« January 2004 | Main | March 2004 »

February 29, 2004

Een ei is geen ei

Luchiano krijgt een ei op zijn kopDe tijd was aangebroken om Luchiano (6) aan een oude, beproefde truc bloot te stellen. Levenswijsheid kan men nooit genoeg opdoen en ik wilde ook wel eens lachen. Geen beter vermaak dan, in dat kader.

CasaSpider, inspelend op Luchiano's materialistische inslag: "Luchiano, wil jij vijf gulden verdienen?"
Luchiano: "Ja papa, wat moet ik doen?"
CasaSpider: "Als ik twee eieren op jouw kop kapot mag slaan, krijg jij van mij vijf gulden. Makkelijk hè?"

Luchiano keek enigszins wantrouwend naar zijn moeder, maar de hebzucht won. "Ok, doe maar!". We gingen naar de keuken en ik haalde twee eieren uit de koelkast. Luchiano ging op de grond zitten, in afwachting van de gebeurtenissen.

Ik brak het eerste ei kapot op Luchiano's krullenkop. Vervolgens pakte ik het tweede ei, keek er even naar en zei: "Neen, dat tweede ei, daar heb ik geen zin in. Sorry, maar dan hoef ik je dus ook niets te betalen!".

Het duurde even voor deze verschrikkelijke waarheid volledig tot Luchiano doordrong. Hij ging met Lucy naar de badkamer om de eierstruif te verwijderen. Bij terugkomst zat het jong vol wraakgevoelens, dat belooft nog wat. Binnen vijf minuten had ik al een ijsklont in mijn broek en hij zint op meer.

Een ei is geen ei, maar wie een kuil graaft voor een ander zal storm oogsten.

February 28, 2004

Cuba Belgica

Na vele toezeggingen en de pech van vorige week zaterdag was het vrijdagavond eindelijk zo ver. De Cubanen gingen hun eerste Belgische biertje drinken: Duvel!

De mannen bleven tot zeven uur werken en zouden van daaruit naar ons toe komen. Een ritje van toch al gauw anderhalve minuut. Om precies zeven uur werd ik echter gebeld door UTS. Het was Venezolaanse consultant William. Er moest een database in de lucht worden gebracht. Aanvankelijk probeerde ik het af te handelen door telefonisch de commando's door te geven, maar al snel besefte ik dat het wellicht sneller en gemakkelijker was om zelf even te gaan. Ik vloekte een paar keer hardgrondig (potverdriedubbeltjes enzo), trok mijn schoenen aan, pakte mijn telefoon en constateerde dat de lijn nog openstond. Venezolanen kennen waarschijnlijk geen Hollandse krachttermen, maar ik denk dat hij wel in de gaten had hoe de vlag erbij stond.

Cubanen Willy & Reynaldo komen spare-ribs eten en Duvel drinkenLuchiano ging met me mee en binnen vijf minuten was het probleem opgelost. Nu konden we meteen de Cubanen meenemen, die zaten nog vrolijk te werken. Even later zaten we bij ons op de porch en kon ik de eerst ijskoude Duveltjes aanrukken. Het bier viel goed in de smaak, ondanks dat Willy geen echte bierdrinker is. Reynaldo was meteen verkocht en begon steeds meer op een Belg te lijken.

Lucy had een heerlijke maaltijd bereid: spare-ribs met knoflooksaus, rijst, salade en platano (bakbanaan). Het pannetje voor de afgekloven botjes vulde zich gestaag. Onze honden Spider & Scooby Doo vinden het prima als wij spare-ribs eten. Luchiano vermaakte het bezoek met verhalen wat er allemaal op school gebeurt en later met zijn piano.

Inmiddels was het tijd voor het serieuzere werk: domino! Het was lang geleden dat ik met twee tegen twee gedominoot heb. Het moeilijkste vind ik beslissen of je voor het spel van je partner gaat of je eigen spel wilt maken. Dat kan namelijk wel eens botsen. De eerste boom verloren we nipt.

Het dominoën verliep overigens niet snel. Met name Lucy zat op haar praatstoel en behandelde iedere keer als zij aan de beurt was een episode uit haar leven. Dat was best leuk en we wonnen nog ook. Het was al zo laat geworden dat we besloten de beslissende boom op een andere dag te spelen. De Cubanen gingen naar huis en wij kropen ons bed in.

Ik heb zo'n vermoeden dat Vreugdenhil Supermarket binnenkort twee vaste klanten uit Cuba erbij krijgt.

February 27, 2004

Venezuela wacht op 29.02

In Venezuela neemt de spanning toe. De oppositie probeert al twee jaar van president Hugo Chavez af te komen. Een korte samenvatting.

  • 2002, december: De oppositie begint op maandag 2 december een grootscheepse staking die het hele land plat legt. Tienduizenden mensen verzamelen zich iedere dag bij het presidentiële paleis Miraflores. Zij eisen nieuwe verkiezingen, hetgeen door Hugo Chavez wordt geweigerd, hij is democratisch gekozen tot 2006.
  • 2003, februari: Na bemiddeling van onder anderen de Verenigde Staten stopt de oppositie haar staking. Chavez belooft van zijn kant medewerking aan een Referendum Revocatorio, waarmee hij uiteindelijk afgezet kan worden.
  • 2003, juli: Voordat het Referendum Revocatorio kan plaatsvinden, dienen minimaal 2.4 miljoen Venezolanen een handtekening te zetten dat zij dit willen. De oppositie had deze handtekeningen in februari reeds verzameld. Ze werden door het Conseja Nacional Electoral (CNE) echter geweigerd, omdat het Referendum Revocatorio niet expliciet als doel van inzameling was vermeld. Tevens ontstond het recht op een Referendum Revocatorio pas op 20 augustus 2003, na de helft van Chavez' ambtstermijn, en mocht derhalve pas vanaf die datum een aanvang worden gemaakt met het inzamelen.
  • 2003, augustus: De oppositie maakt een begin om een nieuwe ronde van handtekeningen inzamelen te starten. Het proces verloopt traag, de regering en officiële instanties werken niet echt mee.
  • 2003, november: Van vrijdag 28 november tot en met maandag 1 december mag het Venezolaanse volk zijn handtekening zetten ten gunste van een Referendum Revocatorio.
  • 2003, december: Eind december worden de ingezamelde handtekeningen overgedragen aan het CNE. Het CNE heeft in principe 30 dagen de tijd om de handtekeningen te tellen, te verifiëren en te valideren.
  • 2004, januari: Het CNE vraagt een maand uitstel en prikt zondag 29 februari als nieuwe datum waarop de uitslag bekend wordt gemaakt.
  • 2004, februari: Reeds voor de datum van de officiële uitslag komen medewerkers van het CNE naar buiten met twijfels over de echtheid van vele handtekeningen. Honderdduizenden handtekeningen zouden (door de oppositie) gecopieerd zijn uit digitale bestanden van de grote banken. De kans dat het vereiste aantal van 2.4 miljoen valide handtekeningen gehaald wordt is niet erg groot. De oppositie beschuldigt het CNE van samenspannen met de regering, lees Chavez.

Inmiddels is de oppositie begonnen met het organiseren van demonstraties. Voor een massale staking is het nog te vroeg, dat zou bovendien desastreuze gevolgen hebben voor het economisch toch al zwakke Venezuela.

De visie van mijn Venezolaanse collega José, aanhanger van de oppositie: "Het CNE zal er alles aan doen om een eventueel referendum zolang mogelijk uit te stellen. Het CNE zal niet zeggen dat er een Megafraude heeft plaatsgevonden, maar slechts dat er twijfel over een groot aantal handtekeningen bestaat. Om die twijfel weg te nemen dient iedereen die een handtekening heeft gezet persoonlijk naar het CNE te komen om de handtekening te valideren. Dit betekent dat naar schatting 3.5 miljoen Venezolanen uit het hele land naar Caracas moeten reizen."

Volgens diezelfde José legt de regering bovendien druk op alle werknemers in overheidsdienst. Deze moeten tekenen dat zij géén handtekening hebben gezet. Doen zij dat niet, lopen ze een grote kans hun baan te verliezen.

Uiteraard heeft de regering een geheel andere visie. Helaas ben ik nog geen Venezolaanse Chavista tegengekomen. Ik blijf stug doorzoeken.

February 26, 2004

Kendrinali

Luchiano was erg vrolijk toen hij vandaag uit school kwam. Dat mocht ook wel, de schooljeugd had van maandag tot en met woensdag vakantie in verband met Carnaval. Onbegrijpelijk, de ouders hadden die vrije dagen veel harder nodig. Kinderen gaan vroeg naar bed en drinken geen bier.

De rij-indeling in Luchiano's klas is veranderd. Hij is verhuisd van de derde naar de eerste rij. Nu zit hij naast Rosmijna en niet meer naast Kendrinali, ik hoop dat ik haar naam goed heb geschreven. Mede daarom was hij zo blij vandaag.

Luchiano: "Gelukkig zit ik niet meer naast Kendrinali!"
CasaSpider: "Vind je Kendrinali niet leuk dan?"
Luchiano: "Neen, ik vind haar niet leuk. Ik heb al eens nagedacht dat ik nooit meer met haar wil praten!"
CasaSpider, volledig off-topic: "Is ze tenminste wel mooi, die Kendrinali?"
Luchiano: "Ja, ze is wel mooi. Maar niet leuk."
CasaSpider: "Is Kendrinali ook blij dat ze niet meer naast jou zit?"
Luchiano: "Dat weet ik niet."
CasaSpider: "Vindt ze jou dan wel leuk?"
Luchiano: "Neen, ze vindt mij ook niet leuk. Wij vinden elkaar niet leuk."

Morgen eens kijken hoe die Rosmijna eruit ziet...

February 25, 2004

Despedida 2004

Zondag vond de Gran Marcha plaats, maar op dinsdagavond wordt er afscheid (despedida) genomen van het Carnaval en gaan we officieel de Vastentijd in. Dat laatste moeten we nog maar afwachten, met aanstaande vrijdag een Duvel & Spare-ribs party in het vooruitzicht.

