Een ezel stoot zich in ’t gemeen...
Eigenlijk moet Luchiano (9) op turnen. Hij is tamelijk lenig en niet bang. Toen hij klein was (...) zeg maar een jaar of zes sprong hij al met een salto uit de vensterbank op zijn bed. Nu is hij fanatiek aan het oefenen om op zijn handen te kunnen lopen.
Ongeveer een half jaar geleden wilde Luchiano een kunstje laten zien. We moesten nog naar de supermarkt en hadden haast. Daarom deed hij het kunstje iets te vlug en kwam hardhandig met zijn hoofd op de stenen vloer terecht. Dat herinnert hij zich nog goed, want hij heeft er een aantal weken last van gehad.
Sinds mijn elfde ben ik officieel visueel gehandicapt. Bij een GGD-controle constateerde de arts dat ik bijziend was. Geweldig nieuws voor mij, want nu kreeg ik een bril. In de loop der jaren zijn mijn ogen slechter geworden en momenteel hebben beide ogen een afwijking van ongeveer -5.5. Zich kunnen aanpassen is een van de beste menselijke eigenschappen. Veel dingen kan ik zonder bril en dat begint al bij het wakker worden. Blindelings grijp ik in één keer goed. Ook in het donker de weg in huis vinden gaat me uitstekend af.
Nu Luchiano zo druk aan het oefenen is om op zijn handen te kunnen lopen heeft hij bedacht dat als hij onverhoopt een keer valt hij beter zacht kan vallen. Liever op vloerbedekking dan op stenen. Een gedeelte van de woonkamer heeft vloerbedekking. Er staan twee banken, een hoektafel en een salontafel op. Luchiano verplaatst de salontafel richting de slaapkamer en kan zo prima de handstand oefenen op de vloerbedekking.
Dinsdagavond ging ik als laatste naar bed. Alle lichten waren uit en ik liep de gebruikelijke route naar de slaapkamer. Mijn handen tastten in het rond, altijd beducht voor gevaarlijke obstakels. De deur van de slaapkamer was bijna bereikt toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.
Ja, Sonja Faries kan misschien mooi tekenen maar CasaSpider kan er ook wat van. Klik op het plaatje of anders hier voor het volledige beeld. De volgende dag vroeg Luchiano ietwat angstig of hij het tafeltje terug moest zetten na de oefeningen. "Neen jongen, dat hoeft niet. Het was ook niet jouw schuld, ik moet gewoon uitkijken waar ik loop."
Als wekker gebruik ik het mobieltje dat we in Nederland hebben gekocht, ermee bellen kan op dit moment toch niet. Op woensdagavond was de batterij leeg en moest het ding opgeladen worden. Omdat het een Nederlands mobieltje is heeft het een stopcontact nodig met 220 volt. Dat hebben wij onder andere bij de wasmachine. Die nacht gebruikte ik mijn eigen mobieltje als wekker.
Om een uur of vijf 's morgens realiseerde ik mij dat het Nederlandse mobieltje bij de wasmachine drie minuten voor het mijne met een oorverdovend Kukelekuuuu op de wasmachine af zou gaan. "Laat ik hem daar maar even weghalen en de wekker uitzetten", prevelde ik in mijzelf. Het was nog tamelijk donker en ik haalde het mobieltje met de charger uit het stopcontact. Teruglopend naar mijn bed tuurde ik op het display om de wekker te de-activeren toen #$%%^$#%##%#!!! een helse pijn door mijn rechter scheenbeen schoot samen met een enorm lawaai van een schuivende salontafel en gevolgd door een serie forse vloeken.
Gelukkig gaat het met Diana (1) alweer een heel stuk beter.
Ons huisvuil wordt op donderdagochtend opgehaald, meestal tussen zeven uur en half acht. Om zes uur wurmde ik de volle vuilniszak uit onze afvalemmer, deponeerde hem in de kliko van Selikor en zette deze buiten. Netjes als ik ben wilde ik een lege vuilniszak in de afvalemmer stoppen. Helaas, de vuilniszakken waren op.
De gelijkenis is frappant. Father Stone en Piet lijken een stuk meer op elkaar dan Obersturmbahnführer Kessler en CasaSpider. Fascinerend is de kleur van haar en snorren.
Wat hiervan te denken? Uiteraard hebben de Tokkies ook recht op woonruimte. Het gaat echter wat ver om een hele straat onschuldigen (vrouwen en kinderen!) in Schalkwijk hier de dupe van te laten worden. Meestal zijn buurtbewoners wel inventief.
Afgelopen woensdag niet, want toen kwam Willy bij ons eten. Jammergenoeg (voor mij) geen spare-ribs, maar wel een soort van Bandera Dominicana (Dominicaanse Vlag). Zo heet aldaar het gerecht dat bestaat uit rijst, bruine bonen en meestal kip, maar in ons geval varkensvlees. Alle Dominicanen, behalve Luchiano, zijn hier dol op en eten de vlag iedere middag.
Het was even wennen. Als ik met de Cubanen afspreek komen die meestal een uur te laat. Europeanen komen stipt op tijd. Even later zaten we achter een lekker glas koude Duvel. Om vijf uur gingen Paul en Jacquline naar een dienst van de Joodse Synagoge (als men verliefd is doet men vreemde dingen) en vertrokken Wim en ik naar café 
Aan het eind van de vierde les konden we alle letters blind tijpen en was het tijd voor een eerste snelheidstest. De docent bracht alles in gereedheid en stelde zijn stopwatch in. Links vooraan zag ik plotseling een meisje de gekleurde dopjes van haar toetsenbord afhalen. "Wat doe je nou?", vroeg de docent. "Zo kan ik veel sneller tijpen", antwoordde het wicht. Het bleek dat zij al haar huiswerk zonder dopjes met twee vingers had ingetikt. Ik haalde 120 aanslagen per minuut.
De gecommitteerde fronste zijn wenkbrauwen en keek naar de docent. Deze was inmiddels aan het hyperventileren. Ten einde raad keek hij mij aan en sprak: "CasaSpider, dat heb ik wel behandeld, he?" Ik antwoordde: "Ja meneer, dat heeft u zelfs heel goed uitgelegd!" Ik geef toe, mijn naam had destijds ook CasaSlime kunnen zijn. Het leven van de docent was er in ieder geval mee gered. Samen met de gecommitteerde ging hij de meisjes helpen met de factuur.
Ondanks dat ik weet dat ik nooit mazzel zal hebben, doe ik toch mee aan diverse loterijen, prijsvragen en andere dingen waar men iets mee kan winnen zonder er voor te hoeven zwoegen. Dat is een beetje dom van mij, maar ook in Rotterdam doet hoop leven. Bovendien zeg ik altijd: "Zeg nooit nooit!".
Lucy vroeg mij haar een glas Seven-Up met twee ijsblokjes te geven. Ik schonk de Seven-Up in en haalde het plastic bakje met ijsblokjes uit het diepvriesgedeelte van de koelkast. Onmiddellijk viel mij de concentratie van ijsblokjes aan de ene kant van het bakje op. In de tekening zijn dat de ijsblokjes genummerd 1 tot en met 5.
