CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Formeel kan men niet van Koninginnedag spreken als het feest een dag voor de eigenlijke datum wordt gevierd. Nu, zondag 30 april, is het Koninginnedag. Ondanks dat vertrokken wij zaterdagmorgen om een uur of negen naar Punda. Er waren meer mensen die één dag voor Koninginnedag op dit idee waren gekomen. Het was erg druk.

Met enige moeite vonden we een parkeerplaats op het Waaigat. Voor de gelegenheid had Lucy niet haar hoge hakken aan maar schoenen met een normaal hakje. Dat was maar goed ook, want er moest flink gewandeld worden. Eerst om van het Waaigat naar het Wilhelminaplein te komen. We maakten gebruik van de kortgeleden aangelegde noodbrug om het water over te steken. Dat scheelde heel wat meters met de Wilhelminabrug.

De Columbusstraat in Punda is opengebroken, alle kabels en leidingen worden vervangen. Er staan nog meer wijzigingen op het programma. Het gehele project duurt meer dan een jaar.

De eerste attractie die we zagen was een vrouw met wit haar en een chihuahua in haar handen. Ondanks de vlooienmarkt zag het hondje er schoon uit en was het niet te koop. Wel mocht ik er een foto van maken.

Even later kwamen we de Hogenessen welbekend van de Kridan-website tegen. Ze zijn koud een week terug uit Nederland. De eerste artikelen werden aangeschaft, een Teletubbie-mobile voor de baby. Men kan niet snel genoeg met traumatiseren beginnen. Op een meter of 50 zag ik een jongedame heftig naar mij gebaren. Het was Cubaanse Yohanna die met man, kind en schoonmoeder de vrijmarkt onveilig maakte.

Heel vreemd, maar deze keer hebben we veel babyspullen gekocht. Schoentjes, iets om het hoofdje te ondersteunen in het kinderzitje en nog wat dingen. De dames vonden het allemaal schattig. Tussendoor was er gelukkig ook tijd om even te zitten met een flesje Amstel.

We maakten een laatste rondje, Lucy begon nu moe te worden. Luchiano (8) werd door het meisje met de witte hoofddoek verleid om ballen te gooien. Hij deed dat met verve maar won niets.

Wij sjokten richting de parkeerplaats op het Waaigat. Lucy voelde zich een beetje duizelig en nam een paar slokken cola. Zij ging even op een bankje zitten tussen wat oudere Antillianen. Die begonnen meteen tips te geven. "Geen cola drinken, dat is heel slecht!" en "Hebben jullie de tas voor het ziekenhuis wel in de auto? Dat is belangrijk!" Ze hadden gelijk.

Toen we de auto bereikt hadden waren we nog niet weg. Het verkeer op de parkeerplaats stond muurvast. Ik voorzag dat dit meer dan een uur ging duren en keerde de auto om tegen het verkeer in naar de uitgang te rijden. Het was een geslaagde actie, want vijf minuten later lieten we het parkeerterrein achter ons.

Thuis aten we wat en rustten voornamelijk uit. Om een uur of zes besloten we te gaan biljarten bij Granbeeuw. Een paar jaar geleden was het de bedoeling dat Granbeeuw een groot uitgaanscentrum werd. Met theater, restaurants en een biljartcentrum. Het geheel ziet er inmiddels wat verwaarloosd uit, met uitzondering van de biljartzaal.

Sugey kan een aardige partij poolen en verzorgde op elegante wijze de afstoot. Het was lang geleden dat ik gepooled heb, te lang. De biljarts en de lampen zorgen altijd voor een bijzondere sfeer.

Luchiano stond te popelen om mee te doen. Eigenlijk is hij nog iets aan de kleine kant, zeker voor het formaat biljart dat in Granbeeuw gebruikt wordt. Ik vreesde voor het laken. Maar het moet gezegd, de kleine man heeft talent. Hij scoorde enkele punten diagonaal over de volle lengte van de tafel. Wat hem betreft gaan we elke dag biljarten.

We sloten de dag af met McDonalds, om mee te nemen. Dat laatste was maar goed ook want bij thuiskomst kreeg Lucy een pijnscheut te verwerken. Snel ging zij liggen. Na zes minuten kwam de tweede. Wij timeden. Er kwam er nog een, maar daarna werd het rustiger. Toch hadden we allemaal het idee dat het die nacht zou gebeuren. Het was echter vals alarm.

Zometeen gaan we naar de dierentuin om foto's van Sugey te nemen. Niet de ideale plaats voor een bevalling. Voor de zekerheid gaat de babytas mee.

Posted by CasaSpider at 10:46 AM | Permalink | Comments (16)

Vrijdagmiddag om vijf uur werden wij bij dr. Henriquez van Emma Care verwacht. De wachtkamer zat helemaal vol, de gynaecoloog was net gearriveerd en moest nu de backlog wegwerken.

Lucy en Sugey (24, voor GJ) namen plaats. Een uur wachten zagen Luchiano (8) en ik niet zo zitten en daarom gingen wij naar supermarkt Mangusa om wat extra boodschappen te doen.

Vanwege de aankomende vrije dagen was het een drukte van jewelste bij Mangusa. Toen we weer bij Emma Care binnenstapten was Lucy bijna aan de beurt.

Volgens dr. Henriquez gaat alles nog steeds goed. Officieel wordt de baby op 3 mei verwacht. Lucy en met name Sugey denken dat het een enorm grote baby is, maar toen dr. Henriquez even vakkundig op Lucy's buik drukte en voelde zei hij: "Zeseneenhalf pond". Mag het ietsje meer zijn?

Lucy en Sugey geloven er niets van en ook mijn opmerking dat dr. Henriquez vast veel ervaring heeft op dit gebied deden de dames als nonsens af. Het is trouwens ongelofelijk wat zo'n gynaecoloog kan voelen. Hij zei namelijk ook nog: "De baby is nu tot aan het oortje ingedaald."

Tot slot vroeg Lucy of dr. Henriquez met de dames op de foto wilde. Dat wilde hij wel, ook al ziet het er een beetje uit of hij zojuist zijn laatste oortje versnoept heeft.

Het was iets over zessen en wij vervolgden onze weg naar het Plaza Hotel dat net door de familie Van der Valk is verkocht. Op de punt van een van de vleugels heeft men een prachtig uitzicht op de Annabaai en de Julianabrug. De Emmabrug (pontjesbrug) is al bijna negen maanden in restauratie en wordt op 12 mei geopend.

Precies op de punt van die vleugel bevindt zich een bar en niet geheel toevallig, we zijn wel Hollander ja, was het Happy Hour. Veel mensen waren er niet, voornamelijk een paar hotelgasten. De haan vermaakte zich kraaiend tussen zijn kippen en Lucy maakte foto's van Sugey.

Even later maakte ik ook een rondje met haar en kwamen we uit bij een leuke nis. Het Happy Hour was afgelopen en thuis pruttelde de nasi al.

Posted by CasaSpider at 2:05 PM | Permalink | Comments (15)

De kippetjes waren zich aan het gereedmaken om Punda in te gaan. Tijd om kleren te kopen. Lucy bedacht wat ze aan moest trekken.

