CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

De stellingen voor het jaar 2007 gapen de lezer duf aan vanaf de linkermarge. De uitslag van sommige stellingen is inmiddels bekend, van andere steeds beter voorspelbaar. Wie gelooft er dat Balkenende voor het eind van het jaar aftreedt? Het is tijd voor nieuwe stellingen, op de oude kon na 1 juni toch al niet meer gestemd worden.

Wel gaan we ze één voor één nog even langs. Iedere stelling die meer dan 10% van de stemmen heeft vergaard wordt als een 'Ja' geïnterpreteerd. Hierover kan niet gecorrespondeerd worden.

• Op 31 december 2007 is Balkenende minister-president, 20% dus Ja. Gedeelde winnaar van deze poll, het vertrouwen in Balkenende is kennelijk groot.
• Darten is geen sport maar een spelletje, 14% dus Ja. De meesten associeren darten waarschijnlijk toch met café's en dikke buiken. Is schieten, met een geweer of met pijl en boog dan wel een sport?
• Diana loopt voor haar eerste verjaardag (5 mei), 20% dus Ja. Eerlijk gezegd dacht ik het ook maar het was niet zo. Haar eerste zelfstandige stappen zette de kleine prinses op 18 juli.
• Wit brood is lekkerder dan bruin, 5% dus Nee. De CasaLog-lezer heeft een gezonde smaak.
• PSV wordt kampioen van Nederland, 13% dus Ja. Het was spannend maar het is de Eindhovenaren wederom gelukt. Voor dit jaar ben ik pessimistischer over hun kansen.
• Eva van der Gucht is de mol in Thailand, 4% dus Nee. Goed geraden en eigenlijk niet zo moeilijk, immers de slechterik uit Goede Tijden Slechte Tijden deed ook mee.
• Bruine bonen zijn lekkerder dan kapucijners, 5% dus Nee. Wellicht moet ik nog wennen aan het feit dat kapucijners geen bonen maar erwten zijn. Zie de reacties bij deze post
• CasaSpider wint een Dutch Bloggie, 13% dus Ja. Vergeet het maar!

Voer voor psychologen.

Deze keer slechts vijf stellingen, immers het moet wel leuk blijven. Ze zijn te vinden op de gebruikelijke plaats in de linkermarge. Sluitingsdatum is 15 oktober en wie eerst meer informatie wil over Xaviera leest Zwaar gelukkig.

Posted by CasaSpider at 8:30 PM | Permalink | Comments (14)

Wie weet er wie Betico Croes is? Dat dacht ik al. Gilberto François "Betico" Croes is geboren op 25 januari 1938 te Aruba. Uiteindelijk ontwikkelde hij zich tot de staatsman van Aruba - One Happy Island. Betico Croes leidde Aruba namelijk naar de Status Aparte die op 1 januari 1986 een feit werd. In 1971 richtte hij de Movimiento Electoral di Pueblo (MEP) op en bleef vanaf het begin tot aan zijn dood op 26 november 1986 partijleider en voorzitter.

De vraag is wie Curacao richting autonoom land binnen het Koninkrijk gaat leiden. Woensdagavond gaf het Bestuurscollege (BC) tekst en uitleg met betrekking tot het bereikte Overgangsakkoord aan de Eilandsraad. Aan het eind volgde een stemming waarin het Overgangsakkoord door de Eilandsraad is goedgekeurd met 13 stemmen voor en 8 blanco.

Voor het akkoord stemden de coalitiepartijen PAR, PNP en FOL aangevuld met de Democratische Partij (DP) en Forsa Korsou. De overige oppositieleden verlieten de zaal voordat er gestemd werd. Het betreft de 5 MAN-leden, 2 van de LNPA en het ene lid van Pueblo Soberano. Het was een protest omdat men niet betrokken was bij het tot stand komen van het Overgangsakkoord. Men voelde zich buitengesloten.

Donderdagmorgen hoorde ik een ongekend felle Zita Jesus-Leito op de radio. Zij is door de PAR naar voren geschoven om het hele proces naar de Status Aparte te leiden. Zita Jesus-Leito legde in onomwonden bewoordingen uit dat zij dermate slechte ervaringen heeft met het betrekken van de oppositie in de besluitvorming dat zij dit nooit meer mee wil maken. Jesus-Leito refereerde naar het drama rondom de Slotverklaring.

Uren en uren heeft zij gepraat in allerlei commissievergaderingen. Iedere keer gaf een oppositielid te kennen eerst terug te moeten naar de achterban, wat vervolgens niet gebeurde. Toen uiteindelijk de Slotverklaring in Den Haag getekend was en men terugkeerde op Curacao bleek plotseling dat de oppositie plotseling helemaal niet akkoord was. Zita Jesus-Leito kan zich er nog steeds kwaad over maken.

Met name de MAN lijkt het de coalitie en vooral de PAR niet te gunnen om straks met de eer te gaan strijken. Partijleider Charles Cooper heeft er alles voor over om zelf de eerste president van het land Curacao te worden. De resultaten die de coalitie in korte tijd heeft behaald, ratificeren van de Slotverklaring en het ondertekenen van het Overgangsakkoord, zijn hem een doorn in het oog. In partijgenoot Urvin Macaay heeft hij wat dat betreft een goede bondgenoot als het gaat om zand in de raderen te strooien.

Opvallend is dat Mister MAN, ex-partijleider en ex-premier Don Martina een heel wat gematigdere toon aanslaat. Don Martina is van mening dat de Slotverklaring direct getekend had moeten worden onder voorbehoud van een aantal punten die nader uitgezocht dienden te worden. Dat was ook de perceptie van PAR en PNP. Over tekenen gesproken, waar Curacao eerst een straatlengte achter lag op de andere eilanden heeft het inmiddels een kleine voorsprong genomen. Sint Maarten weigert het Overgangsakkoord namelijk te tekenen wegens een verschil van mening over het moment waarop de schuld wordt gesaneerd.

Het Overgangsakkoord geldt tot 15 december 2008, de datum dat Curacao de Status Aparte verkrijgt. Voorafgaand aan deze datum vinden nieuwe verkiezingen plaats, verkiezingen die bepalen wie de eerste president van het land Curacao wordt. Ongeacht wie deze eer te beurt valt is het niet te hopen dat het Betico Croes scenario op deze persoon van toepassing is. Op 31 december 1985, één dag voor de Status Aparte van Aruba, was Betico Croes op tragische wijze betrokken bij een auto-ongeluk. Hij raakte in een coma waar hij tot aan zijn dood op 26 november 1986 niet meer uit zou komen.

Posted by CasaSpider at 9:29 PM | Permalink | Comments (17)

Overal zijn andere dingen belangrijk. Zo maakt Brabant zich druk om het provinciale volkslied. Het lied Brabant van Guus Meeuwis leek een goede kandidaat, maar kenner Stroomopwaarts wist al dat het hem niet ging worden: "Denkt u werkelijk dat zij (Hanja Maij-Weggen, red.) haar volk zo liefheeft dat zij uit volle borst gaat zingen: Ik mis zelfs het zeiken op alles om niets?"

In Amsterdam willen ze eindelijk wel weer eens Champions League spelen. Helaas zijn het niet alleen de Italianen waarvan men niet kan winnen maar wel verliezen, inmiddels geldt dit ook voor Pragenezen voetbalclubs uit Praag. De wedstrijden gespeeld op 1 en 8 maart 1967 tegen Dukla Praag herinner ik mij nog tamelijk goed, JC was er zelf bij. Deze keer zorgde Slavia voor de verrassing.

En dan Curacao. Slechts weinigen zijn echt en direct betrokken maar toch is er iets belangrijks gebeurd voor de staatkundige toekomst van het eiland. Vertegenwoordigers van Nederland en Curacao hebben op dinsdag 28 augustus 2007 het zogenaamde Overgangsakkoord getekend. In dit akkoord is vastgelegd hoe de overgangsperiode tot 15 december 2008 eruit gaat zien, de datum dat Curacao de status van een autonoom land binnen het Koninkrijk krijgt.

Concreet neemt Nederland bijna 4 miljard gulden over van de Curacaose schuld, trekt het 60.5 miljoen gulden uit voor het Sociaal Economisch Initiatief (SEI) en komt er 2.1 miljoen gulden beschikbaar voor het oplossen van urgente problemen. Om misverstanden en wantrouwen uit de weg te ruimen wordt een en ander vastgelegd in een Algemene Maatregel van Rijksbestuur.

Vriend en vijand op Curacao moet toegeven dat hiermee een uitstekend resultaat is binnengehaald. Lionel Capriles, ex-directeur van de Maduro & Curiels Bank, meent dat dit wellicht komt omdat Nederland beseft dat het iets goed te maken heeft. In de jaren 2000 tot 2002 heeft men de toenmalige minister-president Miguel Pourier (PAR) flink gepiepeld.

De toenmalige PAR-PNP-MAN coalitie nam een aantal onpopulaire maatregelen zoals het fors snijden in het overheidsapparaat om tegemoet te komen aan wensen van het IMF. Men was heel dichtbij de goedkeuring van deze instantie maar op het laatste moment trok Nederland in de persoon van staatssecretaris Gijs de Vries (VVD) de poot terug. Bij de verkiezingen in 2002 kreeg men de kous op de kop en won Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett met overmacht.

Nederland zag al snel in dat men van de regen in de drup was geraakt. Op Curacao verdween het vertrouwen in de Koninkrijkspartner volledig. Zelfs nu nog worden Nederlandse politici als verraders beschouwd door de gebeurtenissen van toen. Daarom waren velen sceptisch ten aanzien van de Slotverklaring waarin Nederland zich bereid verklaarde om de schuldenlast grotendeels over te nemen. Jaja en wat kopen wij voor bereidheid? Wellicht is dat een van de redenen waarom de afspraken uit het zojuist getekende overgangsakkoord in een Algemene Maatregel van Rijksbestuur worden gegoten.

Het piepelen van Pourier en het vervolgens aantreden van de FOL-regering vormden een dieptepunt in de politieke verhouding met Nederland. Hoe paradoxaal maar waarschijnlijk was het op dat moment precies nodig. Zoals Lionel Capriles stelt dat de huidige bereidwilligheid is gegroeid uit zaden geplant in die tijd.

