CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Het is woensdagmorgen en ik meld mij als begeleider bij klas 3B van de Marnix-school. De jongelui gaan een ochtend naar de dierentuin. Daar zijn een expositie en een speurtocht voor hun georganiseerd met zintuigen als onderwerp.

Om half negen vertrekken we met de schoolbus. Net voor de ingang van de dierentuin bevinden zich tegenwoordig de leeuwen. Altijd fascinerend voor kinderen, ook al bewegen de leeuwen niet en maken ze ook geen geluid.

Bij het NMC, helaas ben ik vergeten waar deze letters voor staan, worden we ontvangen door onze hostess. Zij begint direct met een spel. Twee begeleidsters hebben een bord in hun handen, een met Goed en een ander met Fout. De hostess stelt een vraag en de kinderen rennen naar de begeleidster met het juiste bord.

Inderdaad, een soort Ren je rot. De eerste vraag luidt: "Hebben vogels oren?" De hele klas stormt naar het vak met Fout. Dat is fout, want vogels hebben wel degelijk oren. "Hoe kunnen ze anders hun eigen gefluit horen?" Volgens juffrouw Margriet hebben vogels toch echt geen oren, ook al kunnen ze wel horen. De hostess corrigeert haar, ze hebben wel oren maar geen oorschelpen. De start van een hele discussie, maar na een tijdje kunnen we toch door naar de volgende vraag.

De kinderen reageren bijzonder enthousiast dan wel koddig verbaasd, vooral als ze een vraag goed beantwoorden. Na het spel begint het serieuze werk. We gaan naar binnen waar een mooie expositie over zintuigen is opgebouwd.

Het eerste zintuig dat behandeld wordt is Zien. De hostess vraagt waarom mensen twee ogen hebben. Geen van de kinderen weet het. Vanaf nu noem ik de hostess overigens Hilda, dat klinkt beter dan hostess. Hilda zegt dat twee ogen nodig zijn om diepte te kunnen zien.

Om dit te bewijzen worden twee kinderen naar voren gehaald. Ze krijgen een pen met een dop in hun handen. De bedoeling is nu om met slechts één oog open de pen in het dopje te schuiven. Dat gaat inderdaad niet zo gemakkelijk. Hilda: "Zie je wel, jullie moesten het twee keer proberen."

Vervolgens mogen de kinderen de pen met beide ogen open nogmaals in het dopje doen. Anais heeft nu geen twee maar drie pogingen nodig. Hiermee is wetenschappelijk bewezen dat wij helemaal geen twee ogen nodig hebben.

Als je je ogen dicht doet kun je veel moeilijker je evenwicht bewaren, luidt de volgende stelling. De kinderen moeten met gesloten ogen op één been gaan staan. Na een tijdje mogen ze het nogmaals proberen maar dan met de ogen open. "En, zien jullie dat het nu veel gemakkelijker is?" Dan hoor ik Luchiano’s stem. "Juffrouw, met dichte ogen ging het beter!"

Grijze haren zou men ervan krijgen. Via Voelen en Ruiken belanden we tenslotte bij Horen. Echt opletten doen de kinderen intussen niet meer. Een uur lang luisteren in een donkere ruimte is enigszins slaapverwekkend, ondanks het goede verhaal van Hilda.

We pauzeren buiten en beginnen daarna aan de speurtocht. Iedere begeleider krijgt drie kinderen onder zijn hoede en moet zes opdrachten vervullen. Na iedere opdracht moeten we terug naar Hilda om de antwoorden te geven. Als we dat goed doen wordt er een gekleurd rond dingetje aan een spijker op een houten bord gehangen. De bedoeling is om alle zes spijkers te behangen.

Het is een hele klus. De opdrachten leiden ons door de hele dierentuin. Het gaat over camouflage, over bomen, hoe bladeren eruit zien en voelen, over wie het meeste lawaai maakt en waarom etc. etc. Onze groep bestaat uit Luchiano, Chris en Nathan. De jongens doen goed hun best en we verdienen alle zes de gekleurde ronde dingetjes. We zijn apentrots.

De kinderen mogen nu zelf kiezen wat ze willen doen. De meesten vertrekken naar de speeltuin. Even later gaat de kinderboerderij open en stormt iedereen naar het hok met de schildpadden. De arme beesten weten niet wat ze overkomt. Alhoewel, het is vast niet de eerste keer.

De schildpadden worden voortdurend opgetild, behalve de grootste die in een emmer woont. In een plastic slang bevindt zich een heuse bever. Een werknemer van de dierentuin haalt hem er voorzichtig uit en een paar kinderen mogen hem aaien.

Het is aangenaam om in de dierentuin rond te lopen met een lekker zonnetje op de kop. Aangezien het een afgesloten terrein zonder auto’s betreft is het een stuk relaxter dan met zes kinderen door Punda te lopen. Dan krijgen we als klap op de vuurpijl chips en limonade, mijn dag kan niet meer stuk.

Om kwart voor twaalf is het tijd om terug naar school te gaan, de bus staat al te wachten. Terwijl de begeleiders ietwat vermoeid ogen lijken de kinderen alleen maar meer energie te hebben gekregen.

Juffrouw Margriet heeft een soort van hele lange bruine snijboon uit de dierentuin.meegenomen. Speels slaat ze Keimpe ermee op zijn hoofd, precies als ik een foto aan het nemen ben. Het lijkt net of ze de arme scholier met een politie-knuppel bewerkt.

Op school worden de begeleiders bedankt voor hun diensten en vertrekken we naar huis. Van dit leuke uitstapje is een album gemaakt met niet minder dan 76 foto’s.

Posted by CasaSpider at 7:21 PM | Permalink | Comments (19)

De zesde dag. Een dag die niet zo goed begon want juffrouw Margriet belde om acht minuten voor acht. Luchiano (8) voelde zich niet lekker, zag bleek en had flinke buikpijn. Snel ging ik hem halen. Hij zat naast juffrouw Margriet buiten op het bankje voor het klaslokaal en had nog steeds veel buikpijn. We reden naar huis en ik legde hem op bed. De vraag is altijd wat men in een dergelijk geval moet doen, meteen naar de dokter of het even aankijken. Wij kozen voor het laatste.

Om negen uur stond er een aardige wedstrijd op het programma: Spanje-Oekraine. Rafa Zamora, onze man uit Valencia, is in gewone doen al geen toonbeeld van rust laat staan als Spanje aan de bak moet. Gelukkig voor hem scoorden zijn landgenoten snel en liepen feitelijk over de Oekrainers heen. Wat een debacle voor laatstgenoemden. Als de wedstrijden spannend worden kunnen we nog veel plezier aan Rafa beleven, ware het niet dat hij aanstaande vrijdag naar de Dominicaanse Republiek emigreert.

Voorspellingen CasaSpider komen zelden uit

Vrijwel gelijktijdig komen een email en een SMS binnen, gevolgd door een rinkelende telefoon. Het is half twaalf lokale tijd op Curacao zeg maar half zes in Nederland. "Oui, ici met Roger Lemerre. Praat iek met CasaSpider?"

Roger Lemerre kent mij maar waar ken ik in vredesnaam Roger Lemerre van? Met de hoorn in de ene hand tik ik met de andere zijn naam in Google in en stuit op de volgende info. Roger Lemerre is de in Frankrijk geboren, maar daar kan hij ook niets aan doen, bondscoach van Tunesie.

Er gaat mij een lichtje branden.

Lemerre vervolgt: "Ja monsieur CasaSpider, iek heb gezien dat u Tunesie met 2-1 heeft laten winnen in de voetbalpoule. Daar ben iek niet zo blij mee, want bijna altijd gebeurt het omgekeerde van wat u voorspelt. Ies het mogelijk dat u de uitslag verandert in 2-1 voor Saudi-Arabie? Dan maken wij namelijk nog een kans."

Er valt wat voor het standpunt van meneer Lemerre te zeggen, toch wimpel ik hem beleefd af. Tunesie opent de score. In de 56e minuut maakt Saudi-Arabie gelijk. Zes minuten voor tijd geschiedt het onheil, de Saudi's komen op voorsprong.

Ik hoor Roger Lemerre virtueel wenen.

Tot mijn verbazing wordt in de 92e minuut de eindstand door Radhi Jaidi op 2-2 bepaald. Dat verzacht de pijn een beetje.

Laat me eens kijken, wat heb ik ook weer voorspeld voor Duitsland-Polen?

"Tringgg...Tringgg... Tringgg..."

Aha, 2-1 voor Duitsland. Daar zul je Klinsmann hebben.

Tot zover dit intermezzo. Toch schuilt er een kern van waarheid in, want Duitsland kon ondanks een overwicht lange tijd niet tot scoren komen. In de werkelijk allerlaatste minuut lukte het uiteindelijk wel hetgeen menigeen typisch Duits deed verzuchten. Ach, ten eerste zijn het de Polen maar en ten tweede scheelt het mij vijf punten in de voetbalpoule.

Over de voetbalpoule gesproken, het was geen onverdeeld gelukkige dag voor de Webloggers. Na de opmars van gisteren zijn we weer naar de tweede pagina verdrongen op een 27e plaats. In onze poule vonden kleine verschuivingen plaats. Hier het eerste en hier het tweede rijtje.

Hoe liep het af met Luchiano's buikpijn? 's Middags was hij weer aardig opgeknapt. Dat kwam goed uit want nu konden we om zes uur naar de extra karateles als voorbereiding op het Gele Band examen. De les duurde tot kwart voor acht en was intensief. Luchiano hield het zonder problemen vol en had nadien teveel energie om snel te gaan slapen.

De dag eindigde dus beter dan hij begon.

Posted by CasaSpider at 9:48 PM | Permalink | Comments (10)

Vanwege Hemelvaartsdag en nascholing op maandag waren twee leesmoederlessen niet doorgegaan. Wellicht daarom was mijn groep ietwat onrustiger dan anders. Het eerste onderdeel is het doorwerken van een saaie woordenlijst.

