CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Vrijdagavond na het afscheid bij SQL Integrator lag Luchiano (9) vrij laat in bed. Het viel niet mee hem er om half acht de volgende morgen uit te krijgen. Toch moest het voor zijn laatste karateles. Het karatepak zit in een van de dozen die meegaan op de boot, met een gewoon t-shirt en een gewone broek aan reden we naar de dojo van Curacao Karate-Do.

In het begin viel het niet mee en werd er behoorlijk gegaapt, gelukkig niet alleen door Luchiano. Gaandeweg de les ging het beter en kwam er wat energie terug. Voor het laatste vrije gevecht koos hij Delano uit en dat ging niet slecht.

Aan het einde van de les staan de leerlingen op één rij tegenover de Sensei's Ivonne en Anthony om te groeten. Ze riepen Luchiano naar voren om afscheid te nemen en spoorden hem aan om in Nederland zeker door te gaan met karate. Na afloop van de les bedankte ik Anthony en Ivonne. Luchiano heeft de laatste anderhalf jaar een goede ontwikkeling doorgemaakt en ik vermoed dat de karatelessen daaraan bij hebben gedragen.

Nederland is een stuk groter dan Curacao maar het zal niet meevallen om daar Sensei's van gelijke kwaliteit te vinden.

Zaterdagmiddag deden we inkopen, voornamelijk kleding. Schoenen voor Diana en bij Benetton zagen we een mooie roze jas. Hij leek wat aan de grote kant, maar paste Diana toch. Trots als een pauw liep ze ermee rond en zette een enorme keel op toen we de jas uit probeerden te trekken. Natuurlijk kochten we hem. Spijkerbroeken, gymschoenen, een overhemd en nog wat snuisterijen later waren we eindelijk klaar.

Gek is dat, terwijl de mannen (Luchiano & CasaSpider) na een paar uur inkopen doen van vermoeidheid met de tong over de straat rondkruipen tippelen de dames (Lucy in dit geval) fris op hun hoge hakken rond op zoek naar een volgende winkel.

Pas bij Pleincafé Wilhelmina herstelden wij enigermate. De daghap van 10 gulden (4 euro) was wederom voortreffelijk. Van de Duvel kennen we de smaak inmiddels wel.

Omdat we geen kinderwagen meer hebben zaten we iets meer in het midden van het terras. Aanvankelijk had Diana daarom niet in de gaten dat we vlakbij haar favoriete parkje zaten. Toen ze dat even later besefte was het hek van de dam. Waar zijn de tijden dat ze gewoon in slaap viel terwijl wij domino speelden?

Ondanks dat vond Lucy de tijd om een paar foto's te maken van onze stamkroeg voor de zaterdag namiddag. Een barkeeper met Luchiano en Diana binnen, waar wij natuurlijk nooit zitten. Dezelfde barkeeper met twee borden, maar niet de onze. Een andere barkeeper met Luchiano en het menu van zaterdag was ons galgenmaal. En tenslotte een laatste foto van het pleintje.

Nu is het zondagmiddag. Feyenoord staat warempel bovenaan in de Eredivisie, Lucy is nog steeds aan het schoonmaken, Luchiano kijkt Cartoon Network, Diana slaapt en ik ben de computers aan het backuppen en schoonmaken. Onder het genot van een Leffe Dubbel. Hopelijk halen we het strand nog vanmiddag.

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (13)

Karate

Zaterdag begonnen na een lange pauze eindelijk de karatelessen weer voor Luchiano (9). Elke dag hamerde ik erop dat hij moest trainen en meestal deed hij dat ook wel. De les verliep redelijk, alleen aan het einde verslapte de concentratie danig.

Op school zei zijn nieuwe juf na één dag dat het allemaal goed ging maar dat Luchiano wel erg veel kletst. Dat zag ik terug tijdens de karateles. "Je lijkt wel een meisje, zoveel als jij kletst", was mijn commentaar na afloop.

Drie foto's hebben de eindselectie gehaald. De jongens in een rij voor de waterkraan, Joey met gebalde vuist. Sensei Anthony kijkt of iedereen de basistechnieken nog enigszins beheerst, de tweede gele-bander van rechts is nieuw uit Nederland en is een uitstekende vechter. Luchiano demonstreert een techniek met Sensei Ivonne.

Shuk-Man 10 jaar

Op diezelfde zaterdag werd Luchiano's klasgenootje Shuk-Man tien jaar oud, een goede reden voor een feestje. Dat feest vond zondagmiddag plaats te Rust en Burgh in Emmastad. Dat is een groot terrein met midget-golf, paintball, tennisbanen en een zwembad. Bij dat zwembad was het te doen. De ouders van Shuk-Man hebben allebei een Chinees restaurant, te weten Rose Garden en Tulip Garden. Er waren sowieso veel Chinezen.

Om iets over enen zette ik Luchiano af en reed snel terug naar huis, daar moesten nog dingen gedaan worden. Om vier uur keerden we met zijn allen lees Lucy en Diana (1) terug en gingen met een Polar op de tribune aan het zwembad zitten. Eten was er meer dan genoeg, wij namen een paar kippenpoten. Jammer genoeg hadden we Diana's bikini niet bij ons anders had zij in het pierebadje kunnen zwemmen. Nu liep ze steevast richting zwembad. Over een paar jaar mag ze meedoen met de modellen van klas 5B, van links naar rechts Suena, Michelle, Ruena, Jacey en Anais.

We spotten de jarige Shuk-Man en behalve feliciteren mocht ik een foto van haar maken. In het midden zit Shuk-Man en om haar heen Mary, Nadiah, Jeanette, Shalina en Melany. Het is wat met al die namen. Luchiano vermaakte zich op de duikplank en het moet gezegd, hij kan aardig duiken tegenwoordig.

Om half vijf floten de badmeesters alle kinderen de zwembaden uit. Het was tijd om voor de jarige te zingen en de taart aan te snijden. Nog voordat de taart op de bordjes lag waren de meeste kinderen alweer onderweg naar het zwembad. Toch smaakte die goed.

Ouders druppelden binnen en verlieten even later met hun respectievelijke kinderen alsmede borden boordevol taartjes het feestterrein. Dat is overigens een typisch gebruik op Curacao dat de gasten overladen worden met snoep en gebak als dank voor hun komst.

We kwamen Elizabeth Taylor tegen, het hoofd van de Marnix-school. Zij is boos op Lucy die de schuld van ons allemaal krijgt voor het aanstaande vertrek naar Nederland. Dat is zielig voor haar, maar iets anders kunnen we er niet van maken. Het werd tijd om op te stappen. Diana heeft record-afstanden gelopen en is nu tamelijk moe. Wij ook na deze gezellige middag waarop Shuk-Man's tiende levensjaar op uitstekende wijze is ingeluid.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (14)

1.

Donderdagavond hadden we een Technical Meeting van SQL Integrator in het Avila Beach hotel. Niet in ons gebruikelijke zaaltje dat bezet was, maar ernaast. De meeting verliep zoals altijd, HRM-dingetjes, Sales-dingetjes en een aardige presentatie van Krijn over Prince2 die tegen de verhouding in tamelijk lauw werd ontvangen en tenslotte waar iedereen met smart op wachtte: de afsluitende borrel.

Hoogtepunt was het afscheid van Jeroen Koops die met zijn gezin terug gaat naar Nederland. Een afscheid gaat altijd gepaard met zoenen van een van onze office-ladies. Nu Manja naar de concurrentie is vertrokken neemt Melisa Rosa, een dergelijk prachtige naam moet men gewoon voluit schrijven, de honneurs waar.

Uiteraard weigerde mijn camera op het moment van de kus tussen twee niet-partners en dus moest hij over. Let op het gezicht van Antonio tijdens de omstrengeling. Een kus die overigens netjes op de wangen werd gegeven. "Was dat alles? het deed nog geeneens pijn!", lijkt Jeroen te zeggen.

Jeroen, ik wens jou en je gezin veel succes en voorspoed in Nederland. Je zult nog wel eens denken aan het Happy Hour op Wet&Wid als de Insulinde door de ondergaande zon vaart terwijl bij jullie de hagelstenen door de ruiten kletteren.

2.

Zaterdagmorgen was er ook een soort van afscheid, de laatste karateles van het seizoen. Sensei Ivonne was moe, naar eigen zeggen zelfs gebroken. Zij had 17 uur aan een stuk door aan een belangrijke conversie gewerkt. Niet alles is goed gegaan gezien ook een aantal dringende telefoontjes tijdens de les. Als dinsdag alle currencies maar goed staan.

Luchiano (9) kwam wat langzaam op gang, hij is bepaald geen ochtendmens. Pas toen er tegen stootkussens geschopt mocht worden kwam het enthousiasme. Ook sparren doet hij graag, volgend seizoen staan er echte wedstrijden op het programma.