Haha, heet van de naald. Op dit moment wordt het Overgangsakkoord besproken in het gebouw van de Eilandsraad, gevestigd aan de Ansinghstraat nummer 1. Daar is de stroom uitgevallen. De oppositie spreekt over een boycot van de regering om informatie over het akkoord te verstrekken.

Posted by CasaSpider at 8:42 PM | Permalink | Comments (11)

Zo vlak voor ons vertrek gaan we nog even naar de tandarts. Lucy heeft maandag een voortand laten verfraaien, volgende week is de andere aan de beurt. En dinsdag had ik een afspraak om een kies linksachter te laten vullen.

Mijn tandarts Wong, dacht eerst dat hij Chong heette, gaat zeer secuur te werk. Voor behandeling wordt van alles een foto gemaakt, dat is nu eenmaal zijn policy. Helaas hoefde de kies niet meer gevuld te worden. "Die kunnen we als verloren beschouwen", luidde de diagnose.

Wat nu te doen? Na een minuut of tien filosoferen kwamen we tot de conclusie dat de kies het beste getrokken kon worden. Tandarts Wong schetste hele nare scenario's.

"In een ontstoken kies hopen zich veel bacterieën op en die kunnen in de bloedbaan terechtkomen. Vervolgens tasten ze zwakke plekken in het lichaam aan. Bijvoorbeeld als je hart niet zo sterk is kunnen ze zich op de hartklep nestelen en deze kapot maken."

Meer hoefde ik niet te horen, de kies moest er uit en wel nu direct. Waar andere tandartsen de verdoving beperken tot twee prikjes in het gehemelte prikt Wong ongeveer tien keer. Dat duurt lang en is niet prettig maar wel de policy. "U ziet er niet zo gelukkig uit", zei hij nog. Driemaal raden wat ik antwoordde. O ja, deze keer was er wel een assistente aanwezig ook al zag ze er niet helemaal zo uit als deze.

Het trekken verliep vervolgens probleemloos. De wond bloedde hevig, er kwamen heel wat gaasjes aan te pas. "Het lijkt erop of er een slagader geraakt is door het trekken. Blijft u maar even liggen en bijt op de gaasjes, ik ga even een andere patient controleren", zei Wong. Een slagader? Scenario's van een langzaam wegzakkende en doodbloedende CasaSpider doemden op. De dood in een tandartsstoel, dat is ook geen heroisch afscheid. Maar het gebeurt wel.

Tandarts Wong kwam terug en begon de wond te hechten, immers ook dat is de policy. Hij bedekte hem met nieuwe gaasjes en gaf me zowaar een setje mee, als een doekje voor het bloeden. De gaasjes waren echter niet nodig, CasaSpider is simply bloedstolling.

Posted by CasaSpider at 7:08 PM | Permalink | Comments (18)

Het huurcontract van onze woning staat op naam van SQL Integrator. Toch was de tijd rijp om huisbaas Franklin Lasten in te lichten over ons vertrek naar Nederland. Op 3 september aanstaande woont Lucy precies 8 jaar in het gele huis aan de Socratesstraat en ik al bijna 12 jaar. In het begin moesten we elkaar een beetje aftasten. Het fitness-apparaat midden in de woonkamer vond de heer Lasten iets minder in verband met de tegels. Ook stelde hij in 1996 de eis dat ik een werkster nam. Dat vond ik zelf ook wel een goed idee.

Achter ons huis bevinden zich twee appartementen. Heel vreemd, maar het linker appartement wordt altijd bewoond door een oude vrouw en het rechter door een mooie jonge. Ik heb er verschillende aan mij voorbij zien gaan. De tuin voor het huis was een chaos, ik liet het gras maar groeien. Op een bepaald moment stond het anderhalve meter hoog. De oude achterbuurvrouw van het linker appartement vond dat maar niets. In oktober 1996 waren mijn ouders bij mij op vakantie. De achterbuurvrouw vroeg wat zij van de tuin vonden. "Oh die vinden het prachtig", antwoordde ik. "U bent een grappenmaker", concludeerde de buurvrouw. Niet veel later was de tuin plotseling geasfalteerd. Een stuk gemakkelijker.

In het jaar 2000 werd het huis gerenoveerd, het zou drie dagen duren. Wij werden door de huisbaas ondergebracht in het Princess Beach hotel, het tegenwoordige Breezes. Compleet met ontbijt, het leek wel vakantie. Toen de werkzaamheden uitliepen werden zonder problemen twee dagen bijgeboekt.

Lucy heeft een bijzondere relatie met Franklin Lasten, zij is degene die bij ons de eisen stelt. Voor de komst van Diana (1) heeft de huisbaas de boel eigenhandig bij ons binnen geschilderd, inclusief de baby-kamer. Vloerbedekking werd zonder problemen vervangen door tegels en als de televisie kapot was stond er binnen een paar dagen een nieuwe. Het voordeel van een gemeubileerde woning.

In november 2004 was Franklin Lasten 45 jaar in dienst bij de Madure & Curiels Bank (MCB). Deze mijlpaal haalde de Vigilante en vervolgens het CasaLog. Inmiddels is hij gepensioneerd. En zo zaten wij vanavond even buiten op de porch, de huisbaas en ik. Veel hoefde er niet gezegd te worden. Hij was blij met een gemakkelijke huurder en ik met een goede huisbaas die nergens een probleem van maakt.

Van een collega hoorde ik dat woningbouwverenigingen en makelaars tegenwoordig referenties vragen. Men dient een brief te kunnen overleggen van de laatste verhuurder waarin deze zich positief uitlaat over de huurder. Dat de huurpenningen op tijd betaald zijn, dat het huis in goede staat is achtergelaten en ook de periode van huren.

Ook dat was geen probleem, alleen nam de heer Lasten het door mij geschreven papier wel even mee naar huis om het door zijn vrouw te laten beoordelen. "Zij is van de letters, ik meer van de cijfers", luidde zijn verklaring. We namen voorlopig afscheid met een stevige handdruk. Meer hoefde niet gezegd te worden. Het afscheid nemen is begonnen.

Posted by CasaSpider at 9:55 PM | Permalink | Comments (11)

Zaterdag speelden Curacao en Tokyo Kitasuna de finale van het International Championship te Williamsport, Pennsylvania. De winnaar speelt zondag de World Series Championship Game tegen de United States champion. Interessant, nietwaar? In de groepswedstrijden vaagden de Japanners Curacao nog met 10-3 van de mat. Zo eenvoudig ging het deze keer niet.

In de eerste helft van de zesde en laatste inning nam Curacao een 4-3 voorsprong door een klap in het verre veld van Ulrick Carmelia. Bijna liep er nog een Curacaoenaar binnen maar deze werd op de thuisplaat uitgetikt. In de gelijkmakende slagbeurt ging het echter volledig mis. Binnen no-time stonden er drie Japanners op de honken met slechts één man uit.

"Hoe gaat die arme pitcher dit nog rechtbreien", vroeg ik mijzelf af. Niet dus. Met een homerun beslechtte Ryo Kanekubo het pleit en schonk Tokyo Kitasuna de zege met 7-4. (Gamestory: Life Is Grand For Kanekubo, Japan) Een geflatteerde uitslag, maar het sprookje is uit.

Dat zondag de Consolation Game om de derde plaats met 1-0 verloren ging tegen Texas is slechts interessant voor de statistieken. Over een uur begint de finale maar die laten wij mooi aan ons voorbij gaan.

Ander onderwerp. Luchiano (9) gaf mij een leuke muziektip. Eres para mi van Julieta Venegas, een aanstekelijk nummer dat zomaar zomerhit zou kunnen worden als het tenminste zomer was. Uiteraard is de clip op YouTube te bezichtigen.

Het refrein gaat als volgt:

eres para mi, me lo ha dicho el viento,
eres para mi, lo oigo todo el tiempo,
eres para mi

Vrij vertaald:

je bent voor mij, dat heeft me de wind gezegd,
je bent voor mij, dat hoor ik de hele tijd,
je bent voor mij

Tsja, als de wind het zegt moet het wel waar zijn. Of men wordt opgenomen in een open inrichting, dat kan natuurlijk ook.

Posted by CasaSpider at 4:05 PM | Permalink | Comments (20)

Luchiano (9) is niet zo'n lezer. Hij kan het goed maar vindt televisie kijken gemakkelijker. Zijn truc is tegenwoordig om als hij naar bed moet te vragen of hij nog even mag lezen. Als een soort van blessuretijd.

Laatst klonk er om de haverklap een schaterend gelach uit de slaapkamer. "Dit boek is zo leuk papa", zei Luchiano die steeds even een passage aan Lucy en mij kwam voorlezen. Hij is bezig met De zoon van Dik Trom geschreven door Cornelis Johannes Kieviet (Wikipedia). Ik moest lachen om zijn gelach en herinnerde me Dik Trom vroeger ook erg grappig te hebben gevonden al schaterde ik voor het eerst bij Pietje Bell.

De verhalen van Dik Trom zijn nagenoeg tijdloos. Wie weet er wanneer De zoon van Dik Trom is geschreven? Zelf dacht ik ergens in de vijftiger jaren maar neen, het boek dateert uit 1907 en is op de kop af 100 jaar oud. Ongelofelijk. Sommige termen in het boek worden vertaald, bijvoorbeeld als de bok in het bleekveld mag rondrennen. Het bleekveld grenst aan de sloot waar moeder de was deed die vervolgens op het bleekveld te drogen werd gelegd.

Diana (1) is ook dol op het boek. De gele kaft heeft een grote aantrekkingskracht op haar. Aangezien het boek van de bibliotheek is kan ze daar beter niet aanzitten. Daarom proberen we haar Ik van Remco Claassen in de maag te splitsen. Ja sorry, Remco. Dat boek kostte me niets omdat het bij een cursus hoorde. Maar Diana prefereert Dik Trom.

Dik Trom en zijn zoon Jan zijn ondeugend. Diana begint ook dergelijke trekjes te vertonen. Vrijdagavond gooide ze steeds de deur van de slaapkamer achter zich dicht en liet mij buiten staan. Lucy wist al waarom: "Dat doet ze om ongestoord met de televisie te kunnen spelen." We deden de deur open en inderdaad stond ze voor de televisie te lachen.

Behalve lezen is Luchiano druk met het construeren van papieren vliegtuigjes. Het leuke is dat hij ze steeds probeert te verbeteren door de vleugels anders te vouwen, inkepingen te maken en wat dies meer zij. Termen als improved zijn niet van de lucht. Dat geldt echter niet voor dit testmodel dat duidelijk op crash course is.

