« May 2005 | Main | July 2005 »

June 30, 2005

De laatste schooldag

Dinsdag kreeg Luchiano (7) zijn rapport, maar woensdag 29 juni (zie schoolbord) was toch echt de laatste schooldag. Van dit schooljaar dan. Vreemd genoeg worden de ouders geacht om hun kinderen op de laatste schooldag vroeger op te halen dan gebruikelijk. Normaal is dat om kwart over twaalf, nu ging de school om half elf uit. Erg handig voor mensen die werken.

Het was nog een hele klus om Luchiano überhaupt naar school te krijgen op die laatste dag. Dinsdagavond begon hij al te mekkeren. "Ik ga morgen niet naar school, bijna niemand gaat morgen naar school, waarom ik dan wel?" Kalm legde ik hem de regels van het onderwijs uit en dat verzuim daarbij niet is toegestaan.

Marnix-school klas 3B met juffrouw BergenLuchiano: "Ik heb mijn rapport al. Wat moet ik daar dan nog doen?"
CasaSpider: "En als er nou helemaal geen kinderen komen, denk je dat dat leuk is voor de juffrouws?"
Luchiano: "C'mon man! Als er geen kinderen zijn gaan ze gewoon naar huis!"

Daar had hij wel een punt. Maar toch gingen we naar school. De Vigilante (Papiamentstalige krant) koop ik altijd bij Rita, op de hoek van de Marnix-school. Tijdens Luchiano's vakantie ga ik echter geen 14 kilometer omrijden voor een krant en daarom wilde ik nu graag afscheid van Rita nemen.

Om tien uur haalde ik Lucy op en gingen we eerst een kleinigheid kopen voor jufrouw Bergen. Juffrouw Bergen beschouw ik als de Reddende Engel van klas 2B. In het begin was juffrouw Marga Luchiano's juffrouw, maar helaas begon zij aan het eind van 2004 flink met haar gezondheid te kwakkelen.

Het inzetten van iedere keer andere invalkrachten kwam de orde en discipline in de klas bepaald niet ten goede. Op 18 april verscheen uit het niets tot grote opluchting van de ouders juffrouw Bergen. Voor mij is zij de ideale juf met de volgende tags: streng maar lief, serieus en toch grappig.

We namen afscheid van juffrouw Bergen en de paar kinderen die er waren. Volgens Luchiano was het toch wel een leuke dag geweest, met veel spelletjes. Het schooljaar 2004/2005 zit erop. Op naar klas 3B...

Klik hier voor een groter (800x703) exemplaar van de foto.

June 29, 2005

Het lievelingsdier van Gladys

Nadat Lucy op zondag 19 juni haar foto-sessie met Miove had beëindigd maakte zij nog een rondje over het strand. En warempel vond zij een tweede kandidate. Soms zit het mee!

Desde Rotterdam, Holanda: Chica de la Semana Gladys!Met een donkere schone verscheen Lucy aan mijn strandbedje. Gek is dat, bij donkere dames op Curacao ga ik er automatisch vanuit dat zij Spaans spreken. Dat was nu niet het geval.

Gladys is een echte Hollandse vrouw uit de mooiste stad van Nederland, tegenwoordig alom 010 genoemd. Aan mij de taak om de bedoeling van lachicamerengue.com en de Chica de la Semana uit te leggen. Getuige het feit dat zij even later met Lucy op pad ging is dat gelukt.

Na het maken van de foto's hielp ik Gladys een beetje met het invullen van de vragen. Zij moest erg lang nadenken over haar lievelingsdier. "Ja, vroeger was het een paard... maar nu?" Behulpzaam noemde ik allerlei dieren op: "Een leeuw, een tijger, een kangoeroe..."

"Een kangoeroe, haha!", lachtte Gladys. Wat zij niet wist is dat de kangoeroe mijn favoriete dier is. Ik heb er maar niets van gezegd. "Nou, doe dan toch maar het paard."

Foto's van Gladys en haar antwoorden op de vragen zijn te vinden bij La Chica de la Semana.

June 28, 2005

Lezen en schrijven

Lezen en schrijven zijn belangrijk. De meeste mensen, boekencopiërende monniken en sommige webloggers daargelaten, lezen veel meer dan ze schrijven. Lezen is te vergelijken met downloaden, schrijven met uploaden.

Vandaag kreeg Luchiano (7) zijn eindrapport. Het goede nieuws is dat hij over is, naar klas 3B om precies te zijn. Voor schrijven had hij een 5. Voor lezen, rekenen en Nederlandse Taal een 8. En voor gymnastiek trouwens ook.

Jammer van die 5. Van de andere kant bestaan er mooie programma's om te schrijven zoals Notepad en UltraEdit. En vi niet te vergeten.

"Hé, voor Godsdienst heb je ook een 8!", complimenteerde ik Luchiano.
"Godsdienst, dat hebben we eens niet", relativeerde hij zijn succes.

June 27, 2005

Het kartonnetje

Schrijven doen wij van links naar rechts en van boven naar beneden. Okay, in China doen ze het anders maar met die paar honderd man houden we nu even geen rekening.

Jaren geleden toen de internetverbindingen overal ter wereld schrikbarend langzaam waren bestonden er ook al internetverslaafden. Minder in aantal dan nu, maar eigenlijk waren zij de echte nerds.

Ik las eens een verhaal over zo'n nerd die op vakantie was in India. Hij bezocht de Taj Mahal met een kartonnetje voor zijn ogen. Heel langzaam schoof hij het kartonnetje naar beneden. Lijntje na lijntje werd het beeld van de prachtige tempel opgebouwd. Zo leek het precies op het downloaden van de foto via internet.

In mijn belevingswereld gaat downloaden altijd van boven naar beneden. Tot mijn verbazing staan er soms echter plaatjes op een website die van beneden naar boven opgebouwd worden! Een voorbeeld hiervan is de foto van Jacq in Lief Dagboek.

Hoe kan zoiets eigenlijk?

June 26, 2005

Hondenwasdag

Roland, de vogeltjes, natuurlijk Lucy en Luchiano (7)... ze komen allemaal regelmatig aan bod. Dat geldt niet voor onze honden Scooby Doo en Spider en dat is niet terecht. Het zijn lieve, waakse honden. Jammer genoeg blaffen ze zo vaak dat wij ons bed niet meer uitkomen om te kijken wat er aan de hand is.

Scooby Doo (links) en Spider (rechts)

(Klik hier voor 620x800)

Het grootste nadeel van de honden is dat ze iedere keer onder de karpatten (teken) zitten. Dat is zielig voor de honden en onsmakelijk voor ons. Eens per maand kopen we twee capsules Frontpage Frontline. Dat helpt eventjes. Deze week moet het weer gebeuren en daarom heeft Lucy de honden vandaag eens grondig gewassen.

Ook voor de Spiders is het vandaag wasdag. Dat doen wij straks in zee bij Kontiki en Mambo Beach.

Wie vandaag voor het eerst gewassen wordt is de vandaag om 14:40 uur in het Bronovo ziekenhuis te Den Haag geboren, nog naamloze dochter van Prinses Maxima en Prins Willem Alexander.

June 25, 2005

Verrietveld

Het duurt niet lang meer en de Telegraaf staat hier op de stoep om mij een contract aan te bieden. Deze krant heeft een lange traditie met betrekking tot het vinden van geniale kopteksten en deze hoort daar zeker bij. Verrietveld, een samentrekking van het Monseigneur Verriet Instituut en Gerrit Rietveld, de bekende Nederlandse architect/vormgever.

