« June 2002 | Main | August 2002 »

July 2002 Archives

July 2, 2002

Dia di Bandera

Voluit heet deze dag Dia di Himno i Bandera, wat zoveel zeggen wil als Dag van het Volkslied en de Vlag. Maar het betekent ook een vrije dag. Nu heb ik toch al vakantie, het enige wat ik van deze vrije dag merk is dat de winkels niet open zijn. Jammer. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik vergeten ben wat deze dag ook al weer precies inhoudt. Het heeft ongetwijfeld iets te maken met vrijheid, maar zelfs een snelle scan door Google hielp mij niet verder.

Wellicht is er nog een Antilliaanse lezer die mij verder kan helpen?

De nieuwe Copperfield

Luchiano (4 jaar) wordt de nieuwe David Copperfield. Hij heeft sinds kort de rekenmachine ontdekt. Nu moet ik hem allerlei sommetjes opgeven, zoals 7+6. Dat rekent hij dan uit op de rekenmachine. Al snel bedenkt het jong wat nieuws. Hij verstopt de rekenmachine achter zijn rug, vraagt om een som, buigt zich geniepig over de rekenmachine en komt met het antwoord.

Ik speel het spel eerst mee, maar na drie keer kijk ik snel op de rekenmachine, waar het antwoord nog op staat. Bij de volgende som heeft het varken hier op geanticipeerd en op de clear-toets gedrukt alvorens het antwoord te geven. 'Kijk, ik heb de rekenmachine niet gebruikt', zegt hij er overtuigend bij.

Grappig is dat zo'n kind maar door blijft gaan. Nu nam Luchiano de rekenmachine mee naar een andere stoel, rommelde wat en zei toen tegen mij: 'Papi, nu moet je vragen hoeveel 8+9 is!'. Ik deed wat hij vroeg en na even zogenaamd nadenken antwoordde Luchiano vol trots: '17'.

De stap naar het laten verdwijnen van het Vrijheidsbeeld of andere trucs van de heer Copperfield is niet zo erg groot meer, dunkt mij.

July 3, 2002

Le Funk

Een tijdje terug zaten we naar TeleCuracao te kijken. Het leuke van een kleine gemeenschap als Curacao is dat je al snel veel zogenaamd beroemde mensen tegenkomt. Of het nu minister Martha is bij de zwemles, een Miss of vul maar in. Tevens is het zo dat bescheiden artiesten hier al snel op TV kunnen komen, bij gebrek aan beteren zeg maar. Zo loopt er hier bijna dagelijks een man rond met een grote slang, een python of een boa, om zijn nek. Het is de bedoeling dat touristen met die slang op de foto gaan, voor geld natuurlijk. Luchiano heeft overigens ook zo'n foto, we hadden niet gedacht dat hij dat zou durven. Die gedachte kostte dus een tientje.

Cynthia, La Chica de la SemanaWel, diezelfde slangenman was nu op televisie. Relaxed liet hij zich bij café Iguana interviewen. Zijn artiestennaam is overigens Le Funk. In de jaren tachtig was hij een waar talent op dansgebied, hij is zelfs ergens kampioen in geweest. Heeft vervolgens vele projecten opgestart, ook in de Verenigde Staten. Toch kreeg ik het idee dat zijn eerst zo veelbelovende carriere enigszins in het slop was geraakt.

Wat heeft dit alles met de afbeelding aan de linkerzijde te maken? Welnu, Le Funk heeft in augustus 2001 een videoclip opgenomen met de titel La Playa. Deze clip mochten wij aanschouwen, best kolderiek. La Playa gaat uiteraard over het strand, dansen, mannen en last but not least vrouwen. De motor/auto wordt vervangen door een SeaDo (jetski). Nu kan ik geen gezichten onthouden (elke dag weer schrikken als ik in de spiegel kijk), maar Lucy wel. 'He, dat meisje ken ik!', riep ze uit, 'die ligt vaak net achter ons bij Mambo en ik wilde haar al eens vragen voor La Chica de la Semana!'.

En dat gebeurde dus vorige week. Cynthia, zo heet de danseres, is een sympathieke Nederlandse vrouw die hier sinds anderhalf jaar woont. Ze vertelde dat ze vaak wordt aangesproken door allerlei mensen over haar rol in de videoclip. De clip was dus vorig jaar gemaakt, maar werd nu pas getoond omdat Le Funk wat problemen had om aan zijn financiele verplichtingen te voldoen.

Meer foto's van Cynthia? Ga naar La Chica Merengue en kies voor Chica Semana. Over een week nogmaals foto's van Cynthia, dan samen met haar man Irving.

