Main

May 7, 2006

5 Mei 2005: De Bevalling

Voor de ware liefhebber is hier het verslag van de bevalling van Diana op 5 mei 2006. Het is een lang verslag, maar het was ook een lange dag. Wellicht komt het ooit nog eens van pas als Lucy over een derde kind gaat denken. Dat laatste is uiteraard grappig bedoeld.

Vrijdag 5 mei 2006

11:13
Ik sta buiten bij UTS te praten met Yohanna en Ino. De telefoon gaat en het is Lucy. "CasaSpider, de vliezen zijn gebroken... er komt allemaal water en een beetje bloed uit. We moeten naar het ziekenhuis."
CasaSpider: "Ik kom eraan."

11:39
De auto heb ik op een directieplaats van het Sehos ziekenhuis geparkeerd. Ik ren naar binnen met de envelop die al wekenlang in de babytas klaarligt. De baliemedewerkster is met iemand anders bezig. Normaliter ben ik bijzonder beleefd maar in dit geval roep ik: "Mijn vrouw krijgt een baby, waar moet ik zijn?" De baliemedewerkster glimlacht en wijst op een deur. Even later is de inschrijving geregeld en wachten we op een rolstoel. Buiten krijg ik een andere parkeerplaats toegewezen, nog dichter bij de ingang.

11:46
De rolstoel arriveert.

11:56
Op afdeling A2 krijgen wij kamer K37 toegewezen. Het is een kamer met twee bedden, maar het tussenscherm ontbreekt.

12:02
We zijn verhuisd naar kamer K36 waar wel een tussenscherm aanwezig is. Het andere bed is leeg. Een paar verpleegsters sluiten een apparaat aan op Lucy's buik om de hartslag en de intensiteit van de ween te meten. Een vragenlijst moet worden ingevuld. Dit geschiedt door een stagiaire. Meest vreemde vraag van de lijst: "Waarom bent u hier?"

12:35
We zijn helemaal alleen in kamer K36. Een beetje rare situatie, tenminste voor mij. Ik heb geen idee wanneer het gaat beginnen, weet ook niet of het gevaarlijk voor de baby is dat Lucy's vliezen al een tijdje zijn gebroken.

13:00
Er komt eindelijk een zuster kijken. Zij deelt ons mede dat onze gynaecoloog dr. Henriquez via een sms op de hoogte is gebracht, maar dat hij op dit moment aan het opereren is. Ik vraag of er in dat geval een andere dokter kan komen kijken. De ween worden heftiger en regelmatiger.

13:44
Eindelijk verschijnt een assistent-dokter. Zij meet 3 centimeter ontsluiting. Voor de tweede keer wordt bloed afgetapt.

13:56
We wachten op dr. Henriquez. Tot 14:00 uur is er een verpleger aanwezig, maar dan gaat deze weg.

14:36
Ik constateer dat Lucy aardig wat bloed heeft verloren en haal er een verpleegster bij. Een minuut later krijgt zij een heftige wee.

14:44
Lucy's bed wordt naar de verloskamer gereden. De assistent-dokter meet wederom de ontsluiting. Deze bedraagt nu 5 centimeter. "Ze is nog niet klaar" en "Ze mag niet persen" zegt de assistent-dokter en verlaat de verloskamer.

15:10
Wat een opluchting, dr. Henriquez verschijnt. Hij heeft een drukke dag met diverse operaties. Omdat Lucy zoveel pijn heeft en de ontsluiting pas halverwege is suggereert hij een ruggeprik. Een kwestie van een half uurtje volgens hem. Wij gaan accoord.

15:27
Een infuus wordt aangebracht.

15:37
Lucy geeft voor de tweede keer over van de pijn. Omdat de operatiezuster bezig is moeten we even wachten met de ruggeprik.

16:02
Twee verpleegsters maken Lucy gereed om naar de operatiezaal te gaan. Hiervoor wordt een katheter ingebracht. Dit gebeurt kennelijk ietwat hardhandig want het doet Lucy veel pijn. Zij grijpt in haar ogen een ijzeren handvat beet en knijpt erin, maar het is de onderarm van een verpleegster. Aangezien Lucy lange nagels heeft is dat nogal pijnlijk. De verpleegster is gepikeerd. Het bed wordt een verdieping hoger gebracht en bij de Operatiekamer neem ik afscheid van Lucy. Dat is geen gemakkelijk moment, want zij heeft enorm veel pijn en moet de ruggeprik nog ondergaan.

Een kleine anekdote als wij bij de Operatiekamer aankomen.
OK-medewerkster: "Waarvoor komt u?"
Verpleegster: "A2."
OK-medewerkster: "Ja, maar waarvoor?"
Verpleegster: "Ruggeprik mevrouw Spider."
Ok-medewerkster: "Daar is hier niets van bekend."

Dat geeft niet echt vertrouwen.

Continue reading "5 Mei 2005: De Bevalling" »

Nog geen dag oud

Zondagmorgen gaan wij Lucy en Diana ophalen uit het ziekenhuis. De zaterdag brachten zij in het Sehos ziekenhuis door. Lucy heeft nog tamelijk veel last van het inknippen. Een compleet verslag, voor de ware liefhebber, van de dag van de bevalling volgt later.

Zaterdag zijn Sugey, Luchiano (8) en ik twee keer bij Lucy en Diana op bezoek geweest. Uiteraard zijn er een paar foto's gemaakt. Deze zijn van ongeveer 12 uur 's middags. Diana is dan ongeveer 14 uur oud.

  • Diana temidden van Lucy, Luchiano (8) en Sugey
  • Een echte prinses...
  • Sugey houdt Diana vast, Lucy lacht op de achtergrond
  • Luchiano (8) heeft een kadootje voor Lucy gemaakt

Om half zes startte het tweede bezoekuur. Diana is hier ongeveer 20 uur oud.

  • CasaSpider nog wat onwennig met Diana en Luchiano (8) maar wel bijzonder trots
  • Een stralende Diana, hier 20 uur oud

Tot verdriet van velen staan de Curacaose politiek en de sport (baseball!) voorlopig even in de schaduw van ons kleine prinsesje. Het is niet anders, maar dat wordt ooit vast weer gecompenseerd. Vreest dus niet.

Tot slot willen Lucy en ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de lawine van geweldige reacties op de geboorte van Diana.

May 6, 2006

Ongelofelijk

Miljarden mensen hebben het kunstje al eens gedaan, maar iedere keer opnieuw is het evenzo ongelofelijk. Diana is haar naam en zij is een geschenk. Maar wel een waarvoor wij en natuurlijk met name Lucy zich door een soort van Matrix-film heen heeft moeten vechten.

Poll December 2005

(klik voor groter)

CasaSpider feliciteert zijn Lucy met de enorme inspanning die zij heeft geleverd. Toen zij dacht dat haar reserves uitgeput waren kwam eindelijk het hoofdje naar buiten. We waren vanaf 11:40 in het ziekenhuis en op 5 mei 2006 om 21:57 werd Diana geboren. Zij weegt 3280 gram en is 50 centimeter lang.

Toen ik tegen twaalf uur 's nachts thuiskwam wachtten Sugey en Luchiano (8) mij blij en opgelucht op. U kunt stoppen met F5'en. Later meer.

May 5, 2006

Bevrijding op Bevrijdingsdag?

Neen mensen, still didn't strike oil. Is dat eigenlijk goed Engels? Misschien gebeurt het vandaag, op de uitgerekende dag met de toepasselijke naam. Lucy zit op haar gemakje televisie te kijken en voert (!) Luchiano (8).

De dag van gisteren. Van half acht tot half tien zat ik met Sugey bij Immigratie om haar paspoort op te halen. Dat is altijd een enigszins spannende gebeurtenis. Kan men het paspoort wel vinden. Gelukkig was dit het geval.

