Koninginnedag 2004
Koninginnedag is een heus feest op Curacao. Misschien nog wel meer dan in Nederland, maar dat kan ook komen omdat we hier erg veel van vrije dagen houden. Zo haalde ik Luchiano (6) dinsdag op van zijn school. In de auto zei het jong: "Ha, morgen hoef ik niet naar school, ik heb vijf dagen vakantie!" Dat was dus dinsdag.
Ik geloofde er geen snars van. "O ja, waar is de brief waar dat in staat?" Achterin de auto werd driftig in een schooltas gezocht, maar geen brief gevonden. Ik belde de school. Tot mijn onthutsing had Luchiano nog gelijk ook. Of het de normaalste zaak van de wereld was, vertelde de vertegenwoordigster van de school me dat er de rest van de week geen les meer werd gegeven. Het is niet vreemd, maar ik vond het toch een beetje raar.
Luchiano is gek op Koninginnedag. Hij heeft zich in zijn hoofd gehaald dat hij dan kadootjes krijgt. Mijn uitleg dat het absoluut niet logisch is dat uitgerekend hij kadootjes krijgt op de verjaardag van inmiddels wijlen koningin Juliana nam hij voor kennisgeving aan.
Vanmorgen om kwart voor tien gingen we op pad. De auto moesten we op flinke afstand (10 minuten lopen) van Punda (centrum) parkeren. Lucy had mooie, maar ongemakkelijke laarsjes aan. Nu hadden we nog geen week geleden twee paar schoenen voor haar gekocht, waarmee ze gemakkelijk kan lopen. "Waarom heb je de schoenen die we vorige week hebben gekocht niet aangedaan?", vroeg ik haar. "O, dat kan niet. De hakjes van die schoenen zijn namelijk iets lager en nu moest ik mijn spijkerbroek aandoen maar die is net iets te lang en met die hakjes komt de stof eronder, dus moest ik wel de laarsjes aandoen, want die hebben hogere hakken." Ik zweeg.
De vrijmarkt was ontzettend druk. Mijn primaire doel waren leesoeken voor Luchiano. Al snel hadden we vier mooie boeken op de kop getikt voor één gulden. Daarna volgden kleurpotloden, stiften en nog wat klein speelgoed. De meegebrachte rugzak was al snel vol. Boeken zijn zwaar. Lucy's koopoog wordt vreemd genoeg altijd getrokken door nogal zware dingen. Toen ze naar de prijs van twee dumbells vroeg, hield ik mijn hart vast. Even later scheelde het niet veel of ik had de rest van de dag met een compleet plastic kinderzwembad (met grote deksel) op mijn rug gelopen.
We gingen een hotdog eten bij de Dominicanen op de Plasa Jojo Correa, aan het eind van de Heerenstraat. Ze waren heerlijk, de hotdogs. Ik had zin om nog een rondje te maken en even te gaan zitten bij Pleincafé Wilhelmina. We stonden op van ons bankje en muilezel CasaSpider pakte de blauwe rugzak en nog een plastic tas met drie spijkerbroeken. Even later zaten we aan de cola en sprite bij Pleincafé Wilhelmina.
Toen moest Lucy naar het toilet. Ze zocht haar handtas, maar kon hem niet vinden. Paniek in de tent! Onder anderen zat Lucy's sedula erin, het identiteitsbewijs dat tegenwoordig hard nodig is in verband met het optreden van het team Sero Toleransha. We waren de handtas vergeten bij de hotdogs.
Lucy ging praten met de dames van de hotdogs. Eentje opende een klep van de hotdogmobiel, graaide wat en haalde tot onze grote opluchting Lucy's tas eruit. Wij vonden het welletjes en gingen naar huis. Misschien gaan we in de late namiddag nog even kijken bij Pleincafé Wilhelmina.
Kwallen zijn fascinerende wezens, zowel de dierlijke als de menselijke variant. Een kwal wordt vaak gezien als een lelijk en vies ding zonder eigen wil. Toch kunnen ze knap vervelend zijn. Laatst was de wind hier enigszins gedraaid en dat zorgde ervoor dat er Portugese Oorlogsschepen voor de kust werden gesignaleerd. Het vervelende van deze kwallensoort is dat hun tentakels meer dan tien meter lang kunnen worden. Voordat ik het beest in de smiezen heb (min-zes aan beide ogen), heeft hij mij al te grazen genomen.