Hoe verzin je het!

Gewaardeerd reageerder Hubertus schreef in een commentaar op Broederpost dat hij dacht dat het Verriet instituut ontworpen was door Gerrit Rietveld. Ik haalde mij het instituut voor de geest en dacht: "Nou nee, dacht het niet. Dat instituut had ik zelf mooier kunnen ontwerpen." En toch is het wel degelijk in 1949 door Gerrit Rietveld bedacht.

Monseigneur Verriet Instituut Curacao, ontworpen door Gerrit RietveldBij ons donderdagelijkse bezoek aan Roland nam ik de camera mee om eens wat architectonische foto's van het gebouw te nemen. Dat viel niet mee. De foto hiernaast is dan ook niet van mijn hand.

Het mooiste aan het Verriet instituut is de uitgestrektheid. Het is een enorm terrein met veel open plekken, een speeltuin en een barretje met de toepasselijke naam Snek Trankil. Een snek is normaliter een eenvoudig barretje langs de kant van de weg en trankil betekent rustig. De meeste patienten van het Verriet doen het ook rustig aan.

Door de uitgestrektheid van het complex en de hoge bomen is het erg moeilijk om er een pakkende foto van te maken. Of Snek Trankil nu specifiek in het ontwerp van Gerrit Rietveld zat is mij niet bekend, op zijn minst de kleuren doen toch wel Rietvelds aan. De maquette geeft wellicht een beter beeld van het instituut.

Met Roland ging het wederom een stuk beter. Hij was net begonnen aan oefeningen met het looprek en dat ging zo goed dat men zei dat zijn dagen in het Verriet bijna geteld zijn. Dat is natuurlijk geweldig nieuws. Rolands doelstelling is voor zijn verjaardag op 12 juli thuis te zijn en weer (een beetje) te kunnen lopen. Bij voorkeur tegelijk met zijn dochter Kyra die op 11 juli één jaar wordt. Het is een nek-aan-nek race.

Wellicht dat het besef te revalideren in een gebouw dat ontworpen is door niemand minder dan Gerrit Rietveld bijdraagt aan het genezingsproces.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

June 24, 2005

Met de Spider naar Carré (7)

Situatie: Op het werk. Aan de tafels links naast mij zit tijdelijk een Zweed. Ik was zijn naam vergeten. De telefoon ging, het was I.

I.: "Hallo CasaSpider, zit Lars daar toevallig naast jou?"
CasaSpider: "Lars? Wie is dat?"
I.: "Die kleine..."
CasaSpider: "O, die oudere man?"
I.: "Ja, die!"

Tegen Lars: "Lars, a call for you!"
Tegen I.: "Ik hoop dat die geen Nederlands kan"
I.: "Woehaha!"

June 23, 2005

El Sapo El Sapo (14)

Subtitel: Een Sapo geheel gewijd aan de telefoon.

1.

Op mijn werk deel ik mijn kamer met een man of zes, zeven, acht, negen, tien. Soms is er iemand even niet. Juist van die persoon gaat altijd de telefoon over. Niet het beleefde aantal van een keer of vier, vijf, zes maar oneindig lang. Wij roepen dan met zijn allen: HIJ IS ER NIET! en vervolgens gaat iemand nieuwsgierig kijken wie er zo irritant aan het bellen is.

Laatst heb ik ontdekt hoe het komt dat mensen de telefoon oneindig lang over laten gaan. Het komt door de speakerphone. De beller zet zijn telefoon op speaker, toetst het nummer in en gaat door met zijn werk totdat degene die hij belt opneemt. Of totdat het tuut-tuut geluid komt. Hierbij pleit ik voor een verbod op het gebruik van speakerphones.

2.

Toen oud-collega Steven Poulina ons bedrijf verliet en terugkeerde naar Nederland kreeg ik zijn cellular (mobieltje). Het nummer was 562xxxx. In het begin kwamen er logischerwijs nog regelmatig telefoontjes binnen voor Steven Poulina.

Op een bepaald moment switchten wij van TDMA-telefoons naar GSM. Hiervoor diende het nummer gewijzigd te worden. Gelukkig bleven de laatste vier cijfers hetzelfde, alleen 562 veranderde in 512. Mijn nummer werd dus 512xxxx. De laatste tijd krijg ik zo nu en dan weer een telefoontje dat bedoeld is voor ene Poulina. Heel vreemd vond ik dat. Nu blijkt dat er een Poulina is met telefoonnummer 521xxxx. Dat verklaart het een en ander.

3.

Er lopen wat Zweden hier over de vloer in verband met een groot project. Zweden van Ericsson van de telefoons. Een van hen is een wat oudere man, niet onaardig verder. Laatst verraste hij me met de volgende uitspraak: "I like it here. Normally when I travel to a lower developed country I always get a stomach disease. On Curacao I don't have that problem. I like it here!"

June 22, 2005

CasaMovie: SQL on Mi Dushi

Hoe dichter men bij de evenaar komt, hoe minder verschil er is tussen de lengte van de dagen in de zomer en de winter. Op Curacao wordt het in december rond een uur of zes donker en in juni rond een uur of zeven. Ten noorden van de evenaar draait het kolkje in de gootsteen rechtsom, ten zuiden ervan linksom. Verder niet relevant maar toch leuk om te weten.

Vorige week vrijdag 17 juni stapte bijna heel SQL Integrator Curacao aan boord van Partyboat Mi Dushi. Van zeven tot elf uur maakten we een tocht over het Spaanse Water en keerden via Barbara Beach terug naar Caracasbaai. Het was een heftig boottochtje, want de volgende dag was Lucy grieperig, bleef Rafa maandag ziek thuis en heeft ook Manja het begeven.

Het was dus donker op de Mi Dushi en het kolkje in de gootsteen draaide gewoon rechtsom. Behalve foto's heb ik ook gefilmd met de nieuwe camera. Dat is het mooie van een Sony, er zit Nightframe en Nightshot op. Hierdoor is de camera te gebruiken als nachtkijker en kan men er tevens een F16 mee neerhalen. Sommigen vreesden (hoopten?) zelfs dat het apparaat over een X-Ray feature beschikte.

De beelden lijken enigszins op die van CNN tijdens de oorlog tegen Irak, maar dan op een Partyboat.


Vrijdag 17 juni 2005: SQL Integrator op Partyboat Mi Dushi


Download SQL on Mi Dushi (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 7,631,406 bytes.
Duration: 3.50 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

June 21, 2005

Miove

Voor de tweede opeenvolgende zondag namen we de nieuwe camera mee naar het strand. De zon was fel, toch waren er niet zo heel erg veel mensen. Ik voorzag een zwarte dag qua Chica de la Semana.

Gelukkig was het zondag Vaderdag, alle vaders op aarde alsnog mijn hartelijke felicitaties. Lucy vond dat ze vanwege Vaderdag extra haar best moest doen om een meisje te vinden. En haar best deed ze.

Ik wees een mooi meisje met een oranje/rode bikini aan. Het was een Nederlands meisje en ze was in een groepje, meestal voldoende aanleiding voor Lucy om haar links te laten liggen. Ditmaal liep ze er direct op af, helaas tevergeefs.

Desde Santo Domingo, Republica Dominicana: Chica de la Semana Miove!Schuin achter mij zat een jongedame in witte bikini op een houten tafel. "Wat vind je van dat meisje hier schuin achter mij?" Lucy kende haar wel, het was een Dominicaans meisje in een groepje waarvan een andere dame al eens Chica de la Semana was geweest. Het meisje heette Miove, wat een sensuele naam, en wilde wel poseren. Ze moest zich alleen nog even opmaken.

