CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Het was een bizar interview. Holland Sport ontvangen wij via BVN en wordt dinsdag uitgezonden om 15:45 en om 21:45. Na lezing van het verslag op Sargasso zat ik op het puntje van mijn stoel. Benieuwd naar de wijze waarop Patrick Kluivert door Wilfried de Jong gefileerd zou worden. Vooral ook benieuwd naar hoe ik daar zelf tegenover sta.

Na met name de felle reacties op het Holland Sport forum vond ik het optreden van Wilfried de Jong meevallen. Mijn gevoel wordt goed verwoord door het commentaar van een zekere TRS bij Sargasso:

"Heb het live gezien en was redelijk sprakeloos. De Jong had beet en liet niet meer los. De Jong schijnt idd. het slachtoffer persoonlijk te kennen en dat zal wel mee hebben gespeeld. Niettemin, je kunt je afvragen wat de reden is waarom Kluivert het 'zo ver heeft laten komen'. Hij had geen enkel verweer, geen verklaring, lijkt volkomen apatisch, sociaal onderontwikkeld. Of is het desintresse?
De Jong gaf talloze voorzetten die Kluivert maar hoefde in te koppen, maar hij kopte precies de verkeerde voorzetten in, dus in eigen doel. Typerend was ook de vraag over wat de oudere Kluivert tegen de jongere Kluivert op de foto zou willen zeggen. Kluivert scheen het echt niet te begrijpen.
Ook van Hanegem, die Kluivert van dichtbij kent, gaf later in een ander programma aan: hij KAN het gewoon niet. Wat dat dan ook precies mag betekenen."

Zoals TRS al stelde was een veelzeggend moment toen de foto verscheen van een achtjarige Patrick Kluivert samen met zijn grote idool Marco van Basten. In zijn boek heeft Kluivert het over spijt, in het werkelijke leven en ook in dit interview komt het beeld naar voren van een oppervlakkige jongeman die vooral lekker wil leven.

De volgende dialoog is letterlijk overgenomen uit het interview.

Matthijs van Nieuwkerk: "Hoe oud was je toen?"
Patrick Kluivert: "Ik was acht volgens mij."
Wilfried de Jong: "Patrick, kijk nou eens even pak hem beet 15, 20 seconden in volstrekte rust naar je evenbeeld, dat kleine apie, en zeg dan eens wat tegen hem."

[Publiek lacht]

Patrick Kluivert: "Wat wil je dat ik zeg?"
Patrick Kluivert: "Daar begon het allemaal. En meer. Neen, in De Meer."
Wilfried de Jong: "Zou je hem nog iets toe willen fluisteren? Hij is daar nog jong en onbedorven. Er is nog niets gebeurd in zijn leven. Er zijn wel dingen gebeurd maar toch, hij ziet het nog van de bright side of life..."
Wilfried de Jong: "Wat zou je hem in willen fluisteren?"
Patrick Kluivert: "Wat zou ik hem in willen fluisteren?"
Patrick Kluivert: "Weinig."
Wilfried de Jong: "Kom op Patrick!"

[Kluivert kijkt 8 seconden naar de foto]

Patrick Kluivert: "Ga naar de kapper."

[Publiek lacht]

Posted by CasaSpider at 8:34 AM | Permalink | Comments (23)

De datum 30 mei is een belangrijke voor Curacao. Op 30 mei 1969 leidde een staking bij Wescar ertoe dat uiteindelijk delen van Punda in brand werden gestoken. Zoals bij vele revoluties was het allemaal niet bijzonder fraai, maar resulteerde uiteindelijk wel in een impuls met betrekking tot de rechten van Curacaoenaars ten opzichte van Nederland.

De datum 30 mei is een belangrijke voor Aruba. In de ochtenduren van maandag 30 mei 2005 verliet Natalee Holloway in gezelschap van Joran van der Sloot, Satish Kalpoe en Deepak Kalpoe de nachtclub Carlos 'N Charlie's.

Sindsdien is niets meer van haar vernomen ondanks grootscheepse zoekacties die tot op heden doorgaan. Op de radio hoorde ik vanmorgen dat het tourisme op Aruba niet onder deze trieste zaak heeft geleden.

De datum 30 mei is een belangrijke voor Luchiano (8). Vandaag heeft hij namelijk zijn boekbespreking. Okay, een boekbespreking is van een andere grootte dan de twee bovenstaande gebeurtenissen, maar is voor ons toch belangrijk. Het boek dat hij bespreekt is Tomio en zijn vriendjes, geschreven door Boudewijn Aldus. ISBN: 90-443-0150-0.

Onder het motto Doe niet vandaag wat ook morgen kan begonnen we maandagmorgen om 8 uur. Tegen 11 uur was de samenvatting klaar en uitgeprint. Nu moest Luchiano hem nog uit zijn hoofd leren. Lucy en Sugey fabriceerden een wegwijzer. Deze wegwijzer is onderdeel van de toegift.

Eigenlijk mag of hoeft de boekbespreking niet langer dan 8 minuten te duren. Inclusief toegift zitten wij op 20. Ik vind het knap hoe snel Luchiano zich een dergelijke lap tekst eigen maakt. Laten we het erop houden dat zijn harde schijf lang niet vol is en bovendien niet zo gefragmenteerd als bijvoorbeeld de mijne.

Buiten maakten we een paar foto's van Luchiano in body-builder pose met zijn wegwijzer en de vijf vellen samenvatting. Het boek zelf zijn we helaas vergeten. De samenvatting van Tomio en zijn vriendjes staat online, zowel in html als in MS-Word formaat.

Over een uur of vier weten we hoe Luchiano het er vanaf heeft gebracht.

Update 30.05.2006 / 12:54

Helaas. Juffrouw Margriet is ziek vandaag. Daarom ging Luchiano's boekbespreking niet door. We wachten nu tot ze beter is en maken dan een nieuwe afspraak. Beterschap, juffrouw Margriet!

Posted by CasaSpider at 9:15 AM | Permalink | Comments (12)

Zoals inmiddels genoegzaam bekend zing ik vier, vijf keer per dag een couplet of tien van het wonderschone lied Ik heb een potje met vet. Om Diana in slaap te krijgen.

Zelfs Sugey die geen woord Nederlands spreekt kan het lied bijna letterlijk meezingen. Luchiano (8) heeft nu een eigen interpretatie. Zijn tekst luidt als volgt: "Ik heb een papa met spek".

Dat is ook niet leuk.

Posted by CasaSpider at 8:25 AM | Permalink | Comments (28)

1.

Zegt Luchiano (8) nog wel eens leuke dingen? Afgelopen maandag heeft hij de caissières van supermarkt Mangusa te Rio Canario laten lachen. Zoals gebruikelijk rekenden wij onze boodschappen af bij onze favoriete kassadame Audrey. Zij vraagt altijd aan Luchiano hoe het op school gaat (goed) en nu ook hoe het met zijn zusje is (goed) en met zijn moeder.

"Oh, wel goed. Ze kan alleen niet bukken."

Zaterdagmorgen op de karateles heeft hij erg goed zijn best gedaan, aldus sensei Anthony. Toen aan het einde van de les de kinderen gesorteerd op kleur band allemaal naast elkaar stonden vroeg sensei Ivonne wat karate eigenlijk betekent. Diverse kinderen staken hun hand op, maar Luchiano wist het juiste antwoord: "Ku man bashi" ofwel "Lege hand". Zonder wapens dus.

Ivonne legde uit dat er naast de fysieke ook een spirituele betekenis in het woord karate zit: "Je hoofd leeg van slechte bedoelingen". Je mag karate alleen gebruiken om jezelf te verdedigen of anderen te helpen. Niet om ruzie te zoeken. Volgende week wordt iedereen geacht de twee betekenissen te kennen.

2.

Om kwart over tien waren we thuis en om half elf kwamen Roland, Barbara en Kyra (1) langs. Kyra is net hersteld van een longontsteking en liep bijzonder levendig door onze tuin. Of het expres was weet ik niet maar zowel Roland als Barbara waren in het rood gekleed en dat ziet er extra stralend uit.

Barbara is vier maanden in verwachting. Dat gecombineerd met hun kraamvisite, wat een leuke schoentjes trouwens, levert veel gespreksstof op met betrekking tot baby's en hun verzorging. Het is dan wel zaak om goed te onthouden hoe het bijna twee jaar geleden ook alweer precies zat met de melk en het slaapritme.

Een van de redenen waarom ik een weblog bijhoud.

3.

Tegen vijf uur reden we met de hele familie naar Punda. Vlak voor de McDonalds stapten Lucy en Sugey uit. Niet om te snacken, maar om klerenwinkels te bezoeken. Lucy en ik hebben een iets andere perceptie over haar zwangerschapsperiode. Volgens haar heeft zij nu helemaal geen kleren, volgens mij zijn haar kleren na ongeveer zes maanden niet gebruikt te zijn juist weer als nieuw. De dames gingen de klerenwinkels in.

Ik parkeerde de auto vlak voor Pleincafé Wilhelmina, zette de Evenflow-Hummer in elkaar en klikte de reiswieg met Diana erop. Ino & Bente zaten er al. Zij waren wat vroeger omdat zij diezelfde avond naar het concert van Marc Anthony gingen. Vrijdag zijn Marc Anthony en Jennifer Lopez op Curacao aangekomen. Het was een hele happening. Tashita vroeg in een commentaar of ik nog wat roddels wist, maar ik heb Jennifer met de hand op het hart beloofd niets te vertellen.

In de Papiamentstalige krant La Prensa las ik dat Marc Anthony ergens in de beginjaren '90 toen hij nog niet bekend was al een concert heeft gegeven in het Festival Center op Curacao. Het publiek was uitzinnig en dit emotioneerde Marc Anthony. Zelfs toen de regen met bakken uit de lucht kwam zette hij zijn concert voort.

Waarschijnlijk is Marc Anthony die gebeurtenis nooit vergeten en wil hij Curacao op deze wijze bedanken voor toen. Het doet mij denken aan Bono van U2 die ik in 1981 op Pinkpop zag. Ik had net de LP Boy gekocht met I will follow. Op het Pinkpop-terrein werden duizenden petjes uitgedeeld met U2/Bono erop en het publiek ging helemaal uit zijn dak. Het was de eerste keer dat U2 zo'n groot en enthousiast publiek had en Bono was hierdoor duidelijk verrast en aangedaan.