Lucy: "Kan ik hetzelfde aan als zondag op het strand?"
CasaSpider: "Wat was dat ook alweer, dat rode?"
Lucy: "Ja, die rode korte rok en dat rode topje."
CasaSpider: "Hmm, dat lijkt mij wat overdreven."
Lucy: "Ja maar, Sugey heeft een rokje aan dat komt maar tot hier!"
CasaSpider: "Ja maar, zij is jong."
Lucy: "Ayayayay!!!"

Kuke...uhm...leku.

Posted by CasaSpider at 7:40 AM | Permalink | Comments (17)

Wij kabbelen rustig voort. Sugey heeft haar plaats in het gezin gevonden. Ze werkt hard, niet eerder was ons huis zo schoon. Gisteren kregen de honden een beurt met anti-karpatten shampoo. Dat was ook wel weer eens nodig.

Woensdagmiddag bekeek ik de halve finale Champions League tussen Barcelona en AC Milan. Ik ben fan van beide teams en dan is het moeilijk een favoriet te kiezen. Uiteindelijk plaatste Barcelona zich met een 0-0 gelijkspel terecht voor de finale op 17 mei tegen Arsenal.

Dat doet me denken aan de leesmoederles van vanmorgen. We zijn bezig in het boek Goal! dat over voetballen gaat. Alizah las een passage waarin stond dat de tussenstand 0-0 was. In plaats van null-null (Frits van Turenhout!) las zij oh-oh. Ik heb haar maar niet gevraagd uit te leggen wat buitenspel is.

Woensdagmiddag deden Luchiano (8), Sugey en ik her en der wat inkopen. Aan het eind van onze rondrit belandden we bij Robbie's Lottery om op een paar nummers te spelen in de Wega di Number loterij. Ik vroeg Sugey naar haar geluksgetallen. "8 en 39", antwoordde zij. Ik was benieuwd naar de reden. "39 zag ik net op een muur staan en vanmorgen in de badkamer was er een haartje dat zich in de vorm van een 8 had gekruld."

We speelden 39, 839 en 0839.

's Avonds was er nog iets opvallends. Ik wilde afwassen, maar dat mocht niet van Sugey. Maar hallo, wie is er hier de haan in huis? Ik weigerde de borstel af te geven en ging halstarrig door. Nu klaagt Lucy altijd dat ik teveel water gebruik bij het afwassen. Sugey zei precies hetzelfde! Ze vond het welletjes en pakte de borstel af. Dat is het verschil tussen beide dames, immers dat laatste doet Lucy nooit.

Met onze cijfers kwamen we niet eens in de buurt bij Wega di Number.

Posted by CasaSpider at 9:29 AM | Permalink | Comments (20)

Sugey is bijna een week bij ons. Toen zij vorige week donderdag bij luchthaven Hato door de douane liep vertelde men haar dat zij zich bij Immigratie moet melden. Woensdagmorgen om half acht reden wij derhalve gezellig met zijn drieën naar het postkantoor te Punda alwaar Immigratie kantoor houdt.

Na ruim een uur wachten waren we aan de beurt. Ondanks het feit dat Sugey beschikt over een visum voor 30 dagen in haar paspoort moet zij een aanvraag doen voor een touristenverblijf. We kregen een paar formulieren mee die we op korte termijn dienen in te leveren, samen met een copie van het vliegticket. Geen probleem.

Aan de dame achter het loket vroeg ik hoe wij Sugey's verblijf op Curacao met twee of drie weken kunnen verlengen. "Dat kan niet, het maximum is 30 dagen", antwoordde de dame. Op verschillende manieren probeerde ik onze situatie uit te leggen, maar het lijkt erop dat alle ambtenaren aangaande dit onderwerp elke ochtend een bandje inslikken waarop te horen is: "Neen, het kan niet. Dertig dagen is het maximum. Meer is niet mogelijk."

Die ervaring had Lucy dinsdag al opgedaan toen zij het nummer belde van een man die over speciale vergunningen, onder anderen voor zwangerschappen, gaat. Zij werd te woord gestaan door een vrouw die op het moment dat zij het woord Dominicaans hoorde onmiddellijk bovengenoemd bandje afspeelde.

Bij thuiskomst waren Lucy en Sugey een beetje aangeslagen. Na een kopje koffie babbelden de dames echter weer gezellig over zwangerschapsperikelen en -complicaties. Het vermogen om tegenslag te verwerken is enorm groot en ook noodzakelijk om te overleven.

Vandaag zijn we tegen een muurtje opgelopen. Nu bekijken we de alternatieven en proberen het muurtje alsnog te slechten.

Posted by CasaSpider at 10:19 AM | Permalink | Comments (32)

De eerste vakantiedag is aangebroken alhoewel men formeel niet echt van vakantie kan spreken als men om 06:02 uit zijn bed moet om Luchiano (8) naar school te brengen. Vandaag al helemaal niet want maandag is leesmoederdag. Dat gaat gewoon door.

Eenmaal thuis dronk ik een mok lekkere koffie en daar kwam het ontbijt al aan. Drie boterhammen met drie eitjes van mijn kippetje. Lucy kon er wel om lachen, na het verhaal van gisteren noemt zij mij de hele tijd haar haan. Consequentie is wel dat we morgen een haardroger gaan kopen, immers een goede haan zorgt dat zijn kippen niets tekort komen.

Luchiano is de laatste tijd aan het jugglen. Structuur zit er niet in, maar vandaag leek hij ineens de slag te pakken te krijgen. "Nu moet je erbij tellen", adviseerde ik. "Een, twee, drie." Luchiano heeft echter zijn eigen methode. "Neen, ik zeg steeds documentatiecentrum." Ja, dat kan ook natuurlijk.

Ik bracht hier tegenin dat documentatiecentrum aanzienlijk ingewikkelder klinkt dan een, twee, drie. Het mocht niet baten. Zometeen gaat de haan met zijn kippen dominoën.

Posted by CasaSpider at 7:59 PM | Permalink | Comments (20)

Het is de stilte voor de storm. Tot de baby geboren wordt gebeuren hier (hopelijk) geen spectakulaire dingen.

Zondagmorgen leed Feyenoord zijn tweede opvolgende nederlaag tegen Ajax. Deze nederlagen had ik reeds voorspeld, toch moet het me van het hart dat Feyenoord gegroeid is dit jaar.

Waar men het vroeger gedurende hele periodes volledig liet afweten werd er in dit seizoen vrijwel steeds redelijk gevoetbald. Okay, de resultaten vielen evengoed tegen maar dat scharen we onder de term scorebord-journalistiek.

Lucy en ik reden in de ochtend wat rond op zoek naar een salon, een plek om haar haar te laten doen. Het rondrijden leverde niets op, alle salons waren dicht. Bij LA Curacao kochten we de spullen die zij nodig had. Samen met Sugey zou Lucy het zelf wel doen.

Vanaf een uur of half vier begon mijn belangrijkste taak als haan. Het aansporen van de dames om 16:25 gereed te zijn voor ons strandbezoek.

