« January 2006 | Main | March 2006 »

February 28, 2006

Vanwege de popcorn

Toen mijn moeder zwanger was van mijn jongste zusje Pascale was ik twaalf. We waren alleen thuis. Ineens zei ze: "Ga jij eens een portie saté halen bij de Chinees, daar heb ik nu zo'n zin in." Nooit eerder had ik mijn moeder saté zien eten, maar een zwangerschap doet vreemde dingen met vrouwen.

Big Momma's House 2, vanwege de popcorn..."Ik heb zin in popcorn", zei Lucy, "maar alleen in de popcorn van de bioscoop."
- "Maar jouw popcorn is veel lekkerder dan die van de bioscoop."
"Ja, maar nu wil ik de popcorn van de bioscoop."

Heel Curacao is vrij op Carnavalsmaandag, wij ook maar gelukkig de bioscoop niet. Nu we er toch waren konden we net zo goed een film gaan bekijken. Big Momma's House 2 zou net beginnen. Het leek mij drie keer niks maar Luchiano (8) wilde hem graag zien. Lucy kon het niets schelen zolang zij haar popcorn maar kreeg.

Even later had ik drie toegangskaarten in mijn kontzak en bestelden we twee hotdogs (met zuurkool), twee medium cola's en een large popcorn. Gretig graaide Lucy in de gepofte maiskorrels.

Een geweldige film is het niet die Big Momma's House 2, in de IMDb-database krijgt hij een 2.9. Omdat ik geen enkele verwachting van de film had viel hij mij niet eens tegen.

Er zitten een paar grappige scenes in en of we wilden of niet, we moesten regelmatig lachen. Mensen die het verhaaltje wensen te analyseren zitten per definitie verkeerd bij Big Momma's House 2.

Van mij krijgt de film 65 uit 100, dat is 10 meer dan King Kong. De reden hiervoor is dat Big Momma's House 2 veel en veel minder pretentieus is en daardoor wel waarmaakt wat het belooft.

De scene waarin Big Momma even hard over een paar torens pallets rent, evenwijdig aan een vluchtende auto verdraag ik heel wat beter dan het legioen avonturiers in King Kong dat minutenlang tussen de poten van een kudde galopperende dinosaurussen meeholt.

En Lucy verliet de bioscoop met een tevreden gevoel, dat is ook heel wat waard.

February 27, 2006

Trouble with the Kridans

In plaats van naar Otrabanda om deel te nemen aan het Carnavalsfeest gingen wij zondagmiddag naar Kontiki Beach. We waren extra vroeg want het jaarabonnement moest vernieuwd worden. Kostte een gezinsabonnement vorig jaar nog ANG 390 (€ 180), dit jaar moet het niet minder dan 600 gulden opbrengen ofwel € 280.

Gezien de aankomende baby verwachten wij dit jaar minder naar het strand te gaan. We hebben daarom afgezien van het jaarabonnement. Omdat we toch al gratis binnen waren hebben we daar optimaal van geprofiteerd, dat zal ze leren.

Tegen vijf uur verkasten we naar Mambo Beach waar het Happy Hour al bijna was begonnen. Vanwege Carnaval was het niet erg druk. Om zes uur wandelden we naar Wet&Wild. Daar kwamen we de Kridans tegen. Zij waren wel naar Carnaval geweest en net terug. Het was erg gezellig en relaxed geweest tot het moment dat een agent in burger vlak voor hun neus met een pistool begon te zwaaien.

De paniek was groot, kinderen doken naar de grond. In eerste instantie wist men ook niet dat het een agent was die daar voor McCloud speelde. Toen de eerste paniek voorbij was en een verdachte gearresteerd moesten de kinderen worden verzameld. Het duurde even voordat Elly haar dochter Kristi (9) gevonden had. Kristi was tamelijk overstuur. De feeststemming was er na dit incident wel uit en de Kridans besloten even uit te blazen met een biertje op het altijd rustige Wet&Wild.

"Hé kijk uit, daar ligt er een op de grond", riep Lucy plotseling. Ik draaide mij om en zowaar, achter mij lag een corpulente Colombiaans ogende man met een lengte van ongeveer 1 meter 50 op de grond. Eerst dacht ik dat hij gevallen was, maar hij kreeg nog een paar rake klappen.

De Colombiaan was samen met zijn maat van ongeveer hetzelfde postuur. Hij was bijzonder agressief en wilde zijn belagers alweer te lijf gaan. De toegesnelde security-mensen namen hem als een saucijzenworstje onder de arm mee naar de uitgang. Vlak voor de uitgang was er wederom een opstootje en lag de Colombiaan weer op de grond, volgens sommigen buiten westen.

Wij dronken ons biertje op en toen was het tijd om te gaan. Ik liep voorop, Lucy en Luchiano (8) volgden op een meter of 20. Buiten bij de ingang stonden de twee Colombianen. Het slachtoffer was nog flink opgefokt en wilde alweer naar binnen. Zijn maat was gelukkig iets rustiger en zei iets van: "Nee Alfredo, zij hebben gewonnen, niet doen."

Aha, hij heette dus Alfredo. Nieuwsgierig bleef ik staan luisteren. Lucy gebaarde dat ik door moest lopen, maar ik kon mijn vrouw en zoon toch niet alleen langs Alfredo laten lopen?

We reden naar de Chinees vlak bij ons huis en bestelden een Nasi Goreng. Tijdens het wachten waren we blij dat de Kridans niet in de buurt waren. Anders was het bij de Chinees vast ook uit de hand gelopen.

February 26, 2006

Geen Carnaval vandaag

Migael en Luchiano na het Carnavalsfeest op de Marnix-school. Klik voor groter/sluiten.Ondanks dat het vandaag Carnavalszondag is, de dag van de Gran Marcha, is het voor ons geen Carnaval. Dat heeft alles te maken met Lucy's zwangerschap. Het is niet handig om urenlang met een dikke buik aan de kant van de weg te staan.

Bovendien is het een hele afdaling om vanaf Seru Domi naar beneden naar de Roodeweg te lopen. Om maar te zwijgen over de klim terug om een uur of zes, zeven. Helemaal met naaldhakken.

Geïnteresseerden mogen het verslag en de foto's van vorig jaar bekijken: Gran Marcha en Marcha di Despedida. Heel anders gaat het er dit jaar vast niet aan toe.

De Marnix-school vierde vrijdag Carnaval. Alle kinderen mochten verkleed komen, er was muziek, versnaperingen, limonade en banana-split. Luchiano (8) verheugde zich enorm op deze dag en het was een groot succes. Spelen, eten en dansen... alles behalve leren. Waar een school toch eigenlijk voor gemaakt is.

Vorig jaar waren de kinderen nog druk aan het feesten toen ik aankwam. Nu zaten ze in de klassen en waren diverse volwassenen de muziekinstallaties en dergelijke aan het afbreken. Snel schoot ik een foto van Luchiano en zijn klasgenoot Migael. Ze zijn chipito's aan het eten.

Zojuist is AZ-PSV afgelopen, de uitslag (1-2) was conform mijn voorspelling in de voetbalpoule. Groots was het allemaal niet. Beste speler van het veld vond ik Arouna Koné. Voorts was er sprake van enige belangenverstrengeling.

Waarom liet Guus Hiddink anders de slecht voetballende Jason Culina staan? Alleen om hem zoveel mogelijk minuten te laten maken voor het Wereldkampioenschap waar hij voor Hiddinks team Australie uitkomt. Voor Marcus Beasley is het derhalve pech dat Guus niet de trainer van de USA is.

February 25, 2006

Door Curacaose ogen

De eilanden van de Nederlandse Antillen willen een andere staatkundige verhouding met Nederland. De Nederlandse Antillen is een kunstmatig in het leven geroepen land dat er toe heeft geleid dat de grote eilanden elkaars bloed wel kunnen drinken. Vroeger was er vooral de rivaliteit tussen Aruba en Curacao. Nadat Aruba op 1 januari 1986 de autonome status kreeg bekvechten Curacao en Sint Maarten met elkaar, vooral over financien.

De kleine eilanden Saba, Sint Eustatius en Bonaire prefereren directe banden met Nederland. Sint Maarten en Curacao willen een Status Aparte vergelijkbaar met Aruba. De bevolking van deze eilanden wil een gelijkwaardigere positie ten opzichte van Nederland. Het koloniale verleden drukt nog steeds, of men dat terecht vindt of niet. Het is een gegeven.

Op 8 april 2005 vond op Curacao een referendum (Dossier Referendum Curacao) plaats over de gewenste staatkundige verhouding. Ook op de andere eilanden werd een soortgelijk referendum gehouden. Enige belangstelling van Nederlandse kant was op zijn plaats geweest.

Van die belangstelling was echter niets te merken. En dat terwijl alle opties waarvoor gekozen kon worden Nederland direct raakten. Niemand in het koude kikkerland voelde zich echter geroepen om een standpunt in te nemen. Het referendum enige maanden later over de Europese Grondwet hield de gemoederen meer bezig.

Op 3 maart 2005 heb ik een groot aantal Nederlandse politici aangeschreven met een aantal concrete vragen wat er zou gebeuren als Curacao en/of de andere eilanden voor een bepaalde optie kozen. De response was minimaal. De antwoorden die wel kwamen luidden allen ongeveer als volgt: "Wij willen niet op het referendum vooruitlopen om het verloop niet te beïnvloeden."

