« May 2002 | Main | July 2002 »

June 2002 Archives

June 3, 2002

WK deel 1: Door de mand gevallen

Een WK zonder Nederland. Wonend op Curacao. Ik had gedacht dat de WK-koorts mij dit jaar links zou laten liggen. Nou, zaterdag had ik koorts. Zoveel dat ik 's avonds niet in staat was naar de housewarming-party van Benno en Noelle te gaan. Jammer. Door meer dan voldoende rust en het niet nuttigen van alcohol was ik 's nachts niet zo moe als anders. De WK-wedstrijden beginnen hier om 01:30 en de laatste eindigt om 09:00 uur. 's Morgens wel te verstaan. Dat kwam nu mooi uit, want zo kon ik grote gedeeltes zien van Paraguay-Zuid Afrika (2-2), Engeland-Zweden (1-1) en Spanje-Slovenie (3-1). Maar daar gaat het nu niet om.

Vanmorgen stond ik om 6 uur op om de tweede helft van Brazilie-Turkije te bekijken. De ruststand was, verrassend, 0-1. Nu is Brazilie na Nederland mijn favoriete voetballand. Vroeger placht ik wel eens te zeggen dat ik eigenlijk een Braziliaan ben, gevangen in het lichaam van een Hollander. Wel, dat is nu over. Ondanks dat Brazilie erg goed speelde, vooral Denilson was een klasse apart, begon ik me steeds meer aan die etterige Brazilianen te ergeren. Turkije bleef zich gentleman-like gedragen. Bij vrije trappen van Turkije, vlakbij de 16-meter, weigerden de Brazilianen de voorgeschreven 9 meter afstand te bewaren. En vervolgens sprintten zij bij het horen van het fluitje als dolle stieren naar de bal. Zij bereikten die ongeveer gelijktijdig met de Turkse schutter. Ha, met mij als scheidsrechter waren er toch zeker al twee Brazilianen van het veld gestuurd.

Het onrecht ging door. Kort voor het einde kreeg Brazilie een volkomen onterechte penalty. Weliswaar gebeurde er wat tussen de Braziliaanse aanvaller en de Turkse verdediger. Ik kan niet beoordelen of het nu wel of niet een overtreding was, maar wel dat het gebeuren zich minstens vijf meter buiten het penalty-gebied afspeelde. Uiteraard landde de Braziliaan pontificaal in het strafschopgebied. De scheidsrechter trapte erin, Brazilie leidde met 2-1 en de Turk mocht met rood vertrekken.

Affijn, je kunt nog zeggen dat de Brazilianen het falen van de leiding professioneel uitbuitten. In de laatste minuut kreeg Brazilie een corner. Rivaldo liep naar de cornervlag en plotseling ging hij onderuit, zijn gezicht met beide handen bedekkend. Het leek erg veel pijn te doen. De commentatoren en ik dachten onmiddellijk dat er iets uit het publiek tegen Rivaldo's hoofd was gegooid. In de herhaling bleek dat een Turkse speler de bal naar Rivaldo had geschoten, okee een beetje hard, expres, maar de bal kwam ver onder Rivaldo's borst terecht. Toch meende deze Super-Mattheus dat hij meteen ter aarde moest storten. En deze wansmakelijke actie had nog resultaat ook, deze Turk mocht eveneens vertrekken.

Nee, Brazilie is door deze wedstrijd voor mij van zijn voetstuk gevallen...

Update Website

Na twee weken werd het tijd, de reguliere CasaSpider Website is ge-update. Onderwerpen in het CasaNews zijn ditmaal het WK-2002, Luchiano klimt, Hoe is het met Karen en Zondag MamboDag. Geen kattenpis!

Dit alles onder het genot van twee, ja slechts twee flesjes Guiness. Tja, alles moest op een beetje christelijke tijd klaar zijn, morgen moet ik er immers om 6 uur uit om de Belgen tegen Japan te zien voetballen.

Southpark Rage

Eigenlijk houd ik niet van rages. Na her en der de door de diverse loggers gecreeerde Southpark figuren te zien, kon ik me toch niet bedwingen. Die krengen lijken meer dan je op het eerste gezicht zou denken. Dus hier is hij dan, de Southpark Spider (heb de film nog geeneens gezien)...

Southpark Spider

Maak je eigen Southpark figuur. Link via www.mijnkopthee.nl.

Succes!

June 4, 2002

WK deel 2: Japanse papegaaien

Ja, ook ik stond vanmorgen vroeg op (6 uur) om de tweede helft van Japan-Belgie te zien. Lucy vond het ook gezellig om te kijken en zo zaten we daar met een kop koffie voor de TV. De eerste helft was in 0-0 geeindigd en een tikkeltje saai volgens de commenatoren. Dat was de tweede helft zeker niet. Ook het scoreverloop was enerverend: 0-1, 1-1, 2-1, 2-2.

Behalve het voetbal viel mij nog iets op. Hoe ziet een Aziaat uit pakweg China, Korea of Japan eruit? Klein, dun, tikkeltje gelig, spleetoogjes en blauwzwart plakhaar. Zo was het toch altijd? Nou, die tijden zijn voorbij. Ok, ze zijn nog steeds klein, dun en gelig met spleetogen. Maar de kapsels zouden in een papegaaienkooi niet misstaan! Wit, blond, rood, groen, alle kleuren van de regenboog zijn te bezichtigen. Vermoedelijk zijn de zeer conventioneel geknipte Belgen hierdoor van slag geraakt.

Nieuw in het assortiment: blonde Japanners!

Op termijn moet dit soort kapsels ook invloed hebben op de eerder genoemde spleetogen. Die hebben Chinezen en Japanners alleen maar omdat ze zoveel op elkaar lijken. De ene Japanner ziet op een afstandje een andere Japanner, knijpt zijn ogen samen en zegt: 'He Suzuki, ben jij het?'. Dat is in ieder geval bij de voetballende Japanners niet meer nodig.

'Die blonde? Oh, dat is Inamoto.'

June 6, 2002

Wim leert Papiamentu

Mijn directe collega Wim Jans heeft op zijn weblog een dynamisch Leer-Papiamentu-Tooltje. Iedere keer als de pagina ververst wordt, staat er een nieuw woordje met de bijbehorende betekenis. Vanmorgen sprak Wim even met Henriette, een Antilliaanse collega. Overigens is Henriette een man, dat geldt hier voor bijna iedereen met een vrouwennaam. Maria, Cecilia, Felicia... allemaal mannen! Het betreft dan wel achternamen, maar toch. Henriette heet Ludwin van voren.

Affijn, Antillianen waarderen het altijd zeer als Nederlanders een beetje hun best doen om in te burgeren. Dit gebeurt namelijk veel te weinig. Terwijl men in Nederland op hoge poten van alle vreemdelingen eist dat zij zich snel aanpassen en de taal leren, komen veruit de meeste Nederlanders op Curacao niet veel verder dan 'ajo' of 'dushi'. Henriette vond het dan ook erg goed van Wim dat hij zich inspande om Papiamentu te leren en dat nog wel wereldwijd op zijn website. 'Mi ta gosabo', zei Henriette tegen Wim, wat zoveel zeggen wil als 'Vind ik leuk van jou'.