4.

Lucy en Sugey kwamen rustig aanwandelen met hun nieuwe aanwinsten. Even later vertrokken Ino & Bente. Laatstgenoemde heeft zondag een optreden als Flamenco-danseres in het WTC. Daar vindt een vier uur durende dansmarathon plaats, georganiseerd door Bente's danslerares Gloria, waarin bijna alle dans- en muziekstijlen aan bod komen.

Wij gingen dominoën. Doen wij ooit wel eens iets anders? Ja, maar nu gingen wij dominoën. Lucy gaf ondertussen Diana de borst en recht voor mij zat een man die plotseling een leguaan op zijn hoofd had en een andere op zijn schouder. De Leguanenman van Curacao loopt vaak rond in de buurt van Pleincafé Wilhelmina, op zoek naar touristen die voor een bepaald bedrag met zijn leguaan op de foto willen.

Omdat wij locals zijn mocht Luchiano van hem gratis op de foto met een leguaan.

5.

Wij sloten de zaterdagavond af met een pizza met extra cheese. Vandaag zondag is het in diverse landen moederdag. Onder anderen in de Dominicaanse Republiek en in Frankrijk.

Moeders in diverse landen, van harte gefeliciteerd!

Posted by CasaSpider at 10:01 AM | Permalink | Comments (22)

Wat deed Lucy donderdag nu met het groene sokje? Een greep uit de antwoorden:

• Over de handjes, tegen het krabben (Tashita)
• Aan de voet (Pascal, Brillie)
• Een mep geven en de kamer inzwiepen (Willisha)
• Neusje schoonmaken (Paola)
• Geluidsdemper of Miss-sjerp (Henk)
• Navelstompje erin en navelsoep van maken (Vriend van Tashita)

Fantasie genoeg maar het is allemaal fout. Het correcte antwoord luidt het schoonmaken van de tong. Diana heeft wat aanslag op haar tong. Dat is normaal bij baby's die borstvoeding ontvangen.

Het ziet er een beetje onsmakelijk uit en moet schoongemaakt worden. Meestal doen we dat met een gaasje, maar een schone sok met water schuurt ook best goed.

Donderdagavond, nog steeds Hemelvaartsdag, kwam collega Chris langs om te dominoën. Lucy was erg moe en daarom moest hij het met Sugey en mij doen.

Het waren spannende partijen die steeds nipt door iemand werden gewonnen. Met Polar en Cheeto's, een soort gekrulde reuzen-chipito's, kwamen we de avond goed door.

Het blijft leuk om te zien hoe twee mensen die elkaars taal niet spreken toch kunnen communiceren. Al helpt het wel dat Chris inmiddels een klein beetje Spaans spreekt.

Hij heeft thuis namelijk een cd-rom. Een cd-rom met een cursus Spaans erop wel te verstaan. Sugey heeft ook een cd-rom en een boek met een cursus Engels. Ik zeg altijd dit een taal leert men alleen maar door hem actief te spreken.

Tegen een uur of een vertrok onze gast, in tegenstelling tot mij moet hij vrijdag gewoon werken. Maar Chris is nog jong.

Posted by CasaSpider at 11:48 AM | Permalink | Comments (15)

Na een post over politiek en een over sport mag het wel weer. Diana is vandaag op de kop af 20 dagen oud. Lucy en ik hebben er dus 20 dagen training voor de Vierdaagse van Nijmegen op zitten. De indeling van ons huis kan ik dromen en dat geldt ook voor de tekst van het wonderschone lied Potje met vet. Na correctie van mijn zus Pascale met betrekking tot de tweede regel.

Als Diana huilt wil zij ofwel de borst ofwel gedragen worden. Het eerste is Lucy's taak, het tweede overdag dan toch de mijne. Baby-gehuil heeft een functie. Door het rondlopen went zij namelijk aan haar ouders, inmiddels lijkt zij ons al daadwerkelijk te (her)kennen.

Meestal praat ik eerst wat met Diana en hoop dat zij een boertje laat. Als het gehuil doorgaat zet ik mijn Potje met vet in en prompt legt zij haar hoofdje op mijn schouder en valt in slaap.

Voor de zekerheid ga ik door tot minimaal het elfde couplet hoewel uitschieters tot boven de twintig en zelfs dertig al zijn voorgekomen.

Het loopritme is ook bijzonder belangrijk, een soort kruising tussen merengue en een eendenloopje. Erg goed voor de kuitspieren.

Met twee moeders in huis, ook Sugey heeft twee kinderen, ontstaat al snel discussie over de te volgen opvoeding. Als Diana huilt wil Lucy haar meteen optillen. Sugey en ik hangen de theorie aan dat een baby eerst een tijdje moet huilen. Sugey vanwege het feit dat zij anders verwend wordt, ik uit pure luiheid.

Lucy heeft een bijzondere reden voor het niet willen laten huilen. Als een baby namelijk teveel huilt kan de navel eruitploppen hetgeen een lelijk gezicht is voor later. Als dat onverhoopt bij Diana gebeurt kan zij een carriere als Miss Universe op haar buik schrijven.

Ter afsluiting een Hemelvaartsquizvraag. Wat gaat Lucy op de foto met het groene sokje doen?

Posted by CasaSpider at 11:42 AM | Permalink | Comments (14)

De eindexamens zijn in volle gang. Of zijn ze alweer afgelopen? Taida Pasic heeft haar examen afgelegd ergens op de Nederlandse Ambassade in Bosnie. Volgens de Taida Pasic Poll vindt 32% dat zij het eindexamen in Nederland mocht afleggen en vervolgens gewoon blijven. 30% is van mening dat zij in Nederland mocht blijven voor het examen, maar na afloop daarvan terug moet naar haar ouders. Een op de vijf deelnemers (20%) is het eens met de wijze waarop de zaak nu is afgehandeld. In totaal zijn 82 stemmen uitgebracht.

Tijd voor een vrolijkere poll in vrolijkere kleuren. Al komen die vreemd genoeg niet door in Firefox. Het WK2006 staat voor de deur en dus is het logisch dat de poll over de belangrijkste sportgebeurtenis van het jaar 2006 gaat. Zie onder de foto in de linkerkolom. Nu zijn wij nog blij, maar misschien is dat na de eerste wedstrijd tegen Servie-Montenegro op zondag 11 juni al voorbij. Zie het wedstrijdschema.

De Webloggers Poule in www.voetbalpoules.nl bevat tot op heden 13 deelnemers voor het WK2006. Hoe meer deelnemers hoe meer vreugd. Bovendien maken de Webloggers met meer deelnemers meer kans op een hoge klassering in het poule-klassement.

Daarom deze oproep die uit twee delen bestaat.

Ten eerste: Meld u (gratis!) aan voor de Webloggers Poule. Lees onderstaande bericht en klik op de van toepassing zijnde link om direct naar de juiste pagina geleid te worden.

Ten tweede: Neem het bericht over indien u een weblog heeft zodat zoveel mogelijk mensen in de gelegenheid worden gesteld om mee te doen.

Hallo weblogger, weblogster, webloglezer, webloglezeres of anderszins,

Ben je al lid van SPORT2000 - WK Voetbalpoule? Klik dan hier en je doet direct mee aan deze Poule.

Doel is om met minimaal 25 man/vrouw mee te doen. Op het CasaLog wordt u doorlopend op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen. Speciaal voor het WK2006 is er een nieuwe categorie in het leven geroepen waarin alle posts over het Wereldkampioenschap op een rijtje staan.

Posted by CasaSpider at 9:15 AM | Permalink | Comments (18)

Op vrijdag 19 mei is de regering van het Eiland Curacao gevallen. Dat is enerzijds jammer, maar anderzijds ook niet geheel onverwacht. Immers, een coalitie bestaande uit vijf partijen die samen 11 van de 21 zetels bezetten is per definitie broos. Deze broze coalitie is ontstaan uit de wens om tot synchronisatie te komen tussen de regeringen van het Land de Nederlandse Antillen en het Eiland Curacao.

Bij de verkiezingen voor de Landsregering op vrijdag 27 januari 2006 waren Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett en de PLKP van Errol Cova de grote verliezers. Frente ging van 5 naar 2 zetels en de PLKP moest haar beide zetels inleveren. Let wel, dit alles op Landsnivo. Het was niet moeilijk een nieuwe regering voor het Land de Nederlandse Antillen te formeren. Er waren zelfs meerdere werkbare opties. In alle opties bleven zowel Frente Obrero als PLKP buiten de regering.

Aangezien Curacao door haar grootte het belangrijkste eiland van de Nederlandse Antillen is stelde de formateur zich tot doel om synchronisatie te bewerkstelligen tussen Lands- en Eilandsregering. Dezelfde Curacaose partijen die in de Landsregering zitten maken ook de dienst uit op Eilandsnivo.

Dit was een aanzienlijk grotere uitdaging. Op Eilandsnivo regeerde een coalitie bestaande uit Frente Obrero (8 zetels), PLKP (3 zetels) en MAN (2 zetels). De MAN was het probleem niet. Deze partij bleek bereid mee te doen met een PAR-PNP coalitie. Dat gold ook voor de LNPA van Nelson Pierre.

Theoretisch hadden Frente Obrero en PLKP nog steeds een kleine meerderheid. Echter, Rignald Lak van Frente Obrero heeft zich gedurende de regeerperiode afgesplitst en begon zijn eigen partij, de Movemiento Patriotiko Korsou (MPK). Dit kostte Frente Obrero een zetel en hierdoor verloren Frente en PLKP effectief hun meerderheid.

Zowel het blok Frente/PLKP als het wegens de gewenste synchronisatie gevormde blok beschikten nu over 10 zetels. De MPK van Rignald Lak had de sleutel in handen. Lak besloot zich aan te sluiten bij PAR, PNP, MAN en LNPA. Hij verkocht zijn huid duur door een zware positie te claimen, maar de synchronisatie was een feit.

Julio Constansia is algemeen directeur van UTS, de Curacaose KPN. Al geruime tijd worden van overheidswege pogingen ondernomen om hem te ontslaan wegens mismanagement en verdenking van mogelijk frauduleuze handelingen. Het geval wil dat de MPK bij monde van Rignald Lak de heer Constansia heeft voorgedragen als commissaris bij de Refineria di Korsou (RdK).

