« January 2005 | Main | March 2005 »

February 28, 2005

Wat was de bedoeling?

Zoals wellicht bekend ben ik een groot fan van de mooiste sportclub van Nederland. Niets is sterker dan dat ene woord... Feyenoord! Nu staan Feyenoorders niet direct bekend als ontzettende slimmeriken. Er circuleren vele mopjes die dit aan moeten tonen. Zoals die mop van Het is niet mijn vader, niet mijn broer... en de rest van de mop ben ik vergeten. De zaak lijkt mij hiermee duidelijk.

Salomon Kalou laat Kuip in verbijstering achterGisteren speelde Feyenoord de altijd lastige thuiswedstrijd tegen het onvoorspelbare RBC uit Roosendaal. RBC staat voorlaatste in de Eredivisie en laat voorlopig slechts de Superboeren uit Doetinchem achter zich. Hallo Paola!

Elke week ploft het Feyenoord E-zine in mijn mailbox. Soms lees ik de verhalen. In het verslag van de wedstrijd tegen RBC viel mij onderstaande op:

Kalou viert goal in shirt Leonardo

Een opmerkelijk moment na de goal van Kalou. De jonge Feyenoord spits trok zijn shirt uit (hetgeen niet is toegestaan overigens en waarvoor hij dus een dure gele kaart kreeg). Maar onder zijn shirt had hij nog een Feyenoord shirt aan. Dat shirt had het nummer en de naam van de Braziliaan Leonardo. Kalou wees daarbij op zijn rug. Wat het doel van de actie van Kalou was, is nog onduidelijk.

Kijk, als iemand zijn 100-ste goal scoort, gebeurt het wel eens dat betrokkene onder zijn normale shirt nog een shirtje aan heeft met '100' erop. Over het doel van de actie van Kalou tastte echter iedereen in het duister, hij liet de hele Kuip in volslagen verwarring achter.

Het is voor Feyenoord te hopen dat de scheidsrechter het nummer van Leonardo in zijn boekje heeft genoteerd!

February 27, 2005

De Antillen bestaan niet

Het boek dat Lijn mij vanuit het koude kikkerland heeft toegestuurd is uit. Ik heb beloofd een soort van recensie te schrijven. Overigens vind ik het enorm leuk dat iemand in Nederland dit boek heeft gekocht en gelezen. Nu heeft Lijn in Suriname gewoond en mijn theorie is dat mensen die buiten Nederland hebben geleefd automatisch meer interesse hebben voor ontwikkelingen in de rest van de wereld.

Miriam Sluis, de Antillen bestaan nietHet boek De Antillen bestaan niet is geschreven door Miriam Sluis. Een Nederlandse vrouw. Ik ben in beginsel nogal sceptisch ten aanzien van door Nederlanders geschreven artikelen of boeken over de Nederlandse Antillen, behalve als ik er zelf iets over schrijf natuurlijk.

Miriam Sluis is geboren in 1967 (wat heeft dat er mee te maken?) en werkte op Curacao als correspondent voor het NOS-journaal. Ik dacht dat zij ook journaliste was voor de alweer enige jaren geleden opgeheven krant Beurs en Nieuwsberichten.

In het boek wordt ieder eiland van de Nederlandse Antillen en Aruba afzonderlijk beschreven. Voor mij is vooral opvallend de gedegenheid waarmee dit gebeurt. Heel analytisch wordt de historie van ieder eiland uitgediept waardoor uiteindelijk symptomen die men vandaag de dag nog duidelijk waarneemt veel beter te verklaren zijn.

Een klein voorbeeld. Toen ik net op Curacao was vertelde een man wiens vrouw van Aruba afkomstig is dat Arubanen erom bekend staan dat zij donkere mensen discrimineren. Toen de Lago olieraffinaderij zich vestigde bij San Nicolas trok dit vele zwarte arbeiders aan uit het Caribisch gebied. Britse West-Indiërs, Franse West-Indiërs en Nederlandse Bovenwinders. Deze arbeiders spraken allen Engels en waren vaak beter geschoold dan de achterlijke plattelandendse autochtone bevolking. Deze had geen schijn van kans in de concurrentiestrijd om baantjes bij de raffinaderij. San Nicolas kreeg door de zwarte import de bijnaam Chocolate City.

Als men de geschiedenis per eiland leest wordt goed duidelijk dat de verzonnen constructie het land de Nederlandse Antillen tot mislukken gedoemd is. Door het ontbreken van een natuurlijke band en met name door de dominantie van Curacao, waartegen de andere eilanden aangevoerd door het welvarendere Aruba zich al snel afzetten.

Miriam Sluis, de Antillen bestaan nietWaar veel Nederlanders al snel hun oordeel klaar hebben over de familie Godett en hun partij Frente Obrero (FOL) wordt dit onderwerp door Miriam Sluis veel genuanceerder benaderd. Zij bezocht vergaderingen van Frente en sprak met diverse leden, waaronder Anthony Godett en de gevreesde Nelson Monte.

Interessant is de beschrijving van het proces tegen Frente-kopstukken Nelson Monte en Anthony Godett vorig jaar aangaande het aannemen van steekpenningen. Zonder de gepleegde feiten te vergoeilijken nuanceert Miriam Sluis deze zaak wel. Het was de wijze waarop dingen op Curacao altijd al werkten. Ook de andere, fatsoenlijke partijen doen hieraan mee.

Godett werd veroordeeld tot 15 maanden en Monte tot 4 jaar. Het contrast met de boete van 300 Antilliaanse guldens die bouwbedrijf De Antillen NV, onderdeel van Koninklijke Wegenbouw Stevin (KWS), opgelegd krijgt is groot. Het woord klassenjustitie valt.

Concluderend is het boek De Antillen bestaan niet een uitstekende weergave van historie en actualiteit op de Antillen. Wat mij betreft mag dit boek verplichte kost zijn bij het vak geschiedenis op Nederlandse middelbare scholen.

Eén grappig ding nog, nou ja grappig. Op de website van Minister voor Bestuurlijjke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties, de heer Thom de Graaf, is het volgende te vinden in zijn dagboek-entry van 11 augustus 2004:

Freelance-journaliste Miriam Sluis had ik voor de vakantie nog een interview over de toekomst van de Antillen toegezegd, dus praat ik ook een uur vol over dit mij dierbaar onderwerp. Zij schrijft een boek dat eind van deze maand af moet zijn. Volgens mij is vooral het komende jaar cruciaal voor zowel de Antillen als het Koninkrijk, dus komt haar werkstuk wellicht iets te vroeg.

"dus praat ik ook een uur vol over dit mij dierbaar onderwerp"

Na lezing van Miriam Sluis' boek is de prangende vraag wie er in dit geval nu een uurtje naar wie had moeten luisteren!

Miriam Sluis, De Antillen bestaan niet
Uitgeverij Bert Bakker
ISBN 90 351 2686 6

February 26, 2005

Calvinistisch trekje

Van nature heb ik een bourgondische inslag, tikkeltje lui en als er wat te genieten valt sta ik vooraan. Een goede vriend van mij is heel anders, die heeft een innerlijke drift tot presteren. Daarna kan hij pas plezier hebben.

Zo stelde ik eens voor om op een terrasje wat Belgische biertjes te gaan drinken, om precies te zijn op het Wed in Utrecht. Hij wilde niet. Neen, dan moest hij toch eerst 20 kilometer gefietst hebben, om het te verdienen. Hij is de mier, ik de krekel.

Sinds de jongleer-movie Juggler's Heaven had ik niet meer gejongleerd. En dat terwijl mijn voornemen was om iedere dag te oefenen. Op zaterdagmiddag gaan we vaak naar Punda, dingen (lees: kleren) kopen en afsluitend naar Pleincafé Wilhelmina voor een paar La Trappes.

Ik lag wat op bed te lezen. Plotseling werd echter mijn innerlijke drift tot presteren wakker en moest er een half uurtje getraind worden. Na het trainen ging 2Brothers on the 4th Floor in de cd-speler met Dreams. Jongleren moet volgens Remco nu eenmaal op 80-er jaren muziek.

Het ging verrassend goed, met gemak haalde ik de 60 wat een nieuw record betekende. Na 20 minuten kwamen de zes remixen van Dreams mijn neus uit en mocht ik stoppen. Met een voldaan gevoel.

Volgens mij gaat de trappist straks nog beter smaken. Op de winnaars van de Dutch Bloggies!

February 25, 2005

Referendum 2005 (2)

Er gebeurt veel op politiek gebied op Curacao. Gisteren is de Campo-II zaak in de prullenbak verdwenen. Het betrof aantijgingen jegens wijlen minister van Justitie Ben Komproe, FOL-kopstukken Anthony Godett en Nelson Monte, Campo Alegre eigenaar Giovanni van Ierland, Campo-advokaat Leslie Franklin en Campo-beheerster Xiomara Bakhuis.

Volgens een mij welbekend iemand die over nogal wat voorkennis beschikt aangaande deze zaak zouden er spectakulaire feiten boven tafel komen. Nu liggen die dus in de prullenbak. Het Hof acht het hoogst onwaarschijnlijk dat de rechter zal oordelen dat het ten laste gelegde bewezen kan worden. Minister van Justitie Norberto Ribeiro is naar aanleiding van deze uitspraak afgetreden.