In de tussentijd kwamen er twee meisjes aanlopen waarvan er een wel zeer aantrekkelijk was. Lucy was echter op Miove aan het wachten en liet de nieuwe dus gaan. De meisjes van Mioves groepje bemoeiden zich nogal met de plaatsen en de posities die voor de foto's ingenomen dienden te worden.

De resultaten zijn te bezichtigen op lachicamerengue.com onder La Chica de la Semana. Een groter exemplaar van de afgebeelde foto is beschikbaar: 800x600.

Na de fotosessie vult het model altijd een formulier met een paar vragen in. "Wat is je favoriete fantasie?" is een van die vragen. Tot mijn verbazing hebben sommige mensen helemaal geen fantasie, maar Miove wel. Zij wil de liefde bedrijven in een duikboot die richting de Atlantische Oceaan koerst.

Richting de Atlantische Oceaan koerst, hoe kom je erop!

June 20, 2005

Maiden Flight

Op donderdag 9 juni zijn de eieren van onze suikerdiefjes uitgekomen. Vanaf dat moment wordt het spotje in de woonkamer bevolkt door twee of drie kleine vogeltjes. Omstreeks voedertijd is het een heel gekrijs.

Maiden Flight eindigt bij gaas van rommelhokZo nu en dan probeer ik het geluid van pa of ma Suikerdief na te bootsen om de jongen beter te kunnen zien. Daar trappen ze echter niet in. Ik kan sowieso slecht stemmen nadoen.

Zondag zat ik wat op de laptop te werken toen er een grijs balletje uit het spotje kwam fladderen. Het was de Maiden Flight van het sterkste jonge vogeltje. Ontzettend knap dat zo'n dier tien dagen na geboorte al kan vliegen. Ik kan het nog steeds niet.

Het was grappig om te zien, want de coördinatie ontbrak enigszins. Het vogeltje vloog op het licht af en kwam uiteindelijk tegen het gaas van ons rommelhok aan.

Wanhopig probeerde het diertje verder naar buiten te komen. Pa Suikerdief vloog via het toilet naar buiten en communiceerde vanaf de buitenkant van het gaas met zijn kind. "De andere kant op, oen!" of iets van die strekking.

Intussen was de moeder op een strategische plaats in de kamer gaan zitten en maakte een bepaald geluid om het jong haar kant op te krijgen. Het was een mooi staaltje ouderlijke opvoeding. Na een tijdje fladderde het jonge vogeltje terug.

Voor de liefhebber van vogelfoto's: dezelfde foto maar dan groter, nog een en het jong met uitgevouwen vleugel.

June 19, 2005

SQL op de Mi Dushi

Het SQL Activity Committee bestaat uit een paar enthousiaste en actieve werknemers van SQL Integrator Curacao. Regelmatig valt er een uitnodiging in de mailbox voor een leuke... uhm... activiteit. Vrijdagavond was de beurt aan de Mi Dushi Partyboat. Niet te verwarren met de Tattoo Partyboat op Aruba, waarvan disc-jockey Steve Gregory Croes (26) afgelopen week als vierde verdachte is aangehouden in de zaak Natalee Holloway.

Daar heeft de Mi Dushi Partyboat niets mee van doen. Mi Dushi betekent zoveel als Mijn Schatje en een schatje was het, die boot. Na de eerste uitnodiging was het eerste wat Lucy aan mij vroeg wat ze aan moest trekken op de boot en speciaal wat voor schoenen. Ik vroeg het aan Lahrn en belde naar Sandra. Beiden zeiden dat het glad kon zijn op de boot zodat sportschoenen de beste optie waren.

SQL Integrator op de Mi Dushi PartyboatDat schreef ook expert (qua schoenen) Manja in de tweede uitnodiging. Lucy deed haar gymschoenen aan maar nam voor de zekerheid haar elegante open schoenen met (hoge) hakken mee.

Babysit Anita was keurig op tijd en om iets over zessen vertrokken wij naar Caracasbaai. Bij aankomst keek Lucy eerst naar de schoenen van de dames die er al waren en wisselde daarop direct haar gymschoenen in voor de hoge hakken.

Het was nog licht toen de boot vertrok. Als onderdeel van deze SQL-activiteit was iedereen aangespoord om zijn camera mee te nemen. Er zijn prijzen te verdienen in maarliefst vier categorieën en een van die categorieën is de beste Sunset Picture. Vrijdag wordt de uitslag bekend gemaakt. De boot vertrok en de eerste bestemming was het Spaanse Water. De muziek ging aan, de bar open en de stemming zat er meteen goed in.

Ino was in het begin wel bijzonder fanatiek aan het fotograferen. Hij heeft een Canon G2, een hele mooie camera, maar het probleem is dat het apparaat in het donker bijna niet scherp te stellen is. Hierdoor mislukken veel foto's. Ino moest het dus hebben van het eerste halve uurtje.

Lucy en ik kletsten even met een bemanningslid van de Mi Dushi. Ik had gehoord dat de boot te koop stond en dat was ook zo. Mocht de boot niet verkocht (kunnen) worden dan wordt zij opgeknapt en komt er een extra verdieping bovenop. Zo kunnen er nog meer mensen mee. Ik vermoed dat wij met een man of 40 waren, maar het bemanningslid vertelde dat als wij om elf uur 's avonds weer in de haven zouden aanleggen er ruim honderd man stond te wachten om een nachtelijke trip met de Mi Dushi te maken.

SQL Integrator op de Mi Dushi PartyboatAan het eind van het Spaanse Water voeren we dezelfde route terug en zetten koers richting Barbara Beach. Als ik het me goed herinner legden we daar aan, maar op een gegeven moment verloren de meeste opvarenden het besef of we nu aan het varen waren of niet. Het was ook wel erg donker.

Nog even terugkomend op de hoge hakken. Plotseling was er wat consternatie en Lucy riep naar mij dat ik een foto moest maken. Watskeburt? De Poolse vriendin van Engelsman Paul Goodliffe was met haar hak tussen twee planken van het dek terechtgekomen en zat vast. Er moest stevig aan de schoen gewrikt worden voordat hij los kwam. Het was me wat.

De BBQ op de boot werd al aangestoken maar voor we mochten eten was er een quiz gepland. We werden in teams ingedeeld en Paul schreeuwde de vragen vanaf het bovendek naar beneden. Lucy en ik zaten met Sander Groenen in team Santos. Vorig jaar werd Santos waarvoor Pele vroeger uitkwam kampioen van Brazilie. Op de Mi Dushi maakte Santos heel wat minder klaar, maar wie weet er nu ook dat het Seaquarium beschikt over tien dolfijnen. Wij dachten vijf.

De saté's en spare-ribs van de barbecue werden geserveerd, door sommigen werd domino gespeeld en weer anderen waren aan het dansen. Toen de haven bijna weer in zicht was begon er nog een heuse limbodans competitie die uiteindelijk werd gewonnen door Richard Maat. Maar ja, die is net zo dun als de stok die hiervoor gebruikt wordt. Gefeliciteerd, Richard.

Toen we aanlegden in de jachthaven stonden er inderdaad veel mensen te wachten. Volgens mij hadden we ongemerkt kunnen aansluiten voor nog een tripje. Maar wij reden snel naar huis om te constateren dat Luchiano de hele avond met zijn GameBoy had mogen spelen.

Zo hebben we ons op vrijdagavond alle drie uitstekend vermaakt. De complete serie met 48 foto's van de SQL op de Mi Dushi Partyboat is hier te vinden.