Tenminste als zijn moeder het goed vindt. Op de foto voert Kristi van Kridan een mooie mawashi-geri uit, zij heeft afgelopen zondag de groene band behaald.

3.

Ieder half jaar, dat is vaste prik, verhaalt het CasaLog over het nieuwe nummerplaatbelastingaddendum. Een woord dat nog niet in de Dikke van Dale te vinden is maar wel via Google.

Voor de historie van het nummerplaatbelastingaddendum leze men de post Uitvinder van een woord. Op deze wijze kan men mooi de groei van Diana (1) monitoren. Bij de zich in vreemde bochten wringende Luchiano (9) is dat een stuk moeilijker.

Grijs is de kleur van het opzetplaatje dat een medewerker van Star Lease vrijdagmiddag just in time op de nummerplaat van de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof schroefde. Vanaf 1 juli worden auto's zonder grijs nummerplaatbelastingaddendum zonder mededogen van de weg gehaald en in beslag genomen.

Er zijn mensen die geen zin hebben om autobelasting te betalen. Liever lenen zij het opzetplaatje van een andere auto. Daarom klonk Star Lease deze vast op de nummerplaat maar dat doen ze niet meer. Op mijn vraag waarom niet antwoordde de Star medewerker dat het geboefte er dan gewoon de hele nummerplaat afschroeft. En het is veel moeilijker om een nieuwe nummerplaat te krijgen dan een nieuw nummerplaatbelastingaddendum.

Posted by CasaSpider at 1:41 PM | Permalink | Comments (10)

Het is nog steeds Juni Filmmaand bij de Spiders maar vrijdag hebben we een dagje vrijgenomen. We waren gewoon te moe om nog een film te bekijken. Donderdagavond zagen we Cars (imdb), een film voor kinderen en waarschijnlijk speciaal voor jongens. Immers alle personages worden vertolkt door auto's.

De recensie op movie2movie.nl geeft hem 3 uit 5 sterren, omgerekend naar mijn model dus een 6. Samengevat is de kritiek dat het verhaal afgezaagd, sentimenteel en voorspelbaar is en dat het tempo van de film vaak te laag ligt.

Ik ben het daar niet mee eens.

Het verhaal van een aanvankelijk verwend kind nu in de vorm van race-auto Lightning McQueen dat langzaam maar zeker verandert in iemand die ziet wat werkelijk belangrijk is wordt niet voor het eerst verteld. Maar daarmee is het nog niet afgezaagd. En 99% van de films is voorspelbaar, ze lopen bijna allemaal goed af.

De opmerking dat het tempo van de film vaak te laag ligt is grappig want dat idee had ik ook even. Maar dat is achteraf juist de grote kracht van de film, hij neemt zijn tijd. Dat is enigszins ouderwets in dit tijdperk van clips en flashes maar voor mij een verademing. Het doet me terugdenken aan 1 van de 8 met Mies Bouwman op de zaterdagavond. Een show die duurde van 20:20 tot pak hem beet 22:30. Zelfs het tussentijds schoonmaken en opbouwen van het decor werd uitgezonden.

Gejaagdheid en stress leken destijds onbekende begrippen.

Wij hebben lekker zitten genieten van de auto's, de getekende natuurbeelden en de muziek zonder ons om de tijd te bekommeren. Een 7.5 is derhalve verdiend, hetzelfde cijfer als Apocalypto kreeg ondanks dat het twee niet te vergelijken films zijn.

Zaterdagmorgen moest ik mijn camera meenemen voor de karateles van Luchiano (9). Vorige week is namelijk de nieuwe definitieve mat gelegd. De dojo is nu bijna helemaal klaar, alleen de nieuwe ventilatoren moeten nog komen. Het is een heel verschil met minder dan een jaar geleden zoals afgebeeld op de onderste helft van de Before and After foto. Let op de deplorabele staat van de groene matten die met duct-tape bij elkaar werden gehouden.

De spiegels helpen de leerlingen beter op hun houding te letten. Wel is het oppassen geblazen voor de fotograaf, deze staat al gauw onbedoeld zelf op de foto zoals het bovenste gedeelte aantoont.

Is er een associatie tussen Cars en de steeds mooier wordende dojo van Curacao Karate-Do? Jazeker, geïnspireerd door Lightning McQueen renoveren de inwoners van het slaperige stadje Radiator Springs aan de Route 66 hun winkels en infrastructuur. Soms is het even zoeken maar alles valt met elkaar te relateren. Als men zijn best maar doet.

Posted by CasaSpider at 3:49 PM | Permalink | Comments (13)

De afgelopen dagen waren intensief voor Luchiano (9). Zaterdagmiddag rondde hij zijn KDN-opdracht af waarin vier op Curacao voorkomende dieren beschreven dienden te worden. Het werkstuk staat inmiddels online, zowel in doc als html formaat.

Belangrijkste evenement van het weekend was echter het oranje-band examen karate (Wado Ryu, 6e kyu) dat zondag om tien uur van start ging. Vooral door de extra lessen op de afgelopen drie woensdagavonden is het nivo van de hele groep aardig opgekrikt. Waren de leerlingen altijd maar zo fanatiek. Behalve de zeven kandidaten voor de oranje band waren er ook zes voor de gele.

Naast Ivonne en Anthony waren twee extra gecommitteerden aanwezig bij het examen dat traditioneel begon met een conditietest. Sit-ups (2x30), push-ups (30), heen en weer springen (1 minuut en 15 seconden), doorzakken met gestrekte armen (2x25), het kwam allemaal aan de orde. Hierna werd afwisselend de groep kandidaten voor de gele en de oranje band opgeroepen om basistechnieken (kihon) en combinatietechnieken (renraku waza) te tonen.

Er was heel wat publiek, veel ouders wilden graag zien hoe hun pupil het ervan afbracht. Dat pupil is niet helemaal waar, want er was zelfs een heuse moeder die meedeed aan het gele-band examen. Samen met haar zoon Oscar behaalde Petra het diploma, dat mag hier alvast verklapt worden. Op deze foto is zij de langste van allemaal en Luchiano de vijfde van rechts.

Het volgende onderdeel waren de blokkeringen (uke). Deze worden uitgevoerd met een partner, immers men dient te laten zien een daadwerkelijke aanval te kunnen afslaan. Dit in tegenstelling tot de kata waarbij men volgens een vastgelegd patroon tegen denkbeeldige tegenstanders vecht.

Voor de oranje band moet men zowel de Pinan Nidan als de Pinan Shodan kata beheersen. Bij dit onderdeel is duidelijk te zien dat de dragers van de gele band verder zijn dan die van de witte. Een kata heeft een ritme en de zeven kandidaten lieten dat bij de moeilijkere Pinan Shodan kata goed zien. Bij de dragers van de witte band had de Pinan Nidan kata zo nu en dan een hoge amusementswaarde, uit respect voor de kandidaten noemen wij geen namen.

Als laatste onderdeel vond een aantal vrije gevechten (jiyu kumite) plaats tussen de kandidaten. De laatste energie en adrenaline kon er nu nog snel uit. Het werk zat erop en terwijl de gecommitteerden druk overlegden en alvast de diploma's begonnen in te vullen deden de kinderen handstands en andere trucs op de matten.

Het moment van de waarheid brak aan. De zes dragers van de witte band stonden op een rij. Ze zijn allemaal geslaagd voor de gele band en Gerard was de beste. Sensei Anthony legde uit dat de eisen van de school hoog zijn, maar dat de gele band gezien dient te worden als een stimulans om door te gaan en vooral ook beter te worden.

De beurt was aan de zeven dragers van de gele band. Op een rij stonden zij tegenover Anthony die als eerste de best geslaagde naar voren riep. Dat dit Joshua was mag geen verrassing heten, zijn techniek en vooral explosiviteit stijgen duidelijk boven de andere kandidaten uit. De tweede geslaagde was... Luchiano!

Dat de eisen van Curacao Karate-Do hoog zijn bleek even later toen twee kandidaten volgens de jury niet het vereiste nivo voor de oranje band hadden gehaald. Zij mogen het over een maand nogmaals proberen. Het is altijd een triest gezicht om mensen te zien zakken maar het geeft uiteindelijk meer waarde aan de verstrekte diploma's.

Om één uur waren we thuis, Luchiano nog steeds in een euforische stemming. "Nu op naar de groene band", zei ik tegen hem. "Vind je niet dat je nu aan het exaggeraten bent?", was daarop zijn laconieke antwoord.

Posted by CasaSpider at 4:56 PM | Permalink | Comments (21)

"Hoe was je verjaardag?", vraagt menigeen als iemand gisteren jarig is geweest. De mijne hield niet over. Een hoogtepuntje was de gratis advertentie in de Extra, dat doen we tegenwoordig standaard. Wel mooi dat Luchiano (9) en Lucy samen voor de tekst hebben gezorgd. Het is altijd fijn als iemand je leukheid toewenst of niet soms?

