« Nog geen dag oud | Main | Alle Spiders thuis in hun Web »

5 Mei 2005: De Bevalling

Voor de ware liefhebber is hier het verslag van de bevalling van Diana op 5 mei 2006. Het is een lang verslag, maar het was ook een lange dag. Wellicht komt het ooit nog eens van pas als Lucy over een derde kind gaat denken. Dat laatste is uiteraard grappig bedoeld.

Vrijdag 5 mei 2006

11:13
Ik sta buiten bij UTS te praten met Yohanna en Ino. De telefoon gaat en het is Lucy. "CasaSpider, de vliezen zijn gebroken... er komt allemaal water en een beetje bloed uit. We moeten naar het ziekenhuis."
CasaSpider: "Ik kom eraan."

11:39
De auto heb ik op een directieplaats van het Sehos ziekenhuis geparkeerd. Ik ren naar binnen met de envelop die al wekenlang in de babytas klaarligt. De baliemedewerkster is met iemand anders bezig. Normaliter ben ik bijzonder beleefd maar in dit geval roep ik: "Mijn vrouw krijgt een baby, waar moet ik zijn?" De baliemedewerkster glimlacht en wijst op een deur. Even later is de inschrijving geregeld en wachten we op een rolstoel. Buiten krijg ik een andere parkeerplaats toegewezen, nog dichter bij de ingang.

11:46
De rolstoel arriveert.

11:56
Op afdeling A2 krijgen wij kamer K37 toegewezen. Het is een kamer met twee bedden, maar het tussenscherm ontbreekt.

12:02
We zijn verhuisd naar kamer K36 waar wel een tussenscherm aanwezig is. Het andere bed is leeg. Een paar verpleegsters sluiten een apparaat aan op Lucy's buik om de hartslag en de intensiteit van de weeŽn te meten. Een vragenlijst moet worden ingevuld. Dit geschiedt door een stagiaire. Meest vreemde vraag van de lijst: "Waarom bent u hier?"

12:35
We zijn helemaal alleen in kamer K36. Een beetje rare situatie, tenminste voor mij. Ik heb geen idee wanneer het gaat beginnen, weet ook niet of het gevaarlijk voor de baby is dat Lucy's vliezen al een tijdje zijn gebroken.

13:00
Er komt eindelijk een zuster kijken. Zij deelt ons mede dat onze gynaecoloog dr. Henriquez via een sms op de hoogte is gebracht, maar dat hij op dit moment aan het opereren is. Ik vraag of er in dat geval een andere dokter kan komen kijken. De weeŽn worden heftiger en regelmatiger.

13:44
Eindelijk verschijnt een assistent-dokter. Zij meet 3 centimeter ontsluiting. Voor de tweede keer wordt bloed afgetapt.

13:56
We wachten op dr. Henriquez. Tot 14:00 uur is er een verpleger aanwezig, maar dan gaat deze weg.

14:36
Ik constateer dat Lucy aardig wat bloed heeft verloren en haal er een verpleegster bij. Een minuut later krijgt zij een heftige wee.

14:44
Lucy's bed wordt naar de verloskamer gereden. De assistent-dokter meet wederom de ontsluiting. Deze bedraagt nu 5 centimeter. "Ze is nog niet klaar" en "Ze mag niet persen" zegt de assistent-dokter en verlaat de verloskamer.

15:10
Wat een opluchting, dr. Henriquez verschijnt. Hij heeft een drukke dag met diverse operaties. Omdat Lucy zoveel pijn heeft en de ontsluiting pas halverwege is suggereert hij een ruggeprik. Een kwestie van een half uurtje volgens hem. Wij gaan accoord.

15:27
Een infuus wordt aangebracht.

15:37
Lucy geeft voor de tweede keer over van de pijn. Omdat de operatiezuster bezig is moeten we even wachten met de ruggeprik.