Een erg slechte haan ben ik niet want om 16:29 kwamen mijn kippen naar buiten gekakeld. Welk een geluk trouwens dat Lucy en Sugey geen Nederlands kunnen lezen.

De twee Happy Hours waren relaxed en gezellig. Tussendoor kon ik wat foto's nemen. Van Lucy, van Sugey en van een lachende Lucy en Sugey. Met twee leuke dames in huis is de noodzaak tot schrijven een stuk minder groot.

Of niet?

Posted by CasaSpider at 9:52 PM | Permalink | Comments (17)

Met Sugey in huis is het ineens een stuk drukker. Drukker maar ook leuker. Alles moet nog een beetje zijn of haar plaats vinden. Zaterdagmorgen gingen de twee dames op pad om damesdingen te kopen. Luchiano (8) en ik deden mannenzaken, we kochten een nieuwe cellular. Of mobieltje in goed Nederlands.

's Middags waren de dames bezig met Lucy's haar. Ik trainde wat met gewichten en jongleerballen. De jongleerballen beginnen het al enigszins te begeven in mijn handen. Van de groene bal is het velletje er half af.

In juli komt Remco Claassen weer naar Curacao, de man die mij heeft leren jongleren. Middels een email heb ik hem om nieuwe ballen gevraagd. Van zijn management consulente Sylvia kreeg ik een aardige mail terug dat hiervoor wordt gezorgd.

Het werd tijd ons gereed te maken voor het wekelijkse bezoek aan Pleincafé Wilhelmina. Terwijl ik naar Mooi Weer de Leeuw keek met als hoogtepunt de oude dame die werd verrast met een lied uit de musical Oklahoma, ging Luchiano (8) als eerste douchen. Lucy en Sugey volgden parallel, we hebben twee douches, zijn voorbeeld. Als laatste was ik aan de beurt.

Nu komt het vreemde. Tot op heden waren Luchiano en ik altijd het eerste klaar op een half uur gevolgd door Lucy. Aangezien de twee dames zich parallel aan het mooi maken waren dacht ik dat de totale vertraging zich zou beperken tot maximaal een half uur plus tien minuten.

Logisch gezien klopt dat ook wel, maar dan is er even geen rekening gehouden met de Wet van Vrouwen die zich Gelijktijdig Opmaken. Deze wet houdt in dat iedere vrouw die men toevoegt de totaaltijd logaritmisch verhoogt. Het geheel begon zodanig lang te duren dat ik voorstelde om maar vast op weg te gaan naar het strand, voor zondag. Maar om tien over zes kwamen beide dames eindelijk naar buiten.

Bij Pleincafé Wilhelmina waren Ino & Bente al aanwezig. Wij lieten een tafel aanschuiven en begonnen al snel te dominoën. Toen Lucy en Ino op vijf gewonnen partijen stonden arriveerde onze daghap. Helaas kan deze uitslag daarom niet in de boeken. Na Pleincafé reden we door naar Robbie's Lottery waar de dames gokten op de nummers van Wega di Number.

De trekking is zojuist voorbij, beiden hebben geen geluk in het spel. Lucy heeft nu regelmatig last van pijnscheuten, volgens Sugey duurt het nog maximaal twee dagen. De spanning neemt toe.

Posted by CasaSpider at 9:56 PM | Permalink | Comments (14)

De kip was op. Maar de koffie was met acht maatscheppen voor zes koppen minder waterig dan gisteren en smaakte Sugey een stuk beter. Wij zijn benieuwd hoe we slapen vannacht.

Posted by CasaSpider at 10:51 PM | Permalink | Comments (11)

Donderdag was een spannende dag voor ons. De dag dat Lucy's nicht Sugey vanuit Santo Domingo naar Curacao vertrok. Voorzien van een visum voor een maand en 500 US-dollars als bewijs dat zij op Curacao in haar onderhoud kan voorzien meldde zij zich op de luchthaven Las Americas van Santo Domingo.

's Middags had ik vrij genomen om een aantal dingen te regelen. Zoals de bibliotheekboeken terugbrengen die inmiddels twee weken over tijd waren. De boete viel alleszins mee, ANG 2.70 (€ 1.25) voor zes boeken.

Om half vijf kwamen we op Hato International Airport aan. We liepen het trapje op naar het terras waar men direct uitzicht heeft op de landingsbaan. Nog een tijdje is het zelfs mogelijk om de passagiers van en naar de vliegtuigen te zien lopen. Ergens in juli van dit jaar wordt de nieuwe luchthaven in gebruik genomen en hebben wij slurven. Jammer!

Om kwart voor vijf werd Lucy ongeduldig. "Ga jij eens kijken of het vliegtuig vertraging heeft." Ik liep naar beneden richting het Aeropostal-kantoor. "Heeft het vliegtuig uit Santo Domingo vertraging?", vroeg ik aan de drie dienstdoende dames. "Neen, het is net geland", antwoordden zij in koor. Het was een mooi koor.

Ik was net op tijd weer boven op het terras om het Aeropostal-toestel in onze richting te zien taxiën. Niet veel later kwamen de eerste passagiers naar buiten. Wij tuurden en tuurden. Nu herken ik nooit iemand en dus was al mijn hoop op Lucy gevestigd. Bijkomend probleem is dat vrouwen er iedere keer geheel anders uitzien.

"Ja, daar loopt ze", riep Lucy. Sugey heeft inmiddels sluik zwart haar waar dat in mijn herinnering nog licht krullend roodbruin was. Ook droeg zij een bril. Er werd wat heen en weer gezwaaid en daarna gingen wij naar beneden. In spanning afwachtend of Sugey door de douane en immigratie zou komen.

"Ja, daar komt ze", riep Lucy. Een paar seconden later konden wij Sugey begroeten. Het was haar eerste reis naar het buitenland en ook haar eerste per vliegtuig. Ze had doodsangsten uitgestaan en wilde gedurende de vlucht alleen maar land zien, geen zee. "En wat is Curacao klein", zei ze. Ja, de piloot moet op tijd in de remmen knijpen anders zit hij in Caracas, Venezuela.

Vreemd genoeg is haar bij immigratie geen strobreed in de weg gelegd. In Santo Domingo daarentegen wel. Een dame probeerde Sugey over te halen drie koffers voor haar mee te nemen. Wijselijk wimpelde zij dat verzoek af. Ook de douane aldaar deed moeilijk en wilde tussen neus en lippen geld zien. Zo gaat dat daar.

In de auto kletsten de dames aan een stuk door. Het natuurschoon van Curacao ging zo geheel aan Sugey voorbij, maar dat maken we later wel goed. Thuis gingen we eerst een hapje eten. De kip was iets te pittig voor onze gaste en de koffie iets te waterig. Morgen zal ik het beter doen.

Na het eten maakte Lucy een paar foto's van Sugey, voor de liefhebber. In de woonkamer, op een stoel, voor de auto, op de motorkap, en nog een keer en tenslotte leunend op de dominotafel.