Voor de rest voelde ik mij niet optimaal en heb een aantal malen een uurtje moeten slapen. Erger was dat Diana (1) steeds zieker werd. Haar temperatuur steeg tot 39.5 en ging niet echt omlaag na het inbrengen van een zetpil. Haar oogjes zijn ontstoken en iedere keer wrijft ze erin, wat de zaak niet beter maakt. Als we met haar rondliepen hing ze als een zak aardappelen over de schouder en geluid maakte ze ook al niet.

Als avondeten had Lucy spare-ribs met knoflooksaus klaargemaakt, een van mijn favoriete gerechten. Zeker met een glas koude Duvel ernaast. Terwijl we aan het eten waren belde mijn Cubaanse collega Yohanna om me te feliciteren. Zij vraagt altijd naar Diana en toen ik vertelde dat ze al de hele dag koorts had raadde zij ons aan om naar de dokter te gaan.

Wij volgden dat advies op en even later meldden we ons bij dokter Lichtveld die avonddienst had in winkelcentrum Colon. Hij schreef antibiotica voor alsmede zetpillen, iets tegen slijm en druppels voor de ogen.

We reden door naar de apotheek, Botica Cerrito in winkelcentrum Promenade. Door een luikje in de deur werden recepten en geneesmiddelen uitgewisseld. Op het muurtje voor de apotheek zaten al vier personen te wachten. Om half negen waren we thuis met de geneesmiddelen.

Lucy ging met Diana op bed liggen en ik keek nog wat televisie op mijn verjaardagsavond. Een concert te Santo Domingo van Johnny Ventura, El Canario en de geweldige Celia Cruz kikkerde me in combinatie met een paar Tequila's weer iets op.

Zaterdagmorgen, na het geven van antibiotica en een zetpil, zakte Diana's koorts van 39.5 naar 38.0 graden. Ze was ook alweer iets levendiger. Zojuist gaf de thermometer echter alweer 39.4 aan. Als de toestand maandag niet verbeterd is gaan we die dag naar kinderarts Sonja Faries.

Luchiano (9) had zijn laatste karateles voor het oranje-band examen op zondagmorgen. De laatste dagen heeft hij redelijk hard getraind en dat werpt zijn vruchten af. Sensei Anthony corrigeerde nog een aantal punten, hopelijk onthoudt Luchiano ze allemaal. Na afloop van de les zei Anthony tegen mij: "Hij is wel een beetje lui." Dat kon ik beamen.

Tijdens de les schoot ik wat filmmateriaal, deels om te gebruiken bij het oefenen en deels voor wellicht een nieuwe CasaMovie. Deze foto met zowel Sensei Anthony als Sensei Ivonne erop heeft wel iets. De quizvraag van vandaag luidt: "Hoe laat is het op de klok van de dojo?"

Posted by CasaSpider at 2:05 PM | Permalink | Comments (12)

We zijn net thuis van Luchiano's (9) karateles. De voorlaatste les is al een maand geleden. Dinsdagmiddag na school voelde Luchiano zich niet lekker. Dat kon wel kloppen want even later bleek hij 39.6 graden koorts te hebben. Vrijdag ging hij pas weer naar school, maar zijn keel doet nog een beetje pijn. Niet bepaald ideale omstandigheden voor een zware training.

Maar er moet flink aan getrokken worden, immers zondag 13 mei staat het oranje-band examen te wachten. De drie gele banders trainden samen met zes oranje banders onder leiding van Sensei Ivonne. De kinderen trainen thuis lang niet voldoende. Hierdoor kennen ze de in het Japans erg ingewikkeld klinkende combinaties nauwelijks. Ze staan steeds verkeerd, er zit geen kracht in de technieken, ze zakken niet door hun benen of erger nog kijken naar buiten.

Het is knap dat Ivonne zo rustig blijft.

Gelukkig zijn er op woensdagavond nog twee extra lessen. Na afloop van deze sessie kwam Luchiano naar me toe en vroeg me hoe het ging. "Het was niet slecht, zeker niet als je bedenkt dat het een maand geleden is. Maar er moet nog een hoop getraind worden."

In de auto ging ik daar even op door, iets waar Luchiano niet zo van houdt. Inmiddels heeft hij zijn techniek om met kritiek om te gaan voor een negenjarige op een aardig nivo gebracht.

"Papa, kunnen we dit afsluiten? Denk aan je bloeddruk. Laten we het hebben over het strand, waar wij straks naar toe gaan om mijn snorkel uit te proberen."

Rationeel, inlevingsvermogen in de gezondheidssituatie van zijn vader en snel overstappen op een onderwerp waar hij meer oren naar heeft, mijn complimenten. Nog één mok koffie en dan gaan we naar het strand.

Posted by CasaSpider at 11:06 AM | Permalink | Comments (5)

Iets voor kerstmis verzorgden Sensei Anthony en Sensei Ivonne de laatste karateles van het jaar 2006. De eerste les van 2007 stond gepland voor half januari 2007. In de tussentijd was het de bedoeling het op zijn tandvlees lopende gebouw grondig op te knappen.

De lessen werden echter uitgesteld tot februari. Eerst omdat er tegen witte mieren was gespoten en later omdat de zaal niet klaar was. Met de camera onder de arm en nieuwsgierig hoe mooi alles geworden was togen Luchiano (9) en ik zaterdagochtend naar de Lindberghweg. Frank (Bodo) stond boven aan de trap met zijn dochter Kristi te wachten.

We waren niet onder de indruk van de verbouwing die gezien de status van de douche- en kleedruimte duidelijk niet onder Prince2-projectmanagement heeft plaatsgevonden. Een nieuwe mat is het enige werkpakket dat daadwerkelijk opgeleverd is, maar voldoet niet aan de kwaliteitsverwachting van de klant zijnde Sensei Anthony. Het belangrijkste voor ons was echter dat de lessen hervat konden worden.

Ivonne, Anthony en de vrouw met de groene band hadden een pittig programma samengesteld voor de eerste les in het nieuwe jaar. De kinderen moeten snel op het peil gebracht worden waar ze twee maanden geleden op zaten. Een impressie in zeven foto's.

• Warming-up op de nieuwe mat.
• Onbegrijpelijk dat Sensei Ivonne Leito-Senff nog niet is gevraagd voor een Jackie Chan movie.
• Sensei Anthony en Sensei Ivonne doen het voor, alle kinderen staan hier nog met het juiste been voor.
• Sensei Ivonne in actie.
• Luchiano oefent met Denzel die heel snel met zijn hoofd beweegt.
• Sensei Anthony controleert of de aangeleerde technieken op de juiste wijze worden toegepast.
• Ivonne en Anthony laten zien waar men in het gevecht op moet letten.

Het was een nuttige les voor Luchiano die het goed deed. Als er een sparring-partner uitgekozen moet worden heeft hij soms de neiging passief af te wachten wie hem kiest. Nu koos hij zelf en sparde daardoor tegen twee van de sterkste jongens, Denzel (zoon van Ivonne en Anthony) en vechtmachine Dean. Luchiano bleef goed overeind tegen beide oranje-band dragers.

Posted by CasaSpider at 12:16 PM | Permalink | Comments (12)

Zaterdag om half negen begon de wekelijkse karateles voor Luchiano (9). De les werd gegeven door de man die Anthony karate heeft geleerd. Hij oefende de Pinan Nidan Kata waarbij de verschillende technieken niet zoals gebruikelijk tegen denkbeeldige tegenstanders werden uitgevoerd maar tegen een medeleerling. Dit noemt men Bunkai.

Waar de kinderen de Kata meestal vrij krachteloos lopen moest er nu hard worden gewerkt. Na afloop van de les was Luchiano moe en hij voelde zijn spieren. Hetgeen ook de bedoeling is.

CasasPa belde. Of de negenjarige het leuk vond om de middag met hem en Truus door te brengen in het Plaza hotel. Daar had hij wel oren naar en om twee uur zette ik hem met zwembroek af bij de lobby.

In de namiddag ontmoetten we elkaar allemaal bij Pleincafé Wilhelmina. Luchiano had zich uitstekend vermaakt in het zwembad van het hotel en stak onmiddellijk over naar de speeltuin in het Wilhelminapark. Zijn vriendje Arwin (4) voegde zich even later bij hem.

Toen ze uitgespeeld waren nam Luchiano Lucy's plaats in bij het dominoën. En thuis verbaasde hij ons door met CasasPa te gaan schaken. Laatstgenoemde had tijd genoeg, want na de problemen met TotalChoice van gisteren heeft hij de handdoek met betrekking tot zijn weblog in de wilgen gegooid. De partij werd niet uitgespeeld want er stond boerenbridge op het programma.

