor niets bang had gemaakt. Onbegrijpelijk voor mij, beter zo dan andersom.

Nu lijkt het of niemand zich zorgen maakt. Wij waren zojuist in Centrum Supermarkt en het was er niet druk. Alle spullen waren volop te koop. Voor de zekerheid gooide ik op de terugweg mijn tank vol. Ook bij de pomp stonden geen files. Vreemd.

Laten we hopen dat de overlast van Emily niet meer is dan die van Ivan. Helemaal gerust ben ik daar echter niet op. Donderdagavond ongeveer om acht uur 's avonds wordt Emily verwacht. Hopelijk is zij dan al ver naar het noorden afgebogen en niet in kracht toegenomen. Het CasaLog doet als gebruikelijk live verslag van dit natuurverschijnsel.

Links

• National Hurricane Center / Tropical Prediction Center
• CasaLog September 2004 Archive (vanaf 7 september)

Posted by CasaSpider at 8:16 PM | Permalink | Comments (7)

Minister Bot van Buitenlandse Zaken had een gesprek met weduwen van moslimmannen die tien jaar geleden in Srebrenica zijn vermoord. Het was een zwaar gesprek dat heel anders verliep dan minister Bot van tevoren had gedacht. Zijn insteek was het bieden van troost en begrip. Daar zaten de vrouwen niet op te wachten. Zij wilden geld zien.

Laatst maakte een stukje van iemand herinneringen bij mij los aan Sonja's Goed Nieuws Show, een programma uit de tachtiger jaren. Nu weer. In een bepaald tijdvak waren er nogal wat mensen voor de trein gesprongen. Dit type zelfmoord kan tot traumatische ervaringen leiden bij treinbestuurders en conducteurs.

Sonja had een aantal van deze mannen (volgens mij waren het allemaal mannen) met hun vrouwen uitgenodigd om te praten over deze moeilijke kant van hun baan. Het gesprek nam echter al snel een andere wending. In plaats van te praten over de trieste gebeurtenissen en hoe daarmee om te gaan werd het gesprek door vooral de echtgenotes in de richting van geld gedraaid.

"Een treinbestuurder doet eigenlijk hetzelfde als een piloot. En dus moeten zij ook hetzelfde verdienen!", was de teneur. Weliswaar met op de achtergrond de verantwoordelijkheid die een treinbestuurder heeft, maar het resultaat was duidelijk het belangrijkst. Sonja en ik vonden het enigszins genant.

De vrouwen van Sebrenica zijn uiteraard niet te vergelijken met de echtgenotes van Nederlandse treinbestuurders. Terwijl zij dachten onder protectie van een Nederlands onderdeel van de VN-macht te staan, moesten zij toezien hoe Serviers ongestoord duizenden mannen, hun mannen, op transport zetten. Mannen die nooit meer terug zouden keren.

Behalve het verlies van hun echtgenoot vielen daarmee in de meeste gevallen ook alle inkomsten weg. Deze vrouwen moeten ook leven en willen logischerwijs hun kinderen een zo groot mogelijke kans op een goede toekomst bieden. Daarom willen zij nu geld zien en wel van de in hun ogen direct verantwoordelijke: Nederland.

De vrouwen van Sebrenica werden vergezeld door een groot aantal advocaten. Minister Bot was onthutst over de ontvangst en wilde verder niets meer zeggen onder het mom van "alles wat ik zeg kan tegen mij gebruikt worden". Als er dan toch een direct verantwoordelijke aangewezen moest worden dan waren dat in zijn ogen toch zeker de Serviers.

Op het moment dat geld in het spel komt krijgen discussies al snel een nare bijsmaak.

Posted by CasaSpider at 6:05 AM | Permalink | Comments (14)

Er zijn 67 stemmen uitgebracht op de (bijna) maandelijkse poll voor de maand mei. Winnaar van deze poll is de stelling dat generaliseren een van de meest ergerlijke dingen is. Zeker weten doe ik het niet, maar volgens mij is het typisch Nederlands om dat te vinden. Echt alle Nederlanders vinden dat.