Kijkcijfers

Dankzij de ontwikkelingen binnen LPF m.b.t. de personen Langendam en Dost, is er in ieder geval één weblog dat daar qua pageviews enorm van profiteert. Het is de site van Jordy Dost, de zoon van die wat gezette man die in een dure, grijze Mercedes al diverse malen (op TV) richting tankstation scheurde. Als direct betrokkene houdt Jordy deze ontwikkelingen vrij nauwgezet en up-to-date bij. Ook Tonie schenkt hier uiteraard aandacht aan.

Jordy's verhalen zijn lezenswaardig, maar zoals Jeronimo terecht opmerkte is er een tendens dat de reacties het amusementsgehalte van de posts gaan overtreffen. En dat geldt hier ook. Jammer is wel dat er enige censuur door Dost Jr. gepleegd wordt.

Nog even over de pageviews, Jordy had op 30 juni nog 227 hits, op 1 juli 576, op 2 juli 2445 en vandaag staat de teller al op 7992! Hmmm, als tien procent van mijn bezoekers op zijn link klikt, is dat toch al gauw goed voor tweeëneenhalve extra hit. Op naar de 8000, Jordy!

De Kunst van het Luisteren

Laatst zag ik een knus programmaatje op BVN met de toepasselijke naam Den nos kas. Dat betekent zoveel als In ons huisje. Ik zal niet uitwijden over de vorm van dit programma, waar op vier vierkante meter een jaren-vijftig decor inelkaar is geflanst, met twee stoelen. Een voor de interviewster, een voor de gast.

Ik viel midden in het programma en had eerst niet door wie nu de gast was. Later bleek dat inderdaad de gast een kartonnetje met aantekeningen bij zich had. Neen, waar het om gaat is het volgende. De gast, Dr. Aishel Isenia genaamd, kwam in dit programma praten over luisteren. Hier ligt natuurlijk al een contradictio in terminis in besloten en dat zou ook blijken.

De man begon zijn betoog nog rustig, maar groeide er helemaal in. 'Het belangrijkste van luisteren is dat je de ander in zijn waarde laat, dat je echt luistert. Dat je niet denkt dat je alles al weet. Dat je de ander niet bombardeert met woorden, neen je moet luisteren!'. Dat hield de goede man zo'n vijftien minuten vol, een heuse monoloog.

De interviewster zei in het begin nog wel eens 'hummhumm, hummhumm', soms ook 'correcto!' en wilde later even echt communiceren. Zij startte met een zin, maar Dr. Aishel Isenia ging onverdroten voort: 'Dus is het belangrijk dat je weet hoe de ander voelt en dat je daar niet overheen dendert!'. De interviewster slikte haar woorden wijselijk weer in.

Even dacht ik een parodie gade te slaan, waarin werd voorgedaan hoe het dus niet moet. Maar daar was het allemaal toch te serieus voor. Ik moest er wel om lachen. Is het niet vaak zo dat de zogenaamde experts op een bepaald gebied er in de prive-sfeer niets van terechtbrengen?

July 5, 2002

Strijd om de Afwas

Lucy heeft een bijzondere manier om iets gedaan te krijgen. Ze zegt dan: 'Zeg een getal'. Als ik dan bijvoorbeeld 10 zeg, zegt zij 11 en vervolgens 'Het hoogste nummer wint, jij moet de afwas doen!'. U zult begrijpen dat ik daar precies één keer ingetrapt ben. Nu ik vakantie heb wordt de strijd om de afwas iedere dag gevoerd. En ik moet zeggen met succes, want zowel gisteren als vandaag heb ik gewonnen! Voor de duidelijkheid: winnen betekent niet afwassen.

Gisteren had ik op een papiertje geschreven dat degene met het laagste cijfer zou winnen. 'Ik zeg 5, wat zeg jij?', vroeg ik Lucy. Zij antwoordde met 6. En mocht dus afwassen. Vandaag wist ik eigenlijk wel dat Lucy 4 zou zeggen, men leert zijn Pappenheimers kennen. Dus schreef ik op het papiertje '4 moet afwassen'. Voor de zekerheid schreef ik op de achterkant nog '6 moet afwassen'. Maar Lucy zei netjes '4'.

Zojuist hoor ik haar echter zeggen dat ze naar Punda gaat, dingen kopen. En dus mag ik toch de afwas doen. Ach, is de lol van het spel vaak niet leuker dan het resultaat? Ja, vaak wel, alleen zullen zeker Italie en Spanje het hier niet mee eens zijn.

July 6, 2002

Belastingperikelen (2)

Een week of drie geleden kreeg ik een heus dwangbevel in mijn brievenbus. Het betrof naheffingen Grondbelasting en Selikor (huisvuil). Maar dan wel m.b.t. een adres waar ik al ruim zes jaar niet meer woon. Ik heb onmiddellijk bezwaar aangetekend bij de Belasingdienst. Mevrouw Kelders, die mij overigens uitstekend hielp, zei dat ik ook bij Selikor zelf nog bezwaar moest indienen. Een gestempeld exemplaar diende ik vervolgens bij de Belastingdienst af te leveren.