Daaraan doet Luchiano nog niet mee, we gaan het hem binnenkort leren. In plaats daarvan las hij een paar hoofdstukken uit zijn nieuwe boek De brief voor de koning door Tonke Dragt. Een boek van niet minder dan 449 pagina's.

Een sportieve dag met een intellectueel einde.

Posted by CasaSpider at 11:14 AM | Permalink | Comments (7)

1.

Mijn server bij TotalChoice Hosting is gecrashed. Ja, alweer. De laatste keer was op 3 augustus van dit jaar (Zwarte Donderdag) en dat is mij net iets te vaak. Het is mooi dat men een backup terugzet, maar minder leuk dat deze zes dagen oud is. Het betekent dat ook de weblogs van Luchiano (9) en CasasPa grote hiaten vertonen.

2.

Vrijdagavond nam ik Boer zoek vrouw op met de video. Men weet nooit of er iets leuks gezegd wordt, zeker in het geval van mijn favoriete boer: Gerrit. En jawel. Gerrit liep alleen met Eva over het land, Inge was boodschappen doen.

"Fruitig bloesje heb je aan", zei Gerrit. Hij pakte haar hand vast en zo liepen ze verder. Eva wilde echter graag links van Gerrit lopen en wisselde. "Daar loapt mien hoand ook altijd", zei Gerrit. "Nu ben je net mien hoand."

Kort na deze romantische ontboezeming zoenden Gerrit en Eva. Op zaterdagochtend bleek de video niets opgenomen te hebben.

3.

Bij karate kregen de kinderen les in Bunkai. Dat is hetzelfde als een Kata maar dan met werkelijke in plaats van denkbeeldige tegenstanders. Maar daar gaat het nu niet over, immers dit is niet onbegrijpelijk.

Aan het begin van de les staan de leerlingen in een lange rij, gesorteerd op kleur band en vervolgens lengte. Na het groeten van de Sensei begint de warming-up. De meer dan 20 kinderen lopen rondjes door de dojo. Het kind links in de lange rij begint met lopen en de rest volgt.

Het vreemde ja zelfs onbegrijpelijke is nu dat er bijna altijd kinderen rechts in de rij zijn die snel de bocht afsnijden en zo voor de kinderen lopen die zijn begonnen.

Is dit niet ontzettend Belgisch, vooroplopen in een cirkel?

Posted by CasaSpider at 2:38 PM | Permalink | Comments (9)

Van 21 tot en met 23 september vonden de Panamerican Karate Federation (PKF) Junior Championships op Curacao plaats. Donderdagavond was de officiële opening met een parade waarin Luchiano (8) het bordje met Mexico droeg. Zaterdagavond waren de Spiders compleet aanwezig tijdens de laatste finales.

Het was een mooie avond met overwinningen voor Karina Díaz uit de Dominicaanse Republiek en voor de lokale Curacaose held Jairzinho Fraites. De omstandigheden om te filmen waren verre van ideaal, met veel door het beeld lopende mensen en te weinig licht.

Tussen het karategeweld door vierde de Marnix-school op vrijdag 22 september de Siman di Kultura. Diverse klassen hadden iets cultureels ingestudeerd en brachten dat op het podium ten tonele. De ouders waren vanaf tien uur welkom, de zon brandde en ik schreef er een post over.

Luchiano's klas 4B had onder leiding van meester Peter van Kooten gekozen voor een percussiestuk. Zelf playbackt Luchiano op zijn gitaar, hij kijkt er wel stoer bij. De tambu-dansen van twee andere klassen waren wat mij betreft de hoogtepunten qua performances.

Gedurende deze drie dagen liep het geheugen van mijn camera regelmatig tegen zijn limieten aan. Door veel te snijden is er van beide gebeurtenissen een nieuwe CasaMovie gemaakt van ruim vijf minuten. Ruim vijf minuten? Wat is dat voor onnodige onnauwkeurigheid. De movie duurt vijf minuten en negen seconden.

Speciaal voor degenen met een snelle verbinding en/of veel geduld is tijdelijk de Full Version beschikbaar.
Size: 77.343.518 bytes.
Duration: 5.09 minutes.

Besides Culture & Karate there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 7:13 AM | Permalink | Comments (12)

Vrijdag 22 september was de dag dat Curacao op vele plaatsen haar Siman di Kultura vierde. Siman betekent week, di van en Kultura cultuur. De Week van de Cultuur.

De klassen van de Marnix-school zijn al een hele tijd bezig om iets in te studeren. Een dans, een lied, een toneelstuk of iets anders dat in het teken staat van de Curacaose kultuur en is geïnspireerd op Seu, het Oogstfeest dat uitgesproken wordt als cee-oe.

Klas 4B waar Luchiano (8) in zit wordt aangevoerd door Meester Peter (website). Meester Peter is bovengemiddeld muzikaal. Hij laat de kinderen veel zingen en het zijn niet de gemakkelijkste liederen. Voor het optreden van 4B op de dag van Siman di Kultura had hij gekozen voor een ritmisch nummer zonder zang.

Even ervoor was daar het dansoptreden van klas 6B en dat was aangenaam om naar te kijken. Moeilijk om overheen te komen dus. En dat lukte dan ook niet echt. Meester Peter speelde vol verve de rol van dirigent voor het podium. Gestoken in zijn Seu-outfit ("heb er eigenlijk geen zin want het is zo heet") probeerde hij met wisselend succes het ritme erin te houden.

De kinderen moesten klappen op de maat van sinasappel, sinasappel... sap, iets dat in de klas waarschijnlijk beter uit de verf komt dan buiten in de zon met veel herrie eromheen. Sommige kinderen bespeelden slaginstrumenten, dat zag er leuk uit. Luchiano had zijn gitaar meegenomen. Hij playbackte er op los, want echt spelen kan hij nog niet.

Over de zon gesproken, het was werkelijk bloedheet. Aan de ene kant van het schoolplein werden zelfgemaakte typisch Curacaose hapjes verkocht en aan de andere kant stond het podium. De ouders waren vanaf tien uur welkom en de opkomst was groot. De succesvolste uitvoeringen waren dansen gebaseerd op de Tambu met zijn Afrikaanse ritme, afkomstig uit de slaventijd.

Foto's zeggen meer dan woorden, daarom hier een impressie in vogelvlucht:

• Klas 4B op het podium, Luchiano hanteert de gitaar.
• Zowel de zon als het dirigeren van 4B laten meester Peter zweten.
• Het schoolhoofd Elizabeth Taylor (ja echt!) in haar Seu-jurk.
• Klas 5B koos voor een Tambu welke uitstekend door de jonge dames werd vertolkt.
• Gezellige drukte op het schoolplein van de Marnix-school.
• Luchiano in cool dude pose.

De complete serie van 20 foto's is te bekijken in het album Marnix 22.09.2006 Siman di Kultura.

PKF Junior Championships

Van donderdag 21 tot en met zaterdag 23 september werden de Panamerican Karate Federation (PKF) Junior Championships in het WTC te Curacao gehouden. Luchiano liep in de openingsparade mee voor Mexico. Maar we hebben toen geen wedstrijd gezien.

Zaterdagavond waren de laatste finales. Wij gingen er met ons hele gezin naar toe, al om half zeven betraden wij de grote hal terwijl de wedstrijden pas om zeven uur begonnen. Voordeel was dat wij op de beste tribune konden gaan zitten. Daar was toen nog plaats, maar al snel liep de grote hal vol.

Lucy en ik zaten ingeklemd tussen het team van Martinique, maar daar hadden we geen last van. Luchiano zocht zijn eigen weg en had al snel wat vriendjes van Karate-Do Curacao gevonden. Zij mochten binnen de linten vlakbij de tatami op de grond zitten. Het was Diana's (4 maanden) eerste bezoek aan een karatetoernooi. In het begin moest ze even wennen en gaf Lucy haar de borst. Vervolgens gedroeg ze zich voorbeeldig, zonder nog een kik te geven.

De meisjes begonnen. In een van de finales stond een meisje uit de Dominicaanse Republiek tegenover de Mexicaanse Lorena Mendoza. Toevallig bevond het Dominicaanse team zich op de tribune direct rechts naast ons. Lucy moest regelmatig lachen om de aanmoedigingen die daar vandaan kwamen. Na een verbeten duel zegevierde de Dominicaanse en een enorm tumult brak los.

Het was de eerste en enige gouden medaiile voor de Dominicaase Republiek en dat werd gevierd. Toen het meisje naar haar tribune liep nam ik mijn kans waar en vroeg haar om een foto. Breed lachend poseerde ze, alleen weet ik nog steeds haar naam niet. De gouden Dominicaanse is inmiddels geïdentificeerd als Karina Díaz.

Op geen enkele website, noch van de Curacaose Karate Bond, noch van de PKF staan uitslagen. Dat is een minpuntje. De quizvraag van deze week luidt dan ook: "Hoe heet de winnares van de gouden medaille uit de Dominicaanse Republiek?" Inmiddels is deze vraag door CasaSpider zelf beantwoord.

