CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Op het verjaardagsfeestje van collega Bas sprak Engelse collega Paul mij aan. Hij moest de volgende dag zijn vrouw Janet en dochter Faith op het vliegtuig naar Engeland zetten voor een korte vakantie. Paul zou een hele week alleen zijn. Op welke dag hij kon komen eten, was zijn vraag.

Die vraag was niet zo brutaal als het lijkt. Al zeker tien maal heb ik Paul bijna uitgenodigd: "Ja, binnenkort kom je bij ons eten, we maken gauw een afspraak!". Het is er nooit van gekomen. Heel goed dat Paul doortastend optrad en zichzelf min of meer uitnodigde. Collega Chris stond erbij te kijken en zei heel zielig dat hij ook alleen was. "Ok, jij mag ook komen eten!".

Ja, op een feestje met wat bier worden vele afspraken gemaakt. Gisteren was het zover. Wij hadden een berg spare-ribs en twee kratten Polar in huis gehaald. 's Morgens vroeg werd ik gebeld door Paul. Hij voelde zich bepaald niet lekker en vroeg of we het etentje konden uitstellen. "Is goed", antwoordde ik, "maar bedenk wel dat het zomaar wéér twee jaar kan duren!". Daar had Paul op dat moment maling aan, hij voelde zich toch al bepaald niet lekker.

Ik besloot Chris te bellen om het hele etentje af te zeggen. Wat een toeval! Chris was óók ziek! Via MSN lichtte ik Lucy in. "Ja maar, ik ben de spare-ribs al aan het bereiden", sputterde zij tegen. "De Cubanen! Die moeten ons helpen!", was de enige oplossing die ik nog zag. Tegen Reynaldo zei ik dat we slecht nieuws hadden, onze eetgasten waren allebei ziek en nu zaten we met een berg spare-ribs in onze maag.

Reynaldo en Willy vonden het heel erg voor ons en waren bereid om te helpen. Zij kochten Belgisch bier (Hoegaarden Grand Cru) en wij zorgden voor het eten. Toen ik tegen Luchiano (6) zei dat Reynaldo en Willy kwamen eten was hij erg blij, maar toen ze er daadwerkelijk waren was hij een beetje stil. Zo gaat het altijd, Luchiano is iemand die de kat uit de boom kijkt en wat tijd nodig heeft om op gang te komen.

Helaas had hij gisteren die tijd niet, want hij moest al snel naar bed. Daar lag hij zachtjes te huilen. Dat kon ik ook weer niet aanzien, dus ik zei tegen hem dat hij nog tien minuten bij ons mocht zitten. Op voorwaarde dat hij daarna zonder morren naar bed zou gaan.

We speelden het spelletje Ik zie, ik zie. In het begin maakte Luchiano het ons te gemakkelijk, maar gaandeweg kwam hij op gang. Helaas waren zijn tien minuten toen om. Afspraak is afspraak en hij ging meteen met mij meer naar zijn bed, een stuk vrolijker dan voordien. Op bed wilde hij nog even doorgaan met Ik zie, ik zie.

"... en het issss... rood!". Dat was mijn sportbroek. Als uitsmijter kwam Luchiano met de volgende variant: "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is... heel vet". Dat vond ik iets minder leuk, want het was mijn buik.

Na het eten gingen we dominoën. Lucy won zowel met Reynaldo als met mij, Willy wist geen één keer tot winst te komen. Drie mannen verslagen door één vrouw. In het geval van Lucy vind ik dat echter geen schande.

Posted by CasaSpider at 6:17 AM | Permalink | Comments (6)

Twee posts geleden (Statistiek & Romantiek) kon ik de website niet vinden, waarin een raadsel stond over het selecteren van de beste vrouw in een reeks van 100. Flink doorzoeken en niet opgeven leidde uiteindelijk tot het gewenste resultaat.

Op Herman's Website heet het betreffende raadsel: Optimaliseer je vrouw! Dat klinkt wellicht wat seksistisch, maar is uiteindelijk slechts het vertalen van een mathematische uitdaging in een Real Life situatie, maar dan van de denkbeeldige soort.

De juiste oplossing komt van Ivo, zelfs compleet met wiskundige uitleg (zie comments). Inderdaad moet men na de 37e uitgeprobeerde vrouw de eerstvolgende beste die voorbij komt nemen. Het is dus zaak om niet de tel kwijt te raken!

Herman (ik weet niet waarom, maar als ik de naam Herman hoor, denk ik steevast aan Stier Herman) geeft een op mij iets ingewikkelder overkomende oplossing dan Ivo. Voor de wiskunde-freaks...

Eigenlijk nog leuker (ja, nog leuker!) dan het optimaliseren van je vrouw is het raadsel Piratendemocratie op Stier Herman's website. Het gaat over het verdelen van een buit. Probeer het maar eens!

Posted by CasaSpider at 6:26 AM | Permalink | Comments (3)

Niet dat ik denk dat er iemand is die niet weet wat een instructietaal is, maar toch vertel ik het even. Met instructietaal wordt hier bedoeld de taal waarin scholieren les krijgen. In Nederland is de instructietaal Nederlands. Vakken als Frans, Engels, Wiskunde en Aardrijkskunde worden in het Nederlands onderwezen.

Op Curacao is de instructietaal ook altijd Nederlands geweest. Van de ene kant erg handig, zo was het geen probleem om aan schoolboeken te komen, die konden rechtstreeks uit Nederland worden geïmporteerd. Ten tijde van de Paters mocht er op school (ook in de pauzes) alleen Nederlands worden gesproken. Papiamentu was verboden!