16:02
Twee verpleegsters maken Lucy gereed om naar de operatiezaal te gaan. Hiervoor wordt een katheter ingebracht. Dit gebeurt kennelijk ietwat hardhandig want het doet Lucy veel pijn. Zij grijpt in haar ogen een ijzeren handvat beet en knijpt erin, maar het is de onderarm van een verpleegster. Aangezien Lucy lange nagels heeft is dat nogal pijnlijk. De verpleegster is gepikeerd. Het bed wordt een verdieping hoger gebracht en bij de Operatiekamer neem ik afscheid van Lucy. Dat is geen gemakkelijk moment, want zij heeft enorm veel pijn en moet de ruggeprik nog ondergaan.

Een kleine anekdote als wij bij de Operatiekamer aankomen.
OK-medewerkster: "Waarvoor komt u?"
Verpleegster: "A2."
OK-medewerkster: "Ja, maar waarvoor?"
Verpleegster: "Ruggeprik mevrouw Spider."
Ok-medewerkster: "Daar is hier niets van bekend."

Dat geeft niet echt vertrouwen.

16:10
Aangezien ik nog niet ontbeten heb koop ik een Snickers, een zakje met koekjes en een fles Pepsi (bah) Cola uit de automaat. Op een bankje bij de Intensive Care ga ik zitten wachten.

17:08
Het wachten lijkt eindeloos te duren. Allerlei scenario's spoken door mijn hoofd, niet de gezelligste. Op het moment dat een andere patient de Operatiekamer verlaat vraag ik aan de OK-medewerkster die naar buiten komt hoe het met Lucy gaat. Tot mijn opluchting zegt ze dat alles goed is en dat Lucy rustig ligt te wachten tot ze gehaald wordt. Ik mag even naar binnen kijken.

17:49
Eindelijk, een veel gebruikt woord in dit verhaal, komt Lucy uit de Operatiekamer. Ze is rustig en voelt zich een stuk beter. Wel prikte de Nederlandse dokter een keer mis. Een prik beslaat vier plekken. Hierdoor is Lucy uiteindelijk acht keer geprikt. Het bed wordt teruggereden naar de verloskamer.

18:40
In de verloskamer moet ik Lucy en de instrumenten in de gaten houden. Als de hartslag van de baby wegvalt verschuif ik eigenhandig de sensor naar de juiste plaats op Lucy's buik. Als het apparaat dat een kalmerend infuus doseert begint te piepen en het display Occlusion in rode letters laat oplichten weet ik het ook niet. Snel druk ik op de alarmknop. Als de verpleegster komt reset zij het apparaat en zegt laconiek dat dit nog wel vaker kan gebeuren. Niet lang daarna wordt het apparaat vervangen door een ander exemplaar.

19:00
Lucy had niet eens in de gaten dat zij om 16:02 een verpleegster heeft gekrabd. Zij dacht dat de verpleegster ietwat pissig was omdat zij zo schreeuwde. Als de verpleegster binnenkomt verontschuldigt Lucy zich voor het krabben, het was niet met opzet gebeurd. De verpleegster is verder heel aardig en gaat op zoek naar dr. Henriquez.

19:02
Dr. Henriquez meet de ontsluiting. We zitten op 8 centimeter. Volgens de gynaecoloog moeten we nog ťťn tot twee uur wachten op de vereiste 10 centimeter. Om acht uur zal het verdovingsinfuus afgekoppeld worden en Lucy weer pijn krijgen. Ik bel Sugey om haar op de hoogte te stellen.

Een kleine anekdote als dr. Henriquez de ontsluiting aan het opmeten is.
Ik ben recht in het tamelijk bloederige gebeuren aan het kijken.
Lucy: "Niet kijken!"
Hierop wendt dr. Henriquez beleefd zijn hoofd af.
Lucy: "Niet jij, mijn echtgenoot!"

19:16
Ik vind een plekje om mijn cellular (mobieltje) op te laden. Uitgerekend deze dag is de batterij bijna leeg.

19:43
Lucy wil er netjes uitzien voor de bevalling en doet een bandje in haar haar.

20:05
De verpleegster zet het verdovingsinfuus stop. Over 20 minuten zal de pijn beginnen.