Nu is Wim's Papiamentu nog niet perfect, dus hij verstond 'Mi ta gustabo'. Dit betekent 'Ik vind jou leuk', toch een beetje twijfelachtig in de man-man communicatie, zeker op Curacao. Maar nee, Henriette zei het nog een keer en nu verstond Wim 'Mi ta gusabo', zonder 't' dus. Collega Richard en ik kenden beiden het woord 'gusa' niet, dus togen we gedrieen naar Henriette. En hij sprak dus de verlossende woorden 'Mi ta gosabo', waarna alles duidelijk werd. In de belendende kamer werd er door de Helpdesk-medewerkster flink gelachen, toen zij ons hoorde zeggen dat Henriette misschien 'Mi ta gustabo' tegen Wim had gezegd. Neen, dat kan hier echt niet...

June 7, 2002

Dik's Logica

Dik H. is een collega van mij bij SQL Integrator. Zoals zovelen is hij via omscholing in de IT terechtgekomen. Van huis uit is hij wiskundige. Dik kan ook goed schaken. Bovendien houdt hij van wiskundige raadsels en absurde logica. Net als ik. Vanmorgen hadden we het samen met een andere collega, Marlieke, over verleden en tegenwoordige tijd en het exacte gebruik daarvan. Impliceert bijvoorbeeld de zin 'wij woonden samen' dat betrokkenen nu niet meer samenwonen? Wel, dat ging een tijdje door en van het een kwam het ander. Op de buro's in onze kamer stonden drie laptops. Dik's logica luidt nu als volgt: als er drie laptops op de buro's staan, dan staan er logischerwijze ook twee laptops op de buro's. Als die bewering waar is, volgt daaruit dat je ook kunt zeggen: 'Er staat een (1) laptop op de buro's.' Na een (1) komt nul, dus is het (voor Dik) dan nog maar een kleine stap om te concluderen dat er geen laptops op de buro's staan. Logisch, toch?

We gingen door over het getal nul, dat toch wel specifieke eigenschappen heeft. Zo mag je er bijvoorbeeld niet door delen. Marlieke vond dat je eigenlijk ook bij nul moet beginnen te tellen, maar ja dat doet niemand. Nou is dat niet helemaal waar, luister maar...

Iedere zaterdag ga ik met Luchiano van vier in bad. Het jong vindt het prachtig om in het ligbad te glijden. Ik vind dat wat minder, want dan moet ik op de zijkant gaan staan en me aan de spijltjes voor het raam vasthouden. Er dient dus altijd onderhandeld te worden hoevaak Luchiano mag glijden.

CasaSpider: 'Ok jongen, je mag vijf keer glijden.'
Luchiano: 'Nee, zeven keer!'
CasaSpider: 'Nou vooruit, zes keer.'
Luchiano: 'Goed dan.'

Als hij voor de eerste keer in de badkuip glijdt, tel ik braaf: 'En dat was een!'. 'Nee papa', zegt het varken dan, 'dat was nul! We beginnen bij nul.'

En nu bid ik tot alle bestaande en onbestaande Goden dat Luchiano niet op Dik gaat lijken...

June 8, 2002

Nieuwe auto's

Gisteren werd door het leasebedrijf de eerste lichting nieuwe auto's afgeleverd. De mijne zat er niet bij, dat duurt nog wel een paar maanden. Ik heb namelijk wat bijzondere eisen, de belangrijkste zijn een schuifdak, hier moon-/sunroof geheten, en lichtmetalen velgen. Op zich geef ik niet zo om lichtmetaal, wieldoppen kunnen ook heel mooi zijn. Probleem op Curacao is echter dat je die wieldoppen eraf moet halen. Als je dat namelijk niet doet, doet iemand anders dat wel voor jou. Voor vier plastic wieldoppen brengt men het hele eigen risico in rekening, 500 gulden. Een nieuwe auto zonder wieldoppen ziet er echt niet uit, vandaar dat lichtmetaal.

Ter gelegenheid van de aflevering bracht het autoleasebedrijf ook nog wat koud bier mee. Het voornaamste gespreksonderwerp was uiteraard Auto's. De drie mannen van het leasebedrijf mengden zich gezellig onder de IT-ers, op zich al een hele prestatie. Op een bepaald moment liep hun directeur op Wim Jans af, die hij echt niet kende, en vroeg hem: 'Kom jij uit Belgie?'

Nu komt Wim Jans ook echt uit Belgie, die directeur nam toch wel een groot risico, ik bedoel het zal je als Hollander maar gezegd worden! Zie ik zo bleek? Geintje natuurlijk, ik heb niets tegen Belgie, integendeel. 's Avonds zijn we dan ook, samen met Wim en zijn vrouwen, lekkere Leffes en Westmalles gaan drinken op Pleincafe Wilhelmina.

June 9, 2002

Schepen kijken

Dit weekend was er een botenshow, iets van Americas Sail 2002. Vrijdagavond gingen we eens kijken, eerst wat Westmalle Dubbel drinken bij Pleincafe Wilhelmina. Dan zien de scheepjes er gelijk wat interessanter uit. De sfeer was goed in Otrabanda, er waren veel kraampjes en podia waar muziek werd gemaakt. Om een uur of half elf vonden wij het welletjes, Luchiano lag al zowat te slapen. De avond werd afgesloten bij Nancy Snack, alwaar je de lekkerste Lomitu ku Batata (ossenhaas met patat) van Curacao kunt krijgen. Zeker als je de lomito helemaal bedekt met pika (scherp spul) en de batata met knoflooksaus. Een volgende keer meer over Nancy, de attractie.

Zaterdagmiddag togen we opnieuw naar de bootjes. Ditmaal mochten we er ook nog in. Er lag een mooi exemplaar uit Brazilie, de naam is me helaas ontschoten. Al biertjes drinkend wandelden we langs de kade, lekker in het zonnetje. Het laatste schip was van de Nederlandse Marine. Het was niet de Pelikaan van Steefopzee, de broer van Yannah. Maar wel de Hr. Ms. Bloys van Treslong, zo'n naam vergeet je van je leven niet. Dit type schip heeft een helicopter aan boord, maar die was er nu even niet. 'Zeker even boodschappen doen', grapte ik op Seth Gaaikema-nivo. Toen heb ik maar een T-shirt van de Nederlandse Marine aangeschaft.

Uiteindelijk eindigden we bij Pleincafe Wilhelmina. Overigens, voor de lezers die niet bekend zijn met Curacao, er zijn wel degelijk nog meer cafe's op dit eiland! Maar daar werkt dan niet mijn favoriete serveerster, Laura. We zaten lekker aan de Westmalle Triple ditmaal. Toen zag ik mijn huisarts Harry aan een tafeltje zitten. Harry drumt in zijn vrije tijd bij de op Curacao wereldberoemde band Diverse Sauzen, vooral bekend van hun hit Chillen op de Antillen. Nu trad hij op in een gelegenheidsformatie, volgens mij heette het Toon back in August, maar na vier Westmalle Triple sta ik hier niet meer 100% voor in. Wel weet ik nog dat het een driemansgroep was die nummers van Creedence, Jimi Hendrix en dergelijke speelde. En voor een perfect sfeertje zorgde.

Thuisgekomen wilde ik nog wat naar Costa kijken, Lucy zat echter op haar praatstoel dus toen ben ik na een kwartiertje maar het bed ingedoken... :-)

Suffinnetje

Kan het zijn dat Marti de vrouw van Suffie en daarmee dus Suffinnetje is?

Is hij toch niet zo suf!

