Main

August 1, 2011

Power Shopping

Waaraan herkent men een Echte Man? Aan zijn voorliefde voor snelle auto's? Dat hij bij de Praxis zo verlekkerd naar "tools" kan kijken? Of dat hij liggend op de bank "Master of the Remote Control" speelt?

01.08.2011: CasaSpider koopt een jas en een vest bij C&A in Den Bosch binnen 40 minuten: Power Shopping! Klik voor groter.Het zijn allemaal pluspunten, maar de echte Echte Man kan gewoon enorm efficiënt winkelen. Nu klinkt enorm efficiënt winkelen an sich een tikkeltje gay, daarom spreken wij liever van Power Shopping, niet te verwarren met Power Shoplifting.

Ik zit dringend verlegen om een nieuwe jas. Stipt om 12:00 uur vertrek ik lopend (sic!) naar het centrum van Den Bosch. De navigatie staat aan, maar gelukkig maak ik niet de fout haar blindelings te volgen. Het programma denkt logischerwijs dat ik met de auto ben en wil me een eind om laten rijden.

Zelfverzekerd loop ik de C&A in, vanuit een ooghoek het bord met de verschillende afdelingen inspecterend. Aha, de mannenafdeling is op de eerste verdieping. Met een paar ferme stappen arriveer ik bij de eerste jassen. Al snel heb ik er drie gepast. Drie is genoeg, de keuze is al gemaakt.

Mijn oog valt op een zwart vest. Laatst was het 's morgens vroeg feitelijk net te koud om zonder jas naar het station te fietsen en net te warm om hem aan te trekken. Als ik bij het koffie-apparaat van Brabant Water sta, komt collega Edy de Schepper aanlopen. Hij heeft een blauw vest aan. "Hé, een vest", roep ik tegen hem. "Ja, dat is handig als het net te koud is om zonder jas op pad te gaan en net te warm met", verklaart Edy zijn keuze voor het vest. "Ik wil ook een vest!", zeg ik.

Nu is het zo ver. Het zwarte vest zit me als gegoten. Ik reken de jas en het vest af en verlaat het pand. Buiten activeer ik de SportsTracker en been terug naar Brabant Water. In totaal heeft de excercitie nog geen veertig minuten geduurd: De 1.19 kilometer terug in 12:52 minuut. Extrapolerend naar een marathon doe ik daar derhalve ongeveer 7.5 uur over.

Het is mooi weer, hoogstwaarschijnlijk heb ik straks op reis naar Rijen noch een jas, noch een vest nodig. Maar de keus is er.

January 13, 2010

Little Dream

Terwijl in Haiti de aarde en hier het Kabinet Balkenende beefde ben ik die nacht aan het dromen. Zoals dat bij dromen vaker het geval is zonder me daarvan bewust te zijn. De plaats van handeling is een supermarkt, de Lidl. Dat is best vreemd want normaal gaan wij altijd naar Albert Heijn of C1000, een enkele keer naar EM-TÉ en echt heel zelden naar de Lidl.

Met vier kleine artikelen sta ik voor de kassa. De caissiere slaat de artikelen aan en presenteert me de rekening: "Dat is 650 euro, meneer." Wat? Dat kan nooit! Ik overtuig de dame dat 650 euro toch wel erg veel is voor vier artikelen die normaliter een euro of zes, zeven bij elkaar kosten.

Zuchtend slaat de caissiere de artikelen nogmaals aan. Nu kost het iets van 70 euro, twee dingen hebben een normale prijs gekregen. Ik begin me wat op te winden, de humor van het gebeuren is steeds moeilijker in te zien. Een man van de Lidl bemoeit zich ermee. Hij kijkt naar de boodschappen, doet wat op de kassa en concludeert: "Aha, ik zie het al. Uw pas is geskimmed."

"Wat? Mijn pas is GESKIMMED? Beste man, is mijn bankpas soms op een of andere manier verbonden met uw kassa? Dit is echt grote onzin, hoor!"

De Lidl-man houdt echter voet bij stuk. Voor mij is het genoeg geweest. Ik zet het mandje met de boodschappen demonstratief op de grond en been de winkel uit met de woorden: "Uw boodschappen zijn Little, uw kassa's zijn Little, uw service is Little en uw medewerkers zijn Little!"

Daar kan de Lidl-man het mee doen. This message has been sponsored by Albert Heijn.

August 16, 2009

Speld

"Niet Amsterdam of Rotterdam, maar Ivo Niehe wordt de Nederlandse kandidaat voor het organiseren van de Olympische Spelen in 2028. Het is voor het eerst dat één enkele persoon de organisatie van het grootste sportevenement ter wereld op zich wil nemen. Staatssecretaris Bussemaker (PvdA) maakte het nieuws bekend." (Bron)

Normaliter citeer ik liever mezelf en dat tot in den treure maar deze moet even onder de aandacht worden gebracht. Updates van De Speld lees ik met plezier en gezien het geringe aantal reacties zijn te weinig mensen op de hoogte van het bestaan.

Wellicht dat de organisatie van een hele krant voor Ben Elker, data-analist te Bilthoven, qua marketing een te grote opgave is? Jammer dat Ivo Niehe voorlopig geen tijd heeft om bij te springen.

May 24, 2007

Een ezel stoot zich in ’t gemeen...

Eigenlijk moet Luchiano (9) op turnen. Hij is tamelijk lenig en niet bang. Toen hij klein was (...) zeg maar een jaar of zes sprong hij al met een salto uit de vensterbank op zijn bed. Nu is hij fanatiek aan het oefenen om op zijn handen te kunnen lopen.

Ongeveer een half jaar geleden wilde Luchiano een kunstje laten zien. We moesten nog naar de supermarkt en hadden haast. Daarom deed hij het kunstje iets te vlug en kwam hardhandig met zijn hoofd op de stenen vloer terecht. Dat herinnert hij zich nog goed, want hij heeft er een aantal weken last van gehad.

Sinds mijn elfde ben ik officieel visueel gehandicapt. Bij een GGD-controle constateerde de arts dat ik bijziend was. Geweldig nieuws voor mij, want nu kreeg ik een bril. In de loop der jaren zijn mijn ogen slechter geworden en momenteel hebben beide ogen een afwijking van ongeveer -5.5. Zich kunnen aanpassen is een van de beste menselijke eigenschappen. Veel dingen kan ik zonder bril en dat begint al bij het wakker worden. Blindelings grijp ik in één keer goed. Ook in het donker de weg in huis vinden gaat me uitstekend af.

24.05.2007: Een ezel stoot zich in 't gemeen geen tweemaal aan dezelfde steen. CasaSpider daarentegen doet dit wel met een salontafel. Klik voor groter.Nu Luchiano zo druk aan het oefenen is om op zijn handen te kunnen lopen heeft hij bedacht dat als hij onverhoopt een keer valt hij beter zacht kan vallen. Liever op vloerbedekking dan op stenen. Een gedeelte van de woonkamer heeft vloerbedekking. Er staan twee banken, een hoektafel en een salontafel op. Luchiano verplaatst de salontafel richting de slaapkamer en kan zo prima de handstand oefenen op de vloerbedekking.

Dinsdagavond ging ik als laatste naar bed. Alle lichten waren uit en ik liep de gebruikelijke route naar de slaapkamer. Mijn handen tastten in het rond, altijd beducht voor gevaarlijke obstakels. De deur van de slaapkamer was bijna bereikt toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Ja, Sonja Faries kan misschien mooi tekenen maar CasaSpider kan er ook wat van. Klik op het plaatje of anders hier voor het volledige beeld. De volgende dag vroeg Luchiano ietwat angstig of hij het tafeltje terug moest zetten na de oefeningen. "Neen jongen, dat hoeft niet. Het was ook niet jouw schuld, ik moet gewoon uitkijken waar ik loop."

Als wekker gebruik ik het mobieltje dat we in Nederland hebben gekocht, ermee bellen kan op dit moment toch niet. Op woensdagavond was de batterij leeg en moest het ding opgeladen worden. Omdat het een Nederlands mobieltje is heeft het een stopcontact nodig met 220 volt. Dat hebben wij onder andere bij de wasmachine. Die nacht gebruikte ik mijn eigen mobieltje als wekker.

Om een uur of vijf 's morgens realiseerde ik mij dat het Nederlandse mobieltje bij de wasmachine drie minuten voor het mijne met een oorverdovend Kukelekuuuu op de wasmachine af zou gaan. "Laat ik hem daar maar even weghalen en de wekker uitzetten", prevelde ik in mijzelf. Het was nog tamelijk donker en ik haalde het mobieltje met de charger uit het stopcontact. Teruglopend naar mijn bed tuurde ik op het display om de wekker te de-activeren toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.

Gelukkig gaat het met Diana (1) alweer een heel stuk beter.

March 2, 2007

De schuld van de vuilniszakken

Riemen vast voor een adembenemend en waargebeurd verhaal over Duvel, Doritos en vuilniszakken. Maandag stonden Luchiano (9) en ik in supermarkt Mangusa te Rio Canario. De kar was al tamelijk vol. "Moeten we geen Doritos kopen, want Chris komt vrijdag", vroeg Luch. Ik legde hem uit dat als we op maandag Doritos kochten deze de vrijdag echt niet ongeschonden zouden halen.

Doritos Nacho Cheesier met Jalapeño Cheese Dip... simply irresistable!Ons huisvuil wordt op donderdagochtend opgehaald, meestal tussen zeven uur en half acht. Om zes uur wurmde ik de volle vuilniszak uit onze afvalemmer, deponeerde hem in de kliko van Selikor en zette deze buiten. Netjes als ik ben wilde ik een lege vuilniszak in de afvalemmer stoppen. Helaas, de vuilniszakken waren op.

Geen mens kan zonder vuilniszakken, dat is algemeen bekend. Na school reden Luchiano en ik derhalve door naar Centrum supermarkt te Mahaai. Normaliter gaan we daar op vrijdag heen, onder andere om Duvel te halen maar nu dus op donderdag speciaal voor de vuilniszakken. Die zijn daar lekker goedkoop. Okay, ze scheuren wat eerder uit van onderen maar desalniettemin is het pure winst.

Nu we toch bij Centrum waren kochten we ook de andere spullen zoals Duvel, kookworst voor op witte harde bolletjes en niet te vergeten de cola en de Doritos voor vrijdagmiddag als Chris en zijn broertje Emil bij Luchiano komen spelen. Thuisgekomen bereidde ik meteen twee witte harde bolletjes met kookworst, één voor Lucy en één voor mij. Het was echt heerlijk.

Later in de middag zag ik Lucy op Yahoo Messenger. Ze was een glaasje wijn aan het drinken en had tevens de zak Doritos geopend. 's Avonds na het eten en de koffie had ik ineens ook ongelofelijk veel zin in Doritos. Lucy en Luchiano deden met mij mee. O ja, we hadden er een pittige Jalapeño Cheese Dip bij.

De flesjes Duvel gingen open en de zak Doritos werd alsmaar leger. Luchiano begon al angstig te kijken. Op het laatst zaten er nog maar acht Doritos in de zak. Dat is toch bijna drie per kind. Toen Luchiano sliep haalde ik de zak weer tevoorschijn. Drie Doritos per kind is ook niks, dan kon ik ze maar beter zelf opeten.

Nu hebben we geen Doritos meer en dat is allemaal de schuld van die vuilniszakken.

January 16, 2007

Dingen die bijna niemand van mij weet

Laatst ging er een stokje rond of beter gezegd werden mensen getagged. Daar doe ik uit principe bijna nooit aan mee, kan dat überhaupt uit principe bijna nooit? Het laatste stokje was iets van: "Vertel vijf dingen over jezelf die bijna niemand weet."

Daar moest ik aan denken toen ik op een ochtend mijn brood aan het klaarmaken bereiden was. Bruin brood, Blue Band halvarine, een groot aantal plakjes kaas en daar mayonaise bovenop.

Het is altijd een heel gesmeer en geklieder om de kaas netjes met mayonaise te bestrijken. Ik vroeg mij af waarom ik de mayonaise op de kaas smeer en niet op het lege sneetje brood dat daar opgeklapt moet worden. Ja zelfs kan men mayonaise op beide sneetjes brood smeren nog voor deze met kaas te beleggen.

Dit is ten eerste een stuk gemakkelijker dan de gladde kaas te besmeren en ten tweede kan de mayonaise op de sneetjes veel beter gedoseerd worden. Weinigen zullen dit van mij weten. Voor sommigen betekent het wellicht een keerpunt in hun leven met betrekking tot het besmeren van boterhammen met kaas en mayonaise.

April 6, 2006

Blablabla

Een man die in onze kamer bij een collega op bezoek was had even niets te doen. Hij kwam naar mij toe slenteren en vroeg wat over de sprinklers die boven onze hoofden hangen: "Zit daar gas in?" Ik antwoordde dat ik er geen verstand van heb, maar hoop dat er water uitkomt.

De vraag bleek geen echte vraag. "Ja nee, ik heb namelijk jaren bij de brandweer gezeten en je hebt dus drie systemen. Een met kaarsvet dat bij 70 graden smelt blablablablablablabla gas blablablablablabla en een electronisch systeem." Ik was niet in mijn beleefdste bui en draaide mijn hoofd naar het computerscherm.

De man ondernam een tweede poging: "Hebben jullie gisteren last gehad van een stroomstoring?" Netjes antwoordde ik van niet. "Ja nee, want bij de berg zijn gisteren twee stroomkabels doorgesneden. Maar Aqualectra ontdekt dat tegenwoordig onmiddellijk, want alle kabels zijn met een spoel omwikkeld. Zolang er blablablablablabla maar bij een breuk blablablabla direct een signaal naar het panel."

"Dat is ook handig tegen koperdieven", ontglipte mij per ongeluk.
- "Blablablablablablablablablabla..."

Een paar minuten later vond hij een ander slachtoffer.

January 29, 2006

Tagged by Xaviera

Elke zichzelf respecterende blogger haat stokjes, ook als ze vermomd als tags binnenkomen. Als men echter getagged wordt door Xaviera dan moet men wel erg sterk in zijn schoenen staan om te weigeren. Immers, Xaviera is een geduchte concurrente voor wat betreft Tequila-inname. Ook al noemt (noemde?) zij het vloeibare goud consequent Tequilla. Niet meer doen, hè!

Daar komt bij dat de afkickverschijnselen rondom de Statenverkiezingen mij nog stevig in hun greep hebben. Nu heb ik wel twee leuke verhaaltjes, maar daar heeft Lucy een embargo op gelegd. Ze desondanks publiceren houdt in een keuze voor kortstondig genot en langdurig lijden, een keuze die ik liever niet maak.

Neen, dan nog liever getagged!