June 18, 2005

Broederpost

"Hé, waar is Luchiano?", vroegen Roland en Barbara tegelijkertijd toen Lucy en ik donderdagavond bij het Verriet instituut binnenstapten. Ik had Luchiano (7) om vier uur naar het verjaardagsfeestje van zijn klasgenoot Matthew gebracht. Om zeven uur moesten we hem ophalen.

Roland zag er weer een stuk beter uit dan een week geleden, toen hij nog aan het infuus zat met antibiotica tegen de ziekte van Lyme. Tot zijn verbazing was er nadien nog steeds geen bloed geprikt om vast te stellen of Lyme nu uit zijn bloed is verdwenen. Het is kennelijk bijzonder moeilijk om dokter Ricardo te bereiken.

Ino kwam binnenwandelen. Lucy speelde met Kyra, de dochter van Roland en Barbara, in het speeltuintje. Net toen ik daar een paar foto's van wilde maken kwamen ze terug.

Roland op de goede wegBarbara begon meteen Kyra's haar op te tutten.
Lucy probeerde haar te laten staan.
Barbara wilde wel eens met iemand anders dan met Roland op de foto. Gelukkig was Ino voorhanden!
Nogmaals Roland, maar nu in groter formaat.
En omdat ze zo mooi is een laatste foto van Kyra.

Tot zover het foto-gedeelte. We moesten plaatsmaken want er kwam een bed op wieltjes langs. Er lag een jonge Antilliaan in met een kooiconstructie om zijn hoofd. Hij lag op zijn zij en het bed werd in zodanige positie gemanoevreerd dat hij televisie kon kijken. Het bed werd geduwd door een broeder. "Ga eens aan de kant", zei hij tegen Roland. "Anders moet je een parkeerboete betalen."

Ze maakten wat grappen over en weer. Het is een goedgemutste broeder. In het Verriet heeft het personeel een eigen postvak. Op dat postvak staat Zusterspost, tenminste tot voor kort. De broeder had zich hier eens over beklaagd bij Roland en deze adviseerde hem om over het woord Zusters een papier met Broeders te plakken. Dat vond de broeder een geniaal idee en hij voerde het meteen uit.

Aangezien de broeder de enige broeder is hebben de zusters uiteindelijk de s van Broederspost weggehaald. Nu is het dus Broederpost.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

June 17, 2005

Natalee Holloway (2)

Op dinsdag 14 juni berichtte ik over het toevallige feit dat de zeventienjarige verdachte Joran van der Sloot in hetzelfde celblok was opgesloten als Abraham Jones, de eveneens verdachte bewaker van het Allegro Resort. Aan deze bewaker vertelde Joran dat hij door Satish en Deepak Kalpoe met hun auto was thuisgebracht waarna de twee broers met Natalee verder reden. Tevens vreesde Joran er door de gebroeders Kalpoe ingeluisd te worden.

Op woensdag 15 juni werd bekend dat de andere bewaker van het Allegro Resort Antonius "Mick" John en de oudste van de twee Surinaamse verdachten Deepak Kalpoe ook heel dicht bij elkaar gedetineerd waren. En ook Deepak vertelde zijn versie van het verhaal aan de bewaker. Wat een toeval allemaal.

Volgens Deepak hadden zijn broer Satish en hij juist Joran en Natalee afgezet vlakbij het Marriott hotel. Zelf waren zij gewoon naar huis gegaan.

Een bizarre situatie als bovenstaande waar is. De beweringen zijn niet namelijk niet afkomstig van de jonge verdachten zelf, maar van de advocaten van de twee bewakers die stelden dat Joran en Deepak zo openhartig tegen hun zijn geweest. Indien waar dan is het 100% zeker dat ofwel Joran van der Sloot, ofwel Deepak Kalpoe gelogen heeft. Of misschien wel allebei.

Sommige mensen vragen zich (terecht) af hoe het mogelijk is dat zulke jonge verdachten (Joran is 17, Satish 18 en Deepak 21) zo lang tegen de immense druk bestand kunnen zijn als één van hen daadwerkelijk Natalee Holloway vermoord heeft.

Van de andere kant, waarom heeft tenminste één van hen gelogen over datgene wat gebeurd is en zijn zij aanvankelijk met een geheel andere, gemeenschappelijke versie naar buiten gekomen?

Het blijft een trieste zaak.

Ook triest is hoe door enkele mensen in de Verenigde Staten wordt gereageerd op deze kwestie. Een aantal radiostations is een aktie aan het opstarten om Aruba te boycotten. Een volledig irrationele beslissing. De actie heet: Ban Aruba! Wat de boycotters waarschijnlijk niet weten is dat Ban in het Papiaments een afgeleide is van het werkwoord bai dat gaan betekent. In het Papiaments betekent Ban Aruba! derhalve: "Laten wij naar Aruba gaan!"

June 16, 2005

Mussen

Luchiano (7): "Zijn er mussen op Curacao?"
CasaSpider: "Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik denk van wel, want mussen zijn de gewoonste vogels ter wereld."

Luchiano: "Wat doen mussen, vliegen en nesten bouwen?"
CasaSpider: "En eten en kinderen maken."

Luchiano: "Is dat alles?"

June 15, 2005

In nog geen honderd jaar

In principe ben ik tegen het hebben van een dubbele nationaliteit. Men behoort tot één land, ongeacht waar iemands voorouders vandaan komen. Ik bedoel, de hele overbevolkingsproblematiek met al zijn negatieve gevolgen... wie weet bestaat die wel alleen doordat mensen met meerdere nationaliteiten dubbel geteld worden.

Even serieus.

Rita Verdonk is (was?) in Marokko. Het is overigens ongelofelijk jammer dat zij geen echtgenoot heeft die haar daar achter kan laten. Van de andere kant, kunnen wij dit Marokko aandoen?

Serieus zijn valt nog niet mee!

Minister Verdonk dacht afgesproken te hebben dat het inleveren van de Marokkaanse nationaliteit door derde-generatie Marokkanen bespreekbaar was gemaakt en op de agenda komt.

"In nog geen honderd jaar. Nooit!"

Dat is wat de Marokkaanse minister van Informatie Bin Abdallah hier gisteren in Rabat over te melden had. Rita Verdonk is verbaasd en gaat om opheldering vragen.

Voor extra achtergrondinformatie googlede (is dit een correcte vervoeging?) ik op "rita verdonk leugen". Tot mijn verbazing verschijnt het CasaLog als eerste in de resultaten. Het is echter enigszins dubieus om eigen posts als bewijs te gebruiken.

Ondanks dat ik in principe tegen het hebben van een dubbele nationaliteit ben kon ik bij het zien van Rita Verdonks reactie een glimlach niet onderdrukken. Geen beter vermaak dan leedvermaak.

June 14, 2005

Natalee Holloway

Ergens in de ochtenduren van maandag 30 mei 2005 is de 18-jarige Natalee Holloway op Aruba verdwenen. Zij behoorde tot een groep van 124 leerlingen van een middelbare school uit Mountain Brook, Alabama die een schoolreisje maakte naar Aruba. Haar laatste avond bracht zij door in nachtclub Carlos 'N Charlie's. Van daaruit stapte Natalee om 01:30 uur in een auto met Satish en Deepak Kalpoe alsmede de 17-jarige Joran van der Sloot. Deze laatste is zoon van een Nederlandse rechter op Aruba, Paulus van der Sloot. Na dit autoritje is er niets meer van haar vernomen.