Om 11:50 hadden we een afspraak bij gynaecoloog Henriquez. Positie en hartslag van de baby werden gecontroleerd en vervolgens bespraken we enige scenario's. Op woensdag 10 mei hebben we indien nodig wederom een afspraak, wellicht de laatste.

's Middags reed ik naar het Kabinet van de Gezaghebber om een maand verlenging te vragen voor Sugey. Van tevoren had ik de situatie helemaal uitgelegd en men vertelde mij dat ik een brief met uitleg en een verklaring van de gynaecoloog als bewijs dat Lucy inderdaad bijna aan het bevallen is mee moest nemen.

De dame bij de receptie was allervriendelijkst, nam de papieren in ontvangst en maakte een copie van paspoort en ticket. "Wij bellen u zodra we de beslissing weten", zei ze. Ik reed naar huis hetgeen ongeveer vijf minuten kost en ging op het toilet zitten. Mijn telefoon rinkelde. Het was het Kabinet van de Gezaghebber. "Uw aanvraag is afgewezen."

Nu kan een aanvraag best worden afgewezen, zelfs de mijne. Maar na uitgebreid telefonisch contact, het schrijven van een brief en het ophalen van een verklaring van de gynaecoloog bevreemdt het mij toch ietwat dat men vervolgens onmiddellijk weet te vertellen dat de aanvraag is afgewezen.

We dronken een paar koude biertjes en keken nogmaals naar Scary Movie 3. Ik dacht na over mijn zus Pascale's theorie betreffende zwangerschapsstress en het nivo van films die men dan wil zien.

May 3, 2006

Voor alle F5'ers

Geen nieuws van het babyfront. Veel valt er niet te melden, maar om te voorkomen dat mensen de hele nacht doorblijven F5'en hier het bericht dat het nog niet echt rommelt in Lucy's buik.

Het was derhalve een rustig dagje. Om 13:00 uur begon FC Groningen-Ajax op ESPN. Door mijn jarenlange ervaring weet ik inmiddels hoe dit soort wedstrijden afloopt, immers Ajax zijn de Duitsers van de Eredivisie. Toch liet ik mij even verleiden bij een 2-0 stand in Gronings voordeel na een minuut of 65. Uit nationaal belang is het wellicht beter dat Ajax de voorrondes voor de Champions League ingaat.

Bij videotheek Movietime haalden we twee films, Scary Movie 3 en Big Momma's House 1. Om het gevoel voor humor van de baby te testen. Terwijl we naar Scary Movie keken kwam Meubleria La Belleza de door ons bestelde commode afleveren. Tot mijn verbazing was het een bouwpakket.

"Ik dacht dat hij kant en klaar geleverd werd", zei ik lichtelijk teleurgesteld tegen de twee mannen. "Wij zetten hem nu in elkaar", antwoordden zij tot mijn opluchting. Door Scary Movie 3 heen hoorden wij geboor, geklop en nog andere geluiden. Het paste wonderwel bij de film. Een half uurtje later stond de commode te blinken.

CasaSpider maakt niet snel reclame ergens voor, neen kijk dan maar eens naar de Google Ads, maar Meubleria La Belleza is een uitstekende zaak. Lage prijzen, hoge kwaliteit en perfecte service. Zo werden wij tweemaal door hun gebeld. Dinsdag om te zeggen dat de levering een dag later plaatsvond en vandaag om te informeren of wij thuis waren. De winkel is te vinden op de Roodeweg 125.

In het gezelschap van Sugey en Luchiano (8) vertrok ik even later naar Centrum Supermarkt. Sugey zag er wederom uit zoals het een Chica de la Semana betaamt. We hadden derhalve veel bekijks. Diverse dames kan men gewoon horen denken, wat heeft die lelijke Makamba met zijn vrouw gedaan, haar ingeruild voor dit jongere exemplaar of wat?

Maar niemand vraagt iets. Behalve bij Robbie's Lottery waar we op een aantal nummers voor Wega di Number gokten. De dame waar ik mijn nummers altijd inlever kon zich niet meer bedwingen en vroeg of Sugey wellicht een zus van Lucy was.

Big Momma's House 1 staat klaar in de video. Dat wordt gezellig eten straks.

May 2, 2006

Een baby of strijken

Op dinsdagmorgen liep de wekker om 06:02 af. "Volgens mij gaat het binnen nu en enkele uren gebeuren", waren Lucy's eerste woorden. Zij voelde een merkwaardig soort pijn, alsof ze moest menstrueren. We besloten Luchiano (8) thuis te houden. Hij protesteerde niet.

Ik moest naar Immigratie. Ondanks dat Sugey's visum een maand geldig is dient na twee weken een verlengingsstempel in haar paspoort gezet te worden. Dat betekent eerst anderhalf uur in de rij staan. Gelukkig stond en zat ik achter een aardige Colombiaanse vrouw met een precies n jaar oud kind dat de hele tijd de rits van mijn tas open en dicht wilde doen.

Intrigerend. Op het moment dat ik aan de beurt was en bij het loket de paperassen uit mijn tas haalde ging de telefoon. "O, o, Lucy", flitste het door mij heen. Maar het was een onbekende vrouw. Daar kan ik zo pissig om worden, van eerst anderhalf uur saai in de rij staan en dat er dan iemand precies op het moment belt als ik aan de beurt ben. Wat een timing.

Fascinerend. De ambtenaar noteerde wat gegevens op een copie van Sugey's vliegticket en behield het paspoort. Donderdag kan zij het weer ophalen. Thuis bleek er helemaal niets aan de hand te zijn. Lucy stond gezellig te strijken.

Luchiano (8) en ik gingen boodschappen doen bij supermarkt Mangusa te Rio Canario. Na het long weekend waren meer mensen op dat idee gekomen, het was er een complete chaos. Dat is ook al zoiets vreemds. Echt dichtbevolkt is Curacao niet, maar het lijkt wel of iedereen zich elke keer op dezelfde plaats wenst te bevinden als ik.

Irriterend. Het is nu 14:32. We rusten wat uit en gaan zometeen een paar spullen kopen. Voor de zekerheid gaat de babytas mee.

April 30, 2006

Koninginnedag 2006

Formeel kan men niet van Koninginnedag spreken als het feest een dag voor de eigenlijke datum wordt gevierd. Nu, zondag 30 april, is het Koninginnedag. Ondanks dat vertrokken wij zaterdagmorgen om een uur of negen naar Punda. Er waren meer mensen die n dag voor Koninginnedag op dit idee waren gekomen. Het was erg druk.

Met enige moeite vonden we een parkeerplaats op het Waaigat. Voor de gelegenheid had Lucy niet haar hoge hakken aan maar schoenen met een normaal hakje. Dat was maar goed ook, want er moest flink gewandeld worden. Eerst om van het Waaigat naar het Wilhelminaplein te komen. We maakten gebruik van de kortgeleden aangelegde noodbrug om het water over te steken. Dat scheelde heel wat meters met de Wilhelminabrug.

Nicht Sugey en tante Lucy op het terras van KFC Punda. Klik voor groter/sluiten.De Columbusstraat in Punda is opengebroken, alle kabels en leidingen worden vervangen. Er staan nog meer wijzigingen op het programma. Het gehele project duurt meer dan een jaar.

De eerste attractie die we zagen was een vrouw met wit haar en een chihuahua in haar handen. Ondanks de vlooienmarkt zag het hondje er schoon uit en was het niet te koop. Wel mocht ik er een foto van maken.