Op dinsdagavond wordt precies dezelfde optocht gelopen als op zondag, maar dan in het donker. Dat geeft een heel bijzondere sfeer. De stemming is (nog) uitgelatener. Het leek ons geen goed plan om Luchiano mee te nemen. Weliswaar heeft hij dankzij het Carnaval de hele week vrij, maar zondag wilde hij na tien minuten al naar huis.

Kruising tussen Hazes en Petalo!We besloten een babysit in te huren. Zij kwam om half acht en wij vertrokken meteen. Op de Julianabrug was het druk, ook reed er veel politie, ambulance en brandweer af en aan met zwaailichten en sirenes. In de Bon Futuro gevangenis was een vechtpartij uitgebroken, waarbij geschoten is. Drie gewonden moesten naar het Sehos ziekenhuis worden afgevoerd.

Gelukkig konden wij de auto op ons gebruikelijke plekje parkeren, niet ver van de lange trap naar beneden, naar Otrabanda. Lucy nam de trap ditmaal op blote voeten, de sportschoenen hadden we thuisgelaten. Beneden bij het ISAC-gebouw aangekomen, stortten we onze bijdrage in de pot, namen een Amstel en keken naar de heen en weer paraderende jeugd.

De optocht was meer dan een uur vertraagd. Ach, men staat daar lekker hoor, vlakbij het biertentje en met een mooi uitzicht. Een soort staand terras. Om ongeveer half tien bereikte de stoet onze lokatie. De politie was goed vertegenwoordigd en wilde ons al snel weer achter de hekken hebben. Cubaan Willy ondervond dat aan den lijve, hij kreeg een stevige por op zijn schouder toen hij niet snel genoeg gehoor gaf aan hun oproep.

Toch vond ik de agenten sympathieker dan zondag. Mijn vriend Bromsnor heb ik zelfs nog met Lucy op de foto gezet. Krijn was er ook weer bij, dat leverde een groot aantal compromitterende foto's op. Cubanen Reynaldo en Willy waren erg enthousiast, die houden wel van een feestje. Dat laatste geldt ook voor Lucy, die ik op de foto moest zetten met ex-premier Etienne Ys, drie politie-agenten, twee body-builders en nog wat losse mannen.

Om kwart voor twaalf kwamen de laatste deelnemers voorbij. Wij gingen er meteen vandoor, richting Nancy's Trucki Pan, om lomitu ku batata te gaan eten. Van al dat gefeest krijgt men namelijk honger! Helaas was Nancy dicht. Bij eetgelegenheden die wel open waren, stond zoveel volk dat de wachttijd meer dan een half uur zou bedragen. Uiteindelijk heb ik thuis twee bruine bolletjes met knakworst opgegeten. Met een glas chocolademelk.

Het verbranden van Rei Momo hebben we niet meegemaakt, maar dat is ongetwijfeld gelukt. Het was een perfecte feestavond, waarvan u in beperkte mate mee kunt genieten door middel van maarliefst 58 foto's. Gaat dat zien!

Overzicht van alle CasaSpider Carnaval Albums:

February 24, 2004

Payaso

Qua voetbaltrainers stond en sta ik aan de kant van de praktijkmannen. Cruyff en Koeman waardeer ik meer dan Van Gaal en Adriaanse. Sinds Adriaanse wat minder hoog van de toren blaast, ben ik hem echter toch iets sympathieker gaan vinden.

Co Adriaanse is een man van stellingen, daar hou ik wel van. Nadat AZ thuis met 1-5 van Roda JC had verloren, vond Adriaanse dat de nederlaag onverdiend was. "Ja, maar meneer Adriaanse, het is wel 1-5 geworden, hoor!", riep een journalist uit. "Ach, jullie met je scorebord-journalistiek!", diende Adriaanse de man van repliek. Die mag van mij zo in de Dikke Van Dale.

Toch moet Adriaanse oppassen met zijn grapjes. Voor je het weet ben je een soort Frits Korbach. In het Spaans hebben ze daar een mooi woord voor: Payaso ofwel Clown.

Afgelopen zondag maakte Co het in mijn ogen iets te bont met zijn theorieën. Nadat AZ zelf had gewonnen en PSV onderuit was gegaan tegen Heerenveen, vroeg een verslaggever of Adriaanse kansen zag op de tweede plaats in de competitie.

"Hoeveel punten staan we nog achter op PSV?", vroeg de AZ-trainer. "Nog 7", antwoordde de verslaggever. "Hmm, we krijgen PSV nog thuis, dus dan zijn het er nog 4. En PSV had erg veel geluk vorige week tegen Twente, dat ze in de laatste minuut nog de winst pakten. Als je die punten er ook aftrekt staan we nog maar 2 punten achter. Dat is te overbruggen".

Luchiano heeft wat problemen met rekenen op school, deze methodiek kan ik hem toch niet aanbevelen.

February 23, 2004

Gran Marcha 2004

Carnaval is feest Numero Uno op Curacao. Om een of andere merkwaardige reden valt het altijd op een zondag. Wij offeren er onze vaste stranddag met plezier voor op. De auto parkeren we een eindje over de Julianabrug, vlakbij een lange trap die naar beneden leidt, rechtstreeks naar het ISAC-gebouw aan de Roodeweg. De beste plek om de optocht langs te zien komen.

Het was weer een kleurige optocht!Lucy was uiteraard hooggehakt. Van vorig jaar had zij onthouden dat het niet echt gemakkelijk is om met hoge hakken de lange trap af te dalen. Dit jaar hadden we haar sportschoenen meegenomen. Bovenaan de trap, precies bij de eerste trede, werden de naaldhakken verwisseld voor de sportschoenen en beneden, precies bij de laatste trede, vond het omgekeerde proces plaats.

Van ons clubje arriveerden wij als eersten bij ISAC, gevolgd door Roland en Barbara en haar moeder. Voordat de optocht langskomt, loopt met name de jeugd heen en weer om elkaar te bekijken en te groeten: Ban Topa ofwel Laten wij ontmoeten. Het viel zowel Roland als mij op dat met name de jonge dames tegenwoordig schrikbarende lengtes bereiken. Zo schat ik de gemiddelde lengte van een Curacaose dame van ongeveer 18 jaar op 1.98 meter, met uitschieters tot om en nabij de 3.12! Regelmatig stond ik op ooghoogte met een knieholte.

Net voordat de optocht langskwam, dirigeerde de politie iedereen achter de hekken. Niemand mocht over de straat verder lopen vanaf het punt waar wij stonden. Dit jaar hield de politie hier zeer streng de hand aan, ja het is een en al Sero Toleransha wat de klok slaat. Tijdens de optocht gingen veel mensen, wij ook, natuurlijk toch voor de hekken staan om alles beter te kunnen bekijken en op de foto te zetten.

Swiebertje (de goeie) en Bromsnor (de kwaaie)...De meeste agenten maakten daar geen probleem van, een bruinhemd en een blauwhemd (met grote snor) echter wel. Uiteraard besef ik dat deze lieden slechts hun werk doen, maar hun toon paste bepaald niet bij een feest als Carnaval. Bromsnor was boos op mij, omdat ik me niet zo heel veel van zijn woorden aantrok. "Dan moet je straks niet kwaad worden he, dan moet je straks ook niet kwaad worden!", beet hij me toe.

Volgens mij was hij van plan om me of een knal te geven of te arresteren. Wijselijk hield ik me wat gedeisd, maar voelde wel eenzelfde soort afschuw tegen de agent als een (goedwillende) voetbalsupporter of demonstrant. Ja zeg, het is wel Carnaval!

Voor de rest was de sfeer uitstekend. Jammer genoeg was Krijn er niet, volgens mij voor het eerst in zijn leven. Tijdens de Carnavalsoptocht weet Krijn namelijk door zijn enthousiasme altijd de aandacht van alle passerende dames op zich te vestigen. Dat maakt het voor mij heel eenvoudig om een leuke foto te schieten.

In de optocht ontwaarden wij als deelnemers SQL Integrator collega's Kees Barneveld en Nathaniel Zoetrum. Verder werden Mila, Normelyn en Nohelia gesignaleerd. Voorts werd ik nog herkend als CasaSpider! Door Natascha van Xanga, ik snap niet dat zij mij niet eerder is opgevallen. Van de politici waren Etienne Ys en Errol Cova present. De foto van Lucy met Cova is helaas mislukt.

Over foto's gesproken, klik hier voor een impressie van de Gran Marcha 2004 met maarliefst 50 foto's!

Overzicht van alle CasaSpider Carnaval Albums:

Dinsdagavond trekt dezelfde optocht nogmaals door de straten van Otrabanda: de Marcha di Despedida ofwel Afscheidsmars.

February 22, 2004

Duvel (Not) en Cubanen

Donderdag was het bij ons al Duvel-avond, met Wim Jans. Als rechtgeaarde Belg heeft Wim in zijn leven al heel wat Duveltjes door de aderen laten vloeien. Zo niet mijn Cubaanse collega's Reynaldo en Willy. Die hebben nog nooit een druppel Belgisch bier geproefd.

Wel heb ik het er regelmatig met Reynaldo over gehad, dat Duvel zo ontzettend lekker is. "Goh, dat zou ik ook wel eens willen proeven", zei Reynaldo likkebaardend. Daarop antwoord ik steevast: "Ja, ik zal eens wat Duvel en Westmalle inslaan, dan gaan we een avondje bierproeven!". Met een doffe blik in zijn ogen en met matte stem verzucht Reynaldo vervolgens: "Ja, ja, dat zeg je iedere keer...". Als de Hollandse krenterigheid er niet zo duimendik bovenop lag, zou men het bijna Camp kunnen noemen, onze conversatie.

De Cubanen willen DUVEL!Bijna iedere zaterdag zitten Lucy, Luchiano en ik om een uur of zes op het terras van Pleincafé Wilhelmina. Aan de Duvel. "Waarom komen jullie zaterdag ook niet naar Pleincafé Wilhelmina?", vroeg ik Reynaldo. Hij vond het een goed idee. Wij waren er iets eerder en besloten alvast onze eerste Duvel te bestellen.

