« Stennis in het laboratorium | Main | Ik weet het niet »

Geen geduld

Het klinkt wellicht vreemd, maar dat is het niet. Ondanks de tropische hitte op Curacao heb ik het vaak koud. Dat komt omdat het hier gewoonte is om op alle werkplekken de airco ontzettend hoog te zetten. Op mijn stoel hangt daarom altijd een trui, voor als het àl te koud wordt.

Om enigszins op temperatuur te komen ga ik regelmatig met Cubaanse collega Reynaldo buiten een kopje warme chocolademelk drinken. Na vijf à tien minuten in het zonnetje te hebben gestaan, zijn we blij dat we de koelte weer op kunnen zoeken.

Reynaldo en ik hebben altijd genoeg zaken te bespreken, maar soms komt er iemand anders bij staan. Dat is goed voor de afwisseling. Nu was mijn collega Pauline aan de beurt. Zij beklaagde zich over het feit dat ze afgelopen nacht niet zo goed geslapen had.

"Ja, we hebben namelijk een puppy en die jankt nogal", was Pauline's verklaring.
CasaSpider: "Dan moet je die puppy dresseren, dat hij niet meer jankt".
Pauline: "Mwoah, daar heb ik eigenlijk geen geduld voor. Nee, de puppy gaat weer weg".
CasaSpider: "Zo, en hoe lang hebben jullie die puppy dan al?".
Pauline: "Oh, sinds gisteren".

Tja, in dit geval kan men met recht spreken over geen geduld!

Comments

CS ... ik denk dat jij wel heel veel geduld hebt ... en dus .... misschien een leuke Sinterklaas kado?

He, he, dat lijkt me niet zo'n goed plan, Amaro. Wij hebben nu ruim een jaar twee honden en volgens Lucy zijn het geen honden maar "bestias" of "salvajes".
Een derde lijkt me wat teveel van het goede... :-)

Ik weet het niet, maar misschien kun je Pauline vertellen dat een puppy een wezen is van vlees en bloed en niet een aankoop die je naar believen kunt inruilen? Ik ben blij dat ze geen kinderen heeft...

@CuraKora: het is niet specifiek de puppy van Pauline, er wonen daar meer mensen in huis. Overigens wel leuk dat jij je zin begint met de titel van de volgende post! (hoe wist je dat?)

Waarom beginnen zulke mensen dan aan een huisdier?????

Ja, puppies janken, piesen en poepen waneer en waar ze maar moeten. Dat weet je van tevoren. Je moet er een beetje tijd in steken, daar hebben ze recht op. Arme pup!

Ook bij ENNIA stookten ze de airco altijd erg hoog op. Met name als de zon onder was, was het soms zo koud dat ik zelfs met een trui aan nog zat te klappertanden. Ik had een keertje een termometer meegenomen. En wat denk je? Zeventien graden op het midden van de dag! In de tropen!
Toen ik de volgende dag een electrisch straalkacheltje mee had genomen werd ik in eerste instantie voor gek verklaard, maar een paar dagen later kwamen collega's toch wel even hun handen en/of voeten warmen bij het kacheltje.