Even later kwamen we de Hogenessen welbekend van de Kridan-website tegen. Ze zijn koud een week terug uit Nederland. De eerste artikelen werden aangeschaft, een Teletubbie-mobile voor de baby. Men kan niet snel genoeg met traumatiseren beginnen. Op een meter of 50 zag ik een jongedame heftig naar mij gebaren. Het was Cubaanse Yohanna die met man, kind en schoonmoeder de vrijmarkt onveilig maakte.

Heel vreemd, maar deze keer hebben we veel babyspullen gekocht. Schoentjes, iets om het hoofdje te ondersteunen in het kinderzitje en nog wat dingen. De dames vonden het allemaal schattig. Tussendoor was er gelukkig ook tijd om even te zitten met een flesje Amstel.

We maakten een laatste rondje, Lucy begon nu moe te worden. Luchiano (8) werd door het meisje met de witte hoofddoek verleid om ballen te gooien. Hij deed dat met verve maar won niets.

Wij sjokten richting de parkeerplaats op het Waaigat. Lucy voelde zich een beetje duizelig en nam een paar slokken cola. Zij ging even op een bankje zitten tussen wat oudere Antillianen. Die begonnen meteen tips te geven. "Geen cola drinken, dat is heel slecht!" en "Hebben jullie de tas voor het ziekenhuis wel in de auto? Dat is belangrijk!" Ze hadden gelijk.

Luchiano immiteert de houding van CasaSpider, en met succes! Klik voor groter/sluiten.Toen we de auto bereikt hadden waren we nog niet weg. Het verkeer op de parkeerplaats stond muurvast. Ik voorzag dat dit meer dan een uur ging duren en keerde de auto om tegen het verkeer in naar de uitgang te rijden. Het was een geslaagde actie, want vijf minuten later lieten we het parkeerterrein achter ons.

Thuis aten we wat en rustten voornamelijk uit. Om een uur of zes besloten we te gaan biljarten bij Granbeeuw. Een paar jaar geleden was het de bedoeling dat Granbeeuw een groot uitgaanscentrum werd. Met theater, restaurants en een biljartcentrum. Het geheel ziet er inmiddels wat verwaarloosd uit, met uitzondering van de biljartzaal.

Sugey kan een aardige partij poolen en verzorgde op elegante wijze de afstoot. Het was lang geleden dat ik gepooled heb, te lang. De biljarts en de lampen zorgen altijd voor een bijzondere sfeer.

Luchiano stond te popelen om mee te doen. Eigenlijk is hij nog iets aan de kleine kant, zeker voor het formaat biljart dat in Granbeeuw gebruikt wordt. Ik vreesde voor het laken. Maar het moet gezegd, de kleine man heeft talent. Hij scoorde enkele punten diagonaal over de volle lengte van de tafel. Wat hem betreft gaan we elke dag biljarten.

We sloten de dag af met McDonalds, om mee te nemen. Dat laatste was maar goed ook want bij thuiskomst kreeg Lucy een pijnscheut te verwerken. Snel ging zij liggen. Na zes minuten kwam de tweede. Wij timeden. Er kwam er nog een, maar daarna werd het rustiger. Toch hadden we allemaal het idee dat het die nacht zou gebeuren. Het was echter vals alarm.

Zometeen gaan we naar de dierentuin om foto's van Sugey te nemen. Niet de ideale plaats voor een bevalling. Voor de zekerheid gaat de babytas mee.

April 29, 2006

Henriquez en Happy Hour

Vrijdagmiddag om vijf uur werden wij bij dr. Henriquez van Emma Care verwacht. De wachtkamer zat helemaal vol, de gynaecoloog was net gearriveerd en moest nu de backlog wegwerken.

Plaza Hotel, nis, zonsondergang en Sugey, een prima combinatie. Klik voor groter/sluiten.Lucy en Sugey (24, voor GJ) namen plaats. Een uur wachten zagen Luchiano (8) en ik niet zo zitten en daarom gingen wij naar supermarkt Mangusa om wat extra boodschappen te doen.

Vanwege de aankomende vrije dagen was het een drukte van jewelste bij Mangusa. Toen we weer bij Emma Care binnenstapten was Lucy bijna aan de beurt.

Volgens dr. Henriquez gaat alles nog steeds goed. Officieel wordt de baby op 3 mei verwacht. Lucy en met name Sugey denken dat het een enorm grote baby is, maar toen dr. Henriquez even vakkundig op Lucy's buik drukte en voelde zei hij: "Zeseneenhalf pond". Mag het ietsje meer zijn?

Lucy en Sugey geloven er niets van en ook mijn opmerking dat dr. Henriquez vast veel ervaring heeft op dit gebied deden de dames als nonsens af. Het is trouwens ongelofelijk wat zo'n gynaecoloog kan voelen. Hij zei namelijk ook nog: "De baby is nu tot aan het oortje ingedaald."

Tot slot vroeg Lucy of dr. Henriquez met de dames op de foto wilde. Dat wilde hij wel, ook al ziet het er een beetje uit of hij zojuist zijn laatste oortje versnoept heeft.

Het was iets over zessen en wij vervolgden onze weg naar het Plaza Hotel dat net door de familie Van der Valk is verkocht. Op de punt van een van de vleugels heeft men een prachtig uitzicht op de Annabaai en de Julianabrug. De Emmabrug (pontjesbrug) is al bijna negen maanden in restauratie en wordt op 12 mei geopend.

Precies op de punt van die vleugel bevindt zich een bar en niet geheel toevallig, we zijn wel Hollander ja, was het Happy Hour. Veel mensen waren er niet, voornamelijk een paar hotelgasten. De haan vermaakte zich kraaiend tussen zijn kippen en Lucy maakte foto's van Sugey.

Even later maakte ik ook een rondje met haar en kwamen we uit bij een leuke nis. Het Happy Hour was afgelopen en thuis pruttelde de nasi al.

April 9, 2006

Het hing op 15 gulden

Lucy is bij ons de Chef Onderhandelen en Afdingen (COA). Om te voorkomen dat wij meer moeten betalen dan er op het prijskaartje staat kan ik beter mijn mond houden.

We waren bij LA Curacao waar we de kribbe voor de baby wilden kopen. Tevens hadden we een stroller met een soort van Maxi Cosi en base voor in de auto op het oog. In gewone mensentaal: een ding dat men in de auto kan vastzetten en waarop een reiswieg geklikt kan worden die ook weer past op de kinderwagen. Nooit gedacht dat ik daar nog eens verstand van zou krijgen.

LA Curacao is een hele grote zaak met Hindoe's als eigenaren. Heel veel zaken op Curacao zijn in handen van Hindoe's. LA Curacao heeft hier minimaal drie grote vestigingen alsmede een speciaal filiaal voor babyspullen. Grootste voordeel van de Hindoe-winkels zijn het uitgebreide assortiment en vooral de lage prijzen.

Op Curacao kennen wij een zogenaamde omzetbelasting (OB) van 5% die op ieder artikel en iedere dienst van kracht is. Als er op een prijskaartje 999 gulden staat betaalt men bij de kassa 1050 gulden.

Met het bedje en de stroller zaten we ruim boven de 1000 gulden. De Hindoe-verkoper beloofde een bon preis ofwel goede prijs te maken. Eerder had hij al beloofd geen OB te berekenen. Wij waren benieuwd hoeveel er verder nog van de prijs af ging.

Voor het bepalen van een bon preis hanteren alle Hindoe's ter wereld okay op Curacao precies dezelfde methode. Er moet welhaast een Bon Preis Calculatie Universiteit bestaan, ergens in Bombay Mumbai. Het gaat zo. De verkoper tovert een grote calculator ergens vandaan, begint de prijzen van de gewenste artikelen in te toetsen en voegt daar de OB aan toe. Vervolgens wordt er in razend tempo een formule op dit bedrag losgelaten waarna de eindsom in grote cijfers aan de client wordt getoond.