"De Duvel is op", sprak de serveerster. Dat zal men nu net zien. Komen er twee mensen helemaal uit Cuba om voor het eerst in hun leven een Duvel te proberen, is hij op! We bestelden twee Tripel van La Trappe, niet slecht maar hij haalt het niet bij de Tripel van Westmalle.

Reynaldo en Willy waren zwaar teleurgesteld en bestelden een ordinaire Amstel. Er moesten spijkers met koppen geslagen worden. Gewoontegetrouw begon ik: "Binnenkort zal ik eens wat Duvel inslaan en dan gaan we die met zijn vieren opdrinken!". Nu had ik echter buiten de waard in de persoon van Lucy gerekend: "En waarom maak je dan nu niet meteen een afspraak? Aanstaande vrijdag!". Reynaldo en Willy hadden daar geen probleem mee.

"Goed idee!", zei ik, "dan maken we meteen weer zo'n lekkere bak spare-ribs met knoflooksaus erbij". Ja, soms heeft CasaSpider een zetje nodig!

February 21, 2004

Costa!

De titel van deze post had ook kunnen zijn: Bekentenissen. Om met de deur in huis te vallen, ik vind Costa! een van de betere Nederlandse televisieprogramma's. Zo, dat is eruit.

In de aflevering van gisteren met Claudette, de lerares Frans, zat een aantal erg goed (leuk) geschreven scenes. De rol van Claudette werd vertolkt door Ariane Meijer, die in haar weblog schreef over het optreden als paaldanseres in Costa!.

Hoofdrolspeler Kurt Rogiers deed niet eens mee, is hij wellicht uit de serie geschreven?

Ik heb een advies aan de schrijvers van Costa!: "Jullie hebben talent, begin ook een weblog!"

February 20, 2004

Duvel & Domino

Wim kwam spare-ribs eten, Duvel drinken en dominoen!Mijn gewaardeerde semi-ex-collega Wim Jans is op het eiland! Wim is net als ik DBA en is daarenboven nog een Belg ook. Gisteren kwam Wim bij ons eten. Lucy had een grote schaal spare-ribs gemaakt met een voortreffelijke knoflooksaus.

Ik ben dan wel geen Belg, maar hou wel ontzettend van Belgisch bier. Mijn persoonlijke favorieten zijn Duvel en Westmalle Dubbel, die van Wim is Hoegaarden Grand Cru. Woensdag heb ik bij Supermarkt Vreugdenhil bijna de hele voorraad Duvel en Westmalle Dubbel weggekocht en Wim was zo vriendelijk om een driekwart literfles Duvel mee te brengen.

Na het eten wilde Lucy boerenbridgen. Terwijl ik de kaarten aan het uitzoeken was bedachten we dat dominoën eigenlijk veel leuker is. Wim kon nog niet (echt) dominoën, maar dat zouden Lucy en ik hem wel even leren. Ik denk dat wij ontzettend goede domino-leraren zijn, want al snel stond Wim op 8 winstpartijen en wij allebei slechts op 3.

Om kampioen van de avond te worden, diende men 20 partijen te winnen. Aan het eind werd het nog spannend, uiteindelijk stond Wim op 20, Lucy op 19 en ik op 14 verder weet ik het niet meer, want het scoreformulier is op mysterieuze wijze zoekgeraakt.

Eerlijk is vals, Wim heeft gewonnen en krijgt als prijs een kopie van de Merengue/Bachata-mix die tijdens het dominoën opstond.

Wellicht kan Wim een volgende keer ons wat extra domino-les geven...

February 19, 2004

Te snel geoordeeld!

Toen ik Luchiano vanmorgen in zijn klas afzette en de juffrouw groette, kwam zij naar mij toe: "Meneer, het was een misverstand gisteren!". Nieuwsgierig geworden hing ik aan haar lippen.

Wat bleek, toen Luchiano met het wisselgeld (2,50) naar het rek achter in de klas liep waar de tassen van de kinderen in staan, heeft hij het in de verkeerde tas gestopt. Er is namelijk één andere leerling met precies dezelfde Spiderman-tas als Luchiano. Dat is zijn vriendje Joash.

Toen de moeder van Joash vanmorgen de tas van haar zoon in gereedheid bracht, vond ze het geld. Zij vroeg onmiddellijk aan haar zoon hoe hij aan dat geld gekomen was. Joash had geen flauw idee. De moeder gaf het geld aan juffrouw James, die uiteraard wel meteen begreep hoe de vork in de steel zat.

Ik kreeg de 2 gulden 50 terug, maar was eerlijk gezegd veel blijer met het feit dat de situatie in klas 1B niet zo bedroevend is als ik gisteren vreesde. En met het feit dat de moeder van Joash precies de reactie vertoonde die ik in het stukje van gisteren voor mij zelf in een dergelijk geval in gedachten had.

Alle omstandigheden wezen in een andere richting, zelfs had ik al een "dader" op het oog. Ik heb echter te snel geoordeeld.

February 18, 2004

Jong geleerd...

Het is Carnavalstijd, hèt feest van het jaar op Curacao. Aanstaande zondag is de Gran Marcha, de grote optocht. Deze week worden er nog vele zogenaamde Jump-up's georganiseerd door bedrijven, scholen en carnavalsverenigingen. Bij een Jump-up kopen de deelnemers een t-shirt en mogen vervolgens enige kilometers achter of zelfs tussen een aantal geluidswagens met Tumba-muziek lopend dansen. Of dansend lopen.

Ook de Marnix School van Luchiano (6) heeft zijn Jump-up. Ik vind Luchiano nog iets te klein om mee te lopen. Als we van Centrum Supermarkt naar de Bankomatico lopen om geld op te nemen, vindt hij het al te ver. "Waarom gaan we niet met de auto, papa?". "Omdat het maar 250 meter lopen is, luilak!".

Het t-shirt wilde ik wel voor hem kopen, 7 gulden 50 is niet te duur dacht ik. Vanmorgen overhandigde ik 10 gulden aan juffrouw James. Toen ik Luchiano om kwart over 12 op kwam halen, vroeg ik hem naar het wisselgeld. Hij doorzocht zijn tas, zijn zakken, alles, maar vond het geld niet.

Ik had al zo'n vermoeden dat dit zou gebeuren. Het is onvoorstelbaar, maar in Luchiano's klas wordt veel gestolen! De kinderen moeten hun tas achterin de klas in een soort rek zetten. Het vermoeden is nu dat een van de kinderen die achter in de klas zitten, heeft gezien dat Luchiano geld in zijn tas stopte en het er vervolgens doodleuk uit heeft gehaald.

Ik was hierdoor enigszins geshockeerd en vind dat hier iets aan gedaan moet worden. Toevallig kreeg Luchiano gisteren nog een brief mee van juffrouw James. Een brief, waarvan ik u de volgende passage niet wil onthouden:

"Zij (de kinderen, red) verstoren de dagelijkse orde door te LIEGEN en te STELEN: dingen stiekem wegpakken als de ander naar het toilet gaat of even bij mij staat, zodat wanneer die weer naar zijn plaats terugkeert hij opeens iets kwijt is. Dan komt er ruzie, want die weet ongeveer wel wie het heeft genomen, maar kan het niet bewijzen, want die ander blijft volhouden dat hijzelf de eigenaar is van dat potlood, die gum, die slijper, die stift, enz. Dit moet eens een keertje afgelopen zijn!!!! Want dat is gewoonweg LIEGEN en STELEN en ik tolereer het niet."

Nu moeten de ouders elke stift, elk potlood en elk ander attribuut van hun kind van een merkteken voorzien. Dat vind ik best, maar het is natuurlijk wel de omgekeerde wereld. De "daders" en met name hun ouders dienen aangesproken te worden. Als ik zou merken dat Luchiano met andermans spullen thuiskwam, dan was hij nog niet jarig. De volgende dag mag hij het persoonlijk aan de eigenaar teruggeven, met de excuses erbij.

Nou ja, ik moet nog even wat stoom afblazen. Als dat gebeurd is, schrijf ik wel een briefje aan de juffrouw met mijn visie, opbouwende kritiek en tips. Op dit moment bevindt Curacao zich in de ban van atrako's, ofwel overvallen. Meestal gepleegd door jongeren met een zeer slecht ontwikkeld geweten. Het lijkt mij erg zinvol om in klas 1 van de basisschool aan het ontwikkelen van dat geweten te beginnen.

Normaliter zeg ik altijd Zeg nooit nooit, voor deze keer maak ik ervan Beter laat dan nooit.

Update 19.02.2004
Dingen zijn niet altijd wat ze lijken. Leest u s.v.p. ook het vervolg (19.02.2004) op deze post.

February 17, 2004

Lezen en Schrijven

Mijn collega Ino is een beetje ouderwets. Zo heeft hij nog een website in plaats van een weblog. In zijn tuin woont een dinosaurusje. Op zijn website las ik dat Ino naar de oogarts was geweest. De oogarts was zeer verbaasd dat Ino (40+) nog zonder leesbril kan lezen:

"Wat hem misschien nog meer verbaasde is dat ik nog niet aan een leesbril toe ben. "Boven de 40 krijgen toch veel mensen last met lezen". Nou, ik niet dus. Aan het einde van de controle wilde hij het toch voor zijn eigen nieuwsgierigheid nog even controleren. En ja hoor, ik kan nog prima lezen."

Natuurlijk ben ik zelf pas 29, natuurlijk, maar ik heb sinds enige tijd wel degelijk moeite met lezen. Het begon met de Nieuwe Revu. Er was een tijd dat de Nieuwe Revu meende haar columns op gekleurd papier af te moeten drukken. Zwarte letters op een blauwe, soms zelfs donkerblauwe of paarse achtergrond leest niet echt prettig. Ik moest aardig turen. Gelukkig is men inmiddels van die bevlieging teruggekomen.