Vakantie is de ideale tijd om belastingzaken te regelen, of niet soms. Lucy moest toch naar Punda en ging meteen even met mijn bezwaarschriften naar het Selikor-kantoor. De dienstdoende beambte had echter geen idee waar het over ging. In de praktijk blijkt dat 95% van hun werk bestaat uit het verlenen van uitstel van betalingen. Het innemen van bezwaarschriften valt in de categorie 'dit gaat boven mijn pet'. Uiteindelijk vroeg Lucy of de man dan in ieder geval een stempel wilde zetten, want die heeft het Belastingkantoor nodig. 'Uh, we hebben geen stempel, je moet naar Parera (hoofdkantoor Selikor, Red.) gaan. Die hebben een stempel.'
'Kunt u dan een handtekening plaatsen of iets anders als bewijs dat ik hier geweest ben?', vroeg Lucy nog. 'Kom maandag maar terug', zei de man.

's Middags togen we met het hele gezin naar Parera. Bij de inlichtingenbalie stond een niet onaantrekkelijke jongedame ons te woord. Ook zij wilde echter het bezwaarschrift niet innemen. Zij belde met Aqualectra, het bedrijf dat de Selikorrekeningen maakt, en concludeerde dat ik dus gewoon moest betalen. 'Ja, maar daar wil ik nu juist bezwaar tegen indienen', riep ik uit.
'Oh, maar als ik die brief neem, dan gebeurt er verder niets mee. U moet hem naar het Bestuurscollege brengen', zei de charmante inlichtingenverstrekster.
'Ja zeg, ik dien bezwaar in tegen mijn Selikor-nota en dat doe ik natuurlijk bij Selikor. Kan iemand nu even een stempel zetten?', aldus mijn steeds wanhopiger wordende tegenspel.

'Hmmm, gaat u naar de secretaresse, gang door, naar rechts, eerste deur links'. De jongedame begon genoeg van mij te krijgen. Uiteraard was de kamer die zij had aangewezen leeg, dus gingen wij een kamertje verder. Daar zaten een aantal mensen (stagiaires?), die duidelijk geen idee hadden wat ze in die kamer moesten doen. Met zijn tweeën kwamen ze op ons af. Neen, ze konden ons niet helpen, maar de secretaresse was vlakbij, ze zou zo terugkomen. Doordat wij voor hun raampje bleven wachten, werden de twee stagiaires wat nerveus. Een begon wat heen en weer te drentelen en zocht toch maar een stempel, die hij vervolgens op de balie deponeerde. Vervolgens ging hij weer zitten.

Een wat oudere dame van ongeveer 55 jaar kwam uit de belendende kamer. 'Bent u de secretaresse?', vroeg ik haar meteen. Zij beaamde dit. Wij volgden haar naar haar kamer en ik vroeg of ik bij haar een bezwaarschrift kon indienen. 'Maar natuurlijk!', zei de secretaresse. Ik kon haar wel zoenen. We praatten nog wat met elkaar, terwijl de secretaresse netjes stempels plaatste. Ik bedankte haar uitbundig en we gingen weg. Nog wel even de knappe inlichtingenverstrekster de procedure doorgegeven.

Nu moesten we nog naar de Belastingdienst. Ik vroeg direct naar mevrouw Kelders en even later overhandigde ik de papieren. Dat was maar goed ook, want het uitstel dat ik drie weken geleden schriftelijk van haar had gekregen, was door een foutje nog niet in de computer ingevoerd. En dus was er al een nieuw dwangbevel onderweg. Wel, nu heb ik dus uitstel tot 13 oktober. Als ik voor die tijd niets hoor, moet ik wederom uitstel gaan aanvragen. Dit scenario lijkt mij het meest waarschijnlijke.

July 7, 2002

Proef-Rij-Examen

Jaren, maar dan ook jaren geleden was ik student in Utrecht en besloot rijlessen te nemen. Bruinsma was de rijschook, de heer Mentink mijn leraar. Ik woonde op studentencomplex Van Lieflandlaan, op acht hoog. Om tijd te winnen leek het me beter om de heer Mentink beneden op te wachten en dus spraken we steeds af voor het Studentencafé De Shelter. Daar werkte ik namelijk zowat iedere avond. Beetje vreemd natuurlijk dat de leerling altijd uit de kroeg komt, maar ja.