Posted by CasaSpider at 11:45 AM | Permalink | Comments (25)

Luchiano (9) in de auto van school naar huis: "Ik weet niet meer hoe ik een staartdeling moet maken." "Hmm... dat moeten we dan maar eens gaan oefenen vandaag", bromde ik terug. Het was even stil. "Maar ik kan wel heel grappige golfjes met mijn wenkbrauwen maken. Dat kan verder niemand in de klas. En ook met de oren bewegen kan verder niemand", vervolgde Luchiano enthousiast.

Ik vroeg mij af of men voor deze twee vaardigheden een punt op het rapport krijgt maar deed er verder het zwijgen toe.

"Hiiiieeeeeee!!!", klonk het plotseling vanuit de hal van het UTS-gebouw te Vredenberg. Het leek wel of een dozijn wilde muizen zich tussen de benen van de aanwezige dames had gemengd. Maar het waren vreugdekreten. Het Curacaose jeugd-honkbalteam is zojuist op wonderbaarlijke wijze aan uitschakeling ontsnapt in de 2007 Little League World Series.

Halve finale International Championship, Willemstad Curacao versus Maracaibo Venezuela. Het scorebord geeft 1-1 aan na de reguliere speeltijd van 6 innings. In de verlengende zevende inning neemt Venezuela met 2-1 de leiding.

In de gelijkmakende slagbeurt heeft Curacao twee man op de honken met twee uit. Alles hangt af van Deion Rosalia die al twee slag aan de broek heeft en één wijd. Maar het ongelofelijke gebeurt. Deion Rosalia grijpt de laatste strohalm, jaagt de bal over de hekken en bepaalt met een geweldige homerun de eindstand op 4-2 voor Curacao. (Gamestory: Deion is Prime Time)

Welk een barbaars scenario voor de verliezende partij. De Venezolaanse honkballers zitten huilend op de grond. Een sneu gezicht maar wij gaan naar de finale van het International Championship. De winnaar daarvan treedt in de World Series Championship Game aan tegen de winnaar van de United States Championship. Hiiiieeeeeee!!!

Posted by CasaSpider at 6:31 PM | Permalink | Comments (15)

Curacao is een prepaid-maatschappij. De Curacaoenaar houdt niet van rekeningen betalen, ja wie eigenlijk wel? Aqualectra, het water- en electriciteitsbedrijf, en telecom company UTS hebben hier veelvuldig mee te maken. Gevolg is dat het niet gemakkelijk is om aan een postpaid telefoonaansluiting te komen. Hele volksstammen bellen derhalve prepaid en dat is wel zo gemakkelijk.

Water en electriciteit is een ander verhaal. Het verbruik wordt op Curacao maandelijks gemeten dan wel geschat. Het te betalen bedrag is dus iedere maand anders. Op de vervaldatum van de te betalen rekening stromen de betaalkantoren vol met mensen die op het allerlaatste moment hun schuld voldoen.

Doet men het te laat dan wordt men afgesloten van electra. Voorheen was het van overheidswege verboden het water af te sluiten en men kan wel raden wat er dan gebeurde. Inmiddels is dit niet meer zo.

Een aantal jaren geleden introduceerde Aqualectra het prepaid-concept voor electriciteit en men noemde het Pagatinu. Dit betekent zoveel als Kijk uit of Denk na. Misschien is het Engelse Pay attention adequater. Ongeveer 19.000 huishoudens maken gebruik van dit systeem.

Er wordt een kastje in huis geïnstalleerd en als men daar een kaartje voor koopt krijgt men stroom voor dat bedrag. Een enorme vereenvoudiging van het hele billing-process van Aqualectra. Voordeel voor de gebruikers is dat men veel beter ziet waar het geld blijft, het effect van een lamp die men uitdoet is direct zichtbaar.

Afgelopen vrijdag ging het mis met het Pagatinu systeem. De stroom viel uit (sic!) en daarna is het systeem niet meer goed opgekomen. Als noodmaatregel kunnen klanten nu stroom kopen in de betaalkantoren van Aqualectra. Dinsdagavond liep het storm in Otrabanda, het enige kantoor dat 's avonds open was. Sommige mensen stonden tot vijf uren in de rij.

De problemen zijn nog steeds niet opgelost, onder andere omdat geen lokale expertise aanwezig is. Ook een fail-over systeem ontbreekt. Soms is rond beter, soms vierkant en hetzelfde geldt voor prepaid en postpaid.

Is er nog iets positiefs te melden? Jazeker. Het betreft de 2007 Little League World Series die van 17 tot 26 augustus te Williamsport, Pennsylvania gehouden worden. Acht Amerikaanse teams strijden met acht teams uit de rest van de wereld om het wereldkampioenschap honkbal voor de jeugd.

In de Caribbean regio is het team van Pabao Little League Willemstad sinds jaar en dag heer en meester. Ook bij de World Series staat het Curacaose team zijn mannetje. In 2004 werden we wereldkampioen door California met 5-2 te verslaan. In 2005 was er de zinderende finale tegen Hawaii die uiteindelijk met 7-6 verloren ging.

Dit jaar werd Curacao in de eerste groepswedstrijd met 3-10 de oren gewassen door Tokyo Kitasuna uit Japan. Vroegtijdige uitschakeling dreigde. Een moeizame 2-0 overwinning tegen Dhahran uit Saudi-Arabie hield de hoop levend. De beslissing viel vandaag, woensdag in het laatste groepsduel tegen White Rock-South Surrey uit Canada. Onze jongens verzaakten niet en wonnen met 6-2.

In de kwartfinales wacht waarschijnlijk het team van La Victoria uit Maracaibo, Venezuela. Dat speelde in dezelfde pool als Windmills Apeldoorn, de eerste vertegenwoordiger uit Nederland in de Little League World Series. Na drie zware nederlagen mogen de Apeldoorners alweer naar huis. Of ze blijven nog even om te kijken hoe het echt moet.

Tot slot een controlevraag. Wie weet er nog wat Pagatinu betekent?

Posted by CasaSpider at 8:28 PM | Permalink | Comments (23)

De huidige regering maakt korte metten met onzalige besluiten van de voorgaande Eilandsraad. Zo is het besluit in de post Dertien namen om politici met terugwerkende kracht een flinke salaris- en pensioenverhoging te doen toekomen de nek omgedraaid. Dat mag men als een mooi doelpunt beschouwen.

Een ander besluit door een krappe meerderheid goedgekeurd op 3 juli 2006 met een bijsmaak was het oprichten van de Beach Management Authority (BMA). Initiatiefnemer Gerrit Schotte (toen MPK nu MAN) heeft nooit uit kunnen leggen waarom de BMA er moest komen. Ja, misschien omdat USONA (Uitvoeringsorgaan Stichting Ontwikkeling Nederlandse Antillen) het oprichten ervan als eis stelde om tot uitbetaling van vier miljoen gulden subsidie over te kunnen gaan, maar daar had toch wel een mouw aan gepast kunnen worden.

Veel Curacaoenaars vreesden voor de vrije toegankelijkheid van hun stranden. Voor het overige was de BMA toch vooral een middel om een aantal mensen flink te verrijken. Het in de prullenbak doen verdwijnen van dit overbodige en kostbare orgaan is derhalve ook een doelpunt.

Maandag scoorde CasaSpider in de strijd tegen de Curacaose Authoriteiten het eerste tegendoelpunt en bracht zijn achterstand terug tot 1-3. Het was een frommelgoal, immers de buit bedroeg slechts drie machtigingsstrookjes om de borg van drie groene kaarten bij de Landsontvanger uitbetaald te krijgen. Dinsdag was de dag van de waarheid, de dag waarop we voor het geld gingen. "Het kan ook 1-4 worden", waarschuwde reageerder Angel van tevoren.

Om twee uur stonden we in de rij. Een man was aan de beurt en een dame stond voor ons. Het afhandelen van de man duurde zeker tien minuten en er passeerden heel wat biljetten van honderd gulden door het raampje van het loket. "Als er straks nog maar genoeg voor ons overblijft", dacht ik benauwd. De dame was snel klaar en toen waren wij.

Ik overhandigde drie machtingen, drie groene kaarten en drie paspoorten. De vrouwelijke loketbeambte pakte een ander formulier en begon allerlei gegevens te noteren. "Nee hè", dacht ik, "straks moeten we weer ergens anders zijn." Toen het formulier ingevuld was vroeg de dame: "Het gaat om drie personen?" Ja, het ging om drie personen.

Als laatste was het formulier van Luchiano (9) aan de beurt. "Waar is het groene kaartje van hem?", vroeg de loketbeambte. "Dat heb ik aan u gegeven", antwoordde ik naar waarheid. Er ontstond enige paniek totdat Lucy het groene kaartje ergens in de buurt van de dame zag liggen. Alle bescheiden werden aan elkaar geniet en door ons van handtekeningen voorzien. Het was inmiddels een half uur later en de rij groeide gestaag. Maar daar kwam het moment waar we op gewacht hadden, biljetten van honderd gulden die onze kant op kwamen.

Mission accomplished en de tweede tegentreffer is gemaakt, 2-3.

Zoveel virtuele doelpunten doen bij sommigen het verlangen naar echte goals, velddoelpunten met de geur van versgemaaid gras en wormen aanwakkeren. Gelukkig is de Eredivisie het afgelopen weekend van start gegaan en zo ook de Webloggers subpoule in voetbalpoules.nl. We zijn goed begonnen en staan op een 38e plaats in het subpoule-klassement. Maar het eerste gespin is kattengewin. Dat geldt ook voor Benno die (voorlopig) de eerste positie in de Webloggers subpoule bekleedt. Deed hij dat vorig jaar ook niet en hoe is dat toen ook alweer afgelopen?

Een ding is zeker, de hier genoemde doelpunten zijn niet de laatste.

Posted by CasaSpider at 8:49 PM | Permalink | Comments (15)

Maandagochtend om acht uur vertrek ik richting het postkantoor in Punda waar de Immigratiedienst (Imigrashon) huist. Doel is het verkrijgen van drie maal twee machtigingen op wit papier om samen met de groene kaartjes de depositostortingen van de Landsontvanger (Belastingdienst) terug te krijgen.