Dit was goed voor het nivo van het Nederlands op Curacao. Daarvan profiteerden met name die scholieren die door wilden stromen naar het HBO of de universiteit. Zij konden gemakkelijk in Nederland terecht met hun goede beheersing van het Nederlands en kregen er bovendien een studiebeurs.

Er zijn ook nadelen verbonden aan het Nederlands. Ten eerste is het Nederlands hier een geforceerde taal, de taal van de voormalige kolonisator. Dit valt enigszins te vergelijken met een situatie waarin Nederlanders op school les krijgen in het Duits.

Daar komt bij dat de Nederlandse taal totaal niet in Zuid-Amerika past. Het is nog net niet zo erg als met Duits, maar het komt er dicht bij in de buurt. Men kan dit goed zien aan hoe een Curacaoenaar Spaans spreekt. Deze taal leert men meestal van de televisie en komt er al snel heel vloeiend uit, ondanks vele grammaticale fouten.

Het voordeel van Nederlandse studieboeken brengt ook een nadeel met zich mee. Het is een beetje vreemd om op Curacao te lezen: "Kom zoon, wij gaan eens lekker een sneeuwpop bouwen!" Alles wat men leert gaat over Nederland. Historie en geografie van Curacao komen (in het lesmateriaal) niet aan bod.

Taal heeft heel veel te maken met identiteit. Papiamentu is de taal van de Benedenwindse Nederlandse Antillen (Aruba, Bonaire, Curacao). Rationeel beseft denk ik iedereen wel dat het niet handig is om een taal die in zijn kinderschoenen staat en waar nauwelijks met boeken in onderwezen kan worden, als nationale taal te hanteren. Alle alternatieven (Nederlands, Engels, Spaans) zijn beter, rationeel gezien.

In steeds meer huishoudens wordt echter Papiamentu gesproken. Het Nederlands verdwijnt in snel tempo. De kloof voor veel kinderen die volledig Papiamentstalig zijn opgevoed om in het Nederlands les te krijgen is te groot geworden. Er wordt op Curacao al heel lang gesproken om per school te kunnen kiezen wat de instructietaal is: Nederlands of Papiamentu. Op scholen waar in het Papiamentu wordt onderwezen, dient Nederlands als vak te worden gegeven.

Onze regering (Frente Obrero) wil dit proces nu versnellen. Men heeft besloten dat er nog maar vier scholen het Nederlands als instructietaal mogen gebruiken. Alle andere scholen dienen verplicht les te geven in het Papiamentu. Positief is dat enige daadkracht de regering in dit opzicht niet kan worden ontzegd.

De beslissing, als zij wordt doorgezet, heeft een enorme impact. Wat te denken van het reeds eerder genoemde (ontbrekende) lesmateriaal, de docenten die ineens in een andere taal les moeten geven en niet in de laatste plaats de kinderen en hun ouders. De vrees bestaat dat kinderen die onderwezen worden in het Papiamentu later veel minder kans hebben om door te stromen naar bijvoorbeeld een Nederlandse universiteit.

Luchiano zit op de Marnix-school, een van de scholen die wèl in het Nederlands les mogen blijven geven. Op de aangewezen Nederlandstalige scholen is echter zelfs nu al niet voldoende plaats, ieder jaar worden vele leerlingen afgewezen. De run op deze scholen zal nog veel heftiger worden.

Het idee bestaat nu dat de regering een op zich begrijpelijke richting, die uiteindelijk leidt tot volledige onafhankelijkheid van Nederland en het Nederlands, in wil slaan, maar dit doet over de ruggen van een heleboel kinderen. Enige zorgvuldigheid is derhalve gewenst!

Posted by CasaSpider at 6:46 AM | Permalink | Comments (9)

Net als alle dingen is romantisch een relatief begrip. Laatst zei ik tegen een vriendin op MSN, die iets leuks met haar vriend had gedaan: "Romantisch!". Zij antwoordde als volgt: "We zijn altijd romantisch, dus ervaar ik dat niet zo".

Precies 25 jaar geleden ontmoette Menno Nicolai zijn Hannie in Café De Engelbewaarder te Amsterdam. Ze gingen eten in het Vegetarisch Eethuisje op de Overtoom. Menno: "Het was de eerste keer dat ik mocht meemaken dat een vrouw mij een diner aanbood. Dat leek me een goede basis voor een langdurige relatie".

In Menno's specifieke geval bleek het een juiste inschatting, statistisch gezien zegt een enkele meting echter helemaal niets. Een tijdje geleden vond ik op het web een raadsel. Helaas kan ik het nu niet meer terugvinden, volgens mij lijdt Google aan geheugenverlies!

Het goede nieuws is dat ik me het raadsel zelf nog wel herinner, het enige wat ontbreekt is de uitwerking. Een mooie gelegenheid om er een heuse quiz van te maken! De vraag luidt als volgt:

Stel dat een man in zijn huwbare jaren de gelegenheid krijgt om 100 vrouwen oneerbiedig gezegd uit te proberen. Als hij denkt de beste te zijn tegengekomen, stopt hij uiteraard (???) met uitproberen. De man wil natuurlijk met de beste vrouw trouwen. Na hoeveel vrouwen moet de man stoppen met uitproberen om uit statistisch oogpunt een zo groot mogelijke kans te hebben op een zo goed mogelijk exemplaar?

Op mijn vergeefse zoektocht naar de oplossing kwam ik nog een leuke stelling van Goethe tegen over wiskundigen:

Die Mathematiker sind eine Art Franzosen: redet man zu ihnen, so übersetzen sie es in ihre Sprache, und dann ist es alsobald ganz etwas anderes.