Een tijdje geleden heb ik quiz-vragen geïntroduceerd om de materie iets sappiger te maken. Zo hebben de kinderen de betekenissen van sfinx, manege en genie geleerd. Voordat ze het antwoord op een quiz-vraag geven moeten ze wel eerst Tuut! zeggen.

“We gaan een quiz-vraag doen”, zei ik om de aandacht te krijgen. “Wie van jullie kan mij zeggen wat een genie is?” Let wel, een woord dat we reeds behandeld hebben.

“Tuut!”, riepen ze bijna allemaal tegelijk. Matthew mocht als eerste het antwoord geven: “Een genie is het lichaam van een leeuw en het hoofd van een vrouw.”
“Neen”, zei Alizah, “een genie heeft te maken met paarden.”

Ik begon ernstig aan mijn leermethode te twijfelen.

Juffrouw Margriet is sinds woensdag weer beter. Donderdag, meteen na het leesmoederuurtje mocht Luchiano (8) zijn boekbespreking doen. Toen ik hem om 12:15 op kwam halen liep hij trots naar me toe: “Papa, ik heb een 10 voor mijn boekbespreking.”

Dat was goed nieuws en als beloning reden we direct naar Centrum Supermarkt te Mahaai om een rolmaatje van 7.5 meter voor hem te kopen. Een rolmaatje is Luchiano’s favoriete gadget.

Aanstaande maandag luidt de quiz-vraag wat een rolmaatje is.

Posted by CasaSpider at 6:48 PM | Permalink | Comments (18)

De datum 30 mei is een belangrijke voor Curacao. Op 30 mei 1969 leidde een staking bij Wescar ertoe dat uiteindelijk delen van Punda in brand werden gestoken. Zoals bij vele revoluties was het allemaal niet bijzonder fraai, maar resulteerde uiteindelijk wel in een impuls met betrekking tot de rechten van Curacaoenaars ten opzichte van Nederland.

De datum 30 mei is een belangrijke voor Aruba. In de ochtenduren van maandag 30 mei 2005 verliet Natalee Holloway in gezelschap van Joran van der Sloot, Satish Kalpoe en Deepak Kalpoe de nachtclub Carlos 'N Charlie's.

Sindsdien is niets meer van haar vernomen ondanks grootscheepse zoekacties die tot op heden doorgaan. Op de radio hoorde ik vanmorgen dat het tourisme op Aruba niet onder deze trieste zaak heeft geleden.

De datum 30 mei is een belangrijke voor Luchiano (8). Vandaag heeft hij namelijk zijn boekbespreking. Okay, een boekbespreking is van een andere grootte dan de twee bovenstaande gebeurtenissen, maar is voor ons toch belangrijk. Het boek dat hij bespreekt is Tomio en zijn vriendjes, geschreven door Boudewijn Aldus. ISBN: 90-443-0150-0.

Onder het motto Doe niet vandaag wat ook morgen kan begonnen we maandagmorgen om 8 uur. Tegen 11 uur was de samenvatting klaar en uitgeprint. Nu moest Luchiano hem nog uit zijn hoofd leren. Lucy en Sugey fabriceerden een wegwijzer. Deze wegwijzer is onderdeel van de toegift.

Eigenlijk mag of hoeft de boekbespreking niet langer dan 8 minuten te duren. Inclusief toegift zitten wij op 20. Ik vind het knap hoe snel Luchiano zich een dergelijke lap tekst eigen maakt. Laten we het erop houden dat zijn harde schijf lang niet vol is en bovendien niet zo gefragmenteerd als bijvoorbeeld de mijne.

Buiten maakten we een paar foto's van Luchiano in body-builder pose met zijn wegwijzer en de vijf vellen samenvatting. Het boek zelf zijn we helaas vergeten. De samenvatting van Tomio en zijn vriendjes staat online, zowel in html als in MS-Word formaat.

Over een uur of vier weten we hoe Luchiano het er vanaf heeft gebracht.

Update 30.05.2006 / 12:54

Helaas. Juffrouw Margriet is ziek vandaag. Daarom ging Luchiano's boekbespreking niet door. We wachten nu tot ze beter is en maken dan een nieuwe afspraak. Beterschap, juffrouw Margriet!

Posted by CasaSpider at 9:15 AM | Permalink | Comments (12)

Donderdagmorgen op weg naar school. Luchiano (8) zeurde of hij zijn GameBoy mee in de auto mocht nemen. Bij de Marnix-school aangekomen opende ik het achterportier. Luchiano stapte uit. Hij had zijn Spiderman rugzak niet op zijn rug.

"Ga me niet vertellen dat je je rugzak thuis hebt laten liggen", brieste ik. Maar dat was wel zo. "Dat is dan mooi de laatste keer dat je de GameBoy mee mocht nemen in de auto. Door die GameBoy denk jij aan niets anders meer." Half huilend antwoordde Luchiano dat hij de rugzak ook wel eens vergeten was als hij de Gameboy niet bij zich had.

Donderdag leesmoederdag. Mijn groep was compleet. Op de woordenlijst stond Australie. "Weten jullie wel dat de mensen in Australie op hun kop lopen?", vroeg ik. Dat hakt er altijd in. Ongelovig keken de kinderen mij aan. Matthew wist te vertellen dat dit fenomeen iets met magnetism te maken heeft.

Na het leesuurtje mocht ik een keer extra op en neer om Luchiano's rugzak op te halen. Anders had het jong geen brood, water en pennen. Dat is 14 kilometer.

's Middags gingen Luchiano en ik samen op pad. Onze eerste stop was het Kabinet van de Gezaghebber. Afgelopen dinsdag heb ik een tweede brief ingediend met het verzoek om de eerdere negatieve beslissing te heroverwegen. Onze gynaecoloog dr. Henriquez had er een speciaal briefje voor geschreven.

Kennelijk heeft dat briefje geholpen want de sympathieke lees mooie medewerkster verzocht mij een garantieverklaring te tekenen. De plakzegel van vijf gulden had ik ook bij mij en daarmee lijkt de zaak rond. Het visum voor een maand extra is accoord. Morgen gaan Sugey en ik haar ticket omboeken naar 20 juni. Een geweldig resultaat!

Wij gingen door naar Kranshi. Daar haalden we tegen betaling van 40 Antilliaanse guldens ofwel € 18 twee geboorte-aktes en twee bewijzen van inschrijving van Diana Ilka op. Noem het kinderachtig, maar het is bijzonder leuk om keer op keer de naam van je dochter op zo'n officieel document te lezen.

Gewapend met de zojuist verkregen documenten reden we door naar Interassure om Diana toe te voegen aan mijn ziektekostenpolis. Het is bijna saai maar ook hier werden we uitstekend geholpen.

Ging er dan helemaal niets mis op donderdag? Jawel, want om een uur of vijf reed ik met Sugey en Luchiano naar Punda om de nieuwe Pontjesbrug die eigenlijk Koningin Emmabrug heet te filmen en te fotograferen. Pascal wacht daar al geruime tijd op. Bij de Annabaai aangekomen bleek de Pontjesbrug strak tegen de kade aan de Otrabanda-zijde te liggen.

Achteraf klopt dat wel want de opening is pas morgen vrijdag 12 mei. We waren een dag te vroeg. Luchiano en Sugey poseerden gewillig bij de loop van een kanon. Op de achtergrond de Pontjesbrug alsmede de skyline van Otrabanda.

Snel keerden we huiswaarts om ons bij Lucy en Diana te vervoegen.

Posted by CasaSpider at 10:16 PM | Permalink | Comments (19)

Toen de Marnix-school in zicht kwam schrok ik. Bijna vergeten, maandag leesmoederdag. Donderdag ook trouwens. De functie van leesmoeder is goed voor de contacten met de kinderen. Bij het wachten op de eerste bel hangen ze om me heen en kletsen me de oren van de kop.

Het eerste onderdeel is het doornemen van twee pagina's woordenlijst. Hierbij gaat het zowel om uitspraak als betekenis. Een van de woorden die we tegenkwamen was gravin. Ik vroeg aan de groep wie er wist wat een gravin is. Iemand zei: "Ja ik! Dat is een vrouw die graaft."

Leuk bedacht, maar ik rekende het niet goed. Het valt niet mee om uit te leggen wat een gravin is. Ik begon over vroeger, de tijden van koningen, graven en baronnen. "Dat waren hele hoge mensen", verduidelijkte ik. Alizah keek mij niet begrijpend aan en zei: "Is zijn been zo lang?" De woorden hoog en groot worden op Curacao nog wel eens verwisseld.

Dom is Alizah bepaald niet. Even later hadden we het over Columbus, een mooie aanleiding om het verhaal van Het ei van Columbus te vertellen. Columbus zat met een aantal mannen aan een grote tafel en hield een hardgekookt ei in zijn hand. De vraag was hoe men dat ei op de tafel kon laten staan. Alle mannen probeerden het, geen van hen slaagde.

Net toen ik de ademloos luisterende kinderen wilde vertellen hoe Columbus dit schijnbaar complexe probleem oploste zei Alizah: "Je zet het gewoon hard op tafel, dan blijft het wel staan."

Het is jammer dat alle continenten al zijn ontdekt, anders had Alizah dat over een paar jaar mooi kunnen doen.

Posted by CasaSpider at 1:27 PM | Permalink | Comments (18)

Bijna een week geleden was er de mini-quiz over mijn aanstaande nevenfunctie op de Marnix-school. Er zijn 14 geldige stemmen uitgebracht. De nevenfunctie leesmoeder is op de eerste plaats geëindigd met zes stemmen, gevolgd door webmaster met drie.

De meerderheid heeft, in dit geval dan toch, gelijk. Met ingang van afgelopen maandag ben ik leesmoeder. De technische gegevens van de functie:

• Werkdagen: maandag en donderdag.
• Werkuren: 07:15 - 08:00 uur.
• Kinderen: Alizah, Christopher, Giornic, Kendrenali, Matthew.
• Leesnivo: 5.
• Boek: Goal! door Vivian den Hollander.
• Locatie: Buiten op het schoolplein van de Marnix-school aan een grote houten tafel.