4 Baantjes die je in je leven hebt gehad:

  • Afwasser bij de Mitbowling, Arienslaan 1 te Utrecht
  • Behandelend Beambte Ziektewet bij de Detam aan de Nijenoord te Utrecht, moeilijke gevallen
  • Cobol Programmeur bij diezelfde Detam
  • Database Administrator (Oracle) bij SQL Integrator Curacao

4 Films die je niet vaak genoeg kunt zien:

4 Plaatsen waar je gewoond hebt:

  • Rotterdam
  • Valkenswaard
  • Utrecht
  • Willemstad, Curacao

4 Televisieprogramma's waar je graag naar kijkt:

4 Plaatsen waarheen je op vakantie ging:

  • Engelberg, Zwitserland
  • Orlando, USA
  • Playa del Carmen, Mexico
  • Port of Spain, Trinidad

4 Websites die je dagelijks bezoekt:

4 Dingen die je graag eet:

  • Lomitu ku batata (Ossenhaas met patat, en (veel) pika!)
  • Kreeft en garnalen
  • Patat met pindasaus en (veel) mayonaise en twee frikandellen speciaal
  • Shoarma met (veel) knoflooksaus

4 Plaatsen waar je liever bent dan nu:

  • In Santo Domingo, nippend aan een plastic bekertje ijskoude Presidente
  • In de kleedkamer bij een Miss Universe wedstrijd
  • Bij een Feyenoord-Ajax met een einduitslag van 4-3 na een 0-2 en 2-3 achterstand
  • Bij het sterfbed van Bill Gates waar hij mij vertelt dat ik, gek genoeg, zijn enige erfgenaam ben

4 Personen die jij gaat taggen:

October 4, 2005

De Pauwendroom

Misschien kwam het door de Tequila, maar ik droomde als een bezetene vannacht. Droomverhalen van anderen kunnen me meestal gestolen worden, jegens mijn eigen dromen ben ik daarentegen stukken toleranter.

We zaten met een man of 15 in een leslokaal. Iemand gaf een presentatie over pauwen aan de hand van pauwenfoto's. Die iemand leek verdacht veel op Alex van MajesticMoose ook al heb ik Alex nog nooit ontmoet. De avond begon met een foto van een pauw. "Deze pauw is 70 jaar", vertelde Alex tot ongeloof van het gezelschap. "Nee hoor, hij is pas negen", vervolgde hij doodgemoedereerd.

Even later hingen er overal pauwenfoto's in het lokaal. Ik weet ook precies hoe dat komt. Op maandagavond zag ik de ietwat oubollige comedy-serie Kinderen geen bezwaar. In de betreffende aflevering raakt zoon Daan na een toevallige ontmoeting volledig geobsedeerd door Chantal Janzen. De volgende dagen kan hij alleen maar naar de tientallen foto's van Chantal staren die in zijn kamer hangen.

Misschien is Chantal Janzen wel een pauw. Op mijn tafel lag een boek. Driemaal raden waar dat boek over ging. Het was een pauwenboek. Het boek kwam mij absoluut niet bekend voor, maar ineens vroeg de docente, Alex was inmiddels vertrokken, of dat boek van mij was. "Jazeker", antwoordde ik. "Goh, een pauwenboek, dat zie je niet vaak dat iemand dat koopt."

"Nou", begon ik, "weet u wat het is? Het is niet zo belangrijk waarover een boek gaat maar veel meer hoe het is geschreven. Zo is het heel goed mogelijk dat een boek over een pauw buitengemeen lezenswaardig is terwijl men over een veel interessanter onderwerp..."

"...een flutboek kan schrijven", onderbrak de docente me enthousiast. Even vibreerden wij in dezelfde dimensie. De rest van de klas keek ademloos toe. Ik voelde ze denken: "Wat een slijmbal!"

Hmm... wat zullen we vandaag eens eten?

April 24, 2005

Dubbelgangers (2)

Ino, bekend van de python in zijn tuin, stuurde naar aanleiding van de vorige post over dubbelgangers een foto in van Father Stone. Een prima initiatief. Zijn commentaar bij de foto: "Over dubbelgangers gesproken. Is dit Piet of Father Stone?"

Piet kan zo pater worden!De gelijkenis is frappant. Father Stone en Piet lijken een stuk meer op elkaar dan Obersturmbahnführer Kessler en CasaSpider. Fascinerend is de kleur van haar en snorren.

De figuur Father Stone komt me vaag bekend voor van vroeger. Ik vond de volgende info over de film Entertaining Father Stone:

Father Stone is one of the most boring priests in the world and every year spends his holiday with Father Ted.

After weeks of putting up with Father Stone Ted requests some divine intervention. When Father Stone is struck by lightning Ted feels guilty.

De volgende scene speelt in het ziekenhuis waar Father Stone na getroffen te zijn door de bliksem is terechtgekomen:

(In the hospital waiting area)
Ted: "God I hate hospitals."
Dougal: "Do you ever notice it's usually sick people who end up in hospitals?"

Dubbelgangerinzendingen, met name van webloggers, zijn nog steeds welkom!

October 15, 2004

Google heeft er kijk op!

Google beschikt over kunstmatige intelligentie

Originele idee van en via Sudesh Ramadhin (weblog) / directe link naar post

October 8, 2004

Van kitsenstein

Op Werelddierendag schreef ik geen letter over dieren, maar wel over van kitsenstein. Van kitsenstein is een woord dat afgeleid is van het Jiskefet-vocabulaire. Denk aan van wippenstein. Inmiddels is van kitsenstein te vinden met Google en daarmee is het een bestaand woord geworden! Overigens vraagt Google nog steeds of men niet katzenstein bedoelt in plaats van kitsenstein.

Dat is binnenkort wel afgelopen, als vele pagina's naar van kitsenstein verwijzen! Mijn eerste bondgenote is Paool die het woord gebruikt heeft in haar post Martelmezelfenzo.
(Paola heeft vaak heel vreemde onderwerpen)

Mijn collega M. was verguld met de vermelding in Google. Zonder haar was het immers nooit zover gekomen.

Alles van kitsenstein?

October 4, 2004

Huize Avondrood

Collega M. kwam op een ochtend met twee dames op leeftijd mijn kamer binnen. De oude dames waren computerspecialisten. Dankzij het feit dat ik altijd vol vooroordelen zit vond ik dat opvallend, ja zelfs bijna merkwaardig.

's Middags zei ik tegen collega M. dat het 's morgens wel Huize Avondrood leek in mijn kamer. Collega M. keek mij niet begrijpend aan. Uiteindelijk legde ik uit dat Huize Avondrood een tv-serie over een bejaardentehuis was enzovoorts. De grap was helaas al weg.

"Ja collega M., jij bent te lang uit Nederland weg en/of je houdt de ontwikkelingen niet goed bij!", was mijn commentaar. Een paar dagen eerder wist zij namelijk ook al niet wat ik met van kitsenstein bedoelde.

De ontwikkeling van taal fascineert mij. Ik weet dat het een utopie is dat de hele wereld ooit één taal spreekt, dat wordt door bovenstaand voorbeeld wel bewezen. Overigens werd ik later aan het twijfelen gebracht. Collega Ino, die nog niet zo heel lang weg is uit Nederland, bleek de uitdrukking Huize Avondrood ook niet te kennen.

Straks ben ik zelf nog de spookrijder!

September 11, 2004

Neem eens een Tokkie in huis

Hadden we in de Cariben orkaan Ivan als dreigende natuurramp, de bewoners van de Albert Schweitzerlaan in Schalkwijk (Haarlem) sidderen voor een eventuele komst van de Tokkies. Hun zaakwaarnemer Emile Ratelband heeft zijn oog laten vallen op het pand van de heer A. Gelder. Laatstgenoemde heeft de vraagprijs meteen maar verhoogd van 275.000 naar 350.000 Euro.

Ratelband en de Tokkies, een Duivelsverbond?Wat hiervan te denken? Uiteraard hebben de Tokkies ook recht op woonruimte. Het gaat echter wat ver om een hele straat onschuldigen (vrouwen en kinderen!) in Schalkwijk hier de dupe van te laten worden. Meestal zijn buurtbewoners wel inventief.

Zo herinner ik me dat de gemeente Utrecht eens een woonwagenkamp wilde inrichten in de (dure) wijk Tuindorp, vlakbij het studentencomplex Van Lieflandlaan. Hierlangs loopt de drukste spoorlijn van Nederland, het traject Utrecht-Amersfoort. De buurtbewoners argumenteerden dat het onmenselijk zou zijn de woonwagenbewoners zoveel geluidsoverlast aan te doen.

Mijn oplossing is simpel. Laat Emile Ratelband de Tokkies in huis te nemen. Zijn vrouw is bij hem weg, de kinderen zijn volwassen en ook de deur uit dus plaats genoeg. Voor de buurt maakt het ook niet veel uit, zij worden toch al enige jaren geterroriseerd door Ratelband die met zijn Hummer hun straten onveilig maakt.

Het zal mij benieuwen wie het het langste volhoudt. Maken de Tokkies Ratelband gek of andersom?

September 10, 2004

Oogleden

Dankzij Ivan is deze week ongelofelijk snel voorbijgegaan. Voor mijn gevoel is het pas woensdag, het is net of er twee dagen uit de week zijn geknipt. Gelukkig kwam Ivan niet in het weekend langs! Vandaag moet ik van Lucy de koffer met onze belangrijke papieren uitpakken. Dat doe ik dan maar, al vind ik het eigenlijk wel een handige plek om ze te bewaren.

Luchiano (6) moest vanmorgen weer naar school. Heel toevallig is zijn juffrouw precies sinds woensdag, de dag van de orkaan, opgenomen in de Taams-kliniek voor een ooglidcorrectie. Luchiano's juffrouw is al wat ouder maar nog wel erg ijdel. Volgens haar moeten de oogleden op medische indicatie worden gelift, ze heeft namelijk last van haar ogen. Toen de juffrouw dit tijdens een ouderavond vertelde suggereerde een moeder dat ze dan de rest gelijk maar mee moest laten nemen.

Zojuist las ik dat in Nederland correcties van oogleden, flaporen en hangbuiken per 1 januari uit het ziekenfonds gehaald worden. Dit heeft geleid tot een explosieve vraag naar ooglidcorrecties.

September 3, 2004

Magic Shave

Ik kwam collega Ensley B. tegen bij het toilet. Normaal ziet hij er altijd gladgeschoren uit, tenminste in mijn beleving. Ditmaal tooide een stoppelige baard zijn gezicht. "Hey Ensley, geen geld meer voor scheermesjes?", vroeg ik belangstellend.

Even later was ik in een diepzinnig gesprek verwikkeld over Magic Shave. Een magisch product zonder website! Ik vraag mij dan meteen af of ze iets te verbergen hebben. Hoe dan ook, Magic Shave is een ontharingscreme die voornamelijk Afro-Amerikanen gebruiken om zich van hun baardhaar te ontdoen.

Afro-Amerikanen scheren zich met Magic Shave!Met een spatel veegt men de creme van het gezicht af, dat er daarna glanzend en glad uitziet. Probleem is dat men de creme niet dagelijks mag gebruiken. Als ik Ensley goed heb begrepen gebruikt hij hem om de 36 uur.

Waarom gebruikt het Afro-Amerikaanse type man een creme als Magic Shave? Dat komt zo. De baardharen van dit type man hebben de neiging om te krullen.

Als dit type man zich nat scheert, met mesjes dus, worden de uiteinden van de baardhaartjes zo scherp als en speer. Dit gecombineerd met het krul-effect leidt ertoe dat de haartjes terug in de huid groeien. Het gevolg hiervan is Pseudofolliculitis Barbae. Dat ziet er niet aantrekkelijk uit!

Het schijnt dat electrisch scheren beter is dan nat, maar Magic Shave werkt voor veel mensen het beste. De manier om Pseudofolliculitis Barbae volledig uit te bannen is de baard gewoon te laten groeien.

Op 4 april 1968 schoor dominee Martin Luther King zich voor de laatste keer met Magic Shave. Een merkwaardig feit dat men tegenkomt bij de research voor iets triviaals als Magic Shave.

Straks eens kijken hoe het met Ensley's baard is.

August 21, 2004

Mixtura Resolvens

In de loop der jaren leert een mens zijn of haar lichaam steeds beter kennen. Als ik 's avonds een lichte keelpijn op voel komen zetten dan weet ik dat ik geen chips moet eten, maar wel met zout water moet gorgelen.

Deze week was ik grieperig. De symptomen: zweterig, slijm en vooral hoesten. Dat hoesten is echt een probleem voor mij. De hoestprikkel is op zich nuttig, hierdoor wordt het slijm opgehoest. Als ik echter eenmaal begin te hoesten kan ik niet meer stoppen. Vooral 's nachts is dat bijzonder lastig.

Met hoestdrankjes is het uitkijken geblazen. "Slijm- of kriebelhoest?", vraagt de apothekersassistente altijd. Als ik zeg "slijm", wat de waarheid is, krijg ik vaak een roze goedje dat de hoest opwekt. Nou, dat is echt niet nodig in mijn geval! Jaren geleden in mijn studententijd ontdekte ik Mixtura Resolvens, in gewoon Nederlands Dropdrank.

Voordeel nummer één is dat het mijn hoest tot rust brengt, voordeel nummer twee dat Mixtura Resolvens ongelofelijk lekker is. Toen we eens met een man of twaalf in mijn studentenkamertje al rokend, drinkend en kletsend naar muziek zaten te luisteren, schonk ik voor iedereen een glaasje Mixtura Resolvens. Ondanks het gerook was er geen hoestje te horen! Een goed idee voor klassieke concerten, geef alle bezoekers een eetlepel Mixtura Resolvens en men is verlost van het constante gekuch in de zaal.

Het grappige is dat de medische specialisten totaal niet snappen waarom Mixtura Resolvens werkt. Hier een citaat van deze medische website:

"Mixtura Resolvens is een bijna klassieke hoestdrank, waarin ammoniumchloride, anijs en zoethout verwerkt zijn. Van ammoniumchloride wordt beweerd dat het het ophoesten zou verbeteren, hoewel dat nooit is aangetoond. De anijs en het zoethout zouden verzachtend op de slijmvliezen van de keel werken. Dat is een werking die evenmin ooit werd aangetoond. De Commissie voor Farmaceutische Hulp vindt dat als mensen een hoestdrank willen gebruiken Mixtura Resolvens een goede keus is. Dat is niet zo zeer gebaseerd op de goede werking, maar meer op het feit dat er nauwelijks bijwerkingen zijn en dat het erg goedkoop is."

Met andere woorden: "Neem bij hoest dropdrank, het werkt voor geen meter maar u heeft geen last van bijwerkingen en het is goedkoop!" Aldus verwoord een beetje vreemd advies, maar bij mij werkt het dus echt. Eerlijk waar.

Gisteren heb ik voor de zekerheid nog twee flessen Mixtura Resolvens gekocht. Als ik daar in de botika (drogisterij/apotheek) sta overvalt mij een beetje het Dames-Sherry-drink-syndroom. Vrouwen die per dag een of meer flessen sherry drinken en steeds van winkel wisselen omdat ze zich schamen tegenover de verkoper. Dat heb ik dus met Mixtura Resolvens, ik hoop steeds dat ik door iemand anders word geholpen want voor je het weet sta je bekend als die dropdrankverslaafde.