Een apart volk toch, die Fransen...

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (11)

Toen ik vanmiddag om klokslag 12 uur wakker werd (leuk feestje, Bas!), surfte ik meteen naar Teletekst pagina 666.

Feyenoord wint met 0-1 bij PSV, AZ verliest thuis van Utrecht, we staan dus weer derde.

En toch ben ik niet echt blij.

Posted by CasaSpider at 12:23 PM | Permalink | Comments (8)

Volledig onverwachts is er gisteren actie ondernomen in de zogenaamde Pinnacle-zaak. Ik heb hier reeds eerder over bericht in de Komproe Clan.

In het kort. Pinnacle is het assurantiebedrijf van Lucette Komproe-Kwidama, echtgenote van toenmalig Post NV directeur Hedwig (=mannennaam hier) Komproe. De Raad van Commissarissen van Post NV in de persoon van Raymond Heerenveen (voorzitter) en Rufus McWilliam (lid) besloot om Pinnacle aan te trekken voor een periode van twee jaar tegen betaling van 325.000 Antilliaanse guldens ofwel ongeveer USD 180.000. Dit alles geschiedde in juli 2000.

In juli 2001 legde Ernst & Young Ondernemersservice aan Pinnacle uit hoe zij dat bedrag zou kunnen verantwoorden. Hiervoor werden de bedrijfskosten met 15% verhoogd en werd 2% extra winst toegevoegd.

In 2002 werd het uurloon van Lucette Komproe-Kwidama plotseling verhoogd van 69 naar 118 gulden en dat van haar medewerkers van 26 naar 69 gulden. Bovendien declareerde Pinnacle tweemaal zoveel gewone uren als was afgesproken, plus ook nog eens meer- en overuren.

In augustus 2002 werden de banden met Pinnacle verbroken. Heerenveen en Mc William droegen nog snel zorg voor uitbetaling van een cheque van 170.000 gulden aan Pinnacle.

Als klap op de vuurpijl bleek Pinnacle de door Post NV betaalde premiegelden niet te hebben afgedragen aan de verzekeringsmaatschappijen. Het gaat om een bedrag van naar schatting 1 miljoen gulden.

Op vrijdagmorgen heeft het Openbaar Ministerie vijf personen gearresteerd met betrekking tot de Pinnacle-zaak: Hedwig Komproe, zijn vrouw Lucette Komproe-Kwidama, Raymond Heerenveen, Rufus Mc William en Sedney Paulina.

Regeringspartij Frente Obrero (FOL) is niet te spreken over de gang van zaken. Niet geheel toevallig -dit kan men op twee manieren opvatten!- hebben de gearresteerde personen banden met de FOL.

Echt furieus werd Frente Obrero in de persoon van Anthony Godett echter toen bleek dat Niraica Louisa, dochter van premier Mirna Louisa-Godett, ook is gearresteerd. Niraica was destijds notuliste. Er zijn sterke aanwijzingen dat vele documenten naderhand zijn gewijzigd en/of dat bewust anders is genotuleerd dan wat zich in werkelijkheid afspeelde. Hier wil het O.M. Niraica Louisa kennelijk over aan de tand voelen.

De arrestatie van eerstgenoemde vijf personen juich ik toe. De aanwijzingen tegen deze lieden zijn bijzonder sterk. Daarbij komt dat ik me wel in hun situatie kan verplaatsen. Blijkbaar was het ongelofelijk gemakkelijk om geld uit Post NV weg te sluizen. Als dat zo gemakkelijk gaat, dan wordt men al snel gretig en wil meer. Mijn inschatting is dat het zo is geschied.

Politiek onhandig vind ik de arrestatie van Niraica Louisa. Haar naam is nooit eerder gevallen in de Pinnacle-zaak. En nu moet zij ineens van haar bed gelicht worden? In mijn ogen had men haar gewoon kunnen vragen naar het politie-buro te komen en zich te laten (ver)horen over de gebeurtenissen in 2000 en 2001.

Vandaag heeft Frente Obrero een grote vergadering belegd. Men heeft het vertrouwen in Procureur-Generaal Dick Piar reeds opgezegd. Recht is recht, maar hier gooit het (Nederlandse!) Openbaar Ministerie toch koren op de molen van Frente-aanhangers, die beweren dat het O.M. het alleen maar op de FOL en de familie Godett heeft voorzien. Overigens is Niraica na het verhoor in vrijheid gesteld, zie foto.

Bron: Amigoe.

Posted by CasaSpider at 10:27 AM | Permalink | Comments (8)

Donderdag 11 maart was geen mooie dag. Op het werk stortte onze belangrijkste server in, maar die gebeurtenis viel in het niet bij de laffe bomaanslagen op diverse stations in Madrid. Deze leidden voorlopig tot 190 doden en 1200 gewonden. De meeste slachtoffers vielen bij het zeer drukke station Atocha.

Heel Spanje keek onmiddellijk naar de ETA. Een stukje historie. Generaal Franco won in 1939 de Spaanse burgeroorlog. Onder leiding van deze dictator beleefde Spanje de zwartste periode in haar geschiedenis, die duurde tot aan zijn dood op 20 november 1975.