Ik merk echter dat ik steeds meer moeite krijg met kleine lettertjes. Sinds mijn elfde levensjaar draag ik een bril tegen bijziendheid met jampotjes van -6 aan weerskanten. Regelmatig moet ik deze bril nu afzetten om te kunnen lezen. Het is maar goed dat ik blind kan typen, anders zou het maar stil zijn op het CasaLog!

Dat doet me denken aan een discussie tussen Luchiano van 6 en Tirso van toen 5 jaar. Luchiano zit in de eerste klas van de basisschool en Tirso in het laatste jaar van de kleuterschool. Tirso kwam bij Luchiano spelen en de jongens begonnen al snel op te scheppen over wat ze al konden.

Luchiano voelde zich een hele vent dat hij al kon lezen en schrijven. "Ik kan al lezen!", pochte Luchiano, "kun jij dat ook?". Tot mijn verbazing antwoordde Tirso onbedoeld gevat: "Neen, lezen kan ik nog niet, ik kan alleen schrijven!".

Was bovenstaand geneuzel allemaal goed leesbaar voor u?

February 16, 2004

Apen in Marbella

Met onze Cubanen gaat het naar omstandigheden redelijk. Gisteren tijdens het Happy Hour heb ik ze in ieder geval weer zien lachen. Hopelijk blijft het rustig de rest van het jaar.

In Nederland houdt men zich voornamelijk bezig met bezuinigen, tenminste dat idee heb ik. Na de padvinders en de bejaarden (rollators) zijn nu de apen aan de beurt. Eigenlijk wel terecht, als die apen gelijke rechten willen hebben, moeten ze ook de plichten voor lief nemen, nietwaar?

In het Algemeen Dagblad van 13 februari vond ik het volgende artikel:

Ik wil ook mijn oude dag in een amandelboomgaard te Marbella vieren!

Sensatiezoeker als ik ben kies ik natuurlijk altijd de krenten uit de pap. Wellicht krijgt Lucy hierdoor een ietwat scheef beeld van Nederland en de Nederlanders. Het Apenverhaal draagt daar zeker aan bij. "2000 Euro per maand per aap?! Zet die apen in een hok met een boom en gooi er af en toe wat bananen in!", aldus Lucy. Dat is inderdaad een stuk goedkoper.

Ik heb het niet zo op injectienaalden, maar voor een paar prikjes wil ik eigenlijk ook best mijn oude dag in een oude amandelboomgaard te Marbella doorbrengen.

February 15, 2004

BBQ op Valentijnsdag

Lucy in een romantische zonsondergang op Valentijnsdag te Daaibooibaai!De meeste activiteiten die we op Curacao ondernemen worden georganiseerd door de dames. Nu was het de beurt aan Barbara (van Roland) om een BBQ te organiseren op Daaibooibaai.

Aanleiding was Valentijnsdag. Wat is er romantischer dan elkaar aan het strand bij zonsondergang diep in de ogen te kijken. Bovendien was Barbara's moeder op bezoek. Zij wilde graag zien hoe Barbara's buik zich aan het ontwikkelen is. Voor de duidelijkheid, Barbara is ongeveer vijf maanden zwanger.

Al met al meer dan voldoende aanleiding om de 26 kilometer naar Daaibooibaai te rijden. BBQ's op Daaibooibaai verlopen volgens een vast ingesleten ritme, zeg maar een soort Missionarishouding. Het vlees en het bier smaken daar echter niet minder om, zeker in combinatie met de voortreffelijke knoflooksaus.

Wij gingen relatief vroeg weg en waren tegen half tien weer thuis. Kon ik nog mooi even Studio Sport zien, waar PSV in een uitermate slechte wedstrijd door een doelpunt van Mateja Kezman in de laatste minuut FC Twente versloeg. Een waardige afsluiting van Valentijnsdag, of niet soms.

Meer foto's van de Valentijnsdag-BBQ op Daaibooibaai vindt u hier.

February 14, 2004

Waar moet het heen

Mijn vijfjarighuwelijksdag werd gisteren nogal overschaduwd door slecht nieuws. Zelf ben ik vrijwel altijd voor half acht op mijn werk. Via MSN en Yahoo zie ik vervolgens collega's, vrienden en bekenden binnendruppelen.

Cubaanse collega Reynaldo arriveert meestal zo tegen kwart over acht. Daarom was ik om kwart voor negen verbaasd dat hij er nog steeds niet was. Toen startte Yohanna vanuit Cuba een Yahoo-sessie met mij. Zij vroeg me hoe het met Reynaldo en Willy (een andere Cubaanse collega) was. Ik antwoordde haar dat dat toch wel toevallig was, want ik vroeg me net af of er misschien iets gebeurd was.

Dat was ook het geval. Reynaldo en Willy waren 's avonds gaan hardlopen bij de Korredor achter de waterfabriek van Aqualectra. Onderweg naar huis kochten zij een portie Chinees, die ze vervolgens in Reynaldo's huis op wilden eten. Reynaldo laat de deur naar de porch altijd open.

Plotseling kwamen er twee gewapende mannen via de porch naar binnen. Het ging allemaal erg snel. Ze trokken electriciteitsdraden en computersnoeren her en der vandaan en bonden hiermee de handen van de Cubanen op hun rug. Vervolgens moesten ze op de grond gaan liggen.

"Waar zijn de drugs!", snauwde de een hen toe. "Wij hebben geen drugs, wij zijn Cubanen en alleen hier om te werken". De overvallers geloofden dat niet. Een schopte Willy tegen zijn hoofd en zette vervolgens de punt van zijn mes op Reynaldo's keel. Maar als je geen drugs hebt, kun je ook niet vertellen waar ze zijn.

Gelukkig had de andere crimineel iets meer hersens. Hij zag dat ze kennelijk het verkeerde huis waren binnengegaan. Dat maakte Reynaldo op uit een telefoongesprek dat een van de overvallers hield met een handlanger. Hij wist zijn agressieve maat tot bedaren te brengen. Ze doorzochten het huis op waardevolle zaken en gingen weg met een laptop, twee cellulars, alle sleuteles en nog wat kleinigheden.

Nadat Reynaldo en Willy zich wisten te bevrijden, klopten zij aan bij de buren en lichtten de politie in. Diezelfde nacht werden alle sloten vervangen. Tegen elf uur verscheen Reynaldo op het werk, nog zichtbaar nerveus. "We leven nog", relativeerde hij de afschuwelijke gebeurtenis.

En zo is het. Vanmorgen kocht ik gewoontegetrouw een Vigilante. Gisterenavond is op soortgelijke wijze een Colombiaans echtpaar in hun huis overvallen. Ook deze personen waren geboeid en lagen met hun gezicht naar beneden op de grond. Bij het verlaten van het huis meende een van de overvallers nog wat schoten in de richting van de man te moeten lossen. Daarbij is de Colombiaan in zijn hoofd geraakt en overleden.

In dat licht bezien hebben Reynaldo en Willy heel veel geluk gehad. Maar dan ook alleen in dat licht bezien.

February 13, 2004

Vijf jaar getrouwd

Vandaag, vrijdag 13 februari 2004, zijn Lucy en ik vijf jaar met elkaar getrouwd. Dat mag voorwaar een prestatie genoemd worden. Ja, ja, met name van Lucy's kant uiteraard.

La Chica Merengue & CasaSpider, 5 jaar getrouwd!Vijf jaar, het lijkt wel een eeuwigheid! Niet dat het zo erg is dat de dagen voorbijkruipen, integendeel, we hebben veel dingen samen beleefd en dat schept een sterke band. Dat begon al op de eerste dag van ons prille huwelijk.

Zaterdag 13 februari 1999, de dag dat Lucy en ik te Santo Domingo trouwden, staat bij mij te boek als de meest hectische dag uit mijn leven. Wat mij betreft blijft dat ook zo. Het feit dat mijn nette broek precies in de bilnaad scheurde vlak voor we bij het Stadhuis verschenen was nog een van de minder spectaculaire gebeurtenissen. Het verklaart waarom ik in spijkerbroek op de foto sta.

Geen enkel huwelijk is gemakkelijk. Er zijn echter diverse factoren die de kans van slagen groter dan wel kleiner maken. Een kansverlagende factor is een huwelijk tussen twee mensen uit verschillende culturen.

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik in het begin van onze relatie tegen Lucy zei dat wij anders zijn. Lucy was het daar absoluut niet mee eens en bewees daarmee het gelijk van mijn stelling.

Na een jaartje of twee was het Lucy die meldde dat wij toch wel heel erg verschillend zijn. Uiteraard was ik het daar ook niet mee eens. Neen, ik geloof dat wij in de kern heel erg op elkaar lijken, of in ieder geval goed bij elkaar passen. Qua randverschijnselen, zoals daar zijn discussie-technieken, hebben we beiden naar elkaar toe moeten groeien.

Lucy's situatie is overigens veel moeilijker dan de mijne. Zij verliet haar thuis-omgeving en moest haar weg zien te vinden op Curacao. In Santo Domingo is zij de spil van de familie. Een stelling (niet van mij ditmaal) doet de ronde dat in een relatie tussen twee mensen uit een verschillend land, men zich in het land van de vrouw moet vestigen om deze relatie te doen slagen. Dat hebben wij niet gedaan, nog niet in ieder geval. Daarom verdient Lucy een extra compliment!

Lucía, te quiero y te amo...

Para siempre, tu CasaSpider.

February 12, 2004

40 Degrees in the Shade

Woensdag was een gehaktdag in de negatieve zin van het woord. Toen ik Luchiano (6) van school ophaalde, had hij wederom zijn dictee-schrift bij zich, ter ondertekening. Hij had weer eens zitten dromen tijdens het dictee. Ook het rollen van een potlood over zijn hand en tussen zijn vingers was belangrijker dan het opschrijven van de door juffrouw James gelezen zinnen.

Ietwat gepikeerd en teleurgesteld reed ik met Luchiano naar huis. "Nou jongen, ik zal maar niet al te boos op je worden, want straks moeten mama en ik je iets vervelends vertellen", zei ik. "Wat dan?", luidde Luchiano's logische vraag. "Neen, dat vertellen we je straks wel", sloot ik de discussie af.