Gauw weer even een neutje nemen!

August 18, 2004

Internet Helpdesk (2)

De comments doen het weer!

Het is wat, voor de tweede keer in korte tijd moest ik contact opnemen met de helpdesk van TotalChoiceHosting.

Ditmaal duurde het wat langer (in totaal ruim zes uur) en was het niet mijn schuld. Ene Rick heeft het probleem van de comments opgelost. Thanx, Rick!

Deze post is alleen bedoeld voor mensen die regelmatig een poging doen om hier een comment te plaatsen, dan wel de comments van anderen te lezen.

Een weblog zonder comments is als een [$x] zonder [$y].

De comments doen het weer!

August 10, 2004

Internet Helpdesk

Mijn Tapir-stukje had ik op zondag klaar. Maandagmorgen wilde ik het snel posten. In plaats van het MovableType inlogscherm verscheen echter een suspend-pagina van mijn hosting service. Eerst dacht ik nog op een verkeerde link te hebben geklikt, maar even later drong de verschrikkelijke waarheid tot mij door: mijn site was er uitgegooid wegens wanbetaling!

Nu betaal ik altijd netjes mijn rekeningen, ook die van TotalChoice. Vorig jaar ben ik met hun in zee gegaan en heb voor een jaar betaald met mijn creditcard. In juli van dit jaar expirede die creditcard. In augustus probeerde TotalChoice het verschuldigde bedrag voor dit jaar af te schrijven, hetgeen uiteraard niet lukte.

Wat moest ik doen? Na bijgekomen te zijn van een lichte paniekaanval (hoe moet de wereld deze dag doorkomen?) stuurde ik een mailtje naar de support-afdeling. Dat was om 10:15. Om 10:21 kreeg ik een keurig antwoord met een url van 2checkout.com waar ik mijn betaling kon doen. 2checkout.com is een organisatie die creditcard-betalingen op een (hopelijk) veilige manier verzorgt. Na de betaling sturen zij per mail een confirmatie met een ordernummer. Met dit ordernummer diende ik de ticket van TotalChoice te updaten.

Tussendoor moest ik snel naar huis lopen om mijn creditcard op te halen. Om 10:50 kon ik de betalingsconfirmatie doorgeven. Om 11:00 was de site weer up&running. Ik vond het een hele prestatie en vertelde het verhaal aan een medewerker van onze helpdesk. Hij luisterde belangstellend en zei: "Ja, zo moeten wij eigenlijk ook werken!" Met een knipoog antwoordde ik dat ik reeds een verslag naar zijn chef had gestuurd. Dat het zo óók kon.

Onze helpdesk-medewerker kon er wel om lachen.

July 30, 2004

Bucanero & Havana Club

Op 6 juli vertrokken de Cubanen Reynaldo en Wilfredo (Willy) naar hun moederland. Reynaldo om daar te blijven, Willy voor een vakantie van twee weken en om opnieuw een visum voor Curacao aan te vragen. Toen wij terugkwamen uit de Dominicaanse Republiek was Willy alweer op het eiland. Zonder Reynaldo is het hier voor hem minder gezellig, zo moet hij nu iedere avond alleen eten.

Bucanero (cerveza) y Havana Club (ron) de CubaAfgelopen woensdag niet, want toen kwam Willy bij ons eten. Jammergenoeg (voor mij) geen spare-ribs, maar wel een soort van Bandera Dominicana (Dominicaanse Vlag). Zo heet aldaar het gerecht dat bestaat uit rijst, bruine bonen en meestal kip, maar in ons geval varkensvlees. Alle Dominicanen, behalve Luchiano, zijn hier dol op en eten de vlag iedere middag.

Willy had speciaal voor ons wat typische drank uit Cuba meegenomen. Drie blikken Bucanero bier en een fles Havana Club rum van zeven jaar oud. Ik was zeer benieuwd naar de smaak van Cubaans bier en die viel niet tegen. "Lekkerder dan Amstel", vond ook Lucy. De fles rum is nog dicht, die bewaren we nog even. Cubaanse rum behoort tot de allerbeste ter wereld.

Boven het label van Havana Club staat een groen/wit zegel. Een garantie dat deze fles rum echt uit Cuba komt. Havana Club wordt namelijk nagemaakt! Dat gebeurt ook met de befaamde Cohiba sigaren en eigenlijk met alle grote merken. In dit geval is het toch wat vreemd, want de Havana Club rum wordt nagemaakt door niemand minder dan Bacardi, de volgens mij grootste rum-verkoper ter wereld en afkomstig uit Puerto Rico. Tenminste, dat vertelde Willy. Op de namaakflessen ontbreekt het groen/witte zegel.

Ik zal de zaak eens onderzoeken. Ik heb het er maar druk mee, naast de zaak van de Luchtverkeersleiding. Als Willy's bewering waar is vind ik het een vies zaakje. Puerto Rico behoort min of meer tot de Verenigde Staten, Cuba-hater nummer één.

De Bandera Dominicana viel in de smaak bij Wilfredo. Na het eten hebben we nog een hele tijd gedominoot.

July 4, 2004

Vrijdag 2 juli

Laatst schreef ik dat mijn geheugen niet mijn sterkste kant is, daarom is het de hoogste tijd voor een dagboek-entry. Zo kan ik over een paar jaar nalezen wat ik uitgespookt heb afgelopen vrijdag.

Vrijdag was ik moe, ja mag het na een jaar werken? Ik deed het kalm aan, beetje trainen, beetje schoonmaken, maar het strand schoot erbij in. Om vier uur zou mijn Belgische collega-DBA Wim Jans, binnenkort wereldberoemd met zijn fraaie product DBA-Bar, op bezoek komen met een paar Duvels. Om drie uur belde mijn Engelse collega-DBA Paul Goodliffe dat hij mij zijn nieuwe vriendin Jacqueline wilde laten zien. Tevens kwam hij het huis en de honden bekijken, want vanaf woensdag past Paul twee weken op deze entiteiten.

DBA Paul, Jacqueline en DBA WimHet was even wennen. Als ik met de Cubanen afspreek komen die meestal een uur te laat. Europeanen komen stipt op tijd. Even later zaten we achter een lekker glas koude Duvel. Om vijf uur gingen Paul en Jacquline naar een dienst van de Joodse Synagoge (als men verliefd is doet men vreemde dingen) en vertrokken Wim en ik naar café De Tropen.

Daar was het Happy Hour net begonnen. De Cubanen schoven aan en even later Ino en Bente. Op vrijdag eindigt het Happy Hour om zeven uur en dan begint de zogenaamde Early Bird. Dit houdt in dat men voor de helft van de prijs kan eten. Het eten bij De Tropen is uitstekend en op vrijdagavond helemaal. Dan staat er namelijk een leuke Thaise kokkin in de keuken en kan men Thais eten voor ANG 13,75 (USD 7,60).

Ik koos voor Pat Pet, tenminste dat denk ik. Zojuist heb ik wat rondgebladerd op het internet en nu heb ik stellig de indruk dat Pat Pet gewoon met chili betekent. Bovendien nam ik de Pat Pet met vlees en op deze mooie kooksite (het moet niet gekker worden) zie ik dat Pat Pet een seafood-gerecht is. Het is in ieder geval nummer twee op de kaart. Ik vroeg er extra sambal bij.

Sjongejongejonge! Wat was die Pat Pet lekker! En ik had de indruk dat het nog gezond was ook. Toen ik Lucy de volgende dag telefonisch op de hoogte stelde van mijn culinaire belevenis was zij boos: "Ja, ja, jij amuseert je wel!" En dat terwijl ik de Pat Pet alleen maar uitgeprobeerd had om na de vakantie samen met haar en Luchiano naar de Early Bird in de Tropen te gaan.

Vanmiddag komt een aantal mensen de EK-2004 finale tussen Portugal en Griekenland bij mij kijken. Ik moet de Cubanen nog bellen dat ze hun nieuwe camera meenemen. Die hadden ze vrijdagavond namelijk ook bij zich en dan plaats ik nog een extra foto van het Happy Hour bij De Tropen. Om de dagboek-entry compleet te maken.

June 28, 2004

Momentsoep

Het leven als vrijgezel is tot op heden minder opwindend dan ik het mij had voorgesteld. Vanmorgen moest ik zelf mijn brood klaarmaken en vanmiddag stond er sinds vele jaren Momentsoep (Rundvlees) op het menu.

Gelukkig zijn de honden blij als ik er ben.

June 25, 2004

Mozilla Waterpanda

Niet zelden zijn nutteloze dingen het leukst en populairst. Zo ook de Mozilla Firefox Extension Firesomething.

Mozilla Firefox, een goed alternatief!

De vernaggelde browser-namen zijn bedacht door een creatieve geest. Misschien wordt Luchiano (6) er later ook wel een. Net was een van de honden buiten aan het kotsen. Luchiano: "Hmm, Scooby Doo is eruit aan het slikken", hetgeen iets vriendelijker klinkt.

Prettig weekend!

June 16, 2004

Wat ben ik?

Handig voor webloggers die even geen zin hebben om een heel stuk uit de grond te stampen en tevens hun publiek willen laten ontsnappen aan het voetbalgeweld.

"What is CasaSpider?"

  • CasaSpider is ietwat gepikeerd.
  • CasaSpider is nog helemaal leeg.
  • CasaSpider is starting to give his view on the topic balance in a new series on his Weblog.
  • CasaSpider is jaloers.
  • CasaSpider is een optimist pur sang zie ik.
  • CasaSpider is overigens opvallend stil en blijven steken voor de BBQ.
  • CasaSpider is nog steeds niet van de opwinding bekomen met betrekking tot Amelia Vega.
  • CasaSpider is nu een beetje moe van al dat getik.

Dat ding weet best veel van mij, met name het stukje over Balans en de opwinding met betrekking tot Amelia Vega.

Probeert u het zelf maar eens op solvalou.com!

(Via KommaPuntLog en Ellingman)

June 14, 2004

Even neuzelen

Na al dat voetbalgeweld is het de hoogste tijd voor een stukje geneuzel. Anders denkt men straks nog dat het hier een dependance van de VI is. Eens kijken, wat hebben we zaterdag gedaan? Krantje gekocht, koffie gedronken en met Luchiano naar de (school-)tandarts geweest.

Van twaalf tot half vijf was het v..tb.l kijken geblazen.

We waren wat moe, maar besloten toch nog even naar Punda te gaan. Kleren kopen en niet te vergeten schoenveters. De schoenveters waren niet netjes in een cellofaantje verpakt, maar lagen met zijn tweehonderden in een doos. Het was nog geen sinecure om twee gelijksoortige bij elkaar te vinden. Drie gulden (1 Euro 40) voor een paar schoenveters, is dat eigenlijk niet duur?

Het was drie weken geleden dat we op het terras van Pleincafé Wilhelmina hadden gezeten. De Triple van La Trappe smaakte goed, ze hebben nog steeds geen Duvel. Volgens mij doen ze daar ook niet bepaald moeite voor. De tribune voor de wedstrijden van Oranje stond al opgesteld, evenals een mega-scherm. Maar dinsdag gaan wij bij café De Tropen kijken.

Zondag. Ontbijten, beetje surfen en...

Van twaalf tot half vijf was het v..tb.l kijken geblazen.

Om vijf uur dreef ik met de Cubanen en Luchiano in zee bij Mambo Beach. Lucy had een afspraak voor een foto-sessie met First Runner-up Mayra. We spraken of liever gezegd fulmineerden over de wedstrijd. Persoonlijk heb ik een hekel aan Fransen, maar ja ik had ze laten winnen in de EK-2004 poule. En dus voetbalden de Engelsen ineens een klasse beter. Zo gaat het nou altijd.

De Fransen deden me aan het Nederlands Elftal denken. Meer balbezit (55%) maar geen enkele dreiging. Pure onmacht, zelfs bij Zidane. Beckham mist een penalty. Ze hadden nog wel drie uur door kunnen voetballen, de Fransen zouden nooit scoren. De afloop is bekend, zelden heb ik een team zo schlemielig zien verliezen.

Het Webloggers Team is gezakt naar de derde plaats. Dat lag niet aan Jenneke die flink gescored heeft en afgetekend bovenaan staat in onze poule. Dat wil zeggen voorlopig, want het zal me toch niet gebeuren dat ik qua voetbalkennis van een vrouw ga verliezen! Dan ga ik meteen op een cursus Koken met een Wok.

Die laatste opmerking dient met een korreltje zout te worden genomen. Het Happy Hour was gezellig en de nasi van de Chinees lekker. Genoeg geneuzeld vandaag!

May 13, 2004

Even volhouden

Hang in there...

Hang in there... it's almost weekend!

It's almost weekend!

May 5, 2004

Scheidegger

In de comments op haar post van 03.05.2004 roept Cockie deze week uit tot Week van de Tijpmachien. Een vraag tussendoor aan Cockie: "Cockie, waarom kan ik niet direct naar een individuele post van jou linken?"

Dit kon wel eens een lang stukje worden. Het onderwerp is namelijk Machineschrijven voor Professionals. Dat zijn diegenen die het hebben geleerd van Scheidegger. Zoals ik dus!

Mijn zus Monica was 16 en ik 17 toen op een avond een mevrouw van Scheidegger bij ons thuis op bezoek kwam. Mijn vader betaalde iets van 400 gulden p.p. en wij kregen ieder een heuse tijpmachien in bruikleen. Eenmaal per week moesten we dat zware ding achter op de fiets mee naar school nemen. Na afloop van de gewone lessen mochten wij nog een uurtje tijpen.

Scheidegger Tijpmachien Cursussen!Vol spanning zaten we te wachten op de eerste les. Er stond een groot Apparaat voor in de klas, waarop lampjes de letters van het toetsenbord moesten voorstellen. We begonnen met de letters 'f' en 'j'. Het Apparaat begon geluid te maken! De lampjes van de 'f' en de 'j' flitsten aan en uit. Het was de bedoeling dat wij in de maat van de muziek (pling-plong) meetijpten. Aan het eind van de regel klonk een rinkelbel (Peter Pan) en moesten wij de wagen naar links trekken.

O ja, alle toetsen waren bedekt met plastic dopjes. Blauwe voor de wijsvinger, rode voor de middelvinger, groene voor de ringvinger en gele voor de pink. Na 'fj' volgde 'asdfjklij' waarbij aangetekend moet worden dat de 'ij' in die tijd nog een heuse letter was. Op de plaats van de huidige ';'.

Ik ben het type (onbedoelde woordspeling) dat dingen die ik goed kan extra goed oefen en dingen die ik niet kan verwaarloos. Ik kon ontzettend goed 'asdfjklij' tijpen. Het huiswerk bestond uit het voltijpen van niet minder dan tien A4-tjes met 'asdfjklij'.