June 10, 2002

Nancy

Zoals ik zondag al schreef kun je op Curacao de lekkerste Lomitu (ossenhaas) met Batata (patat) krijgen bij Nancy Snack aan de parallelweg van de Santa Rosaweg. De snack dankt zijn naam aan Nancy, de eigenaresse. Nu staat zij eigenlijk nooit meer (?) in haar snack, maar vroeger was zij er altijd. Vroeger waren de openingstijden voor alle snacks van elf uur 's avonds tot een uur of vijf, zes in de morgen. De bezoekers waren uitgeweest en hadden behoorlijk wat bier achter de kiezen. Want juist dan is die combinatie van lomitu, pika, batata en knoflooksaus onweerstaanbaar. Alleen de webmaster van Willemstad.net bestelde consequent erwtensoep.

Nancy, Powered by GatoradeNu gaat het niet om het eten, maar om Nancy. Een heel bijzondere vrouw. Lelijk als de nacht (de tekening flatteert nog enigszins) met een vierkant hoofd en kort zwart haar erop. Ze werkte echter als een paard en had duidelijk de broek aan in de snack. Haar man Fred en een hulpje vlogen in ieder geval voor haar.

Een keer zal ik nooit vergeten. Ik was met ex-collega Cor van D. naar Nancy gegaan, Cor hield er eigenlijk niet zo van, want na zo'n bezoek kreeg hij altijd last van diarree. Zwakke maag zullen we maar zeggen. In die tijd had Nancy altijd een zwart T-shirt aan met de tekst 'Powered by Gatorade'. Nu stond ze met haar (brede) rug naar ons toe. Ze draaide zich om om de bestelling op te nemen en ik zag het gelijk, Nancy is ziek. Het zweet gutste over haar voorhoofd. 'Och, och wat heb ik toch een griep', steunde Nancy. Zij is echter bepaald niet het type om zich ziek te melden. Met haar armen veegde ze het zweet van haar voorhoofd en van onder haar neus, draaide zich om en begon onze ossenhaasjes met haar bezwete handen plat te drukken. Tevens ontsnapten wat rochels. Cor en ik keken elkaar wat angstig aan. We spraken elkaar moed in door te zeggen dat de hete grill de bacterieen wel zou doden.

De lomitu smaakt nog steeds goed bij Nancy, toch mis ik haar persoonlijke aanwezigheid.

June 11, 2002

Zware nacht

Hier zou een leuk stukje kunnen staan, maar het gaat slechts over het WK... Om half drie midden in de nacht stonden Lucy en ik op, om Frankrijk-Denemarken te gaan bekijken. In het begin was het nog spannend, maar al vrij snel bleek de Franse ploeg opvallend onmachtig en wonnen de Denen verdiend met 0-2. Om half vijf kon ik dus even het bed induiken, om daar om zeven uur weer uit te komen. Snel Luchiano douchen en aankleden, collega Nick bracht vanmorgen de kinderen weg en om half acht zaten we weer voor de buis, met een kop koffie.

Duitsland-Kameroen was een spannende wedstrijd. Dissonant was Lopez Nieto, de Spaanse scheidsrechter, die volgens de Argentijnse verslaggever ofwel boos was (ruzie met zijn vrouw) ofwel in het Guiness Book of Records wilde komen, het gevolg was in ieder geval 14 gele en 2 rode kaarten. Volgens diezelfde commentator was het de film van Lopez Nieto, met 22 acteurs uit Duitsland en Kameroen en inderdaad, daar had het veel van weg.

Over de wedstrijd kunnen we kort zijn, Kameroen had in de eerste helft al afstand moeten nemen, maar verzuimde op tragische wijze. De Duitsers sloegen koelbloedig toe en daarmee was het pleit beslecht.

Een ding viel mij wel op, een echte favoriet heb ik niet op dit WK, of het moet Argentinie zijn. Wel weet ik dat ik vroeger een ongelofelijke hekel aan het Duitse voetbal, een nederlaag van een Duitse club vierde ik als een overwinning van een Nederlandse. Beetje negatieve energie geef ik toe. Gedeeltelijk kwam dit doordat Duitsland vroeger superieur was, maar nog meer denk ik door de Duitse voetbalcommentatoren die overliepen van arrogantie.

Het leuke was dan om als een buitenlandse club een doelpunt scoorde tegen een Duitse club, snel over te schakelen naar de Duitse zender. Na die goal was het dan vaak minutenlang stil en dan hoorde je weer, met een sombere monotone stem: 'Mueller'. Dat waren nog eens tijden. Helaas heeft het vermaledijde Poldermodel ook in het voetbal toegeslagen, nivellering van gevoelens is een van de gevolgen.

Toch jammer. Gelukkig heeft (Dominicaanse) Lucy hier nog geen last van, zij stond als een bezetene heen en weer te springen van de spanning en vroeg mij steeds om Duits met haar te praten, ja het is ongelofelijk maar zij is voor Duitsland!

Het belooft nog een mooi WK te worden...

Update CasaSpider Website

Een dag later, maar daar is hij dan weer: de CasaSpider update! Ditmaal zijn de onderwerpen Nieuwe auto's, Curacao Sail 2002, WK 2002 en Feyenoord. Met name veel foto's van Sail 2002, zeilboten, Belgisch Bier en bandjes. Komt dat zien!

Klik op het CasaNews of ga gelijk door naar de ChicaPoll (alleen als u van mooie dames houdt)...

June 12, 2002

Service bij UTS

Vandaag kreeg ik een zogenaamd Dwangschrift in de brievenbus, iets van de Belastingen, afgeleverd door een heuse Deurwaarder. Dat is niet zo leuk. Uiteraard wilde ik reageren, maar er stonden nergens contactgegevens op het Dwangschrift, niet van de Ontvanger en niet van de Deurwaarder.

Maar ja, de telefoonmaatschappij UTS levert een heuse consumentenservice waar je met telefoonnummer 121 andere telefoonnummers kunt opvragen. Eerst moet je een taal kiezen, 1 voor Papiamentu, 2 voor Engels en 3 voor Nederlands. Ik koos 3. Vervolgens werd ik in de wacht gezet, tweemaal meldde een stem tussen de muziekjes door dat ik nog vier minuten moest wachten en tweemaal dat ik nog twee minuten moest wachten. Zo'n twaalf minuten later kon ik eindelijk het nummer van de Ontvanger vragen. Helaas was ik door de consternatie vergeten om het nummer van de Deurwaarder ook te vragen. Opnieuw bellen dus. In een vlaag van slimmigheid koos ik ditmaal optie 1, Papiamentu. En wat schetst mijn verbazing, ik werd meteen geholpen. Helaas kon de telefoniste mij toch niet echt helpen, want Deurwaarder Edsel A. Henriquez was onbekend in haar systeem. Zij raadde mij aan om nogmaals te bellen en dan een andere optie te nemen. Ik vroeg haar wat het verschil dan was. 'Daar zit een andere mevrouw met een andere computer.' Tegen zoveel logica kon ik niet op, dus ik belde weer 121, optie 1 voor Papiamentu en dan optie 3 voor bepaalde services. Meteen kreeg ik een andere dame aan de lijn, maar ook zij kon mij uiteindelijk niet helpen.

Inmiddels had ik http://www.whitepages.an voor mijn neus staan en tikte 'Henriquez' in. Op de resultaten liet ik een Ctrl-F los met als zoekargument 'Edsel'. En zowaar, er bestond er een. Ik belde het nummer, een vrouw nam op. Edsel was aan het werk en ja, hij was deurwaarder. Tevens gaf zij mij het nummer van zijn cellular. En even later hadden we contact. Als extra service gaf Edsel me een beter nummer van de Ontvanger. Het nummer dat ik van UTS gekregen had werd namelijk consequent niet opgenomen.