Wie dit nog kan volgen scoort vast hoog in begrijpend lezen. Voor de overigen volgt een korte uitleg.

Iedere vreemdeling die op Curacao een verblijfsvergunning aanvraagt dient de kosten van een enkele reis richting thuisland bij de Landsontvanger te voldoen. Als betalingsbewijs ontvangt men een groen kaartje dat men goed dient te bewaren. Lucy en Luchiano (9) hebben een dergelijk kaartje, ook al gaat het in hun geval niet om een enorm bedrag. In totaal 600 Antilliaanse guldens ofwel € 240.

Ikzelf heb ook een groen kaartje. Voorheen moesten Europese Nederlanders namelijk ook een verblijfsvergunning aanvragen. Mijn werkgever heeft destijds de depositostortingen van haar werknemers voorgeschoten. Voor een enkele reis Nederland in 1996 rekende de Landsontvanger 1100 gulden ofwel 440 euro. Sinds een aantal jaren zijn Europese Nederlanders van Rechtswege toegelaten op Curacao en hebben geen verblijfsvergunning meer nodig. De borg van de groene kaartjes mocht men per dat moment teruggevorderen.

De gang naar diverse loketten hangt eenieder echter zo de keel uit dat dit meestal wordt uitgesteld tot het allerlaatste moment. Bijvoorbeeld bij definitief vertrek naar een ander land. Direkteur Kees verzocht mij daarom het geld van mijn groene kaartje terug te vragen en overhandigde mij mijn kaartje. Kijkend naar de pasfoto's doemt de vraag op wie er meer veranderd is de afgelopen jaren, Luchiano of CasaSpider?

Het is maandagochtend 08:20. Ik slenter van de parkeerplaats naar het postkantoor en zie al een hele rij mensen buiten staan. Dat belooft niet veel goeds, immers het betreft alleen nog maar de rij voor de receptie. Daar kan men terecht voor eenvoudige vragen en tevens worden er de volgnummers uitgedeeld voor het indienen van documenten dan wel ophalen ervan.

De rij gaat redelijk snel al heb ik ruim voldoende tijd om het interieur van het postkantoor in mij op te nemen. Op de blauwe geleidingslinten waar de rij tussendoor moet staat DCA. Kennelijk heeft de Immigratiedienst de linten op de kop weten te tikken na het faillissement van de nationale luchtvaartmaatschappij. Het is wel een vreemd gezicht.

Om 08:39 staat er nog één persoon voor me. Ik probeer te relaxen en dat lukt vrij aardig, tenslotte gaat het alleen om teruggave van geld en niet om bijvoorbeeld een vergunning. In mijn gedachten voltrekken zich meerdere scenario's van hoe het gesprek gaat verlopen. De vorige keer was ik compleet verrast door de opmerking dat het boek weg was. Dat overkomt me niet nog een keer. Of zullen de dames met iets nieuws op de proppen komen?

"Bon dia, ik kom voor de machtigingen voor de groene kaarten", zeg ik met besliste stem tegen dezelfde dame als de vorige keer. Tot mijn verbazing verblikt en verbloost zij niet en geeft mij zonder iets te zeggen volgnummer 38. "Wel heb ik ooit", schiet het door mijn hoofd. "Dat van dat boek is dus gewoon een truc geweest!"

Zoals gezegd zijn er twee subafdelingen binnen de Immigratiedienst, de loketten waar men spullen moet aanvragen en inleveren en de balies waar men ze op kan halen. Het volgnummer van die van inleveren staat op 32 en die van ophalen op 12. Mij komt het beter uit als die van inleveren geldt maar het grote aantal mensen in de wachtruimte en het feit dat ik iets moet krijgen leiden al snel tot de conclusie dat er nog 26 mensen voor mij zijn.

Ik besluit een wandelingetje door Punda te maken. Uiteindelijk ben ik om 10:20 aan de beurt. De dame die mij helpt doet het allemaal op haar gemak. Ze tovert een boek tevoorschijn. Warempel, het is een boek en nog een bijna splinternieuw boek ook. Het is dus toch waar. Tussen de bladen met witte machtigingsstroken wordt carbonpapier gelegd, bestaan die nog in Nederland, en een minuut of 20 later heb ik drie machtigingen tot uitbetaling van de groene kaarten in mijn bezit.

In de strijd tegen de Curacaose Authoriteiten heeft CasaSpider tegengescoord. De tussenstand is 1-3 in het voordeel van de Authoriteiten (dat wel) met nog een kleine vier weken te gaan.

Posted by CasaSpider at 1:34 PM | Permalink | Comments (20)

Karate

Zaterdag begonnen na een lange pauze eindelijk de karatelessen weer voor Luchiano (9). Elke dag hamerde ik erop dat hij moest trainen en meestal deed hij dat ook wel. De les verliep redelijk, alleen aan het einde verslapte de concentratie danig.

Op school zei zijn nieuwe juf na één dag dat het allemaal goed ging maar dat Luchiano wel erg veel kletst. Dat zag ik terug tijdens de karateles. "Je lijkt wel een meisje, zoveel als jij kletst", was mijn commentaar na afloop.

Drie foto's hebben de eindselectie gehaald. De jongens in een rij voor de waterkraan, Joey met gebalde vuist. Sensei Anthony kijkt of iedereen de basistechnieken nog enigszins beheerst, de tweede gele-bander van rechts is nieuw uit Nederland en is een uitstekende vechter. Luchiano demonstreert een techniek met Sensei Ivonne.

Shuk-Man 10 jaar

Op diezelfde zaterdag werd Luchiano's klasgenootje Shuk-Man tien jaar oud, een goede reden voor een feestje. Dat feest vond zondagmiddag plaats te Rust en Burgh in Emmastad. Dat is een groot terrein met midget-golf, paintball, tennisbanen en een zwembad. Bij dat zwembad was het te doen. De ouders van Shuk-Man hebben allebei een Chinees restaurant, te weten Rose Garden en Tulip Garden. Er waren sowieso veel Chinezen.

Om iets over enen zette ik Luchiano af en reed snel terug naar huis, daar moesten nog dingen gedaan worden. Om vier uur keerden we met zijn allen lees Lucy en Diana (1) terug en gingen met een Polar op de tribune aan het zwembad zitten. Eten was er meer dan genoeg, wij namen een paar kippenpoten. Jammer genoeg hadden we Diana's bikini niet bij ons anders had zij in het pierebadje kunnen zwemmen. Nu liep ze steevast richting zwembad. Over een paar jaar mag ze meedoen met de modellen van klas 5B, van links naar rechts Suena, Michelle, Ruena, Jacey en Anais.

We spotten de jarige Shuk-Man en behalve feliciteren mocht ik een foto van haar maken. In het midden zit Shuk-Man en om haar heen Mary, Nadiah, Jeanette, Shalina en Melany. Het is wat met al die namen. Luchiano vermaakte zich op de duikplank en het moet gezegd, hij kan aardig duiken tegenwoordig.

Om half vijf floten de badmeesters alle kinderen de zwembaden uit. Het was tijd om voor de jarige te zingen en de taart aan te snijden. Nog voordat de taart op de bordjes lag waren de meeste kinderen alweer onderweg naar het zwembad. Toch smaakte die goed.

Ouders druppelden binnen en verlieten even later met hun respectievelijke kinderen alsmede borden boordevol taartjes het feestterrein. Dat is overigens een typisch gebruik op Curacao dat de gasten overladen worden met snoep en gebak als dank voor hun komst.

We kwamen Elizabeth Taylor tegen, het hoofd van de Marnix-school. Zij is boos op Lucy die de schuld van ons allemaal krijgt voor het aanstaande vertrek naar Nederland. Dat is zielig voor haar, maar iets anders kunnen we er niet van maken. Het werd tijd om op te stappen. Diana heeft record-afstanden gelopen en is nu tamelijk moe. Wij ook na deze gezellige middag waarop Shuk-Man's tiende levensjaar op uitstekende wijze is ingeluid.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (14)

Het is even geleden dat Piet en Emmie (toen 6, nu 7) op Curacao waren. Wat zeg ik? Piet is al bijna weer op weg naar Italie, zijn volgende vakantiebestemming. Some guys have all the luck.

Voor ons was het een leuke tijd waarbij Piet en Emmie elke avond langskwamen. Emmie en Luchiano (9) speelden de hele tijd terwijl de mannen de toestand van de wereld bespraken. Van dat laatste zijn gelukkig geen beelden beschikbaar, maar van sommige andere hoogtepunten wel. Te denken valt aan Pleincafé Wilhelmina en vooral de Curacao Dolphin Academy op Seaquarium Beach.

Voor het eerst heb ik gekozen voor YouTube ook al is deze CasaMovie uiteraard ook in Google Video te bewonderen. YouTube ziet er toch net iets gelikter uit en is ook veel populairder. Verder maken we niet veel woorden vuil aan de movie, 4 minuten en 2 seconden beeldmateriaal zegt meer dan 1000 palabras.

Alle posts van Piet & Emmie's vakantie op Curacao staan gebundeld in de category met de toepasselijke naam Piet en Emmie 2007.

Besides Piet & Emmie on Curacao there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 5:03 PM | Permalink | Comments (15)

Het is even relatief rustig geweest maar de Venezolaanse president Hugo Chávez roert zich weer. De Venezolaanse televisie ontvangen wij op de kanalen 3 (Televen), 7 (Venezolana de Televisión) en 12 (Venevision). Tot voor kort ook nog op 10 maar de zender RCTV is per 28 mei 2007 uit de lucht gehaald. Als Chávez wat te vertellen heeft doet hij dat op alle zenders tegelijkertijd, er is geen ontsnappen aan. Het jammere is dat de man tamelijk breed van stof is.

Feitelijk gaat het om twee punten. Ten eerste dient onderzocht te worden waar precies de noordgrens van Venezuela ligt. Volgens de president hoort alles wat binnen 200 zeemijlen van de Venezolaanse kust ligt bij Venezuela. De Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curacao bevinden zich op ongeveer 40 zeemijlen van deze kust.

Het lijkt erop dat wij juist op tijd naar Nederland vertrekken alvorens de Nederlandse paspoorten hier worden ingewisseld voor Venezolaanse. Als het tenminste allemaal lukt met de stempels. Een andere oplossing is dat de ABC-eilanden het gebied tot 200 zeemijl in zuidelijke richting claimen. In dat geval wordt ons Koninkrijk ineens een stuk groter.