Aangezien iedere partij zelf mag beslissen wie men voor wil dragen voor een commissariaat werd hier aanvankelijk geen ophef over gemaakt. Totdat Nelson Pierre van de LNPA zich er persoonlijk mee ging bemoeien. In zijn ogen is het ethisch niet te verkopen dat het Eiland Curacao enerzijds op allerlei manieren probeert om Julio Constansia te ontslaan en dat hetzelfde Eiland Curacao even later dezelfde Julio Constansia beloont met een commissariaat bij de raffinaderij.

Pierre kreeg voorzichtig bijval voor zijn standpunt en aan Rignald Lak werd verzocht om toch maar met een andere kandidaat te komen. Deze gaf geen gehoor aan dit verzoek. Lak stelt dat Constansia vele jaren lang directeur is geweest, dat hij kundig is en dat er nooit bewijzen zijn geleverd voor mogelijke frauduleuze praktijken. Met andere woorden dat niets een benoeming van de heer Constansia in de weg staat.

Dat was het einde van de Eilandsregering.

Anthony Godett (FOL) en Errol Cova (PLKP) waren hier niet rouwig om en verschenen direct op radio en tv. Zij wilden zo snel mogelijk een nieuwe Eilandsregering formeren. Samen met de oorspronkelijke FOL-zetel van de MPK beschikken FOL en PLKP over de benodigde 11 zetels.

Ondanks een toezegging van Anthony Godett dat de nieuwe coalitie jongstleden maandag al een feit zou zijn is deze er nog niet. In de Vigilante van dinsdagmorgen las ik dat FOL-lid Sedney Ignacio het partijbestuur gevraagd heeft hem eenzelfde status te geven als Rignald Lak. Concreet houdt dit in dat Sedney Ignacio op persoonlijke titel in de Eilandsraad zit en niet (meer) voor Frente Obrero.

Sedney Ignacio heeft van Antilliaanse kant de leiding gehad bij de Ronde Tafel Conferentie (RTC) besprekingen aangaande de nieuwe staatsrechtelijke verhoudingen van de eilanden binnen het Koninkrijk. Voor zijn optreden kreeg Ignacio waardering en lof van alle partijen. Een toenadering tussen Ignacio en de partijen van de gevallen coalitie valt niet uit te sluiten.

Posted by CasaSpider at 9:03 AM | Permalink | Comments (17)

De parallelle zwangerschap en bevalling van Lucy en de Koningin Emmabrug is te mooi om niets mee te doen. Op vrijdag 19 mei maakte de op dat moment precies twee weken oude Diana haar eerste uitstapje, anders dan naar dokter of consultatieburo.

Zelf waren wij ook nieuwsgierig naar het nieuwe uiterlijk van de Koningin Emmabrug ofwel Pontjesbrug. Uit het geschoten filmmateriaal is de nieuwste CasaMovie ontstaan met de wonderlijke titel Princess Diana on Queen Emma Bridge.

Voor het eerst is een CasaMovie niet te downloaden, maar slechts te bezichtigen in Google Video. Dit heeft voor- en nadelen, feedback is welkom. Bekijk de nieuwste CasaMovie en geniet van de gerestaureerde Pontjesbrug alsmede een paar beelden van Diana.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 11:59 AM | Permalink | Comments (27)

Vrijdagmiddag vijf uur, een mooi tijdstip om er even tussenuit te gaan met het gezin. We gingen de Koningin Emmabrug bekijken, in de volksmond Pontjesbrug genoemd. Vorige week vrijdag 12 mei is deze zojuist gerestaureerde brug officieel geopend.

De 168 meter lange Pontjesbrug is ongeveer negen maanden uit de roulatie geweest, frappant genoeg vrijwel parallel aan de zwangerschap van Lucy. De restauratie heeft iets van tien miljoen gulden gekost, een bedrag dat overigens is opgehoest door de Europese Unie. De voetgangersverbinding tussen Punda en Otrabanda werd verzorgd door de twee gratis veerbootjes.

Voordat we bij de Pontjesbrug aankwamen moesten we nog wel met zijn allen de auto in. Als vervoermiddel voor Diana hebben wij een Evenflow-karretje, een soort kinderwagen-Hummer. Het werkt allemaal bijzonder eenvoudig, alles klikt in en op elkaar. Zelfs ik kan ermee overweg en dat is een groot compliment voor de firma Evenflow.

Luchiano (8) reed de kinderwagen en op ons gemak slenterden we van Pleincafé Wilhelmina door de Breedestraat naar de Pontjesbrug. Het moet gezegd, de brug is er door de restauratie een stuk mooier op geworden.

Het oude asfalt is vervangen door mooi tropisch hardhout. De twee trottoirs aan weerszijden die vroeger nodig waren omdat er tot 1974 auto's over de Koningin Emmabrug reden zijn weg. Hierdoor oogt de brug een stuk breder.

Lucy kon het niet laten om aan de brugwachter te vragen of die hele restauratie nu echt zo duur moest zijn. De man gaf wijselijk geen antwoord.

Vlak nadat wij in Otrabanda aankwamen ging de brug dicht. Dat kwam mooi uit want nu kon ik het open- en dichtvaren vastleggen. Op ons gemak wandelden we terug naar Pleincafé Wilhelmina waar ik na vele weken eindelijk een Duvel of twee aan de dorstige lippen kon zetten. Lucy moet het helaas nog steeds met frisdrank doen.

Om zeven uur had Diana het wel gehad met haar eerste echte uitstapje. Zij zal de Koningin Emmabrug nooit meer vergeten. Als toetje dit uitzicht vanaf het Brionplein te Otrabanda.

Posted by CasaSpider at 11:12 AM | Permalink | Comments (16)

Donderdag 18 mei heb ik een dagje vrijgenomen, qua webloggen, wegens het zoveeljarig bestaan van CasaSpider. Hartelijk dank voor de felicitaties die op verschillende manieren binnenkwamen.

Bijna was het mijn laatste verjaardag voor Lucy geweest. Zij was een grote chocoladetaart aan het bakken, maar kreeg bij het mixen een lichte electrische schok. Muizen bleken het snoer van de mixer te hebben aangevreten. Kennelijk konden ze niet op de taart wachten.

Maar dat was in de namiddag. 's Morgens gingen Sugey en ik voor de vijfde keer naar Immigratie, deze keer om haar paspoort op te halen met het verlengde visum tot 20 juni erin. Na het gebruikelijke uurtje wachten waren we aan de beurt. De medewerkster vond het paspoort snel en las voor dat Sugey nu een visum heeft tot 20 mei.

Sugey en ik keken elkaar verbaasd aan en zeiden tegen de dame dat het toch echt 20 juni moet zijn. Zij bladerde wat terug in het paspoort en gelukkig stond daar de stempel van het verlengde visum. We hoeven ons nu niet meer bij Immigratie te melden en Sugey's vakantie kan beginnen.

Vrijdagmorgen om tien voor negen diende de vandaag precies twee weken oude Diana zich te melden bij het Consultatieburo, vlakbij de kerk van Janweh. Aangezien het het eerste bezoek was vond er een intake plaats. Hierbij werden vele vragen gesteld die meer met een volkstelling te maken hebben dan met het monitoren van een pasgeboren baby. Zo wilde men bijvoorbeeld weten hoeveel slaap- en badkamers ons huis heeft.

Diana weegt nu 3790 gram, is 53 centimeter lang en de omtrek van haar hoofd meet 36 centimeter. Ik heb eigenlijk geen idee omtrent de omtrek van mijn hoofd, een kleine meter schat ik. Vervolgens werd Diana gechecked door een aardige arts die concludeerde dat zij een perfecte baby is. Hierna moesten we naar weer een andere persoon die het een en ander vertelde over voeding en rust van met name de moeder.

Om half elf waren we weer thuis. Er was nog meer dan genoeg chocoladetaart over.

Posted by CasaSpider at 11:37 AM | Permalink | Comments (14)

Een stuk of zes, zeven Polars later is het zover. FC Barcelona heeft na 1992 voor de tweede keer de belangrijkste Cup voor clubteams van Europa gewonnen middels een zwaarbevochten 2-1 zege op Arsenal.

Bijna leek Arsenal keeper Lehmann de juiste strategische beslissing te hebben gemaakt door vroeg in de eerste helft een rode kaart te nemen en daardoor een zeker Barcelona doelpunt te voorkomen.

Ronaldinho was vaak in beeld en aan de bal, maar speelde voor zijn doen een matige wedstrijd. Aan de andere kant was Thierry Henry levensgevaarlijk. Feitelijk had hij diep in de tweede helft de wedstrijd moeten beslissen.

Een mooi moment was toen Van Bommel door Cole ten val werd gebracht. Van Bommel wilde hem bij het opstaan de hand schudden, Cole weigerde beleefd. Had ik ook gedaan.

Vlak voordat Van Bommel werd gewisseld voor Larsson smeerde hij Henry nog een gele kaart aan. Ik hoop werkelijk niet dat Nederland onverhoopt wereldkampioen wordt dankzij een van Van Bommels streken.

Almunia, de invallende keeper van Arsenal, redde zijn team eenmaal in de eerste helft maar ging bij beide Barcelona doelpunten niet vrijuit, zeker niet bij het tweede door invaller Belletti. De overwinning is dik verdiend. Voor Frank Rijkaard vind ik het geweldig, dat een trainer van het type bescheiden zover kan komen.

Overigens is de overwinning van Barcelona voor een groot deel toe te schrijven aan de ESPN-commentatoren. Arsenal leek stand te houden en werd zelfs gevaarlijker. Dit noopte de ESPN-commentatoren ertoe om Barcelona te bekritiseren: "Ze proberen teveel te voetballen. In die regen moeten ze op de lange bal gokken. Kijk nu brengen ze weer de bal aan de voet in de richting van het Arsenal-doel."

Nog geen tien seconden later viel de 1-1 door Eto'o. Het lijkt mij verstandig om in plaats van vandaag morgen naar Centrum Supermarkt te gaan.

Posted by CasaSpider at 5:33 PM | Permalink | Comments (24)

Van de ene kant is het nieuwe systeem met de play-offs aan het eind van het voetbalseizoen een verbetering. Het heeft een aantal spannende wedstrijden opgeleverd. Ondanks het op miraculeuze wijze bereiken van de voorrondes Champions League met Ajax is Danny Blind hiervoor bedankt met ontslag.