Vijf kinderen in het gareel houden en bovendien iets proberen te leren is (nog) moeilijker dan het lijkt. Het nivoverschil in de klas is tamelijk groot. Dit wordt voor een belangrijk gedeelte bepaald door de mate waarin de kinderen thuis Nederlands spreken. Zelfs in mijn groep waarvan de members allen in nivo-5 zitten zijn duidelijke verschillen waar te nemen.

De leestechniek valt mij alleszins mee. Alle kinderen kunnen de zinnen uit het boek redelijk goed voorlezen. De vraag is alleen of ze ook begrijpen wat ze lezen. Daar probeer ik met gerichte vragen achter te komen. De kinderen zijn erg enthousiast en steeds weer prikken hun vingers hoog in de lucht als ik een vraag stel.

"Juffróuw, juffróuw!", klinkt het dan, waarna er gelachen wordt vanwege de vergissing. Dan had ik maar geen leesmoeder moeten worden. In iedere klas van de Marnix-school wordt overigens les gegeven door een juffróuw, met de klemtoon op de tweede lettergreep. Dit is voor zover ik weet geen beleid maar praktijk. Wel zijn er een paar mannelijke invalkrachten.

Klas 3B heeft nog één andere leesmoeder, de moeder van Anaïs. Juffrouw Margriet doet noodgedwongen alle overige groepen zelf. Het is echter moeilijk om aan zes leesmoeders te komen. En dat terwijl het zo leuk is. Donderdag mag ik weer.

Posted by CasaSpider at 7:18 AM | Permalink | Comments (18)

Op vrijdag 24 maart werd Luchiano (8) samen met zijn klasgenoten Giornic en Shanella om negen uur met de bus van school gehaald. Doel van de busreis was het Sentro Deportivo Korsou (SDK) alwaar het zwemdiploma-A afgenomen werd. Hoe dat verlopen is staat beschreven in Diploma-A voor Luchiano.

Behalve foto's heb ik wat filmmateriaal geschoten. Het is eeuwig zonde, nou ja eeuwig, om daar niets mee te doen. Het resultaat is een nieuwe CasaMovie met de pakkende titel Diploma-A at SDK. In het kader van internationalisering, globalisering en de Oscar-uitreikingen worden de CasaMovies tegenwoordig in het Engels gelanceerd.

In de post Uitgerust dankzij zomertijd vroeg ik om geschikte muziek als soundtrack voor deze zwemfilm. Er kwamen vele goede suggesties binnen. Zoals zo vaak was de eerste meteen de beste, namelijk Titanic ingezonden door Cockie. Het is echter niet de kwijlerige Celine Dion-versie geworden, maar een wat meer contemporaine.

De op zich aardige inzending van Diamond Piet, Learning to swim van Marilyn Manson, werd door Luchiano afgewezen als te rocky.

Download Diploma-A at SDK (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 10,580,876 bytes.
Duration: 3.24 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:41 AM | Permalink | Comments (13)

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel op Curacao. Vrijdagmorgen om negen uur mocht Luchiano (8) afzwemmen voor Diploma-A. Dat was al heel wat, want op vrijdag 16 december 2005 mocht dat niet. Toen stond hij niet op de lijst en diende twee uur op de tribune toe te kijken hoe de andere kinderen bezig waren met hun examen. Leuk is anders.

Om die reden en tevens om foto's te maken besluit ik ditmaal fysiek aanwezig te zijn bij het examen. Het is een stuk drukker dan verwacht bij het SDK, het Sentro Deportivo Korsou. Een kleine 100 kinderen staan te trappelen om het zwembad in te duiken. Eerst moeten ze geregistreerd worden. Tot mijn tevredenheid staat Luchiano deze keer wel op de lijst.

Behalve Luchiano zijn ook Giornic en Shanella uit klas 3B aanwezig. Het eerste onderdeel is het 25 meter met kleren aan zwemmen. Een beetje onwennig staan Giornic en Luchiano aan de kant, ze zijn bijna aan de beurt. Even later is Luch op weg.

Door het grote aantal kinderen duurt ieder onderdeel ruim een half uur. Het tweede onderdeel scheidt het kaf van het koren. In één ruk dienen 75 meter schoolslag en 50 meter rugslag met perfecte techniek uitgevoerd te worden. Streng wordt gelet op de bewegingen, met name die van de benen. Zo moeten bij de rugslag de benen drie seconden gesloten blijven, voor menigeen een hele opgave.

Desalniettemin springt Luchiano enthousiast in het water. Tijdens het zwemmen is hij tot ergernis van de badmeester vooral bezig met rondkijken. Dat is gek, immers zoveel is er niet te zien in een zwembad. Na afloop vroeg ik hem waarom hij zo aan het rondkijken was. Het antwoord: "Het was de eerste keer daar met een examen en ik was zo zenuwachtig."

Kinderen zijn zo leuk als ze op hun rug zwemmen. Het SDK-zwembad is met een lengte van 50 meter een groot zwembad. Maar ook aan 50 meter komt ooit een einde. Kinderen die op hun rug zwemmen denken daar echter helemaal niet aan. Als lemmingen zwemmen ze blind op de harde stenen muur af. De badmeester staat al klaar en roept de hele tijd: "Lora, lora!" wat zoveel betekent als "Draaien, draaien!" Soms is hij echter even afgeleid en dan knalt er weer een kind met zijn hoofd tegen de muur. Een ontzettend grappig fascinerend gezicht.

Helaas worden twee meisjes waaronder Luchiano's klasgenote Shanella tijdens het rugzwemmen uit het water gehaald. Zij voldoen niet aan de eisen en mogen zich aankleden. Dat terwijl er toch echt hier en daar een oogje wordt dichtgeknepen.

Om half elf zijn we toe aan het laatste onderdeel, één minuut watertrappelen. Luchiano staat klaar om te beginnen. Het is een koddig gezicht, zo'n groep kinderen naar adem snakkend met de handjes boven het water. Gelukkig duurt het maar een minuut.

Even later zit het hele stel op de tribune. De kinderen weten dat ze nu geslaagd zijn, met uitzondering van de twee meisjes op de bovenste rij. Later vertelde Luchiano me dat Shanella in de klas huilde. Tijdens het afzwemmen wilde ze het extra goed doen omdat haar moeder speciaal was gekomen. Door de zenuwen ging het niet helemaal goed bij het rugzwemmen, bijzonder sneu.

De badmeester/examinator leest in een rap tempo de namen voor van de geslaagden. Ook hier wordt Luchiano niet vergeten. Hij is bijzonder blij met zijn diploma. Het is kwart over elf en tijd om terug naar school te gaan.

De volledige serie met 31 foto's van dit evenement is te vinden onder SDK Zwemdiploma-A. Viel Spaß!

Posted by CasaSpider at 8:19 PM | Permalink | Comments (18)

Vorige week vrijdag kreeg Luchiano (8) zijn tweede rapport van dit schooljaar. Maandagavond mocht ik tien minuten op audiëntie bij juffrouw Margriet.

Juffrouw Margriet: "En, wat vindt u ervan?"
CasaSpider: "Mwoah, het is steeds hetzelfde..."
Juffrouw Margriet: "Haha, nou ik zou maar wat blij zijn als mijn zoon steeds met zo'n rapport thuis kwam."

Samengevat doet Luchiano het goed op school. Zijn sterke punten zijn rekenen en lezen, het verbeterpunt is schrijven waar hij een vijf voor heeft gekregen. Juffrouw Margriet: "Uhm, het is dat ik niemand minder geef dan een vijf. Maar eigenlijk verdient hij hem niet."

Een ander verbeterpunt is Luchiano's slordigheid en gebrek aan concentratie. "Zoals hij er al bij zit", vertelt juffrouw Margriet, "dan weer ligt zijn ene been op tafel, dan weer hangt zijn arm op de grond. Luchiano heeft zoveel standjes... En onder zijn tafel liggen altijd schriften en papieren op de grond. Ach, zo is hij nu eenmaal."

Gelukkig is hij wel goed in lezen en rekenen. Ook de spreekbeurten kregen een speciale vermelding. Ik glom van trots.

Aan het eind bespraken we mijn nieuwe nevenfunctie. Wat gaat CasaSpider doen op de Marnix Basisschool? Deelnemers aan deze mini-quiz kunnen kiezen uit de volgende mogelijkheden:

• Assistent Hoofd van de School
• Hand- en spandiensten tuinonderhoud
• Webmaster
• Leesmoeder
• Ordebewaker/surveillant
• Leraar jongleren
• Creatief boekhouder

Wie is het best ingeburgerd op het CasaLog?

Posted by CasaSpider at 12:53 PM | Permalink | Comments (34)

In het kader van de aardrijkskundeles organiseerde de Marnix-school voor alle drie haar derde klassen een speurtocht door Punda en Otrabanda. Er waren zes begeleidende ouders nodig en Luchiano (8) vond het erg leuk als ik meeging. Op de dag dat hij een tien voor zijn spreekbeurt over dinosaurussen behaalde zegde ik toe.

Op woensdagmorgen reden wij beiden met een gevulde rugzak naar de Marnix-school. Om half acht vond een briefing plaats voor de begeleiders. Sommige vragen van de speurtocht werden toegelicht en de plaats waar we ons om half twaalf voor de terugreis moesten verzamelen werd bepaald.

Om een uur of acht vertrokken twee afgeladen bussen naar Punda. Meteen na aankomst begonnen de ongeveer 20 groepen aan hun speurtocht. Onze groep bestond uit Luchiano, Matthew, Shuk-Man en Jeanette. De stad was witgekleurd door de Marnix schooluniformen.