Natalee Holloway, vermist op ArubaWat is er gebeurd? Bovengenoemde drie personen zijn de laatsten die Natalee lijken te hebben gezien. Uiteraard was de politie zeer geïnteresseerd in hun verhaal. In de eerste versie hiervan zijn zij met hun vieren naar de vuurtoren nabij Arashi Beach gereden. De gebroeders Kalpoe zaten voorin, Joran en Natalee achterin. Naar verluidt pleegden zij sexuele handelingen.

Om 02:00 in de ochtend zouden zij Natalee hebben afgezet bij haar hotel, het Holiday Inn. Zij zou daar gestruikeld zijn en vervolgens opgevangen door een donkere man die eruit zag als een bewaker.

Mede op grond van deze verklaring werden op zondag 5 juni Abraham Jones en Antonius "Mick" John, beiden bewakers van het nabijgelegen wegens renovatie gesloten Allegro Resort aangehouden.

In de tussentijd hield justitie de drie jongelui scherp in de gaten. Hun telefoons werden afgeluisterd. Op de tapes van de beveiligingscamera's van het Holiday Inn hotel zijn geen beelden van de thuiskomst van Natalee gevonden. Het gezicht van Joran van der Sloot vertoonde schrammen. Volgens hem veroorzaakt door een val. Bovendien werden in de auto bloedsporen gevonden.

Op donderdag 9 juni werden Joran van der Sloot (06.08.1987), Satish Kalpoe (30.07.1986) en Deepak Kalpoe (06.10.1983) aangehouden en in verzekerde bewaring gesteld. Ook de twee bewakers van het Allegro Resort bleven gedetineerd. Toevallig (?) zaten Joran van der Sloot en bewaker Abraham Jones in hetzelfde celblok.

Volgens Chris Lejuez, advocaat van Abraham Jones, kwam Joran van der Sloot met een nieuwe versie van de gebeurtenissen. Joran verklaarde (huilend) aan Jones dat hij zich zorgen maakte erin geluisd te worden door de Kalpoe broers. In werkelijkheid was Joran helemaal niet meegegaan naar de vuurtoren, maar was hij thuis afgezet.

Satish Kalpoe, Joran van der Sloot en Deepak KalpoeOp de achterbank had hij email-adressen uitgewisseld met Natalee. Zij reed vervolgens met de twee broers weg. De eerste versie van het verhaal hadden de jongens met zijn drieën bij hem thuis aan het zwembad verzonnen. Nogmaals, dit is verklaard bij monde van Chris Lejuez. Satish en Deepak Kalpoe beweren ondertussen dat juist Joran van der Sloot alleen met Natalee Holloway is uitgestapt bij Arashi Beach.

Inmiddels zijn de bloedsporen in de auto toebehorend aan Deepak Kalpoe onderzocht en schijnen deze niet van Natalee afkomstig te zijn. De kwade genius in de verdwijning van Natalee lijkt met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gezocht te worden onder de drie jongens. Op maandagavond 13 juni zijn de eerder verdachte bewakers Abraham Jones (28) en Mickey John (30) derhalve vrijgelaten.

Opvallend is de grote aandacht voor deze trieste kwestie. Vanuit de Verenigde Staten zijn maarliefst 15 (?) FBI-agenten naar Aruba afgereisd om assistentie te verlenen. Volgens bronnen heeft vader David Holloway connecties met George Bush. Ook de aandacht van de media in de USA is bijzonder groot. Dat geldt overigens ook voor Curacao waar dagelijks op het journaal een apart item wordt uitgezonden over de ontwikkelingen bij het zoeken naar Natalee Holloway.

De kans dat Natalee ooit nog levend tevoorschijn komt lijkt inmiddels bijzonder klein.

Links

Relevante personen

  • Theresa Croes-Fernandes, procureur-generaal.
  • Karin Janssen, hoofdofficier van justitie.
  • Jan van der Straten, assistent van hoofdofficier van justitie.
  • Amalin Flanegin, officier van justitie (Vervangster van Karin Janssen? Dit wordt ontkend door Theresa Croes-Fernandes).
  • Vivian van der Biezen, woordvoerster Openbaar Ministerie.
  • Dick van den Brink, rechter-commissaris en gewoonlijk werkzaam op Curaçao.
  • Anthony Carlo, advocaat van Joran van der Sloot.
  • David Kock, advocaat van Satish Kalpoe.
  • Rudy Oomen, advocaat van Deepak Kalpoe.
  • Chris Lejuez, advocaat van Abraham Jones.
  • Noraima Pietersz, advocaat van Antonius "Mickey" John.

June 13, 2005

The Legend of Zelda

Eind oktober vorig jaar kreeg Luchiano (7) voor zijn verjaardag een Nintendo GameBoy Advance SP. Zijn eerste spel was Power Rangers. Na een week of twee kwam daar Super Mario bij. Dat spel was een grote hit in ons huis. Lucy en Luchiano vochten bijna om de GameBoy. Op andere momenten speelden zij broederlijk samen om Mario door het avontuur te loodsen.

The Legend of Zelda - The Minish CapHonderden uren speelplezier zitten er in Super Mario. Tijd voor een nieuwe uitdaging. Zaterdag liepen we door Punda, op zoek naar een camera. Bij Boolchands zag Luchiano het spel The Legend of Zelda - The Minish Cap liggen. Over Zelda had ik al eens zeer positieve reviews gelezen. We besloten het spel te kopen. Niet bij Boolchands maar bij een iets goedkopere zaak.

Luchiano vond Zelda al snel leuker dan Super Mario. Lucy moest er even aan wennen, met name aan de lappen (Engelse) tekst die men gedurende het spel te verwerken krijgt. Luchiano leest ze probleemloos. De batterij van de nieuwe camera was aan het chargen en zou daar rond zes uur mee klaar zijn. Dan konden we hem mooi uitproberen bij Pleincafé Wilhelmina had ik bedacht.

"We gaan vandaag niet naar Pleincafé Wilhelmina", maakte Lucy mij duidelijk. Zelda's schuld.

Zondagmorgen zaten Lucy en Luchiano gezellig samen in een stoel. Ze waren Zelda aan het spelen. Bij het gevecht tegen de Big Green ChuChu leken ze even vast te zitten. "Hoe moeten we dat monster verslaan?" Om een of andere reden word ik in dergelijke gevallen ingeschakeld, terwijl ik helemaal niets van dat spel afweet. "Ga op internet zoeken wat we moeten doen!"

Vrij snel vond ik een gedetailleerde beschrijving (zie ook hier en zelfs in het Spaans) van het hele avontuur. Er stond ook in hoe de Big Green ChuChu verslagen diende te worden. Even later lukte het Luchiano waarna hij juichend door de kamer liep.

Wet&Wild 12.06.2005Jaren geleden speelde ik Leisure Suit Harry, Police Quest en Space Quest. Bij mijn illegale kopie van Space Quest zat een document met tips. Eigenlijk was het een volledige handleiding om het spel te spelen. Dat is niet leuk. In plaats van na te denken grijpt men bij het minste of geringste probleem al naar de handleiding.

Na het verslaan van de Big Green ChuChu belandden de twee spelverslaafden al snel in een andere moeilijke situatie. Meteen vroeg Luchiano mij wat ze moesten doen. "Neen, dat moeten jullie zelf maar uitvinden", vond ik. Gelukkig drongen ze niet aan.

Meestal vertrekken wij op zondagmiddag om tien voor drie naar het strand. Zaterdagnacht hadden we onweer gehad en de gehele zondag was het enigszins bewolkt. Geen enkele belemmering om te gaan zwemmen.