Lees: "Wat jullie daar doen moeten jullie helemaal zelf weten, het interesseert ons werkelijk geen drol. We hebben wel belangrijkere zaken aan ons hoofd."

Sint Maarten en Curacao kozen zoals verwacht voor autonomie in de vorm van een Status Aparte. Enthousiast begonnen de eilanden zaken voor te bereiden. Men trachtte alle probleemgebieden in kaart te brengen. Instituten als bijvoorbeeld de Universiteit vormen onderdeel van het Land de Nederlandse Antillen. Hoe dient daarmee om te worden gegaan na ontbinding van dit land? Dan is daar de munteenheid, het ziekenhuis, Justitie en niet in de laatste plaats... De Schuld. Pak hem beet 180.000 mensen die € 2.4 miljard in het krijt staan rechtvaardigen het gebruik van hoofdletters.

Van Nederlandse kant bleef het ook na het referendum erg stil. Ik heb er al een paar keer over geschreven, over de Tweede-Kamercommissie voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken, een legioen van 26 vaste en 28 plaatsvervangende leden. Wat doen die mensen?

Een op handen zijnde staatkundige aardverschuiving moet voldoende aanleiding zijn om de complete commissie bijeen te roepen en eens een aantal avonden flink door te halen. Inventariseren, spreken met belanghebbenden in Nederland en op de eilanden en een mooi rapport uit de grond stampen. Niets van dit alles. Deze commissie met gerenommeerde leden uit alle partijen voert geen klap uit, ik merk er in ieder geval niets van.

Op 3 september 2005 hoorde ik Wim van Fessem van het CDA, een gewoon lid van de commissie, op Radio Hoyer. Volgens Wim moeten de Antillen niet zo hard van stapel lopen. Eerst moet de economie maar eens op peil worden gebracht. De man ging volkomen voorbij aan waarvoor op de eilanden was gekozen. Een zeldzaam staaltje van minachting. Een citaat: "Ach, het volk wil banen, het volk wil welvaart. Of dat nu in autonomie is of iets anders."

Eind november 2005 vond de Start-Ronde Tafel Conferentie (Start-RTC) plaats op Curacao. Voor Nederland waren minister-president Balkenende en minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties Alexander Pechtold aanwezig. De besprekingen waren verrassend constructief en werden op de eilanden positief ontvangen. Ik moet eerlijk zeggen dat het de eerste keer was dat ik een zekere waardering voor de inzet van Pechtold had, ja sorry.

De vreugde was niet van lange duur. Op de Antillen heerste de opvatting dat een van de conclusies van de Start-RTC was dat Nederland voor een oplossing van de staatsschuld van € 2.4 miljard zorgt. Dat is ook de enige reële optie, immers de eilanden zijn nooit en te nimmer in staat deze schuld af te lossen. Dit wil overigens niet zeggen dat Nederland de schuld zomaar moet kwijtschelden. Er zijn ook andere manieren en bovendien dienen de eilanden een zeker toezicht en controle te accepteren.

Door deze toezegging werd in Nederland ineens een aantal kamerleden wakker, immers dit kon wel eens geld gaan kosten. De vraag is of de toezegging is gedaan dat Nederland de schuld oplost dan wel overneemt. Plotseling wordt de discussie (bewust?) vertroebeld met allerlei zaken die formeel niets te maken hebben met een nieuwe staatkundige structuur.

Neem de door minister Verdonk bedachte terugkeerregeling voor criminele jeugdige Antillianen. Of de te hoge pensioenen die Antilliaanse politici zich in het verleden hebben toebedeeld. En het feit dat een andere staatkundige structuur de problemen van de Antillen niet oplost.

Mijn advies is: draai het eens om! Werk constructief mee aan de door de afzonderlijke eilanden gewenste structuur. Het is iets onvermijdelijks en in plaats van meer afschuw bouwt men credits op bij de plaatselijke bevolking. Tevens kan men afscheid nemen van de vermaledijde dubbele bestuurslaag (Land en Eiland), hetgeen enerzijds direct geld bespaart en anderzijds het verspreiden van capaciteit (capabele bestuurders) tegengaat. Het klinkt paradoxaal, maar Nederlandse steun bij het losser maken van de banden leidt tot enorm veel meer goodwill op de eilanden.

Minister Pechtold bevindt zich in een bijzonder moeilijke situatie. Eind maart is er wederom een Ronde Tafel Conferentie (RTC), ditmaal op Sint Maarten. Om te voorkomen dat Pechtold ongewenste toezeggingen doet hebben Eerste en Tweede Kamer hem de handen stevig op de rug gebonden. De vraag is wat er op deze RTC nog beslist kan worden. Dit geldt des te meer voor Sint Maarten. De regeringspartijen CDA en VVD en oppositiepartij PvdA zijn opmerkelijk eensgezind dat een Status Aparte voor Sint Maarten met zijn 32.000 inwoners moet worden afgewezen.

Tot slot, ook Pechtold ziet dat de Antillen in Nederland een non-issue zijn maar hij houdt moed: "Bestuurlijke vernieuwing krijgt aandacht, de grote steden en hun energieke inwoners ook, maar de Antillen en Aruba (mijn en uw Koninkrijksrelaties) willen maar moeizaam de Nederlandse pers – en daarmee de Nederlandse huiskamer - halen. Maar dat komt wel, straks als de resultaten en vernieuwingen tastbaar worden in dat andere deel van het koninkrijk." (Bron: Weblog Alexander Pechtold)

February 24, 2006

Teveel en te weinig

Lucy had een tijdje okay een paar maanden geleden eens laten vallen dat ze graag een bepaald soort koekjes wilde hebben. Het is een assortiment mini-koekjes dat in een ouderwetse blikken koekjestrommel wordt verkocht. Met name rond Kerstmis zijn deze koekjes populair, maar ze zijn het hele jaar door te verkrijgen. Het zijn ook nog eens goedkope koekjes, een groot rond blik kost ongeveer € 2,50.

Iets niet doen kan even grote gevolgen hebben als iets wel doen. Lang niet altijd gaat het om absoluut iets wel doen of absoluut iets niet doen, maar om gradaties. Teveel en te weinig doen.

In iedere relatie wordt er zowel teveel als te weinig gedaan. Voorbeelden van dingen die mannen volgens vrouwen teveel doen:

  • Sport kijken op televisie
  • Alcohol drinken
  • Vreemdgaan
  • Computer

In andere gevallen doen mannen volgens vrouwen iets juist te weinig. Te denken valt aan:

  • Schilderijtje ophangen
  • De weg vragen
  • Bloemetje meenemen
  • Opruimen

Elke statisticus kan uitleggen dat de twee lijsten elkaar precies compenseren waardoor de man het helemaal zo slecht nog niet doet. De werkelijkheid is echter anders.

Het was geen kwaadwil van mij om de koekjes in de ronde trommel niet te kopen, het schoot er gewoon iedere keer bij in. Laatst deden we onze weekboodschappen bij supermarkt Mangusa te Rio Canario. Dat doen wij vrij efficiënt. We parkeren de boodschappenkar op een vaste plaats, iets wat alle klanten zouden moeten doen, en vervolgens halen Lucy en ik ieder bepaalde artikelen.

Zo ben ik verantwoordelijk voor de kaas, de melk, de juices, het brood, het vlees, de koffie etc. Terwijl ik door het gangpad met de koffie liep viel mijn oog op de blikken met mini-koekjes. Ik zocht er een uit en nam hem mee naar de kar. "Dat vindt Lucy vast erg leuk", dacht ik bij mijzelf.

"Sjonge sjonge zeg. Komt hij met die koekjes aan. Jarenlang vraag ik om die koekjes. En nu komt hij ermee aan. Hoelang heb ik daar niet om gevraagd.", fulmineerde Lucy.

Mensen hebben wonderlijke manieren om uitdrukking aan hun liefde te geven. Het is daarom dat mannen de dingen waarin wij te weinig handelen steeds langer uitstellen. Uit angst voor de toorn die over ons heenkomt precies op het moment dat wij iets goeds doen.

February 23, 2006

El Sapo El Sapo (21)

1.

CasaSpider is ziek. Dat is vervelend, want nu moest ik woensdagmiddag naar de Champions League wedstrijd Chelsea-Barcelona kijken. Veel buitenlands voetbal heb ik de laatste maanden niet gezien en dat is te merken. Wat wordt er buiten Nederland namelijk goed gevoetbald!

Chelsea had de pech dat tegen het einde van de eerste helft Del Horno met een rode kaart van het veld gestuurd werd. Een onterechte rode kaart. Toch trokken de blauwgehemde Engelsen in de tweede helft ten aanval en kwamen verdiend op 1-0. Gangmakers waren Gudjohnsen -wat een fenomenale bewegingen heeft die man-, stoomtrein Makélélé en ook onze eigen Arjen Robben. Robben startte diverse rushes die uiteindelijk eindigden in een overtreding van een Barcelona-verdediger.