Het slechte nieuws voor Luchiano was dat hij die middag gevaccineerd moest worden. Vorig jaar augustus had hij het eerste deel van de inentingen voor zijn kiezen gehad. Dat was een vrij traumatische ervaring voor het jong, hij heeft het niet zo op naalden begrepen. Hij wist dat het tweede deel in februari of maart 2004 plaats moest vinden.

Toen Lucy zei dat we 's middags gezellig zouden gaan vaccineren, barstte Luchiano in tranen uit. Na wat heen en weer gepraat vermande hij zich en beloofde om niet te huilen. Ik nam de camera mee en maakte op het moment suprême een filmpje. Dat leidde ertoe dat de ietwat oudere dame die de naald moest inbrengen snel nog even haar kapsel in orde maakte. "Hoeft niet hoor, u ziet er perfect uit. Niets meer aan doen!", complimenteerde ik haar. "Oh, niets meer aan doen, hahaha", lachte de dame. Het was gezellig in de vaccinatiekamer.

Bijna zou ik vergeten hoe het met Luchiano was. Naar omstandigheden redelijk. Hij zat er met een benepen gezicht bij, maar hield woord: hij huilde niet. Op weg naar huis vroeg hij om een kadootje, dat we uiteraard voor hem gingen kopen.

's Avonds nam ik Luchiano mee naar de supermarkt. Hij voelde zich toen nog wel lekker. Na het eten kwam er echter een flinke koortsaanval gepaard met hoofdpijn opzetten. Ik was die hele inenting alweer vergeten. 's Nachts steeg de koorts naar 40 graden. We besloten een zetpil in te brengen. Dat hielp gelukkig en vandaag mag onze kleine held een dagje thuis uitzieken.

Gelukkig was er ook nog een lichtpuntje. Feyenoord wist thuis de schade tegen AZ beperkt te houden tot 0-3, terwijl Ajax en PSV niet uitliepen op de Rotterdammers.

(Ze speelden niet)

February 11, 2004

Paloma's Geseling

Was het gisteren dat ik nog zo vrolijk over mijn IQ schreef? Wel, diezefde avond kwam bij mij het besef dat ik maar heel weinig weet. "Het werd tijd!", hoor ik sommigen denken.

Na enige maanden fröbelend door mijn zoveelste cursus Spaans te zijn heengekabbeld, was het gisterenavond D-Day. Het examen! Lerares Paloma is een leuke, aardige, ja zelfs aantrekkelijke vrouw met slechts één klein nadeeltje: zo gauw zij een examen afneemt, wil zij bloed zien.

Gelooft u mij maar, het is eenvoudiger om te slagen voor The Knowledge, het befaamde Londense stratenkennis-examen voor aspirant-taxichauffeurs, dan een 6 halen voor een examen van Paloma. Zeker als het, geheel onverwachts, een 100% grammatica examen betreft.

Met frisse moed begon ik in te vullen wat ik wist. Na zo'n 5 kwartier dacht ik bijna klaar te zijn. Na het tellen van het aantal opgaven dat ik nog moest doen, kwam ik tot de conclusie dat ik pas tegen vrijdagmiddag alles af zou kunnen hebben. Aangezien de vragen met betrekking tot de aanvoegende wijs mij toch al boven de pet gingen, heb ik die maar laten zitten. Dat was de helft van het examen.

Iets voor tienen werd ik vrijgelaten. "Nu weet je in ieder geval naar welk nivo je toe moet", strooide de lieftallige lerares nog wat zout in de wonde.

Volgende week is de laatste les. Deze gaat over Peru en we moeten als voorbereiding een verhaaltje lezen. Dat is meer mijn nivo!

February 10, 2004

Arxi

Sommige namen komen vaker voor dan andere. De naam Arxi had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, maar zij is wel Chica de la Semana deze week. De geleerden zijn er nog niet uit of Arxi uit Cuba of uit Venezuela afkomstig is, maar zo belangrijk is dat ook weer niet.

In ons huwelijk zijn de rollen duidelijk verdeeld. Lucy is de manager en ik haar werknemer. Zij geeft mij de schuld van alles en ik klaag. We weten waar we aan toe zijn. Mijn Cubaanse collega Reynaldo, die mag ik wel. Luister maar waarom.

Chica de la Semana: Arxi!Laatst reden Lucy, Luchiano en ik van Punda naar huis. Ik achter het stuur en Lucy rechts naast mij. Op de Rotterdamweg zag ik aan de rechterkant een leuk meisje staan. Nou ja, of ze echt leuk is weet ik niet, maar ze had wel erg mooie benen. Volgens mij wuifde ze. Ik keek zo onopvallend mogelijk eerst naar links (schijnbeweging) en daarna naar het meisje. Tijdens het voorbijrijden draaide mijn hoofd een klein beetje mee.

"Hé, wat zit jij daar naar dat meisje te kijken! Ja, ja, ontken het maar niet!", knetterde Lucy's stem door de beperkte ruimte van de donkerblauwe Toyota Corolla met Moon-/Sunroof. Ik bereidde mij alvast voor op een fikse discussie en was druk doende argumenten te verzinnen. Tot mijn verrassing bleek dat helemaal niet nodig te zijn.

"Het is de schuld van Reynaldo!", oordeelde Lucy. Wijselijk hield ik mijn mond. "Vroeger deed je dat niet, naar meisjes kijken, maar sinds je met Reynaldo omgaat wel! Hmmm, heel goed dat je naar een leuk meisje kijkt!". Was ik nauwelijks van de ene verbazing bekomen, viel ik in de andere.

Ja, ik mag die Reynaldo wel. Hij moest er zelf ook om lachen, toen Lucy hem op het strand vertelde dat hij zo'n slechte invloed op mij had. Met dank aan mijn Cubaanse bliksemafleider ga ik nog eens goed naar Arxi kijken.

Ook voor de dames valt er voldoende te genieten op lachicamerengue.com. Itamar is een Curacaoenaar die in Breda salsa-leraar is. Een echte Salsa Man dus!

Zo ben ik

Hoe ik op die site verzeild ben geraakt weet ik niet meer, maar plotseling stond hij er: The Classic IQ Test.

Persoonlijk hou ik wel van IQ-testen, vooral van het onderdeel Reeksen. Zowel met getallen als met afbeeldingen. En de wiskundige raadseltjes.

Twee auto's rijden in tegengestelde richting 6 kilometer, slaan linksaf en rijden nog eens 8 kilometer in rechte lijn. Hoever zijn beide auto's na deze rit van elkaar verwijderd?

Leuk. Het was een pittige test. Na ongeveer 10 minuten ploeteren was ik klaar, dacht ik. Toen kwam pagina twee. De 20 minuten hersengymnastiek leidden tot een bevredigend resultaat: een IQ van 136 (had Rob Oudkerk ook niet zoiets?) en belangrijker, my Intellectual Type is Visionary Philosopher. Qua mathematische en verbale vaardigheden mag ik mij met Plato meten.

Toch leuk om te horen. "Eindelijk erkenning!", zou ik bijna zeggen en ook "Uitstekende test!". U kunt wel raden wat er gebeurd was als ik er iets minder goed vanaf was gekomen. Allereerst was het in dat geval natuurlijk een bijzonder slechte en domme test geweest en ten tweede had u er hier nooit over gelezen. Zo ben ik.

Ook nu loop ik nog risico. Stelt u zich voor dat straks blijkt dat alle webloggers die de test ook doen, eenvoudig boven de 150 scoren! Wat dan?

Dan wordt de test hier vrolijk met terugwerkende kracht als stupide en onzinning bestempeld.

Zo ben ik.

February 9, 2004

Buenos dias, mi Amor

Elke morgen om kwart voor zeven breng ik Luchiano (6) naar school. De Marnix Basisschool. Als ik van de Dr. Maalweg rechtsaf de Caracasbaaiweg opdraai, stop ik even aan de rechterkant van de weg om een Vigilante te kopen voor Lucy. Kranten kan men op alle drukke straathoeken kopen. De verkopers zijn bijna altijd vrouwen en volgens mij voor het grootste gedeelte afkomstig uit de Dominicaanse Republiek.

Het is geen licht werk. De dames lopen met een flinke stapel kranten onder hun arm heen en weer naar auto's die even claxonneren, ten teken dat men een krantje wil kopen. Daar komt bij dat het hier sinds december vaak regent, dan moeten de dames behalve de kranten ook nog een paraplu zien vast te houden.

Net als aan de tandarts en de kapper (en aan Lucy niet te vergeten) ben ik trouw aan mijn krantenverkoopster. Soms staat ze op zaterdag op een andere kruising. Als ik haar te laat heb opgemerkt prefereer ik een blokje om te rijden en de krant alsnog bij haar te kopen in plaats van bij een vreemde krantenverkoopster.

Mijn krantenverkoopster heet Grecia, dat betekent Griekenland. Elke morgen voeren we een kort gesprekje. Grecia is een jaar of 35, heeft zwart krullend haar en kijkt altijd (vr)olijk. Op Curacao gaat het er amicaal aan toe. Zo noemde Grecia mij al snel dushi, wat zoveel als schatje betekent, en mi Amor. Dat zegt zij overigens tegen al haar klanten.

Soms praten we in het Papiamentu tegen elkaar, soms in het Spaans. Na een tijdje begon ik ook Hola mi Amor tegen Grecia te zeggen. Of Buenos dias, mi Reina (Goedenmorgen, mijn Koningin). Voor de gezelligheid. Niets aan het handje.

Totdat Luchiano de krantenverkoopsterkwestie eens ter sprake bracht bij zijn moeder. "Weet je dat papa altijd mi Amor of mi Reina tegen die mevrouw van de kranten zegt?". U begrijpt dat Lucy meteen verhaal kwam halen. "En hij heeft ook haar naam gevraagd enzo", ging de kleine rat onverstoorbaar verder.