Spaans Baskenland, maar ook bijvoorbeel Catalonië werden tijdens de dictatuur extra onderdrukt. Op 31 juli 1959 werd de Euskadi Ta Askatasuna (ETA) opgericht met als doel een afscheiding te bewerkstelligen van het gehate Spanje, lees: Madrid. Op 28 juni 1960 pleegde de ETA haar allereerste aanslag, door een bom te plaatsen in een stationshal. De explosie veroorzaakte de dood van María Begoña Urroz Ibarola, een onschuldig anderhalf jaar oud Baskisch meisje.

De ETA zelf beschouwt de moord op politie-agent Pardines Arcay op 7 juni 1968 als haar eerste actie. De daders waren Txabi Etxebarrieta en Iñaki Sarasqueta. Haar meest fameuze actie was de aanslag van 20 december 1973 op premier Carrero Blanco, de beoogde opvolger van Franco.

Met de dood van Franco op 20 november 1975 kwam een einde aan de dicatatuur in Spanje en begon la Transición (de Overgang). Spanje werd een echte democratie en daarmee werd het bestaansrecht van de ETA grotendeels ondergraven.

Om aan het voor haar acties benodigde geld te komen, beroofde de ETA in haar beginperiode banken. Later transformeerde men tot een maffia-achtige organisatie die middelen genereert door het afpersen en gijzelen van Baskische ondernemers. Veel mensen vragen zich af wat het draagvlak van de ETA is onder de eigen bevolking, als men zich van dergelijke middelen meent te moeten bedienen.

Er zijn periodes geweest dat de Spaanse politie keihard optrad tegen de ETA en niet geheel zonder succes. De ETA werd danig verzwakt. Dat gepaard aan het verminderende draagvlak onder de eigen mensen door ontvoeringen en afpersingen deed de organisatie besluiten in september 1998 een eenzijdige wapenstilstand af te kondigen.

De naam van de politieke vleugel van de ETA werd gewijzigd van Herri Batasuna in Euskal Herritarrok. Potentiële kiezers moesten geloven dat men afstand had genomen van de aanslagen op onschuldige burgers.

Aanstaande zondag zijn er parlementsverkiezingen in Spanje. Men verwacht dat de conservatieve PP (Partido Popular) deze met overmacht gaat winnen, zeker na Atocha. Inmiddels is de aanslag overigens opgeëist door Al Qaeda.

Wie het ook is geweest, de slachtoffers en hun familie schieten met die wetenschap helemaal niets op...

Posted by CasaSpider at 6:44 AM | Permalink | Comments (14)

Als ik zeg "Rotterdam, Haven en Feyenoord" waar denkt u dan aan? Ik aan Werken, Zwoegen, Zweet, Lee Towers en Victorie met Voldoening. Ik ben geboren in Rotterdam en daar ben ik trots op!

Helaas heeft het Rotterdammer zijn ook nadelen. Een typisch Amsterdams woord als mazzel kennen wij niet. We maken het ook nooit mee. Dat schrijf ik niet om zielig te doen, want niemand hoeft medelijden te hebben met een Rotterdammer.

Ondanks dat ik weet dat ik nooit mazzel zal hebben, doe ik toch mee aan diverse loterijen, prijsvragen en andere dingen waar men iets mee kan winnen zonder er voor te hoeven zwoegen. Dat is een beetje dom van mij, maar ook in Rotterdam doet hoop leven. Bovendien zeg ik altijd: "Zeg nooit nooit!".

Een maand of twee geleden wilde Patrick van SpockSpot een heuse NS-stropdas verloten of weggeven. In de commentaren moest men een poging doen het kleinood te bemachtigen. Ik was de eerste die reageerde en meldde dat ik nooit wat won. Ik geloof dat dat Patrick over de streep trok. Hij beloofde de stropdas aan mij.

Nu moest het stuk textiel nog van Nederland naar Curacao getransporteerd worden. Uiteindelijk bleek Marmod de oplossing te zijn. Zij kwam begin maart met haar gezin op vakantie naar Curacao en nam de stropdas mee. Dinsdagmorgen kwam zij hem bij mij thuis afleveren. Jammer genoeg was ik er niet en nam Lucy de stropdas alsmede een aardig briefje van Marmod in ontvangst. Volgens haar moet ik hem met deze warmte snel in de kast hangen.

Zelf overweeg ik echter om mijn overhemd op te bergen en slechts met stropdas op het werk te verschijnen. Hoe dan ook, ik heb iets gewonnen, eindelijk gerechtigheid. Bedankt, Patrick en Marmod!

Posted by CasaSpider at 12:41 PM | Permalink | Comments (20)

Als een man thuiskomt van zijn werk, dan wil hij rust. Op de bank zitten met een krant, TV kijken of achter de computer (zijn tweede vrouw) kruipen. Als een man thuiskomt van zijn werk, dan wil zij met hem praten. Gezellig even de dag doornemen en dergelijke.

Bovenstaande feiten/beweringen botsen met elkaar, dat weten alle mannen en alle vrouwen. Eindelijk is ontdekt hoe dit komt!

Praten, soms oneerbiedig kletsen genoemd, is voor vrouwen heel ontspannend. Bij mannen daarentegen levert het stress op. Daarom willen mannen nooit kletsen na het werk. Dit wordt allemaal veroorzaakt door een stofje in de hersenen, dat voor mannen klaarblijkelijk anders werkt dan voor vrouwen.

In hetzelfde onderzoek is tevens ontdekt dat het hierboven genoemde stofje in de hersenen ervoor zorgt dat mannen -hoe toepasselijk- haast geen stof kunnen waarnemen. Hoe vies het huis ook is, een man kan het niet zien. Door dat stofje.