Er zit een vreemd luchtje aan deze zaak. Ik kom hier waarschijnlijk nog op terug, maar niet nu.

Het aankomende referendum 2005 houdt mijn gemoederen meer bezig. Lucy is net als ik zeer geïnteresseerd in politiek. We hadden het over de verschillende opties. Voor haar ging het tussen A (Status Aparte) en D (Provincie van Nederland).

We hadden het over de consequenties van deze keuzes en dan met name van optie D. Tot verbazing van sommigen (velen?) schijnt Nederland iedere keuze te moeten respecteren: "Hallo, wij zijn jullie nieuwe provincie!". Maar dan. Wat gebeurt er dan concreet? Daarover is tot op heden geen informatie te krijgen!

Een paar voorbeelden:

  • Krijgt iedere werkloze Curacaoenaar direct een bijstandsuitkering van 600 Euro?
  • Wordt de benzineprijs direct aan Nederlands nivo aangepast?
  • Wanneer gaan Curacaose werknemers premie WW en WAO afdragen en wanneer krijgen zij recht op uitkering van deze wetten?
  • Wat gebeurt er met de taal Papiamentu?

Om met dat laatste te beginnen. Volgens mij krijgt Papiamentu op het moment dat Curacao een provincie van Nederland wordt dezelfde status als het Fries. Concreet houdt dit in dat Nederlands weer de instructietaal op alle scholen gaat worden en dat Papiamentu als vak onderwezen wordt. En dat terwijl men er hier juist jaren voor heeft gestreden om het gehate Nederlands langzaam te verdrijven als instructietaal.

Veel mensen die voor optie D gaan kiezen doen dit voor het geld, zoals een uitkering. Ik heb een sterk voorgevoel dat het vanuit Nederland niet zo'n vaart zal lopen. Lucy vindt dat maar niks: "F*cking Holandeses! Ze zijn precies zoals jij!" Daar moest ik haar gelijk in geven: "Ja, jij hebt nu eenmaal voor jouw optie D gekozen!"

Op www.referendum2005.an staat een contact-form. Ik dacht kom ik stuur ze een mailtje. Maar er staan alleen telefoonnummers. Ik dacht kom laat ik ze eens bellen. Echt veel wijzer ben ik er niet van geworden, maar ik kan het niet nalaten het telefoongesprek hier integraal weer te geven. Het gebelde telefoonnummer is +599-9-4610487.

Dame: "Bon tardi (goedenmiddag, red.)"
CasaSpider: "Goedenmiddag, met CasaSpider. Ik heb wat vragen over het referendum en dan met name over Optie D."
Dame: "Zegt u het maar."
CasaSpider: "Wat zijn de consequenties als Curacao onderdeel van Nederland wordt, met name op het gebied van uitkeringen en de taal Papiamentu?"
Dame: "Oh... uhm... De tweede krant (informatiekrantje, red.) is volgende week."
CasaSpider: "Staat daar het antwoord op mijn vragen in?"
Dame: "Ik denk het wel. Als het er niet in staat dan kun je terugbellen."

Hoogste tijd om Thom de Graaf eens een mailtje te sturen.

February 24, 2005

Referendum 2005 (1)

Op 8 april 2005 vindt op Curacao een belangrijk referendum plaats over de staatkundige toekomst van het eiland. Wij mogen kiezen uit vier opties: onafhankelijkheid, status quo, status aparte of provincie van Nederland.

De informatie-campagne is op stoom aan het raken. Zo is er een mooie website gebouwd met de naam www.referendum2005.an. De informatie in onderstaande tabel is direct afkomstig van deze website. De consequenties per keuze aangaande het Nederlanderschap, bevoegdheden en het aantal bestuurslagen staan er duidelijk in beschreven.

Het is erg moeilijk om de financiële consequenties van iedere optie goed in te schatten. Mogelijke scenario's ontbreken volledig op de website en dat vind ik een gemiste kans. Immers, weinig zaken beïnvloeden meningsvorming meer dan geld.

In mijn ogen gaat de strijd straks tussen twee opties: Status Aparte (optie A) en Onderdeel van Nederland (optie D).

Optie A

Deze optie houdt in dat Curaçao een
autonome status als land binnen het
Koninkrijk krijgt, die vergelijkbaar is met de status aparte van Aruba. Curaçao heeft een eigen regering en een eigen parlement. Curaçao beschikt over alle bevoegdheden die niet ingevolge het Statuut aan het Koninkrijk
der Nederlanden toekomen. Curaçao is
zelfstandig in de behartiging van de eigen, autonome aangelegenheden. Er is op Curaçao één bestuurslaag.

Optie B

Deze optie houdt in dat Curaçao in
volkenrechtelijke zin onafhankelijk wordt. Curaçao vormt geen deel meer van het Koninkrijk der Nederlanden. Dit houdt in dat de inwoners van Curaçao die de Nederlandse nationaliteit hebben, het Nederlanderschap opgeven en een eigen nationaliteit krijgen. Het Statuut geldt niet meer voor Curaçao.
Curaçao is geheel onafhankelijk en vrij in de behartiging van alle aangelegenheden,
inclusief buitenlandse betrekkingen en defensie.

Optie C

Deze optie houdt in dat Curaçao een
staatkundige band behoudt met de eilanden van de Nederlandse Antillen die dat willen. Er kan wel een wijziging komen in de verdeling van bevoegdheden tussen het Koninkrijk, het land de Nederlandse Antillen en de eilandgebieden. Er blijft naast het eilandsbestuur een centrale bestuurslaag.

Optie D

Deze optie houdt in dat Curaçao met
Nederland integreert, op basis van
gelijkwaardigheid van alle burgers. Regering en parlement van Nederland zijn ook de regering en het parlement voor Curaçao. De ingezetenen van Curaçao hebben stemrecht voor het Nederlandse parlement. De Nederlandse wet is van toepassing op
Curaçao. Curaçao heeft eigen plaatselijke
bevoegdheden, maar de aard en omvang daarvan worden door de Nederlandse
wetgever bepaald, zoals dat ook ten aanzien van de Nederlandse provincies en gemeenten het geval is. Er is op Curaçao één bestuurslaag.

Het Land de Nederlandse Antillen houdt op te bestaan, zoveel is zeker. Mocht Curacao voor een Status Quo kiezen (optie C) is het direct het enige eiland van de Nederlandse Antillen. Alle andere eilanden kiezen voor iets anders.

Sommige politieke leiders als Errol Cova van de PLKP zijn van mening dat Curacao uiteindelijk richting onafhankelijkheid (optie B) moet gaan. Gevoelsmatig snap ik dat wel, maar echt reëel is het niet. Curacao is domweg te klein. Waarom spreekt iemand als Errol Cova zich dan toch voor deze optie uit? Is het macht, winnen van kiezers of geld?

De meeste Curacaoenaars die ik heb gesproken gaan voor optie A, de Status Aparte. Met in het achterhoofd het succesverhaal van Aruba dat hier reeds in 1986 voor gekozen heeft. Mijn onderzoek is echter zeker niet representatief, ik heb geen interviews in Seru Fortuna, Kura Piedra, Souax en andere achterstandswijken afgenomen.

Daarvoor heb ik tot 8 april de tijd.

February 23, 2005

LogSpiders® 2005

Op zaterdag 26 februari worden vanaf 13:00 uur in het Museum voor Communicatie te Den Haag de Dutch Bloggies uitgereikt. Dit jaar heb ik de longlists gehaald voor Beste Politieke Weblog en voor Beste Weblog. Daarmee was ik zeer tevreden, de shortlists zijn voor een klein log als deze onbereikbaar.

Sinds 2003 worden hier ieder jaar zogenaamde LogSpiders® uitgereikt aan webloggers die ik er op dat moment bovenuit vind steken. Op deze wijze ben ik het zelf in ieder geval altijd 100% eens met de uiteindelijke keuze. Nadeel is dat de vele discussies die ieder jaar her en der opduiken ten aanzien van de door About:Blank georganiseerde Dutch Bloggies aan mijn neus voorbij gaan.

Voordat het grote moment daar is even wat historie. De presentatie van de winnaars van de voorgaande jaren:

LogSpiders® 2003 (juryrapport)

LogSpiders® 2004 (juryrapport)

De tendens dat het aantal winnaars per jaar kleiner is wordt ook nu voortgezet. Er is namelijk slechts één winnaar of beter gezegd winnares. De LogSpider® 2005 gaat naar... Jacq! Bij sommigen (nog) beter bekend onder de naam Lief Dagboek.

LogSpiders 2005Waarom Jacq?

Zeker voor een vrouw is Jacq bijzonder grappig. Dit is niet bedoeld als negatieve opmerking tegen vrouwen in het algemeen, maar ieder weldenkend mens moet toch toegeven dat er maar heel erg weinig vrouwen bijzonder grappig zijn. Zeg maar zoals Brigitte Kaandorp op haar hoogtepunt.