Na de 1-0 schakelde Barcelona een tandje hoger en dat was smullen. Het voetbal van Barcelona lijkt zowel op zaalvoetbal als op ijshockey. De twee spelers die er uitsprongen waren de jonge Messi die voor zo'n jeugdig iemand ongekend explosief is en de weergaloze Ronaldinho. De wijze waarop hij tegen het einde van de wedstrijd Makélélé op de zijlijn passeerde en het nakijken gaf was bijna onwerkelijk. Onbegrijpelijk dat Ronaldinho (nog) niet voor Feyenoord speelt.

Barcelona won met 1-2 en ik dook mijn bed in.

2.

Met een parachute uit een vliegtuig springen, dat moet toch wel een ongelofelijke kick geven. Eerst als een baksteen naar beneden vallen, de armen spreiden als een vogel zijn vleugels en de aarde snel dichterbij zien komen. Dan komt het moment dat er aan het touwtje getrokken moet worden en opent, als het goed is, de parachute zich met een harde klap. Langzaam zweeft men naar beneden, hier en daar een beetje bijsturend. Een sensationele ervaring... lijkt mij.

Jammer genoeg gebeurt het een enkele keer dat de parachute niet opengaat. En de reserveparachute ook niet. Met zoveel pech zal de fiets ook wel niet op de afgelopen plek op het landingsveld staan, maar dat is zorg voor later. Het is erg belangrijk dat de parachute goed opgevouwen wordt. Maar wie vouwt uw parachute?

Een open vraag tot slot: kan men parachutespringen en het opvouwen van de parachute zien als een metafoor voor het leven?

February 21, 2006

A-hax en Hop

De letter 'j' bestaat zowel in het Nederlands als in het Spaans. Waar hij voor Nederlandse oren in het Nederlands wordt uitgesproken als 'j' klinkt hij in het Spaans als een Nederlandse 'h'.

Toen we eens boodschappen deden bij supermarkt Mangusa te Rio Canario hadden we onder anderen afwasmiddel nodig. Bij het afwassen maak ik gebruik van veel stromend water en veel zeepsop, dit tot ergernis van Lucy. Maar zo ben ik nu eenmaal. En neen, wij hebben geen afwasmachine.

Welk merk moesten we kopen, het dure Ajax of een spotgoedkope fles van onbekend merk? We stonden in het gangpad te discussieren en ik betoogde dat wegens mijn hoge sopgebruik de goedkope fles de voorkeur verdiende. Thuis stond nog een beetje Ajax en dat kon Lucy dan mooi opmaken als zij afwaste. Niet overtuigd wegens goedkoop is duurkoop stemde Lucy ermee in.

Op de terugweg in de auto zei ze plotseling: "Trouwens, dat spul heet helemaal geen A-jáx maar A-háx!" Snel blufte ik dat Ajax uit Nederland komt, is het niet van Unilever? "Ja maar, we zijn nu hier", zei Lucy terecht. Op Curacao heet Ajax echter tot nu toe geen Ahax, hoewel dat toch stukken leuker klinkt.

Overigens had zij 100% gelijk dat de goedkope fles een miskoop was, het spul schuimde voor geen centimeter. En Ajax is niet van Unilever maar van Colgate Palmolive.

"Ken jij het verhaal van Hop?", vroeg Lucy op een geheel ander moment. Hop, hop? Ik dacht aan een verhaal over het vervaardigen van bier en daarna aan kabouters. "Die man uit de Bijbel die zo vreselijk moest lijden om zijn trouw aan God te bewijzen", verduidelijkte Lucy.

Aha, Job.

February 20, 2006

Destijds en nu

Door bepaalde prikkels kwam de laatste tijd vroeger een paar keer in mijn gedachten. Eind zestiger jaren leerde ik op de lagere school voor het eerst over Zuid-Afrika en de rassendiscriminatie aldaar. Dat wit en zwart van elkaar gescheiden werden, waarbij deze splitsing zeer ten nadele van de zwarte bevolking was.

Jaren later zag ik een reportage over een witte Zuid-Afrikaanse boerenfamilie. Ze zaten er warmpjes bij, dit in tegenstelling tot hun zwarte bedienden. Er werd danig geklaagd over het personeel, want zwarten zijn nu eenmaal lui. In discussies nadien waren er mensen die degene die dat gezegd had zowat te lijf wilden gaan. "Wat een racist is dat!"

Een van mijn basisfilosofieën is dat het nooit zo kan zijn dat een volk in zijn geheel ofwel goed ofwel slecht is. Alleen individuen kunnen goed of slecht zijn. Ik berekende hoe groot de kans was dat degene die nu de boer voor racist uitmaakte, ware hij in Zuid-Afrika geboren zelf op precies die manier met zijn zwarte personeel om zou gaan.

Ongeveer 25 jaar later is een meerderheid in Nederland het er over eens om Antilliaanse probleemjongeren, in het bezit van een Nederlands paspoort, het land uit te kieperen. Daar zoeken ze maar uit hoe ermee om te gaan. De probleemjongeren zijn praktisch allemaal zwart en daar is vooral Curacao, een deel van ons Koninkrijk waar veel armoe heerst.

Op BVN-tv keek ik naar een reportage over Hans Janmaat. Aan de hand van beeldfragmenten leverde een aantal mensen commentaar. Alle commentatoren waren nu van mening dat Janmaat destijds nooit zo geboycot had mogen worden. Tijdens een van zijn redevoeringen in de Tweede Kamer zag men collega-politici verveeld voor zich uitkijken, de krant lezen en grapjes maken. Zijn vroegere studievriend Peter Lankhorst had er enige moeite mee om Janmaat in de gangen van de Tweede Kamer straal voorbij te lopen. Maar hij deed het wel.

Veel van de dingen die Janmaat destijds over buitenlanders en hun integratie zei zijn nu min of meer werkelijkheid. Het gaat echter te ver om hem een ziener te noemen, daarvoor waren zijn motieven ook de verkeerde. De aanslag die op zaterdag 29 maart 1986 te Kedichem plaatsvond tijdens een bijeenkomst van Centrum Democraten, waarbij Janmaats latere vrouw Wil Schuurman een been verloor, waren slechts een journaal-item. Een gevoel van Net goed! overheerste.

Na afloop van de reportage had ik zowaar een sympathiek gevoel voor Janmaat. Wat hij destijds deed had een zekere oprechtheid en hij liep niet achter de massa aan. Heel anders dan commentaren in kranten en op weblogs die ik nu lees over bijvoorbeeld Taida. Onder het mom van Regels zijn regels! spreiden zelfs jonge, nog onervaren mensen een ontstellend egoïsme ten toon met een felheid die mij beangstigt.

Conform mijn eigen basisfilosofie veroordeel ik dit gedrag niet, wie weet deed ik hetzelfde als ik nu 18 zou zijn. Het is het gevolg van dingen die jaren daarvoor zijn gezaaid en onkruid dat men heeft laten woekeren.

February 19, 2006

Box Luchiano

Uit de kartonnen doos steekt een hand. Wiens hand is dat? Klik voor groter/sluiten.De titel heeft niets met boksen te maken maar is afgeleid van de box jellyfish. Luchiano (8) is zeer zeker geen kwal maar wel verzot op dozen.

Lucy en ik noemen hem vaak choller, wegens zijn voorliefde voor prullen en dozen. Met choller worden drugsverslaafde zwervers op Curacao aangeduid.

Wat kan men met een grote doos zoal doen? Ten eerste is het een huis. Luchiano speelt erin met zijn GameBoy, eet er zijn eten en trekt zich erin terug om niet door ons gestoord te worden.

Ten tweede dient de doos in platte vorm als sparringpartner om tegenaan te slaan en te schoppen.

Op de dag dat Feyenoord om half acht 's morgens tegen Sparta aantrad en in een erg slechte wedstrijd met 4-0 zegevierde, versloeg de doos Luchiano. Laatstgenoemde had niets geleerd van een gebeurtenis die bijna een jaar geleden plaatsvond.

Toen stak hij zijn vinger in het kleine gaatje van een roze plastic stoeltje. Daarover schreef ik: "Luchiano heeft de wijze les geleerd dat wat je ergens insteekt er niet automatisch even gemakkelijk weer uitkomt." Dat van die wijze les was toch niet helemaal waar. Nu had onze slimmerik zijn hand door een van de openingen van de doos gestoken terwijl hij er zelf in zat.

Het bevrijden uit zijn netelige positie in de doos was gelukkig een stuk eenvoudiger dan het lossnijden van zijn vinger uit het roze plastic stoeltje. Ik kon op mijn gemak eerst een paar foto's van het tafereel maken.

February 18, 2006

Spreekbeurt en concentratievermogen

"Mijn spreekbeurt is op 2 maart en hij gaat over dinosaurussen." Na deze mededeling draaide Luchiano (8) zich om en ging verder met zijn dagelijkse beslommeringen. In zijn ogen heb ik nog een week of twee de tijd om het werkstuk in elkaar te draaien.

Dacht het niet!

Diverse malen heb ik het luie varken de jongeman erop gewezen dat hij, hij alleen en niemand anders verantwoordelijk is voor zijn spreekbeurt. Ik maande hem om alvast informatie over dino's van het internet te halen. Foto's, verhalen, stukjes uit andere spreekbeurten om als basismateriaal te dienen voor zijn spreekbeurt.