Het duurt meestal even voordat de client de Hans Kazan-achtige act heeft verwerkt en erachter komt dat de totale korting nog geen vier gulden bedraagt. Wel, in ons geval 19 gulden. Lucy begon te lachen: "Neen, dat is geen bon preis!" Na heel lang heen en weer praten waren wij bereid 1260 gulden te betalen terwijl de verkoper niet lager wilde gaan dan 1275.

Op dat moment spelen zich vreemde en irrationele processen af die vooral met gunnen te maken hebben. Immers, wat is nu 15 gulden op zo'n bedrag? Ik ben het type dat in zo'n geval toegeeft, gewoon omdat ik geen zin heb naar een andere winkel te gaan en het hele circus opnieuw te beginnen. Lucy is heel anders. "We kopen alleen het bed", besloot zij.

Echt blij was de verkoper niet, maar hij verborg dat op professionele wijze achter een glimlach. Bovendien droeg hij een snor. Wij reden door naar Highlights in Salinja. Daar kopen we vaak speelgoed en kado's voor Luchiano (8). De mensen van Highlights kennen ons en ze hebben een redelijk grote baby-afdeling.

Binnen een half uur kochten we er dezelfde stroller die we bij LA Curacao hadden gezien, alsmede een set om het bedje op te tuigen. Lucy deed de onderhandelingen en bedong na even praten een uitstekende prijs.

Er kwam geen calculator aan te pas.

April 7, 2006

Even een ticket kopen

Vroeger in de goede oude tijd was vliegen tussen Curacao en de Dominicaanse Republiek niet duur. Een ticket kostte tussen de 350 en 450 gulden, ongeveer 180. Twee jaar geleden vlogen we nog met ons drien voor 1100 gulden ofwel 500. In die tijd werd de vliegverbinding onderhouden door twee luchtvaartmaatschappijen. De Antilliaanse ALM die later overging in DCA en het Venezolaanse Aeropostal.

Mijn eerste reizen naar Santo Domingo maakte ik met de ALM. Dat hield op toen een ALM-toestel eens zonder mij vertrok vanuit Santo Domingo. Dat ging zo. Na het inchecken waren Lucy en ik in de hal van de luchthaven afscheid van elkaar aan het nemen. Precies op tijd rende ik door de douane naar de gate waar mijn vliegtuig stond. De slurf stond er wel, maar daarnaast gaapte een groot gat. "Waar is mijn vliegtuig", schreeuwde ik tegen diverse personeelsleden. Wijzend op de startbaan antwoordde iemand: "Kijk, daar gaatie net!"

Drie minuten te vroeg.

Woedend over zoveel onrecht beende ik naar het ALM-kantoor. De weg terug door douane en andere controles viel nog niet mee. Bij de ALM meldden ze doodleuk dat ze mijn naam hadden omgeroepen. Jammer genoeg had ik alleen handbagage en dus geen koffer in het vliegtuig. In dat geval waren ze namelijk niet zonder mij vertrokken.

Uiteindelijk belde ik Lucy dat ze weer naar het vliegveld mocht komen. Wij plakten er een avond Santo Domingo aan vast en dat was achteraf eigenlijk eerder een kado dan een straf. Maar dat zei ik natuurlijk niet tegen de ALM. Vanaf dat moment werd er alleen nog maar met Aeropostal gevlogen.

Het is de bedoeling dat Lucy's nicht Sugey spreek uit Soehei op donderdag 20 april naar Curacao vliegt. Het visum is binnen, maar het ticket moest nog gekocht worden. De prijzen vielen ons nogal tegen. Waar men vanuit Curacao naar Santo Domingo ongeveer 550 gulden ( 250) betaalt rekende men voor de omgekeerde route eerst 650 en later zelfs 734 gulden ( 330).

Een alternatief was Surinam Airways. Deze maatschappij vliegt sinds 4 april op de route Curacao - Santo Domingo. In de krant stonden stuntprijzen van 400 gulden ( 180). Lucy liet Sugey in Santo Domingo naar de prijs informeren. Tot onze onthutsing kost een ticket daar niet minder dan 900 gulden ( 410).

Donderdagmiddag was ik vrij en reden we naar Hato International Airport. Eerst informeerden we bij Surinam Airways. Deze maatschappij is duidelijk nog niet helemaal ingericht om op Curacao een ticket te kunnen kopen voor iemand in Santo Domingo. Er werd gesproken over een telex. Ook het berekenen van de prijs ging nogal haperend. Het gebeurde met een calculator. Een jaarticket vanaf Santo Domingo kost inderdaad meer dan 900 gulden.

Wij liepen door naar Aeropostal. Telefonisch hadden de Venezolaanse dames doorgegeven dat een ticket 734 gulden kost. We besloten er een te kopen. Heel vreemd, maar toen de dame de gegevens van Sugey in de computer intoetste bleek de prijs ineens 808 gulden ( 370) te bedragen. Lucy ontplofte bijna. En terecht, want het is niet de eerste keer dat Aeropostal zoiets flikt.

We besloten het ticket toch maar te kopen. Of men nu n, twee of drie ribben uit zijn lijf mist maakt ook niet veel meer uit. Daarom reden we door naar LA Curacao. Daarover later meer.

March 29, 2006

El Sapo El Sapo (23)

1.

Op zondag 26 maart zijn de nieuwe Statenleden en het kabinet De Jongh-Elhage bedigd door gouverneur Frits Goedgedrag. Dat is snel, want op vrijdag 27 januari heb ik mijn stem uitgebracht. In de tussentijd moest er een coalitie op Landsnivo worden gevormd en bij voorkeur een die mogelijkheden bood tot synchronisatie op Eilandsnivo. Voorwaar geen gemakkelijke taak.

Er speelden kwesties met betrekking tot het aantal Staatssecretarissen dat van twee uitgebreid werd tot vijf en de verhoging van de salarissen in de Staten van 9000 naar 13000 Antilliaanse guldens per maand. In ruil voor deze verhoging werd de riante pensioenregeling voor nieuwe leden wat minder riant.

Hoe dan ook, het is een prestatie dat de Landsregering er nu is. Dat moest ook wel, veel mensen gaan er immers nog steeds van uit dat op 1 juli 2007 de Nederlandse Antillen ophouden te bestaan. Na de eenzijdige afgelasting door minister Alexander Pechtold van de Ronde Tafel Conferentie (RTC) die op 28 maart van start had moeten gaan mag er wel hier en daar een belletje gaan rinkelen.

Voor de volledigheid volgt hier de opstelling van de nieuwe regering:

Onze nieuwe premier Emily de Jongh-Elhage wordt bedigd door gouverneur Frits Goedgedrag. Klik voor groter/sluiten. (Foto: Extra)

  • Premier: Emily de Jongh-Elhage (PAR, Curacao)
  • Vice-premier en minister van Financin: Ersilia de Lannooy (PNP, Curacao)
  • Minister van Binnenlandse en Constitutionele Zaken: Roland Duncan (NA, Sint Maarten)
  • Minister van Justitie: David Dick (PAR, Curacao)
  • Minister van Volksgezondheid: Sandra Smith (MAN, Curacao)
  • Minister van Onderwijs en Cultuur: Omayra Leeflang (PAR, Curacao)
  • Minister van Economische Zaken: Burney El Hage (UPB, Bonaire)
  • Minister van Verkeer en Vervoer: Kenneth Gijsbertha (MAN, Curacao)
  • Staatssecretaris van Financin: Alex Rosaria (PNP, Curacao)
  • Staatssecretaris van Volksgezondheid: Rodolphe Samuel (NA, Sint Maarten)
  • Staatssecretaris belast met het Solidariteitsfonds: Shamara Nicholson (WIPM, Saba)
  • Staatssecretaris van Justitie: Ernie Simmons (DP, Sint Eustatius)
  • Staatssecretaris van Binnenlandse en Constitutionele Zaken: Hubert Martis (UPB, Bonaire)
  • Gevolmachtigde Minister: Paul Comenencia (PAR, Curacao)
  • Waarnemend Gevolmachtigde Minister: Mavis Brooks-Salmon (NA, Sint Maarten)

2.