Ik kon me nog net uit mijn penibele situatie redden door te stellen dat Nederlanders nu eenmaal wat warmbloediger zijn en dat dit soort woordjes er bij ons gewoon standaard inzit. Maar dan ook alleen omdat Lucy daarvan nogal in de lach schoot.

February 8, 2004

Wetenschappelijk verklaard

Voor het eerst sinds ik op Curacao woon, en dat is vanaf augustus 1995, heeft Ajax een competitiewedstrijd in de Arena gewonnen van PSV. Het werd 2-1 voor de Amsterdammers.

Het moest er een keer van komen, maar waarom juist nu? Met mijn wetenschappelijke inslag zocht ik onmiddellijk naar een verklaring. We bevinden ons in Het jaar van de Aap. Ajax moet dus wel een Aap zijn!

Helaas hield mijn theorie slechts enkele minuten stand. Ajax is geen Aap, maar een Rat. Ajax is geboren op 18 maart 1900. Leest u mee uit dit citaat:

"Ratten, soms gemeen en bekrompen van opvatting zjn daarentegen altijd eerlijk. Ze zullen altijd succes hebben als ze maar hun eeuwige ontevredenheid en hun drang naar het leven van moment op moment in de hand kunnen houden."

Tegenstander PSV is geboren op 31 augustus 1913 en daarmee een Os. Wij citeren:

"Ossen zijn orthodox en hebben een opmerkelijke geheugen. Het is geweldig om een os thuis te hebben. Ossen kunnen carrière maken in de kunst en in de vastgoed, dankzij hun creatieve aard."

Maar wie is er dan wèl een Aap? Ja, dat is Feyenoord! Opgericht op 19 juli 1908. We doen het dan ook verrassend goed sedert januari, dat is bij deze verklaard.

We dwalen af. Ajax heeft na tien jaren PSV verslagen en wordt waarschijnlijk kampioen van Nederland. Vanavond zal ik nauwgezet kijken en analyseren waar PSV het heeft laten lopen.

(Of zou het allemaal de schuld zijn van Jan Timmer, de nieuwe Jesus Gil?)

Aanslag Gebruiksbelasting

Net als in alle andere landen dient ook op Curacao belasting te worden betaald. Een heleboel Nederlandse belastingen, zoals bijvoorbeeld de Zuiveringsheffing, kent men hier niet. Als een soort van Onroerend Goed belasting hebben wij de Gebruiksbelasting.

Op zich is daar niets mis mee. Het bedrag is voor mij ook niet al te hoog, 450 Antilliaanse guldens per jaar. Toch wist de Eilandsontvanger Curacao mijn middag te vergallen niet met één, niet met twee, maar met maarliefst drie aanslagen tegelijk. Over de jaren 1998, 1999 en 2000! Zelfs zat er nog een aanslag 1997 bij, maar die bedroeg nul gulden aangezien ik in 1996 nog niet op mijn huidige adres woonde.

Daar kan ik dus niet goed tegen, dat zo'n Belastingdienst zijn achterstanden nu in één keer wil inhalen. Hoe kunnen normale mensen nu aanslagen over zeven jaren (die van 2001, 2002, 2003 en 2004 zijn in aantocht) betalen?

Inmiddels zijn 10.000 aanslagen verzonden. De overige 30.000 zijn door de regering tijdelijk On Hold gezet. Vanwege het Carnaval dat nu los gaat barsten.

Wat mij betreft betalen de ambtenaren die voor de achterstand hebben gezorgd, alle aanslagen en vooral de mijne uit eigen zak!

(CasaSpider is ietwat gepikeerd)

February 7, 2004

Nemo vs Jackass

Toen ik door middel van enkele weblogs werd geattendeerd op de film Finding Nemo was hij op Curacao al uit de roulatie. Dat vond ik jammer. Daarom was ik verheugd dat wegens grote vraag Finding Nemo terug is in The Movies, onze bioscoop op het Waaigat.

We zijn niet naar de bioscoop gegaan, maar hebben gisteren twee films gehuurd bij onze videotheek, die heel toepasselijk Movie Time heet. Jackass en Finding Nemo. Op vrijdagavond laat keken Lucy en ik naar Jackass, onder het genot van een paar flessen Westmalle Dubbel en een salami van Stegeman. Finding Nemo hebben we met zijn drieën op zaterdagmorgen gezien (koffie en cake).

Als een man twee vrouwen ziet, gaat hij ze (onbewust?) met elkaar vergelijken. Generaliserend kan men stellen dat ieder mens steeds twee dingen met elkaar vergelijkt. Maar het liefst toch twee vrouwen. Zowel Jackass als Finding Nemo zijn fascinerende films. Laten we ze eens op enige aspecten met elkaar vergelijken...

Amusementswaarde

Een belangrijk beoordelingspunt is of een film leuk is. Leuk in de zin van de moeite waard. Wat mij betreft scoort Jackass een 7 en Nemo een 8. Wie heeft eigenlijk dat systeem met die sterren uitgevonden? Geeft u mij maar een 7 of een 8 in plaats van drieëneenhalve of vier sterren.

Creativiteit

Qua creativiteit scoren beide films een voldoende, een 6 dus. De verhaallijn in de Disney-verhalen is nogal voorspelbaar, maar wel bijzonder mooi ingevuld. De gebeurtenissen bij Jackass zijn absoluut niet voorspelbaar, kom er maar eens op om een baby-kaaiman zich in je borst te laten vastbijten! De invulling wordt daarentegen meer door toeval bepaald dan door creatief inzicht.

Opvoedkundig aspect

Nemo krijgt van mij een 9, Jackass een 7. Die 7 verdient laatstgenoemde film louter en alleen vanwege het feit dat het levenslessen zijn in wat men vooral niet moet doen. Niet zozeer vanwege de gevaarlijke situaties, als wel doordat Jackass een exponent is van de degeneratie van onze maatschappij. Als ouder spreken de thema's in Nemo duidelijk meer aan. Neem als voorbeeld het dilemma om een kind van de ene kant gefaseerd los te moeten laten, waardoor het zich wellicht in gevaarlijke situaties begeeft, en van de andere kant (teveel) te willen beschermen. Ook voor de ouderen bevat Finding Nemo talloze kleine hints en tips. Als Dory en Marlin de weg kwijt zijn, wil de eigenwijze Marlin het aan niemand vragen. Typisch mannelijk volgens Dory.

Kindvriendelijkheid

Dit aspect wordt niet meegenomen in de totale beoordeling. Jackass is gewoon geen kinderfilm. Zelfs Finding Nemo is soms ietwat te spannend voor een zesjarige. Opeens zei Luchiano: "Ik ben moe, ik ga slapen". Hij was echter helemaal niet moe, maar durfde gewoon niet meer te kijken. Na even met hem gesproken te hebben is hij bij mij op schoot komen zitten, met een kussen in zijn handen. Zo ging het wel.

Buitenaards Wezen Gehalte

Met het Buitenaards Wezen Gehalte (BWG) wordt de relevantie van de film bedoeld als over enkele duizenden jaren Buitenaardse Wezens het leven op Aarde komen onderzoeken. Beide films scoren een 7 op dit gebied. Jackass is unieker dan Nemo, er zijn immers veel meer Disney-films gemaakt met hetzelfde thema. Hopelijk trekken de Extra-Terrestrials geen verkeerde conclusies na het bekijken van Jackass!

Werkplezier/Budget

Als ik het goed heb heeft Pixar vier jaar aan Finding Nemo gewerkt. Uiteraard zitten er vele vondsten in de film, de meeste tijd is echter ongetwijfeld besteed aan noeste arbeid om de schitterende computeranimaties zo levensecht mogelijk te maken.
Bij Jackass bedenkt men wat en voert het vervolgens uit. De acteurs hebben de grootste lol bij de opnames. Met name als een collega-acteur pijn lijdt. Er wordt veel gelachen tijdens het draaien, alhoewel de lachjes soms wat gekunsteld klinken.
Ik schat dat Jackass zo'n 500.000 dollar heeft gekost, men heeft de total-loss gereden huurauto moeten vergoeden en waarschijnlijk een paar ondergescheten toiletten in een warenhuis. Finding Nemo is ongetwijfeld veel duurder geweest.
Jackass krijgt derhalve op dit punt van mij een 9 en Nemo een 7.

Eindresultaat

Mathematisch gezien scoort Jackass een 7.2 en Finding Nemo een 7.4. Plotseling zie ik het nut van de sterretjes, de mathematische oplossing bevredigt toch niet helemaal. De 7.2 van Jackass wordt daarom vertaald in *** en de 7.4 van Finding Nemo in ****.

February 6, 2004

Blauwe sticker

Mensen, wat is Duits toch een mooie taal hè? Zeker als het gaat om exacte wetenschappen als wiskunde en filosofie. Das Finanzamt is ook zo'n mooi Duits woord. Het klinkt veel krachtiger dan het Nederlandse Belastingdienst.

Op Curacao betalen wij ieder jaar autobelasting. De belastingpapieren dient men in het dashboardkastje te bewaren. Om het de politie bij controles gemakkelijker te maken moet zich op de voorruit een sticker bevinden. Het is nu 2004, dus de sticker moet ook van 2004 zijn. Da's logisch.

In december worden al via radio en TV boodschappen uitgezonden dat de autobelasting voldaan moet worden en waar men dat kan doen. Er staan dan nog geen lange rijen bij de betreffende loketten, men kan er de pin uit een granaat trekken. Over het algemeen heeft slechts een enkele Streber (weer zo'n prachtig Duits woord) betaald. De rest rijdt nog vrolijk rond met de 2003-sticker. Ik ook, na een jaar plakt hij nog best.

De belastingsticker 2004 is precies op tijd binnen!Op een bepaald moment vindt de overheid het te gortig worden en stelt men een limiet. Vanaf die datum wordt er veelvuldig en streng gecontroleerd, conform het Zero Tolerance beleid (Sero Toleransha).