Iedere schrijver heeft zijn eigen stijl of kunstje zoals critici het noemen. Jacq ook. Toch weet zij mij in vrijwel iedere post te verrassen met nieuwe nuances. Ja, ik durf hier te beweren dat Jacq in het echt nooit zo leuk kan zijn als op haar log. Dat bestaat gewoon niet!

's Morgens heb ik een vast rijtje logs dat ik bij het opeten van mijn boterhammen lees. Ik heb gemerkt dat Lief Dagboek altijd als eerste door mij wordt aangeklikt. Dat is wel het bewijs. Jacq, van harte gefeliciteerd met je LogSpider® 2005 en dat je nog maar lang op dit nivo door mag gaan!

Betekent dit nu dat de rest er niets van bakt? Neen, integendeel! Ik weet zo nog een log of vijf, zes die ook in aanmerking komen voor een LogSpider®. Dit jaar steekt Jacq er echter zo ver bovenuit dat ik het bij deze ene trofee laat. Volgend jaar nieuwe kansen!

February 22, 2005

Juggler's Heaven

Sinds de cursus Effectief Leiderschap heb ik niet meer aan mijn Mission Statement gewerkt. Het is een normaal proces. De eerste dagen praat men er nog enthousiast over en langzaam maar zeker zakt alles een beetje in. Opgeslagen in het onbewuste.

Eén concreet ding heb ik er deze keer wèl aan over gehouden en dat pakt niemand me meer af: jongleren! Niet dat ik nu al gevraagd word door diverse circussen, neen zover is het nog niet. Maar ik kan de drie ballen redelijk hoog houden. Dat gelooft natuurlijk niemand, dat weet ik ook wel.

Trainer Remco Claassen is een muziek-fanaticus. Hij heeft jaren (?) als disc-jockey gefungeerd. Zijn CD-mappen zijn indrukwekkend qua grootte. Wat wij voornamelijk te horen kregen was 80-er jarenwerk en dan met name 2 Unlimited. Daar is niets mis mee, het jongleert bijzonder goed.

In een pauze kon ik het niet laten tegen Remco te zeggen dat hij toch wel erg in de jaren '80 was blijven steken en of de hele Reggaeton hype misschien aan zijn neus voorbij was gegaan. "Reggaeton?", vroeg Remco, "Wat is dat?"

Dan blijkt dat CasaSpider toch een stuk jonger is! "Reggaeton? Dat is N.O.R.E., Vico C en Tego Calderon!", antwoordde ik een blik van verstandhouding met onze Office-Manager Manja wisselend. Jonge vrouwen zijn helemaal wild van Reggaeton.

Het is een leerzame ja zelfs educatieve movie geworden. Een combinatie van Juggling met daaronder Reggaeton-style music. Speciaal voor Remco. Let goed op, want het is een korte film. Voor men het weet begint de aftiteling al.

In slaap vallen is deze keer vrijwel uitgesloten.

Juggler's Heaven


Download Juggler's Heaven (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 4,027,900 bytes.
Duration: 1.52 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Technisch probleem

Vanmiddag om een uur of vier kon ik mijn domein niet meer bereiken. En ik was niet de enige!

Mijn host TotalChoice had ernstige problemen met server #31. De mijne dus. Dat meldde men mij via een Support Ticket.

Om acht uur vanavond kon ik mijn site weer pingen, zij bevatte echter geen data. Om negen uur stond alles weer terug. Alleen de oogst van vandaag is verloren gegaan. Het gaat om zo'n 20 comments. (Update: comments zijn inmiddels ook weer terug)

De post met de jongleer-video stond er ook niet meer, maar ik ben drukdoende om deze uit mijn eigen archieven terug te halen. Even geduld dus.

Complimenten voor mijn host. Ik tip op een server-crash. Hun backup-procedures werken in ieder geval voortreffelijk!

PSV heeft AS Monaco met 1-0 verslagen in de achtste finales van de Champions League.

February 20, 2005

Een kado van Lijn

Volgens TPG Post duurt het 10 tot 12 dagen om een brief naar de overzeese gebiedsdelen (is dat nu geen mooie uitdrukking?) te krijgen, maar uit niets blijkt dat het twee-en-een-halve week geleden verzonden pakje ook aangekomen is.

Dit las ik in de post getiteld Meta op Lijn Logt. Grappig als ik ben gaf ik de volgende reactie:

Stuur mij maar eens een pakje, ik beloof je dat ik je laat weten wanneer het is aangekomen. Moet er wel wat leuks inzitten natuurlijk… :-)

Waarop Frans schreef:

Kijk, het bewijs.

Bij mij ging er geen lichtje branden. Vrijdag gaf SQL Integrator een borrel naar aanleiding van de cursus Effectief Leiderschap. Vanaf de cursuslocatie hotel Van der Valk reed ik naar huis om Lucy en Luchiano (7) op te halen. Bij SQL Integrator aangekomen haalde ik de camera alvast uit de auto en legde hem op de kast met de postvakjes.

Een leuke verrassing van Lijn!"Hé, een pakje!" Er lag een pakketje in mijn postvak. Het was geadresseerd aan SQL Integrator. Hierdoor vermoedde ik een demo-cd.

Toen we thuiskwamen kon ik het pakketje in eerste instantie niet vinden. Lucy die bij ons Chef Pakketten is had hem al opengemaakt. Leg dan maar eens uit dat je een kado van een dame hebt gekregen! Dit ging overigens onverwacht soepel.

Het pakket was afkomstig van niemand minder dan Lijn en bevatte het boek De Antillen bestaan niet van Miriam Sluis alsmede een nieuwjaarskaart met de gelukswensen voor 2015. Kennelijk had Lijn toch niet zoveel vertrouwen in TPG Post!

Een kadootje krijgen is leuk. Eigenlijk maakt het dan niet eens zoveel uit of het nu een goed of een slecht boek is. Ik zit nu op 25% en kan reeds stellen dat De Antillen bestaan niet een erg goede weergave is van wat er op de zes eilanden leeft.

Zelf probeer ik dat gevoel al tijden in mijn diverse Curacao-posts over te brengen, zonder het gevoel te hebben daar echt in te slagen. Daarom kan ik dit boek warm aanbevelen. Voor Nederlandse politici is het boek zelfs verplichte kost. Als ik het uit heb volgt een uitgebreide recensie.

Cathelijne, hartelijk dank voor deze ontzettend leuke verrassing!

February 19, 2005

Effectief Leiderschap (4)

De cursus zit erop. Ben ik nu een ander mens? Neen, ik dacht het niet. Heb alleen vanmorgen een uurtje langer geslapen. De cursus was intensief en duurde gemiddeld zo'n 12 uur per dag inclusief lunch.

In de comments is gevraagd om een inhoudelijke beschrijving. Die is echter moeilijk te geven. Het pakket is zodanig uitgebreid en samengebald dat het teveel is om in een simpele post weer te geven. Een tipje van de sluier dan...

De cursus heet Effectief leiderschap. Leiderschap is heel iets anders dan Management. Dat laatste heeft veel meer te maken met "hoe krijg ik iets op tijd af". Leiderschap gaat over visie, doelen, verandering en hoe dit te bereiken.

  • Mensen willen best veranderen, maar willen niet veranderd worden.
  • Leiderschap = Weten wat je wil + in staat zijn dit te transformeren in voordeel naar anderen.

Woensdag startte het diner om 21:45 uur, na 13.5 uur cursus!Mensen zijn al snel bereid te doen wat jij wilt als er voordeel voor hunzelf in zit. Persoonlijk noem ik dit overigens Met stroop vangt men meer vliegen dan met azijn.

Met de Seven Habits van Stephen Covey als leidraad worden in de cursus diverse levenswijsheden geanalyseerd en van een theoretische basis voorzien. Als men de werking van deze processen goed begrijpt is het eenvoudiger om er grip op te krijgen. Hiervoor dient men zeven nivo's te doorlopen.

Habit #2 luidt als volgt: Begin with the end in mind. Logisch bij automatiseringsprocessen, maar wellicht even nuttig in je eigen leven. Na een diagnose komt men tot een design (Mission Statement) en detailleert dit over vijf deelgebieden: emotional, fysical, social, active en material. Voor elk van deze vijf deelgebieden wordt een lijst gemaakt die uiteindelijk uitmondt in één document: One year goals.

  • Als je niet zelf een goed plan hebt voor de dingen die je echt wilt, word je automatisch ingezet in het plan van anderen.

Habit #3 gaat over het stellen van prioriteiten: Put first things first. Het is het verhaal van de glazen pot waar men grote stenen en kleine steentjes in moet stoppen. De grote stenen zijn belangrijke zaken als aandacht voor je gezin, de essentie van je werk, je hobby's etc. De kleine steentjes zijn zaken die door anderen vaak ongevraagd worden ingebracht en die veel tijd kosten.

Remco (Obi-Wan) en Lahrn (Intercity)Het is zaak om de grote stenen eerst in de glazen pot te stoppen, de kleintjes passen er dan gemakkelijk bij. Doet men het andersom dan blijft een aantal grote stenen buiten de pot. Overigens ken ik deze theorie ook in de vorm van een mopje. Nadat eerst de grote stenen in de pot zijn gelegd en de kleine steentjes daarna de pot hebben gevuld staat er een jongen op in de klas die een blikje bier in de tot de rand gevulde glazen pot leeggooit. Het past er gemakkelijk in, waarop de jongen concludeert: "Voor bier is er altijd tijd!"