Maar dat is niet het grootste nadeel van het nieuwe systeem. Diverse deelnemers aan www.voetbalpoules.nl raakten het spoor bijster door de vele wedstrijden na afloop van de reguliere competitie. "Wanneer is het nu eindelijk eens afgelopen?", hoorde men sommige deelnemers denken. Iedere keer bleek er toch nog een wedstrijd te zijn. Menigeen realiseerde zich dit te laat en verloor kostbare punten.

Wij schakelen over in RealWrite™ mode. Lucy roept, Diana heeft zojuist melk gehad. Ik moet een kwartier met haar rondlopen om opborrelende gassen te helpen ontsnappen. De tafel van 13 is tijdelijk vervangen door het wonderschone lied Ik heb een potje met vet. Tot dusverre 23 coupletten. Al vrij snel valt Diana met haar hoofdje op mijn schouder in slaap.

Na FC Twente-Vitesse heeft het er alle schijn van dat de competitie nu echt gedaan is. De resultaten van de Webloggers-poule kunnen geëvalueerd worden, te beginnen met de poule zelf.

De Webloggers-poule bestaat uit 22 deelnemers waarvan er 14 gedurende het gehele seizoen trouw hun voorspellingen hebben ingevuld. Afgetekend winnaar van de Webloggers is Dik Hendriks geworden, nickname Dil. Dik heeft het werkelijk bijzonder goed gedaan, want zelfs in de algemene stand heeft hij een hele tijd op de tweede plaats gestaan. Dat bij een totaal aantal deelnemers van 17.575. In het algemeen klassement is Dik uiteindelijk op een zeer verdienstelijke 20e plaats geëindigd.

Met een 75e plaats bij 587 deelnemende poules hebben de Webloggers het redelijk gedaan. De resultaten van de vijf hoogst geklasseerde deelnemers binnen de poule tellen mee en dat zijn in ons geval: Dik, Sebastiaan, Vlieg, CasaSpider en Remco.

Last but not least zijn daar de dames. Paool van de Purple Lions heeft zich lange tijd gehandhaafd in de top-5 en werd uiteindelijk 11e, een getal dat goed bij haar past. Willisha van de Madeirensers is 14e geworden en Jolanda van Jo's Boys 16e. Dames, vergeet volgend seizoen de zogenaamde extra voorspellingen niet!

Zijn we nu klaar met het voorspellen van voetbaluitslagen? Neen! Immers het Wereldkampioenschap voetbal komt eraan. Het is reeds mogelijk om de uitslagen te voorspellen. Nieuwe deelnemers zijn van harte welkom.

De procedure in een notendop:

• Ga naar www.voetbalpoules.nl
• Registreer uzelf als deelnemer
• Voeg uzelf toe aan de poule Webloggers, wij hebben geen password
• Vul uw voorspellingen in
• Vragen mailt u naar casaspider apenstaart gmail dot com

08:46 - 08:53 RealWrite™ Ik heb een potje met vet. Ik heb een potje met vet. Ik heb een potje potje potje...

Als toetje op het voetbalseizoen 2005-2006 staat vanmiddag om half drie Curacao-time de finale van de Champions League tussen Barcelona en Arsenal op het programma. Aangezien het nog steeds vakantie is kan ik daar met een ijskoud Polartje van genieten. In het geval dat Diana tijdens de wedstrijd boertjes moet laten beperkt het rondje door het huis zich tot het gedeelte waar de televisie staat.

Posted by CasaSpider at 9:25 AM | Permalink | Comments (15)

Men zegt wel eens dat ellende de beste voedingsbodem is voor literatuur, muziek en interessante gesprekken. Het verhaal van het verjaardagsfeestje met een echtpaar waar alles goed mee gaat. Financieel, relationeel, de kinderen, alles loopt op rolletjes. Gaap, gaap, we lopen een stukje verder. Een vrouw vertelt, haar man is vreemdgegaan en haar zoon van school gestuurd omdat hij in harddrugs dealt. Hier blijven we even staan.

Lijn ondergaat een serieuze aanval van geluk al dan niet met haar langpootkonijn en heeft prompt geen stof meer om te delen. Dan zit CasaSpider toch anders in elkaar, luister maar.

Maandagochtend ging ik met Sugey op pad om haar vliegticket om te zetten naar 20 juni. Voor de zekerheid had ik bij mij: Sugey, haar paspoort en uiteraard de ticket. Achteraf bleek alleen de ticket nodig. Tegen betaling van USD 30,= kon ik haar vertrekdatum veranderen in wat mij maar goeddunkte. Wat een vreemd woord trouwens.

We deden boodschappen bij supermarkt Mangusa en hadden een beetje tijd over voordat we Luchiano (8) van school moesten halen. We besloten de tijd te doden bij Goisco, op zoek naar een printer. Toen we door de gangen struinden ging mijn telefoon. Het was het Kabinet van de Gezaghebber in de persoon van de sympathieke lees mooie medewerkster.

"Ik heb drie nummers voor u waarmee u naar Immigratie moet gaan", zei ze gevolgd door: "Heeft u een pen?" "Neen, ik heb geen pen bij me", antwoordde ik naar waarheid koortsachtig bedenkend of en zo ja hoe ik drie lange nummers kon onthouden. "Maar ik kom vanmiddag wel even langs, want u moet toch nog een copie van de gewijzigde ticket maken?"

Dat was inderdaad zo.

En dus gingen Luchiano en ik 's middags naar het Kabinet van de Gezaghebber. De ticket overhandigde ik aan de ravissante medewerkster die er een copie van maakte. Vervolgens pakte zij een gele memo-sticker en begon de drie nummers op te schrijven. Even later stonden wij weer oog in oog en overhandigde zij mij de bescheiden. Nieuwsgierig keek ik naar de drie nummers op het gele papiertje.

Er stond 505.

We kwamen thuis met een printer en moesten vrijwel meteen weer weg voor Diana's eerste consult bij kinderarts Sonja Faries aan de Caracasbaaiweg. Ruim een uur wachten met een hongerige baby was vooral voor Lucy geen pretje. Het consult maakte dat echter goed. Dokter Faries is een zeer plezierige arts.

Diana was van 50 naar 53 centimeter gegroeid en in gewicht toegenomen van 3280 naar ongeveer 3700 gram. Vooral dat laatste verbaasde de dokter, normaliter worden baby's in de eerste dagen 10% lichter en zijn na een dag of negen terug op hun geboortegewicht. Het is een teken dat Lucy's melk goed aanslaat.

Morgen gaan we weer dominoën aldus Sugey.

Posted by CasaSpider at 9:39 PM | Permalink | Comments (18)

De dagen kabbelen rustig voorbij maar iedere dag is toch op zijn geheel eigen wijze een bijzondere. Zondag was het moederdag. Nu wil het toeval dat deze haan met Lucy en Sugey niet minder dan twee moeders in zijn kippenhok heeft. Dubbele kosten! Geintje, voor beide moeders was er een klein presentje en Luchiano (8) had op school een surprise met gedicht voor Lucy gemaakt.

Niet alleen de moeders vierden feest vandaag, ook CasasPa was jarig. Hij bereikte de eerbiedwaardige leeftijd van 72 jaren.

Toen we hem belden klonk hij ietwat neusverkouden, waarschijnlijk heeft hij zaterdag in de tuin te lang op de tocht gezeten. CasasPa, nogmaals van harte!

's Middags kwam Yohanna met haar dochter Anna-Maria. Leuk om te zien hoe groot zo'n meisje na ruim 15 maanden is geworden.

Ze loopt als een kievit en is bijzonder snel met haar handen. Opletten geblazen en we weten meteen wat voor drukke tijden ons te wachten staan.

Luchiano keek zoals gebruikelijk de kat uit de boom maar toen hij in de gaten kreeg dat Anna-Maria hem wel grappig vond, vooral als hij haar zogenaamd liet schrikken, heeft hij zich een hele tijd met haar geamuseerd. Voor de foto drapeerde hij zich stoer bovenop de bank.

In de namiddag kwam onze ietwat oudere achterbuurvrouw op bezoek. Zij heet Cecilia Penso en heeft een hele tijd met Lucy gepraat. Zo leren wij dankzij Diana onze buren beter kennen.

Na het eten heb ik Sugey als een extra moederdagkado gratis dominoles gegeven.

Posted by CasaSpider at 9:36 PM | Permalink | Comments (16)

Zaterdagochtend om elf uur kreeg Diana bezoek maar daarover straks meer. Vrijdagmiddag stond haar namelijk een zware beproeving te wachten in de vorm van een hielprik.

Met Sugey en uiteraard Diana toog ik naar ons favoriete laboratorium aan de Perseusweg. Het was er bepaald niet druk, slechts één man was voor ons. Toen wij aan de beurt waren vroeg ik aan de lab-medewerkster waarom het niet druk was. "Oh, om te prikken moet je nuchter zijn. Daarom komen ze allemaal 's morgens. Als ze 's middags komen sterven ze van de honger."

Volledig ten overvloede deelde ik mede dat Diana zojuist de borst had gehad. Dat was geen enkel probleem. Even later lag het kleine meisje op een tafel en werd omringd door twee verpleegsters met naalden.

De hielprik heet weliswaar nog steeds hielprik maar wordt volgens de twee verpleegsters tegenwoordig nooit meer in de hiel gegeven. Dat is vreemd want hier en hier heb ik informatie gevonden omtrent de hielprik en daar staat toch echt dat er bloed uit de hiel wordt afgenomen.

In ons geval werden twee buisjes bloed afgetapt uit een gedeelte van de hand, vlakbij de pols. Bij het inbrengen van de naald dreigde Diana even te huilen, maar al snel lag ze er relaxed bij en liet het bloedzuigen rustig over zich heenkomen.

Hier volgt wat technische informatie over de hielprik. Er wordt getest op CHT, PKU en AGS.

• CHT heeft te maken met de schildklier die geen of te weinig hormonen aanmaakt. 1 op de 3.200 baby's leidt aan een afwijking op dit gebied.
• PKU is een ongeneeslijke, erfelijke stofwisselingsziekte die voorkomt bij 1 op de 18.000 baby's en wordt veroorzaakt door een slecht functionerende lever.
• AGS is een erfelijke ziekte van de bijnier die zorgt voor een stoornis in de ontwikkeling van de geslachtsorganen. De ziekte komt voor bij 1 op de 20.000 kinderen.