Mocht het ooit nog slechter gaan met de ICT-sector, kan ik wellicht solliciteren als telefoonnummeropzoeker. Indien er tenminste behoefte is om deze service daadwerkelijk te leveren.

June 13, 2002

Belastingperikelen (1)

Ik heb gisteren dus een dwangschrift (heet dat in gewoon Nederlands niet dwangbevel?) gekregen om zogeheten Gebruikersbelasting te betalen voor een pand waar ik in 1995/1996 zes maanden in gewoond heb. Helaas word ik aangeslagen voor de periode 1994-1999, dat lijkt wat overdone. Dus moest ik een bezwaarschrift schrijven en dit indienen bij de Ontvanger. Om tien uur ging ik op weg.

Mevrouw Kelders van de Ontvanger had me gezegd dat ik de formulieren bij de Balie kon laten stempelen en achterlaten, maar ik kon ze ook aan haar geven. Dat laatste leek mij de safere optie. Ik sloot aan in de rij bij de Balie. Feitelijk waren er twee dames die de rijen bedienden, toch stond iedereen in de linkerrij. De man voor mij vroeg mij om zijn plaats even bezet te houden en liep naar de baliemedewerkster van de (lege) rechterrij. En hij werd zo geholpen. Dat leek mij ook wel wat, dus ik begon op charmante wijze oogcontact met de ietwat gezette medewerkster te maken. Zonder enig resultaat. Toen deed ik er wat armbewegingen bij, om aan te geven dat ik graag even in haar rij wilde staan. Geen enkele reactie. Nou ja, toen trok ik de stoute schoenen maar aan en liep op haar af. De communicatie verliep wat stroef, het leek wel of ik tegen een robot praatte. Op het moment dat ik al had gegroet en begonnen was mijn probleem uit te leggen, zei madam 'Bon dia'. Affijn, ik moest dus eigenlijk mijn bezwaarschriften daar laten stempelen, maar wilde liever direct met mevrouw Kelders spreken. Uiteindelijk belde de baliemedewerkster mevrouw Kelders, helaas zij was er niet. Of ik even wilde wachten. 'Nou, hoe lang gaat dat dan duren', vroeg ik, 'en waar is mevrouw Kelders dan?'.
'Ze is wel in het gebouw, maar niet op haar plaats. Gaat u maar op die bank zitten', zei de baliemedewerkster.
'O ja, en wie komt mij daar dan straks halen?', deed ik snugger.
'Mevrouw Kelders, want ik heb een bericht achtergelaten dat u hier zit', zei de baliemedewerkster.

Ik geloofde er niets van, maar ging toch zitten. Na vijf minuten ging de telefoon, het was Ino met een probleempje bij SPU. Tijdens dit gesprek ging er een deur open, er kwam een vrouw uit en zij riep: 'Meneer Nijhuis?'. Dat was snel!
Mevrouw Kelders hielp mij verder op voortreffelijke wijze, zij haalde de stempels voor mij (anders had ik weer anderhalf uur in de rij kunnen gaan staan) en zorgde voor een bewijs van uitstel, ook gestempeld. In minder dan een half uur stond ik weer buiten. Geloof mij maar dat dat knap is, want het kan hier heel anders lopen bij de belastingdienst...

June 14, 2002

Hectische tijden

Het is een beetje druk de afgelopen dagen. Gisteren hadden we na het werk een borrel bij SQL Integrator. Ja, druk he? Nou, toch wel, want Ilona, de dochter van Verina van Diamond Piet zou om 18:05 op Curacao landen. En de borrel zou om 17:00 uur beginnen. Een borrel behoort altijd een reden te hebben, ditmaal was het het afscheid van zowel Ralph als van de stagiaires Bas en Wiart. Helaas meenden de stagiaires eerst nog een presentatie te moeten geven van wat zij zoal gepresteerd hadden. Dat zal wel bijzonder veel zijn geweest, want de presentatie liep aardig uit. Pas om 17:30 of daaromtrent konden de eerste blikjes Amstel geopend worden.

In de tussentijd keek ik op het Curinta Flightschedule hoe het stond met de KL785. Wat een geluk, hij had vertraging tot 18:40. En tot mijn grote vreugde even later zelfs tot 19:15. Nu hoefden we pas om iets over zevenen richting Hato Airport te vertrekken. Voor Ilona was de vertraging natuurlijk minder leuk. Na een bord Kentucky Fried Chicken was die ellende echter snel vergeten. Op dit moment heeft de KLM trouwens al vertraging tot 19:50, dus ze heeft eigenlijk nog geluk gehad.

De tandarts, houdt het dan nooit op? Neen, een van mijn kiezen deed een beetje pijn bij het kauwen. Aangezien ik binnenkort op vakantie ga, wil ik niet het risico lopen dat een verborgen wortelkanaalontsteking juist dan de kop opsteekt. Tevens wilde ik van tandarts wisselen, gezien de ervaringen dit jaar (zie de Archives). Supercommentator Henk Rook wees mij op het bestaan van Valentina Engelhardt, hij had goede ervaringen met haar, dus daar wilde ik naartoe. Helaas kon ik geen afspraak maken, maar moest gewoon tussen acht en tien uur daar op mijn beurt gaan wachten. U raadt het al, om 10 uur was het zover. Gelukkig is de kies op zich goed, dus er is geen verdere behandeling nodig, nou ja, de mondhygieniste mag een paar honderd gram tandsteen verwijderen.

En last but not least, het ging immers om drukte, zit ik nu op een filetransfer te wachten van Barber naar Otrabanda. Het betreft slechts 15 Megabyte, maar we hebben hier nog geen ADSL, helaas. Dit in het kader van een upgrade van al onze servers naar Windows2000 bij Aqualectra Distribution. Dat betekent nog veel meer werk voor het weekend.

June 15, 2002

Windows 2000

Gisterenavond zijn de voorbereidingen getroffen voor de migratie van Windows/NT naar Windows/2000 Server bij Aqualectra Distribution. Collega Guillermo Mamatoto en ik zijn verantwoordelijk voor de databases. We moesten een nieuwe server voor het filiaal Barber inrichten. Tevens is Oracle nu ge-upgrade naar versie 8.1.7.3. Vanmorgen om tien uur zou een team in Barber (+/- 30 kilometer ten westen van Willemstad) aanwezig zijn. En wij hier in Otrabanda om te testen of alles nog werkt. Wel, we lopen nu al op de planning achter, het is bijna elf uur en het testteam zit nog hier in plaats van in Barber.

Onze test vindt dus waarschijnlijk pas na twaalven plaats. En het betreft pas de eerste test. Dat belooft nog wat...

Prijs gewonnen

Met prijsvragen, weddenschappen en wat dies meer zij heb ik altijd pech. Toch ben ik best vaak goedgemutst. Dat heeft te maken met de Harmonie in de Wereld. Ditmaal heb ik echter dubbel pech. Op Spockspot regent het tegenwoordig prijsvragen, zelfs is het fenomeen GastLog Wedstrijd geintroduceerd door T-Jo.

Door meer geluk dan wijsheid (ik was toevallig de eerste die reageerde) heb ik die wedstrijd gewonnen, jazeker! Waarom dan dubbel pech vraagt u zich af? Wel, dan heb ik eindelijk eens een keer gewonnen, kan ik mijn prijs (biertje op de weblogmeeting) niet ophalen. De kosten wegen duidelijk niet tegen de baten op.

Eigenlijk is het zelfs driedubbele pech, want die meeting had ik ook wel willen meemaken. Ben benieuwd naar de verslagen en foto's.