"Ja, maar dat kan ik niet, ik weet niet hoe dat te zoeken!", sputterde Luchiano. Dat is wel heel toevallig, want voor de rest vindt hij werkelijk alles op het web. Toen ik 's middags naar mijn werk ging verbood ik hem met de GameBoy te spelen tot hij iets opgeschreven en naar mij gemaild had.

Al snel zag ik Luchiano op Yahoo verschijnen. Ik vroeg hem hoe het ging. Hij was al klaar. "O ja?", vroeg ik, "en waar is je mailtje dan? Ik heb niets ontvangen." Hij beweerde dat hij het wel gemaild had. Ik gaf mijn gmail-adres en vroeg hem het document daarnaar te versturen. Er kwam maar niets.

Er begon wat stoom uit mijn oren te komen en ik greep de telefoon. Lucy vertelde dat Luch al een hele tijd op de GameBoy aan het spelen was, want hij was klaar. Ik antwoordde dat er helemaal niets klaar was, dat de GameBoy uit moest en dat ik dat mailtje wilde zien. Lucy ging naast Luchiano zitten.

Even later kwam er warempel een mailtje binnen. Het begon met "Mijn spreekbeurt". Al snel herkende ik het stuk. Het was de spreekbeurt van iemand anders die ik nota bene als link naar hem toe had gestuurd. Met copy/paste heeft hij het hele verhaal in zijn document gecopieerd en naar mij gestuurd.

Briesend pakte ik wederom de telefoon.

Inmiddels ligt er wel wat materiaal, maar wat kost het een moeite. Vrijdag na school vertelde Luchiano half lachend over een meisje dat al eens uitstel had gevraagd voor haar spreekbeurt en die ochtend aan de beurt was geweest. Haar spreekbeurt ging over Jamaica en wordt hier integraal afgedrukt. Tenminste volgens Luchiano's woorden:

"Mijn spreekbeurt gaat over Jamaica. In Jamaica is er ook een McDonalds. En ze hebben ook winkels. Ik weet niet veel van Jamaica."

Dat was hem. Het meisje kreeg een vier. "Ja jongen, dat kan jou ook gebeuren als je je spreekbeurt niet goed voorbereidt", sprak ik dreigend. Maar volgens de immer positieve Luchiano loopt het met hem niet zo'n vaart.

Na de karateles van vanmorgen, de vierde alweer, sprak lerares Ivonne mij even aan: "Luchiano heeft problemen met concentreren." Ik kon dat onmiddellijk beamen. Zij raadde mij aan om dagelijks gedurende tien minuten concentratie-oefeningen met hem te doen. Een goede tip.

In de auto zei ik nog tegen hem dat het zo vreemd is dat hij met zijn GameBoy absoluut geen problemen heeft om zich te concentreren. "Ja maar papa, bij de GameBoy dan zit ik er gewoon midden in, dat is heel anders."

Wellicht is het een goed idee om educatieve spellen te ontwikkelen voor de Gameboy, de beste interface naar onze jeugd.

February 17, 2006

Bijna 1 jaar Google Video

Op 15 april 2005 maakte Don Amaro mij attent op Google Video. Diezelfde dag heb ik een aantal CasaMovies ge-upload. De service stond toen nog in zijn kinderschoenen. Inmiddels is Google Video flink gegroeid. Jammer genoeg is de commercie ingetreden, want voor een groot aantal films moet betaald worden. Theoretisch kan ook ik geld vragen voor mijn films, maar het risico is groot dat er dan geen hond meer komt kijken.

Inmiddels staan er 25 CasaMovies in Google Video te pronken. Een functie die nog ontbrak was een soort van rapport welke films hoevaak bekeken worden. En raad eens wat, deze functie is nu in het Google Video Upload Program opgenomen.

In de statistieken van de afgelopen week staat Salto & Sandman at Kontiki Beach bovenaan met 928 Page Views. De all-time ranglijst wordt aangevoerd door La Chica Merengue bailando met 3315 Page Views. Interessante informatie!

Bij mijn speurtocht stuitte ik op één movie van GJ met de intrigerende titel Police Officer in troubles. Waar blijven de andere Camarados-movies?

Het is verslavend om in Google Video allerlei zoektermen als steden, eilanden en namen in te voeren. Het is verrassend te zien hoeveel films er over vrijwel ieder denkbaar onderwerp beschikbaar zijn. Wat opvalt is het grote aantal films uit Nederland.

February 16, 2006

Inschrijving bij het Sehos

Lucy moest zich inschrijven bij het Sehos ziekenhuis. Precies een week geleden deelde gynaecoloog Dr. A. Henriquez ons dit mede. Diezelfde dag haalden we toen een garantieverklaring op bij zorgverzekeraar De Amersfoortse/Ennia.

Aangezien de status van niet-ingeschreven zijn bij Lucy voor enige onrust zorgde ging zij vandaag met mij mee naar Luchiano's school. Van daaruit reden we naar het ziekenhuis. Het inschrijven was redelijk snel gebeurd. Inclusief zoeken, lopen en wachten nog duurde het nog geen 20 minuten.

De inschrijfdame stopte alle gegevens in een envelop die zij vervolgens dichtniette. Deed zij dit als teken dat wij niet mogen zien wat er precies inzit? We kregen een folder mee over wat de aanstaande moeder voor zichzelf en de baby moet meebrengen als het Uur-U aanbreekt en er werd een ponsplaatje gemaakt.

Het Sehos is een qua infrastructuur ietwat chaotisch ziekenhuis. Ik wilde graag weten of ik met de auto het terrein op mag als de bevalling eraan zit te komen. De dame legde me het een en ander uit. Als het vóór zeven uur is en niet in het weekend of op een feestdag kunnen we gebruik maken van de ene ingang. Op de overige tijdstippen dienen we bij de Ermergency naar binnen te gaan.

Ik parkeer de auto dicht bij de ingang en meld mij met de papieren, terwijl Lucy in de auto mag blijven zitten. "Ha, dat gaat mooi niet door", was haar reactie, "dan kun je de juiste persoon niet vinden en dan gaat het van verd*mmme, want je gaat het natuurlijk ook niet vragen, ik ken jou. En ik in de auto zitten wachten, o nee..."

Wie dan leeft dan zorgt. Lucy voelt zich een stuk opgeluchter nu deze administratieve stap gedaan is.

February 15, 2006

Goed verkeerd gegokt

Bij het gokken op sportuitslagen laat ik mijn favorieten altijd verliezen. Een soort van bijgeloof met als positief side-effect dat als mijn favoriet onverhoopt toch wint er tenminste de blijdschap van de overwinning is.

Als ik vroeger dacht "oh, dat tentamen wordt een makkie" dan verknalde ik het. Dacht ik "oh, dat haal ik nooit" dan haalde ik het. Tot op zekere hoogte tenminste. Het lijkt wel of alles altijd andersom gaat.

Woensdagmorgen waren Lucy en ik om iets voor half acht voor de derde keer in dit prille jaar present bij de afdeling Immigratie op het postkantoor te Punda. De deuren waren nog dicht. Wij gingen buiten in de rij staan, ongeveer als vierde van degenen die een verblijfsvergunning kwamen ophalen.

Om kwart over acht waren we al aan de beurt. Ik schoof het bewijs van aanvraag onder het raampje door. De immigratie-beambte tikte wat in op haar computer, stond op en slofte naar de stapel met vergunningen. Lucy en ik keken elkaar aan. Natuurlijk lag hij er wederom niet bij. Maandagmiddag had zij tenslotte nog gebeld.

De vrouw maakte een paar copieën. "Dat doet ze iedere keer", zei Lucy. Ik kon het me niet herinneren. Met de copieën in haar hand kwam ze terug. Ze zei iets door het gaatje in de glazen ruit, iets dat ik niet kon verstaan. Ik stond al klaar om te vragen hoe het in hemelsnaam mogelijk was dat die verblijfsvergunning nog steeds niet klaar lag. Maar Lucy zou het woord doen hadden wij afgesproken.

"Het bewijs van verzekering", herhaalde de vrouw. Bewijs van verzekering? Maar dan moest de vergunning klaar zijn. Snel frommelde ik het bewijs dat Luchiano (8) tegen ziektekosten is verzekerd uit mijn tas. "Twee pasfoto's", vervolgde de vrouw. Ook die hadden we bij ons.

Even later zag ik haar twee stempels op het formulier zetten waarna zij het aan ons overhandigde. Van buiten oogde ik cool als immer, van binnen voelde het alsof ik zojuist de winnende treffer in de Kuip had gescoord. CasasPa had het goed voorspeld: "Jouw voorspellingen komen wel vaker niet uit. Ik denk positief: morgen krijgt Luchiano zijn verblijfsvergunning."

Luchiano is legaal op Curacao tot 21 augustus 2006.

Alle posts over dit onderwerp staan in de categorie Verblijfsvergunning Luchiano.

February 14, 2006

Relax Casa, relax

Weinig dingen in het leven zijn irritanter dan het gevoel van machteloosheid dat ontstaat als andere mensen hun werk niet goed doen en men ook nog eens aardig en beleefd moet blijven. Omdat er anders nog meer zand in de raderen gestrooid wordt.