20:25
Ik bel Sugey. Zij snapt niet waarom het zolang moet duren. Vanuit Santo Domingo belt Lucy's moeder regelmatig naar Sugey. Zij is helemaal zenuwachtig. In Santo Domingo laten artsen niet zelden moeder en kind doodgaan bij een bevalling. Lucy voelt om de anderhalve minuut de weeŽn komen, de pijn is gelukkig niet zo hevig als eerder deze middag.

21:10
Dr. Henriquez komt binnen met een verpleegster. Nu gaat het echt beginnen. Lucy wordt met enige moeite in het bevallingsbed/-stoel gehesen. Het persen kan beginnen. Lucy heeft niet helemaal de juiste perstechniek, het lijkt of zij steeds uit de stoel omhoog wil komen. Met enige kracht hou ik haar hoofd in mijn linkerhand en duw haar kin op de borst. We proberen haar haar benen naar zich toe te laten trekken. Lucy heeft veel pijn. Het is waar wat dr. Henriquez tegen haar zei: "Wij zijn erbij, maar jij doet het werk."

Het is een intense belevenis. Lucy's hoofd zo dicht bij mij, verwrongen van de pijn. Afwisselend kijk ik naar haar en naar haar onderlichaam, in de hoop dat er iets gaat gebeuren. Na een minuut of 20 is er een beetje progressie. "Kom maar even kijken", zegt dr. Henriquez. Ik loop om en de gynaecoloog opent de vagina een beetje. Een klein stukje van het hoofdje is zichtbaar. Ter grootte van een gulden.

21:40
We gaan door, maar het gaat steeds moeizamer. Lucy verliest kracht. Ik zie dat dr. Henriquez een schaar in zijn rechterhand heeft genomen. Bij de volgende pers gaat het van knip-knip. Lucy schreeuwt maar ik weet niet of het knippen daar iets mee te maken heeft.

21:57
Er is nu veel meer ruimte. Bij de volgende sessie van drie perspogingen komt het hoofdje al een beetje naar buiten. Dan volgt de laatste serie. Bij de tweede keer persen is het hoofdje helemaal buiten. "Nu volhouden en doorgaan!", moedigen wij allen Lucy aan. Met een laatste krachtsinspanning perst zij met alles wat zij nog heeft. En daar gebeurt het wonder. Het witte en bebloede lichaampje komt eruit. Eťn van de allermooiste dingen die ik ooit heb gezien, zoniet het mooiste.

Dr. Henriquez komt meteen in actie aangezien hij ziet dat de navelstreng tweemaal om het nekje gevouwen zit. Hij bevrijdt de baby uit haar netelige situatie en even later mag ik officieel de navelstreng doorknippen. Dat gaat mij goed af en dus kan ik nu burgemeester worden.

Lucy mag even uitrusten met de baby die inmiddels Diana heet op haar buik. Ik neem de eerste foto's. Dan gaat Diana met een verpleegster mee om gewassen en aangekleed te worden.

Wij zijn nog niet klaar, eerst moet de placenta er nog uit. Dr. Henriquez legt mij uit wat voor complicaties daarbij kunnen ontstaan. De placenta zit tamelijk vast. Dit komt waarschijnlijk doordat Luchiano (8) destijds met een keizersnee ter wereld is gekomen. Er ontstaat dan wat wild vlees waaraan de placenta zich goed kan hechten. Met wat duwen op de buik, wrikken met de vingers en gelijktijdig trekken aan het overblijvende deel van de navelstreng lukt het dr. Henriquez na enige tijd de enorme placenta eruit te werken.

Nog is het niet gedaan. De ingeknipte schaamlippen moeten gehecht worden. Richard Krajicek maakte ooit de befaamde vergelijking met de ontplofte egel. Uit eigen ervaring kan ik hier nu een geopend blik sardientjes met tomatensaus aan toevoegen. Rustig neemt Dr. Henriquez de grote kromme naald en draad ter hand en begint het zaakje dicht te naaien. Hoe kan zo'n man ooit nog van een vrouw genieten vraagt men zich dan af.

22:50
Het leed is bijna geleden. Lucy wordt gewassen en samen met de verpleegster rijd ik haar bed naar kamer K36. Daar ligt inmiddels ook een andere vrouw die flink last heeft van weeŽn. Dat gaat niet lang meer duren. Eindelijk kan Lucy uitrusten.