P.S. en op de valreep. Over quizzen en prijzen gesproken, op CuraBelgica kunt u Hoegaerden Bier winnen. Laat die kans niet aan uw neus voorbijgaan!

June 16, 2002

Windows Upgrade (2)

Vrijdagavond begonnen, gisteren drie uurtjes gewerkt en nu alweer bijna vier uur hier, bij Aqualectra Distribution. Het einde is nog niet in zicht. Feitelijk zitten we straks in een zogenaamde Mixed-Zone, met zowel NT- als Windows/2000 Servers. Dat heeft nogal merkwaardige effecten op de permissies. Merkwaardig is niet hetzelfde als plezierig in deze context.

Wel plezierig is dat collega Wim nu ook mijn buurman is. Nadat wij (Lucy, Luchiano en Ilona) om een uur of negen terugkwamen van Pleincafe Wilhelmina met een grote Kaas/Pepperoni-pizza, was bij de buren de housewarming-party al begonnen. Snel dus de pizza naar binnengewerkt en op naar het feest. Er waren niet zoveel mensen, toch was het een bijzonder heftige party. Laten we zeggen dat het huis goed is ingezegend...

June 18, 2002

Verslapen

Vanmorgen heb ik mij een (klein beetje) verslapen. Dat is vreemd, want dat doe ik bijna nooit. Er zijn twee groepen mensen: tijdmensen en plaatsmensen. De plaatsmensen weten altijd de weg, naar de auto, naar een kroeg/museum etc. De tijdmensen weten altijd hoe laat het is. Wel, ik ben een tijdmens.

Om half vier vanochtend stond ik op om de tweede helft van Japan-Turkije (0-1) te bekijken. Om iets voor half vijf lag ik er weer in. De wekker op mijn horloge had ik op zeven uur gezet. Om twee minuten voor zeven werd ik, tijdmens als ik ben, wakker en zette de wekker snel naar kwart over zeven. Heerlijk lag ik te dromen. Op een bepaald moment voelde ik in mijn droom dat het toch wat langer begon te duren. Ik schonk er geen aandacht aan. Nog even later wist ik het wel zeker, dit kon niet waar zijn. Ik pakte mijn horloge en het was reeds 7:35 uur!

Ik ben maar snel opgestaan.

June 19, 2002

Sperciebonen met mosterd

Via allerlei zijsprongen, waar ik u verder niet mee zal vermoeien, kwam het volgende verhaal bij mij bovendrijven. Een ex-collega van mij houdt niet van sperciebonen. Toen hij trouwde kwamen er op een zeker moment, zoals het in een goede Hollandse Keuken betaamt, toch sperciebonen op tafel. Mijn collega was toen nog erg verliefd op zijn vrouw. Hij durfde haar daarom niet te vertellen dat hij helemaal niet van sperciebonen hield, ofschoon dat wel het allervieste voedsel was wat hij zich kon voorstellen. En dus at hij de sperciebonen op. Om de vieze smaak weg te nemen, bedekte hij de bonen met een dikke laag mosterd.

Regelmatig stonden er sperciebonen op het menu en iedere keer at de arme man ze op, doordrenkt in mosterd. Jaren later was er een feestelijke gebeurtenis. De vrouw wilde eens lekker koken voor haar man en vroeg hem wat zij moest maken. 'Ah, dat weet ik niet', zei de man. 'Ok, dan maak ik lekker sperciebonen voor je', zei de vrouw. 'Het is nu of nooit', dacht de man en hij zei: 'Nee, alsjeblieft niet, ik hou helemaal niet van sperciebonen!'.
'Hoe kan dat nou?', zei de vrouw, 'dat is je lievelingskostje toch, sperciebonen met mosterd...'
'Ja, die mosterd smeer ik er juist op omdat ik het anders niet door mijn keel krijg!', antwoordde de man.

En daarmee was vele jaren later een misverstand toch nog uit de weg geruimd.

Helpdesk

Afgelopen weekend zijn we bij Aqualectra Distribution gemigreerd van Windows/NT naar Windows/2000. Dat was nog een hele klus. En tot de dag van vandaag regent het dan ook problemen. Op het bijkantoor in Barber had men ook een probleem. Normaliter wordt de eerste lijn afgevangen door onze Helpdesk. Aangezien de Helpdesk overbelast dreigde te raken, dienden andere medewerkers waaronder ikzelf, in te springen.

Is het u wel eens opgevallen dat over andere banen vaak gedacht wordt 'ach, dat is niet zo moeilijk, dat zou ik er zo bij kunnen doen'. Zo'n idee heb ik bijvoorbeeld over Personeelswerk. En over de Helpdesk dacht ik ook een beetje zo. Dat is nu wel anders geworden. Het directe contact met een gebruiker is toch minder gemakkelijk dan interfacen met een Unix-machine. Ik moest er achterkomen of de PC van een medewerkster in Barber onder Windows95 of Windows2000 draaide. Nu is het zo dat de Windows2000 PC's zwarte Dell's zijn en de Windows95 PC's grijze Compaq's. Dat leek niet al te moeilijk. Mevrouw had een zwarte PC en draaide dus onder Windows2000.

Na een tijdje leek het er echter steeds meer op dat zij toch een Windows95 PC had. Ik snapte er niets van. Nogmaals vroeg ik: 'Heeft u echt een zwarte PC?'. En de mevrouw antwoordde: 'Ja hoor, de computer is zwart. Maar de kast is grijs.'
Wat bleek, de monitor was zwart en de systeemkast grijs en dus een Compaq met Windows95.

Achteraf bedacht ik dat ik gewoon had moeten vragen of de desktop groen of blauw was. Alhoewel, als deze mevrouw een wallpaper van de zee had geinstalleerd, zou ze ongetwijfeld zeggen dat ze een zwarte computer met een blauwe desktop heeft...

Bachata

Los caminos de la vida... es dificil caminarlos...

June 20, 2002

Verbazingwekkend

In de Telegraaf stonden twee voor mij opmerkelijke koppen. De eerste ging over een persoon die in 1999 zijn buurman voor de ogen van diens gezin heeft doorzeefd met kogels. Na slechts twee jaar gevangenschap was hij weer vrij. En nu wil hij een schadevergoeding voor zaken die zijn overleden buurman destijds kapot heeft gemaakt aan een schutting. Over die schutting ging de ruzie namelijk. Dit vond ik opmerkelijk, maar niet verbazingwekkend. Rechtspraak (er is overigens nog geen uitspraak gedaan) in Nederland is vaak te vergelijken met hoe ik een voetbalpool zou moeten invullen. Bedenk eerst wat logisch is en kies dan voor het tegenovergestelde.

Wel verbazingwekkend vond ik het bericht dat Zigeunerhoofd Petalo voor vijf jaar de cel in moet. Sinds jaar en dag is bekend dat zijn clan onder het mom van messen en scharen slijpen bedrijven afperst. Persoonlijk dacht ik dat dit onder een soort belasting viel, die de betreffende bedrijven moesten betalen. Anders moet de Staat er waarschijnlijk voor opdraaien. Maar nu moet Petalo dus toch waarschijnlijk de nor in. Eerst zien dan geloven (Spong kan nog ten tonele verschijnen), maar toch verbazingwekkend...

Dilemma

Wat moet ik doen? Vanavond hebben we een bedrijfsmeeting (SQL Integrator) met na afloop een borrel. Meestal is de borrel erg leuk en blijf ik hangen. Vannacht wil/moet ik echter om half drie opstaan om Brazilie-Engeland te bekijken. Na twee dagen droogstaan qua voetbal begint het flink te kriebelen.