Aan de sticker kunnen de agenten eenvoudig zien wie ze van de weg moeten halen. Dat laatste mag men letterlijk opvatten, want de auto wordt in beslag genomen en naar de Kurá, letterlijk tuin, gebracht. Daar kan men later zijn eigendom ophalen, na overleggen van de juiste papieren en sticker en het betalen van de stallingskosten. Die stallingskosten kunnen dermate snel hoog oplopen dat veel eigenaars hun auto nooit meer komen claimen. De Kurá is dan ook tjokvol.

Op maandag 9 februari beginnen de strenge controles. Vanmorgen werd ik gebeld door office-manager Manja dat de 2004-sticker klaar lag op kantoor. Ik heb hem meteen op de voorruit van mijn donkerblauwe Toyota Corolla met moon-/sunroof geplakt. Als u goed kijkt, kunt u nog een stukje van de moon-/sunroof op de foto zien. En ja, u kunt ook zien dat de voorruit nodig gewassen moet worden.

Veel mensen mogen op 1 juli nogmaals door het sticker-circus heen. Het is namelijk mogelijk de autobelasting in twee gedeeltes te betalen. Mensen die voor het hele jaar hebben betaald, krijgen een rode sticker, de armoedzaaiers die in juli terug moeten komen een blauwe.

Mocht u omstreeks deze tijd als tourist Curacao bezoeken en in een huurauto willen rondrijden, let er dan op dat er een 2004-sticker op de voorruit zit!

Ein Paradoxon von Bertrand Russell

Für eine gegebene Menge kann man fragen, ob sie sich selbst als Element enthält. Danach kann man alle Mengen in zwei Klassen einteilen: Die Klasse M1 enthält alle Mengen, die sich selbst als Element enthalten. Zur Klasse M2 zählen alle Mengen, die sich selbst nicht als Element enthalten.

Nun sei M3 die Menge aller Mengen M2. Wenn M3 nicht Element von M2 ist, dann folgt daraus, dass sie Element von M2 ist. Wenn M3 aber Element von M2 ist, dann folgt, dass M3 nicht Element von M2 ist.

Der Friseur und der Postbote

Der einzige Friseur eines Dorfes erhält die Weisung, die Männer des Dorfes zu rasieren, die sich nicht selbst rasieren, und keine anderen. Darf sich der Barbier selbst rasieren?

Ebenso geht es dem Postboten, der den Leuten im Dorf die Post bringt, die sie nicht selbst vom Postamt abholen. Was ist mit der Post für den Postboten selbst?

February 5, 2004

Dingen die ik niet begrijp (4)

De toiletruimte op mijn werk bestaat uit twee toiletten een een wastafel. De toiletten zijn voorzien van de gebruikelijke toiletdeur, met zo'n draaislot. Aan de buitenkant ziet men een wit of een rood vlakje, ten teken dat het toilet vrij dan wel bezet is. Een geniaal systeem!

Ik hou van rust op een toilet. Onze toiletten zijn nogal gehorig, het fijnste zit ik daarom als het toilet naast mij leeg is. Ik hoor de deur van de toiletruimte opengaan. Er komt iemand binnen. Het toilet naast mij is dus vrij. "RANG!!!RANG!!!RANG!!!" klinkt het vervolgens bij mijn deur en ik zie de klink woest op en neer gaan.

Daar begrijp ik dus helemaal niets van. Iemand heeft het geniale systeem met het wit-rode vlakje uitgevonden en dan komt er een onverlaat die met brute kracht probeert welk toilet er vrij is. Krampachtig probeer ik in het hoofd van een dergelijk persoon te kijken, waar ik mij vervolgens moet bedwingen om niet "Wie is de koning van Wezel" te roepen. Het zou wel eens enkele uren kunnen nagalmen.

Gefascineerd door het wit-rode vlakje zocht ik in Google naar de uitvinder hiervan. Uiteindelijk stuitte ik op een stukje van de onvolprezen Charlotte, van wie anders zou ik bijna zeggen. Nu is Charlotte niet de uitvindster van het wit-rode vlakje, daar is zij veel te jong voor, maar in Happy snijdt zij een ander, maar wel hiermee samenhangend dilemma aan:

"Daar aangekomen, stortte ik me niet direct in het woongedruis, maar zocht eerst het toilet op. Ik opende de enige wc-deur die niet bezet leek, het halve rondje boven het slot was wit en niet rood, ik zwaaide de deur wijd open, achter me stonden nog twee dames, en zag tot mijn grote schrik dat er al een mevrouw op de wc zat! Oh, wat een vreselijk genante momenten zijn dat! We gilden allebei en ik denk dat de dames achter ook nog een kreetje slaakten en ik deed gauw de deur weer dicht."

Dat is ook heel irritant. Zijn de mensen die de deur van een openbaar toilet niet op slot doen soms dezelfde als diegenen die met de RANG!!!RANG!!!RANG!!! methode kijken of het onbezet is?

February 4, 2004

Carne Tremula

Om acht uur zaten Ilonka en ik als enig overgeblevenen van de cursus Spaans voor Gevorderden in het leslokaal te wachten op onze docente, Paloma. We begonnen met een herhaling van wat theorie over esdrújulas, llanas en agudas. Wie het weet mag het zeggen.

Kennelijk hebben wij ons gedurende de cursus goed gedragen, want als beloning kregen we film! Het kan natuurlijk ook zijn dat Paloma meer zin had in een DVD'tje dan ons twee uur les te geven.

Het werd Carne Tremula van Pedro Almodovar. Een film uit 1998 die in het Engels Live Flesh heet. Toeval is een van de thema's van de film, het op een bepaald moment op een bepaalde plaats zijn.

Wie meer wil weten over deze boeiende film, klikt op onderstaande link.

In 1970 wordt Victor in een behoudens de chauffeur lege bus geboren. De straten zijn somber en verlaten. Het is de tijd van Franco.

20 Jaar later wordt Victor verliefd op Elena, een prostituee. Hij zoekt haar op, overigens tegen haar zin. Er volgt een handgemeen, een pistoolschot gaat af en twee agenten, David en Sancho, worden erop afgestuurd. Sancho is altijd dronken, hij is ontzettend jaloers en vertrouwt zijn vrouw Clara niet. Tijdens een worsteling tussen Sancho en Victor heeft laatstgenoemde het pistool in zijn hand. Sancho heeft echter de hand van Victor vast. David stuurt Elena weg en kijkt naar de vechtende mannen. Er klinkt een schot, David wordt geraakt en valt op de grond.

Carne Tremula (1998)Victor belandt in de cel en ziet in 1992 hoe David in een rolstoel successen behaalt tijdens de Paralympics te Barcelona. Hij zint op wraak. In de gevangenis studeert hij en leest de bijbel. Als Victor uit de gevangenis ontslagen wordt, komt hij Elena, die inmiddels met David is getrouwd, steeds tegen. Toeval?

Hij leert Clara, de vrouw van Sancho kennen. Clara wordt door de jaloerse Sancho min of meer gevangen gehouden en stelselmatig mishandeld. Victor en Clara krijgen een verhouding. Het doel van de sexueel onervaren Victor is de beste minnaar ter wereld te worden. Dat moet zijn uiteindelijke wraak op Elena worden: een nacht met haar, waarin hij haar alle sterren laat zien. Om daarna nooit meer terug te keren.

De invalide David vindt het maar niets dat zijn vrouw Elena en Victor elkaar steeds tegen het lijf lopen. Hij maakt in het geniep foto's van Victor en Clara als ze elkaar voor het raam staan te beminnen.

Door een truc komt Victor erachter waar Elena werkt. Zij is inmiddels directrice van een kindertehuis. In de gevangenis heeft Victor nogal wat schriftelijke cursussen gevolgd en hij slaagt erin om als vrijwilliger voor datzelfde kindertehuis te gaan werken. Elena wist daar niets van, ze schrikt, maar vindt dat ze Victor niet weg kan sturen. Zij had immers ook schuld aan de gebeurtenissen in 1990. Ze vertelt niets aan haar man David.

Uiteraard komt David erachter dat Victor nu bij zijn vrouw werkt. Dit leidt tot een confrontatie tussen Victor en David. Er volgt een korte worsteling, waarbij David uit zijn rolstoel valt. Victor duwt hem een speelgoedpistool in zijn hand, richt op een denkbeeldig doel en beweegt de vinger van David over de trekker. Het pistool gaat af.

"Ik heb je niet neergeschoten, het was Sancho die met mijn vinger de trekker deed overgaan. Hij deed het omdat jij met zijn vrouw (Clara, red.) naar bed ging!". David had dus zijn eigen collega Sancho belazerd. Hij kon Victor niet langer de schuld van zijn invaliditeit geven.

Dan vertelt David aan Elena over zijn toenmalige relatie met Clara. Elena is geschokt. Victor heeft nachtdienst in het kindertehuis, David heeft een rolstoelbasketbalwedstrijd (Scrabble!) ergens in Sevilla. Elena zoekt Victor op, laat haar jurk van haar lichaam glijden en biedt zich aan hem aan, voor één nacht. Ze vrijen urenlang. Dan gaat Elena naar huis, doucht zich en probeert te slapen.

Onverwacht vroeg komt David thuis. Hij ziet zijn vrouw liggen en begint haar te strelen. Elena wil echter niet, het doet pijn. "Waarom doet het pijn?", vraagt David zacht. "Omdat ik de hele nacht heb geneukt!", antwoordt Elena eerlijk. Het werd er niet beter op toen Elena de volgende dag, wederom heel eerlijk, zei dat het Victor was, met wie zij de nacht had doorgebracht.

Pedro AlmodovarWoedend zoekt David wat spullen en verlaat het huis. Elena heeft geen idee waar hij naartoe is. Dan gaat ze naar David's kamer. Door de nummerherhaling komt ze erachter dat David gebeld heeft met Sancho. Ze ziet foto's liggen van Victor en Clara. Het kwartje begint te vallen.

Toeval. Clara en Sancho hebben weer eens ruzie. Clara besluit niet langer het slachtoffer te zijn en zegt dat ze Sancho gaat verlaten. Sancho verspert de doorgang, Clara spuit hem een insectenverdelger in het gezicht, pakt haar spullen alsmede een pistool. Als Sancho haar bij de voordeur probeert tegen te houden, schiet ze hem neer en loopt weg.