Maandagmiddag om 13:00 uur hadden we onze zevende afspraak bij gynaecoloog dr. A.J. Henriquez. Tenminste als ik goed heb geteld. Eerst haalden we Luchiano (8) van school. Hij had hoofdpijn en zijn been deed weer eens zeer na het zwemmen, waardoor hij erg moeizaam liep. Om de tijd tot 13:00 te doden deden we boodschappen bij Mangusa.

Bij Emma Care moesten we bijna een uur wachten. Dat uur was dr. Henriquez 's morgens kwijtgeraakt vanwege een spoedoproep. We kwamen snel ter zake, het was tijd om een echo te maken. Toen dr. Henriquez gel op Lucy's buik smeerde vroeg Luchiano, die hier voor het eerst bij aanwezig was, aan mij: "Waarom smeert de dokter die gel erop?" De dokter antwoordde voordat ik dat kon doen: "Dan kunnen we beter zien wat erin zit."

"Misschien kan de dokter ook wat gel op jouw hoofd smeren", zei ik tegen Luchiano, "dan kunnen we zien of daar ook iets in zit." De maten van de foetus zijn in orde, evenals de ligging. Veel is er op de echo-foto's niet te zien. Voor de ware liefhebber is er hier een van het hoofd en hier een van het hoofd met een stukje van de wervelkolom. Op 13 april worden we wederom verwacht.

3.

Op donderdag 23 maart waren Lucy en ik enigszins uit het veld geslagen doordat de visumaanvraag van Lucy's nicht Sugey, spreek uit Soehei, afgewezen dreigde te worden. In mijn ogen was dit dermate onrechtvaardig dat ik tegen beter weten in direct een email naar de Nederlandse Ambassade te Santo Domingo stuurde. Tegen beter weten in omdat dergelijke algemene mailboxen meestal door niemand worden uitgelezen.

V.l.n.r. Miguela, Lucy, Jonathan en Sugey te Santo Domingo. Klik voor groter/sluiten.Tot mijn verrassing ontving ik op maandagmiddag van een medewerkster visumzaken een concreet antwoord. De belangrijkste reden om negatief te beschikken was dat Sugey in een profiel past van personen met een verhoogd risico om illegaal op Curacao te blijven. Een jonge vrouw met weinig geld en twee kinderen heeft volgens het profiel minder banden met haar moederland dan iemand die bijvoorbeeld in het laatste jaar van haar studie zit.

Een tweede punt was het feit dat Sugey op 20 april naar Curacao komt en op 5 mei alweer teruggaat naar Santo Domingo terwijl de baby is uitgerekend op 3 mei. Dit vond de medewerkster een merkwaardige planning.

Per ommegaande beantwoordde ik haar mail en zette mijn punten uiteen. Dat Lucy in haar situatie heel veel behoefte heeft aan een familielid, dat wij al zeven jaar samen op Curacao wonen en nog nooit iemand hebben uitgenodigd, waardoor wij toch bepaald niet in een profiel vallen van mensen die illegalen naar Curacao proberen te halen.

Over de merkwaardige planning schreef ik het volgende: "Om te voorkomen dat Sugey pas na de bevalling zou arriveren, een bevalling eind april behoort immers ook tot de mogelijkheden, hebben wij besloten om in te zetten op een vertrekdatum van 20 april. Voor mij als Europese Nederlander is het werkelijk erg om zo te moeten wikken, dat mag u gerust van mij aannemen."

Minder dan vijf minuten na het verzenden van mijn mail kwam het antwoord al. Het luidde als volgt: "Duidelijk. Visum ga ik akkoord geven voor 30 dagen, en ik wens u en uw vrouw een voorspoedige bevalling en een kerngezonde baby!"

Ik geloof niet dat ik ooit zo blij ben geweest met een email. De blijdschap dat het visum akkoord is, de verbazing dat de medewerkster er spontaan 30 dagen van heeft gemaakt, maar ook de opluchting dat een schijnbaar ondoordringbare instantie toch benaderbaar is en zelfs met enorme snelheid reageert op concrete punten. Dit positieve bericht kwam precies op het goede moment voor ons.

Dinsdagavond belde Sugey vanuit Santo Domingo. Het visum voor een verblijf van een maand op Curacao heeft zij binnen.

March 23, 2006

Sommigen zijn meer gelijk

Als Nederlander staat men er zelden bij stil. Wij kunnen reizen waneer we zin hebben naar praktisch iedere bestemming. Uiteraard binnen de financiele mogelijkheden.

Het einde van Lucy's zwangerschap nadert, zij is uitgerekend op 3 mei 2006. Zowel zij als ik hebben geen familie op Curacao. Wij willen graag dat Lucy's nicht Sugey haar bijstaat in de periode rondom de bevalling.

Sugey woont echter in Santo Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. Op vakantie gaan naar Curacao is voor Dominicanen niet eenvoudig vanwege de visumplicht. Curacao verleent een visum voor maximaal 15 dagen. Dit kan verlengd worden tot drie weken.

Om in aanmerking te komen voor een visum moesten wij vanuit Curacao de volgende documenten opsturen:

  • Een garantiebrief voorzien van een zegel en gelegaliseerd door het Bevolkingsburo (Kranshi).
  • Een uitnodigingsbrief met daarin de reden van het bezoek.
  • Copien van paspoort en verblijfsvergunningen van Lucy en mij.
  • Copien van mijn laatste drie salarisslips.

Vervolgens moest Sugey bij de Nederlandse Ambassade te Santo Domingo diverse zaken overleggen, samen met de papieren die wij hadden opgestuurd alsmede haar paspoort. Dat is afgelopen maandag gebeurd. Op die dag gaf Sugey gedurende een soort van verhoor een mondelinge toelichting waarom zij naar Curacao op vakantie wil.

Vandaag was de uitslag. Lucy heeft al sinds woensdagavond last van stress, zij vreest dat het visum geweigerd wordt. En helaas lijkt haar vrees bewaarheid te worden. Sugey was vorig jaar nog ingeschreven bij de universiteit. Dit jaar is het daar wegens diverse problemen niet van gekomen. De Ambassade wil nu echter de studentenkaart zien van dit jaar. Ze wilden haar het paspoort al teruggeven, een teken dat de aanvraag is afgewezen.

Wat maakt het uit of Sugey wel of niet studeert. Zij wil gewoon twee weken op vakantie naar Curacao om haar zwangere tante bij te staan. Gelukkig had zij de tegenwoordigheid van geest om het paspoort niet aan te nemen. Nu valt de beslissing op 28 maart. Wij gaan proberen de Ambassade te bellen.

Het ergste is het voor Lucy, het levert haar veel stress op. Voor mij is het onbegrijpelijk dat de Nederlandse Ambassade het visum weigert. Ten eerste hebben wij alle documenten overlegd en in totaal ongeveer 80 aan kosten gemaakt. En dan wil men de aanvraag afwijzen omdat Sugey dit jaar niet ingeschreven staat aan de universiteit?

Ik moet denken aan de beroemde zin van George Orwell in zijn boek The Animal Farm: "All animals are equal, but some are more equal than others."