In die tijd was ik nogal eigenwijs. Gelukkig is dat later wel bijgetrokken. Zelf vond ik dat ik bijzonder goed reed en voor de rest sloeg ik alle raadgevingen van Mentink in de wind. Na een tijdje stopte hij met zijn adviezen. Het examen naderde en tijdens een les vroeg Mentink mij om de auto aan de kant te zetten. 'CasaSpider', zei hij (eigenlijk zei hij mijn voornaam, maar toen wist ik nog niet dat ik later CasaSpider zou heten), 'CasaSpider, jij vat het allemaal wat te licht op. Je rijdt wel goed, maar je kijkt helemaal niet. Daar moet je echt iets aan doen, anders haal je het examen nooit. Ik raad je met klem aan om eens een proefexamen te doen.'

Omdat Mentink het zo serieus vroeg, heb ik me dus aangemeld voor een proefexamen. Ook was ik maar eens begonnen met een beetje kijken. Het proefexamen startte bij Stadion Galgenwaard. Volgens mij was het de oude Bruinsma zelf die het examen afnam. Nerveus was ik niet, ik zou dat varkentje wel even wassen. Bij het wegrijden van het parkeerterrein had ik al bijna een paaltje te pakken, Bruinsma weet dit aan het feit dat ik voor het eerst in die auto zat. We waren op weg. De auto voor mij week naar rechts uit, hij wilde eigenlijk naar een benzinestation aan de linkerkant. Ik interpreteerde zijn naar rechts uitwijken zodanig, dat hij mij voor wilde laten gaan. Dit betekende mijn eerste ingreep.

Op ons gemakje reden we door de Utrechtse straten. Bruinsma zat er relaxed bij. Ik naderde een zijstraat en zag een verkeersbord. Dit bord gaf aan dat je bij rechts afslaan moest uitkijken voor overstekende kinderen. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik echter dat dit bord de officiële rijrichting aangaf, dus dat de weg feitelijk naar rechts afboog. Dat was dus helemaal niet zo, maar ik dacht het wèl. Ongeveer vijf meter voor de afslag kwam ik als een volleerd F1-coureur in actie, remde krachtig, schakelde bliksemsnel terug in zijn twee en sleurde de auto de zijstraat in. Bruinsma hapte naar adem.

Toen hij weer kon praten vroeg hij: 'Waarom deed je dat in Godsnaam?'. Kalm legde ik hem de situatie uit. We kwamen uit op de Kardinaal de Jongweg, een grote weg met veel rotondes. Ik stond netjes voorgesorteerd om de rotonde rechtdoor te nemen. Kijken was inderdaad niet mijn sterke punt. Zo ontging het mij volkomen dat Bruinsma druk aan het communiceren was met de bestuurder aan mijn rechterzijde. Ik lette alleen op het stoplicht, om zo hard mogelijk weg te kunnen rijden. En dat deed ik. Bruinsma's ingewanden traden nu zowat uit, maar ditmaal had hij, wijs geworden door de vorige ervaring, wel de tegenwoordigheid van geest om op de rem te trappen. 'Zag je dan niet dat die man rechts ook rechtdoor wilde en dat hij dat met gebaren duidelijk maakte? En dat wij hem wel voor zouden laten gaan? Nee?' Het lag me op de lippen om te zeggen: 'Rij jij of rij ik', maar ik slikte de woorden in.

Verder werd er weinig gesproken. Teruggekomen bij Stadion Galgenwaard vroeg Bruinsma wie eigenlijk mijn leraar was. 'Mentink', antwoordde ik. 'Hmm, dat is niet eens de slechtste!', mompelde Bruinsma.

Meer Rij-examens

Overigens... het leukste stukje over rij-examens kun je lezen bij Charlotte. Zojuist nog maar eens gelezen.

Meer mensen met leuke verhalen?

July 8, 2002

Druk dagje

Vanmorgen vroeg opgestaan, voor een vakantiedag dan. Eerst met Luchiano naar de dokter. Het jong had wat zweertjes onder zijn neus en zijn lip. Het bleek familie van de streptokokken te zijn. Een antibiotica-kuur moet helpen. Vervolgens naar UTS (telefoonmaatschappij), twee maanden betalen. Naar Hato (vliegveld), bij Aeropostal de tickets voor de vakantie naar Santo Domingo afhalen. Door naar Curoil op Muizenberg om een nieuwe gasfles te bestellen. Tijd voor de tandarts, er was weer eens een vulling uitgevallen. Boodschappen doen bij Centrum. Snel een uurtje naar het strand, even later Lucy en Luchiano ophalen in Otrabanda. Eten kopen bij de afhaalchinees, scheelt weer afwas. Toch afwassen (van afgelopen twee dagen). En zometeen komt collega Mostert (ja, met een t) nog even langs om wat interviews voor het werk af te nemen.

Alleen de kapper had er nog tussendoor gemoeten, maar die is dicht op maandag. We nemen er maar eens een Balashi (Arubaans biertje) op, die zijn namelijk lekkerder dan de lokale Amsteltjes.