23:03
Ik haal een zogenaamde roze lijst bij de EHBO die zich in een ander gebouw bevindt. De baby wordt ingeschreven in het Sehos ziekenhuis. Bij de EHBO trek ik een fles DÚbelshot uit de automaat, een mierzoet goedje dat ik onder normale omstandigheden niet naar binnen krijg. Nu drink ik het flesje in ťťn teug leeg.

23:20
Lucy ligt op bed en ik neem afscheid van haar. Het is een heel intense dag voor ons tweeŽn geweest. Veel dichter kan men niet bij elkaar komen. Zij heeft een enorme prestatie geleverd en ik mocht daarbij zijn.

23:25
Ik groet de portier en rijd het Sehos-terrein af op weg naar huis.

23:45
Thuis wachten Luchiano en Sugey mij opgetogen op. Sugey is opgelucht dat het allemaal goed is verlopen. Luchiano is ontzettend blij met zijn nieuwe zusje. "Nu ben ik eindelijk niet meer het enige kind", roept hij uit. Sugey heeft een uitgebreide maaltijd voor mij klaarstaan. Een blikje ijskoud bier is waar ik behoefte aan heb. Ik drink er twee en begin dan aan de kip en gefrituurde platano (bakbanaan). Tussendoor bel ik CasasPa en vertel hem dat hij een kleindochter heeft.

Zaterdag 6 mei 2006

00:27
De eerste post over Diana is gepublished. Moe, tevreden, trots en blij stap ik mijn bed in.

Met dit verslag is de category Zwangerschap 2005-2006 afgesloten.

Comments

Ik mis een stukje geur. Ik vond de geur zo bijzonder, ik kan hem nog, zeker nu ik dit lees, bij vlagen ruiken. Ik hoop dat het goed gaat L&D (en de rest natuurlijk ook).

hehe, niet jij, mijn echtgenoot... geweldige opmerking :-)
Ik ben nooit bevallen maar ik kan me voorstellen dat dit heel intens is om samen te beleven..... je stukje van 23.20 zegt alles!!!

Ik sla dit logje maar even over, dus ik lees het maar even niet. Ik kan er niet zo goed tegen. ;)

leuk, zo'n verslag. Zal Diana leuk vinden om later te lezen.

@Pascal: Geur is zeker belangrijk. Maar ik heb nooit associaties tussen plaatsen/gebeurtenissen en geuren...
@Paola: Volgens mij beval jij best goed... ;-) Maar het was inderdaad een heel bijzondere dag, Bevrijdingsdag 2006...
@Brillie: Je hebt groot gelijk. Dat je niet flauwvalt achter je toetsenbord!
@CeeBee: Van mijn geboorte weet ik alleen dat het stralend weer was en dat mijn vader voor het eerst zong van blijdschap. Heel andere koek dan wat de huidige internetgeneratie allemaal over zichzelf te weten kan komen... :-)

Ik voel mee met Paola.

Maar, toevallig hoorde ik vanavond op Hoyer2 een stukje cabaret van Brigitte Kaandorp over de bevalling en het opvoeden kinderen. 'Iets' luchtiger ...

Owwwww, nou ben ik nog laat met feliciteren ook. Maar bij deze alsnog, gefeliciteeeerd. Diana is een pracht van een kind! Enne...dat heb je beter uitgekiend dan mijn ouders ;)

Ademloos las ik je log. Aan de ene kant dacht ik "prutsers" die mensen daar bij Sehos. Maar je hebt het heel mooi geschreven. Het stukje "hoe een man nog van kan genieten" moest ik vreselijk om lachen. Mijn vriend dacht nl hetzelfde toen ik ingeknipt werd (hij draaide toen zijn hoofd weg, hij kon het niet aanzien)
Nou hopelijk kan Lucy binnenkort zonder problemen weer normaal lopen zonder last van de hechtingen.....

Gefeliciteerd Spiders!
Mijn gedachtes gingen even 6 maanden terug door het verslag. Het blijft iets heel moois en nog steeds krijg ik natte ogen en een brok in mijn keel als ik eraan terug denk.
Veel geluk en plezier met ze allen!