Habit #4: Think Win/Win. Dit is geen methode maar een attitude. Van nature zijn mensen Win/Lose ingesteld. Uiteindelijk leidt dat in de meeste gevallen niet tot succes. Stephen Covey legt dit in een optreden uit aan de hand van een armworstel-gevecht. Hij daagt een boom van een kerel uit om met hem te armpje te drukken. Als Covey wint krijgt hij een dubbeltje van de jury, als de ander wint krijgt die een dubbeltje. Elke keer weer. Ze hebben 30 seconden de tijd. In het begin staan beiden te duwen, dan laat Covey gaan. En nog een keer en nog een keer. Totdat de reus het ook doorkrijgt en ze als een dolle stier heen en weer gaan. Op deze wijze winnen beiden meer dubbeltjes met minder inspanning.

Het zijn een paar voorbeelden. Iedere Habit werd uigebreid door Remco Claassen behandeld. Met eigen theorieen, met disco-muziek, met video's, met spelletjes (hoogtepunt: Mijnenspel), met driemaal daags jongleren en met verhalen over zijn eigen leven. Af en toe stond Remco anderhalf tot twee uur achtereen over zichzelf te lullen vertellen, maar geen hond die zich verveelde. Integendeel, behalve trainer is Remco ook een eersteklas entertainer. Dat is meteen ook zijn probleem, want de cursus kan op deze wijze alleen door hemzelf gegeven worden.

Remco (Obi-Wan) en zijn grote vriend Dik (Dildo)Is alles even geweldig? Neen. Zelf ben ik een uitermate nuchter persoon. Het gedeelte over de theorie achter levenswijsheden spreekt mij erg aan, zeker als ik het gevoel heb dat het klopt. Het was voor het eerst dat ik Stephen Covey via DVD in actie zag en dat viel me niets tegen. In Remco's programma zaten twee onderdelen waaraan ik wel heb meegedaan, maar die voor mij persoonlijk niets toevoegden. Iets te hoog geitenwollensokkengehalte zeg maar. Voor mij dan.

Zo ging de laatste middag over luisteren en verschillende luisternivo's. Het allerhoogste nivo van luisteren is empathisch luisteren. Inleven in de ander is hier het adagium. We deden een experiment waarbij een emotionele gebeurtenis van een vrijwilliger (A) zonder woorden aan iemand anders (B) werd gecommuniceerd. De overgeblevenen (C's) moesten na het experiment B interviewen en er zo achterkomen wat A voelde. En waarachtig, bij ons klopte een aantal dingen. Waar sommigen dan over een doorbraak spreken en een unieke ervaring is dit voor mij precies hetzelfde als het interpreteren van een horoscoop: men herkent altijd wel iets. Ik geef toe dat een en ander wellicht wat vaag overkomt, maar het leek me geen goed idee om het hele experiment hier uit te schrijven.

Ik hoop dat men een idee heeft waar de cursus over ging. Zonder terughoudendheid kan ik hem iedereen die daartoe de mogelijkheid heeft aanbevelen.

Om zes uur waren we klaar en vertrokken we met de hele groep naar het kantoor van SQL-Integrator waar een borrel was georganiseerd. Daar bleek Remco ook wel van een biertje te houden. Ik heb van mijn vierde tot mijn 18de in Valkenswaard en Dommelen gewoond. Tijdens de cursus had Remco het af en toe over Valkenswaard gehad, dus ik vroeg hem daarnaar. Blijkt hij al zijn hele leven in Dommelen te wonen en ook zijn vrouw Marita komt er vandaan. Leonoradal, vlakbij mijn ouders. Toeval!

Leuk neveneffect van de cursus was dat wij acht collega's uit Nederland hebben leren kennen. Wellicht zien we ze zondagmiddag nog bij het Happy Hour op Mambo Beach. Een kleine foto-impressie (14 pics) van de borrel is hier te bekijken. Of klik op een van de drie foto's.

February 18, 2005

Effectief Leiderschap (3)

Veel bedrijven hebben een zogenaamd Mission Statement. Daarin staat kort en bondig de reden van bestaan van zo'n bedrijf. Uitgaand van het Mission Statement worden gedetailleerdere plannen gemaakt waar uiteindelijk concrete doelen voor de korte termijn uit komen rollen.

Remco Claassen is van mening dat ieder mens zijn of haar eigen Mission Statement moet schrijven. Hij was (of deed alsof) onthutst dat niemand van ons een persoonlijk Mission Statement op schrift had staan.

Zoiets werkt onmiddellijk op mijn lachspieren. Dan denk ik aan Lucy's familie in Santo Domingo en stel mij voor... haha. In de pauze kon ik het niet laten, heb het wel geprobeerd, en zei tegen Remco dat dit me een uitgelezen onderwerp leek voor Youp van 't Hek. Voor zijn eindejaarsconference.

Remco lachte en zei dat hij Youp inderdaad een keer als toehoorder heeft gehad en dat dat risicovol is. Zo'n cursus zit natuurlijk boordevol stof waar de draak mee gestoken kan worden.

Ik heb nu een Mission Statement en ben daarmee volgens mij een redelijk unieke Nederlander!

February 17, 2005

Effectief Leiderschap (2)

We zijn bezig met de cursus Effectief Leiderschap van Remco Claassen.

De cursus is gebaseerd op de Seven Habits van Stephen Covey. In mijn ogen probeert Covey een (wetenschappelijke?) verklaring te vinden voor levenswijsheden als:

  • Geef dingen de tijd
  • Met stroop vangt men meer vliegen dan met azijn
  • Tel eerst tot tien voor je een klap uitdeelt

Drie keer per dag jongleren (minstens)Door de krachten achter deze levenswijsheden te begrijpen is men in staat om meer dingen (van anderen) gedaan te krijgen. Dat is effectief leiderschap. Ik ga het meteen op Lucy uitproberen!

Dinsdagavond begon de cursus en leerden de acht deelnemers uit Curacao hun acht Nederlandse collega's van SQL Integrator kennen.

Ook werd een aanvang gemaakt met jongleren. Vrijdag moeten we de drie ballen tien keer hoog kunnen houden.

Woensdag was een zware dag, cursus van 08:15 tot 21:45 met aansluitend een diner. Om half twaalf was ik thuis.

Zwaar is eigenlijk niet het juiste woord. De stof is zo afwisselend, met veel 80-er jaren disco en natuurlijk het jongleren, dat iedereen het gemakkelijk vol hield en eigenlijk zelfs nog energie over had.

Op de foto is te zien dat er voornamelijk nog wordt gebukt tijdens het jongleren. Bij mij komt daar nog een facet bij. Totale paniek, oordeel zelf.

Het is tijd voor dag #2.

February 16, 2005

Effectief leiderschap (1)

Vuile hond Scoort één keer Slaat zijn vrienden neer

Nog snel even jongleren trainen.

Ik zit op een persoonlijkheidsontwikkelingscursus.
Tot en met vrijdag.

February 15, 2005

Vermist

De programmering van BVN-TV (Beste Van Nederland) wordt steeds slechter. Misschien is dat een afgeleide van de steeds slechter wordende Nederlandse televisie. Misschien is het ook wel iets van alle tijden om te klagen over televisieprogramma's.

Hoe dan ook, maandagavond is er Vermist op BVN. Ik hou helemaal niet van dit soort programma's, maar heb het nu toch een keer of drie in zijn geheel gezien. Dan gaan bepaalde dingen opvallen.

Zo is er iedere week een item dat een vermist iemand live wordt gevonden en vervolgens in de studio komt. Het programma duurt zo'n 45 minuten, dus enige haast is geboden. Gisteren stond een Vermist-reporter aan het begin van de uitzending bij de woning van de vermiste persoon. Hij was niet thuis. Vijf minuten later had zij een buurman bij zich die wist waar de vermiste was. Dat is op zich al bijzonder. De vermiste man bevond zich in een discotheek om zijn dochter op te halen.

Reeds na tien minuten was de man inderdaad in de disco gevonden en weer tien minuten later kwam hij de studio in. Een ongelofelijk knappe prestatie als men niet over Startrek-beamers beschikt.

Nog zoiets geks. Een moeder was haar dochter kwijt. Zij was er vandoor met een asielzoeker en bevond zich waarschijnlijk in Spanje. Gedurende het hele programma kunnen er tips binnenkomen en warempel, binnen een kwartier kwam er een telefoontje dat het meisje was gesignaleerd in Barcelona, druk bezig met mensen te bekeren. In Barcelona! Net of ze daar met zijn allen naar Vermist zitten te kijken, get out of the city.

De psychologische kant boeit mij wel. Waarom gaan mensen na vele jaren op zoek naar een broer, vader of ander familielid. Als ik morgen te horen krijg dat ik nog een twee jaar oudere broer heb, die kort na zijn geboorte met zijn vader of iemand anders is verdwenen, ik geloof werkelijk niet dat ik daar koud of warm van zou worden.