Het tweede punt is dat Chávez in zijn tweede en daarmee tevens laatste ambtstermijn zit. Hij is in 1999 aan de macht gekomen en een ambtstermijn duurt zes jaar.

"Vanaf vandaag koersen we recht af op het socialisme", zo sprak de president deze week. Chávez wil zelf leiding geven aan dit proces en heeft daarom voorgesteld om de beperking van maximaal twee ambtstermijnen af te schaffen alsmede deze termijn te verlengen tot zeven jaar.

Dit houdt een wijziging van de Grondwet in en deze wijziging zal aan het volk worden voorgelegd middels een referendum. Wat moet men daarvan denken? Heel simpel redenerend is de beperking van twee ambtstermijnen in het leven geroepen ter voorkoming van een dictatuur. Als de zittende president deze regel af wil schaffen heeft hij daarmee impliciet dictatoriale aspiraties. Normaliter verhoogt een regering salarissen niet voor de zittende leden maar voor hun opvolgers.

Ja, normaliter.

Als men ervan uitgaat dat Hugo Chávez te goeder trouw is is zijn voorstel zo gek niet. Immers hij probeert het nivo van het land omhoog te tillen, met name voor het arme deel van de bevolking. Er is op dit moment geen enkele man of vrouw, noch in de regering noch in de oppositie met het charisma en de overtuigingskracht van Chávez. In dat licht bezien is het wel erg sneu als het levenswerk om Venezuela tot een echte staat van Simón Bolívar (Wikipedia) te maken overgedragen moet worden aan iemand die dat minder goed kan. Is dat in het belang van het volk?

Ik heb het al eerder gezegd, typisch een geval waarvan we over een jaar of 20 pas weten wat de waarheid was. Van Hurricane Dean weten we dat waarschijnlijk zondag al. Het feit dat de tekst Curacao in Venezuela is geplaatst berust op louter toeval.

Posted by CasaSpider at 1:51 PM | Permalink | Comments (28)

Duits, vrouwen en voetbal zijn alledrie dingen waar ik wel iets mee heb. Deze drie-eenheid wordt perfect ingevuld door iemand met de bijzondere naam Pleitegeiger, ze houdt trouwens nog van bier ook. Pleitegeiger is een ontzettend, ja echt ontzettend grote fan van de Hamburger Sport Verein (HSV). Jegens trainer Huub Stevens is ze sceptisch maar Rafael van der Vaart kan kon niets verkeerd doen.

In de post met de schone titel Auch du, Brutus? (Ha! Es geht auch ohne Judas-Rufe!) wordt het wonderlijke proces beschreven waarin Van der Vaart aanvankelijk in de media verkondigt een geweldig seizoen met de HSV te willen doormaken en nauwelijks vijf weken later dat het hem pijn doet als hij in Hamburg moest blijven.

"Schmerzen? Ich geb Dir gleich Schmerzen!!!" möchte ich schreien.

Aldus Pleitegeiger. Bij wijze van straf voor deze extreme Kollegen-Schweinerei, wat is Duits toch een mooie taal, wil zij Rafael verplicht in een dinosaurussenkostuum rond laten lopen.

Deze week vinden de voorrondes van de Champions League plaats. Wie daarin voor een bepaalde club uitkomt mag tot na de winterstop niet voor een andere club aan dit toernooi deelnemen.

Sommige spelers zitten op de wip voor een transfer. Een van hen is Daniel Alves, nu nog uitkomend voor Sevilla maar wegwillend naar Chelsea. Sevilla speelde vandaag tegen AEK Athene maar Alves was plotseling geblesseerd, kwam dat even goed uit.

Rafael van der Vaart wil naar Valencia. Het spelen van de kwalificatiewedstrijd donderdag tegen Honved Boedapest ziet hij derhalve niet zo zitten. Soms helpt het toeval een handje want wat is er gebeurd? Bij het optillen van zijn zoon Damian is Van der Vaart door zijn rug gegaan. (Bron: Telesport) Hoeveel kilo weegt die zoon? Hetzelfde geintje schijnt Boulahrouz ook al eens bij de HSV uitgehaald te hebben.

Wat moet men denken van dergelijke ontwikkelingen? In ieder geval heb ik mijn bedenkingen. Maar het is de realiteit. Ook een realiteit is de aanvang van de Eredivisie op vrijdag 17 augustus. In de Webloggers Subpoule is nog plaats voor vijf mensen. Schroom niet en schrijf in, men zal er geen spijt van krijgen.

Misschien heeft Pleitegeiger wel zin.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (24)

Dinsdagmorgen 14 augustus 2007 om acht uur was ik present bij het Belastingkantoor. De missie: na het indienen van de aangiftes wordt een afspraak gemaakt en als die goed verloopt ontvangt men een stempel. Een van de vier stempels benodigd voor definitief vertrek van Curacao.

Met nummer 31 in mijn hand en nummer 8 aan de beurt kon ik mooi van de gelegenheid gebruik maken even bij de Landsontvanger aan te wippen. Als vreemdelingen hier komen wonen is een van de vereisten dat zij een borg storten bij de Landsontvanger ter waarde van een enkele vliegreis richting thuisland. Zo ook Lucy en Luchiano (9) destijds, in totaal voor een bedrag van 600 gulden ofwel € 240. Als bewijs krijgt men een groen kaartje mee dat men goed moet bewaren.

Sinds ruim een jaar beschikken beiden over de Nederlandse nationaliteit en zijn van Rechtswege toegelaten op het eiland. De borg is derhalve niet meer nodig en kan teruggevraagd worden. Bij Loket 1 vertelde de vrouwelijke beambte dat men hiervoor eerst naar de Immigratiedienst moet om twee witte strookjes (machtigingen?) per groen kaartje te halen.

Ik liep de trap op naar boven en nam plaats in de wachtruimte. Na ongeveer een uur was nummer 31 aan de beurt. Ik overhandigde de aangiftes. De vrouwelijke (er werken echt bijna alleen maar vrouwen op Curacao) belastingbeambte maakte een afspraak voor maandag 10 september om 14:00 uur en noteerde deze in de agenda.

"Wat? Op 10 september pas?", riep ik uit. "Maar we vertrekken ongeveer de 16e. Als ik de stempel al krijg op die dag moeten we nog langs de Landsontvanger en langs de Eilandsontvanger. Daarna uitschrijven bij Kranshi en met dat bewijs naar de Immigratiedienst. Dat gaat dan nooit meer lukken!"

"U moet ook zes weken van tevoren hier komen", antwoordde de dame laconiek.

Nu is er nog een mogelijkheid. De werkgever kan namelijk een garantiebrief opstellen waarin deze zich garant stelt voor restschulden. "Het probleem is dan alleen uw vrouw", zei de dame. "Maar die heeft nooit gewerkt", antwoordde ik. "Dat heb ik op uw aangifte gezien", zei de dame, "maar dat moet geverifieerd worden." "Kan zij ook op die garantiebrief?", vroeg ik. "Hmm... ik denk het wel, alleen is dat nog niet eerder voorgekomen", zei de dame.

Deze week maar eens praten met mijn werkgever over de mogelijkheden van een garantiebrief. Ik kom er weer aan, Kees.

Nog enigszins dizzy van het gesprek besloot ik direct door te rijden naar de Immigratiedienst om de witte strookjes voor de groene kaartjes te halen. Er stond zoals gebruikelijk een lange rij voor de receptie. Na een half uurtje bereikte ik de balie. "Ik wil graag het geld terug van de borg van deze groene kaartjes. Daarvoor heb ik witte strookjes nodig", was mijn opening.

"Ja, ja", zei de dame (echt, op Curacao werken alleen vrouwen), "strookjes, een machtiging bedoelt u."
CasaSpider: "Ja, dat kan best. Zijn die wit?"
Receptioniste: "Ja, die zijn wit. Het probleem is alleen, het boek is weg."
CasaSpider: "Het boek is weg?"
Receptioniste: "Ja, het boek is weg. Er zijn geen machtingingen meer, die zijn op."
CasaSpider: "En wat moet ik nu dan doen? Ik wil mijn geld terug."
Receptioniste: "U krijgt uw geld terug. U moet alleen wachten tot het boek er weer is."
CasaSpider: "En wanneer is het boek er weer?"
Receptioniste, even overleggend met haar buurvrouw: "Komt u donderdag maar terug."
CasaSpider: "Is het boek er dan zeker?"
Receptioniste: "Ik denk van wel."
CasaSpider: "Dan kom ik wel op maandag."
Receptioniste: "Is goed. Wilt u de groene kaarten hier achterlaten?"
CasaSpider: "NEEEEEEN, DAT NOOIT!"
Receptioniste: "Oh."

Wordt zeker vervolgd.

Posted by CasaSpider at 12:46 PM | Permalink | Comments (35)

Maandagochtend om zes uur kwam er een eind aan het luie leventje van Luchiano (9). "Zo vroeg al? Moet het echt? Waarom kan ik niet gewoon thuisblijven, we gaan toch naar Nederland." Het is slechts een greep uit de smoesjes waarmee het varken zijn verblijf in bed probeerde te verlengen.

De scholen zijn weer begonnen, wel sommige waren dat al maar de Marnix-school doet het op 13 augustus. Ruim op tijd betraden wij het schoolplein, verkeerstechnisch is het meestal een gekkenhuis op zo'n eerste dag. De juf van klas 5B was er al vroeg en heet volgens eerste waarneming juf Jeanelle. Ohne Gewähr.

Al snel ontwaarde ik een nieuw gezicht. Een fris Hollands kopje met blond haar stelde zich voor als Rik, hij staat toevallig linksonder op de foto. "Hey, iemand die (iets) kleiner is dan Luchiano", schoot het door me heen. Immers, dat ziet men niet zo heel vaak. Vele ouders begroetten elkaar, ja ook die hebben zin in het nieuwe schooljaar.

Intermezzo Breve. Het heeft niets te maken met Back To School maar zondag hebben we lekker gezwommen bij Mambo Beach. Diana (1) was haar bikini vergeten, wanneer leert ze dat nou eens, en daarom mocht zij naakt zwemmen. Van zwemmen krijgt men dorst en een blikje Polar gaat er dan wel in: Salud!