Kijken naar karatewedstrijden heeft een hoge amusementswaarde. De wedstrijden duren slechts twee minuten en daarin gebeurt een hoop. Ook door de jeugd wordt stevig gevochten. Diverse malen vallen er harde klappen, ook op het hoofd. Weliswaar wordt op essentiële plaatsen gebruik gemaakt van protectie, maar men draagt bijvoorbeeld geen helm.

Zeker een keer of vijf moest de arbiter checken of een aangeslagen strijder nog verder kon. Op een bepaald moment kon Lucy het niet meer aanzien: "Ik wil weg". Bovendien ziet ze het niet meer zitten dat Luchiano ooit aan een dergelijk toernooi meedoet. De toekomst zal het uitwijzen.

Een hoogtepunt voor Curacao was de finale tussen de Antilliaan Jairzinho Fraites en zijn Amerikaanse opponent Jonathan Mehrian. Aanvankelijk leek de Amerikaan sterker, maar Fraites scoorde op de beslissende momenten. Jonathan Mehrian viel steeds onbesuisder aan en liep daardoor juist tegen meer klappen op. De grote USA-delegatie moedigde hem uit volle borst aan met het welbekende "U-S-A, U-S-A" maar werd direct overstemd door het uit alle kelen komende "Cu-ra-cao! Cu-ra-cao!"

De overwinning van Jairzinho Fraites was een schitterend moment en de ontlading groot. Hier een impressie in drie foto's van zijn match. De foto's zijn stills van filmbeelden in nightshot-mode. Met andere woorden de kwaliteit is niet best. Maar het is wel het eerste authentieke materiaal van Fraites' gouden finale op het web.

• Jairzinho Fraites scoort als een van de weinigen ook met zijn been.
• Deze keer is Fraites zijn Amerikaanse opponent te snel af met de vuist.
• De overwinning is behaald. Jairzinho Fraites wint goud voor de Nederlandse Antillen.

Tijdens de pauze van omstreeks negen uur vond Lucy het welletjes, met name voor Diana. Het bijwonen van deze (jeugd!)finales was zeer de moeite waard. En we waren op tijd thuis voor Chocolate con Pimienta.

Posted by CasaSpider at 1:09 PM | Permalink | Comments (13)

Van donderdag 21 tot en met zaterdag 23 september vinden in het WTC op Curacao de Pan-Amerikaase jeugdkampioenschappen karate plaats, de zogeheten PKF Junior Championships. PKF staat voor Panamerican Karate Federation. Een groot evenement dat voor de 17e keer wordt gehouden en deze keer is georganiseerd door de Curacao Karate Bond.

Kort nadat wij afgelopen zondag thuiskwamen van het Happy Hour ging de telefoon. Het was Ivonne, de karatelerares van Luchiano (8). Zij vertelde over de kampioenschappen en vroeg of Luchiano mee wilde doen in de parade tijdens de officiële opening op donderdagavond. Samen met zes andere kinderen van Karate-Do Curacao.

Het leek mij een leuk idee. Ivonne vertelde enthousiast hoe zij op 17-jarige leeftijd ook meeliep in een dergelijke parade. En 13 jaar later werd zij wereldkampioen Kumite (vrij gevecht) voor de Nederlandse Antillen. Dat was in 1996.

Om half zeven werden wij bij het WTC verwacht, Luchiano in zijn karatepak met gymschoenen. De grote hal begon al snel vol te lopen met sporters uit diverse landen. Luchiano maakte een ommetje.

Toen ik hem zocht was hij in gesprek met een meisje van een jaar of 16. Zij vroeg hem waar hij vandaan kwam. Luchiano antwoordde dat hij in Santo Domingo is geboren waarop het meisje enthousiast op haar trainingspak wees. "Zie je, ik kom ook uit de Dominicaanse Republiek!"

De kinderen werden apart genomen en kregen een land toegewezen voor de parade. Wij namen plaats op de tribunes. De parade ging van start met Argentinie. Bij ieder land werd bijbehorende muziek gespeeld.

De eerste tonen van Cielito Lindo (Canta y no llores) klonken en daar kwam het Mexicaanse team aangevoerd door Luchiano de hal binnenlopen. De Mexicanen hadden hem een sombrero opgezet en de Mexicaanse vlag als een soort mantel om hem heengehangen. Als een vorst schreed Luchiano door de zaal. Tijdens het filmen stak ik mijn duim naar hem op.

Na de parade was het tijd voor toespraken. Veel toespraken, van de sportbond en van de politici Dennis Jackson en Omayra Leeflang. Op zich wilde ik graag blijven om de finales te bekijken. Na de toespraken waren er echter eerst dansvoorstellingen. Bovendien moest er gewacht worden op premier Emily de Jongh-Elhage die ook nog moest spreken.

We besloten naar huis te gaan, zaterdagmiddag is er tijd om een paar wedstrijden te bekijken. Luchiano vond het allemaal erg leuk, het evenement en zijn optreden hadden hem een flinke energy-boost gegeven. Hij had geen zin om naar bed te gaan en kon dan ook moeilijk slapen.

Nu is het 13 jaar wachten tot 2019, het jaar waarin Luchiano wereldkampioen karate wordt.

Posted by CasaSpider at 7:16 AM | Permalink | Comments (12)

1.

We gaan terug in de tijd naar vrijdag 3 september 1999. 's Middags had ik met een goede reden vrij genomen. Immers, mijn wettelijke echtgenote stond op het punt op Curacao te arriveren. Lucy en ik zijn op zaterdag 13 februari 1999 in Santo Domingo getrouwd, maar het duurde nog even voordat haar vergunning om naar Curacao op vakantie te kunnen komen rond was.

Feitelijk hadden we zelfs geluk dat de vergunning überhaupt werd verleend vanwege de grote kans dat Lucy zou proberen te blijven. Vóór het huwelijk hadden we al iets moeten regelen met betrekking tot haar verblijf op Curacao, maar dat is er door alle stress bij ingeschoten. Hoe dan ook, op vrijdagmiddag 3 september 1999 waren we samen. Luchiano (8) bleef nog even achter bij zijn oma, hij was op dat moment bijna 2 jaar oud.

Zeven jaar is een hele tijd. Iedere relatie gaat door bepaalde fases heen en het getal zeven speelt daarbij een belangrijke rol. Veel relaties stranden precies na zeven jaar. De koek is op.

Een relatie beginnen is relatief gemakkelijk. De indivduele ontwikkeling van de beide partners gaat echter gewoon door. Het is een hele kunst om dat pad gedurende jaren zo synchroon te laten verlopen dat de aantrekkingskracht blijft bestaan. De natuur kan hierbij een handje helpen met het onderdeel kinderen. Kinderen scheppen ontegenzeggelijk een band tussen de ouders, maar als men alleen bij elkaar blijft vanwege de kinderen doet men uiteindelijk iedereen tekort.

In het geval van Lucy ben ik zeker niet vanwege de kinderen bij haar gebleven. Lucy is de vrouw van mijn leven, dat heeft ze me immers vaak genoeg gezegd. De moraal van dit belerende stukje is dat men nooit achterover kan leunen. De toekomst zal het uitwijzen: Que será, será!

2.

Volgende week zaterdag is er geen karateles. Op die dag worden er namelijk wedstrijden gehouden. Sensei Ivonne vroeg wie daar aan mee willen doen. Tot mijn verbazing stak Luchiano onmiddellijk zijn vinger op. Ook later toen de namen genoteerd werden was hij van de partij.

Na afloop van de les vroeg ik aan Ivonne hoe en wat. Zij antwoordde dat ze me belt voordat de definitieve lijst wordt opgestuurd. "Sommige kinderen bedenken zich namelijk."

In de auto praatten Luchiano en ik over de wedstrijden. Ik vertelde hem dat het er in een wedstrijd een stuk harder aan toe gaat dan op de club. De jonge Bruce Lee was niet erg onder de indruk: "I say bring it on!"

3.

Voordat we naar Pleincafé Wilhelmina gingen moesten we nog wat door de winkelstraten van Punda slenteren. Lucy paste een leuk jurkje dat ik een tikkeltje te sexy vond, wat kunnen mannen toch veranderen in zeven jaar. Ze koos een ander, iets geslotener exemplaar. "Ja, die staat je goed", zei ik enthousiast.

Bij het pashokje kletste Lucy met de verkoopster en riep tegen mij: "Ik neem ze allebei!" Dat moest dan maar. De verkoopster zei tegen Lucy dat ze maar geluk had met zo'n man. "Pff, dat is eenmalig. Hij koopt bijna nooit iets voor me."

Bij Pleincafé zaten Ino & Bente al aan de grote tafel, daar pasten wij gemakkelijk bij. Luchiano verveelde zich, hij had zijn GameBoy in de auto laten liggen en wij hadden geen zin om die te halen. Bovendien was het wel eens goed voor hem om iets anders te doen dan GameBoyen.