Miss Universe Curacao 2005, Rychacviana Coffie, is gelijk geëindigd met Sharita Sopacua, de Miss Universe Nederland 2005. Voor mij geen verrassing en derhalve had deze stelling eigenlijk moeten winnen.

De overige stellingen sprokkelden zo her en der wat puntjes bij elkaar. Robin van Persie heeft eens flink doorgezakt met de half-Nigeriaanse Sandra Krijgsman en wordt door haar beschuldigd van verkrachting. De stelling dat alle Nigerianen corrupt zijn is in ieder geval op de laatste plaats terechtgekomen.

Een nieuwe en frisse poll voor juli en augustus staat sinds maandagavond online. Met als vanouds maarliefst tien stellingen om ja tegen te zeggen. Links onder de World Clock.

Posted by CasaSpider at 8:36 PM | Permalink | Comments (19)

Afgelopen vrijdag is Roland ontslagen uit het Monseigneur Verriet instituut, dat is nog eens goed nieuws. Bij de intake voor zijn behandelingsplan werd hem gevraagd wanneer hij dacht naar huis te kunnen. "Voor mijn verjaardag wil ik thuis zijn", antwoordde Roland resoluut. Hij is op 12 juli jarig en heeft dus woord gehouden.

Inmiddels loopt Roland kleine afstanden zonder krukken. De rolstoel is in het Verriet achtergebleven waar hij vanaf maandag in de dagbehandeling gaat. Roland, niet de rolstoel.

Het is nog een lange weg om de verloren conditie en spierkracht weer opnieuw aan te kweken. Met Rolands motivatie en doorzettingsvermogen gaat dit zeker lukken.

In dit verhaal mag zijn vrouw Barbara niet vergeten worden. Zij heeft het de afgelopen maanden even zwaar gehad als Roland.

Een drukke baan, een baby van nog geen jaar en de zorg voor haar man. Dat hakt erin, lichamelijk en geestelijk.

Toch was Barbara geen moeite teveel om een groot feest te organiseren op zaterdag 9 juli. Ter ere van maarliefst drie dingen tegelijk. De thuiskomst van Roland, zijn 40e verjaardag op 12 juli en last but not least de eerste verjaardag van hun dochter Kyra op 11 juli. Het hele feest had als thema Jip en Janneke.

Vanaf vier uur 's middags waren de gasten welkom. Toen wij om kwart voor vijf arriveerden was Roland nog bezig met zijn schoonheidsslaapje. Een feest met veel mensen is erg vermoeiend. De kinderen doken al snel in het zwembad en dat vond ik zelf ook geen slecht idee.

Barbara draafde af en aan met hapjes, daarbij uitstekend geholpen door Elly. Vroeg in de avond werd de taart aangesneden.

Het waren bijzondere taarten, de ene in de vorm van een één voor Kyra, de andere in Polar Color & Style ter ere van Rolands 40e verjaardag.

Twee taarten, twee piñata's. Piñata's zijn poppen of andere vormen gevuld met snoep of andere dingen. De jarige en zijn gasten proberen de piñata met een stok kapot te slaan zodat de inhoud zich over de grond verspreidt.

De onverschrokken Richard V. hield de piñata's omhoog. De kinderen mochten zich uitleven op de kinderpiñata en sloegen er flink op los. Datzelfde deden de volwassenen even later op de andere piñata. Iedereen heeft het overleefd.

Na een lekkere barbecue en nog wat geklets links en rechts gingen wij tot Luchiano's verdriet naar huis. Hij wilde nog zwemmen. Dat mocht hij niet en dat was achteraf maar goed ook, want de hele nacht kon hij haast niet ademen. Zijn neus zat goed dicht. Ook beweerde hij een nachtmerrie te hebben gehad over iets grijs...

Het was een mooi feest, een mijlpaal voor diverse gebeurtenissen. Op woensdag 13 april 2005 werd Roland opgenomen in het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos), op maandag 9 mei startte de revalidatie in het Monseigneur Verriet instituut en op vrijdag 8 juli is hij thuisgekomen.

Op naar de volgende mijlpaal!