De tijpcursus werd druk bezocht. Er waren drie groepen. Tijdens de tweede les vroeg de docent mij om naar een andere groep te gaan. Ik weet nog steeds niet waarom. Die andere groep bestond uit louter meisjes van een jaar of 13, 14. Het was een kippenhok.

Blauw, rood, groen en geel: de toetsendopjes van Scheidegger!Aan het eind van de vierde les konden we alle letters blind tijpen en was het tijd voor een eerste snelheidstest. De docent bracht alles in gereedheid en stelde zijn stopwatch in. Links vooraan zag ik plotseling een meisje de gekleurde dopjes van haar toetsenbord afhalen. "Wat doe je nou?", vroeg de docent. "Zo kan ik veel sneller tijpen", antwoordde het wicht. Het bleek dat zij al haar huiswerk zonder dopjes met twee vingers had ingetikt. Ik haalde 120 aanslagen per minuut.

Vanaf les vier ben ik begonnen alle vertalingen uit mijn schriften van Homerus, Herodotus, Seneca, Ovidius en andere klassieke schrijvers die wij voor onze schoolonderzoeken moesten leren, over te tijpen. Mijn klasgenoten waren daar blij mee en ik leerde er steeds beter van tijpen.

Een Scheidegger-cursus bestaat overigens niet alleen uit blind leren tijpen. Neen, men leert er ook brieven opstellen, enveloppen tijpen en facturen maken. Die facturen waren nog niet zo gemakkelijk. Zo moesten de tab-stops worden berekend om de bedragen netjes uit te lijnen.

De dag van het examen brak aan. De eerste opgaven bestonden uit het tijpen van een brief met enveloppe en vervolgens het maken van een factuur. Er was een heuse gecommitteerde van Scheidegger bij aanwezig om te zien of alles volgens de regels verliep. Ik had altijd netjes mijn huiswerk gemaakt en was snel klaar. Dat gold niet voor de meisjes. Toen zij bij de opgave van de factuur waren aanbeland riep de een na de ander uit: "Maar dat hebben we nooit gehad!"

Ook Senioren kunnen nog leren tijpen!De gecommitteerde fronste zijn wenkbrauwen en keek naar de docent. Deze was inmiddels aan het hyperventileren. Ten einde raad keek hij mij aan en sprak: "CasaSpider, dat heb ik wel behandeld, he?" Ik antwoordde: "Ja meneer, dat heeft u zelfs heel goed uitgelegd!" Ik geef toe, mijn naam had destijds ook CasaSlime kunnen zijn. Het leven van de docent was er in ieder geval mee gered. Samen met de gecommitteerde ging hij de meisjes helpen met de factuur.

Uiteindelijk ontving ik het Gouden Diploma met 227 aanslagen per minuut. Ik was de beste van alle groepen, dit feit kan en wil ik hier niet onvermeld laten.

Later heb ik veel profijt van mijn Scheidegger-cursus gehad. Als uitzendkracht kreeg ik leuke baantjes op secretariaten. Gelukkig was ik bij Scheidegger onbedoeld ook geschoold in Kippenhok-vaardigheden. In die tijd werden er nog stencils getijpt. Fouten maken was daarbij uit den boze, die moesten namelijk gecorrigeerd worden met rode correctie-lak. De lak moest zeker een minuut drogen voor men verder kon gaan. De snelheidswinst van het tienvinger-blind systeem ging op die manier rap verloren.

Het meeste profijt van het blind kunnen tijpen had ik bij het overtikken van ellenlange hexadecimale listings voor mijn Atari 800XL. Blind tijpen is namelijk vooral voordelig bij het overschrijven, in de zin van copieren, van teksten. Vroeger werden kladversies door werknemers ingeleverd op de tijpkamer. Sinds de electronische tekstverwerker tijpt iedereen zijn teksten zelf en is de ouderwetse tijpkamer opgehouden te bestaan.

Als ik terugdenk aan die ouderwetse mechanische tijpmachien, dan denk ik vooral aan de letter 'x'. Over deze letter zat een groen dopje, hij moest dus met de ringvinger worden bediend. De ringvinger is de zwakste vinger. Het vergde veel oefening om de 'x' even snel en hard in te drukken als de overige letters. Pianospelers waren hier in het voordeel.

Update 07.05.2004 / 19:38 (en later)
Meer Scheidegger Stories in het kader van Cockie's Week van de Tijpmachien bij:

April 27, 2004

Iedereen is jarig

Desde Aruba: Chica de la Semana Stephany!Er zijn van die dagen dat het lijkt of iedereen jarig is. Vandaag is het zo'n dag. Prins Willem-Alexander is vandaag 37 jaar geworden, gefeliciteerd Prins!

Cabaretier/weblogger Menno Nicolai heeft heden de gedenkwaardige leeftijd van 59 jaren bereikt, gaat hem allen feliciteren op zijn website.

En dan mijn Cubaanse collega en vriend Reynaldo, ook al jarig vandaag. Reynaldo is 33 geworden en zal over circa 33 minuten, wat een toeval, op zijn werk arriveren. Over toeval gesproken. Reynaldo is net als ik volgens onze horoscoop een Stier en een Varken volgens de Chinezen. Oink, oink!

Inmiddels is Reynaldo een groot Belgisch bierliefhebber. Hij schudt de merken zo uit zijn mouw: Duvel, Westmalle Tripel, Hoegaarden. Dit alles uitgesproken met een zwaar Russisch accent, het verleden verloochent zich niet. Het bier smaakt er niet minder om.

Stephany (zie foto) is de enige die niet vandaag jarig is, dat gebeurt pas op 30 november. En toch, als men de foto bekijkt, zijn we dan niet allemaal een beetje jarig? Ik dacht het wèl! Op lachicamerengue vindt u meer foto's van deze Arubaanse schone, klik op Chica Semana.

Bij deze feliciteer ik u allen!

Update 27.04.2004 / 10:58
Merel is ook jarig, zij bestaat al drie jaar! Nou ja, haar weblog dan.

April 19, 2004

Leren houden van

De Stones zongen jaren geleden al You can't always get what you want, waarbij can't op zijn Engels uitgesproken dient te worden. Een levensmotto zo waar als een koe, dat in de praktijk vaak leidt tot You better want what you get.

Al weken lang, wat zeg ik, al maanden lang is de Duvel op bij Pleincafé Wilhelmina. Inmiddels reken ik al niet eens meer op een lekker koud glas Duvel als we op zaterdagmiddag aldaar plaatsnemen op het terras. In plaats van Duvel bestellen we tegenwoordig een Tripel van La Trappe uit Berkel Enschot.

Ik vind het bier van La Trappe niet supergeweldig, het haalt het niet bij de Belgische trappistenbieren zoals bijvoorbeeld Westmalle. Mijn grootste bezwaar is dat er te weinig prik in zit. Nu wordt het bier van La Trappe bij Pleincafé Wilhelmina altijd in kleine bolle glazen geschonken. Ik hou niet van kleine bolle glazen. Geef mij maar het grote, sierlijke Duvel-glas.

Afgelopen zaterdag waren de kleine bolle La Trappe-glazen kennelijk op. Ik zag twee collega's op het terras, die zaten aan de Dubbel van La Trappe. Misschien hadden zij de laatste twee kleine bolle glazen in gebruik. Hoe dan ook, de serveerster verontschuldigde zich en zette twee grote, sierlijke Duvel-glazen naast onze flesjes Tripel van La Trappe.

Nooit eerder smaakte me het bier van La Trappe zó goed! Dat moet dus wel aan die glazen hebben gelegen. Lucy was het overigens geheel met mij eens (en dat gebeurt niet vaak!). Of zouden we ons na zoveel tijd zonder Duvel hebben geconformeerd aan wat we wèl kunnen krijgen?

March 10, 2004

Blij met strop

Als ik zeg "Rotterdam, Haven en Feyenoord" waar denkt u dan aan? Ik aan Werken, Zwoegen, Zweet, Lee Towers en Victorie met Voldoening. Ik ben geboren in Rotterdam en daar ben ik trots op!

Helaas heeft het Rotterdammer zijn ook nadelen. Een typisch Amsterdams woord als mazzel kennen wij niet. We maken het ook nooit mee. Dat schrijf ik niet om zielig te doen, want niemand hoeft medelijden te hebben met een Rotterdammer.

CasaSpider wint een NS stropdas!Ondanks dat ik weet dat ik nooit mazzel zal hebben, doe ik toch mee aan diverse loterijen, prijsvragen en andere dingen waar men iets mee kan winnen zonder er voor te hoeven zwoegen. Dat is een beetje dom van mij, maar ook in Rotterdam doet hoop leven. Bovendien zeg ik altijd: "Zeg nooit nooit!".

Een maand of twee geleden wilde Patrick van SpockSpot een heuse NS-stropdas verloten of weggeven. In de commentaren moest men een poging doen het kleinood te bemachtigen. Ik was de eerste die reageerde en meldde dat ik nooit wat won. Ik geloof dat dat Patrick over de streep trok. Hij beloofde de stropdas aan mij.

Nu moest het stuk textiel nog van Nederland naar Curacao getransporteerd worden. Uiteindelijk bleek Marmod de oplossing te zijn. Zij kwam begin maart met haar gezin op vakantie naar Curacao en nam de stropdas mee. Dinsdagmorgen kwam zij hem bij mij thuis afleveren. Jammer genoeg was ik er niet en nam Lucy de stropdas alsmede een aardig briefje van Marmod in ontvangst. Volgens haar moet ik hem met deze warmte snel in de kast hangen.

Zelf overweeg ik echter om mijn overhemd op te bergen en slechts met stropdas op het werk te verschijnen. Hoe dan ook, ik heb iets gewonnen, eindelijk gerechtigheid. Bedankt, Patrick en Marmod!

February 11, 2004

Paloma's Geseling

Was het gisteren dat ik nog zo vrolijk over mijn IQ schreef? Wel, diezefde avond kwam bij mij het besef dat ik maar heel weinig weet. "Het werd tijd!", hoor ik sommigen denken.

Na enige maanden fröbelend door mijn zoveelste cursus Spaans te zijn heengekabbeld, was het gisterenavond D-Day. Het examen! Lerares Paloma is een leuke, aardige, ja zelfs aantrekkelijke vrouw met slechts één klein nadeeltje: zo gauw zij een examen afneemt, wil zij bloed zien.

Gelooft u mij maar, het is eenvoudiger om te slagen voor The Knowledge, het befaamde Londense stratenkennis-examen voor aspirant-taxichauffeurs, dan een 6 halen voor een examen van Paloma. Zeker als het, geheel onverwachts, een 100% grammatica examen betreft.

Met frisse moed begon ik in te vullen wat ik wist. Na zo'n 5 kwartier dacht ik bijna klaar te zijn. Na het tellen van het aantal opgaven dat ik nog moest doen, kwam ik tot de conclusie dat ik pas tegen vrijdagmiddag alles af zou kunnen hebben. Aangezien de vragen met betrekking tot de aanvoegende wijs mij toch al boven de pet gingen, heb ik die maar laten zitten. Dat was de helft van het examen.

Iets voor tienen werd ik vrijgelaten. "Nu weet je in ieder geval naar welk nivo je toe moet", strooide de lieftallige lerares nog wat zout in de wonde.

Volgende week is de laatste les. Deze gaat over Peru en we moeten als voorbereiding een verhaaltje lezen. Dat is meer mijn nivo!

February 10, 2004

Zo ben ik

Hoe ik op die site verzeild ben geraakt weet ik niet meer, maar plotseling stond hij er: The Classic IQ Test.

Persoonlijk hou ik wel van IQ-testen, vooral van het onderdeel Reeksen. Zowel met getallen als met afbeeldingen. En de wiskundige raadseltjes.

Twee auto's rijden in tegengestelde richting 6 kilometer, slaan linksaf en rijden nog eens 8 kilometer in rechte lijn. Hoever zijn beide auto's na deze rit van elkaar verwijderd?

Leuk. Het was een pittige test. Na ongeveer 10 minuten ploeteren was ik klaar, dacht ik. Toen kwam pagina twee. De 20 minuten hersengymnastiek leidden tot een bevredigend resultaat: een IQ van 136 (had Rob Oudkerk ook niet zoiets?) en belangrijker, my Intellectual Type is Visionary Philosopher. Qua mathematische en verbale vaardigheden mag ik mij met Plato meten.

Toch leuk om te horen. "Eindelijk erkenning!", zou ik bijna zeggen en ook "Uitstekende test!". U kunt wel raden wat er gebeurd was als ik er iets minder goed vanaf was gekomen. Allereerst was het in dat geval natuurlijk een bijzonder slechte en domme test geweest en ten tweede had u er hier nooit over gelezen. Zo ben ik.

Ook nu loop ik nog risico. Stelt u zich voor dat straks blijkt dat alle webloggers die de test ook doen, eenvoudig boven de 150 scoren! Wat dan?

Dan wordt de test hier vrolijk met terugwerkende kracht als stupide en onzinning bestempeld.

Zo ben ik.

February 2, 2004

Mijn straatkinderen

Ik dacht al:

Nu maar hopen dat die herberg niet al te duur is...

January 31, 2004

New York License Plate

Met dank aan Sikora en de linksbuitens, volgend jaar Gerard Cox bij Ajax!

Maak uw eigen Amerikaanse License Plate!

(Via JadeScorpion)

January 23, 2004

Test uw vrouw

Altijd stipt om twaalf uur verlaat ik mijn werkplek en rij naar de Marnix-school om Luchiano op te halen. Om ongeveer 12:33 komen we thuis aan. Daar eet ik wat, surf wat op het web en ga even op bed liggen, kletsen met Luchiano. Om 13:50 poets ik mijn tanden, kleed mij aan en ga naar mijn werk, alwaar ik om 13:55 arriveer.

Ja, ik ben een voorspelbaar mens, volgens sommigen is dat voorspelbaar een eufemisme voor oersaai. Vandaag verraste ik echter zelfs mijzelf. Om 13:51 (na het tandenpoetsen) besloot ik om eens wat aftershave op te doen. Dat doe ik normaal nooit.

Nieuwsgierig liep ik met mijn luchtje op naar Lucy om afscheid te nemen...

Continue reading "Test uw vrouw" »

January 19, 2004

Onredelijk kwaad

Ieder normaal mens wordt wel eens kwaad, toch? Mijn sterrenbeeld is Stier en daarbij past dat men snel en hevig kwaad wordt. Deze woede verdwijnt vervolgens even snel als zij gekomen is. Ik herken mij daar wel in.

Waarom wordt men zoal kwaad? Dat kan van alles zijn, dingen op het werk, een echtgenote, tegenstanders in het verkeer, Luchiano, de verdediging van Feyenoord, men kan het zo gek niet bedenken of ik kan er wel kwaad over worden.

Laatst maakte ik het zelfs voor mijn doen nogal bont. Ik was kwaad op twee ijsblokjes! Het is zo absurd en onredelijk dat ik er maar een tekening van gemaakt heb. Met enige fantasie kunt u hierin een plastic bakje om ijsblokjes te maken herkennen.