March 9, 2006

Aandacht voor zwangere vrouwen

Toen Lucy zwanger was van Luchiano (8) viel haar de enorme aandacht van mannen op. Zij woonde toen in Santo Domingo en liep elke dag een flink eind om uit een specifieke tuin een paar kersen te plukken. Het moesten precies die kersen zijn. Op de weg ernaartoe maakten veel mannen haar complimentjes. Niet zelden mocht zij gratis gebruik maken van taxi's.

Op Curacao gebeurt precies hetzelfde. Of ze nu op het strand loopt of in de stad, tenminste als ik niet te dicht in de buurt ben, veelvuldig wordt er contact gezocht door jong en oud van het mannelijk geslacht.

Maar ook vrouwen hebben aandacht voor Lucy. Laatst wilde zij bijna niet mee naar binnen bij supermarkt Mangusa. "Die vrouwen daar achter bij het vlees hebben steeds commentaar op mijn hoge hakken." Uiteindelijk ging ze toch naar binnen. Er stond een vrouw achter mij in de rij bij de kassa. Lucy leunde op de metalen buizen die ter afscheiding dienen.

Vrouw tegen Lucy: "Mevrouw, u moet echt lage schoenen dragen."
Lucy, net doende of ze het niet verstond: "Wat zegt u?"
Vrouw: "Lage schoenen. Het is zoveel prettiger om lage schoenen te dragen. Veel beter ook voor de rug."
Lucy: "Ja, ja, dank u wel."

Een beetje vreemd vond ik het dat de betreffende vrouw niet zwanger was maar toch geen hoge hakken droeg. Waarom zei daar niemand iets van?

March 5, 2006

Even voor het zwemmen

Voor we zaterdagmiddag naar Pleincaf Wilhelmina gingen poseerde Lucy voor Luchiano (8), fotograaf in sp. Het geeft een indruk van de buik na zeven maanden zwangerschap.

Zondag verveelde Luchiano zich. Hij mocht niet op de computer omdat ik de volle bandbreedte van niet minder dan 128 kbps nodig had voor een grootscheepse revisie van mijn domeinen.

Hij besloot zich met knijpers te versieren en wilde zelf op de foto. Dat gebeurt niet vaak.

Aangezien we geen abonnement meer hebben voor Kontiki of Mambo Beach blijven we binnen tot half vijf. Een half uurtje zwemmen en dan begint het eerste Happy Hour alweer.

March 2, 2006

El Sapo El Sapo (22)

1.

Woensdagmorgen om 07:50 hadden wij alweer ons zesde consult bij gynaecoloog Dr. A. Henriquez. Luchiano (8) was vrij wegens carnaval en ging met ons mee. Alles verloopt voorspoedig, alleen Lucy's bloedwaarde is met 9.6 nog steeds aan de lage kant. In ieder geval was het iets beter dan de 9.4 van de vorige keer. De streefwaarde is 11.

De dokter luisterde naar het hartje van de baby dat nog steeds even snel tikt, 150 aanslagen per minuut. Luchiano vond het tamelijk hard klinken.

2.

Op 14 december kregen wij geen leuk kado, namelijk een brief van de IND waarin stond dat er een aantal formulieren ontbrak om de aanvraag tot naturalisatie van Lucy en Luchiano af te kunnen handelen. Een van die formulieren was de nieuwe verblijfsvergunning van Luchiano. Die is sinds kort binnen.

Een ander formulier was de Akte van Erkenning, waardoor Luchiano mijn achternaam heeft gekregen. Dat vonden wij erg vreemd, want deze akte hebben wij wel degelijk ingeleverd. We moesten woensdag toch al naar Kranshi (gemeentehuis) om Lucy's nicht Sugey uit te nodigen voor een vakantie. Dominicanen mogen niet zomaar ergens naartoe op vakantie, neen zij moeten uitgenodigd worden. De maximale verblijfstermijn is drie weken en ik moet garant staan voor alle eventuele kosten.

Maar daar gaat het niet om. We moesten bijna twee volle uren wachten bij Kranshi en toen we eindelijk aan de beurt waren maakten we van de gelegenheid gebruik om nog meer dingen te vragen. Onder anderen een bewijs dat ik Luchiano erkend heb. De vrouwelijke beambte keek wat naar het scherm en zei even later dat dat niet kon.

"Hoezo kan dat niet?"
- "Neen, ik mag dat niet geven. Waar heeft u de originele akte dan?"
"Die hebben we overhandigd aan een beambte hier bij Kranshi die ons dossier voor de IND samenstelde."
- "Dan moet u met hem gaan praten."

De betreffende beambte was niet op zijn plaats, maar een vriendelijke dame stond ons te woord. Zij keek in het dossier en zag tot mijn verbazing niets van een Akte van Erkenning. De vraag is nu wat er met die akte is gebeurd. Aanstaande maandag hebben we een afspraak om een en ander uit te zoeken. Het zal mij benieuwen.

Dat de Akte van Erkenning niet opnieuw uitgegeven mag worden is volgens Kranshi overigens het gevolg van een Nederlandse wet. Na zes maanden wordt dat vernietigd... ???

3.

Een week of twee geleden berichtte ik over Luchiano's aanstaande spreekbeurt en dan met name over zijn laconieke houding met betrekking tot het voorbereiden daarvan. Sinds die dag hebben aardig wat mensen het CasaLog gevonden met de zoekterm spreekbeurt.

Er wordt gezocht naar spreekbeurten over allerlei onderwerpen, waaronder ook dinosaurussen. Inmiddels staat Luchiano's spreekbeurt online maar ik zeg niet waar.

Donderdag was de dag van de spreekbeurt en ik was erg benieuwd naar mijn het cijfer. Juffrouw Margriet kwam al snel naar mij toe. Ze wilde twee dingen bespreken. Ten eerste mag Luchiano geen Maltin Polar meer mee naar school nemen omdat dat in een blikje zit. Juist die dag was het op tafel omgevallen.

Ten tweede waren er meer kinderen die die ochtend hun spreekbeurt moesten houden. Bij de eerste spreekbeurt viel er al een glas kapot en toen juffrouw Margriet de scherven opruimde sneed zij zich in haar vinger. Door de ontstane vertraging kwam Luchiano niet meer aan de beurt.

Pech voor hem want nu moest hij 's middags en 's avonds extra oefenen.

February 28, 2006

Vanwege de popcorn

Toen mijn moeder zwanger was van mijn jongste zusje Pascale was ik twaalf. We waren alleen thuis. Ineens zei ze: "Ga jij eens een portie sat halen bij de Chinees, daar heb ik nu zo'n zin in." Nooit eerder had ik mijn moeder sat zien eten, maar een zwangerschap doet vreemde dingen met vrouwen.

Big Momma's House 2, vanwege de popcorn..."Ik heb zin in popcorn", zei Lucy, "maar alleen in de popcorn van de bioscoop."
- "Maar jouw popcorn is veel lekkerder dan die van de bioscoop."
"Ja, maar nu wil ik de popcorn van de bioscoop."

Heel Curacao is vrij op Carnavalsmaandag, wij ook maar gelukkig de bioscoop niet. Nu we er toch waren konden we net zo goed een film gaan bekijken. Big Momma's House 2 zou net beginnen. Het leek mij drie keer niks maar Luchiano (8) wilde hem graag zien. Lucy kon het niets schelen zolang zij haar popcorn maar kreeg.

Even later had ik drie toegangskaarten in mijn kontzak en bestelden we twee hotdogs (met zuurkool), twee medium cola's en een large popcorn. Gretig graaide Lucy in de gepofte maiskorrels.

Een geweldige film is het niet die Big Momma's House 2, in de IMDb-database krijgt hij een 2.9. Omdat ik geen enkele verwachting van de film had viel hij mij niet eens tegen.