Alle drie aandoeningen zijn op een of andere wijze te behandelen mits men er tijdig bij is. Vandaar de hielprik. Binnen drie kwartier waren we thuis en mocht Diana een welverdiend tukje doen.

Zoals gezegd ontving Diana zaterdagmorgen bezoek. Het waren Ino & Bente en Benno & Noelle. Bij Pita Supermarkt had ik typisch Antilliaanse (zoete!) gebakjes gehaald. De rest van het verhaal laat zich beter in foto's vertellen. Foto's die by the way volledig zelfstandig door Luchiano (8) zijn geschoten.

• We gaan van start met een overzichtsfoto op de porch
• En nu vanaf de andere kant
• Benno heeft Luchiano in de gaten
• Lucy met Diana en geheel links (bijna) de helft van Bente
• Sugey en Noelle
• Bente, nu helemaal, Lucy en Diana
• Ino heeft een binnenpretje, rechts van hem Bente, Lucy en Diana
• CasaSpider heeft veel plezier van de tol die Ino & Bente voor Diana hebben gekocht

Pleincafé Wilhelmina hebben we vandaag voor de tweede keer overgeslagen. In de koelkast staan echter de nodige flesjes Westmalle te wachten en Lucy is bezig met het bereiden van Jumbo Shrimps.

Of we ook nog gaan dominoën?

Posted by CasaSpider at 6:55 PM | Permalink | Comments (13)

Het was een interessante Nova-uitzending met een item over de kwestie Holleeder-Endstra-Moszkowicz en een over Ayaan Hirsi Ali. De begrippen waarheidsvinding en oprechtheid vormden voor mij de link tussen beide thema's.

Liegen lijkt een vrij absoluut en objectief iets. Om de ernst van een leugen te kunnen beoordelen dient een aantal factoren in acht te worden genomen. Factoren als motief en doel van de leugen en niet te vergeten of anderen er direct of indirect door benadeeld worden en zo ja in welke mate. Deze factoren kunnen worden samengevat als de Context van de Leugen.

Paul Witteman was onder de indruk van het boek De Endstra-tapes, waarin de op 17 mei 2004 geliquideerde Willem Endstra openhartig spreekt met rechercheurs van de Criminele Inlichtingeneenheid (CIE) van de Amsterdamse politie. In het boek geeft Endstra aan te vrezen voor zijn leven.

Bram Moszkowicz is advocaat van Willem Holleeder. Hij doet er alles aan om Holleeder af te schilderen als een volkomen onschuldige man die ten onrechte van diverse zware delicten wordt beschuldigd. Het valt bepaald niet mee om de geroutineerde advocaat van repliek te dienen, maar Paul Witteman was goed op dreef.

Zo was Bram Moszkowicz enige tijd geleden laaiend over het feit dat door het Openbaar Ministerie naar buiten werd gebracht dat Holleeder ook hem in zijn greep had. "Het is levensgevaarlijk om dit soort informatie te laten lekken." Witteman vroeg diverse malen volledig terecht waarom dat toch levensgevaarlijk was als Holleeder inderdaad zo onschuldig is als de advocaat doet voorkomen.

Met wat retoriek redde Moszkowicz zich uit de situatie. Het is bijzonder moeilijk om hem verbaal klem te zetten, laat staan op een te bewijzen leugen te betrappen. En toch vertoont mijn lichaam allergische reacties op het moment dat Bram het woord waarheidsvinding in zijn mond neemt. Bijzonder pijnlijk was ook de wijze waarop Moszkowicz zijn nota bene ex-client Endstra nu het hem uitkomt in een zwart daglicht probeert te plaatsen.

Taida Pasic en zoals dankzij Zembla laatst is uitgekomen Ayaan Hirsi Ali hebben op bepaalde momenten de waarheid enigszins verdraaid, okay ze hebben gelogen. De Context van de Leugen analyserend is hier echter wel enig begrip voor op te brengen. Ayaan Hirsi Ali was 22 toen zij aangaf rechtstreeks uit Somalie te komen terwijl zij al tien jaar lang met een vluchtelingenstatus in Kenia verbleef. Het woord Gelukzoekster valt al snel.

De mens is in staat om altijd zijn keuze te rechtvaardigen, zelfs in een identieke situatie waarin hij op verschillende tijdsmomenten een omgekeerde rol speelt. Daarover schreef ik op 30.09.2005 de post Zelfrechtvaardiging.

Belangrijker nog dan het woord leugen vind ik het woord oprechtheid. Stel dat op een tafel twee kristallen karaffen staan, één voor het portret van Bram Moszkowicz en één voor het portret van Ayaan Hirsi Ali. Op de tafel liggen precies honderd witte kralen. De opdracht is de kralen te verdelen over beide karaffen op basis van het woord oprechtheid. Alle kralen moeten gebruikt worden.

Hoe dienen de witte kralen over de twee kristallen karaffen verdeeld te worden?

Posted by CasaSpider at 6:52 PM | Permalink | Comments (14)

Donderdagmorgen op weg naar school. Luchiano (8) zeurde of hij zijn GameBoy mee in de auto mocht nemen. Bij de Marnix-school aangekomen opende ik het achterportier. Luchiano stapte uit. Hij had zijn Spiderman rugzak niet op zijn rug.

"Ga me niet vertellen dat je je rugzak thuis hebt laten liggen", brieste ik. Maar dat was wel zo. "Dat is dan mooi de laatste keer dat je de GameBoy mee mocht nemen in de auto. Door die GameBoy denk jij aan niets anders meer." Half huilend antwoordde Luchiano dat hij de rugzak ook wel eens vergeten was als hij de Gameboy niet bij zich had.

Donderdag leesmoederdag. Mijn groep was compleet. Op de woordenlijst stond Australie. "Weten jullie wel dat de mensen in Australie op hun kop lopen?", vroeg ik. Dat hakt er altijd in. Ongelovig keken de kinderen mij aan. Matthew wist te vertellen dat dit fenomeen iets met magnetism te maken heeft.

Na het leesuurtje mocht ik een keer extra op en neer om Luchiano's rugzak op te halen. Anders had het jong geen brood, water en pennen. Dat is 14 kilometer.

's Middags gingen Luchiano en ik samen op pad. Onze eerste stop was het Kabinet van de Gezaghebber. Afgelopen dinsdag heb ik een tweede brief ingediend met het verzoek om de eerdere negatieve beslissing te heroverwegen. Onze gynaecoloog dr. Henriquez had er een speciaal briefje voor geschreven.

Kennelijk heeft dat briefje geholpen want de sympathieke lees mooie medewerkster verzocht mij een garantieverklaring te tekenen. De plakzegel van vijf gulden had ik ook bij mij en daarmee lijkt de zaak rond. Het visum voor een maand extra is accoord. Morgen gaan Sugey en ik haar ticket omboeken naar 20 juni. Een geweldig resultaat!

Wij gingen door naar Kranshi. Daar haalden we tegen betaling van 40 Antilliaanse guldens ofwel € 18 twee geboorte-aktes en twee bewijzen van inschrijving van Diana Ilka op. Noem het kinderachtig, maar het is bijzonder leuk om keer op keer de naam van je dochter op zo'n officieel document te lezen.

Gewapend met de zojuist verkregen documenten reden we door naar Interassure om Diana toe te voegen aan mijn ziektekostenpolis. Het is bijna saai maar ook hier werden we uitstekend geholpen.

Ging er dan helemaal niets mis op donderdag? Jawel, want om een uur of vijf reed ik met Sugey en Luchiano naar Punda om de nieuwe Pontjesbrug die eigenlijk Koningin Emmabrug heet te filmen en te fotograferen. Pascal wacht daar al geruime tijd op. Bij de Annabaai aangekomen bleek de Pontjesbrug strak tegen de kade aan de Otrabanda-zijde te liggen.

Achteraf klopt dat wel want de opening is pas morgen vrijdag 12 mei. We waren een dag te vroeg. Luchiano en Sugey poseerden gewillig bij de loop van een kanon. Op de achtergrond de Pontjesbrug alsmede de skyline van Otrabanda.

Snel keerden we huiswaarts om ons bij Lucy en Diana te vervoegen.

Posted by CasaSpider at 10:16 PM | Permalink | Comments (19)

Zolang Sugey bij ons is en ik vakantie heb valt het allemaal best mee met de baby in huis. Het is zelfs wel knus te noemen. Iedereen doet zijn dingetjes en niemand wordt erg moe.

Een van mijn taken is met Diana rondlopen nadat zij de borst heeft gehad totdat zij een boertje heeft gelaten. Ik loop van de woonkamer naar de tv-hoek via het wasgedeelte naar de keuken en eindig bij de voordeur. Tijdens het lopen vertel ik aan Diana waar we ons bevinden. Op deze wijze went zij aan mijn stem en leer ik meer over de indeling van ons huis.

Na een rondje of acht begint het enigszins saai te worden. Voor mij is het nieuw dat ik in het gezelschap van een vrouw zolang aan het woord ben, sterker nog dat zij helemaal niets zegt. Als oplossing declameer ik nu op luchtige toon de tafel van dertien. Wellicht blijft er nog iets van hangen, de toekomst zal dit uitwijzen.

Woensdagmorgen werd er op de deur geklopt. Het was de bloemist. Even later stond er een mooie roze emmer met roze rozen op onze salontafel te pronken. De afzender was CasasPa.

Een ideaal moment om een fotosessie te houden. De drie dames gingen onmiddellijk in de weer met kam, borstel en diverse kledingstukken. Luchiano (8) en ik waren in vijf minuten klaar.

Vier foto's hebben de eindselectie gehaald.

• Als eerste het familieportret uiteraard inclusief Sugey en het boeket van CasasPa.
• Dan zijn daar Lucy en Diana. Ongelofelijk hoe snel Lucy weer de oude aan het worden is.
• Diana sliep gedurende de gehele sessie, we hadden haar ook Doornroosje kunnen noemen.
• Tenslotte kijkt CasaSpider of hij een hapje uit Diana wil bijten en misschien is dat ook wel zo.