De vragenlijst bestond uit drie pagina's: 1, 2 en 3. Het waren geen eenvoudige vragen. "Door wie werd de Stadspoort gegeven?" Elke week gaan wij naar Pleincafé Wilhelmina, maar de daar vlakbij gelegen stadspoort had ik nog nooit gezien. Ook het standbeeld van Koningin Wilhelmina zit niet diep in mijn geheugen. Bij het beroemde parfumhuis Penha werden we erg goed geholpen door Jackeline. Zij vertelde dat het gebouw dateert uit 1708 en gaf ons twee gratis monsters mee.

We maakten de oversteek met de veerpont naar Otrabanda. De vaartijd bedroeg 2 minuten 44 seconden en 18 honderdste. Op het Brionplein was ons team eerst van mening dat het standbeeld aldaar Simon Bolivar voorstelde. Toch een beetje vreemd, Simon Bolivar op het Brionplein. Toen de jongelui het standbeeld aan een nader onderzoek onderwierpen bleek het wel degelijk Luis Brion te zijn.

Via de markt liepen we naar bioscoop The Movies. Gevraagd werd welke kinderfilms er nu draaien. Over de Wilhelminabrug liepen we terug, richting de Venezolaanse barkjes waar groente en fruit wordt verkocht.

Op de Plaza Jojo Corea rustten we even uit. Op de hoek bevindt zich een grote drugstore waar Luchiano wel eens een rubberen balletje aan een koordje koopt. Hij wilde er graag een hebben en dus gaf ik hem een gulden. Even later kwam hij blij met een rode bal uit de winkel. Nu wilden de andere kinderen natuurlijk ook zo'n bal. Ze vonden het geweldig.

Matthew stelde voor om een naam voor ons team te verzinnen. Dat vond ik een goed idee, want dat had ik ook al bedacht. Vanaf dat moment noemden we ons The Sharks. Alleen de vragen over de Synagoge stonden nog open. Bij de ingang stond een bewaker. Die dag had hij al een aantal groepen van de Marnix-school binnen zien komen. Voor we iets konden vragen gaf hij de drie antwoorden al. Dat was fijn, want nu konden we meteen door naar McDonalds.

Bij McDonalds bestelde ik cheeseburgers, patat en cola voor iedereen. Kinderen houden nu eenmaal niet van groente. Zelfs het schijfje augurk in de cheeseburger werd er door alle Sharks vakkundig uitgepeuterd. Het was een rustpunt en dat was nodig ook. De continue aandacht voor vier kinderen die telkens zonder te kijken een straat dreigen over te steken is op den duur slopend. Hoewel ik mij niet mag beklagen, de groep gedroeg zich voorbeeldig.

Tijdens het verorberen van de cheeseburgers waren ze er trots op alle vragen zo snel beantwoord te hebben. Ze vonden het een heerlijk dagje. Nu kunnen kinderen wel een beetje overdrijven. Op een bepaald moment zeiden ze namelijk: "This is the best day of my life!"

Met de bus werden we teruggebracht naar de Marnix-school waar we keurig om kwart over twaalf arriveerden. Alle kinderen, juffrouws en moeders (ik was de enige vader) waren enthousiast over het uitje. De kinderen hebben helemaal geluk, want ze zijn donderdag en vrijdag vrij. De juffrouws krijgen bijscholing. Juffrouw Margriet: "Ja, en dat duurt van acht uur 's morgens tot vier uur 's middags!"

Voor mij zou dat juist een kort dagje zijn. De schooltijden op Curacao zijn echter van 07:15 tot 12:15. Van de andere kant, na vier uur slechts vier kinderen in de gaten te hoeven houden was ik bekaf. Onderwijzers hebben die lange vakanties echt nodig, zoveel is wel duidelijk.

Maandag weten we hoe The Sharks het hebben gedaan qua speurtocht. De serie met 26 foto's staat online onder Marnix klas 3 naar Punda.

Posted by CasaSpider at 7:01 PM | Permalink | Comments (22)

Gisteren ging zijn spreekbeurt niet door. Aanvankelijk was Luchiano (8) daar niet eens rouwig om. Voor de klas staan levert een dosis stress op. Toen hij echter 's middags en 's avonds voor het slapen gaan de spreekbeurt van mij nogmaals moest repeteren vond hij het een stuk minder leuk. Hij wilde er maar zo snel mogelijk vanaf zijn.

Een complicerende factor was dat een van Luchiano's (melk)tanden los was geraakt. Het ding klapperde op en neer bij het praten. Hierdoor sprak hij als een lispelende lekke gasbuis. Het leidde hem ook af. In bed wist hij de tand er om een uur of negen uit te werken. Uiteraard moest de ontbrekende tand direct worden vastgelegd. Wie weet wordt het wel een fossiel.

De laatste repetitie voor de spreekbeurt vond vrijdagochtend op weg naar school in de auto plaats. Het moet gezegd, oefening baart kunst. Soepel werkt Luchiano zich door het hele verhaal heen. Hij snapt alles wat hij zegt, vergeet niets en legt zo nu en dan een grappig accent.

Een flashback naar de voorbereiding. Samen hadden we materiaal verzameld op internet. Nu moest er een verhaal van gemaakt worden. "Maak jij eerst maar een verhaal", zei ik, "dan edit ik het daarna wel."

Luchiano sputterde tegen: "Ja maar, dat is veel te moeilijk. Ik weet niet hoe dat te doen."
CasaSpider: "Dat is dan pech voor jou, maar het is belangrijk dat je het in eigen woorden kunt vertellen."
Luchiano: "Jij weet mijn eigen woorden!"

Met keihard dreigen (als jij niets doet dan doe ik ook niets) kreeg ik toch mijn zin.

Vrijdag om 12:10 nam ik plaats op het bankje voor klas 3B naast de vader van Justine. Die zit er bijna altijd al. Toevallig liep juffrouw Margriet net naar buiten. Ze vroeg me of het waar was dat ik aanstaande woensdag als begeleidende ouder met de klas mee ga naar Punda. Luchiano wil dat graag. Ik zegde toe. "Dat is mooi", zei juffrouw Margriet, "en over de spreekbeurt moet Luchiano zelf maar vertellen."

Even later kwam Luchiano naar buiten. Nieuwsgierig vroeg ik hem wat voor punt hij had. Trots antwoordde hij: "Een 10!" Dat had ik niet verwacht, maar het was uitstekend nieuws. Eerst had hij een 9.5 maar toen hij na de spreekbeurt aan de klas uitlegde hoe de aarde uit lagen bestaat en dat een van die lagen het Mesozoicum is was de juf verkocht. "Eigenlijk wil ik je meer dan een 10 geven, maar dat kan niet."

Slimmeriken als de familie Maat uit Zeeland hebben de online-versie van Luchiano's spreekbeurt al ontdekt. Voor alle anderen waarbij de googelaars niet mogen worden vergeten staat hij hier: Spreekbeurt over Dinosaurussen.

Posted by CasaSpider at 2:01 PM | Permalink | Comments (22)

Ondanks dat het vandaag Carnavalszondag is, de dag van de Gran Marcha, is het voor ons geen Carnaval. Dat heeft alles te maken met Lucy's zwangerschap. Het is niet handig om urenlang met een dikke buik aan de kant van de weg te staan.

Bovendien is het een hele afdaling om vanaf Seru Domi naar beneden naar de Roodeweg te lopen. Om maar te zwijgen over de klim terug om een uur of zes, zeven. Helemaal met naaldhakken.

Geïnteresseerden mogen het verslag en de foto's van vorig jaar bekijken: Gran Marcha en Marcha di Despedida. Heel anders gaat het er dit jaar vast niet aan toe.

De Marnix-school vierde vrijdag Carnaval. Alle kinderen mochten verkleed komen, er was muziek, versnaperingen, limonade en banana-split. Luchiano (8) verheugde zich enorm op deze dag en het was een groot succes. Spelen, eten en dansen... alles behalve leren. Waar een school toch eigenlijk voor gemaakt is.

Vorig jaar waren de kinderen nog druk aan het feesten toen ik aankwam. Nu zaten ze in de klassen en waren diverse volwassenen de muziekinstallaties en dergelijke aan het afbreken. Snel schoot ik een foto van Luchiano en zijn klasgenoot Migael. Ze zijn chipito's aan het eten.

Zojuist is AZ-PSV afgelopen, de uitslag (1-2) was conform mijn voorspelling in de voetbalpoule. Groots was het allemaal niet. Beste speler van het veld vond ik Arouna Koné. Voorts was er sprake van enige belangenverstrengeling.

Waarom liet Guus Hiddink anders de slecht voetballende Jason Culina staan? Alleen om hem zoveel mogelijk minuten te laten maken voor het Wereldkampioenschap waar hij voor Hiddinks team Australie uitkomt. Voor Marcus Beasley is het derhalve pech dat Guus niet de trainer van de USA is.

Posted by CasaSpider at 10:19 AM | Permalink | Comments (15)

"Mijn spreekbeurt is op 2 maart en hij gaat over dinosaurussen." Na deze mededeling draaide Luchiano (8) zich om en ging verder met zijn dagelijkse beslommeringen. In zijn ogen heb ik nog een week of twee de tijd om het werkstuk in elkaar te draaien.

Dacht het niet!

Diverse malen heb ik het luie varken de jongeman erop gewezen dat hij, hij alleen en niemand anders verantwoordelijk is voor zijn spreekbeurt. Ik maande hem om alvast informatie over dino's van het internet te halen. Foto's, verhalen, stukjes uit andere spreekbeurten om als basismateriaal te dienen voor zijn spreekbeurt.

"Ja, maar dat kan ik niet, ik weet niet hoe dat te zoeken!", sputterde Luchiano. Dat is wel heel toevallig, want voor de rest vindt hij werkelijk alles op het web. Toen ik 's middags naar mijn werk ging verbood ik hem met de GameBoy te spelen tot hij iets opgeschreven en naar mij gemaild had.

Al snel zag ik Luchiano op Yahoo verschijnen. Ik vroeg hem hoe het ging. Hij was al klaar. "O ja?", vroeg ik, "en waar is je mailtje dan? Ik heb niets ontvangen." Hij beweerde dat hij het wel gemaild had. Ik gaf mijn gmail-adres en vroeg hem het document daarnaar te versturen. Er kwam maar niets.