Jos van Vliet kan erover meepraten, hij probeert al maanden zijn geld van een Dexia-rekening af te halen. Steeds heeft Dexia een andere smoes om aan dat verzoek geen gehoor te geven. De zaak is aardig geëscaleerd sinds Jos ten einde raad een Dexia-medewerker voor de grootste boerenlul die hij ooit heeft gesproken uitmaakte.

Dat laatste is natuurlijk niet echt slim. De reactie is wel te begrijpen, maar is toch niet slim. Morgen moeten Lucy en ik voor de derde keer naar de afdeling Immigratie op het postkantoor te Punda voor Luchiano's (8) verblijfsvergunning.

De eerste keer was op 18 januari, toen er een foutje gemaakt bleek te zijn. De vergunning was wel klaar maar had als einddatum augustus 2005 in plaats van 2006.

De tweede keer was op 1 februari. Van tevoren had Immigratie gezegd dat het herstellen van het foutje één week in beslag zou nemen, daarom kwamen wij twee weken later. Helaas lag de verblijfsvergunning nog steeds niet klaar. Ik vroeg toen om een telefoonnummer zodat wij niet voor niets langs hoefden te komen.

Inmiddels heeft Lucy dat nummer reeds een aantal keren gebeld. Uiteindelijk zonder resultaat, maar toch gaan we morgen persoonlijk langs. Er moet nu echt iets gebeuren. Probleem is dat de IND, de Immigratie- en Naturaliatiedienst in Nederland, een copie van Luchiano's verblijfsvergunning nodig heeft om zijn naturalisatie-aanvraag te kunnen behandelen.

De kans dat de vergunning morgen klaar ligt acht ik maximaal drie procent. Bij het afbijten van mijn tong denk ik woensdagochtend zeker even aan Jos van Vliet. Om daarna de acties die misschien wel tot een positief resultaat kunnen leiden eens rustig op een rijtje te zetten.

Alle posts over dit onderwerp staan in de categorie Verblijfsvergunning Luchiano.

February 12, 2006

Ino & Bente, Mexican Party

Het jaarlijkse themafeest bij Ino & Bente (website helaas tijdelijk uit de lucht) is inmiddels een vaste traditie geworden. Op 17 januari 2004 was er Vicars & Tarts en vorig jaar op 12 februari de Arabian Nights. Zaterdagavond was hun huis aan de Stakamachiweg gehuld in Mexicaanse sferen.

Dit zijn geen echte Mexicanen maar gasten van Ino & Bente op hun Mexican Party. Klik voor groter/sluiten.Ons overkwam precies hetzelfde als vorig jaar. Lucy wil graag een naaimachine hebben, onder anderen om iets leuks in elkaar te naaien voor het themafeest. We waren er nu eerder bij, maar helaas is de naaimachine die wij op het oog hebben nog steeds niet aangekomen. Een week geleden hebben we drie hoeden gekocht en Lucy gaf aanwijzingen om tenminste enigszins authentiek Mexicaans over te komen.

De gasten op het feest overziende blijken er veel vooroordelen te bestaan over Mexico en de Mexicanen. Bijna iedereen had een hoed op en was gewapend. Met degen, pistool of geweer. De meeste dames hadden zwierige rokken aan en er was een heuse Zorro in de persoon van Nathaniel. Die outfit had hij later op de avond nodig voor een Jump-Up.

Opvallend was niet het aantal maar wel het formaat van de snorren die twee heren, Graham en Roland, opgeplakt hadden. Als het thema volgend jaar Village People is kunnen ze hem zo weer gebruiken. Luchiano (8) doet dan zeker mee.

Ook opvallend was de outfit van Peter Cuppen (website werkt weer). Hij had zijn broek van onderen afgeknipt en zijn voeten in naar eigen zeggen originele witte Mexicaanse kousen gestoken. De meerderheid van de aanwezigen vond het er eerder authentiek Oostenrijks uitzien. Dat mocht de pret niet drukken mede dankzij de stand van de voeten. En waar komt die hand vandaan?

De muziek, de hapjes, de entourage, alles ademde een Mexicaanse sfeer uit. De sfeer zat er goed in. Ino en Bente hadden er wederom veel werk van gemaakt. Tevens hadden zij een deurprijs uitgeloofd voor diegene die het meest authentiek Mexicaans verkleed was. De jury bestond uit alle aanwezigen die door applaudiseren de winnaar uitkozen. In dit geval een winnares, want het werd Brigitte.

Voor Luchiano was het jammer dat er verder geen kinderen aanwezig waren. Gelukkig had hij zijn GameBoy meegenomen. Daar speelde hij afwisselend in de hangmat en op een stoel zijn nieuwste spel Pokemon, Sapphire Edition mee. Door Lucy's zwangerschap konden we het niet heel laat maken, ook al probeerde Bente haar met de degen nog op andere gedachten te brengen.

Voor de gastheer en -vrouw was het jammer dat allebei hun camera's het recentelijk hebben begeven. Daarom heb ik maar een paar foto's extra genomen. Een selectie van 38 plaatjes is te vinden in het album Mexican Party Ino & Bente.

De grote vraag is wat het thema voor het feest van het jaar 2007 wordt. Wie het weet mag het zeggen.

February 11, 2006

Van achteren naar voren

Om het voor de politie gemakkelijker te maken om te zien of iemand zijn wegenbelasting heeft betaald introduceerde men stickers op Curacao. Dat was handig om diverse redenen. Stickers zijn goedkoop, ze worden aan de binnenkant van de voorruit bevestigd en zijn daardoor gemakkelijk te zien door de politie en tevens moeilijk te stelen.

Dat kan niet, dat mag niet en dat moest dus anders. In het jaar 2005 kregen alle auto's nieuwe nummerplaten. Op die nummerplaten was ruimte vrijgelaten voor een zogenaamd nummerplaatbelastingaddendum dat notabene op de achterste nummerplaat bevestigd diende te worden.

Nummerplaatbelastingaddendum Curacao 2006, eerste helft. Klik voor groter/sluiten.De voordelen op een rijtje:

  • Het is een stuk duurder.
  • De politie ziet pas of iemand niet heeft betaald als deze persoon alweer bijna uit het zicht is.
  • Om bovenstaande te vermijden werd er bij controles een extra agent ingezet die per portofoon doorgaf of er een auto aankwam zonder nummerplaat belastingaddendum.
  • De opzetplaatjes waren zeer diefstalgevoelig en werden vooral in het begin massaal gestolen.
  • Om bovenstaande te voorkomen boden sommige mensen aan om de opzetplaatjes tegen betaling vast te klinken.

Waren de opzetplaatjes in 2005 zwart van kleur, voor 2006 zijn ze rood dan wel beige. Een rood nummerplaatbelastingaddendum geeft aan dat voor het hele jaar is betaald, een beige dat de eigenaar slechts tot 1 juli 2006 de belasting heeft voldaan. De grootste verandering is echter dat het opzetplaatje nu aan de voorkant moet zitten. Dit is vreemd, want hiermee wordt een voordeel teniet gedaan.

Woensdag kwam een employee van Star Lease even aanwippen op mijn werk om een beige exemplaar te bevestigen. Inclusief vastklinken duurde dat misschien twee minuten. Nu moest hij het zwarte exemplaar aan de achterkant nog verwijderen. "Dat zal niet meevallen", dacht ik bij mijzelf, "want die heeft hij zelf ooit vastgeklonken."

De Star-medewerker pakte zijn op batterijen werkende boortje en boorde in nog geen tien seconden de twee klinknagels kapot. Hoeveel nut hebben die dingen eigenlijk? Overigens kan men in tien seconden ook de hele nummerplaat inclusief opzetplaatje verwijderen.

Speciaal voor de foto heb ik de Toyota vanmorgen gewassen, terwijl Luchiano op karateles was. Een nuttige besteding van de ochtend. Last but not least feliciteer ik vanaf deze plaats Diamond Piet met zijn verjaardag. Een van de weinige vele webloggers die een stuk ouder is dan CasaSpider. Piet, gefeliciteerd!

February 10, 2006

Gynaecoloog en Administratie

Donderdagmorgen om 09:30 werden wij voor de vijfde keer bij gynaecoloog Dr. A. Henriquez verwacht. Om 09:00 verliet ik mijn werkplek, haalde Lucy op en om 09:25 namen we plaats in de wachtkamer van Emma Care. In de film King Kong bevindt men zich op dat moment op volle zee.

De tijd tikte voorbij. Ik koos een psychologentijdschrift uit om hem te doden. Er stonden leuke dingen in. Een vrouw schreef dat zij en haar vriend met gekke stemmetjes tegen elkaar praten. Overal zetten ze "-ie" achter, bijvoorbeeld "hallo-ie". De vrouw liep al tegen de dertig en maakte zich zorgen over dit gedrag. En terecht!

Lucy moest zich wegen en haar bloeddruk werd opgenomen. De gemeten waarden stemden tot tevredenheid. In het psychologenblad las ik verder, over de opvoeding van kinderen. Het is heel belangrijk voor kinderen dat er grenzen aan hun gedrag gesteld worden. Ouders zijn geneigd dat niet te doen, immers men wil juist lief zijn voor degenen waar men van houdt. Het resultaat is vreemd genoeg een dreinerig en ontevreden kind.