Na wat Google-queries blijkt dat er een schrijfster bestaat met de naam Diane Ilka. Zij is de auteur van The Cali Album, een boek over popmuziekhistorie. Het is Diane met een 'e' en Ilka is niet haar tweede maar haar achternaam.

Tot dusverre blijft onze Diana Ilka de enige echte Diana Ilka.

Posted by CasaSpider at 8:23 PM | Permalink | Comments (16)

Maandagmorgen is leesmoedermorgen. Mijn groep was aardig uitgedund. Chris heeft in het weekend zijn pols en elleboog gebroken en Jornick was er ook niet. Het regent overigens breuken in klas 3B, ook Jeanette is net geopereerd. Er zijn stalen draden in haar elleboog bevestigd.

In de leesmap werd ingegaan op het woord iedere. Betekenis, aantal lettergrepen, klemtoon en uitspraak kwamen aan bod. Alle kinderen spreken iedere goed uit. In een van de plaatjes stond om de uitspraak goed uit te leggen: "ie-du-ru". Voor Nederlanders is dat heel logisch. In het Papiaments spreekt men duru (hard) uit als doeroe. Dankzij de uitleg denken de kinderen nu dat het iedoeroe is.

Het is maar goed dat deze leesmoeder dit misverstand recht kon zetten.

's Middags vertrok ik met al onze papieren naar Kranshi, de Burgerlijke Stand, om Diana aan te geven. Immers, een goede ouder geeft zijn kind aan. De ambtenaar controleerde Lucy's en mijn paspoort en vroeg mij de gewenste namen op te schrijven.

Het is algemeen bekend dat mannen die net vader zijn geworden in hun zenuwen allerlei fouten maken met de namen van hun kind. Eenmaal gemaakte fouten zijn niet eenvoudig terug te draaien.

Met uiterste concentratie en inspanning, het puntje van mijn tong hing uit mijn mond, schreef ik in duidelijke blokletters: Diana Ilka. Twee, neen drie maal controleerde ik de namen letter voor letter. Het stond er correct.

Ilka is de naam van mijn moeder. Helaas is zij reeds meer dan 15 jaar dementerend en woont sinds bijna 8 jaar in een verzorgingstehuis. Voor Lucy en mij is het een eerbetoon aan mijn moeder dat haar kleindochter Diana ook haar naam draagt. Wij hebben deze naam ook voor mijn vader, welbekend als CasasPa, gekozen. Hij verzorgt mijn moeder gedurende al die jaren met enorm veel liefde en energie.

Daarom speciaal voor mijn beide ouders, Diana Ilka.

Posted by CasaSpider at 8:13 AM | Permalink | Comments (19)

Zondag 7 mei om half twaalf mocht ik tijdens het bezoekuur met de auto het Sehos-terrein op dankzij de woorden: "Mi ta bin' buska mi sposa i mi baby'. Ofwel ik kom om mijn vrouw en baby te halen. De portier zei dat dat goed nieuws was en deed de boom omhoog.

Lucy zat op een stoel en Diana lag op bed. Sugey deed haar een nieuw jurkje aan. We moesten even op de kinderarts wachten die nog wat laatste tests wilde doen. Daarna liep ik naar de verpleegsters voor de ontslagbrief.

Ze gaven me een heel pakket mee: een brief voor de huisarts, een voor de gynaecoloog, een voor het consultatieburo, een voor de kinderarts, een vitamine-K recept voor over een week, een afspraak met het laboratorium voor een hielprik aanstaande vrijdag en nog wat paperassen.

"Als ik dat maar allemaal onthoud", dacht ik bij mijzelf.

Gynaecoloog dr. Henriquez kwam nog even kijken en daarna stopten wij kleine Diana in de EvenFlow reiswieg. De Base Unit hadden Sugey en ik zaterdagmiddag reeds in de auto bevestigd. De reiswieg kan er eenvoudig opgeklikt worden. Voor Lucy regelden we een rolstoel en even later verlieten we het ziekenhuis.

Ondanks dat we heel rustig aan reden, baby on board, waren we binnen een kwartier thuis. Een van de grote voordelen van een klein eiland. Lucy legde het moment vast dat Diana voor het eerst door ons hekje werd gedragen.

Het is wel even wennen met zo'n kleine in huis. Om de haverklap wil zij melk. Tussendoor wordt een beetje geslapen. Het is wel duidelijk dat het ritme de komende tijd door Diana wordt bepaald.

Maandagmorgen werd zij voor het eerst gewassen in haar badje. Volgens Sugey moet je gewoon koud water gebruiken. Nu is koud water hier een relatief begrip, het is zeker wel 25 graden. Diana krijste luid, het was haar duidelijk te koud maar daar wordt ze hard van aldus Sugey.

En Luchiano? Luchiano (8) heeft vanmorgen het grote nieuws op school verteld. In de klas vroegen de kinderen hem van alles over zijn zusje. Zojuist hebben we een tractatie gekocht die hij morgen op school mag uitdelen. Voor het overige vermaakt Luchiano zich prima. Hij voetbalt met zichzelf tegen de muur in de woonkamer. "Papa, die muur is goed, die blokt alles!" Toch wint hij naar eigen zeggen van de muur. Verder is hij helemaal vol van Diana.

Het is gezellig druk met vijf Spiders in het Web.

Posted by CasaSpider at 1:31 PM | Permalink | Comments (24)

Voor de ware liefhebber is hier het verslag van de bevalling van Diana op 5 mei 2006. Het is een lang verslag, maar het was ook een lange dag. Wellicht komt het ooit nog eens van pas als Lucy over een derde kind gaat denken. Dat laatste is uiteraard grappig bedoeld.

Vrijdag 5 mei 2006

11:13
Ik sta buiten bij UTS te praten met Yohanna en Ino. De telefoon gaat en het is Lucy. "CasaSpider, de vliezen zijn gebroken... er komt allemaal water en een beetje bloed uit. We moeten naar het ziekenhuis."
CasaSpider: "Ik kom eraan."

11:39
De auto heb ik op een directieplaats van het Sehos ziekenhuis geparkeerd. Ik ren naar binnen met de envelop die al wekenlang in de babytas klaarligt. De baliemedewerkster is met iemand anders bezig. Normaliter ben ik bijzonder beleefd maar in dit geval roep ik: "Mijn vrouw krijgt een baby, waar moet ik zijn?" De baliemedewerkster glimlacht en wijst op een deur. Even later is de inschrijving geregeld en wachten we op een rolstoel. Buiten krijg ik een andere parkeerplaats toegewezen, nog dichter bij de ingang.

11:46
De rolstoel arriveert.

11:56
Op afdeling A2 krijgen wij kamer K37 toegewezen. Het is een kamer met twee bedden, maar het tussenscherm ontbreekt.

12:02
We zijn verhuisd naar kamer K36 waar wel een tussenscherm aanwezig is. Het andere bed is leeg. Een paar verpleegsters sluiten een apparaat aan op Lucy's buik om de hartslag en de intensiteit van de weeën te meten. Een vragenlijst moet worden ingevuld. Dit geschiedt door een stagiaire. Meest vreemde vraag van de lijst: "Waarom bent u hier?"

12:35
We zijn helemaal alleen in kamer K36. Een beetje rare situatie, tenminste voor mij. Ik heb geen idee wanneer het gaat beginnen, weet ook niet of het gevaarlijk voor de baby is dat Lucy's vliezen al een tijdje zijn gebroken.

13:00
Er komt eindelijk een zuster kijken. Zij deelt ons mede dat onze gynaecoloog dr. Henriquez via een sms op de hoogte is gebracht, maar dat hij op dit moment aan het opereren is. Ik vraag of er in dat geval een andere dokter kan komen kijken. De weeën worden heftiger en regelmatiger.

13:44
Eindelijk verschijnt een assistent-dokter. Zij meet 3 centimeter ontsluiting. Voor de tweede keer wordt bloed afgetapt.

13:56
We wachten op dr. Henriquez. Tot 14:00 uur is er een verpleger aanwezig, maar dan gaat deze weg.

14:36
Ik constateer dat Lucy aardig wat bloed heeft verloren en haal er een verpleegster bij. Een minuut later krijgt zij een heftige wee.

14:44
Lucy's bed wordt naar de verloskamer gereden. De assistent-dokter meet wederom de ontsluiting. Deze bedraagt nu 5 centimeter. "Ze is nog niet klaar" en "Ze mag niet persen" zegt de assistent-dokter en verlaat de verloskamer.

15:10
Wat een opluchting, dr. Henriquez verschijnt. Hij heeft een drukke dag met diverse operaties. Omdat Lucy zoveel pijn heeft en de ontsluiting pas halverwege is suggereert hij een ruggeprik. Een kwestie van een half uurtje volgens hem. Wij gaan accoord.

15:27
Een infuus wordt aangebracht.

15:37
Lucy geeft voor de tweede keer over van de pijn. Omdat de operatiezuster bezig is moeten we even wachten met de ruggeprik.

16:02
Twee verpleegsters maken Lucy gereed om naar de operatiezaal te gaan. Hiervoor wordt een katheter ingebracht. Dit gebeurt kennelijk ietwat hardhandig want het doet Lucy veel pijn. Zij grijpt in haar ogen een ijzeren handvat beet en knijpt erin, maar het is de onderarm van een verpleegster. Aangezien Lucy lange nagels heeft is dat nogal pijnlijk. De verpleegster is gepikeerd. Het bed wordt een verdieping hoger gebracht en bij de Operatiekamer neem ik afscheid van Lucy. Dat is geen gemakkelijk moment, want zij heeft enorm veel pijn en moet de ruggeprik nog ondergaan.

Een kleine anekdote als wij bij de Operatiekamer aankomen.
OK-medewerkster: "Waarvoor komt u?"
Verpleegster: "A2."
OK-medewerkster: "Ja, maar waarvoor?"
Verpleegster: "Ruggeprik mevrouw Spider."
Ok-medewerkster: "Daar is hier niets van bekend."

Dat geeft niet echt vertrouwen.

16:10
Aangezien ik nog niet ontbeten heb koop ik een Snickers, een zakje met koekjes en een fles Pepsi (bah) Cola uit de automaat. Op een bankje bij de Intensive Care ga ik zitten wachten.