Er begon wat stoom uit mijn oren te komen en ik greep de telefoon. Lucy vertelde dat Luch al een hele tijd op de GameBoy aan het spelen was, want hij was klaar. Ik antwoordde dat er helemaal niets klaar was, dat de GameBoy uit moest en dat ik dat mailtje wilde zien. Lucy ging naast Luchiano zitten.

Even later kwam er warempel een mailtje binnen. Het begon met "Mijn spreekbeurt". Al snel herkende ik het stuk. Het was de spreekbeurt van iemand anders die ik nota bene als link naar hem toe had gestuurd. Met copy/paste heeft hij het hele verhaal in zijn document gecopieerd en naar mij gestuurd.

Briesend pakte ik wederom de telefoon.

Inmiddels ligt er wel wat materiaal, maar wat kost het een moeite. Vrijdag na school vertelde Luchiano half lachend over een meisje dat al eens uitstel had gevraagd voor haar spreekbeurt en die ochtend aan de beurt was geweest. Haar spreekbeurt ging over Jamaica en wordt hier integraal afgedrukt. Tenminste volgens Luchiano's woorden:

"Mijn spreekbeurt gaat over Jamaica. In Jamaica is er ook een McDonalds. En ze hebben ook winkels. Ik weet niet veel van Jamaica."

Dat was hem. Het meisje kreeg een vier. "Ja jongen, dat kan jou ook gebeuren als je je spreekbeurt niet goed voorbereidt", sprak ik dreigend. Maar volgens de immer positieve Luchiano loopt het met hem niet zo'n vaart.

Na de karateles van vanmorgen, de vierde alweer, sprak lerares Ivonne mij even aan: "Luchiano heeft problemen met concentreren." Ik kon dat onmiddellijk beamen. Zij raadde mij aan om dagelijks gedurende tien minuten concentratie-oefeningen met hem te doen. Een goede tip.

In de auto zei ik nog tegen hem dat het zo vreemd is dat hij met zijn GameBoy absoluut geen problemen heeft om zich te concentreren. "Ja maar papa, bij de GameBoy dan zit ik er gewoon midden in, dat is heel anders."

Wellicht is het een goed idee om educatieve spellen te ontwikkelen voor de Gameboy, de beste interface naar onze jeugd.

Posted by CasaSpider at 11:25 AM | Permalink | Comments (29)

In de pauze sluipen Luchiano (8) en zijn beste vriend Christopher (8) regelmatig naar de aanpalende kleuterschool, om te overleggen. Daar zit Christophers broertje Emile. Emile is drie of vier jaar oud.

Dinsdag hadden de jongens Yugioh-kaarten meegenomen om te ruilen. Terwijl de zaken werden beklonken bracht Emile een onderwerp te berde. Hij merkt dan wel vreest dat zijn zusje van één jaar meer aandacht krijgt van zijn ouders dan Christopher en hij.

Dat zette Luchiano aan het denken, immers over een paar maanden krijgt hij een broertje of zusje. Thuis sneed hij de kwestie aan bij Lucy. "Ik denk dat jullie dan veel minder attention voor mij hebben."

's Avonds op bed kletsten we er nog een beetje over. Gelukkig zit Luchiano er niet echt mee. "I don't care. Ik ben al groot. I don't need attention."

Posted by CasaSpider at 6:50 AM | Permalink | Comments (11)

Al een hele tijd zeurt Luchiano (8) mij de kop gek. Hij wil een Go To School Request doen in Schakel Op!, het ochtendproramma van Radio Dolfijn FM.

Zijn favoriete lied op dit moment is Goodbye for now van POD. Toen hij dat nummer voor het eerst hoorde in de auto spitste hij de oren en vroeg meteen wie dat waren. Ik had geen idee. Toen artiest en titel aan het eind genoemd werden deed hij zijn uiterste best om het te onthouden. Thuis deed Limewire de rest.

Al een paar keer hadden we gebeld, maar steeds was de Dolfijn-lijn in gesprek. Ik geloof dat het dinsdag was dat Luchiano eindelijk iemand aan de lijn kreeg. Voor hij echter goed in het gesprek zat was de batterij van mijn telefoon leeg. Mijn maximale gespreksduur is momenteel ongeveer vijf minuten, dat is op zich wel lekker rustig.

Vandaag namen we Lucy's telefoon mee. Om kwart voor zeven belde Luchiano en zowaar had hij meteen verbinding. Na het noemen van zijn naam, zijn telefoonnummer en Goodbye for now mocht hij ophangen. Om precies vijf voor zeven belde Maarten Schakel terug. Snel zette ik de radio zachter, wegens opkomend gepiep.

Netjes beantwoordde Luchiano de vragen, hoe hij heette, dat hij in klas 3B van de Marnix school zit, dat Christopher en Michael zijn beste vrienden (voor het moment, red.) zijn en dat hij graag Goodbye for now van POD wil horen. Jammer genoeg vergat hij in de spanning de groeten aan CasaSpider en La Chica Merengue te doen. Volgende keer beter.

Als we van de auto naar het klaslokaal lopen, sjokt Luchiano meestal een meter of twee achter mij aan. Hij is bepaald geen ochtendmens. Vandaag was hij echter vol energie, liep een paar meter vooruit en stak bij de klas aangekomen zijn twee handen in de lucht. Als een overwinningsgebaar.

Posted by CasaSpider at 7:17 AM | Permalink | Comments (13)

Op vrijdagmorgen werd Luchiano (8) voor de tweede keer helemaal vanzelf wakker. Nou ja, vanzelf... door de tonen van Can You Feel It uit het telefonische wekkeralarm. Dat kwam mooi uit, want zelf was ik nogal slaperig na het feest bij Olé Olé donderdagnacht.

Het was een belangrijke dag voor Luchiano, want hij moest om negen uur afzwemmen voor Diploma-A. Hij kan goed zwemmen, maar heeft af en toe last van zijn lies. Dat doet dan dermate veel pijn dat hij meteen moet stoppen. Dat was eigenlijk het enige punt waarop het mis kon gaan met Diploma-A.

Vaak is het zo dat er slechts één goede weg is en talloze verkeerde. Toen ik Luchiano om kwart over twaalf van school ophaalde sprak juffrouw Margriet mij aan. Zij was boos, want Luchiano bleek niet op de lijst van de afzwemmers te hebben gestaan en mocht daarom niet deelnemen aan het examen.

Wie precies de fout gemaakt heeft weet ik niet, wel dat het bijzonder slordig is. Luchiano zat er zelf niet zo mee. Het ergste vond hij dat hij twee uur voor niks in het SDK-stadion moest doorbrengen zonder iets te doen. Uit zijn klas waren er maar een stuk of vijf kinderen met de bus opgehaald, de rest bleef gewoon op school.

Bij Kontiki-Beach ligt sinds een week of wat een groot rond rubberen gevaarte in zee met een trampoline erin. Luchiano is daar stapelgek op. Hij was er al één keer op geweest en vond het geweldig. Bovendien is het een ideale plek om nieuwe vrienden te maken.

Vrijdagmiddag gingen Luch en ik daarom wederom naar Kontiki. Voordat ik mij had uitgekleed vroeg hij al om vijf gulden en rende naar de beheerder van het trampoline-gevaarte. Even later stond hij vrolijk met een ander jongetje te springen. Salto's maken, vanaf de trampoline in het water springen, silly walks doen, vanaf mijn strandbedje kon ik het allemaal prima volgen.

Na een tijdje kreeg ik het warm en dook de zee in. Lekker op mijn rug liggen drijven, bijna slapend. Twee meisjes van een jaar of 13, 14 dobberden op een blauw kunststoffen matrasje in de buurt van de trampoline. Ze spraken Engels en kwamen volgens mij uit de Verenigde Staten.

Normaliter is Luchiano ietwat verlegen met meisjes, zeker als het nieuwe zijn. Tot mijn niet geringe verbazing begon hij de jongedames echter uit te dagen. "Hey girls! Come closer! I demand you!", klonk het. Luchiano had zijn zware stem opgezet hetgeen best koddig klonk uit dat sprieterige lichaam daar op de trampoline.

Dat vonden de meisjes ook, want ze lachten en speelden mee. Steeds dreigde Luchiano naar hun toe te springen en gillend peddelden de meisjes dan weg. Op een bepaald moment sprong Luch in het water en joeg achter ze aan. Er werd veel gelachen. Even later deed zijn nieuwe vriendje ook mee.

Nog steeds op mijn rug liggend filosofeerde ik dat het toch prettiger is dat mijn achtjarige zoon twee 14-jarige meisjes opjaagt dan dat mijn hypothetische 14-jarige dochter achterna gezeten wordt door een achtjarig scharminkel met teveel hormonen.

Het leed van het niet gehaalde Diploma-A was reeds lang geleden.

Posted by CasaSpider at 10:23 AM | Permalink | Comments (14)

Luchiano (8) en de meisjes is voor menigeen een interessant onderwerp. Ik zocht wat in de archieven en drie entries kwamen bovendrijven.

De eerste is van 3 oktober 2003. Luchiano was toen vijf jaar en zat net een paar maanden in de eerste klas. Het was hem opgevallen dat meisjes heel veel praten. Zoveel dat hij zich niet meer kon concentreren op wat de juffrouw zei. Op mijn stelling dat jongens toch ook praten antwoordde hij toen: "Ja, maar jongens praten als ze moeten praten. Meisjes praten als ze moeten niet praten!"

Ruim een jaar later op 11 november 2004 was de zevenjarige Luchiano verliefd op het mooiste meisje van de klas, Suena. Het was de fase dat de Vriendenclub in plaats van hun favoriete meisje(s) in te palmen de pauzes op het jongenstoilet doorbracht om te praten over dingen. Over vakantie enzo.