Men concludeert dat mannen er dus niets aan kunnen doen dat zij wat minder doen in het huishouden. Van de andere kant treft vrouwen geen blaam dat zij consequent door voetbalwedstrijden heenpraten. Dat komt ook door dat stofje.

Volgens mij hebben Hecham en Fransisca die deze week Pareja de la Semana zijn (nog) geen last van het vermaledijde stofje. Het onderzoek vermeldt helaas niet hoe dit stofje zich in de loop van een relatie langzaam maar gestaag ontwikkelt!

Voor meer foto's zonder stofje gaat u naar LaChicaMerengue!

Posted by CasaSpider at 6:08 AM | Permalink | Comments (15)

Luchiano is dol op lezen, gelukkig maar. Iedere avond lees ik hem een verhaal voor. De ene keer uit Het Rode Boek, maar meestal uit de Donald Duck. Ik heb het vast al eens geschreven, maar de Donald Duck is taaltechnisch pittige kost voor een zesjarige!

Daarom is voorlezen ook zo belangrijk. Het kind krijgt woorden en zinsconstructies te horen die men normaliter nooit gebruikt. Bovendien heeft een kind de gave om een verhaal over zich heen te laten komen, zonder bij alles wat het niet begrijpt te vragen wat de betekenis is. Leest men het verhaal een tweede of derde keer voor (kinderen zijn dol op herhaling), dan sijpelen de vragen langzaam door.

Tot zover Dr. Spock. Inmiddels vindt Luchiano het ook leuk om zelf voor te lezen. Eigenlijk leest hij op dit moment alles wat los en vast zit. Laatst waren we bij de DA-drogist. Als Luchiano speelgoed ziet wil hij het hebben. Meestal verzin ik ter plaatse een reden waarom hij het bewuste stuk speelgoed nu niet krijgt. Zelf wordt het jong echter steeds handiger in dat soort discussies.

Luchiano: "Papa, kun je dat golfspel voor me kopen?"
Hmm, het was een heel eenvoudig setje van nog geen zes gulden. Een stok sorry club, een balletje en een hole compleet met vlaggetje. Alles van plastic.
CasaSpider: "Neen, dat lijkt me geen goed idee. Je speelt er vijf minuten mee en daarna ligt het in een hoek."
Luchiano: "Ja maar papa, als je dit voor me koopt, dan kan ik alleen spelen. Dan hoef je niet iedere keer met me te voetballen!"
CasaSpider: "Da's niet gek! Vooruit, maar dan wil ik je voorlopig ook niet meer horen over voetballen, begrepen?"
Luchiano verheugd: "Ja papa."

We waren nog steeds bij de DA-drogist. Er lag een stapeltje Funmiles-folders. Luchiano vroeg of hij zo'n foldertje mocht hebben. Dat mocht. Sinds dat moment leest hij de hele dag de Funmiles-teksten voor, zowel in het Nederlands als in het Papiamentu. Termen als deelnemers, sparen en inschrijfformulieren vliegen ons om de oren. Overal gaat het foldertje mee naar toe.

Toen we thuiskwamen werd het golf-ensemble direct uitgepakt. Na het balletje een keer of tien in de hole te hebben gemikt, zocht Luchiano zijn Funmiles-foldertje weer op. We gingen eten. Meteen na het eten vroeg Luchiano: "Papa, kom je voetballen?"

Als bonus een foto tijdens het eerste Happy Hour, bij Mambo Beach. Lezen is leuk, Luchiano moet echter geen boekenwurm worden!

Posted by CasaSpider at 6:02 AM | Permalink | Comments (9)

Een van mijn favoriete tv-programma's is de Peruaanse talkshow Mónica, gepresenteerd door Mónica Zevallos. Zij is in mijn ogen met afstand de beste presentatrice annex talkshow-host van Zuid-Amerika. Van degenen die ik ken tenminste. Grootste kracht van Mónica is dat zij bijzonder allround is, een soort combinatie van Henny Huisman, Jan Lenferink (beiden in hun goede tijden) en Mies Bouwman.

Mónica's talkshow op zaterdagavond heeft altijd luchtige onderwerpen. Gisteren ging het om douche-gewoontes. Achter de acht stoelen van de gasten stonden evenzovele douche-cabines opgesteld. Een voor een kwam afwisselend een man en een vrouw, gehuld in badjas, het podium op en nam plaats.

Mónica vroeg de gast vervolgens naar zijn/haar speciale Habits and Rites onder de douche. De een zong, de ander dronk koffie, weer een ander wijn. Na het beantwoorden van de vragen begaf de genodigde zich naar de douche-cabine. De dames in het publiek loeiden en floten als bezetenen als een man zijn badjas, achter de gesloten douchedeuren aflegde. Het mannelijke publiek was aanzienlijk kalmer bij de niet onappetijtelijke vrouwelijke gasten.

Dolle pret dat begrijpt u. Het interessantste van de show was de wijze waarop de mannen zich gedroegen en hoe ze erbij zaten. Ik had sterk de indruk dat de vrouwen zich veel natuurlijker voelden in hun badjas dan de mannen. Mannen zijn gewend om altijd bedekkende kleren te dragen, bijvoorbeeld een broek en een overhemd.

Nu zaten ze daar met half ontblote benen recht tegenover het publiek. Een ongebruikelijke situatie. Daar kan men op verschillende manieren op reageren: in elkaar klappen of juist heel druk gaan doen. Dat laatste deden alle vier de mannelijke gasten. Er werd gewoon verwijfd gedrag vertoond! Zogenaamd nerveus tussen de eigen benen kijken of er een stukje slip te zien was bijvoorbeeld. Neen, dan de vrouwen. Die waren gewoon zichzelf en zorgden voor de broodnodige rust.