Ons leven ziet er de komende maand heel anders uit. En nu is het tijd voor een lekker glas Brugal rum, vers uit Santo Domingo.

Posted by CasaSpider at 8:44 PM | Permalink | Comments (23)

Er kwam een mailtje binnen uit Doetinchem met globaal de volgende inhoud: "Deze kwam ik tegen on the net..... ik durf het bijna niet te vragen maar ben jij dit? :-) hihi"

Het was LogSpider-winnares Paola, alleen wat heeft dat hihi nu weer te betekenen. Toen ik de link opende en een grijze, ietwat duffe man ontwaarde die aan het jugglen was dacht ik even: "Hé, die lijkt inderdaad een beetje op mij."

Dat was echter maar heel even. Het betreft een optreden van comedian Chris Bliss wiens naam net als de mijne met een 'C' begint. Dat kan geen toeval zijn. Mijn advies: verspil geen tijd en bekijk nu de volledige 4 minuten en 27 seconden van deze movie.

Het prachtige Abbey Road van de Beatles is de perfecte muziek voor deze superbe performance van Chris Bliss. Zelden zoveel ophemelende bijvoegelijke naamwoorden in een zin gebruikt en zelden was het zo terecht. Volgens het interview dat hij aan SonnyRadio gaf is de muziekkeuze helemaal bij toeval tot stand gekomen.

Luchiano (8) vond het vooral knap van Chris Bliss dat hij de ballen van achter zijn rug kan gooien. "Kun jij dat ook, papa?" Ik antwoordde dat ik inderdaad in staat ben om de ballen ook van achter mijn rug te gooien. "Alleen kan ik ze dan niet opvangen." Desondanks is een carriere als comedian dichterbij dan een als professioneel juggler.

Dank je wel Paola voor deze magnifieke link. En nu snel de ballen bij elkaar graaien. Ik moet (heel veel) oefenen.

Posted by CasaSpider at 7:27 AM | Permalink | Comments (26)

In Venezuela waar sinds het tijdperk Hugo Chávez politiek op het scherpst van de snede wordt bedreven is men bij verkiezingen bevreesd voor fraude. Zowel Chavista's als tegenstanders, al dan niet gesteund door de USA, grijpen iedere mogelijkheid aan om de ander van malversaties te beschuldigen.

In de post Stemmen als het ertoe doet van 10 juni 2004 schreef ik het volgende naar aanleiding van een gesprek met enige Venezolaanse consultants:

"We hadden het ook over verkiezingen in Nederland. Hoe men daar het stemmen met de computer controleert op fraude. "Ach", zei ik, "dat gebeurt eigenlijk nauwelijks. We vertrouwen het wel". In Venezuela gaat straks voor het eerst gestemd worden met Touch-screens. De oppositie is bevreesd voor fraude, aangezien het bedrijf dat het systeem implementeert banden zou hebben met de regering."

Om het verloop van de verkiezingen te controleren werden in Venezuela waarnemers ingezet, die in de sfeer van wantrouwen op hun beurt ook weer gewantrouwd werden.

In Nederland zijn tot op heden geen onafhankelijke waarnemers nodig bij verkiezingen. Nu doet zich het vreemde feit voor dat binnen één politieke partij door één van de kandidaten voor het lijstrekkerschap om een waarnemer is gevraagd die toezicht houdt op de gang van zaken bij het stemmen.

Nota bene bij de misschien wel hechtste partij van Nederland, de VVD. "Vertrouwen is goed, controle is beter", aldus Rita Verdonk.

In wat voor gezin is deze arme vrouw opgegroeid, denken sommigen nu. Bij het trekken van de lootjes voor de Sinterklaassurprises in huize Verdonk waren ongetwijfeld minimaal twee waarnemers aanwezig. Vertrouwen tussen ouders, broers en zussen is leuk en aardig maar zonder waarnemers koopt men daar weinig voor.

Zo gek is die gedachte niet. Immers het huwelijk symboliseert vertrouwen in geïnstitutionaliseerde vorm. En toch zijn bij de voltrekking ervan meer waarnemers getuigen dan huwelijkspartners aanwezig.

Rita heeft gelijk: Vertrouwen is goed, controle is beter!

Posted by CasaSpider at 7:24 AM | Permalink | Comments (11)

Zondagmiddag om half vijf reden we naar het strand van Mambo Beach. Een ritje van ongeveer vier minuten dat onderbroken werd door een bezoek aan de warme bakker.

Lucy had ontzettende zin in pan dushi, letterlijk zoet brood. Ook kocht zij er een pindakoek. Erg lekker, maar je krijgt er wel diarree van.

Luchiano (8) en ik zwommen een flink eind, terwijl Lucy uitrustte op haar strandbedje. Het Happy Hour begon en Luchiano haalde zijn rode ballon tevoorschijn.

Het opblazen en weer leeg laten lopen van een ballon is vermaak voor ieder kind en is nog bijna gratis ook. Even later trok hij mijn t-shirt aan en stopte de ballon eronder. Wie heeft de grootste buik.

Om zes uur verkasten we naar het aanpalende Wet&Wild. Al snel verschenen Benno & Noëlle gevolgd door de Benino's. Vlak naast ons stonden twee politie-agenten. Behalve pistolen droegen ze een soort van zaklantaarns die ook wel op camera's leken. "Ze zijn ons aan het filmen", zei ik tegen Bente. Volgens haar waren het pepperspray-apparaten.

Ineens klonk er vlak achter mij, precies daar waar de agenten stonden, een luide knal. Snel draaide ik mij om en zag nog net hoe de agenten van schrik de lucht in waren gevlogen. Enigszins bedremmeld stond Luchiano erbij te kijken met in zijn handen de kapotte rode ballon. Net van tevoren zei Noëlle nog tegen Lucy dat die ballon zo wel zou knappen.

Ietwat bleek om de neus zochten de agenten een veiliger plekje op.

Posted by CasaSpider at 11:03 AM | Permalink | Comments (14)

"Ja lekker, rauwe bleekselderijstukjes met mierikswortelsaus", riepen Ino & Bente verrast uit. Of woorden van gelijke strekking. Nauwlettend hield ik het schaaltje met de rauwe bleekselderijstukjes in de gaten. Het aantal stukjes nam niet bijzonder snel af, het ging ongeveer in het tempo waarin Luchiano (8) normaliter zijn gewone eten opeet.

"Zal ik eens wat chips halen?", vroeg ik. "Och ja, chips is ook wel lekker", zei Ino nonchalant. Binnen vijf minuten waren de chips op en konden we aan het hoofdgerecht beginnen. Puur voor de volledigheid: gehaktballetjes met knoflook- dan wel Thai Chilli-saus, rode kool en aardappelpuree. "Da's lang geleden dat wij Hollands hebben gegeten", vonden de Benino's.

Na het ijs gingen we dominoën. Puur voor de volledigheid de eindstand van het eerste spel:

1. CasaSpider (7)
2. Ino (3)
3. Bente (1)
4. Lucy (0)

In het tweede spel stonden Ino en ik al snel weer op twee gewonnen partijen. Lucy won er ook één en alleen Bente bleef op nul staan. Tot overmaat van ramp kreeg zij de hik. Het is altijd een koddig gezicht om iemand te zien die de hik heeft. Alleen voor de hikkende zelf is het iets minder.