Op 1 februari 2005 vond er noodgedwongen enige integratie plaats. Luchiano zat aan een tafeltje met Shanella, Meredith & Kate. De dames pakten zijn boek af, commandeerden hem en voor de rest was hij lucht. Het gevolg was dat Luchiano Shanella, Meredith & Kate haatte. Wel was hij nog steeds verliefd op Suena, maar tijdens de dagelijkse besprekingen op het jongenstoilet kwamen de leden van de Vriendenclub tot de conclusie dat er weliswaar best leuke meisjes zijn, maar dat ze uiteindelijk allemaal worden als Shanella, Meredith & Kate.

Hoe het precies gebeurd is weet ik niet, maar het begon een week of drie geleden. Luchiano (8) en ik liepen samen het schoolplein op richting klas 3B. Waar hij normaliter zijn rugtas afdoet, afscheid van mij neemt en dan even op het bankje wakker zit te worden werd hij nu van meerdere kanten tegelijk door meisjes belaagd.

Onder aanvoering van de Chinees-achtige Shuk-Man werd hij door twee meisjes gevangen genomen. Zij hadden zijn armen stevig vast en Luchiano probeerde los te komen. Aan zijn gezicht was te zien dat hij er nogal van genoot. Ook de andere jongens werden opgejaagd door meisjes. Ik wist niet wat ik zag.

's Avonds na het lezen op bed vroeg ik hem naar deze omwenteling, dat de jongens en de meisjes plotseling samen speelden. Luchiano deed er laconiek over. "Ja, eerst moeten de meisjes de jongens vangen en daarna wij hun."

Dergelijke fysieke (vang)spelletjes zijn inderdaad erg goed om de spanning tussen de seksen weg te nemen. En vervolgens weer op te bouwen. Wellicht een revolutionair idee voor een nieuw model dating-club.

Bestaat het spel Vangen en meevangen eigenlijk nog?

Posted by CasaSpider at 1:10 PM | Permalink | Comments (19)

Met zijn acht jaar kan Luchiano goed klok kijken. In principe weet hij alles, maar soms vergist hij zich. Daar komt bij dat de Nederlandse wijze van klokkijken eufemistisch gezegd afwijkend is van de andere talen die hij beheerst.

Niet in het Engels, niet in het Spaans, niet in het Papiaments en eigenlijk in geen enkele andere taal die ik ken of gekend heb komt de constructie vijf over half zes voor. Overal zegt men 25 voor zes, behalve in Nederland.

Donderdagmorgen in de auto keek Luchiano op zijn horloge. Het was vroeg en hij was nog niet helemaal klaarwakker.

"Papa, hoe zeg je dat ook alweer, is het nu vijf over kwart voor zeven?"

Posted by CasaSpider at 6:39 AM | Permalink | Comments (6)

Zaterdag waren we met het hele gezin (ahum) in de Bibliotheek. In een opwelling vroeg ik aan Lucy of ze zin had om lid te worden. We hadden haar Sedula bij ons en voor het geld hoefden we het niet te laten: 15 Antilliaanse guldens ofwel ongeveer 7 Euro voor een heel jaar.

Na de inschrijving liepen we naar de afdeling voor volwassenen, op zoek naar Spaanstalige boeken. Luchiano (8) duurde het allemaal te lang. "Mag ik alvast mijn boeken uitzoeken?", vroeg hij. Dat mocht en hij vertrok naar de kinderafdeling op de eerste etage. Uiteindelijk waren we precies tegelijk klaar met het uitzoeken.

Thuisgekomen liet Luchiano een van zijn nieuwe aanwinsten zien. Het was een wel erg dun boekje. "Papa, weet je... mensen die zulke dunne boekjes schrijven... die zijn gewoon lui!" Die kon ik niet laten lopen. "En wat zijn dan mensen die zulke dunne boekjes in de Bibliotheek uitzoeken om te lezen?"

2.

Maandagavond om 18:20 had ik een afspraak met juffrouw Margriet Magermans van klas 3B. We gingen het over Luchiano's rapport hebben. Gelukkig was alles dik in orde, nou ja behalve de vijf voor schrijven dan. Diverse onderwerpen kwamen aan de orde. Een van de dingen die in mijn ogen voor verbetering vatbaar zijn is het Nederlands.

Ik merk aan Luchiano dat zijn Nederlandse spreekvaardigheid niet zo hard vooruit gaat als ik gehoopt had. Dat komt met name doordat de voertaal van de vriendenclub Engels is. Zowel binnen als buiten de klas. Dat laatste gaat nu veranderen. Juffrouw Margriet gaat het Nederlands in de klas verplicht stellen.

Toen ik Luchiano thuis van dit nieuws op de hoogte stelde viel hij plat neer op zijn bed: "Man, how could you do this to me!"

3.

Ons gas is bijna op omdat Curgas beweert begin september een gasfles geleverd te hebben hetgeen niet zo is. Gedurende ongeveer negen dagen konden we nauwelijks televisie kijken omdat TDS (ons soort van kabelsysteem) het niet deed.

De monteurs van zowel Curgas als TDS zouden maandag langskomen. Curgas is niet geweest, die bel ik dinsdagmorgen wel weer. TDS kwam wel, zij het pas om vijf uur 's middags. Volgens Lucy was de monteur ronduit onvriendelijk. Uiteindelijk verliet hij het huis met onze TDS-box onder zijn arm.

"Ho, ho, ho!", bootste Lucy de Kerstman na. "En wanneer krijgen we hem terug?" De monteur snauwde iets van misschien vandaag anders morgen. Om 17:55 werd er geclaxonneerd en stond er zowaar een nieuwe monteur met een nieuwe TDS-box onder zijn arm. Ademloos keek ik toe hoe hij het apparaat aansloot en initialiseerde. Hij deed het! Vanavond kunnen we eindelijk weer naar El Color del Pecado kijken.

Tussenstand qua service: TDS-Curgas 2-0.

Posted by CasaSpider at 8:54 PM | Permalink | Comments (17)

Knuffelmarokkaan Ali B is doorgedrongen tot op de Antillen. Sterker nog, de Leipe Mocro Flavour klinkt hier tegenwoordig continue uit de speakers. Luchiano (8) is fan.

De mp3 moest direct op zijn verzamel-cd gebrand worden. We zochten de songtekst op internet en even later probeerde Luch de tekst mee te zingen.

Nu heeft hij vrijdag zijn rapport gekregen en is een van de twee beste lezers van de klas. Ter compensatie, voor schrijven stond er een vijf. Maar lezen kan hij dus goed.

Als ultieme inburgeringstest op het gebied van de Nederlandse taal noemde ik vroeger altijd het gedurende vijf minuten kunnen volgen van Jules Deelder. De Nachtburgemeester heeft wat mij betreft gezelschap gekregen van Ali B.

Wat rapped die snel zeg. Een aantal zinnen was Luchiano compleet ontgaan. Zoals kontelikkers likken me bil zo schoon. Half verbaasd, half glunderend keek hij me aan. En dan hadden we nog geluk dat het de remix betrof. In de originele versie gaat Ali B nog een stukje verder.

Bij de eerste zin van het refrein (Hoor dit is, ja dit is die Leipe Mocro Flavour) verstond Luchiano in eerste instantie: "Who did this". Of dit veroorzaakt wordt doordat een rap al snel enigszins Engels klinkt of door het feit dat hij meer Engels georienteerd lijkt is onduidelijk.

Vanmorgen zag ik Lucy al wat danspasjes maken op de tonen van de Leipe Mocro Flavour. Ik vrees dat we hier nog lang plezier van zullen hebben.

Posted by CasaSpider at 10:13 PM | Permalink | Comments (12)

Luchiano (8) zit in de derde klas, het equivalent van groep vijf. In plaats van gym krijgen de kinderen dit jaar tot mijn verrassing zwemles.

Luchiano kan wel zwemmen, maar heeft geen diploma. Alle kinderen zonder diploma krijgen verplicht een soort van kunststof drijfvest aan. Zo kunnen ze beter de juiste slag oefenen. De kinderen die al kunnen zwemmen vinden dat enigszins vernederend.

"Papa, volgende week maandag moeten alle kinderen zonder bandjes zwemmen!", vertelde Luchiano enthousiast in de auto. "En dan gaan ze kijken wie er op mag voor diploma A. En de kinderen die naar beneden gaan of verdrinken moeten de week daarna weer een bandje om."

Posted by CasaSpider at 6:37 AM | Permalink | Comments (12)

Dit jaar heeft Luchiano (8) voor het eerst KDN op school. KDN staat voor Kennis Der Natuur. Hij vindt het een interessant vak en scoorde woensdag nog een tien.

Vooral het feit dat mensen zuurstof (O2) inademen en kooldioxide (CO2) uitademen terwijl bomen het net andersom doen vindt Luchiano fascinerend. Hij vindt het ook erg toevallig.

In de auto vroeg hij wie dit verschijnsel eigenlijk had ontdekt en vooral ook hoe. "Hebben ze dan een mens opgesloten zonder O2?" Ik legde hem uit dat voor dit soort experimenten in de regel geen mensen worden gebruikt, maar proefdieren. Meestal ratten.

Luchiano: "Ratten? Waarom ratten? Oh, ik weet het al, er zijn duizenden ratten."
CasaSpider: "Ja, en bovendien zijn ratten kleine beestjes. Daarvan vinden wij het minder erg als ze dood gaan dan bijvoorbeeld een hond. Of nog erger, een aap."
Luchiano: "En helemaal een paard! Wij moeten dankbaar zijn tegen paarden. Die hebben ons vroeger geholpen toen we nog geen auto's hadden!"

Vermoedelijk is Luch in een vorig leven een Lucky Luke-achtige cowboy geweest. Of een indiaan, dat kan natuurlijk ook.

Posted by CasaSpider at 6:32 AM | Permalink | Comments (13)

Op maandag- en donderdagmiddag heeft Luchiano (8) tussen twee en drie uur 's middags extra zwemles ter voorbereiding van diploma-A. Deze zwemlessen vinden plaats in het SDK (Sentro Deportivo Korsou).