Kwallen zijn niet altijd lelijk, ja zelfs integendeel! Tijdens een duik keek ik eens naar boven en zag op een meter of tien een gigantische kwal zweven. Het was de echte klassieke kwal, die er enigszins uitziet als de wolk van een atoombom na detonatie. Heel statig dreef de bijna geheel witte kwal in de helderblauwe zee. Prachtig!
Ik wil hier een lans breken voor de kwal. Dat doe ik ook uit respect, want kwallen kunnen zeer gevaarlijk zijn. Neem bijvoorbeeld de Box Jellyfish (Chironex Fleckeri), die zich ophoudt in de kustwateren van Noord-Australie en gelukkig niet in de Cariben.
Niet zo giftig als de Box Jellyfish, maar door zijn veel kleinere omvang eigenlijk nog gevaarlijker, is de Irukandji kwal (Carukia Barnesi). Dit kwalletje is zo groot als een vingerhoed en heeft op iedere hoek een tentakel met een lengte varierend van een halve tot vijf centimeter. Irukandji is overigens de naam van een aboriginal-stam die ooit in de omgeving van Cairns in North Queensland (Australie) leefde.
Van het artikel hiernaast uit de Vigilante schoot ik vanmorgen in de lach. Betrokkene werd samen met een andere automobilist staande gehouden door het team van Sero Toleransha.
Bij de botica (apotheek/drogist) in de Madurostraat te Punda staat sinds jaar en dag Rasta Rish relaxed tegen de muur geleund. Het zou bijna een standbeeld kunnen zijn, want ten eerste beweegt hij nauwelijks en ten tweede staat hij er altijd. In zijn mond bungelt een sigaar, volgens mij een Velasquez. In zijn linkerhand houdt hij een plastic cup, gevuld met Guinness.
Tegen elf uur verschenen er eindelijk twee brandweerauto's. Spuiten met salpeterzuur, dat klinkt niet ongevaarlijk. Toen ik met de camera in de aanslag op weg ging naar het schouwspel, viel het me toch tegen. Eén brandweerman was in de weer met zijn slang. Hier kwam een lullig straaltje uit, niet bepaald het hogedrukspektakel waar ik op had gehoopt.
Artistiek gezien beschik ik over twee linker handen. Een kind van vijf tekent beter dan ik. Gelukkig zijn op het internet op ieder gebied plaatjes in overvloed te vinden. Op ieder gebied.
Dat deed mij enigszins denken aan een anekdote van Herman Finkers over een wielrenner in de Tour de France. Tijdens een etappe kwam deze renner op ruim een uur van de winnaar binnen. "Maar hij behield de gele trui. (Finkers laat hier een korte pauze vallen.) Er is met hem gepraat... maar hij behield de gele trui".
Het is niet eenvoudig om een coalitie van vier partijen gedurende langere tijd in de lucht te houden. Zeker niet op een eilandje als Curacao, waar diverse threads en belangen door elkaar heenlopen. Gisteren schreef ik dat PLKP-leider Error Cova boos was omdat Ben Komproe een benoeming van Jaime Saleh had geblokkeerd. De reden dat Ben Komproe Jaime Saleh weigerde te benoemen is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het feit dat Jaime Saleh jaren geleden als Gouverneur (1990-2002) met het Openbaar Ministerie tegenover Nelson Monte, de grote man achter de schermen bij Frente Obrero, stond betreffende diens fraude met de LGO-regeling.
In de 19e minuut scoorde Gabriel Urdaneta vanaf 25 meter met een afstandsschot de openingsgoal voor Venezuela. Hierna drong Uruguay aan en raakte tweemaal het houtwerk, onder meer via een vrije trap van Recoba. Toch bleef Venezuela de gevaarlijkere ploeg, met bliksemsnelle uitvallen van met name Alexander El Pequeño Rondón.
Lucy en ik stonden op de banken, nou ja figuurlijk dan. Venezuela kolkt en staat inmiddels op een gedeelde derde plaats naast niemand minder dan wereldkampioen Brazilie. Op twee punten achterstand van Argentinie. Het kan raar lopen in de voetbalwereld!