We haalden een glaasje water voor Bente. Nu heeft zij van Ino een trucje geleerd om van de hik af te komen. Het water dient namelijk op zijn kop gedronken te worden. Het is een beetje gek gezicht maar het helpt wel. Bente hikte niet meer.

Een onbedoeld neveneffect van het op zijn kop drinken was dat zij vanaf dat moment begon te winnen met dominoën. In de eindfase hadden Lucy, Bente en ik zes winstpartijen en Ino vijf. Met haar laatste steen, de 4-2, maakte Bente een eind aan deze ronde. Puur voor de volledigheid de eindstand van het tweede spel:

1. Bente (7)
2. Lucy (6)
3. CasaSpider (6)
4. Ino (5)

We borgen de dominostenen op en bespraken de belangrijke thema's van de wereld. Lucy had inmiddels wat last van haar achterste door het langdurig zitten op een harde stoel. Het valt ook niet mee met zo'n buik en een kind erin dat behoorlijk beweegt. Het is mooi om te zien hoe de voetjes en/of handjes van de baby soms door de buikwand heen lijken te komen. Nog een kleine drie weken...

Ino & Bente namen afscheid. Toen zij in de auto zaten kon ik mij met enige moeite beheersen om de resterende stukjes rauwe bleekselderij met mierikswortelsaus op te eten.

Posted by CasaSpider at 1:04 PM | Permalink | Comments (11)

Vanavond komen Ino & Bente aka de Benino's een hapje bij ons eten. Het Statief heeft er nu al zin in. Lucy kan redelijk goed koken, tenminste dat vind ik, en daarom neemt zij de Main Course voor haar rekening.

Ik doe voor- en nagerecht. Het nagerecht is ijs en als voorgerecht had ik eerst chips bedacht. Onbegrijpelijk dat koks altijd zolang over koken doen, mij kost het nooit meer dan enkele minuten.

Het nadeel van chips is echter dat ze (a) niet gezond zijn en (b) teveel vullen. De echte honger is wel weg na de chips.

Daarom heb ik deze keer voor iets geheel anders gekozen en wel Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus. Dit voorgerecht heeft louter voordelen, het is (a) supergezond en -lekker, geeft (b) niet zo'n vol gevoel in de maag en is (c) vrijwel even snel te bereiden als het opentrekken van een zak chips.

Rauwe Bleekselderijstukjes met Mierikswortelsaus, daar gaan wij vast nog meer van horen. Al klinkt het Duitse Meerrettich en het Engelse Horseradish net een stukje krachtiger.

Posted by CasaSpider at 6:17 PM | Permalink | Comments (13)

Het is donderdagavond, Witte Donderdag om precies te zijn, en het regent. "De hemel huilt", zei ik tegen niemand in het bijzonder, "vanwege het Laatste Avondmaal".

Door het long weekend verkeren veel mensen vandaag in de veronderstelling dat het vrijdag is. Plotseling realiseerde ik me dat het vandaag niet vrijdag maar donderdag is en corrigeerde snel: "O neen, het is Witte Donderdag dus niet het Laatste Avondmaal."

Maar wat gebeurde er dan op Witte Donderdag? Zowel Lucy als Luchiano (8) stellen dat het Laatste Avondmaal juist op Witte Donderdag plaatsvond. "Ja papa, want anders zou Stille Zaterdag op zondag vallen", beweerde de kleine man eigenwijs. Ja zeg, wie is er hier jarenlang misdienaar en acoliet geweest?

Google geeft het antwoord:

"Witte Donderdag is de donderdag voor Pasen. Herdacht wordt het Laatste Avondmaal, dat Jezus aan de vooravond van zijn kruisdood met zijn leerlingen heeft gevierd. Tijdens het Laatste Avondmaal heeft Jezus de Eucharistie en het Priesterschap ingesteld." (Bron)

"Aha, nu geloof je ons wel?", zei Lucy quasi beledigd. Gelukkig vinden wij allebei Thomas nog niet zo'n domme apostel. Qua bijbelkennis komt mij in ons gezin slechts de bronzen medaille toe.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (14)

Dinsdagavond was Opsporing Verzocht te zien op BVN, compleet met ondertitels in het Papiaments. Dat laatste was geen toeval, het ging namelijk om de zaak Natalee Holloway.

Natalee Holloway is in de ochtend van maandag 30 mei 2005 ergens op Aruba verdwenen. Twee keer eerder is op het CasaLog over deze tragische gebeurtenis bericht (1, 2).

Het programma Opsporing Verzocht heeft de al bijna één jaar oude verdwijningszaak met behulp van acteurs proberen te reconstrueren. Dit gebeurde op enigszins overdreven wijze, met name in de scenes waar Natalee contact zoekt met hoofdverdachte #1, Joran van der Sloot (06.08.1987).

Joran is de zoon van de Nederlander Paul van der Sloot die vorig jaar nog rechter in opleiding was op Aruba. Joran is een echte blanke jongen, op deze foto staat hij temidden van medeverdachten Satish en Deepak Kalpoe.

Waarom expliciet vermelden dat Joran een echte blanke jongen is? In de aflevering van Opsporing Verzocht wordt hij gespeeld door een lichtgekleurde acteur.

Dat viel ook mij meteen op toen ik naar de uitzending keek. "Een echte player", dacht ik bij mijzelf. Ze moesten natuurlijk iemand vinden die overtuigend kon spelen dat hij de weg wist in casino's en nightclubs. Dat deed deze acteur niet onverdienstelijk.

De volgende dag bleek er een heuse rel te zijn ontstaan om de bruine Joran van der Sloot. Gevolmachtigd minister van de Nederlandse Antillen Paul Comenencia is boos. Hij heeft de stellige indruk dat de programmamakers bewust voor een gekleurde Joran hebben gekozen om het beeld van de stereotype crimineel in Nederland te benadrukken.

Nu ben ik enigszins bevooroordeeld jegens Paul Comenencia. De man heeft al een aantal mogelijkheden om zich terecht kwaad te maken laten lopen, bijvoorbeeld toen Ayaan Hirsi Ali een van slechte feitenkennis getuigende column over de Antillen schreef. En nu ineens zo boos zijn vanwege het kleurtje van Joran van der Sloot?

De reactie van het Openbaar Ministerie te Aruba is grappig. Daar beweert men glashard dat de acteur die de rol van Joran vertolkte heel licht van kleur is en derhalve naar Arubaanse maatstaven dus gewoon blank.

Vreemder dan de kleurendiscussie is het moment dat Opsporing Verzocht heeft uitgekozen. Bijna een jaar na dato. Gezien de acties die reeds zijn ondernomen op Aruba is dit mosterd na de maaltijd.

Posted by CasaSpider at 10:30 PM | Permalink | Comments (18)

Bij het programma Herexamen dat nu bezig is tussen de hockey-vrouwen en de misdaad-auteurs kwam een microscoop ter sprake.