Bij het Happy Hour op Wet&Wild waren heus mooie dames te spotten maar CasaSpider had slechts oog voor zijn twee dartele prinsesjes. Niet slecht hè, Donna?

Een biertje staat gelijk aan twee sneetjes brood wist Natascha te vertellen. Toch moest ook zij toegeven dat Polar iets soepeler door de keel glijdt. Marleen staat erbij en gelooft er helemaal niets van. Maar dat hoort zij binnenkort wel weer van haar vader. In tegenstelling tot zijn dochter leest die het CasaLog namelijk regelmatig.

Back To School. Om drie minuten over twaalf nam ik plaats op het blauwe bankje voor klas 5B. De klassen zijn rondom een vierkante schoolplaats gebouwd. De andere drie kanten heb ik al gehad, nu is de zijde van de vijfde en zesde klassen als laatste aan de beurt. Gerard, de vader van Rutger uit klas 5C kwam naast mij zitten. We concludeerden dat dit wel de warmste zijde van de school is.

De kinderen werden losgelaten. Luchiano had het goed naar zijn zin gehad. 's Morgens bleek al snel dat er een leerling teveel in de klas zat. Het was Rik. Tot hilariteit van de andere kinderen moest hij in Groep 5 zitten en niet in Klas 5. De vijfde klas is de laatste klas die onderwijs volgt volgens het oude systeem. De huidige vierde klas doet aan Funderend Onderwijs en heet Groep 6. Dat heeft bij Rik of zijn vader kennelijk tot verwarring geleid.

Posted by CasaSpider at 1:46 PM | Permalink | Comments (9)

Diana (1) is vandaag zondag 12 augustus 2007 464 dagen oud ofwel ruim 15 maanden. Tijd voor een statusoverzicht, het vorige dateert van 5 maart.

Ons valt op dat zij vooral oog heeft voor dingen waarvan wij liever (nog) niet hebben dat zij er oog voor heeft. Een blikje Polar, een schaar, chips, popcorn, de muis van de computer zijn allemaal voorwerpen waar Diana vastbesloten op af gaat. Eten is nog steeds een probleem, alleen rommel van de grond zit zo in haar mond. Of het nu vogelveertjes zijn of zomaar een stukje losliggend vuil of kleine keukenmagneetjes, het gaat erin als koek.

Lucy heeft toch geen geheime relatie met een Hoover gehad?

Diana's lievelingsgadget is de telefoon. Vooral de mobieltjes van Lucy en mij, vanwege de ringtones die zij zelf kan veranderen als wij de juiste menu-optie hebben ingesteld. De huistelefoon wordt niet vergeten. Ook ander speelgoed van hetzelfde formaat houdt zij tegen haar oor en voert dan hele gesprekken. Het vreemde is dat als wij haar echt bellen er geen woord uit komt.

In onze badkamer gaat het licht aan en uit door middel van een touwtje. Luchiano (9) en ik lagen op bed en Lucy kwam net uit de badkamer. Diana dribbelde bij haar rond. "Moet je eens opletten", zei Lucy en vervolgde: "Diana, apaga la luz!" (Diana, doe het licht uit!)

Als een robotje draaide Diana zich om, liep naar de badkamer en trok aan het touwtje. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Wel, ik was eind dertig voor ik dat zinnetje kon verstaan. Lucy heeft haar ook geleerd om prullen in de vuilnisbak te gooien, dat gaat dus de goede kant op.

Zaterdagmiddag gingen we naar Pleincafé Wilhelmina. Met enige weemoed denk ik terug aan de tijden dat Luchiano nog klein was. Met zijn drieën kletsten we wat en speelden domino. Als we nu gaan zitten houdt Luchiano direct zijn hand op. Hij wil vijf gulden om aan de overkant van de straat in het Wilhelminapark op de luchtkussens (Bouncer) te springen. Die zien we vervolgens niet meer terug.

Blijven over Lucy en Diana. Waar laatstgenoemde vroeger nog wel eens in slaap viel in de kinderwagen is zij tegenwoordig zeer actief. Ze wil alleen maar lopen en wel richting de overkant waar behalve luchtkussens een treinbaantje is. Lucy gaat met haar mee en zo zit CasaSpider in zijn eentje achter twee halflege glazen Duvel.

Ik had dus alle tijd om een gesprekje te hebben met Trezeguet die op Curacao vakantie viert. Maar zij kwam niet opdagen. Ik nipte aan mijn Duvel, luisterde wat gesprekken af en speurde naar mooie dames. Uitstekend uit te houden maar wel anders dan vroeger.

Ach, over een jaar of twee, drie is Diana groot genoeg om te leren dominoën.

Posted by CasaSpider at 10:34 AM | Permalink | Comments (16)

Situatie: We komen juist van Centrum Supermarkt te Mahaai vandaan en willen linksaf de Schout bij Nacht Doormanweg opdraaien. Het is druk. Tussen twee witte politie-auto's (Toyota Camry) kan ik de weg opschieten. We rijden richting het stoplicht voor de Santa Rosaweg en staan daar stil.

Luchiano (9) terwijl hij zijn kauwgum met een sierlijke boog uit het raam smijt: "Heel goed, deze keer is er geen auto in de buurt die ik kan raken."
CasaSpider: "Heel goed, vóór je staat een politie-auto en achter je staat een politie-auto."
Luchiano: "Oef."

Doek.

P.S. Jaja, we weten het wel. Het is niet netjes om een kauwgum uit het raam te smijten. Deze hoort in een prullenbak.

Posted by CasaSpider at 12:15 PM | Permalink | Comments (16)

Om van Curacao weg te komen is haast nog moeilijker dan er een verblijfsvergunning krijgen. Eigenlijk dient men zo'n tien weken voor vertrek te beginnen met de administratieve afhandeling. Voornaamste struikelblok is de Belastingdienst.

Het is minister Dick (PAR) van Justitie opgevallen dat veel mensen het eiland verlaten zonder hun belastingen volledig te hebben betaald. Per 1 september wordt de controle op vertrekkende reizigers opgevoerd. Zelfs is het mogelijk dat de passagier belet wordt te vertrekken. Curacao is het nieuwe Guantánamo Bay? (Artikel Amigoe)

De procedure om te vertrekken is als volgt. Bij de Immigratiedienst haalt men een formulier. Op dit formulier moeten uiteindelijk vier stempels verzameld worden. Een van de Officier van Justitie om te kijken of er nog boetes of zelfs celstraffen openstaan en vervolgens de stempels van de Inspekteur der Belastingen, de Landsontvanger en de Eilandsontvanger.

Zelfs over het lopende jaar moet aangifte worden gedaan. Dit betekent dat het bedrijf dat de salarisadministratie voor SQL Integrator verzorgt nu twee maandsalarissen vooruit moet berekenen voor mij om een jaaropgave te genereren. Als de aangiftes gedaan zijn maakt men een afspraak met de Belastingdienst en indien alles in orde is krijgt men de felbegeerde stempel. Ook Lucy moet alsnog aangifte doen over de jaren 2003 tot en met 2007. Zij heeft nooit gewerkt op Curacao maar dat is geen beletsel.

Een beetje merkwaardig is dat over buitenlanders wordt gesproken als men voornamelijk Europese Nederlanders bedoelt. Curacaoenaars mogen zo van het eiland vertrekken. Het is een discriminerende regeling! De Belastingdienst kan precies zien hoeveel premie, loonbelasting en dergelijke op mijn loon is ingehouden. Daarmee moet de kous dan toch af zijn?

We gaan maar zonder morren door het hele circus heen, het is tenslotte niet de eerste keer dat we met complicerende procedures worden geconfronteerd.

Posted by CasaSpider at 1:55 PM | Permalink | Comments (23)

Ja, schrijven dat we er vandoor gaan is niet zo gek moeilijk. Maar dan komen de vragen, het waren er veel meer dan ooit verwacht. Mensen willen antwoorden en dat is menselijk. Dus... waarom vertrekken wij van het paradijselijke Curacao naar het Koude Kikkerland?

Een goede moppenverteller ben ik niet. Een toerist vroeg eens aan een arme man op een tropisch eiland waarom hij niet een baan zocht in bijvoorbeeld Nederland en daar hard ging werken. "Waarom zou ik?", counterde de arme man. "Dan kun je op vakantie naar zo'n eiland als dit", antwoordde de toerist.

Het is een combinatie van factoren. De met afstand belangrijkste is Lucy. Zij is geboren in de Dominicaanse Republiek en woont op 3 september aanstaande precies acht jaar met mij op Curacao. Lucy heeft het hier wel gezien. Het eiland is te klein, steeds doen we dezelfde dingen en Dominicaanse vrouwen liggen bepaald niet goed bij Curacaose vrouwen. Dat merkte zij regelmatig in winkels, bij de immigratiedienst en de chauffeuses van minibusjes.

Ooit las ik dat een relatie tussen personen van verschillende nationaliteit een hogere kans van slagen heeft als men zich vestigt in het land van de vrouw. Nu is Nederland ook niet Lucy's land maar de mogelijkheden zijn er toch veel groter. De toekomst zal leren of die kansen ook benut worden, maar veel langer blijven was geen optie. Als ik ooit nog een hoofdprijs in een willekeurige loterij win verhuizen we naar Santo Domingo, the best of both worlds.

En heeft CasaSpider dan niets in te brengen? Uiteraard, immers ik ben wel de man in huis ja! Toen ik in 1995 naar Curacao emigreerde was dat in eerste aanleg voor een jaar of drie. Het leven hier bevalt mij uitstekend waardoor men misschien bepaalde oogkleppen opgezet krijgt. Mannen zijn sowieso niet echt veranderingsgericht, zeker niet zolang alles goed loopt. Altijd zijn het de vrouwen die op de achtergrond sturen.

Het was even nadenken. Nederland zit in de lift, de economie draait er als een tierelier. De euro is peperduur voor ons met de Antilliaanse gulden direct gekoppeld aan de dollar. Tien jaar geleden was het een stuk gemakkelijker om Nederlanders voor een baan naar Curacao te halen dan nu. Door de globalisering ziet men werk op Curacao verdwijnen naar goedkopere Zuid-Amerikanen uit bijvoorbeeld Colombia. Ook India is een geduchte concurrent.