Uiteraard is er tijdens het feest druk gefotografeerd. Van deze foto's zijn er niet minder dan 69 opgenomen in het Roland 40 / Kyra 1 foto-album.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

Posted by CasaSpider at 2:36 PM | Permalink | Comments (19)

In de verpakking van een bepaald merk cornflakes zit een speciaal password voor de website www.postopia.com. Deze site staat vol met spelletjes en is tegenwoordig erg populair bij Luchiano (7). In ieder geval wil hij heel vaak cornflakes.

Vrijdagavond speelde hij Honeycomb Blastoff (Shockwave plugin vereist). Een soort flipperspel waarbij allerlei vragen over astronomie en ruimtevaart beantwoord moeten worden met Fact or Phony. Goed of fout dus.

Vraag: De eerste satelliet werd in 1980 gelanceerd. Fact or Phony?
Wij dachten Phony.
Antwoord: De Spoetnik 1 werd in 1957 gelanceerd.

Luchiano: "1957? Toen was ik nog geeneens geboren!"
CasaSpider: "Ik ook niet."
Luchiano: "Hadden ze toen al tv?"
CasaSpider: "Jawel, maar zwart-wit."
Luchiano: "Net als toen jij geboren werd... zwart-wit."

Luchiano zag de teleurstelling op mijn gezicht en klopte mij bemoedigend op mijn arm: "Maar nu ben jij in the future."

Posted by CasaSpider at 9:43 AM | Permalink | Comments (13)

Bij restaurant Jaanchi's op Westpunt kan men leguaan eten. Of leguanensoep voor degenen die niet direct voor the real thing durven te gaan. Ik heb er (nog) nooit gegeten en als het aan Lucy ligt blijft dat zo.

Toen ik om 12:02 van mijn werk vertrok en om 12:04 onze straat in kwam rijden zat er een grote leguaan langs de kant van de weg.

We moesten er meteen vandoor om wat dingen te doen maar eerst wilde ik een foto nemen van het dier dat inmiddels precies midden op de weg had plaatsgenomen.

Er kwam een auto aan die netjes voor de leguaan stopte. Om een of andere reden voelde ik mij verantwoordelijk voor het beest.

Ik liep op de leguaan af en zei iets als "Kom maar jongen" tegen hem, daarbij met mijn hand op mijn dijbeen kloppend en naar de andere kant van de weg wijzend.

De leguaan bleef onverstoorbaar zitten en de auto besloot er omheen te rijden. De staart van de leguaan stond stokstijf, een teken dat hij ietwat gepikeerd was.

Leguanen kunnen flink uithalen met hun staart. Gelukkig had ik op Discovery die man met de krokodillen wel eens bezig gezien en dan met name de katachtige bewegingen om bij een uitval van het dier op tijd weg te kunnen komen.

Na de fotosessie hebben we de leguaan maar laten gaan. Gisteren en eergisteren aten we al een bijzonder soepje, iets met varkensstaarten en het was tamelijk zout. Zo schijnt leguaan ook ongeveer te smaken.

Klik hier voor een foto van de leguaan in 800x622.

Posted by CasaSpider at 1:57 PM | Permalink | Comments (23)

Als men op Curacao met zijn auto de weg op wil dient men de volgende documenten bij zich te hebben: rijbewijs van de bestuurder, keuringskaart, verzekeringspapieren en het bewijs dat belasting is betaald.

Met name het betalen van de belasting wordt nogal eens vergeten. Om de controle door de politie gemakkelijker te maken introduceerde men in 2004 iets geniaals: stickers.

De belasting mag men naar keuze in één of in twee termijnen betalen. Wie voor het hele jaar ineens betaalde kreeg een rode sticker, de overigen een blauwe. Op 1 juli diende het resterende bedrag betaald te zijn en ontvingen de blauwe stickerhouders alsnog een rood exemplaar.

De sticker zat duidelijk zichtbaar op de voorruit. Van verre kon men zien of men met een belastingontduiker van doen had. Zo'n sticker is spotgoedkoop om te maken en niet te stelen. Een geweldig concept.

Dat moest dus helemaal anders.

In 2005 kregen wij nieuwe nummerplaten. Iemand die de schoenen van Einstein nog niet mag poetsen bedacht een soort van opzetplaatje dat ongeveer een vijfde gedeelte van de nummerplaat bedekt.