CasaSpider: "Hoe heet zo'n ding ook alweer, waar je kleine dingen mee kunt bekijken?"
Lucy: "Een microscoop."
CasaSpider: "O ja. En hoe heet zo'n ding ook alweer, waarmee de dokter naar je hart luistert?"
Lucy: "Een stethoscoop."
CasaSpider: "O ja. En hoe heet zo'n ding ook alweer, waarmee je naar de sterren kunt kijken?"
Lucy: "Een telescoop."
CasaSpider: "O ja. En hoe heet zo'n ding ook alweer, waarmee je door de muur kunt kijken?"
Lucy: "Huh? Een röntgenapparaat?"
CasaSpider: "Neen, een raam."

Lucy schuddebuikte.

Posted by CasaSpider at 9:40 PM | Permalink | Comments (19)

Sinds ongeveer mijn elfde levensjaar draag ik een bril. Op het moment dat de GGD-arts de op zich trieste mededeling aangaande mijn bijziendheid deed leidde dat bij mij tot inwendig gejuich. Het zien van personen die een bril dragen is voor sommige mensen bijzonder opwindend.

De laatste tijd ben ik weer lekker aan het jongleren. Het ziet er nog steeds niet uit, maar is inmiddels wel uitgegroeid tot een geheel eigen stijl die het beste gekenmerkt wordt als Panic Juggling. Laatst heb ik zelfs de bij de jongleerset behorende handleiding doorgelezen. Het volgende citaat is erg typerend:

"Most things that appear to be difficult turn out to be difficult: like playing the piano for example. Juggling appears to be much more difficult than it really is, so it's one of those rare activities." John Cassidy (Mr. Klutz)

Miniquizvraag: wat voor of those rare activities zijn er nog meer? En wie in vredesnaam is Mr. Klutz.

Afgelopen zaterdag werd ik 's morgens (gelukkig) wakker. Mijn eerste handeling is het blindelings naar mijn bril tasten. "Hmm... hij is een beetje vies", dacht ik bij mijzelf. Maar het was veel erger, er bleek 's nachts spontaan een barst in het linkerglas te zijn ontstaan.

's Middags gingen we naar Pearle om een nieuw linkerglas te bestellen alsmede een reservebril. Met de bril die ik nu noodgedwongen draag is van dichtbij kijken heel moeilijk. Het jongleren gaat daarentegen voortreffelijk. Er zit een nieuwe CasaMovie aan te komen, dat voel ik aan mijn water. De titel is reeds bekend.

De geboorte van een nieuwe fetish?

Posted by CasaSpider at 9:05 PM | Permalink | Comments (17)

Lucy is bij ons de Chef Onderhandelen en Afdingen (COA). Om te voorkomen dat wij meer moeten betalen dan er op het prijskaartje staat kan ik beter mijn mond houden.

We waren bij LA Curacao waar we de kribbe voor de baby wilden kopen. Tevens hadden we een stroller met een soort van Maxi Cosi en base voor in de auto op het oog. In gewone mensentaal: een ding dat men in de auto kan vastzetten en waarop een reiswieg geklikt kan worden die ook weer past op de kinderwagen. Nooit gedacht dat ik daar nog eens verstand van zou krijgen.

LA Curacao is een hele grote zaak met Hindoe's als eigenaren. Heel veel zaken op Curacao zijn in handen van Hindoe's. LA Curacao heeft hier minimaal drie grote vestigingen alsmede een speciaal filiaal voor babyspullen. Grootste voordeel van de Hindoe-winkels zijn het uitgebreide assortiment en vooral de lage prijzen.

Op Curacao kennen wij een zogenaamde omzetbelasting (OB) van 5% die op ieder artikel en iedere dienst van kracht is. Als er op een prijskaartje 999 gulden staat betaalt men bij de kassa 1050 gulden.

Met het bedje en de stroller zaten we ruim boven de 1000 gulden. De Hindoe-verkoper beloofde een bon preis ofwel goede prijs te maken. Eerder had hij al beloofd geen OB te berekenen. Wij waren benieuwd hoeveel er verder nog van de prijs af ging.

Voor het bepalen van een bon preis hanteren alle Hindoe's ter wereld okay op Curacao precies dezelfde methode. Er moet welhaast een Bon Preis Calculatie Universiteit bestaan, ergens in Bombay Mumbai. Het gaat zo. De verkoper tovert een grote calculator ergens vandaan, begint de prijzen van de gewenste artikelen in te toetsen en voegt daar de OB aan toe. Vervolgens wordt er in razend tempo een formule op dit bedrag losgelaten waarna de eindsom in grote cijfers aan de client wordt getoond.

Het duurt meestal even voordat de client de Hans Kazan-achtige act heeft verwerkt en erachter komt dat de totale korting nog geen vier gulden bedraagt. Wel, in ons geval 19 gulden. Lucy begon te lachen: "Neen, dat is geen bon preis!" Na heel lang heen en weer praten waren wij bereid 1260 gulden te betalen terwijl de verkoper niet lager wilde gaan dan 1275.

Op dat moment spelen zich vreemde en irrationele processen af die vooral met gunnen te maken hebben. Immers, wat is nu 15 gulden op zo'n bedrag? Ik ben het type dat in zo'n geval toegeeft, gewoon omdat ik geen zin heb naar een andere winkel te gaan en het hele circus opnieuw te beginnen. Lucy is heel anders. "We kopen alleen het bed", besloot zij.

Echt blij was de verkoper niet, maar hij verborg dat op professionele wijze achter een glimlach. Bovendien droeg hij een snor. Wij reden door naar Highlights in Salinja. Daar kopen we vaak speelgoed en kado's voor Luchiano (8). De mensen van Highlights kennen ons en ze hebben een redelijk grote baby-afdeling.

Binnen een half uur kochten we er dezelfde stroller die we bij LA Curacao hadden gezien, alsmede een set om het bedje op te tuigen. Lucy deed de onderhandelingen en bedong na even praten een uitstekende prijs.

Er kwam geen calculator aan te pas.

Posted by CasaSpider at 10:10 AM | Permalink | Comments (21)

Vroeger in de goede oude tijd was vliegen tussen Curacao en de Dominicaanse Republiek niet duur. Een ticket kostte tussen de 350 en 450 gulden, ongeveer € 180. Twee jaar geleden vlogen we nog met ons drieën voor 1100 gulden ofwel € 500. In die tijd werd de vliegverbinding onderhouden door twee luchtvaartmaatschappijen. De Antilliaanse ALM die later overging in DCA en het Venezolaanse Aeropostal.

Mijn eerste reizen naar Santo Domingo maakte ik met de ALM. Dat hield op toen een ALM-toestel eens zonder mij vertrok vanuit Santo Domingo. Dat ging zo. Na het inchecken waren Lucy en ik in de hal van de luchthaven afscheid van elkaar aan het nemen. Precies op tijd rende ik door de douane naar de gate waar mijn vliegtuig stond. De slurf stond er wel, maar daarnaast gaapte een groot gat. "Waar is mijn vliegtuig", schreeuwde ik tegen diverse personeelsleden. Wijzend op de startbaan antwoordde iemand: "Kijk, daar gaatie net!"