July 9, 2002

Countdown

Weest niet bevreesd, er worden geen raketten gelanceerd door de CasaSpider. Wel worden de laatste voorbereidingen getroffen voor onze vakantie naar Santo Domingo, die morgen van start gaat. Lucy en Luchiano zijn geboren in de Dominicaanse Republiek, dus dat levert een heel ander type vakantie op dan als men hier gewoon naar toe gaat. Voordeel is dat we Luchiano meteen bij zijn oma kunnen dumpen. Lucy en ik hebben dan de avonden eens gewoon vrij en voor onszelf. Ook zijn we van plan om er vijf dagen tussenuit te knijpen, waarschijnlijk naar Sosua.

Vorig jaar zijn we ook al naar Santo Domingo geweest, het was toen een nogal hectische vakantie. Geïnteresseerden kunnen hier de belevenissen nog eens nalezen.

Wel, de CasaSpider gaat even op het strand bijkomen van de Balashi's...

Witte nagels

Dit wordt echt de laatste post voor de vakantie. Men moet eens kunnen ophouden. Met opzet gebruik ik niet het woord stoppen, dat is te beladen tegenwoordig. Een van de voorbereidingen die Lucy wilde treffen alvorens op vakantie te gaan, was het in orde brengen van haar nagels. Daar moesten witte kunstnagels opgeplakt worden. Als je dat laat doen kost het al gauw zo'n ANG 75,=. Dat vindt Lucy te duur en daarom deed ze het tot voor kort altijd zelf. Dat is nogal een gedoe, zoals de vrouwen onder u zich wel kunnen voorstellen.

Christal, La Chica de la SemanaWel, vorige week dinsdag waren we op het strand en Lucy zocht zoals gewoonlijk haar Chica de la Semana. En die vond ze in de persoon van Christal. Een 17-jarige schoonheid uit Costa Rica die hier op Curacao woont en uitstekend Nederlands, Papiamentu, Engels en Spaans spreekt. Ze zit op het Peter Stuyvesant College, maar gedurende de vakantie werkt ze. En in haar vrije tijd doet zij, hoe toevallig, aan nagel-onderhoud. Kwam dat even mooi uit.

Lucy maakte een afspraak met haar voor afgelopen vrijdag om zes uur. Luchiano en ik brachten haar naar Christal's huis, het zou een uurtje duren. Dus gingen wij snel naar café De Tropen waar het Happy Hour nog in volle gang was. Krijn zat er ook en dus dronken we daar een paar biertjes. Om een uur of zeven belde Lucy, ik dacht nog 'shit, daar gaat mijn Happy Hour', maar gelukkig meldde zij dat het allemaal wat langer ging duren.

Wat heet, toen wij om kwart voor acht aankwamen waren de dames nog druk bezig. Dat gaf mij de gelegenheid om de foto-albums van Christal eens door te kijken en het moet gezegd, dat zag er spectaculair uit. Christal heeft in het jaar 2001 meegedaan aan de Miss Teen Curacao verkiezingen. Helaas heeft deze zeer sympathieke jongedame niet gewonnen.

Om negen uur waren Lucy's nieuwe nagels geïnstalleerd en konden we naar huis.

Meer foto's van Christal? Ga naar La Chica Merengue en kies voor Chica Semana. En vergeet niet op haar te stemmen!

July 15, 2002

Sosua

Een bericht voor het thuisfront vanaf een zonnige Dominicaanse Republiek. Na vier dagen te hebben doorgebracht in Santo Domingo, zijn we sinds gisteren echt aan de vakantie begonnen. Met een bus van Caribe Tours zijn we naar Sosua gereden, dat betekent een reis van de zuid- naar de noordkant. Verbleven we gisteren nog in het Central Hotel, vandaag zijn we verhuisd naar Don Antonio. In Central wemelde het namelijk nogal van de prostituees. Nu horen we net in Rocky's (waar ik aan het internetten ben) dat Don Antonio nog wat linker is. Ach, we zullen wel zien.

Ook in Santo Domingo zijn we van hotel aan het wisselen. Na zeven maal Tropicana gaan we donderdag naar Pro Ticino, vlakbij El Malecon. Dan weet u dat.

De echte verhalen van de vakantie volgen in de loop van volgende week. Degenen die zo vriendelijk waren om ons een prettige vakantie te wensen, bedanken wij vanuit Sosua hiervoor. En nu gaan we naar het strand... :-)

July 17, 2002

Woensdag in Sosua

Het is alweer onze laatste hele dag in Sosua. Morgen 'reizen' we terug naar Santo Domingo, waar we tot dinsdag zullen verblijven. Sosua is echt een leuk plaatsje. Alleen is het er niet zo druk. De touristen blijven weg. Volgens de Duitse eigenaar van ons hotel komt dat door de Euro. Alle Europeanen denken nu dat alles duurder is geworden. Maar dat is helemaal niet waar. Volgens onze gastheer is alles juist 20% goedkoper, hier althans. Nu is de beste man enigszins paranoide begaafd. Hij voorspelt dat de Duitsers in de winter gaan doorkrijgen dat het hier dus goedkoper is. 'En dan breekt hier de pleuris uit!'