CasaSpider boo op ijsblokjes #6 en #7Lucy vroeg mij haar een glas Seven-Up met twee ijsblokjes te geven. Ik schonk de Seven-Up in en haalde het plastic bakje met ijsblokjes uit het diepvriesgedeelte van de koelkast. Onmiddellijk viel mij de concentratie van ijsblokjes aan de ene kant van het bakje op. In de tekening zijn dat de ijsblokjes genummerd 1 tot en met 5.

Ik wrikte wat aan het bakje, schudde, kneep en pulkte om een van bovengenoemde 5 ijsblokjes eruit te halen. Toen ik wat heftiger ging schudden viel echter ijsblokje nummer 6 uit het bakje op de keukenvloer. De nummers 1 tot en met 5 gaven nog geen krimp. Iets harder schudden dus. Prompt vloog ijsblokje nummer 7 met een sierlijke boog door de keuken. "Wel @$#%$# ijsblokjes!!!", brulde ik. Was ik minister Donner geweest, had ik waarschijnlijk Dekselse apen! in mijzelf gelispeld. Zo erg is het gelukkig nog niet met mij.

In het plastic bakje bevonden zich nu alleen nog de ijsblokjes genummerd 1 tot en met 5. Dat vergemakkelijkte het proces en even later kon ik Lucy haar glaasje Seven-Up overhandigen. Ik ben me een paar uur blijven afvragen waarom ik nou zo kwaad was op de ijsblokjes genummerd 6 en 7.

Mijn wraak was echter zoet, ik heb ze op de keukenvloer laten liggen. Na een paar minuten was er niets meer van ze over...

January 15, 2004

Stoppen met Diëten

De feiten:

  • Omstreeks afgelopen zaterdag gestart met dieet.
  • Woensdagmiddag naar de kapper geweest.
  • Woensdagavond drie wortels en vier tomaten gegeten.
  • Donderdagochtend exact hetzelfde gewicht als afgelopen zaterdag.

De conclusies:

  • Ik stop per ommegaande met diëten.

P.s. Die drie wortels en vier tomaten waren wel de avondsnack. Als maaltijd heb ik twee borden macaroni gegeten. En een paar biertjes gedronken.

January 14, 2004

Kinderpartijtje

Ik heb heel vaak pech. Met name als UTS, het bedrijf waar ik gedetacheerd ben iets te vieren heeft. Zo'n druk leven heb ik niet, maar iedere keer als er een UTS-borrel of iets dergelijks is, heb ik toevallig net wat anders te doen. Dat is frustrerend!

Gisteren was het weer eens zover. UTS hield van 17:00 tot 19:00 uur haar Nieuwjaarsborrel (2004) en Luchiano had precies op hetzelfde tijdstip een verjaardagsfeest van zijn klasgenoot Christopher bij Burger King, Santa Maria. Om vijf uur reden wij dus naar Burger King.

Nu had de ellende nog mee kunnen vallen. We dropten Luchiano op het feestje, waar hij al snel verdween in het gigantische play-mobiel van de hamburgergigant. Ons plan was om aan de overkant van de Jan Noorduynweg het terras van café Hollywood te bezoeken. Hmm, lekker zo'n koud glas bier op een terras! Tot met name mijn verbijstering was Hollywood, vroeger een gerenommeerde karaoke-bar, dicht. Nou ja dicht, zeg maar opgeheven. Leeg. Geen bier dus.

Het kan nog erger. Vijf minuten later liep de CasaSpider door LA Curacao, een grote winkel met huishoudelijke artikelen. Huishoudelijke artikelen! Mijn handen vol met schaaltjes, glazen en andere snuisterijen. Ik was zowaar blij dat we om half zeven weer bij de Burger King aankwamen.

Ik hoop dat UTS bij het plannen van haar evenementen voortaan mijn agenda even raadpleegt. Luchiano heeft zich overigens uitstekend vermaakt op het kinderfeest.

January 9, 2004

Lifelog Scrabble



My Scrabble© Score is: 357.
What is your score? Get it here.

Moderne communicatie

In het onderhouden van contacten ben ik bepaald geen ster. Als ik het over het tijdperk van mijn jeugd heb, zegt Luchiano met enig medelijden in zijn stem: "Ja, ik weet het. Jullie hadden geen computers, geen televisie, geen leuk speelgoed. Papi, wat deden jullie toen?". Veel verder dan Voetballen, Lego en De Meccanodoos kom ik dan niet. Maar dat kan ook aan mij liggen.

In die tijd was het fenomeen penvriend(in) vrij populair. Vooral meisjes schreven graag brieven, voornamelijk naar andere meisjes en het liefst uit een ver land. Aangezien ik geen meisje ben, deed ik daar niet aan mee. Brieven schrijven is toch nooit mijn hobby geweest, brieven ontvangen wel. Een klein dilemma.

In augustus 1995 ben ik naar Curacao geëmigreerd. Om enig contact te houden met vrienden in Nederland, schreef ik zo nu en dan een brief. Het schrijven van een normale brief heeft voor mij een aantal nadelen. Destijds had ik thuis even niet de beschikking over een computer, daarom schreef ik mijn brieven met de hand.

Nu ben ik Database Administrator van beroep, het vastleggen van data is mijn lust en mijn leven. Daarom schreef ik mijn eigen brief nog een keer over, om hem vervolgens te archiveren. U kunt zich voorstellen dat dat een heel karwei is. Als ik al een brief schreef, was hij meestal vrij lang.

Een ander nadeel was dat ik helemaal naar het Postkantoor in Punda moest om postzegels te kopen en de brief op de bus te doen. Om een lang verhaal... email was een uitkomst voor mij! Ik heb enorm veel ge-emaild. De laatste jaren is de frequentie echter drastisch terug aan het lopen.

Dat realiseerde ik me eigenlijk niet zo, ja ik kreeg wel eens klachten: "Hé, wanneer mail je weer eens?". Nu pas weet ik hoe dat komt, dankzij mijn neef André! Deze neef leest mijn weblog en mailde mij laatst vrij uitgebreid. Het is gebruikelijk dat de ontvanger van een dergelijke mail dan een mailtje terugstuurt, nietwaar? Dat is er echter (nog) niet van gekomen.

In de comments bij Thom verslikt zich beklaagde André zich daarover. Hij zocht naar een verklaring en kwam op de proppen met de volgende prachtige zin:

"Anderzijds kan het zijn dat je nog slechts communiceert in de volledige openbaarheid van een weblogachtige omgeving waarbij privé gerelateerde mailings het onderspit moeten delven".

De spijker op zijn kop! Het handigste qua communicatie is als iedereen een weblog begint. Voor het zover is zijn we echter wel een paar jaar verder.

Ik denk dat ik vandaag maar eens een paar mensen ga mailen!

December 25, 2003

Leuk woord

Luchiano zit nu al voor de zesde keer naar het filmpje over Gablerstapler Klaus te kijken. Een instructiefilm voor vorkheftruckchauffeurs. Op Klaus' eerste werkdag gaat van alles mis. Dat levert bloederige toestanden op.

Ik zet hem in mijn Top-5 van leuke woorden in het Nederlands, Duits en Spaans:

Nederlands: Vorkheftruck
Duits: Gablerstapler
Spaans: Carretilla elevadora de horquilla

Mijn voorkeur gaat overigens uit naar het Duitse woord. Het Spaanse woord voor vorkheftruck zou de naam van de volgende dochter van onze kroonprins kunnen zijn.

December 19, 2003

Een rustig dagje

College Cisco Routers met aansluitend een borrel!Donderdag 18 december was een drukke dag. Dat zul je altijd zien, zo is er in geen tijden iets te beleven, zo heb je twee feestjes op één dag.

Vreemd, maar de hele week heb ik het gevoel dat het vrijdag is. Nu ben ik dol op vrijdagen, behalve dan dat bij UTS, waar ik gedetacheerd ben, altijd precies op vrijdag problemen ontstaan.

Aangezien ik gisteren dacht dat het vrijdag was, dook er een vervelende foutmelding op in de logfiles van de database. ORA-600 is niet leuk! Als IT-professional kan men dan nog maar één ding doen: heel hard denken dat het donderdag is. En zowaar, het hielp.

's Morgens werden er op het nieuwe parkeerterrein tentjes opgebouwd. "Ha, feest!", zeiden Reynaldo en ik tegen elkaar. Voor de middag stond er een borrel gepland vanwege het feit dat de internet-infrastructuur hevig ge-upgrade was. Dat moest gevierd worden.

Na wat hapjes, biertjes en toespraken was er een presentatie. Deze vond plaats in onze computerroom, niet de beste locatie voor een presentatie. Het lawaai van de servers en de airco's is oorverdovend. Dat gecombineerd met het feit dat de stemmen van de presentatoren niet electronisch versterkt werden, leidde ertoe dat het op zijn zachtst gezegd moeilijk was om de technische verhandeling te volgen.

Lucy krijgt haar certificaat Nederlands!Na de presentatie ging de borrel verder, maar zonder mij. Ik moest Lucy naar haar laatste Nederlandse les brengen. Van de tien deelnemers aan het begin van de cursus waren er nog slechts twee over. Bijna privé-les dus. De docent benadrukte bij het uitreiken van de certificaten dat er nog wel flink geoefend moet worden.

Snel reden we naar huis. 's Avonds vond de SQL Integrator Kerstmis Party plaats in café Olé Olé. Als ik goed geteld heb voor de tiende keer. Voor Lucy was het de vijfde keer, wat me weer eens deed beseffen hoe snel de tijd gaat. Luchiano lieten we achter bij babysit Jeanette en zo tegen half negen arriveerden we op het feest.

Ach, wat kan men over een feest melden, alles speelt zich volgens een vast patroon af. De bandjes speelden jammer genoeg niet veel Merengue, dientengevolge hebben we wat minder gedanst dan anders. We hebben ons prima vermaakt en doken om iets voor tweeën ons bed in.

Veel mensen vragen mij: "Waarom viert SQL zijn feest altijd op donderdag?". Dit in verband met het opstaan op vrijdagochtend. Ik weet het niet en daarom antwoord ik altijd maar met wat kantoorhumor: "O, je kan beter je roes op je werk uitslapen dan op je vrije dag". Ja, Erwin Kroll moet oppassen, zometeen krijgt hij er een concurrent bij als het om leuke grapjes gaat!

Het opstaan was overigens niet zo grappig vanmorgen. Om kwart over zes begon mijn wekker te piepen. Mijn eerste gedachte was "laat maar piepen, het is toch lekker zaterdag". Tien seconden later drong de rauwe waarheid tot mij door. Neen, dat was even een minder moment. Ik geloof dat ik nu weet hoe Bareuh zich iedere morgen voelt.

Ik denk dat het vandaag een rustig dagje wordt...

Liefhebbers kunnen een paar (21) foto's bekijken van het feest in Olé Olé.

December 8, 2003

Complot in het Koningshuis?

Zondag 7 december om één minuut over vijf is Prinses Máxima van een dochter bevallen. CasaSpider feliciteert de Prins en de Prinses van harte!

Misschien hoort het niet en is het niet gepast, maar toch blijf ik het bijzonder vreemd vinden. Dat de bevalling ineens zowat een maand naar voren is geschoven. Ik kan daar absoluut niet bij.

En zeker als de RVD met een verklaring komt dat er uitgegaan is van de maximale (dat is dan wel weer logisch, red.) zwangerschap met een uitloop van twee weken.

Dan ga ik denken, zo zit ik in elkaar. Wat kan in Godsnaam de reden zijn voor deze vergissing? Een slimme manier om het bevallingsverlof te verlengen? Nee volgens mij juist niet. Dan had de bevalling in november voorspeld moeten zijn. Criminele organisaties op een dwaalspoor brengen, of de roddelbladen? Of zeg ik nu iets dubbelops...

Neen, de theorie die bij mij boven is komen drijven is dat Máxima niet zwanger was, maar een kussen op haar buik heeft gebonden. Dat ziet men ook vaak in Soap-series gebeuren.

De draagmoeder heeft wellicht een foutje gemaakt bij haar berekening, of is misschien vervangen door een andere draagmoeder. Hierdoor moest de datum worden aangepast.

Wellicht zit ik er ver naast, maar wat is dan wèl de reden van deze intrigerende en mysterieuze misrekening?

November 30, 2003

X-box?

Vandaag is niet mijn beste dag. Ach, als je dat maar niet elke dag hoeft op te schrijven... Ik ben moe, heb een beetje pijn in mijn heup, mijn rechterschouder is al een maand ietwat verrekt en terwijl ik zit te schrijven prikken de muggen mijn enkels lek.

Tot overmaat van ramp heeft Feyenoord met 2-0 van Ajax verloren. Die ellende viel nog wel te pruimen, aangezien het niet echt verrassend was. Ja, zo erg is het al!

Gisteren gingen we met het hele gezin namens Sinterklaas op pad. Eigenlijk wilden we een X-box, Gamecube of Playstation kopen voor Luchiano. Jezus, wat zijn die dingen duur!

Ik heb er ook helemaal geen verstand van. We besloten voor/namens Sint andere kado's te kopen. Een set met spelletjes (schaken, dammen, domino etc.) en een installatie voor autootjes, met loopings en dergelijke.

Toch moet er op korte termijn zo'n spelletjescomputer komen, volgens mij vind ik dat zelf namelijk ook leuk! Wilt u ons helpen? Welke moeten we kopen, waar moeten we op letten en hoeveel gaat het globaal kosten?

Tot nu toe geef ik deze dag op de schaal van 0 tot 10 een 4-, wellicht kan dit magere cijfer door uw reacties iets opgekrikt worden. En anders moeten strand & Happy Hour daar voor zorgen.

Last Minute Update: ik hoor net van Lucy dat we niet naar het strand gaan! Het dreigt namelijk te gaan regenen. Tja, als het tegenzit...

November 28, 2003

Geen geduld

Het klinkt wellicht vreemd, maar dat is het niet. Ondanks de tropische hitte op Curacao heb ik het vaak koud. Dat komt omdat het hier gewoonte is om op alle werkplekken de airco ontzettend hoog te zetten. Op mijn stoel hangt daarom altijd een trui, voor als het àl te koud wordt.

Om enigszins op temperatuur te komen ga ik regelmatig met Cubaanse collega Reynaldo buiten een kopje warme chocolademelk drinken. Na vijf à tien minuten in het zonnetje te hebben gestaan, zijn we blij dat we de koelte weer op kunnen zoeken.

Reynaldo en ik hebben altijd genoeg zaken te bespreken, maar soms komt er iemand anders bij staan. Dat is goed voor de afwisseling. Nu was mijn collega Pauline aan de beurt. Zij beklaagde zich over het feit dat ze afgelopen nacht niet zo goed geslapen had.