Emotie is net als (bijna?) alles een chemisch proces. Als een man verliefd wordt op een vrouw wordt hij niet daadwerkelijk verliefd op haar, maar op een projectie van deze vrouw in zijn eigen hersens. In dit chemische proces wordt het object van liefde vaak enorm ge-idealiseerd en dat is maar goed ook. Anders zou er nooit iemand aan een relatie beginnen!

De mensen die op zoek zijn naar iemand uit een ver verleden zijn vaak alleen en misschien ook wel eenzaam. Mijn theorie is dat deze mensen een projectie creëren van degene die ooit uit hun leven is verdwenen of sterker nog, die zij misschien helemaal nooit hebben gezien. Die projectie kan zo sterk en groot zijn dat het hun hele leven beheerst.

Voor mij is dit ook de enige verklaring dat twee mensen elkaar zo gelukkig in de armen kunnen vliegen, terwijl zij elkaar nooit gezien hebben. Het is het (chemische) gevoel van verbondenheid dat zelfs stugge en niet aanrakerige Hollanders hiertoe de mogelijkheid biedt.

Een fascinerend proces, volgende week toch maar weer naar Vermist kijken dus.

February 14, 2005

Natuur van slag

Persoonlijk ontdekte ik reeds zo'n elf, twaalf jaar geleden dat de natuur totaal van slag is. Stormen en overstromingen volgden elkaar in rap tempo op, ook in Nederland. Een collega zei destijds dat men niet teveel waarde moest hechten aan individuele gebeurtenissen maar de zaak over een langere tijd diende te beschouwen.

Op zich had hij daar gelijk in, maar er gebeurde mij net iets teveel. En wat lees ik vandaag in de Telegraaf?

De paddentrek is gestart, de citroenvlinder vertoont zich en de tjiftjaf is al te horen.

Need I say more?

Regen zorgt voor veel ellende in Venezuela en ColombiaOp Curacao is het sinds september vorig jaar een gekkenhuis, onvoorstelbare hoeveelheden regen kregen wij over ons heen. Nog even en we konden hier rijst gaan verbouwen in sawa's. Inmiddels is het klimaat zich hier weer enigszins aan het herstellen, maar nu krijgen Venezuela en Colombia het voor hun kiezen.

Enige tientallen doden en vele duizenden daklozen zijn daar te betreuren. In Venezuela komen herinneringen boven aan de ramp van 1999 toen meer dan 10.000 mensen de dood vonden doordat hele bergen instortten onder de aanhoudende regen. Rivieren van woest kolkende modder sleurden huizen, auto's en ook mensen mee.

Ik heb niets tegen president Hugo Chavez, maar kneep wel mijn tenen even samen toen hij de Verenigde Staten de schuld gaf van de langdurige regenval. De USA hebben het Kyoto Verdrag namelijk niet ondertekend. Ja, zo'n handtekening zorgt natuurlijk meteen voor een stralend zonnetje!

Ook ik ben overigens van mening dat het Kyoto Verdrag wel degelijk door de USA ondertekend dient te worden, laat daar geen misverstand over bestaan.

Laten we hopen dat de klimaatveranderingen allemaal zo goed uitpakken als in Nederland, waar de lente dit jaar op 11 februari al is begonnen en het aantal pasgeboren lammetjes niet meer te tellen is.

February 13, 2005

El Sapo El Sapo (8)

1.

Pascale, Luc en Tom, vlak na de geboorte

Veel dingen, vandaar een El Sapo. Belangrijkste gebeurtenis is toch de geboorte van Tom. Zojuist had ik trotse vader Luc aan de telefoon. Hij was verbaasd hoe (relatief) gemakkelijk de bevalling is verlopen. Inmiddels heeft Tom zijn eigen website, dat hoort er in deze tijden gewoon bij. Nog een paar dagen en men kan met hem sms-sen.

2.

Benita en Bente aan het dansen in de Arabian Night

Gisterenavond was het Arabian Nights Party bij Ino en Bente. Het is ongelofelijk maar wij hebben nog steeds geen naaimachine. Door het Carnavalsgebeuren hebben we daar niet meer aan gedacht. Lucy moest dus creatief zijn om er iets van te maken. Iedereen werd namelijk geacht op zijn Arabisch op het feest te verschijnen.

Ino en Bente hadden er zelf veel werk van gemaakt. Als organisatoren dient men het goede voorbeeld te geven. Luchiano en ik hadden een stuk witte stof op onze kop met een goudkleurig koord eromheen. Echt comfortabel zit zo'n ding niet. Na een tijdje hebben we de lakens maar weggelegd en zijn met alleen het koord doorgegaan.

Een leuk thema-feest, wij zijn benieuwd waar de Benino's volgend jaar weer mee op de proppen komen. De fotoserie met 32 foto's is hier te vinden. In de commentaren kan de meest geslaagde creatie worden achtergelaten.

3.

Lucy en CasaSpider dansen op zaterdag 13 februari 1999, onze trouwdag

Last-but-not-least. Het is haast nog minder te geloven dan het feit dat wij nog steeds geen naaimachine hebben maar Lucy houdt het op de kop af vandaag precies zes jaar met mij uit. Wij zijn dus vandaag, zondag 13 februari, zes jaar met elkaar getrouwd. De trouwdag in Santo Domingo herinner ik mij nog als de dag van gisteren. En ook het feest dat we 's avonds gaven in Lucy's restaurantje Luchiano.

Inmiddels zijn we zes jaar verder. Het leven op Curacao valt Lucy niet altijd gemakkelijk, in Santo Domingo kan zij zoveel meer doen. Ik bewonder dan ook de energie die zij in onze relatie steekt en wat mij betreft plakken we er zo nog zes jaar aan vast.

"Als het ooit uit gaat tussen ons zul je nog spijt krijgen, zo'n vrouw als ik vind je nooit meer!", zegt Lucy wel eens tegen mij. Dan antwoord ik meestal dat ik na haar inderdaad nooit meer met een andere vrouw zal trouwen. "Daar trap ik niet nog een keer in!" Een beetje plagen moet kunnen.

Wat helaas niet kan is stellen dat er voor de trouwdag op 13 februari en Valentijnsdag op 14 februari slechts één kado hoeft te worden gekocht.

February 12, 2005

12.02.2005: Tom

Precies zojuist, minder dan drie minuten geleden, kreeg ik een mailtje van mijn vader. Vanavond om half tien Nederlandse tijd is Tom van Deuren geboren. Zoon van mijn zus Pascale en mijn zwager Luc.

Op 12.02.2005 is Tom van Deuren geboren!

Dat is nog eens goed en groot nieuws!!!

Technische details Tom:

  • Gewicht: 2800 gram
  • Lengte: klein van stuk

Pascale en Luc, van ganser harte gefeliciteerd, mede namens Lucy en Luchiano! En de wederzijdse familie natuurlijk ook gefeliciteerd.

Na Anna-Maria die op 31 januari is geboren en nu dus Tom is het wel op met de baby's. Tenminste van mij bekende personen. Men hoeft dus niet voor een baby-weblog te vrezen!

O ja, toen Luchiano (7) de foto van Tom zag zei hij meteen: "He, maar die lijkt veel op die van Barbara!"
Hij bedoelde Kyra en ik vertelde hem dat alle baby's nogal op elkaar lijken...

Update 13.02.2005 / 09:27
"Op met de baby's", o, o... dat is niet waar. Peter en Loes (vooral zij) moeten binnenkort bevallen. Van een tweeling! Het wordt dus nog een graadje erger qua baby-logging.

(Maar na Loes is het echt afgelopen!)

Waar men het niet verwacht

Toch zeker een paar uur heb ik besteed aan het oplossen van de AD-Autoquiz. Sommige antwoorden wist ik uit mijn hoofd, andere waren met Google snel te achterhalen.

Maar er waren ook een paar vragen die niet zo eenduidig waren. Wat is een zelfstandig automerk bijvoorbeeld. Uiteindelijk koos ik voor Honda. Kennelijk waren er meer mensen die met deze vraag in hun maag zaten, het CasaLog werd overstroomd met AD-Autoquizzers die zochten op zelfstandig automerk.

Smart ForFour gaat aan Casa's neus voorbijViermaal heb ik meegedaan, ook onder de namen van Lucy, Luchiano en CasaSpider. Van de 34 vragen had ik er twee keer 33 goed en twee keer 32. Geen één keer alle 34 dus!

Wat blijkt, reeds bij vraag 1 ging ik met alle inzendingen in de fout. De vraag luidde: "Wanneer verscheen in Nederland de eerste auto op de weg?" en de antwoorden waren: "A. 1896 B. 1899 C. 1900.

Via Google had ik al snel het een antwoord gevonden, B. 1899, en heb dit vervolgens klakkeloos steeds gebruikt. In de veronderstelling dat dit een zekere was. Helaas was het correcte antwoord A. 1896...

Alle moeite die vervolgens gedaan is om de onzekere antwoorden te achterhalen is hiermee vergeefs geworden.