Op dit opzetplaatje ofwel nummerplaatbelastingaddendum, over twee dagen sta ik hiermee op eenzame hoogte in Google, staat het jaartal waarover belasting is betaald. De bedoeling is dat het opzetplaatje ieder (half) jaar wordt vervangen door een nieuw exemplaar.

Het opzetplaatje werd groots gepresenteerd op het journaal. Toen ik het zag viel ik stijl achterover uit mijn stoel. "Hoe kunnen ze zoiets doms verzinnen? Die plaatjes worden binnen de korste keren gestolen. Bovendien is het stukken duurder dan een sticker. Waarom?! Waarom?!"

Bijkomend nadeel is dat het nummerplaatbelastingaddendum op de nummerplaat aan de achterkant van de auto bevestigd wordt. Lekker makkelijk voor de politie, zo ontdekken ze de belastingontduiker pas als hij al honderd meter voorbijgezoefd is.

In het begin van het jaar regende het klachten over gestolen nummerplaatbelastingaddendums. Vreemd hè? Gevolg was dat veel eigenaren de met één plastic schroefje bevestigde plaatjes losmaakten en thuis bewaarden tot 1 juli. Onze lease-maatschappij deed hetzelfde.

Eind vorige week kwam een monteur van Star Lease de plaatjes bevestigen. Voor de zekerheid werden ze vastgeklonken. Met een beetje pech nemen de dieven nu de hele nummerplaat mee, deze zit namelijk met twee plastic schroefjes vast. Thuis kunnen ze dan op hun gemak het nummerplaatbelastingaddendum lospeuteren.

De grote vraag blijft: waarom?

Posted by CasaSpider at 6:09 AM | Permalink | Comments (26)

Vreemd genoeg liepen de twee heren op de Kontiki Bikini Show afgelopen zondag niet in zwembroek over de catwalk. Wellicht een kleine teleurstelling voor de dames. Maar toch, speciaal voor CuraKora, Willisha, Jannie, Henk en Carin drie foto's van de mannelijke deelnemers. Klik op de foto voor een groter exemplaar (600x800).

Eigenlijk verbaast het mij niets maar toch vind ik het een beetje raar: er is niet één verzoek binnengekomen voor de Gran Premiere met bewegend materiaal van de -vrouwelijke- modellen.

Dat hou ik dan maar voor mijzelf.

Posted by CasaSpider at 1:37 PM | Permalink | Comments (9)

Als de balans in de politieke verhoudingen wordt verstoord leidt dit tot een vorm van instabiliteit. In Nederland is dit gebeurd toen de LPF vanuit het niets plotseling met een groot aantal zetels aan de haal ging.

Op Curacao is Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett sinds een jaar of acht duidelijk aan het groeien. Inmiddels is de FOL alweer een aantal jaren de grootste partij. De traditionele partijen (PAR, PNP, MAN) stonden niet te springen om met Frente Obrero te regeren.

Gevolg was dat als zij de FOL buiten de regering wilden houden de traditionele partijen, aangevuld met de PLKP van Errol Cova, toenadering tot elkaar moesten zoeken. De coalitie als een verstandshuwelijk.

De basis van deze noodgedwongen relatie is echter broos. Met name in een groot dorp als Curacao speelt veel oud zeer. De ene partij is boos op de andere omdat die een directeur heeft mogen leveren voor een groot bedrijf, de andere weet weer iets van de ene. Alle partijen hebben meer dan eens grote meningsverschillen met elkaar gehad.

Zo ook de PLKP en Frente Obrero. Toch liggen deze partijen in beginsel niet zo ver uit elkaar. Frente is de echte volkspartij en de PLKP is ontstaan uit het vakbondsverleden van Errol Cova.

Op 24 mei berichtte het CasaLog over het uiteenvallen van de Eilandsraad, de regering van het eiland Curacao. Aanvankelijk leidde de FOL de formatiebesprekingen. Toen er geen schot in kwam nam de PAR die taak over, tevergeefs. De FOL ondernam een tweede poging en afgelopen maandag 4 juli werd bekendgemaakt dat we een nieuwe regering hebben.