Drie minuten te vroeg.

Woedend over zoveel onrecht beende ik naar het ALM-kantoor. De weg terug door douane en andere controles viel nog niet mee. Bij de ALM meldden ze doodleuk dat ze mijn naam hadden omgeroepen. Jammer genoeg had ik alleen handbagage en dus geen koffer in het vliegtuig. In dat geval waren ze namelijk niet zonder mij vertrokken.

Uiteindelijk belde ik Lucy dat ze weer naar het vliegveld mocht komen. Wij plakten er een avond Santo Domingo aan vast en dat was achteraf eigenlijk eerder een kado dan een straf. Maar dat zei ik natuurlijk niet tegen de ALM. Vanaf dat moment werd er alleen nog maar met Aeropostal gevlogen.

Het is de bedoeling dat Lucy's nicht Sugey spreek uit Soehei op donderdag 20 april naar Curacao vliegt. Het visum is binnen, maar het ticket moest nog gekocht worden. De prijzen vielen ons nogal tegen. Waar men vanuit Curacao naar Santo Domingo ongeveer 550 gulden (€ 250) betaalt rekende men voor de omgekeerde route eerst 650 en later zelfs 734 gulden (€ 330).

Een alternatief was Surinam Airways. Deze maatschappij vliegt sinds 4 april op de route Curacao - Santo Domingo. In de krant stonden stuntprijzen van 400 gulden (€ 180). Lucy liet Sugey in Santo Domingo naar de prijs informeren. Tot onze onthutsing kost een ticket daar niet minder dan 900 gulden (€ 410).

Donderdagmiddag was ik vrij en reden we naar Hato International Airport. Eerst informeerden we bij Surinam Airways. Deze maatschappij is duidelijk nog niet helemaal ingericht om op Curacao een ticket te kunnen kopen voor iemand in Santo Domingo. Er werd gesproken over een telex. Ook het berekenen van de prijs ging nogal haperend. Het gebeurde met een calculator. Een jaarticket vanaf Santo Domingo kost inderdaad meer dan 900 gulden.

Wij liepen door naar Aeropostal. Telefonisch hadden de Venezolaanse dames doorgegeven dat een ticket 734 gulden kost. We besloten er een te kopen. Heel vreemd, maar toen de dame de gegevens van Sugey in de computer intoetste bleek de prijs ineens 808 gulden (€ 370) te bedragen. Lucy ontplofte bijna. En terecht, want het is niet de eerste keer dat Aeropostal zoiets flikt.

We besloten het ticket toch maar te kopen. Of men nu één, twee of drie ribben uit zijn lijf mist maakt ook niet veel meer uit. Daarom reden we door naar LA Curacao. Daarover later meer.

Posted by CasaSpider at 8:03 PM | Permalink | Comments (18)

Een man die in onze kamer bij een collega op bezoek was had even niets te doen. Hij kwam naar mij toe slenteren en vroeg wat over de sprinklers die boven onze hoofden hangen: "Zit daar gas in?" Ik antwoordde dat ik er geen verstand van heb, maar hoop dat er water uitkomt.

De vraag bleek geen echte vraag. "Ja nee, ik heb namelijk jaren bij de brandweer gezeten en je hebt dus drie systemen. Een met kaarsvet dat bij 70 graden smelt blablablablablablabla gas blablablablablabla en een electronisch systeem." Ik was niet in mijn beleefdste bui en draaide mijn hoofd naar het computerscherm.

De man ondernam een tweede poging: "Hebben jullie gisteren last gehad van een stroomstoring?" Netjes antwoordde ik van niet. "Ja nee, want bij de berg zijn gisteren twee stroomkabels doorgesneden. Maar Aqualectra ontdekt dat tegenwoordig onmiddellijk, want alle kabels zijn met een spoel omwikkeld. Zolang er blablablablablabla maar bij een breuk blablablabla direct een signaal naar het panel."

"Dat is ook handig tegen koperdieven", ontglipte mij per ongeluk.
- "Blablablablablablablablablabla..."

Een paar minuten later vond hij een ander slachtoffer.

Posted by CasaSpider at 12:01 PM | Permalink | Comments (25)

Over ruim een uur begint de zoveelste aflevering van de Braziliaanse, Spaans nagesynchroniseerde soap-serie Chocolate con Pimienta. Chocolate betekent chocola en pimienta peper. Een merkwaardige combinatie, maar Lucy en ik zijn fan.

Het is het verhaal over een chocoladefabriek in het Braziliaanse dorpje Ventura en speelt in de jaren '20 van de vorige eeuw. Over het algemeen ben ik niet dol op films uit die tijd vanwege de nogal truttige kleding die de dames dragen. De karakters van de dorpsbewoners zijn echter op aardige wijze uitgediept en zorgen ervoor dat wij meeleven. Iedere avond weer.

Het leukste vindt Lucy de figuur Vivaldo Albuquerque. Hij is burgemeester van Ventura en ongelukkig getrouwd met Barbara. Tijdens een feestje leert hij de jonge Marcia kennen die een schoonheidssalon heeft. Ze flirten en Vivaldo gebruikt als aanknopingspunt zijn ingegroeide teennagel.

Okay, in het Nederlands klinkt dat niet bijster romantisch, ingegroeide teennagel. Dan doet het Spaanse uña enterrada toch heel wat zinnelijker aan. Uiteindelijk spreken ze af dat Marcia Vivaldo in zijn kantoor bezoekt. Daar friemelt zij aan zijn teen.

In de weken erna volgen vele afspraakjes waarbij Vivaldo's uña enterrada centraal staat. Zijn vrouw Barbara zit thuis en vermoedt het een en ander, hetgeen tot enkele schandalen leidt in het hotel waar Vivaldo en Marcia met de ingegroeide teennagel in de weer zijn.

Tussendoor flirt levensgenieter Vivaldo met diverse andere vrouwen. Waarom schrijf ik dit allemaal? Lucy vindt dat Vivaldo en ik sprekend op elkaar lijken! Qua uiterlijk, qua bewegingen en qua manier van doen. Zij is ervan overtuigd dat de acteur Fúlvio Stefanini wel mijn echte vader moet zijn.

Op zich doet haar theorie mij niet zoveel, vervelend is alleen dat iedere keer als Vivaldo een scheve schaats rijdt ik daar nu op aangekeken word. Wel de lasten, niet de lusten.

Vivaldo's vrouw Barbara is er op dit moment overigens vandoor met een rondtrekkend circus, ze is verliefd geworden op een trapeze-artiest. Gelukkig is dat niets voor Lucy.

Posted by CasaSpider at 9:23 PM | Permalink | Comments (19)

Toen de Marnix-school in zicht kwam schrok ik. Bijna vergeten, maandag leesmoederdag. Donderdag ook trouwens. De functie van leesmoeder is goed voor de contacten met de kinderen. Bij het wachten op de eerste bel hangen ze om me heen en kletsen me de oren van de kop.