Misschien is dat wel iets dat vaker voorkomt in het leven. Men concentreert zich op probleemgebieden en juist daar waar zekere steun verwacht wordt laat men het afweten. Men moet altijd uit de doppen blijven kijken!

Ach, is zo'n Smart Forfour Blackbasic nu echt zo'n mooie auto?

February 11, 2005

Onmacht bij omgangsregeling

Edwin de Roy van Zuydewijn, de bijna-ex van prinses Margarita, staat erom bekend dat hij uit allerlei situaties klinkende munt wil slaan. Die indruk wordt bij mij bevestigd door Edwins laatste kunstje. Hij wil een omgangsregeling met zijn hond Paco. Een omgangsregeling. Met een hond! Eigenlijk wil Edwin helemaal geen omgangsregeling maar effectuering van de gevraagde dwangsom van 500 Euro per dag. Dat tikt lekker aan.

Een amusant bericht waarom ik moest lachen. Tegelijkertijd dacht ik terug aan een uitzending van Twee Vandaag waarin de onmacht van in dit geval de vader bij een mislukte omgangsregeling naar voren werd gebracht. De tekst van de hele uitzending is hier te vinden.

Het gaat mij niet om het specifieke geval van vader Bas van 't Hof, hoe triest het gebeuren voor hem ook is. Neen, waar ik mij bijzonder over verbaasde waren de uitspraken van familierechter mevrouw Nanneke Quick-Schuijt.

Wat moet er gebeuren als er een omgangsregeling is afgesproken en degene die de kinderen heeft, meestal de moeder, houdt zich hier niet aan en saboteert deze omgangsregeling. In principe bestaan hiervoor twee sancties: een dwangsom en gijzeling. Deze dwangmiddelen worden echter vrijwel nooit ingezet. Volgens Nanneke Quick-Schuijt omdat het belang van het kind voorop staat.

Onzin!

Het zien van de vader is voor het kind ook van belang. Bij het afspreken van de omgangsregeling dient dit reeds getoetst te worden. Met een alcoholistische of andersoortige problemen hebbende vader (of moeder) mag geen omgangsregeling worden afgesproken, zo simpel is dat. Maar àls die regeling er dan is, dan dient zij ook nageleefd te worden. Wat heb je er anders aan?

Dat het dwangmiddel gijzeling geen hoge prioriteit heeft kwam in de volgende dialoog mooi naar voren:

Jaap Jongbloed (Twee Vandaag): "En dan houdt, in dit geval de moeder, zich daar niet aan. Dan hebt u middelen, u zegt het al, u kunt een dwangsom opleggen, u kunt ze zelfs een jaar in de cel stoppen..."
Nanneke Quick-Schuijt (familierechter): "Nou niet een jaar..."
Jaap Jongbloed (Twee Vandaag): "Is het niet een jaar, die gijzelingen?"
Nanneke Quick-Schuijt (familierechter): "Nou, weet ik eigenlijk niet..."

Ergerlijker dan het gebrek aan concrete kennis was de argumentatie van Nanneke Quick-Schuijt waarom er niet werd ingegrepen in dit soort gevallen:

Nanneke Quick-Schuijt (familierechter): "Ja maar ik denk dat dat geen oplossing is. Die moeder moet geholpen worden om te zien dat het in het belang van haar kind is om naar die vader te gaan. Want stelt u zich eens voor, je moeder moet betalen, en dit soort moeders vertelt dat aan haar kinderen, of ze wordt opgesloten. En jij moet gezellig een dag met je vader doorbrengen die daar de oorzaak van is. Dat, dat... Uit ieder onderzoek komt dat een kind dat contact heeft met de andere ouder terwijl de situatie conflictueus is, er slechter uitkomt op den duur dan een kind dat geen contact heeft. Een bepaalde mate van conflict is voor een kind niet meer te doen. Die moet dan kiezen van, alleen maar een ouder. Maar wat wij nodig hebben is..."
Jaap Jongbloed (Twee Vandaag): "Ja maar, dat conflict en die slechte verhalen over de vader, die zijn er in dit geval toch wel hoor!"
Nanneke Quick-Schuijt (familierechter): "Die zijn er toch wel, maar wat wij nodig hebben, en wat de samenleving nodig heeft, is hulpmiddelen om die moeder... te helpen... ervaren... ehm... D'r is een onderzoek geweest naar dat strafbaar stellen van moeders. Daar is uitgekomen..."

Ja, ja.

Bas van 't Hof, de vader die als voorbeeld werd aangehaald, heeft inmiddels zo'n 25.000 Euro betaald aan advokaten en rechtsgang. Het is wel duidelijk wie er in ieder geval beter wordt van het op deze manier implementeren van omgangsregelingen. Feitelijk zou men de Rechterlijke Macht moeten kunnen vervolgen en schadevergoeding eisen wegens wanprestatie.

Ik wens Edwin de Roy van Zuydewijn veel succes.

February 10, 2005

Egoïsme

Nog even over De Foto van de Marcha di Despedida. Toen Lucy hem zag schoot ze weer in de lach. Wat ik niet gezien had, maar zij wel is dat Etienne Ys echt bijzonder onthutst was. Na Krijns kus snelden twee lijfwachten, een man en een vrouw, erop af en Ys vroeg hun hoe dit kon gebeuren. Het incident is niet door de grote media (CNN) opgepikt.

Iets heel anders. Luchiano (7) en ik reden terug van Centrum Supermarkt Mahaai. Hoe we erop kwamen herinner ik mij niet, maar het gesprek kwam op egoïsme.

CasaSpider: "Weet jij wat dat betekent, egoïsme?"
Luchiano: "Nee."
CasaSpider: "Nou, als je in een winkel iets ziet, dan kun je denken hé dat is leuk voor mama. Of voor Luchiano."
Luchiano: "Ja."
CasaSpider: "Maar je kunt ook denken dat is voor mij, voor mij, dat wil ik hebben. Ik, ik, ik!"
Luchiano, na een korte stilte: "Maar papa, zo zijn kinderen!"

February 9, 2005

Curacao Marcha di Despedida 2005

Gelukkig is het pauze. Gewoontegetrouw ging de wekker vanmorgen om tien over zes af. Afwisselend mijn linker- en mijn rechteroog samenknijpend probeerde ik de kleine LCD-cijfertjes eerst te ontcijferen en daarna het alarm een uurtje later te zetten.

Curacao Marcha di Despedida 2005Om tien over zeven ging de wekker wederom af. Bovenstaande procedure herhaalde zich, het alarm stond inmiddels op tien over acht. Ja, toen moest ik er wel uit. Van harte ging het niet.

Het was dus leuk dinsdagavond! Het afscheid van het Carnaval met de Marcha di Despedida. Het is precies dezelfde optocht als zondag maar dan anders. Ten eerste is het donker, ten tweede is het avond en ten derde is iedereen uitgelatener. De sfeer is altijd wat broeierig, meestal in positieve zin.

Foto's maken in het donker is met mijn camera moeilijker dan overdag. In zo'n geval kan men maar het beste zoveel mogelijk foto's maken, dan blijven er altijd wel een paar over die het aanzien waard zijn. Jammer genoeg heb ik vooral foto's van mooie dames moeten deleten. Als er een groep voorbij trekt, scanned mijn oog automatisch naar fotogenieke exemplaren. Haast altijd zijn dit dames, dat komt door het zogenaamde Camarados-filter.

Het dieptepunt van de avond was dat ik bijna slaande ruzie had met een Colombiaan. Die beschuldigde Lucy en mij ervan dat wij voor zijn kinderen gingen staan. We stonden wat naar elkaar te schreeuwen, het was hem gelukt om mij bijzonder kwaad te maken.

Toevallig bevond Errol Caprino zich precies achter ons, een vriendelijke oudere man die een paar jaar geleden met Binnenstebuiten een van de beste Curacaose televisieprogramma's ooit had. Hij probeerde mij wat te kalmeren. Even later kwamen er een paar agenten bij staan. We moesten wel rustig blijven, anders zouden er aanhoudigen plaatsvinden. Sensatie!

Etienne Ys schiet bijna in een stuip als Krijn hem op zijn wang wil zoenenVerder hebben we de hele avond geen narigheid meegemaakt of gezien. Het was een ouderwets feest. Krijn was er ook weer bij, zondag moest hij het laten afweten. Krijn is de enige die qua enthousiasme Lucy nog enigszins naar de kroon kan steken.

Op een bepaald moment kwam minister-president Etienne Ys eraan. Lucy en Krijn doken op hem af en ik maakte De Foto (klik voor groter). Tot ontsteltenis van Etienne Ys gaf Krijn hem een vette zoen op zijn wang. Het was een bijzonder komisch gezicht!

Behalve Etienne Ys zagen we qua politici Charles Cooper, Emily de Jong-Elhage en Dudley Lucia. Hoogtepunt voor mij was echter het voorbijkomen van Juffrouw Monique van klas 1A. Behalve dat is zij als Monique Felida presentatrice van het programma Glamur en ook nog eens nieuwslezeres. Sommigen weten wat het effect van een nieuwslezer(es) kan zijn, maar dit is een inside-joke.