Deze regering bestaat uit Frente Obrero (Anthony Godett), PLKP (Errol Cova) en MAN (Charles Cooper). Zoals gezegd is de combinatie FOL/PLKP wel een logische. De deelname van de MAN is dat veel minder. Ten eerste omdat de MAN een partij is die veel dichter bij de PAR en PNP staat. Ten tweede omdat de MAN duidelijk gesteld heeft niet met de PLKP samen te werken omdat deze partij niet te vertrouwen is.

Dit zegt de Amigoe van gisteren erover:

MAN is niet op principes teruggekomen
5 Jul, 2005, 17:38 (GMT -04:00)

WILLEMSTAD — MAN-voorzitter Paul de Geus spreekt tegen dat de MAN op haar principes is teruggekomen door akkoord te gaan met een samenwerking met de PLKP. De Geus heeft het in dit verband niet over een principe, maar over een politiek standpunt of de wens van de MAN dat zij niet met de PLKP wilde samenwerken. "En op een politiek standpunt kun je, als de omstandigheden veranderen en in het belang van het eiland, altijd terugkomen."

Het klinkt mij een beetje als D66 in de oren.

De nieuwe coalitie beschikt overigens over een minimale meerderheid. De Eilandsraad bestaat uit 21 zetels. De FOL beschikt over 7 zetels (eigenlijk 8 maar Rignald Lak heeft zich afgescheiden), de PLKP heeft er 3 en de MAN 2. Het is dus 12 tegen 9.

Posted by CasaSpider at 6:48 AM | Permalink | Comments (6)

Toen ik laatst vreesde in herhaling te vallen maakten de dames Willisha en Cyberjunk mij erop attent dat dat helemaal niet zo is. Immers, nieuwe lezers hebben de oude verhalen nooit gelezen en oude lezers zijn ze grotendeels vergeten.

Maar als ik nu schrijf dat wij zondagmiddag naar het strand van Kontiki en Mambo Beach zijn geweest, is dat dan echt compleet nieuw? Dacht het niet hè!

Op een strandbedje genoot ik van mijn welverdiende rust. Het zwemmen met Luchiano (7) zat er al op. De rust werd verstoord door een aankondiging die over het strand schalde.

"Attentie, attentie! Over vijf minuten begint de bikini-show alhier bij Kontiki Beach."

Waarvoor komt iemand zijn bed uit, wat zijn de drijfveren van een mens? De aankondiging van een bikini-show doet in ieder geval wonderen. Kwiek stapte ik van mijn bedje af en graaide naar de camera.

Even later stond ik in een uitstekende positie aan het eind van de pasarela. Grote genade, het Nederlandse woord daarvoor is me ontschoten, ik lijk Sylvia Kristel wel. In het Engels is het catwalk.

De modellen liepen af en aan en poseerden regelmatig precies voor mijn neus. Kennelijk verkeerden zij in de veronderstelling met een professionele fotograaf van doen te hebben. Mij kwam het wel goed uit in ieder geval.

Klik op de foto of hier voor de volledige serie van 23 foto's. Overigens is er ook filmmateriaal van de bikini-show, voor het geval er behoefte is aan een Gran Premiere...

Na al deze voorbijtrekkende schoonheden was de behoefte aan een nieuwe Chica de la Semana voor lachicamerengue.com iets kleiner. Zo had Lucy ook eens een vrije zondagmiddag.

Posted by CasaSpider at 6:22 AM | Permalink | Comments (27)

Dia di Bandera (Dag van de Vlag) is de nationale feestdag van Curacao en lijkt ieder jaar wel belangrijker te worden. Zaterdag 2 juli werd Dia di Bandera voor de 21e keer gevierd en wij waren erbij.

Dat wil zeggen, het officiele gedeelte 's morgens vroeg dat voornamelijk bestaat uit het hijsen van de vlag, het zingen van het Volkslied en vervolgens eindeloos lang durende toespraken hebben wij aan ons voorbij laten gaan. We volgden het met een half oog op televisie.