Bijvoorbeeld foto's maken:

• Van een lachende prinses Diana in de Evenflow-Hummer.
• Van CasaSpider en Ino aan de grote tafel van Pleincafé Wilhelmina met een glas Duvel.
• Van Lucy met Diana zittend op dezelfde grote tafel.

Posted by CasaSpider at 10:17 AM | Permalink | Comments (23)

Zaterdag 1 juli was de tweede dag van de WK2006-kwartfinales. Om 11 uur begon Engeland-Portugal. Op dat moment bevonden Luchiano (8) en ik ons echter al ruim een uur in de dojo van Karate-Do Curacao. Daar werden de gele en oranje band examens afgenomen.

We beginnen bij het begin. Stipt om tien uur stappen Luchiano en ik de trainingsruimte binnen. Het is er druk, vooral omdat veel ouders zijn meegekomen om hun kinderen te zien presteren. Vier kinderen gaan op voor de gele band, vier voor de oranje band en drie volwassenen eveneens voor oranje.

De gecommitteerden zijn Anthony Leito en Ivonne Leito-Senff van Karate-Do Curacao, alsmede S. Marten. Het eerste onderdeel is de warming-up/conditietest die door Ivonne wordt afgenomen. Alle deelnemers moeten een bepaald aantal push-ups, sit-ups, kniebuigingen etc. maken alsmede andere zaken die laten zien dat zij in goede conditie zijn.

Dan begint het serieuze werk. Per groep dient een aantal technieken uitgevoerd te worden. De jongens met een witte band waaronder Luchiano beginnen. Ivonne zegt in het Japans de naam van de techniek en de deelnemers voeren hem uit. Voorbeelden: Sokuto fumikomi, Tobikomizuki en Mawashi geri.

Het is een voordeel dat Luchiano over een erg goed taalgevoel beschikt, hij heeft geen enkele moeite met de Japanse termen en gebruikt ze thuis ook regelmatig. Nog even en hij gaat met stokjes eten, hetgeen bij hem wellicht sneller gaat dan met een vork.

Wel rommelt hij af en toe met zijn karatepak. Het is de nieuwigheid, maar hij kan er wel hoog mee trappen.

Na de deelnemers met een witte band volgen de kinderen met geel en tenslotte de volwassenen. Ik kijk eens op mijn horloge. Mijn hoop op de eerste helft van Engeland-Portugal vervliegt. Het onderdeel duurt vrij lang en er wordt serieus en nauwlettend beoordeeld. Na afloop zitten de drie gecommitterden bij elkaar, overleggen en schrijven per deelnemer op hoe deze heeft gepresteerd.

Het derde onderdeel is het moeilijkste, de Kata. Een Kata is een voorgedefineerde reeks van aanvals- en verdedigingstechnieken tegen imaginaire tegenstanders. Voor de gele band dient de Pinan Nidan Kata uitgevoerd te worden. De vier jongens met de witte band doen dit per twee. De Pinan Shodan Kata voor het oranje band examen wordt door alle deelnemers individueel uitgevoerd. De gecommitteerden kijken belangstellend toe.

Nogmaals werp ik een blik op mijn horloge. De tweede helft van Engeland-Portugal staat op het punt van beginnen. Het vierde en laatste onderdeel is Jiyu Kumite, het vrije gevecht. Luchiano treedt tweemaal aan en doet het heel redelijk. Een enorme vooruitgang ten opzichte van zijn bewegingen eind januari van dit jaar.

Het examen zit erop. Alle deelnemers staan in een rij opgesteld en Anthony maakt bekend wie er geslaagd zijn, gelukkig zijn ze dat allemaal. Ivonne is druk met het schrijven van de certificaten. Na ontvangst daarvan nemen wij afscheid. Nu is het vakantie, op zaterdag 12 augustus begint het volgende seizoen.

Thuis is Luchiano erg trots op zijn diploma. De entourage en met name hoe serieus het examen is aangepakt maakten indruk op hem en op mij trouwens ook. Een stimulans om extra zijn best te doen.

Bij Engeland-Portugal was het in de 70e minuut nog steeds 0-0. Daarover later meer.

Posted by CasaSpider at 10:28 AM | Permalink | Comments (21)

Nog steeds verkeert (bijna) alles wat Nederland is in lichte shocktoestand na de emotionele gebeurtenissen op de zeventiende dag van het WK2006. Het is het beste er niet te veel woorden meer aan vuil te maken.

Achtste finale #03: Engeland-Ecuador 1-0

Een slaapverwekkende wedstrijd, daar is alles mee gezegd. Gelukkig krulde Beckham een vrije trap in de linkerhoek van het doel, anders hadden we ook nog eens een half uur verlengen voor onze kiezen gehad.

Luchiano in Landhuis Pannekoek, de derde en laatste dag

Het loopt tegen een uur 's middags. Lucy en Diana gaan mee naar Landhuis Pannekoek om Luchiano (8) op te halen van zijn karatekamp. Na wat ik zaterdagmiddag heb gezien maak ik me geen zorgen meer. Om kwart voor twee draai ik de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof het parkeerterrein van Landhuis Pannekoek op.

Lucy bestuurt de EvenFlow-Hummer met Diana erin. Bij het tot dojo omgebouwde open gebouwtje stoppen we om te kijken of Luchiano daar aan het spelen is.

Al snel verzamelt zich een aantal kinderen rondom Diana. Kinderen houden van baby's, waarschijnlijk uit verbazing dat er nog iets kleiners bestaat dan zij zelf.

"Ik hoor Luchiano lachen", roept Lucy en zij loopt naar binnen waar de bedden staan. Even later begroet Luchiano mij. Hij vraagt meteen of ik de GameBoy en de Yu-Gi-Oh kaarten heb meegebracht. Snel gaat hij ermee naar binnen om ze aan zijn speelmaatjes te laten zien.

Lucy en ik maken een ommetje door het Landhuis. Ik schiet wat foto's van Diana. De meeste mensen blijken al te zijn vertrokken. Dudley Josepa, wereldkampioen karate in 1988, zegt dat Luchiano's leraar Anthony Leito zich verontschuldigt dat hij er niet is. Hij is de matten aan het terugbrengen. Dudley Josepa is oprichter en voorzitter van CUMAFE (Curacao Martial-Arts Federation). Ik complimenteer hem met de uitstekende organisatie en het vele werk dat hiervoor door vrijwilligers is verzet.

Het wordt tijd om te vertrekken. Ik roep Luchiano, maar deze heeft nog helemaal geen zin om weg te gaan. Na even onderhandelen krijgt hij tien minuten extra. Na afloop van het ultimatum gaat hij met lichte tegenzin mee. Een beter bewijs dat hij zich prima vermaakt heeft is er niet.

Thuis is Luchiano nog steeds helemaal vol van het kamp en van wat hij geleerd heeft. Hij trekt meteen zijn karatepak aan en laat enkele indrukwekkende (triple mawashi geri) technieken zien. Dè wedstrijd staat echter op punt van beginnen...

Achtste finale #04: Nederland-Portugal 0-1

Tja. In veel opzichten lijkt de wedstrijd op het duel dat beide landen in de halve finale van het EK2004 tegen elkaar speelden. Portugal voetbalt net iets beter. Bij Nederland is de handelingssnelheid te laag en evenals twee jaar geleden ligt Arjen Robben volledig aan de ketting bij de weergaloze Miguel. Deze nummer 13 weegt slechts 64 kilo, bijna niet te geloven als men de krachtpatser in actie ziet.

Afijn, we weten allemaal hoe het afgelopen is, met 9 tegen 9. Het positieve is dat Nederland ervoor gevochten heeft, als leeuwen. Op Curacao knalt na het laatste fluitsignaal het vuurwerk, afgestoken door de grote Portugese kolonie alhier.

De deelnemers aan de Webloggers poule blijken tamelijk realistisch te zijn. Een meerderheid heeft Portugal door laten gaan. Derhalve is er niet veel veranderd in de stand. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement zakken we naar de 41e plaats, nog net op pagina twee.

Posted by CasaSpider at 12:07 PM | Permalink | Comments (15)

Achtste finale #01: Duitsland-Zweden 2-0

Zaterdagmorgen, de zestiende dag van het WK2006. Om tien uur zat ik er helemaal klaar voor. De eerste achtste finalewedstrijd stond op het punt van beginnen, maar hij begon niet. Na wat speurwerk blijken de ochtendwedstrijden tegenwoordig om elf uur te beginnen.

Het is wel zaak om de televisie op tijd in te schakelen, want voor men het weet heeft het reeds doelpunten geregend. Zweden bevond zich nog in een soort van Trinidad & Tobago atmosphere en wilde rustig warmdraaien. Een Duitse witte tornado stormde over de onthutste Ikea-leveranciers heen.