Er zitten een paar grappige scenes in en of we wilden of niet, we moesten regelmatig lachen. Mensen die het verhaaltje wensen te analyseren zitten per definitie verkeerd bij Big Momma's House 2.

Van mij krijgt de film 65 uit 100, dat is 10 meer dan King Kong. De reden hiervoor is dat Big Momma's House 2 veel en veel minder pretentieus is en daardoor wel waarmaakt wat het belooft.

De scene waarin Big Momma even hard over een paar torens pallets rent, evenwijdig aan een vluchtende auto verdraag ik heel wat beter dan het legioen avonturiers in King Kong dat minutenlang tussen de poten van een kudde galopperende dinosaurussen meeholt.

En Lucy verliet de bioscoop met een tevreden gevoel, dat is ook heel wat waard.

February 16, 2006

Inschrijving bij het Sehos

Lucy moest zich inschrijven bij het Sehos ziekenhuis. Precies een week geleden deelde gynaecoloog Dr. A. Henriquez ons dit mede. Diezelfde dag haalden we toen een garantieverklaring op bij zorgverzekeraar De Amersfoortse/Ennia.

Aangezien de status van niet-ingeschreven zijn bij Lucy voor enige onrust zorgde ging zij vandaag met mij mee naar Luchiano's school. Van daaruit reden we naar het ziekenhuis. Het inschrijven was redelijk snel gebeurd. Inclusief zoeken, lopen en wachten nog duurde het nog geen 20 minuten.

De inschrijfdame stopte alle gegevens in een envelop die zij vervolgens dichtniette. Deed zij dit als teken dat wij niet mogen zien wat er precies inzit? We kregen een folder mee over wat de aanstaande moeder voor zichzelf en de baby moet meebrengen als het Uur-U aanbreekt en er werd een ponsplaatje gemaakt.

Het Sehos is een qua infrastructuur ietwat chaotisch ziekenhuis. Ik wilde graag weten of ik met de auto het terrein op mag als de bevalling eraan zit te komen. De dame legde me het een en ander uit. Als het vr zeven uur is en niet in het weekend of op een feestdag kunnen we gebruik maken van de ene ingang. Op de overige tijdstippen dienen we bij de Ermergency naar binnen te gaan.

Ik parkeer de auto dicht bij de ingang en meld mij met de papieren, terwijl Lucy in de auto mag blijven zitten. "Ha, dat gaat mooi niet door", was haar reactie, "dan kun je de juiste persoon niet vinden en dan gaat het van verd*mmme, want je gaat het natuurlijk ook niet vragen, ik ken jou. En ik in de auto zitten wachten, o nee..."

Wie dan leeft dan zorgt. Lucy voelt zich een stuk opgeluchter nu deze administratieve stap gedaan is.

February 10, 2006

Gynaecoloog en Administratie

Donderdagmorgen om 09:30 werden wij voor de vijfde keer bij gynaecoloog Dr. A. Henriquez verwacht. Om 09:00 verliet ik mijn werkplek, haalde Lucy op en om 09:25 namen we plaats in de wachtkamer van Emma Care. In de film King Kong bevindt men zich op dat moment op volle zee.

De tijd tikte voorbij. Ik koos een psychologentijdschrift uit om hem te doden. Er stonden leuke dingen in. Een vrouw schreef dat zij en haar vriend met gekke stemmetjes tegen elkaar praten. Overal zetten ze "-ie" achter, bijvoorbeeld "hallo-ie". De vrouw liep al tegen de dertig en maakte zich zorgen over dit gedrag. En terecht!

Lucy moest zich wegen en haar bloeddruk werd opgenomen. De gemeten waarden stemden tot tevredenheid. In het psychologenblad las ik verder, over de opvoeding van kinderen. Het is heel belangrijk voor kinderen dat er grenzen aan hun gedrag gesteld worden. Ouders zijn geneigd dat niet te doen, immers men wil juist lief zijn voor degenen waar men van houdt. Het resultaat is vreemd genoeg een dreinerig en ontevreden kind.

Het artikel stelt dat ouders op n gebied wl consequent zijn, namelijk bij levensgevaarlijke situaties. Als een kind met een stopcontact speelt of zonder te kijken de straat oversteekt wordt er direct en consequent ingegrepen. Het kind ziet dat de ouders het deze keer serieus menen en respecteert dat.

Interessante materie om 10:30, als Kong in gevecht is met de Tyrannosaurus Rex. Het psychologenblad was uit en ik stond op om een Margriet te halen. Na een beetje bladeren bleek dat ik deze Margriet bij het vorige bezoek al had gelezen. Gelukkig was Lucy kort daarna aan de beurt.

Na de gebruikelijke vragen en antwoorden, alles was in orde, begon Dr. Henriquez over de administratie met betrekking tot de bevalling. Wij moeten ons bij het Sehos ziekenhuis registreren. Daartoe hebben we een garantieverklaring nodig van De Amersfoortse/Ennia, onze zorgverzekeraar. Tevens mag Lucy nogmaals bloed laten prikken.

Terwijl King Kong geniet van een zonsondergang (haha) reden wij naar De Amersfoortse/Ennia voor de garantieverklaring. We moesten even wachten, maar voor 11:30 was het gebeurd. King Kong bereikt New York en wij Medical Laboratory Services (website under construction) voor Lucy's bloedonderzoek. Er waren geen wachtenden, ze was klaar in een wip.

We reden terug naar Dr. Henriquez in de wijk Emmastad om na afgifte van een copie van de garantieverklaring de benodigde bescheiden voor het Sehos ziekenhuis mee te krijgen. Het is 11:55, het moment dat King Kong van het Empire State Building valt. Snel begaven wij ons naar supermarkt Mangusa te Rio Canario om aluminiumfolie en mango's te kopen. Om vervolgens Luchiano bij de nabijgelegen Marnix-school op te halen.

Het waren drie drukke uren die ondanks het her en der wachten snel voorbij gingen. En dan zijn er mensen die gezeten in een comfortabele bioscoopstoel met naast zich een beker cola en een bak popcorn beweren dat King Kong zo lang duurt.

January 11, 2006

Wij weten het

Woensdagmorgen om acht uur hadden wij een afspraak bij dokter Hernandez, Lucy's gynaecoloog. De uitslagen van bloed- en urine-onderzoek waren binnengekomen. De urine was goed en het bloed laag. Wat is laag? De waarde "11" is de ondergrens en vorige keer zat Lucy op 10.6 of daaromtrent. Inmiddels is dit gezakt naar 9.7.

Lucy is trots op haar buik en weet nu wat erin zit. Klik voor groter!Het heeft iets met het ijzergehalte te maken, tenminste dokter Hernandez schreef buiten de gebruikelijke vitaminepillen een extra pilletje voor. Lucy voelt zich verder wel goed, niet overdreven moe in ieder geval.

Nu brak het voor ons belangrijkste moment aan. De vorige keer had dokter Hernandez ons een echo beloofd. Aangezien we de vijf maanden zwangerschap gepasseerd zijn is het mogelijk om het geslacht van de baby te bepalen. Tenminste als hij zijn benen uit elkaar doet.

"Goed, dan zal ik zo de buik even bekijken en dan maken we de volgende keer een echo", zei dokter Hernandez. Lucy reageerde onmiddellijk en wegens ongelofelijke nieuwsgierigheid ongebruikelijk fel: "Neen, u had beloofd dat u dat vandaag zou doen!"

"Oh, ja als ik dat beloofd heb dan moet ik het ook doen", antwoordde dokter Hernandez en even later lag Lucy op het bankje voor het echo-apparaat.

