Laatst zag ik een knus programmaatje op BVN met de toepasselijke naam Den nos kas. Dat betekent zoveel als In ons huisje. Ik zal niet uitwijden over de vorm van dit programma, waar op vier vierkante meter een jaren-vijftig decor inelkaar is geflanst, met twee stoelen. Een voor de interviewster, een voor de gast.
Ik viel midden in het programma en had eerst niet door wie nu de gast was. Later bleek dat inderdaad de gast een kartonnetje met aantekeningen bij zich had. Neen, waar het om gaat is het volgende. De gast, Dr. Aishel Isenia genaamd, kwam in dit programma praten over luisteren. Hier ligt natuurlijk al een contradictio in terminis in besloten en dat zou ook blijken.
De man begon zijn betoog nog rustig, maar groeide er helemaal in. 'Het belangrijkste van luisteren is dat je de ander in zijn waarde laat, dat je echt luistert. Dat je niet denkt dat je alles al weet. Dat je de ander niet bombardeert met woorden, neen je moet luisteren!'. Dat hield de goede man zo'n vijftien minuten vol, een heuse monoloog.
De interviewster zei in het begin nog wel eens 'hummhumm, hummhumm', soms ook 'correcto!' en wilde later even echt communiceren. Zij startte met een zin, maar Dr. Aishel Isenia ging onverdroten voort: 'Dus is het belangrijk dat je weet hoe de ander voelt en dat je daar niet overheen dendert!'. De interviewster slikte haar woorden wijselijk weer in.
Even dacht ik een parodie gade te slaan, waarin werd voorgedaan hoe het dus niet moet. Maar daar was het allemaal toch te serieus voor. Ik moest er wel om lachen. Is het niet vaak zo dat de zogenaamde experts op een bepaald gebied er in de prive-sfeer niets van terechtbrengen?