Het artikel stelt dat ouders op één gebied wèl consequent zijn, namelijk bij levensgevaarlijke situaties. Als een kind met een stopcontact speelt of zonder te kijken de straat oversteekt wordt er direct en consequent ingegrepen. Het kind ziet dat de ouders het deze keer serieus menen en respecteert dat.

Interessante materie om 10:30, als Kong in gevecht is met de Tyrannosaurus Rex. Het psychologenblad was uit en ik stond op om een Margriet te halen. Na een beetje bladeren bleek dat ik deze Margriet bij het vorige bezoek al had gelezen. Gelukkig was Lucy kort daarna aan de beurt.

Na de gebruikelijke vragen en antwoorden, alles was in orde, begon Dr. Henriquez over de administratie met betrekking tot de bevalling. Wij moeten ons bij het Sehos ziekenhuis registreren. Daartoe hebben we een garantieverklaring nodig van De Amersfoortse/Ennia, onze zorgverzekeraar. Tevens mag Lucy nogmaals bloed laten prikken.

Terwijl King Kong geniet van een zonsondergang (haha) reden wij naar De Amersfoortse/Ennia voor de garantieverklaring. We moesten even wachten, maar voor 11:30 was het gebeurd. King Kong bereikt New York en wij Medical Laboratory Services (website under construction) voor Lucy's bloedonderzoek. Er waren geen wachtenden, ze was klaar in een wip.

We reden terug naar Dr. Henriquez in de wijk Emmastad om na afgifte van een copie van de garantieverklaring de benodigde bescheiden voor het Sehos ziekenhuis mee te krijgen. Het is 11:55, het moment dat King Kong van het Empire State Building valt. Snel begaven wij ons naar supermarkt Mangusa te Rio Canario om aluminiumfolie en mango's te kopen. Om vervolgens Luchiano bij de nabijgelegen Marnix-school op te halen.

Het waren drie drukke uren die ondanks het her en der wachten snel voorbij gingen. En dan zijn er mensen die gezeten in een comfortabele bioscoopstoel met naast zich een beker cola en een bak popcorn beweren dat King Kong zo lang duurt.

February 9, 2006

King Kong

Als men op maandag en dinsdag de drie uur durende movie King Kong heeft gezien en toch zit slechts het woord nummerplaatbelastingaddendum in iemands hoofd, wat zegt dit dan over de kwaliteit van de film?

King Kong 2005, klik voor groter!De DVD met King Kong mocht ik lenen van een collega. Er stond met stift King Kong op geschreven, de gebruikelijke features als ondertiteling werkten niet en de geluidskwaliteit was ronduit slecht. Aangezien ik geen expert ben kan ik niet beoordelen of de DVD onverhoopt een illegaal exemplaar was.

Een van de fascinerende eigenschappen van de mens is dat hij beschikt over een soort van basistevredenheid. Stel men doet een test met een groep waarbij elke deelnemer aangeeft hoe hij zichzelf met betrekking tot de kwaliteit van zijn leven ziet ten opzichte van de anderen.

Stelt men de werkelijk gemiddelde kwaliteit van leven op 55 uit 100 punten dan is het frappante dat de gemiddelde score van de groep aanzienlijk hoger ligt. Bijna alle mensen denken dat zij het beter doen ten opzichte van anderen. Dat is goed want hierdoor ontstaat het gevoel van basistevredenheid. Pessimisten noemen het een pyramidespel.

Mensen die een film in de bioscoop zien zeggen vaak: "Het is best een goede film. Maar je moet hem wel in de bioscoop zien." Mensen die dezelfde film thuis op video of DVD zien zeggen vaak: "Een aardige film, maar ik ben blij dat we hem thuis hebben gezien. Hij is het geld niet waard om voor naar de bioscoop te gaan."

In de film King Kong zitten mooie beelden. Ook van het geweldige geluid kan ik mij een voorstelling maken. Toch ben ik blij dat wij hem thuis hebben gezien. Ooit en misschien wel twee keer heb ik de originele King Kong gezien uit 1933. Dat vond ik een mooie film, met voor die tijd geniale effecten en een erg sexy Fay Wray in de rol van Ann Darrow. Tenminste, dat vond ik toen.

Regelmatig dacht ik bij het zien van de nieuwe King Kong terug aan de oude. Wellicht vertekenen de herinneringen en lijkt de oude versie nu mooier dan hij in werkelijkheid is. Hoe dan ook, ik heb me danig geërgerd. De budgetten voor films stijgen tot onbeschrijfelijke hoogtes. En wat doet men met al dat geld? Meer, meer en meer van hetzelfde.

Alles gaat in golfbewegingen. Na een sobere periode komen de tierelantijnen. Op een bepaald moment is er echter geen plekje meer in een barokke kerk te vinden waar nog een engeltje of een krul kan worden aangezet. Dan houdt het op en moet men terug naar de basis.

King Kong 2005, klik voor groter!King Kong is een exponent van de barokke film. Het beste is dit te zien aan het gigantische aantal dinosaurussen. Meer nog dan in Jurassic Park, de film die juist ging over dinosaurussen. Het waren er niet alleen veel, het was ook nog eens lachwekkend onrealistisch.

Niet zozeer de dinosaurussen, maar het feit dat ongeveer 20 mensen zonder geraakt te worden met 40 kilometer per uur over een enorme afstand tussen de poten van de dravende giganten meerennen, waarbij er één zelfs een zwaar houten statief meetorst en er ondertussen ook nog eens door iets kleinere dinosaurussen met vervaarlijke tanden naar hun gehapt wordt.

In de versie uit 1933 vecht Kong één keer met één T-Rex. Dat is geloofwaardiger dan het technische hoogstandje van 72 jaar later. Het menselijker maken van Kong is een mooi streven. Meneer is bijzonder snel beledigd en draait dan nukkig zijn hoofd om. "Hij is precies jij", zei Lucy. Dat mocht hij willen. De scene waarin de aap romantisch naar een zonsondergang staart werkt gewoon op mijn lachspieren.

Valt er ook nog iets positiefs te melden? Jawel, ondanks dat de film drie uur duurt hebben Lucy en ik hem met plezier uitgekeken. Weliswaar in twee dagen, maar toch. Het is zeker geen vervelende film, maar hier geldt minder (tijd, geld, effecten, dinosaurussen) is meer.

Waar normaal gesproken een mindere film, voor mij dan toch, gered kan worden door een mooie vrouwelijke hoofdrol is ook dit bij King Kong niet gelukt. Tussen Naomi Watts en CasaSpider was geen enkele vorm van electricity. Ik zal haar derhalve niet snel vragen voor een CasaMovie, ook al ligt Naomi Watts daar misschien geen seconde wakker van.

Van mij krijgt King Kong 55 uit 100 punten, waar zijn we deze getallen eerder tegengekomen. Lucy waardeert hem nog iets lager met 50 uit 100.

February 8, 2006

Luchiano is ook GeenHeld

GeenHeld wordt erg nerveus van de vele grappig bedoelde filmpjes die beginnen met een kabbelend muziekje en waar dan ineens een soort spook doorheen krijst.

Voor wie geen idee heeft waarover het gaat, bekijk dit filmpje maar eens.

Het commentaar van GeenHeld: "Maar sinds die fokking filmpjes ben ik dus onrustig. Ik durf geen link meer aan te klikken, of ik verwacht een krijsend mens. Ik zat net even op UitzendingGemist een aflevering van het nieuws terug te kijken. Ik trilde bijna van mijn stoel van angst. Ik verwachte telkens dat de nieuwslezeres naar voren kwam lopen en schreeuwende de camera onder zou sputteren."

Luchiano (8) heeft het ook absuluut niet op dit soort filmpjes begrepen. Het begon toen hij een stuk kleiner was met een filmpje waarbij je zogenaamd de verschillen tussen twee plaatjes moest opsporen. Belangrijk was om het geluid goed hard te zetten, want halverwege zou er een hint komen. Die hint kwam en Luchiano schoot een meter de lucht in.

Daarna was er het filmpje van een auto die kalm door een landelijk groen Engels landschap rijdt. Ook hier was het effect op Luchiano maximaal. En dinsdag had ik hem dus te pakken met het Jinglebells filmpje. Hij had de oren goed gespitst om te kunnen verstaan wat er in de omgekeerde versie gezegd werd. Op het moment suprême gilde hij minstens vijf maal zo hard als de plotseling opdoemende zombie.

Hij vond het niet leuk. "You tricked me again!", kreunde hij. Tevens was hij bang dat zijn zwarte haar in één klap wit zou worden van de schrik. "Dat is al gebeurd", zei ik met opengesperde ogen, "je haar is wit!"

Luchiano wreef met zijn hand over zijn haren en bekeek hem. Ik moest nog harder lachen. "Oen! Denk je soms dat wit haar afgeeft?" Hij sprintte naar de badkamer om de kleur van zijn haar in de spiegel te checken. De opluchting was groot.

GeenHeld heet in het echt Luuk. Luuk, Luch... ik denk dat ik www.nohero.com maar eens ga vastleggen. Helaas, te laat.