De baby was goed zichtbaar, met name de wervelkolom. Het hoofd kon ik ook herkennen, evenals de ledematen. De baby bewoog flink en warempel, daar lag hij -ik gebruik de mannelijke vorm in dit geval als neutraal persoonlijk voornaamwoord- met zijn benen uit elkaar. "Het is een xxx!", riep Lucy uit. De arts beaamde het en toen zag ik het ook. Fascinerend.

Lucy wil niet dat verder iemand het weet, wat wel bijzonder sneu is voor een echtgenoot met een weblog. Voor de zekerheid hebben we het ook niet aan Luchiano (8) verteld. En hij is nog wel zo benieuwd.

Op de hier verborgen foto van de echo is het geslacht niet te zien. Voornamelijk het hoofd staat erop. Lucy is van mening dat het echo-apparaat te hoog stond afgesteld, er zijn namelijk bijna alleen botten te zien. Zelf vind ik dat het hoofdje wel iets weg heeft van Meneer de Uil.

De weddenschappen kunnen beginnen...

October 21, 2005

Flashback: Donderdag 6 oktober 2005

Woensdag was dokter Henriquez er niet, daarom mochten we donderdag om twee uur terugkomen. Eerst dienden aan de balie de nodige formaliteiten verricht worden. De meeste gegevens als adres en telefoonnummers hoefde ik slechts driemaal op te geven. Met zijn drien, Luchiano (7) was er uiteraard ook bij, enterden wij de kamer van dokter A. Henriquez en zijn bevallige assistente. Er waren twee aandachtspunten.

Ten eerste de keizersnee die Lucy had ondergaan bij de geboorte van Luchiano. Er werd doorgevraagd naar de oorzaak hiervan. Lucy gaf te kennen dat door angst voor de pijn en stress een normale bevalling niet mogelijk was.

Later in de auto vertelde ze me dat Luchiano twee weken te vroeg geboren is, waarschijnlijk omdat zij die middag ruzie had gehad met een gang die in Santo Domingo de electriciteit regelt. Iedereen tapt er illegaal stroom af, maar de gang moet wel betaald worden. Anders roven ze gewoon de kabels. De hierdoor ontstane stress leidde tot vervroegde ween.

Ten tweede is daar Lucy's leeftijd. Op 7 januari volgend jaar wordt zij 37, de kritische leeftijd waarbij men op het Syndroom van Down begint te testen. Met name de eventuele vruchtwaterpunctie ziet Lucy absoluut niet zitten. Het is een ingreep die niet zonder risico is en bovendien zouden we ervoor naar Venezuela moeten.

Gelukkig zijn er andere manieren om te bepalen of de foetus aan het Syndroom van Down lijdt. Een daarvan is een nekvelmeting. In mijn argeloosheid dacht ik eerst dat het om Lucy's nekvel ging, maar dat was niet het geval.

Het was tijd voor een echo. De dokter legde uit dat dat tegenwoordig inwendig gebeurt. Ik zag Lucy verkleuren, zij is bepaald geen held op dit gebied. Maar dat zou ik ook niet zijn. Ze mocht zich uitkleden en we begaven ons met zijn allen met uitzondering van Luchiano naar de ernaastgelegen kamer. Luchiano was het hier overigens niet mee eens.

Even later lag Lucy met haar benen wijd in een stoel. Geroutineerd schoof de gynaecoloog een soort van witte staaf naar binnen en zette de monitor aan. We hadden meteen beeld. Spoedig was de baby gevonden. Als ik foto's van een echo op een website zie denk ik al snel: "Boeien!" Daarom staat die van ons verborgen. De baby is waar de stippellijn doorheen loopt.

De foetus werd gemeten en heeft na tien weken (wij denken negen) een lengte van 3.21 centimeter. Dat is goed. De nekplooien waren zeer dun, dus het lijkt erop dat de kans op een normale baby groot is. Ook dat is goed nieuws.

We praatten nog wat na, Lucy heeft een verwijzing voor een bloedonderzoek en een recept voor vitamines. Tenslotte maakten we een vervolgafspraak voor over vijf weken.

October 20, 2005

Flashback: Woensdag 5 oktober 2005

Op donderdag 8 september om 15 uur vernam Lucy in het bijzijn van Luchiano (7) en CasaSpider bij monde van onze huisarts Harry Jansen dat zij officieel zwanger is. Om dit te vieren haalden we 's avonds de fles champagne uit de koelkast en natuurlijk was ook Het Statief van de partij, ook al staat het zelf (bijna) nooit op de foto. Het feest kon beginnen.

Op woensdag 5 oktober 2005 om 11 uur 's morgens hadden we onze eerste afspraak bij de Kraamkliniek Rio Canario. Uiteraard waren we ruim op tijd. Alles in de Kraamkliniek gaat heel geconcentreerd, aandachtig, efficient en tegelijkertijd gepaard met een grote rust. Tenminste alles wat wij daar hebben gezien en meegemaakt. Eerst was er de intake. Een oudere dame schreef heel secuur Lucy's gegevens in een boek en op formulieren.

Op 8 september vernam Lucy officieel dat zij zwanger isIk vroeg haar waarom de Kraamkliniek geen computers gebruikt. "Meneer", zei ze, "ik heb eens een hele middag achter de computer gezeten. Van n uur tot half zeven om kaartjes in te voeren. Daarna had ik zo'n ontzettende hoofdpijn dat ik er sindsdien nooit meer achter wil zitten."

"Gelukkig heeft u een mooi handschrift", complimenteerde ik haar. Na de intake mochten we meteen door naar zuster Lydia Letang-Lont. Wederom een ietwat oudere dame die bijzonder veel rust uitstraalt. Ook zij nam enige gegevens op en berekende de vermoedelijke bevaldatum. Vreemd genoeg kwam zij uit op 4 mei 2006 waar dokter Harry 2 mei had uitgerekend.

Lucy is van Luchiano (7) met een keizersnede bevallen. Toen dat feit zuster Lydia ter ore kwam schreef zij meteen een verwijzing voor een gynaecoloog. De bevalling vindt nu, vanwege het verhoogde risico, niet in de Kraamkliniek plaats maar in het Sehos ziekenhuis. Er kwam nog een pijnlijk punt ter sprake. Wel of geen vruchtwaterpunctie. Lucy is hier een fervent tegenstandster van, enerzijds vanwege de volgens haar vreselijk pijnlijke ingreep, anderzijds vanwege het risico dat eraan kleeft. Hierover zijn wij nog in gesprek.

Lucy mocht op het bed gaan liggen. Zuster Lydia ging met een echo-apparaat over haar buik en na enig zoeken hoorden we zowaar de hartslag van het baby'tje. Toch mooi en tegelijkertijd op een of andere manier een opluchting. Zuster Lydia nam alle tijd voor ons en legde nog wat zaken uit. Als gynaecoloog koos zij dokter A. Henriquez voor ons uit, onder anderen omdat hij uitstekend Spaans spreekt.

Nadat we Luchiano van school hadden gehaald reden we meteen door naar de gynaecoloog om een afspraak te maken. De secretaresse stelde allerlei vragen over Lucy's laatste menstruatie en hoeveel weken de embryo oud was. Vragen die ik vlotjes en geroutineerd beantwoordde. Helaas was de dokter er niet. Nu moeten we morgen terugkomen, want de baby is al tien weken oud en Lucy wordt in januari 37 jaar.

"Misschien moet ze al snel naar Venezuela voor een vruchtwaterpunctie", zei de secretaresse. Om een lang verhaal kort te maken, morgen gaan we opnieuw naar dokter Henriquez, maar die vruchtwaterpunctie gaat er hoogstwaarschijnlijk niet van komen.

In plaats daarvan reden we naar Al Basha om een broodje shoarma te eten. Lucy's eetgewoontes zijn bijzonder grillig geworden.