Clara gaat naar het huis van Victor. David is onderweg naar Sancho. Hij helpt de gewonde Sancho zich te verzorgen en laat hem de foto's van Clara en Victor zien. "Het is Victor met wie jouw vrouw je bedriegt!". Vastbesloten gaat Sancho op weg naar het huis van Victor, waar hij Clara tegen het lijf loopt. Beiden hebben hun pistool op de ander gericht. Er vallen twee schoten. Clara en Sancho liggen op de grond.

Dan komt Victor thuis. Hij ziet Clara en Sancho liggen. Wederom klinkt er een schot, Clara en Sancho zijn dood. Aan het eind van de film hebben Victor en Elena elkaar gevonden. Het is 1996 en Elena is hoogzwanger. Ze zitten samen in een auto, als de weeën beginnen. In de auto wordt hun kind geboren. Victor stelt Elena gerust, hij heeft dit zelf al eerder meegemaakt. "Maar toen waren de straten somber en verlaten, en kijk nu eens, Madrid leeft en bruist!".

In 1975 is Franco overleden. Na la Transición (Overgangsjaren) is het Spaanse volk opgeleefd en durft weer uitbundig feest te vieren. Een betere toekomst.

Carne Tremula is een mooie film met bijzondere muziek, van Alberto Iglesias.
Acteurs: Javier Bardem, Liberto Rabal, Francesca Neri, Pepe Sancho, Angela Molina.

February 3, 2004

Ik zeg geen sorry

Salsa Man: desde Cuba, Arnaldo!Zoals eerder beschreven mocht Lucy zondag niet van Kontiki naar Mambo Beach lopen. Ze had geen groen kaartje. Hetzelfde groepje Cubanen van vorige week was ook nu aanwezig op Kontiki Beach. Arnaldo (koosnaam Nani) stond met wat vrienden op de steiger.

"Ga jij eens aan die man vragen of hij Salsa Man wil zijn", vroeg Lucy aan Luchiao (6). De jongste medewerker van lachicamerengue.com aarzelde, maar deed het uiteindelijk toch.

Inmiddels was het al kwart voor vijf. Terwijl Lucy foto's aan het nemen was, verkasten Luchiano en ik de auto en de spullen naar Mambo Beach. In afwachting van het Happy Hour.

Over spullen gesproken, het heeft hier helemaal niets mee te maken, maar gisteren las ik bij Femster het volgende:

"Als het niet mijn schuld is, zeg ik tegenwoordig geen sorry meer. Net als dat ik geen sorry meer zeg tegen spullen en dieren."

Ik vond hem wel grappig. Nu had ik geen enkele reden om sorry tegen onze spullen te zeggen, nou ja misschien tegen Lucy's schoenen, want die waren we vergeten mee te verkassen. Gelukkig wees de Salsa Man Lucy hierop, anders had ik deze week nieuwe schoenen voor haar moeten kopen.

Dinsdag, fotodag. Ga snel naar lachicamerengue.com om Salsa Man Arnaldo en/of Chica de la Semana Nauthania te bekijken!

February 2, 2004

Mijn straatkinderen

Ik dacht al:

Nu maar hopen dat die herberg niet al te duur is...

Groen kaartje

Onze tot op heden rimpelloze relatie met Kontiki Beach heeft wat haarscheurtjes opgelopen. De situatie: Kontiki Beach ligt direct naast Mambo Beach. Men kan eenvoudig van het ene strand naar het andere wandelen, ze lopen namelijk naadloos in elkaar over.

Lucy maakt graag gebruik van deze mogelijkheid. Zo kan zij op Mambo Beach ook naar Chicas, Parejas en Salsa Mannen speuren. Gisteren ging dit echter mis. Lucy werd tegengehouden door een corpulente bewaakster. Ja, ik geef het toe, dat corpulente is in deze irrelevant. De bewaakster vroeg om een groen kaartje.

Wij hebben een jaarabonnement bij Kontiki. Andere mensen moeten een toegangsbewijs kopen en dat is het betreffende groene kaartje. "Nu breekt mij de klomp", dacht ik bij mijzelf. Een abonnement dient in mijn ogen minimaal dezelfde rechten te verschaffen als een individueel kaartje. Ook al is het groen.

Meteen ging ik verhaal halen bij de entree. De kaartjesverkoopster had weinig zin in een discussie (ik wel) en ze bleef erbij dat alleen mensen die een los kaartje kochten over het strand naar Mambo Beach mochten lopen.

Volgende week gaan we met de manager praten. Ik heb echter zo'n voorgevoel dat ook de chef deze merkwaardige regeling gaat verdedigen. Ik hoop wel dat hij meer zin in een discussie heeft dan de kaartjesverkoopster.

February 1, 2004

Olympic Triathlon

Winnaar bij de mannen: Ivan Jonker!Gisteren hadden we een sportief dagje, we gingen naar de Curacao Olympic Triathlon kijken, op Jan Thiel. Twee keer per jaar wordt er een mini-triathlon georganiseerd, de ene keer op Porto Marie, de andere keer op Boka Sami. Deze Olympic Triathlon kwam er tussendoor.

Het kijken naar een triathlon is een relaxed gebeuren. Het ernaartoe rijden viel echter niet mee. Jan Thiel ligt aan het einde van de lange Caracasbaaiweg (aan het eind rechtsaf) en die Caracasbaaiweg was zo tegen half drie al afgezet. Dat betekende een touristische route over weggetjes die ik nog nooit had gezien. Tweemaal moesten we toch echt dringend aan de politie-agenten vragen of we alsjeblieft door de afzetting mochten.

Na enige moeite bereikten we het parkeergebied. Ino & Bente kwamen daar net vandaan lopen. Even later liepen we met zijn vijven de heuvel af richting Jan Thiel. Dat is toch een wandeling van ongeveer een kilometer! Lucy had schoenen met hoge hakken aan, maar ze hield zich kranig. Opmerkingen als: "Maar je had toch ook je gymschoenen aan kunnen trekken", resulteren in een serie dodelijke blikken. Een beetje vrouw vertoont zich natuurlijk niet op gymschoenen! Natuurlijk niet.

Winnares bij de vrouwen: Paloma Herrewijn!Vanwege de langere, olympische, afstanden waren er twee soorten deelnemers, de individuele en de estafettes. We waren precies op tijd om de estafette-zwemmers te zien starten. De individuelen kwamen toen al bijna uit het water. Bij de individuele heren deed collega Ahmed Mohammed mee. Verder waren er twee estafette-teams belangrijk voor ons. SQL Integrator met Mark Janssen, Frank Hogenes en Kees Barneveld en AFS met Roland Becht, een onbekend talent en Peter Cuppen.

Heren zijn leuk, maar dames zijn leuker. Mijn favoriete was uiteraard mijn lerares Spaans, Paloma Herrewijn. Sinds jaar en dag regeert zij met ijzeren vuist het dames triathlon- en hardloopgebeuren op Curacao. Vorige week dinsdag was Paloma echter nogal nerveus, er bleken namelijk 25 atletes uit de Verenigde Staten over te komen voor de triathlon!

Haar angst was terecht, na het zwemmen lag Paloma op ruime afstand. Na het fietsen was zij weliswaar tweede (als ik het goed heb), maar wel op bijna tien minuten achterstand! "Dat haalt zij nooit meer in", dacht ik. "Dat red ik nooit meer", dacht Paloma. Groot was de vreugde dat zij uiteindelijk toch met grote voorsprong eerste werd bij de dames.

Paloma's geheim? Lippenstift! Andere vrouwelijke topatleten als Nellie Cooman, Leontien Zijlaard en Florence Griffith zorgden er ook altijd voor er picobello uit te zien. Paloma: "Ja, goed hè die lippenstift, die kan echt overal tegen". Het is een leuk gezicht een wedstrijdzwemster met lippenstift op uit het water te zien komen.

Voor het donker binnen: Kees Barneveld!Lucy kreeg de winnaar bij de mannen, Ivan Jonker, in het zicht. Ze wilde wel, niet, wel, niet met hem op de foto. In zo'n geval zeg ik niets meer, ik weet toch wat er gaat gebeuren. "Ja! Ik wil op de foto met hem!" Zo gaat het namelijk altijd. Helaas was Ivan Jonker net op weg naar de kleedruimtes. Hij had er flink de pas in, dat is niet zo vreemd voor een tri-atleet. We liepen nauwelijks op hem in. Uiteindelijk moesten we zelfs sprinten. Ivan Jonker is een sympathieke kerel en wilde zelfs graag met Lucy op de foto. Tri-atleten zijn net mensen!

Inmiddels begon het al bijna donker te worden. Dat is het tijdstip dat onze SQL Integrator directeur Kees Barneveld meestal binnenkomt. Hij was van start gegaan voor de 10 kilometer hardlopen, ondanks dat SQL Integrator niet meer echt meedeed. Dat kwam omdat fietser Frank Hogenes helaas op moest geven wegens kramp in zijn bil. De details omtrent deze opgave heb ik nog niet vernomen, maar het parcours bevatte een paar gemene heuveltjes en er moesten vier ronden worden afgelegd.

Kees kwam opvallend fit binnen, met name het niet hebben hoeven zwemmen heeft hier ongetwijfeld mee te maken gehad. Hoeveel werkwoorden passen er in een zin. Hij bleef Luchiano met een neuslengte voor. Luchiano sprintte het laatste stukje met veel deelnemers mee. Ook in zee had hij zich al uitstekend vermaakt.

Het werd tijd om te beginnen met de wandeling naar de auto, een kilometer bergop. Maar na een hele middag sporten leverde dat klimmetje geen enkel probleem op. Ja, we hadden de shoarma en patat van De Happenkar dik verdiend!

Meer foto's? Klik op Curacao Olympic Triathlon!
Uitslagen? Waarschijnlijk vanaf maandag op Triathlon Curacao!