En wat is het fijn dat daar dan Sugey is als je thuiskomt, die eten voor je heeft klaargemaakt. Mijn man kwam thuis in een leeg huis, bloedsporen in de gang, delen van het infuus, een bed met een bebloed kraammatrasje... Hij heeft daar een potje zitten janken in zijn eentje. Zoiets lees je nou nooit in de Libelle, bij andere mensen is het allemaal zo'n romantisch gebeuren, die bevalling.
Maar jullie hebben een pracht van een dochter. Die knip gaat veel minder hinderen als de hechtingen er eenmaal uit zijn. Sterkte met alles en geniet er maar van! Dat toch ook :).

Hoe krijg je het voor elkaar, zo'n verslag. Mocht je ooit aan ander werk toe zijn, kun je altijd oorlogscorrespondent worden. Adembenemend en nog geloofwaardig ook.
Nogmaals gefeliciteerd.

Hoe herkenbaar allemaal, behalve 'het gepruts' van de ziekenhuismedewerkers.

Ook Martine heeft bij haar laatste bevalling een ruggeprik gehad, gelukkig werd er toen in een keer goed geprikt...

tsjongejonge.. ik word er gewoon helemaal emotioneel van! tsjeetje..

Casa wat bedoel je met, quote: In Santo Domingo laten artsen niet zelden moeder en kind doodgaan bij een bevalling(?)einde quote. (ik heb mijn vermoedens)

En met, quote: Dr. Henriquez de grote kromme naald en draad ter hand en begint het zaakje dicht te naaien. Hoe kan zo'n man ooit nog van een vrouw genieten vraagt men zich dan af. (?) einde quote.

In Rusland mogen mannen niet naar de bevalling van hun vrouw kijken, i.v.m. geen erectie meer kunnen krijgen. Dat beeld schijnt in het geheugen te blijven.

Ik snap niet waaron Lucy een ruggeprik moest krijgen. Daarnaast hadden ze ook nog verkeerd geprikt. Wat een risico.

Bedankt voor het mooie verhaal vanaf het prille begin tot het mooie eind. Je had schrijver moeten worden. :)
Diana, is een echte Yu'i Korsow!

Ben bebieuwd wat zal Diana er van vindt?

Gefeliciteerd..
Gisteravond iets teveel gedronken vandaar deze korte felicitatie..
Ook namens Mevrouw Cerito natuur;lijk

Op naar de volgende category! Zou burgermeester zijn nog mooier zijn dan dba zijn?

Redelijk gedetailleerd verslag, ik mis alleen de seconden....:-)
Had je je dictafoon niet bij je??
En (alweer) felicitaties, nu met de promotie tot burgemeester. Als er genoeg lintjes zijn door te knippen schuift het misschien NOG beter dan DBA!