Uiteraard ben ik mijn eigen douche-gewoontes eens nagegaan, maar bij mij gebeurt er (uitereaard) niets vreemds. Ik heb dan ook geen badjas.

Posted by CasaSpider at 10:05 AM | Permalink | Comments (7)

Regelmatig doet een groot (oorlogs-)schip de haven van Willemstad aan. Vliegtuigen, auto's, schepen en treinen zijn onweerstaanbaar voor mannen. Toen ik vanmorgen in de Extra (mooie foto!) las dat de B.A.P. Mollendo uit Peru vandaag Open Dag hield, begon ik de familie direct aan te sporen om zich gereed te maken.

Om kwart over een vertrokken we richting Otrabanda, naar de Mottet Werf. Het goede nieuws was dat het schip er lag, het slechte nieuws dat het vanaf 13:00 uur niet meer open stond voor publiek. Het is niet de eerste keer dat ons dit overkomt. Eens meldden wij ons om 16:45 bij een Nederlands oorlogsschip om te horen te krijgen dat het schip sinds 16:30 dicht was. Dat is niet grappig.

Lucy wierp al haar charmes in de strijd om het piepkleine Peruaanse mariniertje te vermurwen voor ons een uitzondering te maken. Waren Luchiano en ik er niet bij geweest, was het haar misschien nog gelukt ook. Maar wij waren er bij.

In plaats van een cultureel uurtje op een oorlogsbodem hebben we er toen maar een boodschappenronde van gemaakt: de DA-drogist voor vitamines en shampoo, Building Depot voor vergif tegen karpatten en vlooien (zonder succes) en Mangusa voor de weekboodschappen.

Als het begint te kriebelen gaan we straks nog even naar Pleincafé Wilhelmina, voor de broodnodige Duvel. Hmm, gek is dat. Ik denk zo min mogelijk aan maandag, maar toch komt hij met rasse schreden dichterbij!

Posted by CasaSpider at 2:55 PM | Permalink | Comments (4)

Wat wilskracht al niet vermag. Iedere morgen en iedere middag drinken de Cubanen en ik buiten een kopje koffie of chocolademelk. In die tijd bespreken we de toestand van de wereld.

Op maandag zijn we altijd enigszins triest omdat het weekend voorbij is. Met vereende geesten denken we dan heel hard aan vrijdag. Dinsdag zijn we al een dag opgeschoten, maar de vaart komt er pas echt in op woensdag.

Gisteren keken we elkaar bemoedigend aan: "Het schiet al op, hè?". "Ja, nog één dagje!".

Vanmorgen waren we zelfs uitbundig: "Vrijdag! Ja, het is ons weer gelukt!".

Jammer is alleen dat ik nu wel een beetje moe ben. Net op vrijdag...

Posted by CasaSpider at 10:33 AM | Permalink | Comments (7)

De wekelijkse speurtocht naar Chica's de la Semana verloopt de laatste tijd niet zo geweldig. Laten we de oorzaken eens op een rijtje zetten.

Ten eerste moet Lucy nog erg wennen aan ons nieuwe strand, Kontiki Beach. Meestal arriveren we daar om een uur of drie 's middags. Om precies half vijf verkassen we naar het aanpalende Mambo Beach. Vanaf dat tijdstip hoeft daar namelijk geen entree meer te worden betaald. Feitelijk begint het zoeken naar geschikte kandidates pas na half vijf.

Ten tweede is er de vermaledijde Salsa Man. Sinds Lucy ook mannen (brr!) op de foto zet, zoekt zij ook actief naar deze species. Die tijd gaat ten koste van diverse aantrekkelijke vrouwspersonen die Reynaldo, Willy en ik vanaf onze positie in zee duidelijk waarnemen, maar nu aan Lucy's blik ontsnappen.

Ten derde is door het hier gevoerde Sero Toleransha-beleid het aantal illegale vreemdelingen duidelijk aan het afnemen. Helaas geldt dat niet zozeer voor de mannelijke drugscriminelen, maar wel voor leuke dames uit Colombia, Venezuela en de Dominicaanse Republiek. Lucy spreekt nu eenmaal gemakkelijker een Latijns-Amerikaanse dame aan dan een Nederlandse.

Gelukkig is de toestand nog niet rampzalig. Een week of twee geleden liep Lucy de bevallige Fransisca tegen het lijf. Dit tot enthousiasme van de Cubanen en CasaSpider. Fransisca is een Nederlandse, maar heeft duidelijk een Zuid-Amerikaanse uitstraling.

Fransisca is werkzaam bij Totolika, een in 1973 door acht ouders van verstandelijk gehandicapte kinderen opgerichte vereniging. De vereniging zet zich in om verstandelijk gehandicapten een rechtmatige plaats in de maatschappij te laten innemen. Vorig jaar vierde Totolika haar 30-jarig bestaan. Totolika is overigens een duivensoort.

Het liep al tegen vijven afgelopen zondag en Lucy had nog geen nieuwe Chica. Toen zag zij Fransisca op het strand in een groepje met een paar andere ladies. Lucy's oog viel op Joni, die -heel toevallig- ook werkzaam is bij Totolika. Gelukkig hielp Fransisca haar uit te leggen wat de bedoeling was en even later gingen Lucy en Joni op pad.

Na afloop van de foto-sessie vullen de modellen een formulier in met een aantal vragen over hun hobby's, favoriete man en wat dies meer zij. Op de vraag wat zij in het dagelijks leven deed, antwoordde Joni: "I work with mentally disabled people". De eerste opmerking die mij te binnen schoot was: "Dat doe ik ook!".