February 7, 2006

Aanleiding en Oorzaak

"Op 28 juni 1914 werd in Serajevo, de hoofdstad van Bosnië, de aartshertog Franz-Ferdinand vermoord. Hij was de neef van de keizer van Oostenrijk-Hongarije en diens troonsopvolger. Bosnië werd als gebied opgeëist door Servische nationalisten. Zij organiseerden de aanslag. Franz-Ferdinand werd doodgeschoten met een pistool door een student: Gravilo Princip."

Bovenstaand voorval was de aanleiding tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog op 28 juli 1914. (Bron)

Tijdens de geschiedenislessen in mijn middelbare schooltijd leerde ik aan de hand van deze gebeurtenis het verschil tussen aanleiding en oorzaak. Het vermoorden van Franz-Ferdinand was de aanleiding tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De oorzaken lagen dieper.

De Deense schrijver Kåre Bluitgen heeft lange tijd tevergeefs gezocht naar een illustrator voor zijn kinderboek over de profeet Mohammed. Niemand wilde daar zijn vingers aan branden. Hierop verzocht de krant Jyllands-Posten veertig tekenaars een cartoon over Mohammed te maken. Twaalf van hun gaven gehoor aan het verzoek en het resultaat werd in september 2005 gepubliceerd. De befaamde spotprenten.

Inmiddels zijn Deense ambassades in brand gestoken, is een priester vermoord en trokken woedende moslims in Libanon de christelijke wijken in waar zij auto's verbrandden. Denemarken en Noorwegen hebben hun burgers die zich in het Midden-Oosten bevinden opgeroepen zich uit de voeten te maken.

In Nederland gaat de discussie vooral over de Vrijheid van Meningsuiting. Kan het nu wel of kan het nu niet, die spotprenten. Bedenk dat deze spotprenten slechts een aanleiding zijn, evenals in 1914 de moord op Franz-Ferdinand. Of de twee jongeren die eind oktober 2005 door elektrocutie om het leven kwamen toen zij in Parijs voor de politie vluchtten en zich in een transformatorhuisje van de EDF verstopten. Dat laatste voorbeeld is actueler en adequater. Immers, ook hier ging het vooral om moslims.

De oorzaken voor de geweldsuitbarsting zijn belangrijker dan de aanleiding. Aan een dergelijke massale agressie moet een enorme frustratie ten grondslag liggen. Ik kan mij derhalve wel vinden in de wijze waarop Jan Marijnissen dit verwoordt:

"Er broeit wat in de Arabische en Islamitische wereld. Er is veel frustratie over het gebrek aan democratie en economische vooruitgang. Bovendien, en misschien nog het ergste van alles, er is heel weinig hoop op verbetering. De Amerikanen en Engelsen hebben met hun optreden van de laatste tien jaar veel haat gezaaid. De voedingsbodem voor extremisme bestaat uit de genoemde frustratie en de weerzin tegen de ‘Westerse arrogantie en dubbelhartigheid’." (Bron)

Als dit de werkelijke oorzaak is moge duidelijk zijn dat het (willen) vinden van een oplossing heel wat gecompliceerder is dan het uitgummen van de aanleiding.

February 6, 2006

CasaMovie: Och Nee Toch!

Begin januari van dit jaar lazen Luchiano (8) en ik het boek Saskia en Jeroen, de tweeling van Jaap ter Haar. In dit boek komen een boer en een boerin voor. Zo gauw er in een verhaal een boer en een boerin aan het woord zijn begin ik met een vreemd accent te praten. Volledig voorbijgaand aan het feit dat agrariërs tegenwoordig moderne ondernemers zijn.

Mijn vader CasasPa komt uit Raalte, de hoofdstad van Salland. In die streek slikkn z'alle 'nn in en in plaats van thuis zeggn ze tuus. Dat werk. In het begin vroeg Luchiano zich nog wel af waarom ik dan zo vreemd praatte, inmiddels is hij er aan gewend en doet vrolijk mee.

De boerin uit het verhaal van Saskia en Jeroen zegt om de haverklap: "Och nee toch!" Deze uitspraak, die een combinatie van verbazing en ontzetting uitdrukt, is het thema van deze CasaMovie.

Luchiano leest uit Saskia & Jeroen

Van de gast-acteurs hebben sommigen een vermoeden dat ze ooit gebruikt zouden worden. Dat geldt zeker niet voor de drie-jarige Arwin die het buiten verwachting goed heeft gedaan. De muziek van POD, Goodbye For Now, is Luchiano's favoriete nummer op dit moment en derhalve een logische keus.

Download Och Nee Toch! (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 5,745,058 bytes.
Duration: 2.39 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

February 5, 2006

De omgekeerde Castelen

Zes grote mokken koffie en veel emotie, of dat gezond is op de vroege zondagmorgen? Om half acht begon Feyenoord-Ajax op ESPN. Een spannendere wedstrijd bestaat er niet.

De omgekeerde Romeo Castelen maakt het verschil in Feyenoord-Ajax (3-2) op 05.02.2006Ajax opende fel en oogde daardoor sterker. In tegenstelling tot de ESPN-commentatoren heb ik wel kijk op voetbal. Het woord omgekeerd doemde in mijn hoofd op.

Romeo Castelen werd volledig ingepakt door Emanuelson. Meestal gaat het andersom bij Feyenoord-Ajax. Feyenoord rent en zwoegt en Ajax combineert gemakkelijk naar een doelpunt.

Nog geen 30 seconden nadat de ESPN-commentator aangaf dat Ajax stukken sterker was scoorde Nicky Hofs logischerwijs de 1-0. Een domper was de gelijkmaker van Rosenberg in de volgende minuut, maar Feyenoord kreeg de overhand.

Waar Castelen in veel wedstrijden de eerste tien minuten drie keer langs zijn tegenstander loopt en daarna haast niets meer presteert was het nu omgekeerd.

De arme Emanuelson begon achter de feiten aan te lopen. Het was niet verrassend dat juist Castelen de inmiddels verdiende 2-1 liet afdrukken. In de tweede helft startte Feyenoord oppermachtig. Al in de 48e minuut werd het overwicht beloond met een schitterende goal van Dirk Kuyt. Kansen op 4-1, 5-1, 6-1 waren er volop maar werden geen van allen benut.

In de laatste minuten speelde een oude Feyenoord-kwaal op, gemakzucht. Schreeuwend zat ik in mijn leunstoel, maar drie achtereenvolgende foute balbehandelingen van Feyenoord-zijde hadden de 3-2 door Huntelaar tot gevolg. Met wat onsportief professioneel tijdrekken (Hofs, Kuyt) speelde Feyenoord de wedstrijd gelukkig probleemloos uit.

Een mooi moment was er in de 82e minuut toen Pierre van Hooydonk onder oorverdovend gejuich het veld in kwam, als vervanger van Salomon Kalou.

Toch was het Leitmotiv van deze wedstrijd voor mij de omgekeerde Castelen.

February 4, 2006

El Sapo El Sapo (20)

1.

Van vrijdagavond tot zaterdagochtend heel vroeg vond op Curacao de finale van het befaamde Tumba Festival plaats. De Rei di Tumba, Koning van de Tumba en het Carnaval van 2006 is Reinier Lijfrock geworden met zijn tumba Mi soño ofwel Mijn droom. Hij werd begeleid door de band No Game.

Reinier Lijfrock maakt deel uit van het Orquesta Pegasaya. Pegasaya is kleefkruid of klis. Het orkest speelt diverse stijlen muziek en schijnt een van de meest populaire salsabands van Nederland te zijn.

Het Tumba Festival was integraal op TeleCuracao te volgen, maar vijf à zes uur Tumba's aanhoren gaat mij iets te ver.

2.

Zaterdagochtend had Luchiano (8) alweer zijn derde karateles. Er waren ongeveer 18 kinderen en uiteindelijk drie leraren. De gele en oranje banden (Kristi!) werden getraind door Anthony Leito. Hij is erg streng voor de kinderen en dat is goed. Als je iets doet moet je het ook goed doen. Sommige kinderen doen karate alleen op zaterdagmorgen en oefenen thuis niet. Gevolg is dat ze veel dingen vergeten.

Anthony: "Je vergeet toch ook niet hoe te eten? Dit is een school, je zit nu in de tweede klas. De volgende keer moet je weer in de tweede klas zitten of misschien zelfs in de derde. Maar zeker niet terug naar de eerste!" De kinderen moesten dit schoorvoetend beamen.

De middengroep werd getraind door Ivonne Leito-Senff, in 1996 nog wereldkampioene Kumite voor de Nederlandse Antillen. Zij had te kampen met een jongen met ernstige concentratie- en coördinatieproblemen. Hij stond maar wat te ginnegappen en te grijnzen. En iedere keer met het verkeerde been voor.

Luchiano zit in de beginnersgroep. Geen van hen beschikt over een karatepak. Een vrouw met groene band leerde hun de beginselen van goed staan, afweren en aanvallen. Aan het eind van de les mocht Luchiano even sparren met Ivonne. Hij beperkte zich vooral tot blocken. "Die juffrouw is snel!", was Luchiano's commentaar, "Ik had gewoon geen tijd om te attacken."

3.