17:08
Het wachten lijkt eindeloos te duren. Allerlei scenario's spoken door mijn hoofd, niet de gezelligste. Op het moment dat een andere patient de Operatiekamer verlaat vraag ik aan de OK-medewerkster die naar buiten komt hoe het met Lucy gaat. Tot mijn opluchting zegt ze dat alles goed is en dat Lucy rustig ligt te wachten tot ze gehaald wordt. Ik mag even naar binnen kijken.

17:49
Eindelijk, een veel gebruikt woord in dit verhaal, komt Lucy uit de Operatiekamer. Ze is rustig en voelt zich een stuk beter. Wel prikte de Nederlandse dokter een keer mis. Een prik beslaat vier plekken. Hierdoor is Lucy uiteindelijk acht keer geprikt. Het bed wordt teruggereden naar de verloskamer.

18:40
In de verloskamer moet ik Lucy en de instrumenten in de gaten houden. Als de hartslag van de baby wegvalt verschuif ik eigenhandig de sensor naar de juiste plaats op Lucy's buik. Als het apparaat dat een kalmerend infuus doseert begint te piepen en het display Occlusion in rode letters laat oplichten weet ik het ook niet. Snel druk ik op de alarmknop. Als de verpleegster komt reset zij het apparaat en zegt laconiek dat dit nog wel vaker kan gebeuren. Niet lang daarna wordt het apparaat vervangen door een ander exemplaar.

19:00
Lucy had niet eens in de gaten dat zij om 16:02 een verpleegster heeft gekrabd. Zij dacht dat de verpleegster ietwat pissig was omdat zij zo schreeuwde. Als de verpleegster binnenkomt verontschuldigt Lucy zich voor het krabben, het was niet met opzet gebeurd. De verpleegster is verder heel aardig en gaat op zoek naar dr. Henriquez.

19:02
Dr. Henriquez meet de ontsluiting. We zitten op 8 centimeter. Volgens de gynaecoloog moeten we nog één tot twee uur wachten op de vereiste 10 centimeter. Om acht uur zal het verdovingsinfuus afgekoppeld worden en Lucy weer pijn krijgen. Ik bel Sugey om haar op de hoogte te stellen.

Een kleine anekdote als dr. Henriquez de ontsluiting aan het opmeten is.
Ik ben recht in het tamelijk bloederige gebeuren aan het kijken.
Lucy: "Niet kijken!"
Hierop wendt dr. Henriquez beleefd zijn hoofd af.
Lucy: "Niet jij, mijn echtgenoot!"

19:16
Ik vind een plekje om mijn cellular (mobieltje) op te laden. Uitgerekend deze dag is de batterij bijna leeg.

19:43
Lucy wil er netjes uitzien voor de bevalling en doet een bandje in haar haar.

20:05
De verpleegster zet het verdovingsinfuus stop. Over 20 minuten zal de pijn beginnen.

20:25
Ik bel Sugey. Zij snapt niet waarom het zolang moet duren. Vanuit Santo Domingo belt Lucy's moeder regelmatig naar Sugey. Zij is helemaal zenuwachtig. In Santo Domingo laten artsen niet zelden moeder en kind doodgaan bij een bevalling. Lucy voelt om de anderhalve minuut de weeën komen, de pijn is gelukkig niet zo hevig als eerder deze middag.

21:10
Dr. Henriquez komt binnen met een verpleegster. Nu gaat het echt beginnen. Lucy wordt met enige moeite in het bevallingsbed/-stoel gehesen. Het persen kan beginnen. Lucy heeft niet helemaal de juiste perstechniek, het lijkt of zij steeds uit de stoel omhoog wil komen. Met enige kracht hou ik haar hoofd in mijn linkerhand en duw haar kin op de borst. We proberen haar haar benen naar zich toe te laten trekken. Lucy heeft veel pijn. Het is waar wat dr. Henriquez tegen haar zei: "Wij zijn erbij, maar jij doet het werk."

Het is een intense belevenis. Lucy's hoofd zo dicht bij mij, verwrongen van de pijn. Afwisselend kijk ik naar haar en naar haar onderlichaam, in de hoop dat er iets gaat gebeuren. Na een minuut of 20 is er een beetje progressie. "Kom maar even kijken", zegt dr. Henriquez. Ik loop om en de gynaecoloog opent de vagina een beetje. Een klein stukje van het hoofdje is zichtbaar. Ter grootte van een gulden.

21:40
We gaan door, maar het gaat steeds moeizamer. Lucy verliest kracht. Ik zie dat dr. Henriquez een schaar in zijn rechterhand heeft genomen. Bij de volgende pers gaat het van knip-knip. Lucy schreeuwt maar ik weet niet of het knippen daar iets mee te maken heeft.

21:57
Er is nu veel meer ruimte. Bij de volgende sessie van drie perspogingen komt het hoofdje al een beetje naar buiten. Dan volgt de laatste serie. Bij de tweede keer persen is het hoofdje helemaal buiten. "Nu volhouden en doorgaan!", moedigen wij allen Lucy aan. Met een laatste krachtsinspanning perst zij met alles wat zij nog heeft. En daar gebeurt het wonder. Het witte en bebloede lichaampje komt eruit. Eén van de allermooiste dingen die ik ooit heb gezien, zoniet het mooiste.

Dr. Henriquez komt meteen in actie aangezien hij ziet dat de navelstreng tweemaal om het nekje gevouwen zit. Hij bevrijdt de baby uit haar netelige situatie en even later mag ik officieel de navelstreng doorknippen. Dat gaat mij goed af en dus kan ik nu burgemeester worden.

Lucy mag even uitrusten met de baby die inmiddels Diana heet op haar buik. Ik neem de eerste foto's. Dan gaat Diana met een verpleegster mee om gewassen en aangekleed te worden.

Wij zijn nog niet klaar, eerst moet de placenta er nog uit. Dr. Henriquez legt mij uit wat voor complicaties daarbij kunnen ontstaan. De placenta zit tamelijk vast. Dit komt waarschijnlijk doordat Luchiano (8) destijds met een keizersnee ter wereld is gekomen. Er ontstaat dan wat wild vlees waaraan de placenta zich goed kan hechten. Met wat duwen op de buik, wrikken met de vingers en gelijktijdig trekken aan het overblijvende deel van de navelstreng lukt het dr. Henriquez na enige tijd de enorme placenta eruit te werken.

Nog is het niet gedaan. De ingeknipte schaamlippen moeten gehecht worden. Richard Krajicek maakte ooit de befaamde vergelijking met de ontplofte egel. Uit eigen ervaring kan ik hier nu een geopend blik sardientjes met tomatensaus aan toevoegen. Rustig neemt Dr. Henriquez de grote kromme naald en draad ter hand en begint het zaakje dicht te naaien. Hoe kan zo'n man ooit nog van een vrouw genieten vraagt men zich dan af.

22:50
Het leed is bijna geleden. Lucy wordt gewassen en samen met de verpleegster rijd ik haar bed naar kamer K36. Daar ligt inmiddels ook een andere vrouw die flink last heeft van weeën. Dat gaat niet lang meer duren. Eindelijk kan Lucy uitrusten.

23:03
Ik haal een zogenaamde roze lijst bij de EHBO die zich in een ander gebouw bevindt. De baby wordt ingeschreven in het Sehos ziekenhuis. Bij de EHBO trek ik een fles Dòbelshot uit de automaat, een mierzoet goedje dat ik onder normale omstandigheden niet naar binnen krijg. Nu drink ik het flesje in één teug leeg.

23:20
Lucy ligt op bed en ik neem afscheid van haar. Het is een heel intense dag voor ons tweeën geweest. Veel dichter kan men niet bij elkaar komen. Zij heeft een enorme prestatie geleverd en ik mocht daarbij zijn.

23:25
Ik groet de portier en rijd het Sehos-terrein af op weg naar huis.

23:45
Thuis wachten Luchiano en Sugey mij opgetogen op. Sugey is opgelucht dat het allemaal goed is verlopen. Luchiano is ontzettend blij met zijn nieuwe zusje. "Nu ben ik eindelijk niet meer het enige kind", roept hij uit. Sugey heeft een uitgebreide maaltijd voor mij klaarstaan. Een blikje ijskoud bier is waar ik behoefte aan heb. Ik drink er twee en begin dan aan de kip en gefrituurde platano (bakbanaan). Tussendoor bel ik CasasPa en vertel hem dat hij een kleindochter heeft.

Zaterdag 6 mei 2006

00:27
De eerste post over Diana is gepublished. Moe, tevreden, trots en blij stap ik mijn bed in.

Met dit verslag is de category Zwangerschap 2005-2006 afgesloten.

Posted by CasaSpider at 5:49 PM | Permalink | Comments (25)

Zondagmorgen gaan wij Lucy en Diana ophalen uit het ziekenhuis. De zaterdag brachten zij in het Sehos ziekenhuis door. Lucy heeft nog tamelijk veel last van het inknippen. Een compleet verslag, voor de ware liefhebber, van de dag van de bevalling volgt later.

Zaterdag zijn Sugey, Luchiano (8) en ik twee keer bij Lucy en Diana op bezoek geweest. Uiteraard zijn er een paar foto's gemaakt. Deze zijn van ongeveer 12 uur 's middags. Diana is dan ongeveer 14 uur oud.

• Diana temidden van Lucy, Luchiano (8) en Sugey
• Een echte prinses...
• Sugey houdt Diana vast, Lucy lacht op de achtergrond
• Luchiano (8) heeft een kadootje voor Lucy gemaakt

Om half zes startte het tweede bezoekuur. Diana is hier ongeveer 20 uur oud.

• CasaSpider nog wat onwennig met Diana en Luchiano (8) maar wel bijzonder trots
• Een stralende Diana, hier 20 uur oud

Tot verdriet van velen staan de Curacaose politiek en de sport (baseball!) voorlopig even in de schaduw van ons kleine prinsesje. Het is niet anders, maar dat wordt ooit vast weer gecompenseerd. Vreest dus niet.

Tot slot willen Lucy en ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de lawine van geweldige reacties op de geboorte van Diana.

Posted by CasaSpider at 10:31 AM | Permalink | Comments (28)

Miljarden mensen hebben het kunstje al eens gedaan, maar iedere keer opnieuw is het evenzo ongelofelijk. Diana is haar naam en zij is een geschenk. Maar wel een waarvoor wij en natuurlijk met name Lucy zich door een soort van Matrix-film heen heeft moeten vechten.