Gisteren heb ik me nog een beetje opgewonden. Dat ging zo. Ons tot dan toe favoriete restaurant PJ's (24 uur open) heeft een actie. Overal worden je bonnen opgedrongen waarmee je een gratis Cuba Libre kunt krijgen bij PJ's. Om kwart voor tien gingen we mede door die actie bij PJ's eten. De serveerster vroeg wat we wilden drinken. Nou, gratis Cuba Libre natuurlijk. Het meisje begon bedenkelijk te kijken en zei tenslotte: 'Hmm, nee dat kan niet, dat kan pas vanaf tien uur!'

Op de bon stond hieromtrent niets vermeld, dus ik overwoog al om de Rijdende Rechter in te schakelen. Omdat het toch al bijna tien uur was, besloten we eerst een Presidente te drinken. Om kwart over tien was het tijd voor het tweede drankje, de Cuba Libre. Nu wist de serveerster te melden dat de gratis Cuba Libre alleen aan de bar verkregen kon worden.

Mijn bloed begon al wat te koken. Lucy zei al dat we de Cuba Libre maar moesten vergeten, maar bij mij was nu toch echt een bitje omgevallen en al moest ik die hele tent opblazen, ik zou mijn gratis Cuba Libre krijgen. Ik bedoel, ik heb er niet om gevraagd dat zij mij een gratis Cuba Libre willen geven, maar als je dan wat weg wilt geven, doe dat dan gewoon!

We aten het eten snel op, betaalden en stoven naar de bar. 'Twee gratis Cuba Libre', bestelde ik. De bardame overlegde met de andere serveerster, of we ook wel daar gegeten hadden. Dat was het geval en dus kregen wij uiteindelijk onze drankjes. Meteen daarna zijn we opgestapt naar La Roca Sports Cafe. Wodka-Red Bull is ook wel lekker...

July 18, 2002

Sin padres mayores

Aldus de titel van een artikel in de Dominicaanse krant Hoy m.b.t. de dood van Doctor Joaquin Balaguer.

Zondag 14 juli is de laatste der padres mayores, Joaquin Balaguer, overleden op 95 jarige leeftijd. De padres mayores zijn de oude leiders van de drie grote partijen in de Dominicaanse Republiek. Balaguer van de PRSC, Juan Bosch (+2001) van de PLD en Jose Francisco Pena Gomez (+1998) van de PRD.

Balaguer was een man met een in de Dominicaanse Republiek grotere impact dan Drees Sr. in Nederland. Jarenlang is dit land gebukt gegaan onder het onmenselijke regime van de tiran Trujillo. Alles was van Trujillo. Bezittingen, maar bijvoorbeeld ook de meisjes. Als Trujillo een leuk meisje zag, dan kon zij maar beter geen nee zeggen. In 1961 is Trujillo in een vuurgevecht op straat doodgeschoten.

De eerste echte president na het Regime was Joaquin Balaguer van de PRSC. Hij heeft vanaf het begin van de jaren zestig tot het midden van de jaren negentig geregeerd, korte tussenpozen uitgezonderd. Gedurende zijn laatste ambstermijn was hij blind, hetgeen tot een klein schandaal leidde.

Balaguer is nooit getrouwd. Er zijn stemmen die beweren dat hij homosexueel was. Maar dat is hier nogal een taboe. Afgelopen zondag is Balaguer dus overleden. Er werden drie dagen van rouw afgekondigd. Het is indrukwekkend te zien wat zijn dood losmaakt bij het volk. Massaal is men aanwezig. En dat al dagen lang. Er wordt gehuild en er zijn vele toespraken. Ook aan Lucy kan ik zien dat zij het moeilijk vindt om naar de beelden te kijken.

Doctor Joaquin Balaguer. Een echte Vader des Vaderlands.

July 25, 2002

Terug van vakantie

Dinsdagavond zijn we teruggekomen uit de Dominicaanse Republiek. Gisteren de hele dag een beetje lui doorgebracht, om uit te rusten. En vanaf vandaag wordt er weer geschreven. Dat is nog een heleboel werk, maar met de nodige Brugal rum gaat het lukken. Gelukkig hoef ik pas volgende week donderdag te beginnen met werken, vind ik toch wel een slim idee van mijzelf: vóór de echte vakantie een week vakantie en erna ook een week vakantie. Van vakantie kun je namelijk aardig moe worden, vandaar.

Genoeg geneuzeld. De CasaSpider gaat aan het werk!