"Het is slecht weer. Het lijkt me beter om iets later naar het strand te gaan", gaf Lucy te kennen. Zelda's schuld.

En dus vertrokken we pas tegen half vijf naar Mambo Beach. We wilden erg graag een Chica de la Semana vinden om de nieuwe camera op uit te testen. Helaas is dat niet gelukt. Lucy sprak nog een mooie Nederlandse blondine in groene bikini aan. Ik moest erbij komen, maar het mocht niet baten. De schone dame vond van zichzelf dat zij niet fotogeniek was. Zij wilde wel, maar durfde niet.

Ter compensatie een foto van het gezelschap bij het Happy Hour. Tevens in 800x787. Het is nog laat geworden met Zelda.

June 12, 2005

De Casa's zijn grootouders!

Afgelopen donderdag 9 juni 2005 deelde Lucy mij per Yahoo Messenger mede dat ik opa was geworden. "Wat, heeft Luchiano (7) een kind?", schreef ik terug. "Neen, de eieren van onze vogels zijn uitgekomen."

Het betrof de vogels die sinds 5 mei een nest hebben gebouwd in een van de spotjes in onze woonkamer. Nou, dat de vogels het nest hebben gebouwd is wellicht iets teveel eer. Zo handig waren ze niet. Na een tijdje kon Lucy hun nerveuze gestuntel niet meer aanzien en propte zij een kluwen takjes en pluisjes in het spotje. Ziezo, een vogelnest in tien seconden. Binnenkort is Lucy te bewonderen in Eigen Nest.

Familie CasaBird bestaat nu uit vier of vijf gezinsleden

Voor de CasaBirds was het nu niet moeilijk meer om in de kluwen een mooi holletje te maken. Even later lagen er twee of drie eitjes in het nest. En sinds donderdag klinkt er regelmatig gepiep vanuit het spotje, dan hebben de jongen honger. We weten niet zeker of het er twee of drie zijn. Het maximum aantal opengesperde snaveltjes dat ik tegelijkertijd heb gezien is tot op heden twee.

De ouders van de nieuwgeborenen zijn nog steeds een beetje bang voor ons. Als wij bewegen of teveel lawaai maken verdwijnen ze schielijk. Lucy was bang dat de jongen te weinig voer kregen en legde af en toe wat brood vooraan in het nest. Om het de ouders gemakkelijker te maken. Blijkbaar lusten de CasaBirds echter alleen wormpjes.

Nooit gedacht dat ik nog eens benieuwd zou zijn wanneer mijn kleinkinderen kunnen vliegen.

June 11, 2005

Bibliotheek en camera

's Morgens gingen we naar de bibliotheek waarvan Luchiano (7) op 28 mei lid is geworden. De website van de bibliotheek biedt de mogelijkheid om in te loggen en vervolgens te zien welke boeken men geleend heeft en wanneer ze moeten worden teruggebracht. Tevens kan men de uitleenperiode verlengen en nieuwe boeken reserveren. Een prachtig systeem, maar men moet wel kunnen inloggen.

Hiervoor heeft men een code nodig die men bij de bibliotheek kan verkrijgen. Dat stond ook vermeld op een bordje bij de uitleenbalie. Aan een van de medewerksters vroeg ik om onze code. "Wilt u hier internetten?", luidde de wedervraag. "Neen, ik wil thuis internetten en daar inloggen op de bibliotheek website."

Er kwam een andere dame bij en in mijn beste Papiaments probeerde ik uit te leggen wat ik wilde. Al snel begreep ik dat de dames geen notie hadden van de door mij gewenste functionaliteit op de website. Toch bleven alle partijen vriendelijk. De dames haalden er een derde dame bij, de expert. Dat wist ik, want zij riep meteen al: "1234". Dat was de code.

Samen met de expert bekeken we de website en vonden de pagina. Zij tikte de barcode van Luchiano's pasje in en vervolgens de code, 1234. And we were in! Gelukkig kan men zijn code na het inloggen wijzigen, anders kan de hele wereld zien welke boeken Luchiano leent. Boeien! Het is overigens moeilijker Luchiano's barcode te raden (een cijfer of 15) dan zijn pincode.

Voor vaderdag krijg ik een nieuwe camera, dat is nog eens goed nieuws. De oude Sony DSC-S75 is nu precies vier jaar oud en aan vervanging toe. We hebben er zo'n 16.000 foto's mee gemaakt. Met de Sony ben ik bijzonder tevreden. Hij is simpel in gebruik, heeft een groot percentage geslaagde foto's ook in het donker en kan heel goed filmpjes maken.

Daarom wilde ik weer een Sony, ditmaal de V3. Helaas vonden we hem niet meteen. Bij Omni bood men mij een Nikon 8400 aan. Thuisgekomen zocht ik de test van deze camera op internet en zag dat hij movies maakt in Quicktime formaat. Daar hou ik niet van. Bovendien heeft de Nikon problemen met scherpstellen in het donker.

's Middags ondernamen we een nieuwe poging en we slaagden bij Freeport. De batterij van de V3 staat nu te laden. Met een beetje geluk kunnen we het apparaat straks uitproberen bij Pleincafé Wilhelmina.

June 10, 2005

El Sapo El Sapo (13)

1.

Toen we donderdagavond het Verriet Instituut binnenliepen en Roland in zijn rolstoel zagen zitten, schrok ik even. Aan de stoel bevestigd was een ijzeren paal met bovenin een plastic zakje, een infuus. Vorige week kwamen er nieuwe uitslagen van de bloedonderzoeken binnen die Roland al weken geleden heeft gehad om de diagnose te stellen waar uiteindelijk het Guillain-Barré Syndroom uit is gekomen.

Het bloedonderzoek leverde een verrassende uitslag op, behalve aan GBS lijdt Roland namelijk ook nog eens aan de ziekte van Lyme. Op Curacao komt deze ziekte volgens mij niet voor. Het is typisch iets dat men oploopt als men in een Nederlands bos van het pad afgaat. Nu is Roland regelmatig in Nederland geweest en de laatste keer ergens waar veel herten rondliepen. In dergelijke gebieden loopt men een verhoogd risico op de ziekte van Lyme. Met antibiotica schijnt deze aandoening goed bestreden te kunnen worden, vandaar het infuus.

Overigens gaat Roland dit weekend gewoon weer naar huis. Hij moet wel twee keer per dag een nieuw infuus krijgen. Hiervoor komt een verpleegster speciaal vanuit het Verriet naar zijn huis. Dat is toch een goede service en erg aardig bovendien.

2.

Bolivia is een groot land, twee keer zo groot als Frankrijk. Het is ook een erg arm land, als ik mij niet vergis het armste land van Zuid Amerika. Wat is eigenlijk de hoofdstad van Boliva? Een goede vraag. In het zuiden van het land wordt gas gewonnen. De winst hieruit verdwijnt voor een groot gedeelte naar het buitenland en voor de rest naar de blanke elite. Deze blanke elite woont in het zuiden. De rest van het land wordt voornamelijk bevolkt door Indianen. Door het grote verschil in welvaart kent Bolivia vele problemen. De blanke elite heeft hiervoor een originele oplossing in de maak: men wil zich afscheiden van Bolivia en doorgaan als een apart land.