"Ja, we hebben namelijk een puppy en die jankt nogal", was Pauline's verklaring.
CasaSpider: "Dan moet je die puppy dresseren, dat hij niet meer jankt".
Pauline: "Mwoah, daar heb ik eigenlijk geen geduld voor. Nee, de puppy gaat weer weg".
CasaSpider: "Zo, en hoe lang hebben jullie die puppy dan al?".
Pauline: "Oh, sinds gisteren".

Tja, in dit geval kan men met recht spreken over geen geduld!

November 27, 2003

Stennis in het laboratorium

Lucy en ik hadden een leuk uitstapje, we gingen naar het Landslaboratorium aan de Perseusweg. Bloed prikken. Terwijl Lucy leeggezogen werd, zat ik te wachten onder het genot van een Story en een Weekend.

Een man van een jaar of zestig kwam binnen. Hij gebaarde geagiteerd naar een van de dienstdoende laborantes. Deze was aan het telefoneren en had dus even geen tijd. Toen ze klaar was riep de oude man haar bij zich. Hij stak van wal.
"Dit, dit hier, dit is nooit aangekomen! Ik wil mijn geld terug. Nu!". Het betrof de resultaten van een onderzoek die doorgezonden hadden moeten worden naar ADC, een laboratorium dat verwikkeld is in een grote fraudezaak.

Inmiddels bogen maarliefst vier laborantes zich over het papier. Het was niet helemaal duidelijk bij wie de fout lag. Daar had de oude man maling aan. "Ik wil mijn geld nu! Ik heb het nu nodig! Het is niet voor mij, maar ik heb het nodig. Nu!". Hij beende weg richting koffie-automaat. Onderweg riep hij nog wat: "Ik wil het nu en als ik het nu niet krijg, verbouw ik de tent!".

Jammer genoeg kwam Lucy de wachtruimte inlopen, ze was klaar. Bij het naar buiten gaan vertelde ik haar over de oude man. "Aaahh, die man die daar zat. Maar die kennen wij, die hebben we al een keer gezien bij Kranshi (Burgerlijke Stand), daar maakte hij ook al zoveel stampij".

Kennelijk is de man ietwat gefrustreerd geraakt door allerlei tegenslag met betrekking tot papierwerk. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Cubaanse collega Reynaldo zei het echter treffend: "Wat je nooit moet doen is vechten tegen het systeem. Dat win je nooit!".

En zo is het maar net.

November 26, 2003

Beide benen op de grond

Na het lezen van mijn log was voor collega Ino een mysterie opgelost. Nu wist hij waarom ik gisterenavond langs café De Tropen reed, ik was op weg naar de Marnix Basisschool. Ja, lees het CasaLog voor de broodnodige informatie!

CasaSpider: "Zo! Dat heb je dan wel vroeg gelezen!".
Ino: "Ja, ik lees jouw log altijd 's morgens, als ik mijn muesli eet".
CasaSpider, verheugd: "Aha! Laten we een kleine enquete doen. Het lezen van het CasaLog tijdens het ontbijt brengt je in een betere stemming (antwoord A), bederft je ontbijt (antwoord B), of doet er niet toe (antwoord C).
Ino: "C. Het maakt me niks uit wat ik lees. Toen we een tijdje geen internetverbinding hadden, pakte ik de krant. Dat was ook goed".

CasaSpider staat weer met beide benen op de grond.

Niet assertief

Vandaag waren zowel La Chica Merengue als CasaSpider niet erg assertief. Gelukkig had het verder geen nare gevolgen, luister maar.

Het was een drukke dag, veel te doen op het werk. 's Avonds moest er nog wat onderhoud plaatsvinden aan een server. Om tien over vijf begon ik daarmee, racete vervolgens naar huis om Lucy naar haar Nederlandse les te brengen, deed een boodschap en ging naar Luchiano's school waar voor mij tien minuten waren ingeruimd om met zijn juffrouw over het rapport te praten. Van 18:20 tot 18:30.

Vanwege dit drukke schema ging Luchiano zelf met Lucy mee, naar de Nederlandse les. Ik was om 18:09 aanwezig op de Marnix Basisschool en nam plaats op het bankje voor de klas van juffrouw J. Voor iedere ouder waren tien minuten gereserveerd en ik moest uiterlijk om 18:40 weg om Lucy en Luchiano op te halen.

Tot mijn verbazing bleef juffrouw J. maar kletsen met een moeder. Om half zeven gaf ik eigenlijk de hoop al op om nog aan de beurt te komen. Mijn woede-peil steeg en ik was benieuwd wanneer juf J. dacht tijd voor mij vrij te maken. Ik heb het uitgehouden tot 18:41 en ben toen kwaad weggebeend. Toen ik even later, nog steeds woedend, aan Lucy vertelde wat mij overkomen was, vond zij dat ik op de deur had moeten kloppen.

Dat vond ik niet. Voornamelijk omdat ik op dat moment al zo kwaad was dat het wellicht beter was dat ik weg ging. Maar goed, we reden richting ons huis en stopten bij Robby's Lottery. Lucy wilde een aantal nummers spelen voor Wega di Number. Luchiano en ik wachtten op haar in de auto.

Toen Lucy in de auto stapte was zij verontwaardigd. "Sjonge, er zat een nieuwe medewerkster. Die zat maar pinda's te kauwen en ik moest haar alles drie keer zeggen. En toen ik 1313 wilde spelen, zei zij dat dat niet meer kon, dat hadden al teveel mensen gespeeld'.

Mijn inmiddels iets gezakte woede ten aanzien van juf J. steeg onmiddellijk weer. "Snotverdomme, dan had je meteen het klachtennummer van Robby's moeten bellen! Dat mens moet op staande voet ontslagen worden!". Thuisgekomen waren wij ietwat bevreesd voor een complot van Robby's Lottery, een complot dat inhield dat de organisatie al lang van tevoren wist welke nummers gingen winnen.

Tegen negen uur, de tijd dat de nummers van Wega di Number getrokken worden, switchte ik van de herhaling van het Sinterklaasfeest heen en weer naar kanaal 8, Tele Curacao. Bij het Sinterklaasfeest was ik regelmatig op irritante wijze in beeld, dat deed mijn humeur goed. Nog beter werd mijn stemming toen achteraf bleek dat 1313 geen winnende combinatie was. Jammer was dat de combinaties die Lucy wèl had gespeeld ook niet winnend bleken.

Neen, het was niet het assertiefste dagje in ons leven...

November 24, 2003

De Wortel

Achteraf sluit ik me aan bij de opmerking van Verbal Jam: niet wij waren asociaal, maar de bobo's die niet wilden begrijpen dat het Sinterklaasfeest voor kinderen is en niet voor hun. Inmiddels voel ik mij meer een Robin Hood dan een asociaal. Zo ziet men maar weer dat ook begrippen als Goed en Kwaad relatief zijn.

Luba had een interessante vraag. Of er op Curacao ooit een Sinterklaasfeest met witte Pieten en een zwarte Sint had plaatsgevonden. Ik heb het aan een van mijn oudere collega's gevraagd en deze wist zich, na enig nadenken, dit feit inderdaad te herinneren. Het speelde eind zestiger jaren. Een groep radicale Antilliaanse studenten was net teruggekeerd uit Nederland en vond het Sinterklaasfeest niet meer van deze (die?) tijd. Zij wilden dat het verboden werd. Toen dit niet lukte, hebben de ex-studenten de rollen omgedraaid: een zwarte Sint en witte Pieten. Stanley Brown, een van de drie leiders van de opstand van 30 mei 1969 en nog steeds politiek actief, was een van de deelnemers.

Inmiddels is Zwart-Wit met betrekking tot Sint en Piet geen issue meer op Curacao. In Suriname is dat wel het geval. Daar vindt men Zwarte Piet nog steeds een uiting van de vroegere verhoudingen in de slaventijd. De drang naar onafhankelijkheid van de kolonisator was in Suriname veel groter dan op Curacao. Niet zelden hoort men van Surinamers dat zij Curacaoenaars verwijten te meegaand te zijn ten opzichte van Nederland.

Dit stukje heet echter De Wortel. Zondagmorgen vond Luchiano (6) een kado in zijn schoen. Lucy was al blij dat haar schoentje er nog stond en zelf had ik niet eens de moeite genomen om er een te zetten. Hoe werkt dat bij kinderen? Als ze iets krijgen, dan willen ze meer!

Toen we zondagavond vermoeid terugkwamen van het Happy Hour, wilde Luchiano zijn schoen weer zetten. "Nee, nee", zei ik, "Sint komt op zijn vroegst pas op woensdag weer".
"Toch zet ik mijn schoen!", antwoordde Luchiano. Hij voegde de daad bij het woord en stopte er een wortel in.

Na een half uurtje haalde Lucy de wortel uit de schoen. Toen Luchiano dat ontdekte was hij boos. "Waar is die wortel!", riep hij verontwaardigd. "Ik denk dat Sint al is geweest en de wortel heeft meegenomen", legde ik uit. Luchiano liep naar de koelkast, pakte een nieuwe wortel en deed hem in zijn schoen.

"Als Sinterklaas mij geen kadootje wil geven, moet hij de wortel in mijn schoen laten zitten!", sprak Luchiano. Hierna ging hij slapen. Lucy en ik schreven een brief namens Sint, waarin hij Luchiano bedankt voor de wortel en hem woensdag een nieuw kadootje belooft.

Vanmorgen las Luchiano de brief en hij was er tevreden mee.

November 17, 2003

Dumped

Dear Friso,

Writing this letter is painful, but necessary. By now, you might have noticed that I don't like you very much. Life's funny that way. Don't feel responsible. I just always liked Klaas more. Besides, my busy career prevents me from committing to a serious relationship and you deserve better.

You deserve someone who appreciates all of your special qualities, especially the cute way you talked about physics at intimate moments. Even though we're no longer together, we'll always have our memories. I'll never forget the time you wore my underwear on accident... and you didn't notice. Odd. But anyway...

They say that time heals all wounds, and I hope that soon, you will be able to say my name without sobbing. When this time comes, I hope you will be old, gray, and wrinkly.

Fondly,
Mabel W. Smit

This letter has been generated, the idea has been stolen from poor Puck.

November 13, 2003

Guantanameras

We moesten een boek lezen als huiswerk voor de Spaanse les: Guantanameras van Dolores Soler-Espiauba. Het is een verhaal over Cuba. Nu wil het toeval (...) dat ik tot voor kort twee Cubaanse collega's had. Jammer genoeg is Yohanna afgelopen maandag naar Cuba teruggegaan, maar Reynaldo is nog steeds hier.

Het leek mij een leuk idee om Reynaldo mee te nemen naar de Spaanse les. Cuba, en dan met name het dagelijkse leven in Cuba, is niet echt bekend bij de meeste mensen en daardoor bestaan er nogal wat misverstanden. Bijvoorbeeld dat men er absoluut geen kritiek mag leveren op Fidel Castro. Paloma mailde me enthousiast terug dat ze het goed vond. Ze vroeg of we alles aan Reynaldo mochten vragen, ook over zijn Exilio ofwel Ballingschap. Reynaldo schoot in de lach toen hij dat las.

Cubaan Reynaldo te gast bij de Spaanse les!Om half acht was ik aanwezig bij Instituut Unamuno. Paloma begroette me. Ze zag er mooi uit in een lange zwarte jurk en met een zwoele lok over haar gezicht. Helemaal voorbereid op de Cubaanse gast! Nerveus vroeg ze of Reynaldo echt wel zou komen en of hij op tijd zou zijn, je wist het immers maar nooit met die Latino's.

Iets na acht uur kwam Reynaldo binnen. Na een korte voorstelronde nam hij plaats aan het hoofd van de tafel. Paloma stelde een paar vragen en Reynaldo stak van wal. In een moordend tempo kwamen de woorden uit zijn mond en Paloma hing aan zijn lippen. Ik maakte me ietwat bezorgd of de andere cursisten het wel konden volgen, maar ach, eigenlijk ging het erom om iemand uit een ander Spaans taalgebied live te horen praten.

Als welkomstmuziek had Paloma een CD van de Buena Vista Social Club opgezet. Net toen Reynaldo binnenkwam klonk Chan Chan, een nummer van de onlangs overleden Compay Segundo. Het nummer begint aldus:

De Alto Cedro voy para Marcané
Luego a Cueto voy para Mayari

'Hé, dat is mijn geboortegrond!', riep Reynaldo. Deze plaatsen waren hem zeer bekend. Cuba is een arm land, voornamelijk door de Amerikaanse boycot. Armoede is echter relatief. Computers, DVD-spelers en pretparken zijn schaars in Cuba. Van de andere kant zijn er geen bedelaars, geen drugs en nauwelijks criminaliteit.

Gezondheidszorg en Onderwijs zijn volkomen gratis. Zelfs in de dunbevolkte bergen wordt onderwijs op hetzelfde nivo verzorgd als in de stad, ondanks dat een docent er misschien slechts drie of vier leerlingen heeft. In Cuba wordt onderwijs beschouwd als dé basis van de maatschappij. Hoe waar dit is ziet men bij ons op Curacao...

We hadden het over het boek Guantanameras. De naam Guantanamera, voornamelijk bekend van het lied, komt van Guantánamo, de streek met de Amerikaanse legerbasis en de Afghaanse krijgsgevangenen. De zin Guantanamera, guajiro guantanamera duidt op een boer uit Guantánamo. Guajiro is Cubaans voor het Spaanse woord campesino dat in het Nederlands boer betekent.

Vele onderwerpen kwamen aan de orde en Reynaldo bleef maar praten. Na afloop van de les gingen we met zijn drieën nog even door, buiten op het terras met een glaasje bier. Op een bepaald moment hield ik het voor gezien, het thuisfront stond al klaar met de deegroller. Reynaldo en Paloma delen een gemeenschappelijke interesse: lezen. In Cuba wordt heel veel gelezen en ook Paloma verslindt boeken. Over boeken lezen kan men lang praten!

Wel, zometeen komt mijn collega goedenmorgen zeggen. Dan hoor ik meer...

November 6, 2003

Dag weekend

Het is nu donderdagavond 22:44 en het bed lonkt. Normaliter is vrijdag mijn favoriete dag, het begin van het weekend.

De cursus die ik deze week volg gaat om een of andere onverklaarbare reden in het weekend gewoon door. Op zaterdag en op zondag!

Had ik eerst nog de hoop dat we door een hoger tempo eerder klaar konden zijn, wel die hoop is al in een vroeg stadium de bodem ingeslagen. Wegens allerlei tegenslag lopen we eerder achter op het schema dan voor.

De docent (uit Trinidad) ziet dat van de positieve kant. 'Straks krijgen we het hoofdstuk Troubleshooting en jullie zijn al heel veel problemen tegengekomen. Da's een voordeel!'.

Dat wordt dus nablijven. Voor straks wens ik u alvast een prettig weekend...

November 4, 2003

Taal on the move

Gewoontegetrouw hadden Luchiano en ik Lucy opgehaald van haar Nederlandse les en we reden richting ons huis. Het liep tegen zevenen en het was al donker, zo gaat dat in de Tropen.