@Bodo: Ik denk ook dat Brigitte's aanpak beter werkt om een grote zaal betalende toeschouwers te vermaken dan de mijne... ;-)
@Cinner: Jij kon gewoon niet wachten, maar 4 mei is ook een bijzondere dag!
@Tashita: Ik moet het toch even voor het Sehos-personeel opnemen. Dit verslag is semi-live gemaakt vanuit mijn beleving. Temidden van de stress en onzekerheid die ik als onervaren 'bevaller' onderga. Bij 3 centimeter ontsluiting denken die geroutineerde verpleegsters al snel 'Oh, dat gaat nog wel een paar uur duren. Laat haar maar even rustig liggen.' Terwijl er wat mij betreft continu 2 doktoren en 6 zusters om ons bed hadden moeten staan. Hetgeen natuurlijk wat overdreven is...
Ik had overigens geen enkel probleem met het inknippen, maar maak me meer zorgen om de gynaecoloog. Die ziet dit bijna elke dag!
@Dytiscus: Dank je wel! Wij zullen er vast ook nog vaak aan terugdenken, aan dat bijzondere moment...
@Ricky: Dat lijkt me een vreselijke situatie geweest te zijn voor je man. Jouw verhaal over de bevalling heb ik gelezen. De bevalling van Diana was intens, maar romantisch zou ik het niet willen noemen... :-) Lucy heeft nu al minder last van de hechtingen, we gaan de goede kant op. En uiteraard genieten we met volle teugen van Diana!
@Irene: Zo'n verslag gaat, zeker als geoefend weblogger, vanzelf. Er waren voldoende momenten (uren) dat Lucy en ik met ons tweeen aan haar bed zaten. Dan zijn een paar aantekeningen snel gemaakt. Oorlogscorrespondent, hahaha... :-)
@Jan: Zie hierboven mijn nuancering m.b.t. het ziekenhuispersoneel. Alles heeft zijn tijd nodig en ook gekregen. Die ruggeprik is wel een vondst, ik weet niet hoe Lucy het anders had volgehouden...
@GJ: Dit is je voorland, Mr. Camarados... :-)
@Boutie: In de openbare ziekenhuizen te Santo Domingo neemt men het niet zo nauw met de zorg en de nazorg. Familieleden moeten erg goed opletten wat er allemaal gebeurt. Sowieso moet voor alle medicijnen betaald worden en zorgt de familie voor voedsel van de patient.
Het beeld van het inknippen is alweer uit mijn geheugen verdwenen.
Een ruggeprik geeft de vrouw een aantal uren de tijd om pijnloos meer ontsluiting te krijgen. Had Lucy de ruggeprik niet gehad was ze totaal uitgeput geweest voordat de bevalling kon beginnen. Het is overigens een service die alleen overdag wordt aangeboden. 's Nachts komt een anesthesist er zijn bed niet voor uit. En inderdaad, Diana is een echte Yu'i Korsou... :-)
@Hans: Over een aantal jaren vertelt zij haar verhaal exclusief voor het CasaLog. Ben je verkouden trouwens... ;-)
@Cerito: Dank je en ook mevrouw Cerito natuurlijk! Iets teveel drinken zit er voor mij voorlopig niet meer in... :-(
@Piet: De category Diana is reeds gemaakt. Volgens mij kan ik burgemeester er wel bij doen, bij dat DBA-en. Ik ben vrij snel in het doorknippen van linten...
@Angel: Bij een volgende bevalling wellicht ook seconden. Ik had geen dictafoon bij me, ben meer iemand van pen en papier. En je weet het, een DBA verdient meer dan een burgemeester maar krijgt minder... :-)

Inkreibel! Ik krijg er rillingen van. Voor mij is het alleen maar een bevestiging van wat ik al dacht. Kinderen?! Die komen pas over TIEN jaar ofzo.. :)

Ik ben natuurlijk heel blij voor jullie, maar jeetje, wat een ordeal!!
Maar wel leuk dat je het meegemaakt hebt. Je hebt er een mooi verslag van gemaakt en als ik Diana was zou ik apetrots op jou zijn... ;)

Je verslag geeft inderdaad de rillingen maar tegelijk moest ik hard om lachen (van je schrijfwijze).

ontroerend, wat n mooi moment is dat toch de geboorte van n kindje. Leuk dat je t zo met ons deelt, zijn we er virtueel toch n beetje bij.

Sfeervol verslag. Hilarisch ook op sommige momenten.

DÚbelshot is echt smerig!

@Marielle: Het is een zware strijd, maar wel een waarvan je van tevoren weet dat je hem (in de meeste gevallen dan toch) wint. En de beloning is niet in woorden te omschrijven. Denk je dat je over tien jaar sterker bent dan nu?
@Don Amaro: Ik heb het zo objectief mogelijk willen doen en ach, ook op zo'n dag gebeuren er grappige dingen... :-)
@Pascale: Zo heb ik het ook bedoeld. Ik ben blij dat jij het zo ook op hebt gevat. Immers, het is toch ietwat 'delicaat' om over een geboorte te schrijven...
@Roos: Haha, ja ik stond van mijzelf te kijken dat ik het op dat moment zo lekker vond, die DÚbelshot. Onder normale omstandigheden springen de vullingen uit mijn kiezen!

Proficiat met jullie dochter!

P.s.Altijd weer spannend om zo'n verhaal van een bevalling te lezen...