Dus: wat moet ik doen?

June 21, 2002

Al dat voetbal

Mijn dilemma van gisteren heeft zich voor een gedeelte zelf opgelost. Iets te laat ging ik weg van de borrel. Aangezien ik nog een ongelofelijke honger had (ondanks diverse zeer smakelijke hapjes) begaf ik mij naar Hans en Frietje, de lokale patatzaak. Ik arriveerde om een minuut over half elf. De patatbakster gaf mij echter te kennen dat de zaak zojuist gesloten was. Gelukkig lag er thuis nog een stuk koude kip in de koelkast.

De wekker stond op half drie en wonder boven wonder wist ik mij het bed uit te slepen. Brazilie-Engeland, toch een kraker. Na tien minuten voelde ik me ineens heel moe worden. Dan maar even naar bed, de wekker verzet naar half vier en een klein tukje doen. Logischerwijze ging de wekker om half vier af. Ik lag nog even naar het plafond te staren en besloot toen toch op te staan. In de 55e minuut viel ik binnen in de wedstrijd. Wat een pech! In de eerste helft had Engeland een 1-0 voorsprong genomen. Maar in het begin van de tweede helft (47e en 52e minuut) scoorde Brazilie. Dat had ik dus net gemist. De rest van de wedstrijd was saai. En nu ben ik nog steeds moe.

Toeval, De Index

Meer voor mijzelf dan voor anderen mijn posts over Toeval op een rijtje. Doe er uw voordeel mee!

Bijdragen over het al dan niet bestaan van Toeval blijven zeer welkom...

June 23, 2002

Internet

Generatiekloven, of is het er maar een? Vroeger lachte ik erom. Neen, dat zou mij nooit overkomen, daar was ik te flexibel voor. Deze God zou altijd jong blijven. Nu is dat laatste wel gelukt, ik ben tenslotte nog steeds 29. Maar toch. De techniek ontwikkelt zich steeds sneller, alles wat zojuist uitgevonden is moet alweer veranderen. De kleuters van nu groeien op een heel andere manier op dan de mensen van mijn generatie.

Neem Internet. Ik was bezig met Bulletin Boards, het neusje van de zalm op dat moment. Langzaam groeide het Internet. De verbindingen waren langzaam en ik moest er mee om leren gaan. Mijn zoon Luchiano (4 jaar) heeft daar helemaal geen moeite mee. Hij start de PC op, tikt zelf het password in en start tegenwoordig ook de verbinding naar het Internet op. In zijn belevingswereld is het simpel. Op CD heeft hij een paar spelletjes, maar die kent hij al. Op Internet is veel meer te vinden, dat heeft hij al goed in de gaten. Laatst zat hij een of andere flash-game te spelen, Darts. Er stond een dartboard in een wit Explorer-scherm. Met de muis richtte Luchiano zijn pijlen op het dartboard. Op een bepaald moment miste hij, de pijl bleef hangen in de witte achtergrond. 'Heeeyyyy, ik heb de pijl in Internet geschoten!!!', zei de kleine man. Destructief als kinderen zijn, probeerde hij vervolgens het Internet te vernietigen door het te bestoken met groene pijlen.

Een man waar ik zeker respect voor heb is Gustaaf Leenders van http://wilhelmina.blogspot.com. Een weblog in het seniorenhuis, kom er maar eens op. En waar de jonge(re) webloggers bij bosjes stoppen (Luna, Suffie) of weer beginnen (Vandenb), durf ik er wel een flesje Gorilla op te zetten dat Wilhelmina doorgaat tot hij echt niet meer kan!

Hou jezelf bezig met Google

Juul, bekend deelneemster van allerlei testen, heeft nu zelf een testje ontworpen. Met behulp van Google. Dit is de opdracht:

Zoek op Google op je naam en erachter is, kijk wat er uit komt rollen, post de top 15...

"Peter is"

  • Where Peter is, There is the Church
  • Peter is a Terminally Sad Gear Junkie
  • Peter is used by local authorities, government agencies, Blue Chip companies, retailers, charities ...
  • Peter is co-author (with Louis Rosenfeld) of the best-selling book on the subject
  • Peter is anxious to return to Halifax to begin shooting 17 new episodes the end of May
  • Peter is now pursuing new avenues in his career by composing for dance, theatre and animation
  • Protestant Scholars Agree: Peter is the Rock
  • Peter is now a Visiting Professor of Law
  • 2 Peter is the most difficult. ...
  • Peter is active as a singer, harpsichordist, composer and musicologist
  • 71 Saint Peter is one of the best restaurants in San Jose
  • Peter is currently working on extending the IBM DB2 database product to permit sampling in SQL queries
  • Peter is an editor of the Australasian Journal of Philosophy
  • PETER IS RELEASED FROM PRISON
  • Peter is now producing award-winning children's broadcast programming

Ben ik echt een zojuist vrijgelaten, tot de kerk bekeerde junk? De CasaSpider speelt harp, nu is het afgelopen met die spelletjes!

Andere deelnemers: Uren, Dagen, Nachten.

June 24, 2002

Seaquarium

Wij hebben op Curacao een heus Seaquarium, jazeker. Dat kun je wel zien aan de entreeprijs, die ANG 24,= per persoon bedraagt. Als bezitters van een Mambo-pas mochten wij er overigens gratis in. Leuk voor de zondagmiddag. Wat kun je er allemaal zien, wel, ten eerste een stuk of dertig aquaria met best mooie vissen erin. Sommige zijn erg groot, voor een aquarium. Een grote vis keek wat boos naar de bezoekers, geef hem eens ongelijk. Hij deed dit op dermate afschrikwekkende wijze dat Luchiano zijn hand niet tegen het plexiglas aan durfde te houden. Volwassenen weten dat het plexiglas afdoende bescherming biedt, kinderen nog niet. Toch laten ook volwassenen zich voor de gek houden door plexiglas. Als je er bijvoorbeeld een vloer van maakt, zo'n meter of tien boven een andere vloer, dan durven er ineens niet meer zoveel van die wetende volwassenen overheen te lopen. Terwijl niemand er natuurkundig aan twijfelt dat het plexiglas sterk genoeg is...

We dwalen af. Vissen. Verder zijn in het Seaquarium zeer grote waterschildpadden, zeeleeuwen (1 gezien) en verpleegsterhaaien te bewonderen. Maar daar kwamen wij niet voor. Sinds een paar weken zijn er namelijk ook dolfijnen. Dit is een project van de eigenaar (Dutch Schrier) dat op vele plaatsen, waaronder Curacao weerstand opriep. Dit vanwege het feit dat het gevangenhouden van dolfijnen als misdadig wordt gezien. Tenzij de dolfijn natuurlijk een bank heeft beroofd.

We hebben vier dolfijnen gezien. De tribune voor de shows stond al klaar, maar het schijnt dat de dolfijnen dat nog niet zijn. Het enige kunstje dat ze kunnen is een beetje op hun rug zwemmen. Ik riep nog 'Flipper!', en waar de echte Flipper dan op zijn staart steunend zich achterwaarts beweegt, al 'Prrruuuttttt Tuutttuuuddduuuutt' roepend, daar bleven deze dolfijnen wat glazig naar me kijken. Een hoop werk te doen dus nog.

Na drie kwartier zijn we maar snel naar het aanliggende strand van Mambo Beach vertrokken.