De laatste groep arriveerde pas om ongeveer half een. Hierna vonden wij het welletjes. We gingen snel naar huis, waar de sympathieke babysit Sigmara goed voor Luchiano had gezorgd. Sigmara is een jonge dame en Luchiano (7) vond haar direct leuk. Toen Sigmara namelijk vroeg hoe oud hij was, loog hij er een jaar bij. Nou, dan weet men wel hoe laat het is.

Het foto-album van de Marcha di Despedida met niet minder dan 60 pictures staat hier. Carnaval is ten einde, hoogste tijd om te gaan vasten!

February 8, 2005

De sjip

Luchiano (7) las voor uit Donald Duck #5 van dit jaar. Het verhaal ging over De Kwaeckenroode of iets dergelijks. Een oud VOC-schip dat eeuwen geleden op mysterieuze wijze gezonken was.

Inmiddels is Luchiano in de fase beland dat hij woorden herkent zonder elke letter te hoeven spellen. Soms leidt deze nieuwe leesmethode tot fouten. Zo las hij nu consequent de sjip waar het schip werd bedoeld.

Ik lag lekker relaxed op mijn rug op Luchiano's bed en vertelde hem kalm dat het schip is en niet sjip. Aangezien het verhaal over een schip ging, hoorde ik hem nog een keer of drie sjip zeggen.

"Hé OEN zoon! Er staat S-C-H-I-P, schip! Niet sjip!", riep ik vanuit mijn comfortabele positie. Luchiano ging zitten (hij lag ook), keek mij aan en zei heel serieus: "Papa, weet je wat er met mij aan de hand is? Omdat ik vier talen spreek, raak ik nu soms in de war. En met mijn vrienden praat ik meestal English en dan is het wel ship."

Dat had hij mooi uitgelegd. Toch heb ik nog even het belang benadrukt van goed Nederlands te kunnen spreken. Dat kon ik niet laten, ergens diep in mij zit namelijk een schoolmeestertje.

Vanmorgen had ik wel een echte schoolmeester willen zijn. Toen we nog voor zeven uur bij de Marnix Basisschool arriveerden bleek deze gesloten te zijn. Carnaval. Luchiano juichte en ik ging naar mijn werk.

February 7, 2005

Curacao Gran Marcha 2005

Een van de absolute hoogtepunten qua feesten op Curacao is Carnaval. In januari was er het Tumba Festival, alsmede een groot aantal Jump-Up's waarbij de deelnemers dansend achter geluidswagens door de straten trekken.

Curacao Gran Marcha 2005Het ging verder met de Optocht van de Paarden, vervolgens vorige week zondag het Kindercarnaval en afgelopen vrijdag de Teener Parade. Dit hebben wij allemaal aan ons voorbij laten gaan. Gisteren waren we er uiteraard wel bij.

De Grote Optocht, hier Gran Marcha genoemd, is The Main Event. Weken van tevoren reserveren mensen hun plaats langs de route door er stoelen, banken of zelfs hele tribunes neer te zetten.

Officieel moet iedereen achter de hekken blijven, maar vooral Nederlanders hebben daar een broertje dood aan. Ik moet wel foto's maken namelijk.

Zo werd ik tot de orde geroepen door een vrouw die mij toebeet dat haar stoel daar stond en dat ik daar dus niet voor mocht staan. Haar stoel, het leek verdacht veel op mijn kuil.

Van onze groep was vrijwel iedereen er. We moesten nog een hele tijd wachten en Luchiano (7) maakte van de gelegenheid gebruik om zich met een echte slang te laten vereeuwigen.

Even dreigde de regen roet in het eten te gooien. Nooit eerder heeft het met Carnaval geregend, tenminste niet dat ik mij kan herinneren. Gezien de vele buien van de afgelopen maanden mochten we met dit miezerige buitje van tien minuten in onze handen knijpen.

Om ongeveer half vier kwam de eerste Carnavalsgroep voorbij denderen. Wij stonden er toen al bijna twee uur te wachten, te drinken en vooral te kijken naar de paraderende jeugd. Vitamine voor de ogen!

Curacao Gran Marcha 2005Bijna iedere groep werd begeleid door de winnende Tumba van Farley Lourens: Lòs laga bai (Púluwe, Púluwe). Daar had ik geen problemen mee, want het is een hele goede Tumba. Ook '10' van Ike Jesurun kwam een aantal malen voorbij.

Er lopen altijd veel bekenden mee in de optocht. Mijn probleem is dat ik ze nooit herken, dus moet ofwel betrokkene zichzelf bij mij kenbaar maken, ofwel moet Lucy mij op hem of haar wijzen. Van de ministers heb ik alleen Errol Cova gezien, hij kreeg de eer met Lucy op de foto te mogen.

Tegen zeven uur was het feest ten einde en mochten wij vanaf de Roodeweg de berg oplopen. Bovenaan stond onze auto op de Ring geparkeerd, dat doen veel mensen met Carnaval.

Gelukkig was de trap die de berg opging flink opgeknapt. Lucy vergeet namelijk ieder jaar op zondag dat het een fikse klim is en niet eenvoudig als men naaldhakken aanheeft. Niet dat ik dit uit eigen ervaring weet overigens. Dinsdagavond, bij de Marcha di Despedida, neemt zij vervolgens extra gymschoenen mee, speciaal voor de beklimming.

Vandaag is heel Curacao vrij en uit aan het rusten van het feest van gisteren. Carnavalsmaandag hebben wij als vrije dag geruild tegen Tweede Pinksterdag. Dat komt mij nu wel goed uit.

De complete foto-serie (58 pictures) is hier te vinden. Viel Spass!

February 6, 2005

Poll Germaine C.

Het is stil in de zaak Germaine C., de vrouw die in januari van dit jaar de Marokkaanse tasjesrover Ali El Bejjati achteruitrijdend doodreed. Vooruitlopend op de rechtszaak peilde ik in de poll de mening van de CasaLog-lezers.

Germaine C rijdt achteuit Marokkaanse tasjesrover dood

Globaal is 90% van mening dat Germaine C. vrijuit moet gaan en vindt 10% dat zij (streng) gestraft moet worden. Ik heb de indruk dat dit op zich lage percentage mede veroorzaakt wordt door de soort van heldenverering van Ali El Bejjati nadien. Zelfs een Stille Tocht is nog even aan de orde geweest. Ali El Bejjati was voordat hij slachtoffer werd in de eerste plaats dader. Zelfs een veelpleger.

Genoeg over deze trieste zaak.

In de nieuwe poll (links onder het klokje) staan acht stellingen. Hiervan mogen er meerdere worden aangevinkt. Ook mag men zijn of haar eigen stelling poneren. Einddatum van de poll Stellingen februari 2005 is 5 maart aanstaande.

February 5, 2005

Luchiano ontdekt iets

Luchiano (7) is een langzame eter, het is niet de eerste keer dat ik dat schrijf. Zijn bord met eten staat derhalve nogal lang op tafel. Altijd vliegen er wel een paar muggen rond.

Luchiano heeft er terecht een hekel aan als een mug op zijn eten gaat zitten. Vanmorgen bedekte hij zijn bord daarom met het papier van een keukenrol.

Nieuwsgierig bleef hij naar zijn bord kijken. Een mug zat op tafel, naast het bord. Maar hij kon niet bij het eten. Dit deed Luchiano de volgende vreugdekreet slaken:

"Ik ben slimmer dan een mug!"

February 4, 2005

De-erkennen?

Nadat Lucy haar Inburgeringsexamen had gehaald vervoegden wij ons op dinsdag 11 januari bij Kranshi (Burgerlijke Stand) om de volgende stap te zetten in het Nederlands paspoort traject.

Lucy's papieren waren in orde, maar de ambtenaar struikelde over Luchiano's achternaam. Eind oktober heb ik Luchiano (7) na diverse pogingen eindelijk kunnen erkennen. Sinds dat moment draagt hij mijn achternaam. Op zijn geboorte-acte uit Santo Domingo staat nog de achternaam van Lucy.

Dat kon niet. Eerst moest Luchiano's achternaam ook in Santo Domingo worden veranderd. Vraag mij niet waarom. We gingen naar het Consulaat van de Domincaanse Republiek waar we de erkenningsverklaring lieten vertalen en legaliseren. Samen met de andere papieren stuurden we dit naar Santo Domingo.

Lucy's nicht Sugey nam een dag vrij van haar werk en probeerde de zaak te regelen. Eerst kreeg ze te horen dat ze over twee weken terug moest komen. Dat was eergisteren. Sugey nam wederom vrij en ging naar de betreffende instantie. Daar wilde men echter niets voor haar doen, er ontbrak nog een papiertje. Namelijk het bewijs dat Lucy en ik samen waren op het moment dat Luchiano geboren werd.

De wet in Santo Domingo is net iets anders dan in Nederland met betrekking tot erkennen. Dat is onze pech, de naamwijziging gaat niet lukken. Wat moeten we nu doen?

Mijn eerste optie is trachten om Luchiano te de-erkennen, dan heeft hij zijn oude naam weer en kan hij de procedure voor het Nederlandse paspoort in. Vervolgens kan ik hem dan weer erkennen. Ik vrees echter dat de-erkennen niet mogelijk is.