Ik draaide een straat in en zag daar een gestalte midden op de weg lopen. Op Curacao ben je als voetganger, geit of fietser feitelijk vogelvrij, het is daarom helemaal niet vreemd dat ik mij al ietwat begon op te winden over zoveel vrijpostigheid.

'Que estamos haciendo?' (Wat zijn wij aan het doen?), vroeg ik mij hardop af. Lucy hoorde dat aan en corrigeerde mij onmiddellijk. 'Hmm, dat zeg jij heel vaak, que estamos haciendo, maar je moet vragen wat die vrouw daar op straat doet en niet wat wij aan het doen zijn.

Ik vertelde haar dat in Nederland regelmatig de spot met deze taalconstructie wordt gedreven, met name indien gebruikt door verplegend personeel of politie-agenten. In het Spaans kent men dit verschijnsel echter niet. Nog niet, moet ik erbij zeggen, want taal is levend.

Lucy gebruikt al een andere uitdrukking van mij die eigenlijk (nog) niet bestaat: 'No me importa ningun centavo!' ofwel 'Dat kan me geen cent schelen!'.

Geen Spaanstalige die het verstaat, tot op heden. Wacht maar af...

November 3, 2003

Trinidad Tobago

Zaterdag bij de Amstel Bright Curacao Race vergiste de speaker zich steeds als hij het moederland van een van de renners noemde. 'Daar gaat hij weer, de man uit Trinidad Toboga!', schalde het over het terrein.

Na zo'n 23 keer en nog precies voor het einde van de wedstrijd corrigeerde de beste man zich: 'O nee, het is Trinidad Tobago'. Nou ja, net op tijd zullen we maar zeggen.

Vandaag ben ik aan een cursus begonnen. De docent moest worden ingevlogen. Driemaal raden waar hij vandaan kwam, juist uit Trinidad Tobago. De cursus zit nog in zijn gemakkelijke fase, daarom kan ik nog niet over de kwaliteiten van Pramraj ('Just call me Prem') oordelen.

Wel over zijn stem c.q. tongval. Trinidadiaans Engels klinkt heel zangerig, dat komt waarschijnlijk door hun Carnaval en Calypso muziek. Voor mij klinkt het als Mr. Humphries van Are you being served? die een botje heeft ingeslikt. Van de ene kant is dat komisch, van de andere kant moet je wel verdomd goed opletten om te verstaan wat hij zegt.

Het gekke is dat ik een paar jaar geleden in Trinidad op vakantie ben geweest. Toen vond ik de tongval juist heel charmant. Vooral van de dames trouwens.

De volgende cursus moet dientengevolge maar in Trinidad zelf plaatsvinden...

October 29, 2003

Een snel stukkie

Het zijn drukke tijden hier. Tussen de problemen uitdagingen op het werk door moet ik mijn nieuwe laptop installeren. Dat gaat natuurlijk niet van een leien dakje. Natuurlijk niet.

Over een half uur begint op het werk een borrel, de hele parkeerplaats is reeds volgebouwd met standjes. Dat belooft gezellig te worden. Jammer genoeg zal het voor mij niet lang duren, de woensdagavond is gereserveerd voor Paloma en haar Spaanse lessen. Daar kan ik niet half aangeschoten verschijnen.

Nog meer beslommeringen? Ja, eentje nog. Ik heb last van de wintertijd in Nederland! Alle tv-programma's van BVN (Beste Van Nederland) beginnen nu een uur later. Zo zat ik gisteren na elven naar Raymann is laat te kijken. Programma's als Studio Sport moet ik zelfs al opnemen.

Daar heeft weer geen ene Nederlander bij stilgestaan!

October 27, 2003

Isabel op Wet&Wild

Op haar weblog had ze het al aangekondigd. Samen met vriendin IIsabel kwam Isabel van Isabel vertelt vakantie vieren op Curacao. Zelden heb ik zoveel Isabel in één zin gebruikt en het leuke is dat geen van de Isabellen echt Isabel heet.

Door middel van de comments op haar log hebben we een afspraakje gemaakt voor zondag 26 oktober op het Happy Hour van Wet&Wild. Bezorgd vroeg ik nog hoe ik haar kon herkennen, maar Isabel verzekerde mij dat ze ons heus wel zou vinden. 'Ja, ja', dacht ik, 'dat zei Pablow ook, maar die hebben we nooit gezien'. Het Happy Hour trekt namelijk best veel mensen.

Om kwart over zes stond ik met een Polar in mijn hand met iemand te praten. Lucy was zich nog aan het omkleden. Plotseling tikte Alexander P. mij op de schouder. Dat ik wel moest luisteren als de DJ mijn naam noemde. Nu heb ik niet zo beste oren, maar Alexander P. gelukkig wel: 'Hij zei dat ene Isabel op CasaSpider stond te wachten'.

CasaSpider ontmoet Isabel!Snel liep ik naar de DJ, die mij heel exact kon beschrijven hoe Isabel eruit zag, ze was ook pas een paar minuten eerder bij hem geweest. Nu mocht de DJ Isabel omroepen. Gelukkig heeft ook zij betere oren dan ik en even later kwam ze eraan, wat resulteerde in een enthousiaste begroeting. Grappig is dat, als je elkaars log leest heb je op een of andere manier toch direct een band.

Ook maakte ik kennis met vriendin IIsabel. Benno & Noelle kwamen erbij staan, aanvankelijk hadden de Isabel's bij hun een appartement willen huren, maar helaas waren ze allebei reeds bezet.

Het was een kort maar leuk uurtje. Leuk was het feit dat we allebei gebruik maken van een pseudoniem. Zo'n tweede naam gaat een eigen leven leiden, je gaat er zelfs naar luisteren! Nu is dat in het geval van CasaSpider nog niet zo vreemd, de kans dat er nog iemand met die naam rondloopt is vrij klein. Isabellen daarentegen zijn er veel meer, dus zij zal wel vaker opkijken.

Ook was het ons opgevallen dat de meeste vrienden en collega's hoegenaamd geen interesse hebben voor wat wij op ons log schrijven. Maar ja, de een houdt van voetbal en de ander van zuurkool. Het voordeel is dat je nog wel iets met je vrienden te bespreken hebt, in plaats van naar je log te verwijzen.

Niet zo leuk voor de dames was dat ze afgelopen donderdag van achteren zijn aangereden. Ik vroeg aan Isabel of ze daardoor het Sehos ziekenhuis nog van binnen had gezien, daar heeft ze immers jaren geleden stage gelopen. Maar neen, hen was aangeraden om naar het Advents ziekenhuis te gaan om zich even te laten nakijken.

Om kwart over zeven was het voor ons tijd om te gaan, Luchiano moet toch op tijd naar bed. Het was een leuke ontmoeting met een bijzondere logster. CasaSpider wenst de Isabellen nog vijf fijne vakantiedagen toe. Wel jammer dat IIsabel mijn (gouden) tip om de Christoffelberg te beklimmen absoluut niet zag zitten...

Aantal woorden met Isabel of afgeleide: 18!

October 16, 2003

Telefoneren

Gelukkig was de Spaanse les gisteren op tijd afgelopen. Zo kon ik nog mooi (!) zien hoe mijn geliefde Chicago Cubs met 9-6 werden verslagen door de vermaledijde Florida Marlins. In 1997 hebben die Marlins nota bene de World Series al eens gewonnen en de franchise bestaat pas sinds 1992! Dat is niet echt fair ten opzichte van de Cubs, die al bijna een eeuw wachten op nieuw succes. Het schijnt allemaal te maken te hebben met de vloek van een geitenbezitter...

Vandaag gaat het echter niet over sport, ik moet tenslotte ook de dames tevreden houden. Dit stukje gaat dus over vrouwen, vrouwen en telefoons. Op mijn werk moet ik regelmatig naar de kamer van mijn lieftallige Cubaanse collega Yohanna lopen, om met haar iets te bespreken.

Dat is nog niet zo gemakkelijk! Yohanna's linker oor is namelijk zowat vergroeid met de telefoon. Persoonlijk vind ik dat heel irritant, als ik speciaal naar iemand toe ga en 30 seconden later sta ik er voor Jan Doedel bij, omdat mevrouw gebeld wordt door een andere vrouw en er geen einde aan het gesprek lijkt te komen.

Daarom ben ik eens op het belgedrag van vrouwen in het algemeen gaan letten. Uit mijn onderzoeken blijkt dat vrouwen niet vaker bellen of gebeld worden dan mannen, maar wel significant langer aan de telefoon hangen!

Op het Internet is mijn theorie nog geen gemeengoed, maar dat zie ik wel vaker gebeuren. In het artikel De telefoon is geen meneer van Valerie Frissen staan een paar interessante uitspraken aangaande deze materie. Bijvoorbeeld deze:

"De manier waarop vrouwen de telefoon gebruiken is veel meer relationeel dan instrumenteel. En als een gesprek een instrumenteel karakter heeft dan dient dat in het geval van vrouwen meestal het belang van het hele huishouden, terwijl vergelijkbare telefoontjes van mannen vaker een persoonlijk belang dienen."

Na een tijdje ben ik echter de draad kwijt in het artikel. Wat te denken van de volgende zin:

"De manier waarop mensen met de telefoon omgaan kunnen we zien als een spiegel van sociale arrangementen ­ waarvan de verhouding tussen de seksen er één is. Dit komt ook tot uitdrukking in de culturele noties en praktijken waarmee deze arrangementen verder worden ingevuld."

Als Valerie haar theorieën telefonisch aan een vriendin vertelt, wordt daarmee automatisch mijn stelling bewezen. Ze is wel een beetje breedsprakig!

Ik niet zo.
Tuut-tuut-tuut.

October 5, 2003

Afwassen

Eigenlijk heb ik er helemaal niet zo'n hekel aan, aan de afwas. Weinig huishoudelijk werk is zo bevredigend als afwassen. Een ongeorganiseerd aanrecht vol vuile vaat in ongeveer een half uurtje wegwerken. Terwijl men bezig is, ziet men de keuken opknappen.

Nu was ik niet zo vaak af. Daarom doe ik het extra goed. In plaats van de vaat in het afdruiprek te laten staan, ruim ik alles netjes op. Ook het aanrecht ruim ik op en schrob ik schoon. Ja, ik ben me daar een huismannetje!

Maar daar gaat het niet over. Er zijn mannen die na hun inspanning van een half uurtje (het gaat nog steeds over afwassen) min of meer verwachten dat hun vrouw op haar knieën haar dankbaarheid toont. Zo ben ik niet.

Maar ook daar gaat het niet over. Neen, als ik weer een fraai staaltje afwassen heb afgeleverd, zegt Lucy vaak tegen mij: 'Goh, wat kun jij dat goed, dus dan moet jij het voortaan altijd doen!'.

Daar zit natuurlijk iets in, mensen moeten doen wat ze goed kunnen. Toch heb ik het gevoel dat in het geval van afwassen mij een loer wordt gedraaid...

October 2, 2003

Spaanse Les

Woensdagavond had ik alweer mijn vierde Spaanse les. Ik weet niet meer van de hoeveelste cursus, in de loop der jaren ben ik de tel kwijtgeraakt. Al mijn cursussen volg ik bij Paloma van Instituut Unamuno.

De vierde les was een leuke les! Niet dat lessen één tot en met drie niet leuk waren, integendeel. Maar les vier kenmerkte zich door een hoog interactie-gehalte. Zo deden we enige rollenspelen. Ik werd opgebeld door mijn vriendin met wie ik over een maand ging trouwen. Zij was de avond ervoor uitgeweest en was verliefd geworden op een ander. Nu is dat in mijn geval bijzonder onwaarschijnlijk (ahum), maar daarom was het ook een rollenspel.

Het lesmateriaal stond in het teken van een standpunt innemen in een discussie. Ik ben het helemaal (niet) eens met..., Dat zie ik heel anders, Wat vind jij daarvan..., al dat soort zinnen die daarbij van pas komen. We kregen een A4-tje met afbeeldingen van dingen die nu nog volop gebruikt worden, maar in de nabije toekomst misschien niet meer (of wel?) bestaan. Zoals een VHS-video, een diskette en een vulpen.

Ook stond er een krant bij. Hoe ziet de toekomst van de krant eruit? Eerlijk gezegd heb ik geen idee! Hoe zien de kranten dat eigenlijk zelf? Trendsetters als Xiffy graaien hun informatie nu al door middel van newsfeeds bij elkaar. Zou hij nog wel een echte krant lezen? Zelf heb ik met name behoefte aan een krant van vlees en bloed als ik op het toilet zit, maar een Panorama of Nieuwe Revu doet het daar ook goed.

Vanmorgen kon ik mijn nieuw opgedane kennis meteen in de praktijk brengen. Met mijn Cubaanse collega Reynaldo had ik een lange discussie over Voetbal en dan met name over aanpassing van de regels. Een niet gering aantal wedstrijden wordt beslist door beslissingen van de scheidsrechter. Aanpassingen van de regels dienen in mijn ogen de invloed van de scheidsrechter op de uitslag te verkleinen. Maar welke aanpassingen? Een interessante discussie.

We waren het er over eens dat in ieder geval het Buitenspel niet mag worden afgeschaft, al was het maar om het Laatste Mysterie van de Man te redden!

September 22, 2003

Doolhof

Een van de spelletjes die Luchiano graag op de computer speelt is een doolhof-spel. Een doolhof-spel ofwel Maze-game is een nuttige oefening voor een kind. Het leert erdoor dat de kortste of meest voor de hand liggende weg niet altijd de beste is. Soms moet men zijn geluk drie ingangen verderop beproeven en soms moet men zich voor het oog van het doel verwijderen om het later te kunnen bereiken. Ja, in zo'n doolhof zit een hoop levensfilosofie!

De kortste weg naar CasaSpider's werkplek?De gang naar mijn kamer in het UTS-gebouw is bepaald geen doolhof. Het zou ook niet erg slim zijn van een bedrijf om de werkplek middels een doolhof toegankelijk te maken. Dat is meer iets voor winkels, die hun klanten zolang mogelijk binnen willen houden. De werkplek daarentegen moet zo snel mogelijk bereikt worden.

Ondanks het feit dat ik niet kan tekenen heb ik een poging ondernomen om mijn werkpleksituatie grafisch weer te geven. De drie zwarte rechthoeken zijn buro's, de groene ovaaltjes computers, de lichtblauwe ovalen zijn stoelen, de rode strepen moeten deuren voorstellen en de blauwe mini-streepjes zijn de klinken.

De zwarte pijl geeft de looprichting aan. De stoel met CS dat ben ik en de R staat voor mijn Cubaanse collega Reynaldo. De deur achter mij (CS) met het nummer 2 is van buitenaf niet te openen. Ik moet dus kiezen uit de deuren 1 en 3 om op mijn luie stoel terecht te komen.