Binnen 12 minuten zorgde Lukas Podolski op aangeven van Klose hoogstpersoonlijk voor 2-0. Zoals de Argentijnse aanvaller Batistuta vroeger Batigol werd genoemd voorspelde ik een kop met Pogolski van de tenminste qua kopteksten toch inventieve Bildzeitung. Het mocht niet zo zijn. Het Poldi-Goldi-Gala dat nu uit de bus kwam rollen klinkt mij tamelijk mietjesachtig in de oren.

Dat laatste past wel goed bij de minder geslaagde actie van Podolski waarbij hij de scheidsrechter goedkeurend op de rug klopt als deze Lucic met een tweede gele kaart het veld uit stuurt. Een scheidsrechter die dat uit het veld sturen doet met een even sadistisch lachje als Jack Nicholson in The Shining. Vreemde gozer.

Wat is de Allianz Arena in München trouwens een prachtig stadion. Op dit moment ken ik geen mooier. Vooral vanuit het perspectief van de spelers met de blik naar de hoeken van het stadion, bijzonder indrukwekkend.
Foto's: 1, 2, 3.

Wat viel verder op?

Ten eerste dat het duidelijk niet de dag van de Zweden was. Eerst met 2-0 achter, vervolgens met tien man verder en tenslotte vroeg in de tweede helft een penalty verknallen (Larsson). Ja, dan weet men direct dat het er niet inzit die dag.

Ten tweede dat de Duitsers enorm goed schieten. Het aantal schoten op doel was bijzonder hoog. Frings en Ballack zijn de onbetwiste scherpschutters, maar ook Klose en Podolski kunnen er wat van. Het doet mij denken aan de Sovjet-Unie in 1986.

Luchiano in Landhuis Pannekoek, de tweede dag

Meteen na afloop van de match reed ik naar Landhuis Pannekoek om met eigen ogen te zien hoe het Luchiano (8) verging. Als ouder is men toch ietwat bezorgd. Bij het Landhuis kwam ik al vlug Anthony tegen. "We hebben de eerste dag overleefd", zei hij. Dat klonk hoopgevend.

Ik slenterde naar het tot dojo omgebouwde gebouwtje. Diverse kinderen waren er aan het voetballen. Plotseling hoorde ik Luchiano: "Papa!" Blij kwam hij aanrennen en even later gingen we naar het slaapvertrek.

Daar zat hij boven op bed met Eduard Yu-Gi-Oh! te spelen. Aan alles kon ik merken dat Luchiano het erg goed naar zijn zin had.

Hij vertelde dat ze 's morgen om half zes met een bel wakker waren gemaakt en meteen rondjes rondom het Landhuis moesten lopen, ook bergop.

Om een uur of elf begon de karate-training die ongeveer anderhalf uur duurde. Hij vond het allemaal prachtig. Ook dat de meisjes 's nachts langs waren geweest en de jongens nat hadden gegooid. Ja, zelfs dat enkele dekselse teenagers tandpasta op zijn gezicht hadden gesmeerd.

Een dolle boel, daar in Landhuis Pannekoek. We maakten een paar foto's:

• Luchiano en Eduard op bed.
• Landhuis Pannekoek, verscholen achter twee bomen.
• Luchiano in een deuropening.
• De slaapzaal van de kleinere kinderen, Luchiano's bed staat linksonder.
• Luchiano belt zijn moeder.

Toen ik aan Luchiano vroeg of hij even met zijn moeder wilde telefoneren antwoordde hij bevestigend. Het eerste dat hij tegen haar zei: "Hoe is het met Diana?" Dat was erg leuk om te horen.

We kletsten nog wat, maar Luchiano wilde eigenlijk alweer doorgaan met het Yu-Gi-Oh spel. Ik vond het al lang best en nam na een minuut of 20 afscheid. Opgelucht dat hij het kamp niet alleen overleeft maar zich zelfs goed vermaakt reed ik het hele eind weer terug. Ruim op tijd voor de volgende match.

Achtste finale #02: Argentinie-Mexico 1-1 (2-1 na verlenging)

Die match ging tussen Argentinie en Mexico. In de groepswedstrijden heeft Argentinie van alle landen de sterkste indruk gemaakt. Mexico kwalificeerde zich enigszins gelukkig omdat Angola geen korte metten met Iran wist te maken.

Het begin van de wedstrijd was sensationeel en wervelend. Na 9 (!) minuten stond het al 1-1. Alle tot nu toe in de officiële speeltijd gescoorde doelpunten van de achtste finales zijn in het eerste kwartier gevallen. Laat Marco van Basten dit zijn selectie goed inprenten voor de wedstrijd van zondag tegen Portugal.

De eerste helft bleef van uitstekend nivo. In de tweede zakte het tempo en bleek het steeds moeilijker voor de Argentijnen om openingen te vinden, ook toen de geniale Messi het veld in kwam. Langzaam maar zeker werd Mexico zelfs iets brutaler. Met 1-1 eindigde de wedstrijd.

In het begin van de verlenging was Mexico wederom sterker, maar nu scoorde Maxi Rodríguez met een werkelijk schitterend doelpunt de 2-1 voor Argentinie. Voor wie het doelpunt niet heeft gezien, het leek een beetje op de goal die Van Basten maakte in de finale van het Europees Kampioenschap 1988 tegen de Sovjet-Unie. Een beetje.

Na het laatste fluitsignaal waren de Argentijnen opgelucht. Het was bepaald geen overtuigende performance. Maar wat een kwartfinale staat er nu reeds op het programma met Duitsland-Argentinie.

Tot slot de voetbalpoule. Deze keer geen grote verrassingen, de meeste mensen hebben Duitsland en Argentinie wel door laten gaan. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement staan we op een 32e plaats, op pagina twee dus.

Posted by CasaSpider at 8:53 AM | Permalink | Comments (11)

Op dag vijftien vonden de laatste groepswedstrijden van het WK2006 plaats. Om tien uur gingen de wedstrijden in groep H van start. Spanje won met 1-0 van Saudi-Arabie en kwalificeerde zich met de volle 9 punten voor de achtste finales. Tegelijkertijd won ook Oekraine zijn laatste match dankzij een penalty met 1-0 van Tunesie.

Twee observaties. Ten eerste verloor Oekraine zijn eerste duel met 4-0 tegen Spanje en werd door menigeen opgegeven. Wat een contrast toch met de 3-0 zege van Tsjechie tegen de USA. Ten tweede wordt Oekraine beloond met een achtste finale tegen Zwitserland. Geen eenvoudige opgave, maar groepswinnaar Spanje mag aantreden tegen Frankrijk. Daar zijn de Spanjaarden niet blij mee. En de Fransen trouwens ook niet.

Bovenstaande wedstrijden heb ik zelf niet gezien, die van 's middags wel. Zowel Frankrijk-Togo als Zwitserland tegen Zuid-Korea waren van belang, immers behalve Togo had ieder land nog kans op plaatsing. Het betekende regelmatig zappen en daardoor bijna alle doelpunten missen.

De Fransen hadden relatief de eenvoudigste opgave, winnen van het reeds uitgeschakelde Togo. Maar wat ging het weer moeizaam. Zidane zat op de bank en de in zijn plaats spelende David Trézéguet liep zich de longen uit het lijf en was veel aan de bal, maar zijn balcontacten waren over het algemeen ongelukkig.

Op het andere kanaal speelden de Zwitsers fris. Ze kwamen verdiend op een 1-0 voorsprong door de sterke Senderos. Met een 0-0 bij Frankrijk-Togo zou Zuid-Korea toch geplaatst zijn. Dit was echter teveel eer voor de kleurloze Aziaten. In de tweede helft brak Vieira de ban en 6 minuten later volgde Henry zijn voorbeeld: 2-0.

Nu moest Zuid-Korea plotseling winnen, hetgeen niet gemakkelijk is als men vanaf de 23e minuut achterstaat. Het werd nog erger. In de 77e minuut scoorde Frei vanuit vermeende buitenspelpositie de beslissende 2-0. Hiermee was het lot van Zuid-Korea bezegeld.

Het loopt tegen vijven, tijd voor actie. Luchiano (8) heeft dit weekend karate-kamp. Tussen vijf en zes worden ongeveer 100 karateka's verwacht op Landhuis Pannekoek, gelegen op de weg naar Soto. Lucy heeft de koffer reeds ingepakt. Luchiano en ik beginnen aan onze reis van ruim 30 kilometer. Het is goed voor de Toyota om eens lange trajecten te rijden en tevens gunstig voor het gemiddelde benzineverbruik.

Om kwart voor zes arriveren we bij Landhuis Pannekoek. We zijn een van de eersten. Een overdekt open gebouw is ingericht als oefenruimte. De matten liggen al klaar en een paar jongens zijn er aan het voetballen. Luchiano kiest zijn bed uit en we maken het op. Ik adviseer hem om niet het bovenste smalle stapelbed te kiezen in verband met het risico van eruit vallen.