Vier uurtjes

Vier uurtjes kostte mij de update van www.nijhuis.net. Dat is nog eens wat anders dan die paar minuten die nodig zijn voor een postje in blogger. Maar dan heb je ook wat, vooral foto's. Klik voor de foto's van het bezoek aan Curacao Seaquarium, of voor een leuke housewarming van onze Nieuwe Buren. In het CasaNews is het nieuws te vinden, verder verhalen van Tanja en Aimee. Het lijkt verdomme wel een complete krant!

Op de achtergrond het Feyenoord-lied van Lee Towers (niets is sterker dan dat ene woord, F-E-Y-E-N-O-O-R-D), of laat ik mijzelf nu gaan. Ach, in ieder geval is het mijn favoriete website-update-song.

June 25, 2002

Chica de la Semana

Nulsy, La Chica de la SemanaVrijwel iedere zondagmiddag zijn wij op Mambo Beach te vinden. Sinds december 2001 zoekt Lucy dan naar een vrijwilligster voor de rubriek La Chica de la Semana. Als het meezit vindt zij ook nog een Pareja de la Semana. Dat is best knap, want ga er maar aanstaan. Rondkijkend op het strand, de stoute schoenen aantrekkend om een zonaanbidster ervan te overtuigen dat zij een fotoserie voor Internet moet laten maken, door Lucy.

Sommigen weigeren botweg, anderen vragen geld. Er zijn er ook, en niet eens de lelijksten, die vereerd zijn en vragen hoeveel dat kost. Dat zijn de besten. Als zo'n meisje dan heeft ingestemd, moeten vervolgens de foto's nog gemaakt worden. Veelal trekt dit bekijks, welke man kijkt er nu niet graag naar een poserende knappe vrouw.

Eigenlijk houdt Lucy helemaal niet van in de zon lopen. Daarom droeg zij in het begin vaak een petje als zij op zoek was. Daar is zij op een bepaald moment mee gestopt. 'Ja, straks denken die meisjes dat ik lesbisch ben en willen ze met me vechten', aldus Lucy. Nu dus zonder petje. Afgelopen zondag was Nulsy, een vriendin van Merlyn aan de beurt. Klik op de foto om naar Lucy's website te gaan. Voor de niet Spaanstaligen: Chica Semana, daar moet u wezen...

Nog een tip tot besluit: u kunt zelfs een stem uitbrengen, met commentaar, op uw favoriete chica! Leuk he?

June 26, 2002

Hoofdprijs?

Op dinsdagavond kijken wij vaak naar Missie Antarctica. Een afvalrace die plaatsvindt in Zuid-Amerika. Langzaam maar zeker zakt men af naar het zuiden, richting het einddoel, Antarctica dus. Gisteren was de ontknoping. Er waren nog drie kandidaten over, die een reeks vragen moesten beantwoorden. Uiteindelijk won er een, dat is vaak zo. 'Gaaf!!! Geweldig!!! O, wat mooi!!!! Ik weet niet wat ik moet zeggen!!!', zo uitte betrokkene zijn blijdschap.

Toen het Lucy duidelijk werd waarom deze jongeman zo blij was, namelijk dat hij op een bootje naar Antarctica mocht, verslikte zij zich bijna van het lachen. Die prijs wilde zij nog geeneens gratis krijgen. 'Antarctica??? En dat is de prijs? En dat vindt hij leuk, Jezus, als het nou Hawaii was!'. Ik probeerde haar uit te leggen dat Nederlanders het erg mooi vinden om naar dergelijke plekken te gaan en dat dat ook bijzonder duur is. Nou, daar had deze Dominicaanse echt geen begrip voor. Wel, dacht ik nog, straks ziet zij de mooie beelden, dan draait dat weer bij.

Het grappige was echter dat ik bij moest draaien. De prijswinnaar diende per klein bootje naar Antarctica te varen, een reis van vijf dagen over woeste zeeen. Windkracht 9. Na een dag werd hij dus zeeziek. En dat is niet meer overgegaan. Vier dagen kotsen en in een klein bedje liggen op een wiebelende schuit. In het commentaar zei de gelukkige dat hij op dat moment zijn prijs vervloekte. Had Lucy toch gelijk.

Gelukkig werd de ellende later ruimschoots goedgemaakt door het toch geweldige avontuur op de Zuidpool. Helaas werd er niet bericht hoe de terugreis was... Het blijft echter leuk om te zien hoe wij Nederlanders steeds verder op zoek gaan naar natuurbelevenissen. Ofwel door ver te reizen, ofwel door bijvoorbeeld te kamperen. Het laat duidelijk zien hoever je dan afstaat van problemen met de werkelijk primaire behoeftes. En dat is heel mooi.

June 27, 2002

Altijd de klos

Bij Aqualectra Distribution is het lekker werken. Zo worden koffie en thee gratis beschikbaar gesteld. Het keukentje is vlakbij mijn kamer gesitueerd, dus zo'n drie, vier keer per dag loop ik daarnaartoe. Drie schepjes oploskoffie, een schep suiker en... shit, de koffiemelk is weer eens op. Wij gebruiken kleine blikjes Frisian Flag van 160 ml. Zelf ben ik een normale melkgebruiker, maar ja, zegt niet iedereen van zichzelf dat hij normaal is? In mijn geval is dat echt zo. Echt waar.

Dat geldt niet voor mijn collega Renfurm. Voor Oracle-insiders, wij noemen hem runform. Deze man gebruikt tussen de 60 en 70 ml. koffiemelk per keer. Volgens mijn theorie ben ik dan statistisch vaak de klos als het gaat om een nieuw blikje halen en openmaken. Immers, Renfurm giet bijna standaard alles wat er nog in het blik zit in zijn koffie. Het komt bij hem niet zo nauw, dus hij maakt vrijwel nooit een nieuw blik open, om er nog vier of vijf ml. bij te gieten. Neen, dat mag de CasaSpider doen!

Het is een oneerlijke wereld.

June 28, 2002

Yves Cooper en Roadwatch

Sinds december 2001 heeft Curacao zijn eigen Don Quichotte. Bij ons heet hij Yves Cooper. Eind vorig jaar ergerde deze man zich dermate aan het aantal onnodige dodelijke verkeersongevallen, dat hij na ieder verkeersongeval met dodelijke afloop een mars liep van Band'abou naar Band'ariba. In mensentaal van de linker- naar de rechterpunt van Curacao. De mars werd gesponsored en het geld ging naar de stichting Curacao Roadwatch. De medewerkers van Curacao Roadwatch zouden de taak krijgen om verkeersovertredingen als door rood en/of te hard rijden te signaleren. Binnen twee dagen moest de bekeuring in de brievenbus van de overtreder liggen en ook de inning diende snel te geschieden, desnoods met zware sancties.

Het idee is op zich natuurlijk niet slecht, ik heb ook een hekel aan door rood rijders, dat doe ik haast nooit. Ook rijd ik nooit te hard, maar wel veel harder dan hier volgens de regeltjes mag. En dus zit ik er niet op te wachten dat een of andere Roadwatcher mij eens lekker gaat bekeuren. Zoveel verdien ik nu ook weer niet. De ellende van Roadwatch is dat de medewerkers uit een percentage van de ge-inde bekeuringen betaald worden. Volgens Yves Cooper zouden die medewerkers heus geen misbruik maken van het feit dat hoe meer bekeuringen zij uitschrijven, hoe meer er verdiend wordt. Uiteraard niet.