Meer foto's en informatie vindt u op LaChicaMerengue. Voor Joni klikt u vervolgens op Chica Semana en Fransisca vindt u hier.

Posted by CasaSpider at 6:21 AM | Permalink | Comments (8)

Op 2 maart heeft in Venezuela het Consejo Electoral Nacional (CNE) de officiële uitslag bekendgemaakt ten aanzien van het inzamelen van handtekeningen om een Referendo Revocatorio af te dwingen. Door het Referendo Revocatorio is het mogelijk om vervroegde verkiezingen uit te laten schrijven. Doel van de oppositie is om van de huidige president Hugo Chavez af te komen.

Dit feest dreigt echter niet door te gaan. Het CNE gaf gisteren de volgende cijfers vrij:

• Totaal aantal handtekeningen: 3.086.013
• Totaal aantal geldig: 1.832.493
• Totaal aantal ongeldig: 377.503
• Aantal twijfelachtige handtekeningen: 876.017

Het CNE gaat de bijna 900.000 twijfelachtige handtekeningen openbaar maken. Vervolgens hebben mensen die hun handtekening als twijfelachtig aangemerkt zien, twee dagen de tijd om naar het CNE te komen en aldaar hun handtekening te bevestigen.

De oppositie vindt dit de omgekeerde wereld. In haar ogen dienen juist de mensen die hun twijfelachtige handtekening gepubliceerd zien en die niet wilden tekenen hun handtekening bij het CNE in te trekken. Voorts zijn 381.037 handtekeningen die door de Coordinadora Democrática aan het CNE waren overhandigd niet in beschouwing genomen om procedurele redenen.

Voor een Referendo Revocatorio zijn 2.452.179 handtekeningen nodig, de oppositie mist er op dit moment nog 619.686. Deze handtekeningen dienen gevonden te worden in de twijfelachtige 876.017. De kans dat dit gaat lukken is vrijwel nihil. Twee van de vijf rechters van het CNE zijn inmiddels opgestapt, zij beschuldigen de overige drie rechters van partijdigheid.

Ik denk ook dat het CNE en Chavez onder een hoedje spelen. Deze uitslag is perfect voor Chavez. De vondst van de bijna 900.000 twijfelachtige handtekeningen, die nogmaals bevestigd moeten worden, is geniaal. Ik had het niet kunnen bedenken.

Naar alle waarschijnlijkheid heeft Hugo Chavez niets te duchten tot de volgende verkiezingen die in 2006 plaatsvinden. Inmiddels heeft hij de wet reeds zodanig aangepast, dat hij zich opnieuw verkiesbaar mag stellen. Wordt Chavez herkozen, dan maakt hij vooralsnog zijn belofte waar dat hij tot 2012 Venezuela zal regeren.

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (4)

In de auto van school naar huis. Na de splitsing Schottegatweg / Santa Rosaweg komen we in een kleine file terecht.

CasaSpider: "Het is druk".
Luchiano: "Ja papa".
CasaSpider: "En wat zegt papa dan normaal?".
Luchiano met ietwat vermoeide stem: "Het is drukkiedrukkiedrukkdrukdruk".
CasaSpider: "En, vind jij dat leuk?".
Luchiano: "Neen, dat vind ik niet leuk".

Tja. Marktbescherming is ook zo'n droog onderwerp.

Posted by CasaSpider at 12:42 PM | Permalink | Comments (3)

Een klein eilandje van circa 60 kilometer lang, maximaal 12 kilometer breed en een oppervlakte van 440 km2 heeft specifieke problemen. Zo is een eiland als Curacao minder gemakkelijk te bereiken dan een mini-staatje als Liechtenstein. Helemaal als de ene na de andere luchtvaartmaatschappij in de problemen komt.

Een ander specifiek probleem is schaalgrootte. Voor 140.000 mensen dient voorzien te worden in veelal dezelfde faciliteiten waar normaal een heel land van meeprofiteert: een luchthaven, een universiteit, ziekenhuis, douane etc. Nog gecompliceerder wordt het als dit eilandje ten opzichte van het meerendeel van de omgeving een hoger welvaartsnivo heeft.

Curacao heeft haar lokale industrie. Vlaggeschip, tenminste wat mij betreft, is de Amstel Brouwerij. Verder hebben we de Coca Cola fabriek, ADM Milling (meelproducten) en een matrassenfabriek. De producten die deze ondernemingen maken moeten concurreren met hun tegenhangers uit met name Venezuela.

Salarissen in Venezuela zijn veel lager dan op Curacao, terwijl de afzetmarkt er veel groter is. Dit resulteert in een aanzienlijk lagere kostprijs van bijvoorbeeld een blikje Polar ten opzichte van een blikje Amstel.

Het hebben van lokale industrie heeft een aantal voordelen. Zo is men minder afhankelijk van het buitenland en schept het werkgelegenheid. Om lokale industriële bedrijven op de been te houden, heeft men op Curacao marktbescherming geïntroduceerd.

Met dank aan de marktbescherming deden de lokale bedrijven het goed. Dit was onder anderen te merken aan diverse sponsor-activiteiten van deze bedrijven bij sportevenementen en Carnaval. Van de andere kant betaalde ik destijds 34 gulden voor een kratje Amstel. Een van de nadelen van marktbescherming is dat het beschermde bedrijf nagenoeg geen concurrentie ondervindt, hetgeen de efficiency niet ten goede komt. Uiteindelijk betaalt de consument hierdoor een (veel) te hoge prijs.