Laat Rita Verdonk het maar niet horen! Immers, wat is gemakkelijker dan problemen tussen bevolkingsgroepen op te lossen dan zich afscheiden. Verdonk kan de Antillianen dus beter met rust laten. Na de Antillianen moeten namelijk de Marokkanen, de Turken, de Albanezen, de Joegoslaven, de Irakezen, de Iranezen en uiteindelijk de Belgen en de Duitsers Nederland uitgezet worden. Dan is het toch veel handiger om met degenen die men wèl in zijn land wil hebben een apart stuk in te pikken en de rest het maar te laten uitzoeken?

3.

"Als je morgen minstens 28 van de 33 opgaven goed hebt krijg je vrijdag en zaterdag een Happy Meal", beloofde ik Luchiano (7) donderdagmorgen voor aanvang van het tweede gedeelte van zijn Cito-toets. Vrijdagmorgen liepen we samen naar juffrouw Bergen. Zij pakte de toets erbij en Luchiano bleek 30 uit 33 gescored te hebben. Op de ranglijst van zijn 27 klasgenoten neemt hij een mooie vierde positie in.

Luchiano: "Papa, je had gezegd als ik 28 goed heb, dan..."
CasaSpider: "Ja jongen, vandaag krijg jij je Happy Meal."
Juffrouw Bergen: "Ja, belofte maakt schuld."

June 9, 2005

Cito-toets

Tegenwoordig krijgen kinderen in de tweede klas (groep-4) van de basisschool ook al cito-toetsen om hun oren om te bepalen of ze overgaan.

Gisteren en vandaag was het zover voor Luchiano (7). Dinsdagavond stopten we hem extra vroeg in bed. De ochtend is namelijk sowieso niet Luch's favoriete dagdeel.

Vanmorgen vroeg ik aan juffrouw Bergen hoe het gisteren gegaan was. Tot mijn opluchting en ook wel verrassing had Luchiano het eerste deel van de toets goed gemaakt: 24 goed van de 27 opgaven.

De juffrouw liet mij zijn fouten zien. De eerste fout was onnodig. Er stond "40=49-..." en Luchiano had doodleuk 89 ingevuld. Een kwestie van de vraag niet goed lezen.

De tweede fout maakte hij bij een opgave met de afbeelding van twee flatgebouwen. Naast deze afbeelding stond een drietal abstracte figuren met vierkanten en rechthoeken. De vraag luidde: "Als je in een helicopter boven de flatgebouwen vliegt, welk van deze figuren zie je dan beneden je?"

Grote genade! Hoe kunnen ze nu toch zulke dingen aan een kind van zeven jaar vragen? Immers, Luchiano heeft nog nooit in een helicopter gezeten!

Hopelijk is hij niet overmoedig geworden door het goede resultaat en heeft hij vandaag ook goed zijn best gedaan. Morgen zullen wij het weten.

June 8, 2005

Vakantieplanning

Projecten en vakantie zijn twee dingen die elkaar bijten. Met name Grote Projecten.

Stel er is een Project-X. De invoeringsdatum ligt ergens begin juli. Uiteraard dient er in de weken voorafgaand aan deze belangrijke datum van alles te gebeuren. En meestal is het zo dat vlak na het in productie nemen zich allerlei problemen voordoen.

Als een persoon die belangrijk voor Project-X is zegt dat hij de hele maand juli vakantie wil hebben wordt dit wellicht als een grap opgevat. Beter niet doen dus. Maar wanneer moet deze persoon nu zijn vakantie plannen?

Een woord dat onlosmakelijk met project, zeker in het geval van een automatiseringsproject, verbonden is, is vertraging. Het is niet ondenkbaar dat Project-X de maand juli doorsukkelt en in augustus of misschien zelfs pas in september of nog later wordt opgeleverd.

Achteraf had iedereen met gemak in juli op vakantie gekund. Het zijn van die vreemde dingen die men keer op keer ziet gebeuren maar waar weinig tegen te doen is als men er midden in zit.

Eigenlijk is vakantie ook een project.

June 7, 2005

Op de valreep: Claudia N.

Het was heet en ietwat benauwd op Mambo Beach afgelopen zondag. Zwetend in de zon liggen, dat is weer eens wat anders. Lucy had al tevergeefs haar rondjes gelopen om een Chica de la Semana te vinden voor lachicamerengue.com.

We lagen op onze bedjes met een blikje Amstel in de hand. Ik scande de omgeving en lette tegelijk op Luchiano (7) die in zee aan het spelen was. Een lange, ietwat magere man met grijs haar bewoog zich in mijn richting. Nu ben ik heel slecht in mensen herkennen, maar vreemd genoeg wist ik in dit geval meteen wie het was.

Desde Curazao: Chica de la Semana Claudia N.Vreemd genoeg, want ik had de man nog nooit van mijn leven gezien. Het was collega-weblogger Robert Noordberger van Robertopcuracao. Even later bleken we al heel wat van elkaar te weten. Iets dat in deze wereld steeds normaler wordt maar tegelijkertijd ook een beetje vreemd blijft.

Robert vertrok richting Lions Dive hotel waar het Tros-familiespektakel Te land, ter zee en in de lucht plaatsvond. Volgens mij met tobbedansen maar dat boeit niet zo.

Wij maakten ons gereed voor nog een uur Happy Hour bij Wet&Wild. We stonden er nog maar net toen een meisje met lang bruin haar en een jongen vlak langs ons naar zee liepen. Even later kwamen ze terug. Lucy vroeg het meisje of ze Chica de la Semana wilde zijn en dat wilde ze.

Zo stond ik daar in mijn eentje op het Happy Hour. Luchiano was druk bezig met een surfplank in zee en Lucy was dus foto's aan het maken. De overige mensen van onze club lieten het afweten of ze waren met zijn allen naar het tobbedansen aan het kijken. Het was allemaal de moeite waard, want de op de valreep gevonden Curacaose Claudia N. mag er zijn.

Klik op de foto om naar de Chica de la Semana pagina te gaan voor meer foto's van Claudia. Persoonlijk ben ik wel gecharmeerd van witte bikini's. Maar wat is eigenlijk de mooiste kleur voor een bikini?

June 6, 2005

Tong afbijten

Sommige mensen vragen zich wel eens af waarom bepaalde uitdrukkingen, vooral zeer flauwe, tot in de lengte van dagen blijven bestaan. Neem bijvoorbeeld het bekende Zo, de week is weer doormidden gezaagd uit de ambtenarenwereld als het woensdag is.

Iedereen heeft wel eens een zwaar gesprek, dat kan haast niet anders. Als men een zwaar gesprek voorbereidt bedenkt men vaak welke dingen men wel vindt, maar in dat zware gesprek beter niet kan zeggen. Hoe verleidelijk het soms ook is. Men moet dan zijn tong afbijten.

Hoe emotioneler men is, hoe groter overigens de kans dat men zijn tong in het zware gesprek niet goed kan afbijten. Alcohol is een bekende versterker van emoties.

Ik lag relaxed op mijn bed, was niet emotioneel en had geen alcohol op. Luchiano (7) en ik hadden het erover wie de leukste van ons tweeën is. Toen hij de deur uitliep riep ik hem terug. Ondanks dat het geen zwaar gesprek was moest ik eigenlijk mijn tong afbijten. Toch heb ik hem geleerd dat de leukste in huis de deurknop is. Want die geeft iedereen een handje.

Voorlopig doet Luchiano de deur met zijn voeten open.

June 5, 2005

Elanna 11 jaar

Ter gelegenheid van de elfde verjaardag van Elanna organiseerden Mark en Jackeline vanaf vijf uur 's middags een borrel. Tevens was het een kinderfeestje. Als aperitief luisterde ik zaterdagmiddag naar het verslag van de interland Nederland-Roemenie die wij met 2-0 wonnen.