Probleem van een kleine arbeidsmarkt op een eiland met slechts 150.000 inwoners is dat men moeilijker kan job-hoppen. Ik heb via SQL Integrator zeven jaar voor Aqualectra, het water- en electriciteitsbedrijf, gewerkt en vijf jaar voor UTS, telecombedrijf numero uno op Curacao. Daarmee zijn de belangrijkste klanten voor een fulltime Oracle-DBA wel genoemd.

Men zou het niet zeggen maar ook CasaSpider wordt er niet jonger op. Nu is er nog tamelijk veel interesse in mij, op de arbeidsmarkt wel te verstaan. Dat kon over vijf jaar wel eens een ander verhaal zijn. Voorts ben ik naar eigen zeggen flexibel en weet van vrijwel iedere situatie het beste te maken. Een verwachte chronische verkoudheid gedurende de eerste maanden baart me nog de meeste zorgen.

En dan is er de school. Voor Luchiano (9) en straks Diana (1) is het niet slecht dat zij in Nederland onderwijs gaan genieten. Op Curacao is het erg moeilijk om een kind op een school met Nederlands als instructietaal geplaatst te krijgen. Er zijn slechts drie scholen die dit bieden en zij hadden voor het aankomende schooljaar gezamenlijk 258 plaatsen (bron). Niet minder dan 813 (!) kinderen visten achter het net.

En onze zoon, Luchiano? Die heeft er wel zin in. Waarom weet hij ook niet, ja dat hij dichter bij zijn familie is. Zijn Nederlandse familie wel te verstaan. "Zeg maar dat ik het leuk vind om weer in een vliegtuig te zitten", riep hij zojuist.

Ik voel mij verbonden met Curacao en ga het eiland zeker missen. De warmte, de zee, de relaxedheid van de mensen en de bijzondere humor. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren en als men gekozen heeft dient men ook 100% voor die keuze te gaan. Nederland maak je borst maar nat!

Gelukkig wonen daar ook gelijkgestemde zielen zoals Diamond Piet die hier zojuist tien dagen op vakantie is geweest met zijn dochter Emmie (6). Maar ook zie ik ernaar uit om eens kennis te maken met GJ van Camarados die een mooi stukje heeft geschreven over het aanstaande vertrek van de Spiders.

En zo zijn er meer mensen die ineens binnen bereik komen. Toch zal het even duren voor de merknaam CasaSpider net zo bekend is in Nederland als op dushi Korsou. We genieten nog maar even van de ventilator op de naakte huid tijdens het schrijven.

Posted by CasaSpider at 10:19 PM | Permalink | Comments (60)

Na de voor menigeen toch ietwat verrassende post van gisteren snap ik dat men op zoek is naar antwoorden. Die komen ook, maar nog niet vandaag. Immers, het dagelijkse leven snelt als een rivier onverstoorbaar en niet te stoppen door.

Zondag was niet echt mijn dag. We hadden bedacht dat de Spiders samen met Piet en Emmie (6) naar Mambo Beach gingen. Om half vijf, want vanaf dat moment is de entree gratis. Laat de Hollander-grappen maar doorkomen. Het was ongeveer 16:29 en ik vroeg aan de caissière of we er al gratis in mochten. "Neen, om vijf uur", antwoordde zij.

Dat heeft Mambo Beach tot onze ergernis al eens eerder gedaan, de gratis toegangstijden van half vijf naar vijf uur verplaatsen. De laatste keer kwam men daar rap van terug. Wij hadden een half uurtje om stuk te slaan en reden door naar het Seaquarium om de zeeleeuwen daar aan te gapen. Het leverde foto's op van Diana (1) met CasaSpider en Diana met Lucy.

Om klokslag vijf uur waren we weer bij Mambo Beach. Het was fijn om voor het eerst sinds zes weken te zwemmen en datzelfde gold voor Diana. Na het tweede Happy Hour bij Wet&Wild haalden Piet en ik pizza's bij de Pizza Hut, voor het Italiaanse accent. Het was ontzettend druk bij de Pizza Hut in Salinja. Is iedereen soms te beroerd om zelf te koken op zondagavond? De parkeerplaats was vol, langs het hek aan de aanpalende weg vonden we een plaatsje.

Na een hele tijd wachten waren de pizza's eindelijk bereid. Vol gas scheurden we weg maar de auto trok naar links. Het duurde een paar seconden maar toen was de diagnose gesteld, een lekke linkervoorband. Tijd voor beslissingen.

Met twee dampende pizza's in de auto, een uitgehongerde familie thuis, een aantal Polars voor de kiezen en een slecht verlichte weg heeft men niet veel zin om de auto langs de kant te zetten en het wiel te verwisselen. Helemaal niet aangezien op elk wiel één van de vier bouten beveiligd is. Hiervoor is een apart opzetstukje nodig.

We besloten door te rijden, zo ver was het niet en de band was in het begin nog niet helemaal leeg. Thuis aangekomen was hij dat wel. Aangezien het toch al niet mijn dag was stelde ik het wielvervangingsklusje uit tot maandag. De pizza's waren overigens niet slecht en snel op.

Gek is dat dat dingen die op de ene dag voor geen meter lopen op een andere geen enkel probleem zijn. Het vervangen van het wiel kostte wat zweet maar verliep probleemloos. Ook de linkerpols hield zich goed bij deze krachtproef. De volgende halte was een zogenaamde Tire Shop waar men voor een luttel bedrag de kapotte band kan laten plakken. De bandenplak-employee op de Caracasbaaiweg wierp een blik in de kofferbak en constateerde direct dat de band verloren was.

Dat werd een nieuwe kopen. Bij Western CT op Nieuwe Haven rekende ik 153.49 Antilliaanse guldens af (€ 61.40). Voor dat geld wordt het goede wiel bevestigd en het reservewiel netjes in de kofferbak opgeborgen. Zelf heb ik daarbij wel de afdekplaat omhoog gehouden. De pizza's van zondagavond waren lekker maar in totaal ruim 200 gulden is echt teveel van het goede. Wellicht dat deze ervaring van invloed is op het beslissingsproces bij een volgende soortgelijke gelegenheid.

Luchiano (9) en ik gingen Piet en Emmie ophalen bij Caribbean Flower appartementen. Totdat de electriciteit en de auto verrekend waren zwommen de kinderen in het zwembad en nam ik een foto van Piet voor zijn mansion. Bij ons thuis aten we een bord patat en toen was het tijd voor de gasten om zich om te kleden. Ze namen afscheid van Lucy en Diana en met zijn vieren reden we naar Hato International Airport.

Afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet als men gedurende tien dagen intensief met elkaar is opgetrokken. Dat geldt voor Piet en mij maar ook voor Emmie en Luchiano. Toch gingen we nog even zitten op een terrasje, een van de grote verbeteringen van de nieuwe luchthaven. Om tien over vier passeerden ze de eerste controle en namen de roltrap naar boven. Een beetje weird om te zeggen: "Tot over een week of zes!"

Inmiddels zitten ze alweer ruim een uur in de lucht. Piet en Emmie, goede reis!

Posted by CasaSpider at 8:09 PM | Permalink | Comments (16)

De vakantie van Piet en Emmie (6) zit er bijna op. Zo meteen komen ze bij ons om via internet in te checken. Hele hordes mensen zitten dan al te F5-en om de paar stoelen met extra beenruimte te claimen, onder hen zijn vast ook dwergen.

Nog zie ik de jaloerse blikken toen wij op onze terugvlucht vanuit Nederland in april geheel toevallig deze stoelen toegewezen kregen.

Zaterdagmorgen hadden we de Dolphin Encounter, zaterdagmiddag is Pleincafé Wilhelmina vaste prik. In het park stonden wederom de Bouncers en het treintje. In plaats van te springen kocht Emmie een suikerspin. Piet dronk zijn Palmpjes en Lucy en Diana reden rondjes in de trein.

Is er misschien ook nog nieuws met betrekking tot de Spiders? Ja, eigenlijk wel. Ik heb mijn baan opgezegd bij SQL Integrator Curacao en treed per 1 oktober 2007 in dienst van SQL Integrator Nederland. Vanwege de verwachte lange reistijden betekent dit dat wij ergens in september naar Nederland verhuizen. We weten nog niet waar.

Na twaalf jaar Curacao verlaten... het zorgt voor een dubbel gevoel. Een goede levensfilosofie is om van iedere situatie het beste te maken en niet teveel naar de nadelen te kijken. Vanmiddag gaan we dus maar eens extra genieten van het strand en de twee Happy Hours.

Posted by CasaSpider at 10:14 AM | Permalink | Comments (48)

Emmie (6) wilde graag met dolfijnen zwemmen. Helaas voor haar moet men daar minimaal acht jaar voor zijn. Het alternatief was een Dolphin Encounter bij het Curacao Seaquarium. Er is veel animo voor deze activiteit, pas zaterdagochtend om negen uur was er een gaatje vrij.

Piet had entreekaartjes voor Luchiano (9) en mij geregeld zodat we enerzijds de encounter konden zien en anderzijds foto's maken. Het Seaquarium-team maakt zelf ook foto's maar die zijn nogal prijzig. Maar ja, als men achteraf de foto's ziet die van zeer dichtbij zijn genomen is het moeilijk weerstand bieden.

Ik stond een stukje verder weg met mijn simpele camera. Gelukkig hadden we de zon in de rug en zo kon toch een aantal aardige plaatjes geschoten worden. Tevens is voldoende materiaal verzameld voor een nieuwe CasaMovie, blijf kijken dus.

Een impressie in tien foto's van Piet en Emmie's Dolphin Encounter:

• Curacao Dolphin Academy, 2 trainers, 3 dolfijnen, 12 klanten.
• De staartvin bedekt Emmie voor een gedeelte.
• Emmie aait een dolfijn.
• Een dolfijn geeft Emmie een kus, zij trekt een bijzonder gezicht.
• De trainster spreekt de dolfijn vermanend toe.
• Piet tilt een dolfijn uit het water.
• De dolfijnen houden een race, wij zien slechts opspattend water.
• Emmie is inmiddels aan de dolfijnen gewend.
• Piet praat al een aardig mondje dolfijns.
• De twee helden hebben de dolphin encounter overleefd.

Na afloop dronken we bij ons thuis een kop koffie. Hierna gingen Piet en Emmie naar hun appartement om even bij te komen van de enerverende encounter. Luchiano wil binnenkort met de dolfijnen zwemmen, hij is namelijk al negen. Maar of de dolfijnen daar zin in hebben?