Het eerste onderdeel is het doornemen van twee pagina's woordenlijst. Hierbij gaat het zowel om uitspraak als betekenis. Een van de woorden die we tegenkwamen was gravin. Ik vroeg aan de groep wie er wist wat een gravin is. Iemand zei: "Ja ik! Dat is een vrouw die graaft."

Leuk bedacht, maar ik rekende het niet goed. Het valt niet mee om uit te leggen wat een gravin is. Ik begon over vroeger, de tijden van koningen, graven en baronnen. "Dat waren hele hoge mensen", verduidelijkte ik. Alizah keek mij niet begrijpend aan en zei: "Is zijn been zo lang?" De woorden hoog en groot worden op Curacao nog wel eens verwisseld.

Dom is Alizah bepaald niet. Even later hadden we het over Columbus, een mooie aanleiding om het verhaal van Het ei van Columbus te vertellen. Columbus zat met een aantal mannen aan een grote tafel en hield een hardgekookt ei in zijn hand. De vraag was hoe men dat ei op de tafel kon laten staan. Alle mannen probeerden het, geen van hen slaagde.

Net toen ik de ademloos luisterende kinderen wilde vertellen hoe Columbus dit schijnbaar complexe probleem oploste zei Alizah: "Je zet het gewoon hard op tafel, dan blijft het wel staan."

Het is jammer dat alle continenten al zijn ontdekt, anders had Alizah dat over een paar jaar mooi kunnen doen.

Posted by CasaSpider at 1:27 PM | Permalink | Comments (18)

Tijdens de Franse les vele jaren geleden op het Hertog Jan College te Valkenswaard las ik het volgende verhaal. Het speelt zich af op een groot plein ergens in Arabie. Een Arabier zit op de grond en doet interessant door voorbijgangers op de mouw te spelden dat er aan de andere kant van het plein gratis eten te verkrijgen is. Na een paar uur denkt hij bij zichzelf: "Gratis eten aan de overkant van het plein? Wat doe ik nog hier, daar moet ik zijn!"

Nou ja, ongeveer zo was het toch. Zaterdagmiddag om vier uur zat ik voor de buis, de Spaanse klassieker Barcelona-Real Madrid stond op het punt te beginnen. Binnen tien minuten eiste Mark van Bommel een hoofdrol voor zich op. Twee grote kansen, een uitgelokte vrije trap en even later versierde hij met een Schwalbe een penalty die door Ronaldinho werd verzilverd. Verdediger Roberto Carlos kreeg geel en mocht even later na een tweede exemplaar vertrekken.

Nu ben ik een Barcelona-fan, tenminste zolang Van Gaal er niet aan het roer staat, en een Madrid-hater. In voetbal en liefde zijn nuances uit den boze. Ik had een nare smaak in mijn mond door de onverdiende penalty. Op de keper beschouwd was niet Van Bommel de schuldige, maar de scheidsrechter. Die had de gele kaart van Roberto Carlos aan hem moeten geven.

Zo wilde ik niet winnen. Gelukkig maakte Ronaldo aan het einde van de eerste helft een weergaloos doelpunt en stond het terecht 1-1. Met een schone lei werd aan de tweede helft begonnen en kon ik weer voluit achter Barcelona staan, helemaal toen Van Bommel gewisseld werd.

De voetbalwedstrijd leidde mijn aandacht een beetje af van de opkomende spanning met betrekking tot mijn televisie-optreden later die dag. O ja, 's morgens was ik mijn tanden aan het poetsen. Ineens hoorde ik Lucy. "CasaSpider, waar ben je", kreunde ze. Ik draaide me om en zag haar naar het bed strompelen, haar buik vasthoudend. "Ik geloof dat de baby eraan komt", hijgde ze.

"Och nee toch!", dacht ik bij mijzelf en liep snel naar haar toe. "1 April!", zei Lucy lachend. Ik was erin getuind. Mocht de baby zich later die dag werkelijk aandienen had ik het niet meer geloofd.

Na de wedstrijd, het was inmiddels zes uur, vertrokken wij naar Pleincafé Wilhelmina. Bij het eerste glas Duvel dacht ik aan Lupe Reyes. Was het geen tijd om mij richting de TeleCuracao-studio te begeven? Een glas Duvel later voelde ik mij als een Arabier die aan de ene kant van het plein zit.

Onze wekelijkse domino-wedstrijd eindigde net als Barcelona-Real Madrid in 1-1. In plaats van naar de andere kant van het plein zijn we naar huis gereden. Er stonden garnalen op het menu.

Posted by CasaSpider at 10:39 AM | Permalink | Comments (19)

Een van de leuke dingen van Curacao is de kans om er lokaal prominente personen tegen te komen. Een minister in de supermarkt, een Miss Universe aan het strand, een televisiepersoonlijkheid op het terras, het gebeurt hier bijna dagelijks.

Laatst ontving ik een email van TeleCuracao, onze nationale televisiezender. Een van hun sterren is Lupe Reyes, een vrouw die controversiele programma's maakt. Zo behandelde zij afgelopen jaar in haar talk-show het thema wat Latijns-Amerikaanse vrouwen meer hebben dan hun sexe-genoten uit Curacao. Het ging er heftig aan toe in de uitzending die achteraf zelfs als schandalig werd betiteld. Maar iedereen wilde het zien.

Wat blijkt, deze Lupe Reyes heeft het CasaLog ontdekt. In eerste aanleg door het artikel Aast Venezuela op de Antillen? hetgeen niet verwonderlijk is, immers Lupe is zelf afkomstig uit Venezuela.

Op dit moment is men op Curacao nogal verontwaardigd over de reacties van Telegraaf-lezers omtrent deze kwestie. Veel Nedelanders zijn voorstander om de Antillen gratis en voor niets aan Hugo Chávez af te staan, dan is men er maar vanaf. In mijn post citeer ik reacties naar aanleiding van een soortgelijk artikel op het weblog GeenStijl.

In haar email schrijft Lupe Reyes dat ze mijn weblog bijzonder interessant vindt en mij daar graag eens over wil spreken. Dat is inmiddels gebeurd en het klikte verrassend goed tussen ons. We hebben het over van alles en nog wat gehad en er was bepaald sprake van chemie.

Als gevolg hiervan heeft Lupe mij uitgenodigd om zaterdagavond in haar programma De Frente ku Lupe als gast te verschijnen. De uitzending gaat over de mogelijke plannen van Venezuela om de ABC-eilanden in te lijven en dan met name over de hierboven genoemde reacties in Nederland.

Het wekelijkse uitje naar Pleincafé Wilhelmina moet er voor wijken en Lucy zei al dat ze me goed in de gaten houdt. Het programma duurt tot 22:15 en zij verwacht me om 22:30 thuis, niet wetende dat televisiesterren na afloop van een talk-show nog uren doorborrelen. We zien wel hoe het loopt.

Vanavond op televisie, van 21:15 tot 22:15 CasaSpider in De Frente ku Lupe.

Posted by CasaSpider at 7:50 AM | Permalink | Comments (20)