Elanna snijdt de taart aan ter gelegenheid van haar elfde verjaardagTegen zessen arriveerden wij in Emmastad, een van de betere wijken van Willemstad. Het kinderfeest was reeds in volle gang, wij namen er snel een Polartje op.

Luchiano (7) had een rugzak met gameboys bij zich en concentreerde zich aanvankelijk daarop. Al snel zat de stemming er goed in, zeker toen de muziek aan ging en Braziliaanse Jackeline een demonstratie Samba dansen gaf.

De kinderen hadden de gameboys inmiddels opgeborgen en renden wat heen en weer. Af en toe was er gekrijs. Eenmaal was Luchiano de veroorzaker. "Ik mag toch wel even zijn neus dichthouden?", legde hij mij uit.

Het was tijd om de taart(en) aan te snijden. Jarige Elanna deed dit op professionele wijze. Inmiddels was de vrijdag nog uit het Verriet instituut ontsnapte Roland met vrouw Barbara en dochter Kyra ook gearriveerd.

Zo langzaam maar zeker was het kinderfeestgedeelte wel voorbij. Wij gingen naar huis. Wel, eerst nog even langs Nancy snack voor een Lomitu ku Batata (ossenhaas met patat).

Elanna's elfde levensjaar is goed ingeluid. Klik op de foto of hier voor de complete serie van 37 foto's.

June 4, 2005

Roland ontsnapt!

Hoe is het eigenlijk met Roland? Al zo'n twee maanden (!) lijdt hij aan het Guillain-Barré Syndroom. Op woensdag 13 april 2005 is hij met spoed opgenomen in het Sehos ziekenhuis. Na ongeveer een week kwam de ziekte tot stilstand en werd begonnen aan het herstel. Sinds maandag 9 mei gebeurt dat onder deskundige leiding in het Monseigneur Verriet instituut.

Het herstel verloopt voorspoedig. De opgaande lijn heeft ook een positieve uitwerking op Rolands humeur, hij ziet er relaxed uit en is vol vertrouwen. Bij ieder bezoek zien wij hem vooruit gaan. Een doorbraak vond vorige week vrijdag plaats. Roland ging naar het Happy Hour bij Wet&Wild. De verpleegsters leerden Richard V. een greep om hem gemakkelijk van zijn rolstoel in de auto te krijgen. Dit ging verbazingwekkend eenvoudig.

Wij waren van plan om ook naar het Happy Hour te gaan. Toen ik thuiskwam stond er echter al een maaltijd voor mij klaar. Na het eten ging ik heel eventjes op bed liggen. De enige juiste manier om op vrijdag na het werk niet in slaap te vallen is onmiddellijk naar een Happy Hour vertrekken en daar een paar biertjes drinken. Dat is er in ons geval dus niet meer van gekomen. Later hoorden we dat het erg druk en ook gezellig was bij Wet&Wild. Waarschijnlijk wist men dat Roland in aankomst was, vandaar.

Gisteren vertrokken we meteen na mijn werk richting het Verriet instituut. Toen we daar uiteindelijk aankwamen en de auto aan het parkeren waren kwam de bewaker uit zijn hokje. "Komt u voor Becht?", vroeg hij. "Jazeker!", antwoordde ik. "Nou, die is naar huis. Zijn vrouw heeft hem net opgehaald."

Roland was dus ontsnapt en wij waren er blij mee. Het eerste weekend naar huis is een nieuwe doorbraak. Laten we hopen dat het herstel zich in dit tempo door blijft zetten.

Wat moesten we nu doen, nu Roland ontsnapt was. We besloten naar het Happy Hour bij Wet&Wild te gaan, immers we hadden niet gegeten en waren dus niet moe. Collega Jeroen Koops was er ook met zijn vrouw en twee kinderen. We dronken een paar Amsteltjes en reden naar McDonalds waar Luchiano (7) een Happy Meal kreeg met een nieuw spelletje, Crash genaamd.

Hij ook weer blij.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

June 2, 2005

Dingen die ik niet begrijp (11)

Dick Grijpink, Hans Janmaat en Gerard van Gelderen van taxi-bedrijf ATC. Chauffeurs of bestuurders?Situatie: Het Amsterdamse taxi-bedrijf TCA.

Op de foto de leiding: Dick Grijpink, Hans Janmaat en Gerard van Gelderen.

Onbegrijpelijke uitspraak op het nieuws:

"De chauffeurs van TCA verdenken de bestuurders van zelfverrijking."

June 1, 2005

Referendum Europese Grondwet

Subtitel: Een stuk over het gevaar van analogieën en niet over de Europese Grondwet.

Stelling #1: De Europese Grondwet is voor veel mensen te complex om begrepen te worden.
Stelling #2: De Europese Grondwet is teveel op het hier en nu geschreven. In de toekomst lopen we erop vast.

De fiets die Luchiano (7) zondag gewonnen heeft lag in zijn onderdelen verspreid op een kartonnetje in de woonkamer. Complexe materie waar alleen echte specialisten iets van kunnen maken. Gelukkig hebben wij Lucy. Voor technisch minder onderlegde lieden als ik is het in elkaar zetten van zo'n fiets onbegonnen werk. Lucy heeft er zes volle uren aan besteed. Zij klaagde over de kwaliteit van de fiets, die was niet geweldig. Af en toe moest zij flink wrikken om net niet passende onderdelen passend te maken. Toen de fiets klaar was, was iedereen blij. Lucy omdat het werk erop zat, Luchiano omdat hij nu eindelijk kon fietsen en ik, ach ik ben eigenlijk al snel blij. De fiets staat te glimmen. De grote vraag is hoelang we er plezier van gaan hebben.

De relatie tussen het in elkaar zetten van een fiets en de Europese Grondwet


Stelling #3: De Europese Grondwet zorgt voor een vehikel waarmee Europa vooruit kan.

De landen behorend tot de Europese Unie regelen allerlei zaken zelf. Dit leidt tot een chaotische situatie waarin Europa nooit als één blok gezien kan worden ten opzichte van de Verenigde Staten, Japan en straks China. Europa nu is als de onderdelen van een fiets die verspreid liggen op een kartonnetje in de woonkamer. Met relatief weinig moeite zijn deze onderdelen samen te smelten tot een vehikel waar men daadwerkelijk mee vooruit kan komen. Dit vehikel is de Europese Grondwet. Iedere dag uitstel om aan het in elkaar zetten van de fiets te beginnen maakt de kans dat het er ooit van komt kleiner. Zeg daarom nu Ja tegen Europa!

Stelling #4: Een Nee tegen de Europese Grondwet zet de uiteenvalling van Europa in werking.

Francisco van Jole ziet een parallel met het begrip winst nemen uit de aandelenhandel. FvJ: "Ik zie deze Grondwet als winst nemen. Eindelijk toont Europa zich voortvarend en zet het een stap in de richting van een echte unie."

Winst nemen is iets positiefs. Hooguit kan de koers van het aandeel na het nemen van de winst nog verder stijgen. Hoe dan ook heeft men gewonnen. Nu Ja zeggen tegen de Europese Grondwet is echter absoluut niet hetzelfde als winst nemen. Immers, niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Wil men toch persé een analogie met de beurswereld gebruiken kan men even gemakkelijk stellen dat een Ja tegen de Europese Grondwet gelijk staat aan het kopen van een zogenaamde future. Met een kans op (grote) winst, maar ook met een kans dat men heel veel verliest.