Een paar jaar geleden is besloten om in fases een einde te maken aan de marktbescherming. Plotseling hadden de bewoners van Curacao de mogelijkheid om een krat Venezolaanse Polar te kopen voor 26 of zelfs 22 gulden. Voor een lokale fles Coca Cola van twee liter betaalt men 4.95 gulden, voor dezelfde fles maar dan uit Venezuela 2.75 gulden.

Op het eerste gezicht is dit prachtig voor de consument. Inmiddels is echter een aantal lokale bedrijven ter ziele gegaan, zoals importeur Consales. Nu hangt het voortbestaan van ADM Milling aan een zijden draadje en daarmee gepaard de werkgelegenheid van 51 mensen. Ook het voortbestaan van de Amstel Brouwerij is niet gegarandeerd.

Regeringspartij PLKP onder leiding van Errol Cova wil nu de marktbescherming opnieuw invoeren. Coalitiepartner Frente Obrero (FOL) is het hier mee eens. De andere belangrijke coalitiepartner PNP is tot haar verbazing buiten het overleg gehouden. Dat is niet zo heel vreemd als men bedenkt dat in het jaar 2000 de toenmalige PNP-leidster Suzy Camelia-Römer juist de drijvende kracht achter het afschaffen van de marktbescherming was.

Marktbescherming is een interessant thema. Ik ben er voor mijzelf nog niet helemaal uit. In principe ben ik tegen kunstmatige maatregelen, maar een eiland als Curacao kan ook niet helemaal zonder enige vorm van protectie.

Op een klein eiland heeft een issue als marktbescherming al snel een grote impact. Het leuke is dat uiteindelijk, door de Globalisering alle landen te maken krijgen of zelfs al hebben met vormen van marktbescherming.

Zo zijn we eigenlijk allemaal een klein, tropisch eilandje.

Posted by CasaSpider at 8:51 AM | Permalink | Comments (8)

Zo vaak komt hij niet voor, 29 februari. Ik zou eens goed moeten tellen hoeveel ik er in mijn leven heb meegemaakt. Het zijn er in ieder geval lang geen 29.

Het was een bijzondere dag en zo hoort het ook. Ajax en PSV verloren, terwijl Feyenoord won. De volgende keer dat dit gebeurt kan het zomaar weer 29 februari zijn. Nog even over Feyenoord, mijn persoonlijke uitblinker in de uitwedstrijd tegen Willem II was Patrick Mtiliga. Een klein, ietwat ielig, donker ventje, afkomstig uit Denemarken en net weggeplukt bij Excelsior. Volgens het Algemeen Dagblad komt hij tekort voor de top, maar dat moet ik nog zien. Voor het eerst sinds lange tijd deed een Feyenoord-verdediger mij weer aan Theo Laseroms denken. Niet qua postuur, maar wel qua fanatisme. Romano Denneboom heeft er volgens mij een slechte nacht van gehad.

Na het Happy Hour, de patat met shoarma en Studio Sport zaten Lucy en ik nog even TV te kijken. Eigenlijk waren we moe en wilden om tien uur naar bed. Maar de Oscar-uitzending trok. Enerzijds omdat de Nederlandse film De Tweeling genomineerd was en anderzijds vanwege de nieuwsgierigheid of de Lord of the Rings dit jaar echt zou toeslaan.

De Nederlandse delegatie was optimistisch. Daar begrijp ik nu helemaal niets van, dat vind ik zo ongelofelijk stom. Kijk, als men een finale moet spelen, ja dan kan ik begrijpen dat men zegt: "Ja, ik voel me sterk, ik voel dat ik ga winnen!". In het geval van een Oscar is men echter compleet afhankelijk van een paar mensen, wier oordeel door van alles en nog wat wordt bepaald. Men heeft hier hoegenaamd geen invloed op. In zo'n geval zou ik mij heel wat bescheidener opstellen. En het is niet de eerste keer dat dit Nederland overkomt.

Dat de Lord of the Rings vet in de prijzen viel was te verwachten. Persoonlijk vind ik 11 Oscars ietwat overdreven, met name gezien het oersaaie laatste halve uur van The Return of the King. Ook vond ik het sneu voor (steeds dezelfde) films die genomineerd waren en het dus iedere keer tegen LOTR moesten afleggen. De Lord of the Rings cyclus is en blijft echter een meesterwerk, dus ik gun het die Hobbits dan maar voor een keer.

De Oscars voor beste acteur/actrice gingen aan LOTR voorbij. Grote genade, wat kwam Best Leading Actor Sean Penn slecht uit zijn woorden!

29 Februari had de dag moeten zijn dat het Consejo Nacional Electoral (CNE) te Venezuela de resultaten van El Firmazo, het inzamelen van handtekeningen om een Referendo Revocatorio af te dwingen, bekend zou maken. De officiële uitslag is een dag uitgesteld en wordt derhalve vandaag verwacht. Wel is al bekend dat over meer dan een miljoen handtekeningen twijfel is gerezen. Het CNE wil dat die mensen allemaal naar haar toe komen om hun handtekeningen te valideren. Nogal een operatie. Inmiddels zijn de marsen pro- en contra Chavez begonnen. De eerste doden zijn reeds gevallen.

Een bijzondere dag, 29 februari. Even off-topic: Lucy vroeg zich af of de menstruatie-cyclus er weet van heeft dat het een schrikkeljaar is.

Posted by CasaSpider at 6:13 AM | Permalink | Comments (7)