Donderdag was het voor het eerst dat Luchiano met zijn kleren aan moest zwemmen. Tot zijn ergernis moeten alle pupillen bandjes om. Dat is om de kinderen zich beter op een goede slag te laten concentreren dan op domweg bovenblijven.

De schoolslag ging goed. De rugslag werd geoefend met behulp van een plankje dat de kinderen zover mogelijk achter hun hoofd moesten houden.

Ik zat op de tribune, een heel eind van het gebeuren af. Toen Luchiano via het trapje het water uitkwam zag ik direct dat er iets niet goed was.

Hij bleek zijn schouder vlakbij zijn nek verrekt te hebben. Tenminste dat is mijn diagnose. Luchiano klaagde over hevige pijn en kon zijn linkerarm niet optillen. We zijn maar naar huis gegaan. Inmiddels is de schouder weer genezen.

Na mijn werk en het avondeten moest ik wederom aan de bak. Vrijdag heeft Luch zijn eerste spreekbeurt op school. Dat is niet eenvoudig en al helemaal niet voor de ouders. Want die moeten de spreekbeurt in elkaar flansen. Luchiano houdt de zijne over De Loep.

Het geheel moet tussen de drie en de vijf minuten duren. De hele donderdagavond hebben we gerepeteerd. Nu maar hopen dat hij geen essentiële onderwerpen vergeet. Ik heb ze tenslotte niet voor Piet Snot zitten bedenken.

Volgens een internetpagina heeft Roger Bacon in het jaar 1250 de loep uitgevonden.

Posted by CasaSpider at 8:50 PM | Permalink | Comments (18)

Echt belezen ben ik niet, maar na maandagmiddag gaat Dantes Inferno volgens mij over een uitstapje van Vader Dante met zijn zoon en een paar vrienden naar de plaatselijke bowlingbaan.

Luchiano (8) mocht vijf vrienden uitnodigen om met hem te gaan bowlen. Chris, Matthew, Joash, Ef en Nathan waren de gelukkigen. Ef was het enige meisje. Aangezien zij stoerder is dan menige jongen maakt zij tegenwoordig deel uit van The Gang.

Tot onze verbazing was iedereen vrijwel op tijd aanwezig. Onze speciaal toegewezen hostess moest de zaak in de gaten houden (haha) en zorgde voor de versnaperingen. We speelden op baan één, de andere banen waren aanvankelijk verlaten. Er klonk disco-muziek. Dat gepaard met de gepolijste vloer en de gladde schoenen was het sein voor de kinderen om tussen het gooien door te gaan breakdancen.

Dat mocht niet. Alleen het kind dat aan de beurt was mocht zich in de zone tussen het ballenapparaat en de baan bevinden. Dit heb ik een keer of 195 in het Engels, de omgangstaal van The Gang, moeten herhalen. Kennelijk stond de muziek zo hard dat de etterba schatjes mij niet konden verstaan.

Wat ook niet mocht is vechten. Om de haverklap moest ik er twee uit elkaar halen. Meestal waren Nathan en Joash erbij betrokken. Uit pure wanhoop vroeg ik hen uiteindelijk of ze nu aan het bowlen waren of aan een freestyle-wrestling tournooi deelnamen. Dat vonden ze wel een grappige opmerking van die ouwe. Het was zowaar vijf minuten rustig.

Chris zat met een bekertje zoete, rode, plakkerige limonade vlakbij De Lijn waar we niet overheen mochten als we niet aan de beurt waren. Joash was net hevig met zijn armen zwaaiend bezig aan een breakdance nummer. Met een welgemikte klap sloeg hij het bekertje met de rode limonade uit Chris zijn hand in diens oog en voor het grootste gedeelte over de blank gepolijste houten vloer vlak voor het begin van de baan.

Bij onze hostess was de paniek in haar ogen af te lezen. Met recht, want even later doemde een oudere dame uit het niets op die eufemistisch gezegd woedend was. Lucy probeerde de boel nog te sussen, dat het een ongelukje was. Tevergeefs, Eucalypta had alleen oog voor haar vloer. Levende wezens in het algemeen en kinderen in het bijzonder boeiden haar niet in het minst.

Noodgedwongen verhuisden we van baan één naar baan twee. We waren nog geen 40 minuten bezig, eerlijk waar bij de tandarts gaat de tijd sneller. Tussendoor probeerde ik nog wat foto's te schieten, meteen daarna moest er weer ergens ingegrepen worden. Het serveren van de hotdogs zorgde tenminste voor een adempauze van enkele minuten.

Bij de tweede worp had bijna niemand geduld om te wachten tot de kegels weer overeind stonden. Men gooide alvast terwijl de beschermbalk nog op de baan stond. Dit tot mijn ontzetting en vooral die van de hostess. Wonder boven wonder ging het steeds goed. Het nadien vermanend toespreken van de dader was meer voor de vorm.

Om vijf uur zaten de twee uren erop. De aanvankelijke opluchting maakte al snel plaats voor iets anders. Slechts één kind werd op tijd opgehaald. Met de anderen zaten wij in de kleine toeschouwersruimte. Al snel braken de eerste vechtpartijen uit. Toen gebeurde er iets spontaans en heel moois: de jongens gingen tegen elkaar breakdancen en ik was de jury.

Nu was het zaak de dansjes zolang mogelijk te rekken. Om de winnaar te bepalen liet ik de jongens voor elkaar klappen, per slot van rekening kon er maar één winnen en vier verliezen. Iets na half zes werden de laatste twee rakkers opgehaald en konden wij naar huis om onze wonden te likken.

Luchiano vond het een erg leuke middag en eerlijk gezegd wij ook. Ja, achteraf wel haha. Mijn plan om in een volgend leven onderwijzer te worden, vanwege de lange vakanties, is na maandagmiddag tijdelijk op een zijspoor geparkeerd.

De fotoserie Bowling Luch 8 jaar bevat 18 foto's. Bedenk wel dat kinderen op foto's niet bewegen en geen lawaai maken.

Posted by CasaSpider at 8:54 PM | Permalink | Comments (28)

Een status-update van het Project Luchiano (7). De oogdruppels gaan fantastisch. Iedere morgen om 06:15 en iedere avond om 19:15 sprint hij naar mijn slaapkamer, doet het licht aan en gaat met wijdopengesperde ogen op bed liggen. Eerst de rode druppels, dan de blauwe. Was hij eerst als de dood voor de rode, laatst vroeg hij of we nieuwe gingen kopen als ze op zijn.

Op school gaat het goed. Juffrouw Margriet heeft een positieve invloed op Luch. Een van haar kwaliteiten is dat zij haar leerlingen graag prijst. Regelmatig vertelt Luchiano me in de auto dat de juf weer gezegd heeft dat hij zo netjes werkt.

Daar kon ik mij dus helemaal niets bij voorstellen.

Vandaag nog moest ik drie keer kijken in zijn schrift voor ik kon lezen wat er stond. Hieroglyfen doe ik sneller. "Grote genade, wat is dat slordig", liet ik mij ontvallen. "De juf zegt dat ik het netjes doe", zei Luchiano. Feit is dat men liever zijn best doet voor iemand die complimentjes geeft dan voor het tegenovergestelde.

CasaSpider, schrijf 100 maal op: "Ik zal dit proberen te onthouden."
En niet copy/paste gebruiken, hè!

Lezen is Luchiano's sterke punt. Hij leest vlot en met duidelijke stem. Tot mijn verbazing weet hij na afloop ook nog wat hij gelezen heeft. We zijn nu bezig in Pietje Puk gaat nooit verloren, de alom bekende page-turner van Henri Arnoldus. Ik dacht dat het een boek uit de jaren '50 was, maar de eerste druk stamt toch heus uit 1996.

Samenvatting door de bibliotheek: Pietje Puk is de vriend van alle kinderen. Ze houden van de grappige avonturen van de vrolijke postbode uit Keteldorp. Hij staat altijd voor anderen klaar en geeft hun goede raad. Maar daarbij haalt hij dolle streken uit.

We hebben het boek (eindelijk) bijna uit en de dolle streken moeten we nog meemaken. Pietje Puk is postbode bij de PTT te Keteldorp (...) en wordt een enkele keer postbeambte genoemd. Toen Luchiano bij de betreffende zin aanbelandde fronste hij zijn wenkbrauwen, wat zeg ik vertrok hij zijn hele gezicht in een vreemde grimas. Vragend las hij: "Postbiempte?"

Ik moest lachen. Ja, dit was wel Pietje Puk's dolste streek van het hele boek. Postbiempte, het klinkt een beetje Fries...

Posted by CasaSpider at 1:05 PM | Permalink | Comments (15)

In een reactie op Geluid als selectiecriterium schreef gewaardeerd reageerster Cyberjunk:

"Leer jij dat joch trouwens geen Nederlands? Ik kan me wel voorstellen dat Nederlands niet DE taal is in jullie gezin, maar ik denk toch dat het helemaal niet fout zou zijn als Luch de Nederlandse taal zou leren, al was het alleen maar uit respect voor zijn Hollandse familie."

Op die reactie werd door diverse personen gereageerd dat het toch juist leuk is als een kind meertalig wordt opgevoed. Even tussendoor hoor, maar wat is het toch geweldig om een statief in huis te hebben! Men kan er echt heel bijzondere foto's mee maken. Vandaag gaan we er ook weer iets zeer bijzonders op zetten. Zonder statief gaat dat toch minder gemakkelijk.

Alles heeft zijn voor- en nadelen. Het voordeel van eentalig opgroeien is dat men een grotere kans heeft om die ene taal tot in de perfectie te beheersen dan als men 150 talen moet leren. Kwaliteit versus kwantiteit. Het leren van 150 talen lijkt onmogelijk, twee is heel goed te doen. De vraag is nu met hoeveel talen het ideaal bereikt wordt.

Veel Curacaoenaars zijn viertalig. Zij beheersen aflopend in nivo Papiamentu, Engels, Spaans en Nederlands. Voor oudere Antillianen geldt dit niet zo, zij spreken vaak nog zeer goed Nederlands, met dank aan de fraters.