Aanvankelijk zou Roadwatch in maart actief worden, later in april en nog weer later op 1 juli. Er was namelijk veel weerstand, onder anderen van de politie zelf. Wat heeft men vervolgens gedaan, men heeft Yves Cooper tijdelijk ingezet bij Justitie om openstaande boetes in te voeren. Dat vond Yves best, als hij maar op 1 juli mocht beginnen. Al vrij snel werd duidelijk dat het helemaal niet de bedoeling van de overheid was dat Roadwatch daadwerkelijk actief zou worden. En wat deden de slimmeriken? Ze legden Yves Cooper een spreekverbod op!

Ik heb helaas geen foto van Yves Cooper, maar als je die kop ziet, dan begrijp je meteen dat je deze man niet moet tergen met een spreekverbod. De man houdt van spreken in het openbaar, liefst met veel media om zich heen. Het is iemand met een missie, Roadwatch zit in zijn hoofd en dat moet er koste wat kost komen. En dus lapte hij het spreekverbod aan zijn laars. 'Een spreekverbod kunnen zij mij opleggen als ik bij hun in dienst ben, met een salaris en een contract. Ik werk daar gratis en voor niets en zonder contract en dus laat ik mij geen spreekverbod opleggen!', aldus Yves Cooper. En daar zit natuurlijk wel wat in.

De interviewer vroeg aan Yves hoeveel boetes hij nu had ingebracht in het systeem van Justitie. 'Ha!', zei Yves, 'een heleboel, maar die heb ik er allemaal weer uitgeflikkerd. Ik heb ze gewoon gedelete, nu zitten er misschien nog twintig in.' Lachen met die man!

To be continued...

June 29, 2002

Vakantie

Mijn vakantie is begonnen. Met elf uren slapen. Ik was er dus wel aan toe.

Update

Het is nu 15:15 en het stortregent. Dag strand.

June 30, 2002

Finale!

Het is bijna acht uur 's morgens. De eerste helft van een zinderend Brazilie-Duitsland zit erop. Kahn boven wonder is het nog 0-0. Het is een vreemde finale, in die zin dat ik voor het eerst in mijn leven voor Duitsland ben en tegen Brazilie. Dat ik Duitsland op sportgebied steeds beter kan verdragen is een ontwikkeling die reeds lange tijd in gang is gezet. Brazilie was, na Nederland uiteraard, altijd mijn grote favoriet. Dit is echter teniet gedaan door een persoon, de walgelijke Rivaldo. Zolang hij meespeelt mogen ze van mij verliezen. Zometeen meer over de wedstrijd.

Wij hebben de keuze uit twee kanalen om het WK te volgen. Kanaal 8 is TeleCuracao, alwaar de wedstrijden met Engels commentaar worden getoond. Het andere kanaal is nummer 12, Venevision. Deze Venezolaanse zender heeft Spaans commentaar, ik geloof dat het door een Argentijn gedaan wordt. Die weten namelijk meer van voetbal dan de Venezolanen. Prijs je maar gelukkig in Nederland, want hier heeft de reclame ook toegeslagen tijdens voetbalwedstrijden. Bij TeleCuracao lopen er regelmatig banners onderin het beeldscherm. Daar staat dan bijvoorbeeld, terwijl Ronaldo net bezig is met een weergaloze actie: Bo berpłt ta yena? No ta problema! Wat zoveel betekent als 'is uw beerput vol, nou da's geen probleem'. En je zult altijd zien dat de bal zich achter de banner bevindt.

Venevision heeft geen banners, maar daar zijn de commentatoren contractueel verplicht om op gezette tijden wat reclameslogans te roepen. Bij een hoekschop is het ene bedrijf aan de beurt, bij een goal het andere. Bij iedere herhaling moet er reclame gemaakt worden voor Polar, het Venezolaanse nationale bier. Dat gaat dan op hoog volume ongeveer zo: 'Si hay repeticion, si hay Polar!'. Bij iedere herhaling. Aangezien de ijsbeer het merkteken van Polar is, wordt de slogan af en toe afgewisseld met 'Si hay repeticion, si hay oso!' Oso betekent namelijk beer.

Tot zover de achtergronden, we gaan weer kijken...

Brasil!

Brazilie heeft zojuist verdiend Duitsland verslagen met 2-0. Twee goals van Ronaldo, die gun ik het wel. Behalve de goals was een hoogtepunt, althans zeker voor de dames, de moeizame poging van Edmilson om een nieuw shirt aan te trekken. Dat kostte hem toch al gauw vijf minuten. Meteen na de wedstrijd barstte hier het vuurwerk los, Curacao is namelijk een verwoed Brazilie-aanhanger.

Wel, het WK zit erop. In alle pools ben ik nogal onderin geėindigd, zoals ik reeds voorspeld had. En dat was dan meteen mijn enige goede voorspelling.

Om dit Wereldkampioenschap compleet af te sluiten volgt hieronder een overzicht van alle tot nu toe gespeelde WK's. Tot over vier jaar!

2002
Japan
Brazilie-Duitsland 2-0
Brazilie (5)
1998
Frankrijk
Frankrijk-Brazilie 3-0
Frankrijk
1994
USA
Brazilie-Italie 0-0 (strafschoppen)
Brazilie (4)
1990
Italie
Duitsland-Argentinie 1-0
Duitsland (3)
1986
Mexico
Argentinie-Duitsland 3-2
Argentinie (2)
1982
Spanje
Italie-Duitsland 3-1
Italie (3)
1978
Argentinie
Argentinie-Nederland  3-1 (verl.)
Argentinie
1974
Duitsland
Duitsland-Nederland 2-1
Duitsland (2)
1970
Mexico
Brazilie-Italie 4-1
Brazilie (3)
1966
Engeland
Engeland-Duitsland 4-2 (verl.)
Engeland
1962
Chili
Brazilie-Tsjechoslowakije 3-2
Brazilie (2)
1958
Zweden
Brazilie-Zweden 5-2
Brazilie
1954
Zwitserland
Duitsland-Hongarije 3-2
Duitsland
1950
Brazilie
Uruguay-Brazilie 2-1
Uruguay (2)
1938
Frankrijk
Italie-Hongarije 4-2
Italie (2)
1934
Italie
Italie-Tsjechoslowakije 2-1 (verl.)
Italie
1930
Uruguay
Uruguay-Argentinie 4-2
Uruguay

Weblogmeetings

Ik ben jaloers, jawel! In Nederland zoeken de webloggers elkaar steeds vaker op. De ene keer met meer succes dan de andere, maar vooruit. Vandaag vertrekt er een groep bloggers naar Parkpop en een andere groep gaat met zijn achten op een boot, onder aanvoering van Hello Again. En wie weet wat er verder nog ontmoet wordt, zonder logging. Maar dat lijkt welhaast onmogelijk.

Ik heb ook wel eens zin in een meeting. Mijn probleem is dat ik slechts twee medeloggers ken op dit eiland. Mijn buurman en op het werk kamergenoot Wim en mijn andere collega Karin, die overigens vandaag jarig is. Bij deze je eerste felicitatie vanaf een weblog... :-) Leuke mensen, daar niet van, maar het blijft behelpen. Bovendien is het grappige van een meeting dat je juist loggers in het wild ziet, waar je je nog geen voorstelling van had kunnen maken.

Affijn, zometeen maar weer eens richting strand. Zie ik wellicht medelogger Wim op het Happy Hour...

About June 2002

This page contains all entries posted to blogger in June 2002. They are listed from oldest to newest.

May 2002 is the previous archive.

July 2002 is the next archive.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33