July 26, 2002

Mamajuana

Mamajuana, in ieder geval het lekkerste medicijnIeder land heeft zo zijn eigen gebruiken en eigenaardigheden. Naast de reguliere geneeskunst bestaat er in ieder land ook wel de zogenaamde kruidengeneeskunst. In Nederland hadden we Klazien uit Zalk. Ook in de Dominicaanse Republiek worden aan diverse kruiden bepaalde geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven. Niets bijzonders dus.

Nu houdt men in de Dominicaanse Republiek erg veel van rum. De twee grote merken zijn Brugal en Barceló, een lachwekkend slechte website overigens.

Feiten op zich zeggen niet veel, het is de combinatie die de maaltijd maakt (©asaSpider, 2002). Dus bedachten de Dominicanen Mamajuana. Je stopt kruiden, wortels en andere zaken in een fles en vult die vervolgens met wijn, anijsdrank en/of rum en klaar is je medicijn! Als de fles leeg is, moet hij weer snel worden aangevuld. Anders drogen de kruiden uit. Voor vrijwel ieder probleem is er wel een Mamajuana.

Lucy's vader houdt erg veel van rum. Hij lijdt echter aan wat kwaaltjes waardoor hij van de dokter een drankverbod opgelegd heeft gekregen. Laatst zag Lucy's nicht hem echter een hele fles Mamajuana opdrinken. 'Hé, je mag toch niet drinken van de dokter!', zei ze tegen hem. Waarop Lucy's vader antwoordde: 'Ja, maar ik ben niet aan het drinken, ik neem alleen mijn medicijn!'.

Wij hebben nu ook zo'n fles en ik moet zeggen, twee, drie van die borrels kikkeren je echt op. Dus het werkt. Vroeger was de zogenaamde dropdrank (Mixtura Resolvens) mijn favoriete medicijn. Dropdrank is een hoestdrank met dropsmaak. Maar deze is nu van de eerste plaats verdrongen door Mamajuana.

July 28, 2002

Not Hot

Eerst maar eens het op zich leuk bedoelde idee Is my Blog Hot or Not? weggehaald. Het genereert wel wat hits, maar werkt bijzonder onhandig. Je wordt zowat gedwongen te stemmen en dat leidt ertoe dat je de te beoordelen website al snel een 'een' geeft. Dat is tenminste bij mij gebeurd. Bovendien worden alle aangemelde blogs door elkaar getoond, minimaal verwacht ik toch een splitsing op taal. Wat moet een Amerikaan met een Nederlandstalig blog?

Genoeg gezeurd en de link verwijderd.

Vakantie Santo Domingo 2002

Wie denkt dat ik gisteren niets heb gedaan, die heeft het mis. Wie zich niet laat afschrikken door een lange lap (saaie) tekst met foto's, die kan het verslag van de vakantie in Santo Domingo eens op zijn/haar gemak doorlezen. De meer visueel ingestelden, voornamelijk in Brazilie te vinden, kunnen maarliefst 83 foto's de revue laten passeren.

Veel leesplezier!

July 29, 2002

Kronkel

Zondag waren we een beetje mat, het gevolg van een feestje bij de familie Cuppen ter ere van hun pasgeboren baby Arwin. Niemand had zin om te koken, maar zo tegen half vijf kregen we wel honger. Lucy had zin in een kip van Kentucky Fried Chicken (KFC). Ik ben de beroerdste niet en stapte in de auto om twee Hot&Spicy combo's op te gaan halen. Ik dacht nog ik ben zo terug, want er is daar natuurlijk geen hond.

Toen ik het KFC-terrein opdraaide zag ik tot mijn verbazing al best veel auto's bij de drive-thru. En wat was nu mijn eerste gedachte? Wel verdomme, kan dat stelletje aartsluilakken niet gewoon zelf eten klaarmaken, in plaats van om half vijf alweer met hun auto bij KFC te verschijnen!
Ja, dat ging er door mij heen, vreemd hè?

Nu had ik vrij snel (voor mijn doen) het absurde van de situatie door, maar toch moet ik er af en toe aan denken. Waarom zitten mensen, ik ga er gemakshalve maar vanuit dat ik niet de enige met deze afwijking ben, zo in elkaar?

Ranglijsten

Een van mijn vele fascinaties betreft ranglijsten. En vandaag gaan we het over deze afwijking hebben. Alle ranglijsten doen me wel wat, of het nu ranglijsten in de sport betreft of andere. Het doet er niet toe. Een type ranglijst waar ik al sinds mijn prille jeugd, we praten nu over de late Middeleeuwen, van houd zijn ranglijsten van vrouwen.