Luchiano (7) spreekt Spaans met Lucy, Nederlands met mij en de voertaal met zijn vrienden op school is Engels. Wie zei laatst ook weer dat dronken mensen en kinderen de waarheid spreken? Luchiano vindt Engels een veel intuitievere taal dan Nederlands. Als ik hem weer eens corrigeer met een lidwoord, een verleden tijd of zinsbouw verzucht hij vaak: "Wat is Nederlands toch een rare taal".

Iets waar we tegenwoordig beter op letten is het vermengen van de verschillende talen. In het begin, toen Luchiano een jaar of drie was en zijn woordenschat beperkt, haalde hij het Spaans en het Nederlands nooit doorelkaar. Nu is dat anders. Doordat zijn vocabulaire gegroeid is worden hiaten in de ene taal aangevuld met woorden uit een andere. Dat levert soms koddige zinnen op.

Ik ben blij met de Marnix Basisschool en zeker ook met juffrouw Margriet. Zij is een Nederlandse en probeert de kinderen goed Nederlands te leren. Dat is geen sinecure. Luchiano en ik lezen elke avond op bed een hoofdstuk uit een boek. Het zijn geen eenvoudige boeken. Ik weet dat dergelijke Nederlandstalige stof voor veel klasgenoten te hoog gegrepen is.

Een groot voordeel van de meertaligheid waarvan het eiland doordrenkt is, is dat men heel gemakkelijk van de ene taal overschakelt naar de andere. Daar staat men niet eens bij stil. Tevens spreekt men talen uit verschillende werelden vloeiend, Papiamentu en Spaans uit Latijns-Amerika versus Nederlands en Engels uit Europa. Volgens mij is dat redelijk uniek.

Op Curacao wonen veel Chinezen. Deze mensen zijn goed ingeburgerd en spreken allemaal goed Papiaments. Dat ziet er heel grappig uit, een Chinees die Papiamentu spreekt. Gezien de onstuimige groei van de Chinese economie is het wellicht een goed idee om op Curacao het Chinees als vijfde taal te introduceren, om vanuit Zuid-Amerika via Europa de brug naar Azie te slaan.

Een andere optie is het Portugees, maar gezien de grote hoeveelheid aantrekkelijke Braziliaanse vrouwen heeft Lucy hier voor mij een embargo op gezet.

Posted by CasaSpider at 6:56 PM | Permalink | Comments (20)

Donderdagavond om half zeven begon de eerste ouderavond van klas 3B op de Marnix Basisschool. Om 18:32 gingen de aanwezige ouders onder aanvoering van juffrouw Margriet, voluit Margriet Maagdemans Magermans geheten, het klaslokaal in. We moesten plaatsnemen aan het tafeltje van het te vertegenwoordigen kind. Dat was niet eenvoudig maar bevestigde wel de these dat mensen in de loop der tijd groeien.

Juffrouw Margriet verwelkomde ons ook al had ze op een iets hogere opkomst gehoopt. Achteraf kwam het wel goed met die opkomst, want de ouders bleven binnendruppelen tot 18:55. Geen wonder dat telaatkomen een issue is in klas 3B. In de luttele weken dat de school bezig is zijn er in 3B nu al 38 telaatkomincidenten geregistreerd. Een moeder tekende onmiddellijk protest aan: "Nou, ik heb begrepen dat de klok van de school soms vijf minuten voorloopt!"

Terwijl juffrouw Margriet in hoog tempo vertelde wat de leerlingen dit jaar allemaal gingen leren (grote genade, wat is dat veel, je kunt maar beter werken!) stond er ineens een man op. Hij vroeg of dit klas 3C was. "Neen, dit is 3B", zei Margriet. "O, dan ben ik verkeerd", zei de man. Die is dit jaar kennelijk nog nooit met zijn zoon of dochter op school geweest.

Aan het eind kwam er een negatief punt ter sprake. "Deze klas maakt ontzettend veel ruzie", deelde Margriet mede. "En er wordt heel veel gepest en zelfs gestolen, veel meer dan ik ooit heb meegemaakt". Ja, dat was mij wel bekend. De boosdoeners zijn ook bekend bij mij en bij andere ouders. Het probleem is dat hier in de eerste en tweede klas te weinig aandacht aan is besteed. Dan wordt het van kwaad tot erger.

De kinderen lachen elkaar om van alles uit. Haren, schoenen, kleren, uitspraak... men kan het zo gek niet bedenken of het is een aanleiding om het slachtoffer te grazen te nemen. Luchiano (7) vertelde dat Giornic gisteren één sok aan had. "En heb jij hem daarom uitgelachen?", vroeg ik. "Uhm... nee, ik heb niet gelachen. Maar heb hem wel gevraagd hoe kan het dat je maar één sok aan hebt, wie doet dat nou?"

Juffrouw Margriet wil de situatie verbeteren en praat veel met de kinderen. Daar ben ik erg blij mee. Het eerste resultaat hoorde ik in de auto. Klas 3B gaat vrijdagmorgen naar de kerk. Er is een mis waarbij blinde kinderen centraal staan. De leerlingen brengen allemaal geld uit hun eigen spaarpot mee. Zo leren ze dat het belangrijk is om mensen die toevallig minder bedeeld zijn of een handicap hebben te helpen. Delen tegenover egocentrisme.

"Kunnen blinde kinderen eigenlijk beter horen?", vroeg Luchiano. Ik vertelde hem dat het gehoor van blinde mensen op zich niet beter is, maar dat het wel beter gebruikt wordt als men niet meer kan zien. Hierdoor kunnen blinde mensen inderdaad beter horen.

Waarom wilde Luchiano dat eigenlijk weten? De ogen van blinde kinderen zien er vaak wat raar uit. In de kerk is het niet de bedoeling dat de 3B-leerlingen elkaar gaan aanstoten en dingen zeggen als: "Wat ziet die er gek uit!" Hetgeen wel typisch 3B-gedrag is. Daarom had de juffrouw gezegd dat blinde kinderen heel goede oren hebben. Luchiano: "Ja, of we moeten het heel zachtjes zeggen!"

Ik geloof echter niet dat die opmerking helemaal in de lijn van Margriets bedoeling ligt.

Posted by CasaSpider at 6:52 AM | Permalink | Comments (14)

Een week geleden is de school begonnen voor Luchiano (7). Qua organisatie loopt het nog niet helemaal gesmeerd, daar op de Marnix Basisschool.

Zo kregen de kinderen vorige week vrijdag te horen dat ze elke maandag zwemles hebben. De meeste ouders vonden het vreemd dat wij geen briefje hieromtrent hadden ontvangen. Maandag deed Lucy voor de zekerheid een zwembroek en een handdoek in Luchiano's rugzak.

De zwemles ging niet door en is voorlopig uitgesteld tot volgende week maandag. Woensdagmorgen kwam Ef, de dochter van schoolhoofd Elizabeth Taylor, op mij afgerend. "Vandaag hebben we gym!" Ef had als enige van alle leerlingen haar gym t-shirt aan. De rest wist van niets.

Ik vroeg aan juffrouw Margriet of de kinderen gym hadden.

Juffrouw Margriet: "Eigenlijk hebben ze op maandag zwemles."
CasaSpider: "Maar dat is pas volgende week."
Juffrouw Margriet: "Ja, en daarom hebben ze vandaag gym, maar ik ben het vergeten te vertellen."
CasaSpider: "Dus voortaan hebben ze op woensdag gym."
Juffrouw Margriet: "Neen, op maandag zwemles. Tenminste als het doorgaat."

We hadden nog wel uren door kunnen praten.

Luchiano had een briefje gekregen met spullen die hij moest hebben voor het nieuwe schooljaar. Een houten liniaal, acht plastic mappen, twee vulpennen, potloden enzovoorts. En een schoolagenda.

Kennelijk waren wij wat laat met de jacht op schoolagenda's. Een zogenaamde Extreme-agenda heb ik aan mijn neus voorbij laten gaan, want die kostte meer dan 40 gulden (18 Euro). Maar nu blijken alle schoolagenda's op Curacao uitverkocht te zijn. Luchiano is het enige kind zonder agenda.

Daarom besluit ik met een wanhopige oproep: "Mocht er iemand binnenkort naar Curacao komen, kan hij/zij dan misschien een schoolagenda voor Luchiano meenemen? De kosten worden uiteraard vergoed."

Alvast bedankt, mede namens een desperate Luchiano.

Posted by CasaSpider at 1:00 PM | Permalink | Comments (19)

Het opstaan om 06:05 ging Luchiano (7) vrij goed af. Eigenlijk schrok hij wakker. "Waarom schrok je?", vroeg ik hem. "Bad dream. I still don't like clowns", was het antwoord van de jongen die nog nooit in Oude Pekela is geweest.

We waren vroeg op school, om kwart voor zeven. Omdat het de eerste schooldag was stonden er toch nog heel wat auto's geparkeerd. Allemaal ouders die wachten tot hun kind in de klas zit. Daarom moesten wij een klein stukje doorrijden, tot de gymzaal die zich op ongeveer 75 meter van de hoofdingang bevindt.

"Papa, kon je me er niet al uitlaten?", zuchtte Luchiano. "Nu moet ik dat hele eind lopen." Nadat ik hem had verteld dat hij een lui varken is liepen we hand in hand het schoolcomplex binnen en zochten klas 3B op. De deur was nog dicht en we namen plaats op het bankje.

Klas 3B bevindt zich in een andere vleugel dan klas 2B. Het uitzicht is dus ook anders. "Zie je dat? Het ziet er heel anders uit vanaf hier", deelde ik Luchiano mede. Hij keek wat nadenkend en sprak toen: "Ja. Het toilet is vanaf hier een stuk verder." Zijn ogen speurden over de speelplaats. "Maar de watercooler is nu gelukkig dichterbij."

Posted by CasaSpider at 6:50 AM | Permalink | Comments (16)