Gewoontegetrouw koos ik altijd voor deur nummer 1. Een paar weken geleden kwam Reynaldo bij mij zitten. Reynaldo kiest logischerwijs voor deur nummer 3. Als Reynaldo en ik samen een kopje koffie uit de automaat haalden en terugliepen naar onze buro's, dan ging ik dus door deur nummer 1 naar binnen en Reynaldo door deur nummer 3. Na een keer of zes begon het mij op te vallen dat Reynaldo altijd eerder bij zijn stoel aankwam dan ik. Ik moest namelijk om alle drie buro's heenlopen en vervolgens achter Reynaldo langs.

Het heeft een tijdje geduurd, maar dankzij de Doolhof-filosofie (en Reynaldo's triomfantelijke lach als hij weer eerder was) kom ik tegenwoordig binnen door deur nummer 3.

September 21, 2003

Avondje uit

Gisterenavond (alwéér gisteren) vond in café De Tropen de tweede ronde plaats van een Miss-verkiezing. Als ik het mij goed herinner waren nu Miss Rainbow en Miss Bikini aan de beurt.

Omdat we toch al een babysit nodig hadden voor dit evenement, besloten Lucy en ik eerst naar de bioscoop te gaan. Het werd Freaky Friday.

Toen de film begon en ik de naam Walt Disney zag verschijnen, begon ik flink aan mijn keuze te twijfelen. Gelukkig was het geen tekenfilm, daar heb ik het niet zo op. Walt Disney staat echter ook voor zoetsappig of zelfs suikerzoet. Ik kan u melden: dat klopt!

Toch was het een leuke film. Niet verrassend, maar als ik een biefstuk bestel wil ik ook gewoon biefstuk en geen verrassing. Voordeel is dat er ook niets te verklappen valt, het thema van de film is het wederzijdse onbegrip tussen een moeder en haar dochter. Uiteraard komt het aan het eind helemaal goed.

Bij café De Tropen was het gezellig druk. Ino & Bente en Peter & Loes waren er ook. Loes mocht zelfs nog in de jury plaatsnemen. Dat kwam omdat zij een goede relatie met Annemarie Braafheid aan het opbouwen is. Annemarie Braafheid was in 1969 Runner-up bij de Miss Universe verkiezingen. Ze ziet er nog steeds goed uit en is al sinds tijden getrouwd met Stanley Brown, bekend van de 30 mei 1969 opstand.

Maar we waren gekomen voor de modellen. Driemaal werden we verwend door de 18 jonge dames. Mijn favoriete was nummer 12, volgens mij heette ze Rosanne (niet die dikke TV-ster). Helaas hadden we de camera niet bij ons, dan had u mee kunnen genieten.

Een avondje uit is voor mij niet compleet zonder een bezoek aan Nancy Snack voor een portie Lomitu ku batata. Nancy en haar man Fred staan eigenlijk nooit meer in hun snack, maar het personeel was kennelijk goed geïnstrueerd want de lomitu smaakte als vanouds.

De babysit was blij dat we er weer waren.

September 18, 2003

Weermannen

Er zijn twee soorten mensen: slimme en domme. Om te bepalen tot welke soort een occurrence van het type mens behoort, dient eerst gedefinieerd te worden wat nu precies slim is en wat dom.

Even opnieuw: er zijn twee soorten mensen: specialisten en generalisten. Deze soorten zijn gemakkelijker te definiëren. Er zijn namelijk mensen die heel veel van weinig weten en er zijn mensen die iets van heel veel weten. Er zijn ook mensen die... nou ja, vult u dat zelf maar in.

Het lijkt nu net of er al vier soorten mensen bestaan, maar dat is niet zo. Gelukkig niet zeg! Neen, bovengenoemde soorten zijn eenvoudig te combineren: domme specialisten, slimme specialisten, domme generalisten en slimme generalisten. Of zijn dat nu toch vier soorten?

Gisteren keken Lucy en ik naar Tien voor Taal, een vrij onzinnig programma, maar als wij tegen de Belgen moeten maakt dat toch iets in mij los. Helaas krijgt Nederland drie van de vier keer een pak slaag van haar zuiderburen. Betekent dit nu dat Belgen slimmer zijn dan Nederlanders? Gisteren kreeg ik wel even die indruk.

Voor de leek: in Tien voor Taal spelen twee teams van drie personen uit eenzelfde beroepsgroep tegen elkaar. Een team uit Belgie, een uit Nederland. Zo kunnen bijvoorbeeld drie Belgische politici ten strijde trekken tegen drie Nederlandse acteurs.

Gisteren werd de Nederlandse eer verdedigd door drie Weermannen: Diana Woei, Peter Timofeeff en Jan Visser. Gelukkig was Erwin Krol er niet bij, want dan was het nog erger geworden. Nog nooit in mijn leven heb ik zo'n dom Nederlands team gezien, ze bakten er helemaal niets van. Geen van drieën! Onmiddellijk concludeerde ik dat Weerman wel het domste beroep op Aarde moet zijn.

Vandaag ben ik wat milder. Toch ben ik er nog niet uit. Zijn Weermannen specialisten of generalisten? Als zij generalisten zijn, kunnen ze onmiddellijk in de soort domme generalisten worden ingedeeld. Zijn ze specialisten, dan hebben we een probleem. Het enige wat in dat geval met zekerheid is vast te stellen, is dat de Weermannen bepaald geen specialisten zijn op het gebied van de Nederlandse Taal.

Even tussen u en mij: volgens mij behoren met name Nederlandse Weermannen toch echt niet tot de slimmeriken. Kijk, zelf ben ik absoluut geen metereoloog, maar ik woon wel op Curacao. Ik durf toch wel te stellen dat ik over een periode van een jaar gezien beter kan voorspellen wat voor weer het morgen op Curacao is dan pak hem beet Erwin Krol dat voor Nederland kan.

Wellicht wordt het tijd dat de CasaSpider eens wordt uitgenodigd voor Tien voor Taal...

September 15, 2003

Wijnexpert

Sinds afgelopen zaterdag is Centrum Supermarkt weer open! Voor degenen die het Curacaose nieuws niet zo goed volgen, het magazijn van Centrum Supermarkt Mahaai is een week geleden volledig afgebrand. Gelukkig ondervond de winkel geen schade.

Aandachtig stond ik de diverse soorten chocoladepasta te bekijken. Een jongedame kwam naar me toe: 'Meneer, u ziet eruit als iemand die veel verstand van wijn heeft! Kunt u me helpen een zoete witte wijn uit te zoeken?'.

Ik had al moeite om een pot chocoladepasta uit te kiezen. Maar dat zei ik niet. Ik liep met het meisje mee naar de wijn. Daar stond nóg een jongedame. Met zijn drieën bekeken we de wijnen. Het was gezellig.

Helaas heb ik dus helemaal geen verstand van zoete witte wijn. Toen de dames daar achter aan het komen waren, verwees ik ze naar de bedrijfsleider. Maar ja, nu zit het in mijn hoofd: 'Wat had ik de jongedames moeten aanbevelen?'.

September 13, 2003

Nederland - Belgie

Vroeger waren de Belgen gekker dan de Nederlanders, daarmee is meteen het ontstaan van de Belgenmop verklaard. In de loop der tijd hebben zij hun achterstand op intellectueel gebied ruimschoots goedgemaakt. Belgie gaat qua slimheid nu fier aan de leiding, dat wordt bijna week in week uit bewezen bij Tien voor Taal.

Gisteren ondervonden de sympathieke frietenbakkers toch een forse terugslag. Weliswaar is het nog allemaal heel lokaal en pril, maar als het om image gaat kan men er niet gauw genoeg bij zijn.

In Nederland strijden actiegroepen, omwonenden en (sommige) politieke partijen al jaren tegen de geluidsoverlast op en door Schiphol. Er wordt gesproken over wel of geen extra landingsbaan en hoeveel vliegbewegingen per baan acceptabel zijn, maar de omwonenden zijn de dupe. Dag en nacht om de zoveel minuten een vliegtuig over je dak is geen pretje. Toch lijkt het erop dat er alleen maar meer vliegverkeer komt.

In Kortrijk (Belgie) hebben ze een schitterend zwembad, dat zag ik met mijn eigen ogen op het journaal. Maarliefst 87.000 mensen bezochten dit bad tussen 1 mei en 1 september. Nu is er welgeteld één buurtbewoner die over geluidsoverlast klaagde. De Inspectie (van Milieu?) kwam langs en constateerde dat er 57 DB werd geproduceerd, waar 50 de norm is. Dus moet het zwembad dicht.

Belgie gekker dan Nederland?

Als dit doorgaat moet Nederland zijn eerste plaats qua Mallotigheidsgehalte weer overdoen aan haar zuiderburen. Al die tegenstanders van Schiphol raad ik aan om de Belgische Milieu-inspectie eens te consulteren. Kan het volgende week zomaar dicht zijn!

September 11, 2003

Nieuwe Macho's

Ik haal zelf mijn biertje uit de koelkast bij een voetbalwedstrijd, neem er zelfs met plezier een voor Lucy mee. Als Luchiano een nachtmerrie heeft, ren ik naar de slaapkamer en troost hem. Ik koop chips bij de supermarkt.

Op grond van bovenstaande zinnen ben ik opgestaan als Nieuwe Macho. Aldus Annelieke Dijkstra in het Algemeen Dagblad. Dit is op zijn zachtst gezegd een merkwaardige redenering. Iemand voldoet niet meer aan de standaard (Macho=hork die vanaf de bank zijn vrouw dirigeert) en dus wordt de standaard aangepast.

De titel van het stuk luidt overigens: Macho wordt vrouwvriendelijker, dat is ook een leuke. Macho's zijn per definitie natuurlijk vrouwonvriendelijk, dat weet iedereen. Maar waar zijn (echte) vrouwen dol op? Precies, op vrouwonvriendelijke en zo fout mogelijke mannen. Doorredenerend kan men stellen dat Macho's dus toch vrouwvriendelijk zijn, zij voldoen immers het meest aan de (vaak geheime) behoefte van de (echte) vrouw.

Erg grappig trouwens dat een dergelijk onderzoek in Nederland is gehouden. Daaraan ziet men maar weer eens dat alles relatief is. Volgens de Antilliaanse man is de Nederlander namelijk het Watje bij uitstek. Zit daar niet een kern van waarheid in?

September 6, 2003

LA Curacao

Op de achtergrond klinkt Aventura, nou ja op de achtergrond... de MP3's knallen uit de nieuwe installatie. De oude was niet kapot, dus waarom hebben we nu een nieuwe?

Vandaag was de dag van de zoveelste Weblogmeeting, jammer genoeg kon ik voor de zoveelste keer niet aanwezig zijn. Ander nieuws was de 3-1 overwinning van Nederland op Oostenrijk. Deze wedstrijd werd vanaf half drie op TeleCuracao uitgezonden, maar ik heb hem vrijwel helemaal gemist. Dat had te maken met de nieuwe installatie...

Sinds vorige week zit Lucy op een cursus Nederlands. Bij de cursus horen ook twee cassette-bandjes. Nu wilde het geval dat wij geen enkele werkende casetterecorder meer in huis hebben. 'Ach, ik koop zaterdag wel een simpel gevalletje', zei ik toen nog relaxed.

Om twee uur gingen Luchiano en ik op pad. We moesten ook nog een nieuwe WC-bril zoeken, de oude had het begeven onder Luchiano's mijn gewicht. Daarna reden we naar LA Curacao, een soort Hindoe-warenhuisje te Salinja.

Ik zag wat modellen radio-cassetterecorder staan voor ongeveer 36 gulden (20 US dollar). De knoppen zagen er zeer gammel uit. Dus moest ik upgraden naar een degelijke Philips van 75 gulden. Dat was echter een zeer simpel apparaat en voor 110 gulden zag ik een setje met CD-speler. Voor nog 30 gulden meer stond er nog een leuker setje van Aiwa.

Met de verkoper testte ik de installatie. Aanvankelijk werkte hij niet, dat kwam omdat het ding nog op 220 volt stond. Op Curacao gebruiken we 127 en 220 volt doorelkaar, dat is oppassen geblazen. De man zette hem op 110 volt en hij deed het. Ik maakte een opmerking over het CD-deksel dat nogal gemakkelijk openging. Vervolgens liep ik naar de kassa om te betalen, de installatie zou er zo aankomen.

Thuis ging ik meteen voor de TV zitten om de tweede helft van Nederland - Oostenrijk te bekijken. Lucy probeerde ondertussen de nieuwe installatie uit. Die deed niks! Ik kon het niet geloven, maar de radio gaf verschillende kanalen tegelijk weer en de CD-speler haperde! Ik ontplofte! Vloekend en tierend pakte ik het zaakje in en stapte in de auto, vastbesloten om de installatie om het nekje van de Hindoestaanse verkoper te knopen.

Ze zagen waarschijnlijk al dat ik niet in mijn liefelijkste bui was. Twee man probeerden me te kalmeren en een derde sloot de installatie aan. En warempel, hij deed het! De technicus had hem wel even op 110 volt gezet. 'Ja zeg, hoe kan dat nou!', zei ik, 'zojuist hebben we dat apparaat getest en op 110 volt gezet, hoe komt hij nou in Godsnaam weer op 220 volt?'.

'Ahum', zei de Hindoestaanse verkoper, 'ja ziet u, u maakte een opmerking over dat CD-deksel en dus heb ik een ander apparaat laten halen'.
'Ja zeg, waarvoor hebben we dan getest of deze het deed, nou?', voegde ik hem toe. U moet weten dat het op Curacao heel gebruikelijk is om apparaten in de winkel uit te testen, maar ja, op deze manier had dat natuurlijk erg weinig zin.

'Ik wil mijn geld terug, ik heb het helemaal gehad met dat apparaat en mijn voetbalwedstrijd is verknald', was mijn eindconclusie. Het apparaat werkte inmiddels, toch deed men niet moeilijk en ik kreeg mijn geld terug. Dat was wel sympathiek van LA Curacao.

Hiermee is het verhaal echter nog niet afgelopen. Thuis stelde Lucy terecht dat zij nog steeds een cassetterecorder nodig had. Om vijf uur gingen we naar Punda en verzeilden in het andere filiaal van LA Curacao. Via een Sony voor 160 gulden kwamen we uiteindelijk terecht bij een Panasonic Soundmachine, met MP3-ondersteuning. Alleen betrof het het laatste demo-exemplaar. Ik ben daar niet zo wild van, van een apparaat dat mogelijk al weken of maanden in de winkel staat.

De verkoper zag dat ik het niet zo leuk vond en kwam toen met de oplossing. 'In ons filiaal te Salinja hebben ze er nog een paar op voorraad, ik bel ze wel even'. Even later haalden we ons nieuwe soundsystem op bij LA Curacao in Salinja. De verkopers keken ietwat zuur: 'Oh, u heeft hem nu in Punda gekocht'. 'Ja, dat klopt'.

Dankzij Lucy's cursus Nederlands luisteren we nu dus naar MP3's, de cassetterecorder doet het overigens ook...