Om ongeveer half drie 's middags togen wij naar het Brionplein in Otrabanda. Het was er gezellig druk. Er waren vele eetstandjes waar gebarbecued werd en ook hotdogs waren volop te verkrijgen. Luchiano (7) wilde een suikerspin. Van tevoren wisten Lucy en ik al dat hij hem niet helemaal op zou eten en dat was ook zo.

Er waren diverse optredens op het Brionplein, het hoogtepunt waar iedereen op leek te wachten waren echter de Curacao Street Rockers. Dat was inderdaad leuk om te zien. Meteen erna stond een typisch Curacaose dans geprogrammeerd, meer voor de ouderen onder ons. Het plein stroomde snel leeg.

Wij gingen er ook vandoor. Vlakbij het Wilhelminaplein in Punda werd druk getrommeld. Deze activiteit bleek georganiseerd te zijn door een Evangelisch genootschap. Juist toen wij de overstap naar Pleincafé wilden maken werd ik geroepen door een jongedame die ik nog ken uit mijn begintijd bij Aqualectra, toen Kodela geheten. Het was de sympathieke Kenia. Zij heeft in Enschede gestudeerd en komt oorspronkelijk net als Lucy uit de Dominicaanse Republiek. We hebben een tijdje over allerlei zaken maar met name het geloof gesproken.

Even later zaten we dan toch achter onze La Trappe Tripel. Luchiano speelde op zijn GameBoy, Lucy en ik domino. Het werd 1-1.

Download Dia di Bandera 2005 (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 9,816,330 bytes.
Duration: 4.27 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:45 AM | Permalink | Comments (9)

Qua feestdagen zitten wij duidelijk in de magere jaren. Voor de werkgevers ofwel imperialistische uitbuiters (Hiram) is het tegenwoordig daarentegen Luilekkerland. Zij verdienen miljoenen, ja misschien wel miljarden extra.

Kerstmis 2004 viel op zaterdag en zondag, Nieuwjaar op zaterdag, Koninginnedag zaterdag. De Dag van de Arbeid was op zondag, maar werd gelukkig gecompenseerd met een vrije dag op maandag. Tenminste op Curacao. Moederdag? Op zondag.

O, was ik maar een imperialistische uitbuiter!

Vandaag, zaterdag 2 juli 2005, is het voor de 21e keer Dia di Bandera op Curacao. Voluit heet deze feestdag Dia di Himno i Bandera, in gewoon Nederlands de Dag van het Volkslied en de Vlag.

In het kader van het Droste-effect even een terugblik naar 2 juli 2004: "Grappig (vind ik zelf tenminste) is dat ik elk jaar min of meer hetzelfde schrijf, gelukkig heb ik een slecht geheugen!"

Vanaf 10 uur 's morgens vinden op het Brionplein in Otrabanda diverse activiteiten plaats. Vanmiddag gaan wij er een kijkje nemen. Vanmiddag, op zaterdagmiddag. Maar niet eerder dan dat wij onze twee Curacaose vlaggetjes aan de auto hebben bevestigd.

Posted by CasaSpider at 9:03 AM | Permalink | Comments (9)

Ergens in april maakte Don Amaro mij attent op het fenomeen Google Video (Beta). Het was naar aanleiding van een CasaMovie en ik besloot als test om een stuk of elf filmpjes te uploaden.

Aangezien dit project nog in testfase verkeert duurde het enige tijd voordat de movies daadwerkelijk te vinden waren.

Wederom Don Amaro (who else?) schreef in een comment dat het zover was. Als men CasaSpider intikt komen elf CasaMovies boven. Inmiddels staan ze allemaal geregistreerd, de laatste acht zijn waarschijnlijk echter pas over een maand of twee beschikbaar.

Een leuke, nou ja leuke, feature bij het uploaden van de movies is dat men kan aangeven of er betaald moet worden om ze te kunnen zien. Vooralsnog zie ik hier maar vanaf. Minder leuk is dat om de movies te bekijken een Google Video Viewer gedownload dient te worden. Waar dat nu weer goed voor is.

Het handigste overzicht van alle CasaMpeg's vindt men overigens hier.

Posted by CasaSpider at 8:28 PM | Permalink | Comments (11)