Zoals bekend is Luchiano geen goede eter. Toen we terugkwamen van de karateles maakte Lucy een boterham met gesmolten kaas voor hem klaar. Hij had hem in een oogwenk op. "Ik wil er nog een, ik heb zo'n honger", zei hij. Ook de tweede boterham was zo op.

Kennelijk is fysieke arbeid beter voor de eetlust dan televisie, gameboy en computer. Maar waarom heb ik dan zo vaak honger?

February 3, 2006

Februari 2006 Stelling #1

Hoe toepasselijk, een stelling om het ijs te breken: "Naarmate mensen langer ergens zijn gaan zij steeds meer hun eigen gang. Ze worden ook ongehoorzamer."

Feitelijk is dit geen stelling maar een pure waarheid. De laatste twee keer heb ik de volgende stelling toegevoegd: "Deze checkbox s.v.p. altijd aanklikken. (Doen hoor!)" De eerste keer haalde deze stelling 38 stemmen terwijl de nummer één er 39 had. En kijk nu eens. Een maand later zit er niet meer dan een schamele vierde plaats in met slechts 20 stemmen.

Duidelijker kan het verval en de decadentie van onze beschaving niet aangetoond worden. Met een enigszins bittere smaak in de mond volgt hier derhalve de evaluatie van de uitslag.

Winnaars van de Januari-Poll zijn de concrete stellingen. Folders van politieke partijen worden als reclame-materiaal gezien (29) en na een vakantie begint men beter niet op een maandag (23).

Filosofische stellingen zijn aanzienlijk minder populair. Of het goede de vijand is van het beste en iets niet vertellen gelijk staat aan liegen heeft kennelijk minder impact dan reclame-materiaal en vakantie.

Dan is daar de kwestie van de humor. Door 15 mensen wordt aangegeven dat mannen grappiger zijn dan vrouwen. Door 14 dat vrouwen niet grappiger zijn dan mannen. 15+14=29. In totaal vinden 29 personen, evenveel als de nummer één stelling, dat vrouwen op zijn minst niet grappiger zijn dan mannen. Een overweldigende meerderheid. Daar doet zelfs dit commentaar niets aan af: "tsssk, ik ben veeeel grappiger dan alle mannen die ik ken!" Immers, wie er grappig is maken wij anderen wel uit, hehehe.

Kinderen worden grappiger gevonden dan volwassenen. Het onderzoek laat in het midden of het vooral kinderen van het mannelijk geslacht zijn die voor deze score gezorgd hebben.

Poll December 2005

(klik voor groter)

Vanwege de burgelijke ongehoorzaamheid van de stemmers zijn in de eerste poll van februari de checkboxes vervangen door radiobuttons. Belangrijker dan deze technische aanpassing is het thema.

Iedereen kent inmiddels Taida Pasic, de 18-jarige VWO-leerling uit Kosovo die uitgezet dreigt te worden. Uit Nederland, door minister Verdonk. Een loodzware strijd voor Taida, immers minister Verdonk is zo ontzettend consequent dat zij, mochten gegevens daar aanleiding toe geven, zelfs niet schroomt zichzelf uit te zetten. Regels zijn regels!

Inmiddels hoeft Taida haar uitzetting gelukkig niet meer als een crimineel in de gevangenis af te wachten. Als ik het goed begrepen heb mag zij nu zelfs haar school in Nederland afmaken. In die zin komt de poll wat laat. Toch zet ik hem online, om een indruk te krijgen hoe men over deze kwestie denkt. Het is nog steeds mogelijk om de petitie voor Taida te tekenen. Ik heb dat wel gedaan.

De poll staat in de linkerkolom, maar niet meer onder het klokje. Het klokje is namelijk weg.

February 2, 2006

Catch as Catch Can, Voetballen en Diarree

Vroeger keek ik wel eens naar het WWF-Circus met sterworstelaar Hulk Hogan. Gespierde mannen gingen elkaar paarsgewijs te lijf. Het was een groot toneelstuk. Juist vanwege het toneelaspect vinden sommigen het drie keer niks. Deze sommigen ontbreekt het gewoon aan fantasie.

Immers, is niet alles een groot toneelstuk? James Bond komt op het witte doek ook altijd als winnaar uit de strijd. Vroeger bij WWF en nu bij WWE is het niet anders. Er wordt ingespeeld op de smaak van het publiek. Na eerst vernederd te worden door de bad guys slepen de goeden aan het eind de overwinning uit het vuur.

Daar komt bij dat deze vorm van worstelen wel degelijk topsport is. Ooit las ik in de Panorama dat een aantal Nederlandse worstelaars eens mee mocht trainen. Huilend als kleine kinderen zijn ze afgedropen. Het gaat er bijzonder hard aan toe.

Na het eten spelen Luchiano (8) en ik vaak een partijtje voetbal in de woonkamer. Wie het eerst vijf doelpunten maakt heeft gewonnen. Maandag en dinsdag was hij goed op dreef en maakte mij in. Hij begon zowaar al praatjes te krijgen. "Ik ben gewoon de beste! Papa, heb je zin om weer met mij te voetballen? To get defeated, hahaha."

Volgens de wetten van Catch as Catch Can was het tijd dat Luchiano even in een dalletje moest terechtkomen. Bovendien had mijn persoonlijke ego behoefte aan een succesje. Woensdagavond won ik derhalve met 5-1. Luchiano wilde meteen een revanche en had tranen in zijn ogen.

"Je huilt", zei ik tegen hem, "je moet wel tegen je verlies kunnen."
"Ik huil niet, mijn ogen doen vanzelf zo", snikte Luchiano. Hij vertrok naar zijn slaapkamer en trok het laken over zich heen.

Na een minuut of 20 zocht ik hem op en gingen we lezen. Na het lezen volgde het verplichte onderdeel kietelen. Inmiddels was Luchiano er alweer helemaal bovenop. Hij vertelde over zijn belevenissen op school die dag. Ik vroeg hem of Nathan al beter was.

Luchiano: "Ja, hij is weer beter. Hij had salmonella."
CasaSpider: "Salmonella? Dus hij had diarree..."
Luchiano: "Ja, hij moet heel vaak naar de WC."

Om te besluiten met: "Papa, ken jij een jazz-lady die heet Salmonella Fitzgerald?"

February 1, 2006

Alles went (ik wist het)

Om deze post goed te kunnen begrijpen is het belangrijk eerst Even stoom afblazen gelezen te hebben. Er was een foutje gemaakt met de verblijfsvergunning van Luchiano (8) en of wij een week later maar terug wilden komen.

Voor de zekerheid gingen we niet één week maar twee weken later. Om iets over half acht arriveerden Lucy en ik bij het Postkantoor, afdeling Immigratie. Tot mijn verbazing was het minder druk dan twee weken geleden. Er staat een rijtje van ongeveer 14 stoelen en daar was nog plaats.

We hadden twee kranten bij ons, een Vigilante en een Extra, om de wachttijd door te komen. Officieel gaat het loket om acht uur open maar vandaag was dat iets later, kwart over acht.

Om tien voor negen waren wij aan de beurt. Ik overhandigde de aanvraag voor Luchiano's vergunning. De vrouwelijke beambte toetste wat dingen in op de computer en liep naar de kast met vergunningen. Van tevoren had ik tegen Lucy gezegd dat ik ons 20% kans gaf.

We zagen de dame weglopen van de kast met vergunningen, maar wel zonder vergunning. Bij het loket aangekomen deelde ze mede dat de vergunning al wel door de Gezaghebber was getekend maar nog niet op de betreffende lokatie was gearriveerd. Of we vrijdag terug wilden komen.

Ik had al besloten dat kwaad worden geen zin heeft en antwoordde dat ik dan wel vrijdag over twee weken terug zou komen. "Of beter nog, kunt u mij bellen als de vergunning aangekomen is?" Tot mijn verbazing honoreerde de dame mijn verzoek. Het is altijd afwachten of ze inderdaad bellen, maar het wekte in ieder geval de schijn. Voor de zekerheid vroeg ik haar telefoonnummer.

Nog steeds geen vergunning voor Luchiano dus. En het mooie, nou ja mooie, is dat deze vergunning al in augustus van dit jaar verloopt.

We zijn maar verse vis en garnalen gaan kopen bij de Venezolaanse barkjes.

Concurreren om aandacht

In de pauze sluipen Luchiano (8) en zijn beste vriend Christopher (8) regelmatig naar de aanpalende kleuterschool, om te overleggen. Daar zit Christophers broertje Emile. Emile is drie of vier jaar oud.

Dinsdag hadden de jongens Yugioh-kaarten meegenomen om te ruilen. Terwijl de zaken werden beklonken bracht Emile een onderwerp te berde. Hij merkt dan wel vreest dat zijn zusje van één jaar meer aandacht krijgt van zijn ouders dan Christopher en hij.

Dat zette Luchiano aan het denken, immers over een paar maanden krijgt hij een broertje of zusje. Thuis sneed hij de kwestie aan bij Lucy. "Ik denk dat jullie dan veel minder attention voor mij hebben."

's Avonds op bed kletsten we er nog een beetje over. Gelukkig zit Luchiano er niet echt mee. "I don't care. Ik ben al groot. I don't need attention."