Mariela, La Chica de la SemanaAl zie ik maar twee vrouwen, dan geef ik ze een cijfer en rangschik ze. Ik meen dat het in de vierde klas van de lagere school was, dat ik mijn buurvrouw in de schoolbanken deelgenoot maakte van het feit dat zij op mijn ranglijst stond. Evenals alle andere meisjes in de klas. Mijn buurvrouw vond dat drie keer niks, maar was toch nieuwsgierig op welke plaats ze dan stond.

Deze week is Mariëla de Chica de la Semana op de Chica Merengue website. Mariëla komt uit Nederland en ziet er niet slecht uit, zeg nou zelf. Onderaan de fotopagina staat een poll. Men kan stemmen op de chica's. Daar wordt regelmatig gebruik van gemaakt.

Het programma dat ik hiervoor gebruik kan slechts tien entries aan, het is dus enigszins onoverzichtelijk wie van de dames bovenaan staat. Iemand met een ranglijsten-fetish kan hier niet zo goed tegen. Daarom heb ik de zogeheten ChicaPoll Ranglijst in het leven geroepen. Alle dames netjes gesorteerd in één blik. Grote genade, als ik het zo opschrijf lijkt het wel of hier een bijzonder vrouwonvriendelijk persoon spreekt. Bedenk wel, niets is minder waar!

Ga dus snel de foto's van Mariëla bekijken en breng uw stem uit. Dan heb ik ook weer wat te doen.

July 30, 2002

Klagen over de hitte

Ik moet wel lachen als ik zo op de diverse logs zie hoe er geklaagd wordt over het weer in Nederland. Het is nooit goed, dan weer te koud, bijna altijd te nat en nu te heet! Zijn ze daar nu helemaal gek geworden? Maar ik begrijp het wel een beetje. Nederland is niet echt ingericht op heet weer. De stranden zijn, met name bij een hittegolf, voor de meesten moeilijk te bereiken. In 1997 ben ik vanuit Curacao voor vier maanden uitgezonden naar Amsterdam, ik werkte bij de Gemeentebelastingen aldaar. Het was een bloedhete zomer. Mijn collega's steunden en kreunden en zeiden tegen mij: 'Ja, voor jou is het gemakkelijk, jij bent die hitte gewend'.

Nou, dat is dus helemaal niet zo, op Curacao heeft ieder bedrijf of winkel airconditioning. Bij één bedrijf stond die zo koud afgesteld dat alle medewerkers een dikke trui meenamen. Er was zelfs iemand die een straalkacheltje voor zich had staan.

Mijn tip is dan ook, neem voor zover mogelijk nu wat vrije dagen op en geniet van het weer aan het strand. Voordat het onweer losbarst en jullie weer beginnen te klagen over de regen...

July 31, 2002

Enith

Een van de leuke dingen van een kleine gemeenschap als Curacao is dat de kans relatief groot is om zogenaamde beroemdheden tegen te komen. Zo zag ik minister Martha bij de zwemles, mijn dokter is de drummer van de band Diverse Sauzen en de voormalige nummer drie van de Miss Curacao verkiezingen werkt net als ik bij Aqualectra Distribution.

Afgelopen zaterdag bezochten we een feestje en daar zat een beroemdheid, weliswaar uit vroegere tijden, maar toch. Het betreft Enith Brigitha. Ik denk dat veel jonge mensen zelfs haar naam niet kennen, maar dat is geheel ten onrechte. In de jaren zeventig was Enith namelijk onze absolute topper in de zwemsport. Gedurende vele jaren was zij houdster van verscheidene records. Een greep: 50 meter vrije slag (27.03) van 1972 tot 1979, 100 meter vrije slag (56.61) van 1972 tot 1976, 200 meter vrije slag (2.01.15) van 1973 tot 1978, 400 meter vrije slag (4.21.93) in 1975 en de 800 meter vrije slag (8.55.22) ook in 1975. Dat is niet vaak vertoond, dat één zwemster alle records vanaf de 50 meter tot en met de 800 meter in haar bezit heeft gehad. Haar pech was dat zij het moest opnemen tegen Kornelia Ender uit de toenmalige DDR. Inmiddels is officieel bekend geworden dat de DDR-zwemsters vol zaten met doping. Toch wist Enith op de Olympische Spelen van 1976 van Montreal twee bronzen medailles te winnen op de 100 en 200 meter vrij.

Dertien jaar geleden verhuisde Enith samen met haar man en kinderen naar Curacao. Zij geeft hier nu zwemles. Op het feestje heb ik een tijdje met haar gesproken en wat een leuke, sympathieke vrouw is dat toch. Heel terecht dat zij vorig jaar bij de verkiezing van Sportman/-vrouw van het Jaar door Mart Smeets in het zonnetje is gezet.

Wie van u kent Enith Brigitha nog?

About July 2002

This page contains all entries posted to blogger in July 2002. They are listed from oldest to newest.

June 2002 is the previous archive.

August 2002 is the next archive.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33