In dat geval rest ons niets anders dan het paspoort alleen voor Lucy aan te vragen. Luchiano moet dan drie jaar wachten vanaf het moment van erkennen. Daarna kan hij zijn paspoort aanvragen. Als er tegen die tijd door de knappe koppen in Den Haag geen andere hindernissen zijn bedacht.

February 3, 2005

Sparen doet huilen

De afgelopen weken is onrust ontstaan onder spaarders van MoneyPlan (Ennia) en XL-Rate (Fatum). Het beleggingsproduct MoneyPlan bestaat nu vijf jaar en Ennia heeft de polishouders geïnformeerd over de waarde van hun beleggingen.

Die viel voor sommigen vies tegen!

Kort hierna trok ook een belegger/spaarder van XL-Rate aan de bel. Deze man had zijn ingelegde tegoed in twee jaar tijd zien halveren. Voor een dergelijk rendement kan men ook wel terecht bij een plan van mij.

Het gaat nu even niet om de specifieke producten MoneyPlan en XL-Rate. Voor mij interessanter is hoe de rechter straks oordeelt en wat zijn motivatie is.

Het draait allemaal om hebzucht. Sinds mensenheugnis kunnen mensen sparen bij een bank. Een verwaarloosbaar risico en een niet al te hoog rendement. Het hele aandelencircus, begonnen in 1996, 1997 heeft voor een ongekende hebzucht gezorgd. Zowel van klant als van leverancier.

Ennia heeft het product MoneyPlan in de markt gezet. Ik heb de folders niet gelezen, maar over het algemeen wordt daarin veel meer over torenhoge rendementen gesproken dan over risico's. In mijn ogen is een bedrijf als Ennia, een stabiele verzekeringsmaatschappij, daarmee fout. Bovendien is er sprake van een onbalans: groot bedrijf versus minder deskundige individuen.

Van de andere kant is daar de hebzucht van de klanten. Die hebben domweg boter op hun hoofd. Bij MoneyPlan kan men zelf bepalen hoe lang men mee wil doen en in welke fondsen men wil beleggen. Men zou het risico enigszins kunnen spreiden, hierdoor wordt het maximaal haalbare rendement echter automatisch verlaagd. Dat wilden sommige mensen niet en die zitten nu met de gebakken peren. Er is het voorbeeld van iemand met een inleg van 10.000 gulden die daar na vijf jaar 3.000 van overhoudt.

De eis van de gedupeerden in deze zaak vind ik dan ook aburd. Men wil de inleg terug, plus het beloofde rendement, maar in elk geval de wettelijke rentevergoeding (Amigoe, Gedupeerden MoneyPlan stappen naar de rechter). In één woord belachelijk.

Ennia zal terecht aanvoeren dat op zijn minst schriftelijk nooit enig rendement is beloofd. En hoe kan men nu om de wettelijke rente vragen. Nog even en beleggers die 1000 aandelen Philips hebben gekocht en daarmee geld verliezen, gaan vervolgens ook voor de rechter de inleg plus wettelijke rente eisen. Mooie boel zal dat worden.

Net als bij Dexia in Nederland wordt ook in deze zaken waarschijnlijk geschikt. Ik vermoed dat Ennia de pijn iets moet verzachten bij haar spaarders, maar deze dienen ongetwijfeld ook een gedeelte van hun verlies te nemen.

In dit soort gevallen moet ik altijd terugdenken aan de eerste oplichtingszaak waar ik van hoorde. Mijn moeder vertelde mij heel lang geleden dat er mensen waren die in ons dorp langs de deur waren gegaan met Perzische tapijten. De waarde van die tapijten was ongeveer 6.000 gulden, maar de gelukkigen waar men bij op bezoek kwam hoefden slechts 1.500 te betalen. Vreemd genoeg bleken de tapijten achteraf hooguit enige tientjes waard.

Deze truc is in ontelbaar veel varianten herhaald. De bottom-line: Niemand, maar dan ook niemand komt uit eigen beweging jou rijk maken!

Onthoud dat goed!

February 2, 2005

31.01.2005: Anna-Maria

Mijn favoriete en Cubaanse collega Yohanna was al vele maanden zwanger. Helaas mocht zij van de dokter sinds december niet meer veel lopen en zitten vanwege het risico op een vroegtijdige bevalling. Daarom werkte zij vanuit thuis.

De afgelopen twee weken werkte zij helemaal niet meer, de bevalling zat eraan te komen. Op dinsdagochtend hoorde ik het grote nieuws dat Anna-Maria Cecilia Clarita op maandag 31 januari 2005 om 15:08 uur is geboren. Op de verjaardag van Koningin Beatrix en Joep Koyen, maar eerstgenoemde is buiten Hoogstraten toch bekender.

Na het werk reden we snel naar zo'n babyspullenzaak. Gòh, wat maken ze toch een kleine kleertjes en schoentjes. Op zich is het niet zo moeilijk om iets uit te kiezen, het allerkleinste is altijd goed. Dat is wel anders als kinderen één jaar zijn. Zo oud was Luchiano toen ik voor het eerst een t-shirt voor hem kocht. Drie jaar later paste het.

Op 31 januari 2005 is Anna-Maria, dochter van Yohanna en Figaroa, geboren!

Om zeven uur waren we in het Advent ziekenhuis. Yohanna lag (ligt) op kamer 8, als een zeer trotse moeder. De inspanningen van de bevalling waren nog wel van haar gezicht af te lezen. Het begon als een normale bevalling, maar toen werd ontdekt dat de navelstreng zich om het hoofdje had gewikkeld en werd in allerijl tot een keizersnee besloten.

Yohanna's moeder was toevallig precies op 31 januari vanuit Cuba op Curacao aangekomen. Net na de bevalling, men kan niet alles hebben. Nu is zij een grote steun voor Yohanna (foto).

Kamer 8 stroomde langzaam vol met mensen, het werd druk. Vader Figaroa was er uiteraard ook. Twee verpleegsters kwamen binnen om de baby te verschonen en de dokter kwam nog even bij Yohanna kijken.

De baby! Daar gaat het natuurlijk om. Het is dus een meisje en ze heet Anna-Maria. Gelukkig heeft ze al aardig wat haar op haar hoofdje en volgens Lucy ziet ze er niet zo verkreukeld uit. Daar hebben veel baby's namelijk last van.

Yohanna blijft nog de hele week in het ziekenhuis om op krachten te komen. CasaSpider feliciteert Yohanna, Figaroa en hun familie van harte met de geboorte van Anna-Maria!

February 1, 2005

Shanella, Meredith & Kate

Luchiano (7) heeft 's avonds nooit zin om te slapen, 's morgens daarentegen des te meer. Om een uur of negen ('s avonds) liep ik zijn kamer in, hij was nog wakker. "Kom je even bij me liggen?", vroeg hij smekend.

Even later lagen we naast elkaar te kletsen. Het ging over school en vrouwen. Luchiano's beste vak op school is lezen. Als hij wil kan hij alles lezen en hij doet dat met een goede, duidelijke stem. Vreemd genoeg was zijn rapportcijfer gedaald van een 'G' (goed) naar een 'V' (voldoende).

Luchiano vertelde me dat hij in de leesgroep van het hoogste nivo zit. Samen met Shanella, Meredith en Anais. Aan dat tafeltje zit ook nog Kate. We praatten wat over meisjes in het algemeen. Luchiano moet er nog steeds niet veel van hebben. Shanella, Meredith en Kate haat hij. Ze pakken zijn boek af, commanderen hem en voor de rest ignoren ze Luchiano. "En ik ignore hun ook". Ja, in het geheim is hij stapelverliefd op Suena.

In mijn tijd was ik ook verliefd, maar toch lang niet zo bewust als de kinderen van nu. De vriendenclub die dagelijks overleg voert op het toilet heeft de vrouwen afgezworen. Ze hebben de theorie dat er best leuke meisjes zijn, maar dat ze uiteindelijk allemaal worden als Shanella, Meredith en Kate. Bad news for Men!

Luchiano heeft wel een verklaring voor het nare gedrag van Shanella, Meredith en Kate. "Ze zijn jaloers, want kijk, vroeger konden de jongens niet zo goed lezen. Maar toen heb ik ze dat geleerd, over komma's en al dat en nu kunnen de jongens beter lezen. En dat vinden de meisjes niet zo leuk!"

Ja, ja.

"Is het dan geen goed idee om ook de meisjes te gaan helpen met lezen, dan word jij hun Hero!", bracht ik voorzichtig naar voren. Luchiano trok een verbeten gezicht: "Wat denk jij. Als zij mij al die tijd zo gepest hebben, denk je dat ik hun dan ga helpen? Ben je gek ofzo?"

Daar had hij wel een punt. Door de meisjes was zijn rapportcijfer ook gekelderd. Luchiano was namelijk zo boos toen hij voor de test moest lezen dat hij zich niet kon concentreren.

Het was half tien, hoogste tijd voor de kleine man om te gaan slapen. Hopelijk hebben Shanella, Meredith en Kate hem tenminste in zijn dromen met rust gelaten.