Posted by CasaSpider at 12:40 PM | Permalink | Comments (6)

Woensdagavond 1 augustus om iets over zessen lokale tijd stortte in de Amerikaanse staat Minnesota de Interstate 35W-brug over de Mississippi in. De rolstoeler in de rode circel heeft over geluk niet te klagen, rampenfoto's zijn niet zelden de meest indrukwekkende. Nu worden op vele plaatsen bruggen gecontroleerd. Op Curacao kan men over rampen met een brug meepraten, immers de Julianabrug is op 6 november 1967 tijdens de bouw ook ingestort. Hierbij verloren vijftien werklieden het leven.

We slaan een bruggetje naar donderdagavond. Piet en Emmie (6) kwamen bij ons eten. Lucy had om zeven uur haar tweede rijles van Anralice Dap en stapte een uur later zeer content uit de auto. Het gaat steeds beter, binnenkort mag ik via het rechterportier de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof binnenstappen.

Na het eten kijkt Lucy naar haar telenovela (soap), kletsen Piet en ik buiten onder het genot van een biertje en spelen Emmie en Luchiano (9) de hele tijd met elkaar. We hebben er geen kinderen aan. Meestal begint het spel met een kussengevecht, daarna voetballen ze wat en vervolgens zijn wij het zicht enigszins kwijt.

Luchiano wilde graag zijn karatepak aan Emmie showen en samen hebben ze een tijdje getraind met de oranje-bander in de rol van mini-Sensei.

Om een uur of half elf kwamen ze bij ons zitten. "Zullen we rock, paper, scissors spelen?", stelde Luchiano voor. Emmie keek hem vragend aan, maar bij Piet ging een lampje branden. "Dat speelde je in Italie toch ook", zei hij, "daar heet dat..."

"Steen, papier, schaar!", riepen Emmie en Luchiano in koor. Tegelijkertijd moeten de spelers een steen (vuist), papier (vlakke hand) of schaar (v-teken) uitbeelden. De steen wint van de schaar, de schaar wint van het papier en het papier wint van de steen.

Het spel kan goed gebruikt worden om te loten, immers er is geen onafhankelijke persoon nodig die bijvoorbeeld een getal moet bedenken of lucifers van verschillende lengte vast moet houden.

Het volgende uur werden wij vermaakt met een telkens weer geschreeuwd steen, papier, schaar gevolgd door gelach, vooral door degene die de betreffende ronde gewonnen had.

Veel informatie over rock, paper, scissors (RPS) vindt men op de Engelstalige Wikiepedia-pagina. Zelfs de wiskunde wordt erbij gehaald: als A groter is dan B en B is groter dan C dan volgt daaruit dat A groter is dan C. Dit noemt men lineaire ordening terwijl RPS een voorbeeld is van cyclische ordening omdat als de steen de schaar verslaat en de schaar het papier feitelijk het papier moet verliezen van de steen.

Wel, lees het maar eens na op de Wiki-pagina waar ook interessante links te vinden zijn naar bijvoorbeeld spelstrategieën in het algemeen. Wereldkampioen RPS van 2006 is Bob Cooper uit Engeland. Het kampioenschap voor 2007 moet waarschijnlijk nog plaatsvinden. Emmie en Luchiano hebben hier echter geen tijd voor, ze zijn druk met het instuderen van een zelfgeschreven nummer met hitpotentie.

Posted by CasaSpider at 12:26 PM | Permalink | Comments (8)

Op 17 augustus 2007 om 20:30 gaat hij weer van start, de belangrijkste nationale sportcompetitie. We hebben het natuurlijk over de Eredivsie. SC Heerenveen (met of zonder Alves?) en Willem II spelen de openingswedstrijd van het seizoen 2007-2008.

Iedere rechtgeaarde Nederlander (m/v) vindt dat hij verstand van voetbal heeft. Op het internet kunnen deze bondscoaches-in-spé hun krachten meten in Voetbalpoules.nl. In 2004 is binnen Voetbalpoules.nl de subpoule Webloggers in het leven geroepen en deze subpoule hoort bij de nationale top getuige een 16e plaats uit 545 in het vorige seizoen.

Voetbalpoules.nl kent een aantal restricties voor niet betalende leden, deze worden bij hun 'amateurs' genoemd. Een van die restricties is dat een subpoule als Webloggers die door een amateur als CasaSpider wordt gemanaged maximaal uit 25 leden mag bestaan. Op dit moment bevat de Webloggers subpoule 23 leden waarvan er 6 zichzelf nog niet geactiveerd hebben. Als de subpoule volloopt gooi ik er niet geactiveerde leden uit om plaats te maken voor nieuwe.

Hoe doet u mee?

• Open de website Voetbalpoules.nl.
• Doet u voor het eerst mee dan dient u zich aan te melden als nieuw lid. U heeft de keuze tussen amateur (gratis) en prof (10 euro).
• Log in met uw email-adres/wachtwoord.
• Indien u al eens met de Webloggers heeft meegedaan wordt u automatisch aan deze subpoule gekoppeld.
• Indien u niet automatisch in een subpoule zit doet u dit handmatig door 'Webloggers' in te tikken in het zoekvenster. Vervolgens klikt u op 'Aanmelden'.
• Begin nu met het invullen van voorspellingen voor de eerste weken.
• Vergeet vooral de Extra voorspellingen niet in te vullen. Het gaat hierbij om de eindstand en de topscorer van het seizoen 2007-2008. Dit moet voor 1 september gebeurd zijn.

Een kind kan de was doen. Bij problemen kan men mij via het CasaLog of op andere wijze benaderen voor hulp. Dit is gratis. Doet allen mee, immers sport is gezond.

Tot slot een opwarmertje: Waar moet Luis Suárez dit seizoen spelen, bij Ajax of FC Groningen? En vooral ook waarom.

Posted by CasaSpider at 12:22 PM | Permalink | Comments (15)

Dinsdag was de grote dag, de dag dat het gips van mijn linkerarm af mocht. Aangezien dokter Maarten Taams met vakantie is neemt zijn vervanger dokter Juliet zijn taken waar. Dokter Juliet werkt echter in het St. Elisabeth Hospitaal (Sehos) en daar werd ik dinsdagochtend dan ook verwacht.

Luchiano (9) hield mij als gebruikelijk gezelschap. De eerste stap was het registreren, nu ben ik in het bezit van een Sehos ponsplaatje. Hierna moesten we naar de EHBO waar ook de Gipskamer zich bevindt. Direct na mij was een man met eenzelfde soort gips maar dan om zijn rechterarm. Het wachten duurde lang. Tegen elf uur zag ik dokter Juliet binnenkomen. Hij zag mij niet.

Na ongeveer anderhalf uur kwam er een verpleger/broeder uit de EHBO en riep de naam om van de man die na mij was. Direct begon ik heel verongelijkt te kijken, van de broeder naar mijn linkerarm en weer terug. De broeder besloot maar eens naar mij toe te komen en vroeg of ik meneer Spider was. Na dit beaamd te hebben vroeg hij hoe en wat. Ik legde hem de situatie uit en mocht toen ook meekomen.

Dokter Juliet had opgeschreven dat er na het verwijderen van het gips een controlefoto gemaakt moest worden. "Moet er ook een foto gemaakt worden?", vroeg de broeder.
- "Ja, dat heeft dokter Juliet opgeschreven."
"Bent u daarvoor al naar de Röntgenafdeling geweest?"
- "Neen, want de brief heeft de secretaresse ingenomen en die heeft u nu."

In werkelijkheid duurde de discussie wat langer, zo lang dat Luchiano tussendoor zei dat we de foto beter konden vergeten. De broeder zat duidelijk met de zaak in zijn maag en liep de kamer uit met de brief om alvast iets te regelen voor de Röntgenafdeling. Ik zat met een sip gezicht op mijn krukje te wachten en hoopte er na afloop beter uit te zien dan mijn overbuurman.

Toen hij terug kwam kon eindelijk het verwijderen van het gips beginnen. Er werd flink gezaagd, gewrikt en geknipt maar uiteindelijk kwam mijn met een bruine plak bedekte vieze onderarmpje tevoorschijn. Met wat alcohol werd de grootste viezigheid verwijderd en daarna mochten we naar de Röntgenafdeling die pal naast de EHBO-operatiebedden is gelegen. Als er weer een bed met een patient uit de ambulance door het nauwe gangetje gereden werd moesten we de benen intrekken.

Vrij snel nadat de foto's gemaakt waren kwam dokter Juliet ze bekijken. Het zag er goed uit volgens hem. De pols mag ik echter nog niet zwaar belasten. "U kunt beter niet gaan tennissen", zei hij. Is dat grapje van die jonge toptennisser een soort van running gag geworden onder chirurgen op Curacao? "Ik ben rechtshandig en bovendien kan ik sowieso niet tennissen."

Het liep tegen half een en daar stonden we dan, vlakbij de uitgang. Ik had nog geen cent betaald en geen haan die ernaar kraaide. Aangezien de verzekering het toch terugbetaalt en het Sehos grote financiële problemen heeft liep ik naar de receptioniste.

CasaSpider: "Moet ik nog iets betalen?"
Receptioniste: "Heeft u geen bonnetje gekregen?"
CasaSpider: "Neen, ik heb niets gekregen.

De receptioniste liep weg en kwam even later met een papiertje terug. Ze vroeg nog of de foto voor mijn linkerpols was en verwees me naar de registratie-afdeling, de kassa was namelijk dicht tussen 12 en 13 uur. We liepen naar de registratie en waren al snel aan de beurt. Na het betalen van 110 gulden (€ 44) verlieten we het ziekenhuis met een vieze onderarm maar een schoon geweten.

Dat het Sehos in financiële problemen verkeert verbaast mij nu bepaald niet. Bij de Taamskliniek werd er geen enkele foto gemaakt voor er betaald was of een garantiebrief van mijn zorgverzekeraar was overlegd.

Thuis maakte Lucy mijn arm vakkundig schoon. De pols is nog stijf, toch kan ik weer een hoop dingen zoals de knoopjes van een overhemd dichtmaken, schoenveters strikken en noem maar op. Dinsdagavond werd onze BBQ voor de derde keer gebruikt, Piet en Emmie (6) waren onze gasten.

Posted by CasaSpider at 7:03 AM | Permalink | Comments (18)