CasaSpider feliciteert zijn Lucy met de enorme inspanning die zij heeft geleverd. Toen zij dacht dat haar reserves uitgeput waren kwam eindelijk het hoofdje naar buiten. We waren vanaf 11:40 in het ziekenhuis en op 5 mei 2006 om 21:57 werd Diana geboren. Zij weegt 3280 gram en is 50 centimeter lang.

Toen ik tegen twaalf uur 's nachts thuiskwam wachtten Sugey en Luchiano (8) mij blij en opgelucht op. U kunt stoppen met F5'en. Later meer.

Posted by CasaSpider at 12:27 PM | Permalink | Comments (63)

Neen mensen, still didn't strike oil. Is dat eigenlijk goed Engels? Misschien gebeurt het vandaag, op de uitgerekende dag met de toepasselijke naam. Lucy zit op haar gemakje televisie te kijken en voert (!) Luchiano (8).

De dag van gisteren. Van half acht tot half tien zat ik met Sugey bij Immigratie om haar paspoort op te halen. Dat is altijd een enigszins spannende gebeurtenis. Kan men het paspoort wel vinden. Gelukkig was dit het geval.

Om 11:50 hadden we een afspraak bij gynaecoloog Henriquez. Positie en hartslag van de baby werden gecontroleerd en vervolgens bespraken we enige scenario's. Op woensdag 10 mei hebben we indien nodig wederom een afspraak, wellicht de laatste.

's Middags reed ik naar het Kabinet van de Gezaghebber om een maand verlenging te vragen voor Sugey. Van tevoren had ik de situatie helemaal uitgelegd en men vertelde mij dat ik een brief met uitleg en een verklaring van de gynaecoloog als bewijs dat Lucy inderdaad bijna aan het bevallen is mee moest nemen.

De dame bij de receptie was allervriendelijkst, nam de papieren in ontvangst en maakte een copie van paspoort en ticket. "Wij bellen u zodra we de beslissing weten", zei ze. Ik reed naar huis hetgeen ongeveer vijf minuten kost en ging op het toilet zitten. Mijn telefoon rinkelde. Het was het Kabinet van de Gezaghebber. "Uw aanvraag is afgewezen."

Nu kan een aanvraag best worden afgewezen, zelfs de mijne. Maar na uitgebreid telefonisch contact, het schrijven van een brief en het ophalen van een verklaring van de gynaecoloog bevreemdt het mij toch ietwat dat men vervolgens onmiddellijk weet te vertellen dat de aanvraag is afgewezen.

We dronken een paar koude biertjes en keken nogmaals naar Scary Movie 3. Ik dacht na over mijn zus Pascale's theorie betreffende zwangerschapsstress en het nivo van films die men dan wil zien.

Posted by CasaSpider at 9:39 AM | Permalink | Comments (17)

Geen nieuws van het babyfront. Veel valt er niet te melden, maar om te voorkomen dat mensen de hele nacht doorblijven F5'en hier het bericht dat het nog niet echt rommelt in Lucy's buik.

Het was derhalve een rustig dagje. Om 13:00 uur begon FC Groningen-Ajax op ESPN. Door mijn jarenlange ervaring weet ik inmiddels hoe dit soort wedstrijden afloopt, immers Ajax zijn de Duitsers van de Eredivisie. Toch liet ik mij even verleiden bij een 2-0 stand in Gronings voordeel na een minuut of 65. Uit nationaal belang is het wellicht beter dat Ajax de voorrondes voor de Champions League ingaat.

Bij videotheek Movietime haalden we twee films, Scary Movie 3 en Big Momma's House 1. Om het gevoel voor humor van de baby te testen. Terwijl we naar Scary Movie keken kwam Meubleria La Belleza de door ons bestelde commode afleveren. Tot mijn verbazing was het een bouwpakket.

"Ik dacht dat hij kant en klaar geleverd werd", zei ik lichtelijk teleurgesteld tegen de twee mannen. "Wij zetten hem nu in elkaar", antwoordden zij tot mijn opluchting. Door Scary Movie 3 heen hoorden wij geboor, geklop en nog andere geluiden. Het paste wonderwel bij de film. Een half uurtje later stond de commode te blinken.

CasaSpider maakt niet snel reclame ergens voor, neen kijk dan maar eens naar de Google Ads, maar Meubleria La Belleza is een uitstekende zaak. Lage prijzen, hoge kwaliteit en perfecte service. Zo werden wij tweemaal door hun gebeld. Dinsdag om te zeggen dat de levering een dag later plaatsvond en vandaag om te informeren of wij thuis waren. De winkel is te vinden op de Roodeweg 125.

In het gezelschap van Sugey en Luchiano (8) vertrok ik even later naar Centrum Supermarkt. Sugey zag er wederom uit zoals het een Chica de la Semana betaamt. We hadden derhalve veel bekijks. Diverse dames kan men gewoon horen denken, wat heeft die lelijke Makamba met zijn vrouw gedaan, haar ingeruild voor dit jongere exemplaar of wat?

Maar niemand vraagt iets. Behalve bij Robbie's Lottery waar we op een aantal nummers voor Wega di Number gokten. De dame waar ik mijn nummers altijd inlever kon zich niet meer bedwingen en vroeg of Sugey wellicht een zus van Lucy was.

Big Momma's House 1 staat klaar in de video. Dat wordt gezellig eten straks.

Posted by CasaSpider at 7:05 PM | Permalink | Comments (32)

Op dinsdagmorgen liep de wekker om 06:02 af. "Volgens mij gaat het binnen nu en enkele uren gebeuren", waren Lucy's eerste woorden. Zij voelde een merkwaardig soort pijn, alsof ze moest menstrueren. We besloten Luchiano (8) thuis te houden. Hij protesteerde niet.

Ik moest naar Immigratie. Ondanks dat Sugey's visum een maand geldig is dient na twee weken een verlengingsstempel in haar paspoort gezet te worden. Dat betekent eerst anderhalf uur in de rij staan. Gelukkig stond en zat ik achter een aardige Colombiaanse vrouw met een precies één jaar oud kind dat de hele tijd de rits van mijn tas open en dicht wilde doen.

Intrigerend. Op het moment dat ik aan de beurt was en bij het loket de paperassen uit mijn tas haalde ging de telefoon. "O, o, Lucy", flitste het door mij heen. Maar het was een onbekende vrouw. Daar kan ik zo pissig om worden, van eerst anderhalf uur saai in de rij staan en dat er dan iemand precies op het moment belt als ik aan de beurt ben. Wat een timing.

Fascinerend. De ambtenaar noteerde wat gegevens op een copie van Sugey's vliegticket en behield het paspoort. Donderdag kan zij het weer ophalen. Thuis bleek er helemaal niets aan de hand te zijn. Lucy stond gezellig te strijken.

Luchiano (8) en ik gingen boodschappen doen bij supermarkt Mangusa te Rio Canario. Na het long weekend waren meer mensen op dat idee gekomen, het was er een complete chaos. Dat is ook al zoiets vreemds. Echt dichtbevolkt is Curacao niet, maar het lijkt wel of iedereen zich elke keer op dezelfde plaats wenst te bevinden als ik.

Irriterend. Het is nu 14:32. We rusten wat uit en gaan zometeen een paar spullen kopen. Voor de zekerheid gaat de babytas mee.

Posted by CasaSpider at 2:43 PM | Permalink | Comments (29)

Ongeveer zes maanden geleden plaatsten wij de tot dusverre laatste Chica de la Semana op lachicamerengue.com. Sindsdien had Lucy minder zin om haar ronde op het strand van Mambo Beach te maken. Ook lijken er minder dames voorhanden te zijn.

Soms krijgt men dingen echter gewoon in de schoot geworpen. Neem nu Sugey, een 24-jarige schoonheid uit Santo Domingo die gedurende een maand bij ons verblijft. Zij wil graag Chica de la Semana zijn en Lucy heeft dat verzoek met plezier ingewilligd.

Zondag was de dag van de fotosessies. Eerst bij ons thuis, waar Sugey zich in diverse rollen liet fotograferen. Onder anderen als dienstmeisje, een geheime fantasie van menige man. Het plan was om vervolgens naar de dierentuin te rijden, een plek met mooie achtergronden qua planten en dieren. Bovendien is het er rustig.

Dat laatste was van belang aangezien Sugey zich niet helemaal op haar gemak voelde in haar korte hotpants. Toen we bij de dierentuin aankwamen was het er tot onze verrassing allesbehalve rustig. Alle parkeerplaatsen waren bezet en er stond zelfs een rij voor de ingang. Dat betekende betalen!

Snel gingen wij er vandoor, eerst richting Seaquarium. Een mooie, rustige plek in gedachten hebbende stelde ik voor om naar Fort Nassau te rijden. Fort Nassau is een fort, dat is logisch, gelegen bovenop een hoge rots met een prachtig uitzicht op de Julianabrug en de haven. Het is gebouwd in 1797. Tegenwoordig is er een tamelijk duur restaurant in gevestigd.

Op twee of drie passerende werklieden na was er niemand. Luchiano (8) fietste rondjes, Sugey was het model, Lucy gaf de aanwijzingen en ik hanteerde de camera. De zon brandde. Modelfotografie is zwaar werk, zeker in deze omstandigheden. Al snel kregen we dorst.

We hadden water en Maltin Polar meegenomen. Luchiano, Lucy en ik lurkten aan onze drankjes. "Wil jij iets drinken?", vroeg ik aan Sugey. Voordat zij kon antwoorden zei Lucy al neen. "Ja maar tante, ik heb zo'n dorst...", sputterde Sugey. "Je houdt het maar vol, als we klaar zijn met de foto's mag je drinken", zei Lucy streng.

Zij was bang dat een paar slokken water het resultaat negatief zouden beïnvloeden. "Topmodellen krijgen soms dagenlang niets te eten en tijdens de sessies vallen zij regelmatig flauw. Zo is het leven van een model nu eenmaal.", lichtte Lucy haar besluit toe. Sugey schikte zich in haar lot.

Het moet gezegd, het resultaat mag er wezen. Sugey is een prachtige Chica de la Semana. Voor fanmail is er een speciaal email-adres gecreëerd: Sugey.

De baby heeft besloten een mei-kind te zijn.

Posted by CasaSpider at 9:56 AM | Permalink | Comments (20)