Ik loop een rondje rondom het Landhuis dat in de kunuku staat. Speciaal voor Boutie maak ik een foto van het ruige landschap en van een geit. Graag gedaan, Boutie!

Luchiano moet een beetje wennen. Het ene moment kletst hij volop, dan weer kijkt hij naar de voetballende jongens en soms komt hij bij mij zitten en vraagt of ik alsjeblieft ook blijf. Er blinken een paar tranen in zijn ogen.

Meer en meer mensen arriveren in het Landhuis, waaronder Luchiano's leraar Anthony Leito. Deze roept mij. Bij zijn auto aangekomen blijkt tot mijn verrassing dat de karatepakken zijn gearriveerd. Tot dusverre heeft Luchiano de lessen in korte broek en t-shirt gevolgd en dat is een stuk minder leuk. Een stoot geven met een karatepak aan levert een soort van zoef-geluid op dat doet denken aan Michael Jackson in zijn goede tijden.

Als ik het pak aan Luchiano geef is hij dan ook dolblij. Het komt precies op tijd. Snel trekt hij het aan, het is iets aan de grote kant maar het ziet er stukken professioneler uit. Eigenlijk wil hij het niet meer uitdoen.

Om iets na zeven begint het programma. Als eerste wordt er een uurtje Tae-Bo gedaan. Ik blijf even kijken en zie dat Luchiano goed oplet en zijn best doet. Dan loop ik weg en ga naar huis in de hoop dat hij het een beetje leuk heeft. Het kamp duurt tot zondagmiddag drie uur.

Thuis is het zonder Luchiano een beetje vreemd gevoel voor Lucy en mij. Diana mist haar broertje nog niet bewust. Dan gaat tegen negen uur mijn telefoon. Ik schrik en neem hem snel op. Het is Luchiano. "Papa, ik moet poepen", zegt hij. Nu is het niet zo dat wij Luchiano hebben opgevoed dat hij waar hij ook is aan ons moet vragen of hij naar het toilet mag.

Neen, in het kader van de onderzoeken voor zijn buikklachten moeten we twee keer ontlasting bij het Medisch Laboratorium inleveren. Vrijdag is dat niet gelukt omdat hij niet kon poepen, maar na de Tae-Bo zijn de darmen kennelijk losgeschud. "Ga maar gewoon naar het toilet", antwoord ik. Die poep voor het Lab komt maandag wel.

Opgelucht hang ik op. Luchiano's stem klonk namelijk enthousiast. Zaterdag na Duitsland-Zweden gaan we een kijkje nemen op Landhuis Pannekoek.

Duitsland-Zweden begint over 38 minuten. Snel even de stand van zaken in de Webloggers poule. Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het algemeen klassement staan we gedeeld 26e, op pagina twee dus.

Posted by CasaSpider at 10:25 AM | Permalink | Comments (16)

Zaterdagmorgen om half negen begint Luchiano's (8) karateles. Hij had niet veel zin, maar enige overtuigende argumenten en keiharde dwang zorgden ervoor dat hij op tijd aanwezig was. Normaliter blijf ik gedurende de hele les die tot tien uur duurt. Echter niet tijdens het WK voetbal.

Om 09:00 begon Engeland tegen Paraguay en luttele minuten later stond de eindstand reeds op het bord. Carlos Gamarra met het nummer vier kopte de bal met een mooie boog in eigen doel. Het commentaar van Bild: "England siegt durch dieses Paragu-Ei".

Meteen na de eerste helft moest Luchiano opgehaald worden. Er was een klein dilemma. Van 23 tot en met 25 juni wordt op de mooie lokatie Landhuis Pannekoek een karatekamp gehouden. Daar komen ongeveer 100 karateka's bij elkaar, 50 volwassenen en 50 kinderen, om twee dagen lang te trainen.

Een unieke kans voor Luchiano om zowel zijn sociale als zijn karatevaardigheden een impuls te geven. Bovendien hebben wij dan ook eens twee dagen vrij schijnt het erg leuk te zijn. Dat laatste beseft Luchiano nog niet helemaal gezien zijn reactie.

Tot overmaat van ramp is hij genomineerd voor het Gele Band examen. Dat houdt in dat hij op twee woensdagen een extra les heeft van 18:00 tot 19:15. Snel reden we naar huis om het resterende gedeelte van de tweede helft te bekijken. Uiteindelijk was het een bleke overwinning voor de Engelsen.

De volgende match ging tussen Zweden en Trinidad & Tobago. Wij bekijken de wedstrijden op Venevision, een Venezolaanse zender. Zij maken er veel werk van en hadden een hele club Trinidad supporters opgeduikeld. Deze Soca Warriors zijn razend enthousiast.

Zweden begon overdonderend maar de 0-0 stand bleef op het bord staan. In de tweede helft moest Trinidad wegens een rode kaart met tien man verder. Toen na een minuut of 93 het laatste fluitsignaal klonk barstten de Soca Warriors op het veld zowel als op de tribune in vreugdegehuil uit.

De foto van de dag is wat mij betreft die van Leo Beenhakker die zijn handen opheft richting de supporters. Don Leo blijft een schitterende figuur die men dit succes van harte gunt.

Het hoofdgerecht werd opgediend: Argentinie-Ivoorkust. Vooral het eerste halve uur was indrukwekkend. De mannen van de Costa de Marfil leken wel Robocops. Beresterk en bloedsnel vlogen ze links en rechts langs de verbouwereerde Argentijnen. Deze Duitsers van Zuid-Amerika moeten fysiek hun meerdere erkennen in de Afrikanen, maar qua voetballeepheid dulden zij alleen de Italianen naast zich.

Met dodelijke counters stond er na een minuut of 35 gewoon 2-0 op het scorebord. In de rust bracht ik de dames naar Punda. Ze gingen kleren kopen. Lucy had Diana net de borst gegeven en normaal slaapt zij (Diana) dan met gemak een uur of twee. Nu niet. Na enkele minuten in de tweede helft begon zij te huilen.

Met een baby op de arm rondlopen, kinderliedjes zingen en tegelijkertijd een voetbalwedstrijd volgen is een uitstekende concentratie-oefening waar ik niet voor geslaagd ben. Het voetbal is grotendeels aan mij voorbijgegaan. Gelukkig sliep ze wel toen een minuut of zeven voor het einde Drogba tegenscoorde.

Mijn eerste conclusie is dat beide teams duidelijk sterker zijn dan Nederland. Maar de bal is rond.

Als een echt team verwisselden Luchiano en ik Diana's pamper, kleedden haar aan, raapten alle spullen bij elkaar, deden de stroller in de auto en reden naar Pleincafé Wilhelmina. Ino & Bente zaten er al. Even later verschenen de dames. Sugey had bijzonder veel bekijks gehad van Braziliaanse mariniers die hier met drie schepen voor anker liggen.

Peter, Loes en hun drie kinderen voegden zich bij ons. Ze hadden kado's bij zich voor Diana. Het dominoën is er deze keer bij ingeschoten.

Hoe doen de Webloggers het? Hier het eerste en hier het tweede rijtje. In het Algemeen Klassement staan we 109e uit 1834 poules.

Hoogste tijd om de oranje shirts aan te trekken.

Posted by CasaSpider at 8:47 AM | Permalink | Comments (6)

1.

Zegt Luchiano (8) nog wel eens leuke dingen? Afgelopen maandag heeft hij de caissières van supermarkt Mangusa te Rio Canario laten lachen. Zoals gebruikelijk rekenden wij onze boodschappen af bij onze favoriete kassadame Audrey. Zij vraagt altijd aan Luchiano hoe het op school gaat (goed) en nu ook hoe het met zijn zusje is (goed) en met zijn moeder.

"Oh, wel goed. Ze kan alleen niet bukken."

Zaterdagmorgen op de karateles heeft hij erg goed zijn best gedaan, aldus sensei Anthony. Toen aan het einde van de les de kinderen gesorteerd op kleur band allemaal naast elkaar stonden vroeg sensei Ivonne wat karate eigenlijk betekent. Diverse kinderen staken hun hand op, maar Luchiano wist het juiste antwoord: "Ku man bashi" ofwel "Lege hand". Zonder wapens dus.

Ivonne legde uit dat er naast de fysieke ook een spirituele betekenis in het woord karate zit: "Je hoofd leeg van slechte bedoelingen". Je mag karate alleen gebruiken om jezelf te verdedigen of anderen te helpen. Niet om ruzie te zoeken. Volgende week wordt iedereen geacht de twee betekenissen te kennen.

2.

Om kwart over tien waren we thuis en om half elf kwamen Roland, Barbara en Kyra (1) langs. Kyra is net hersteld van een longontsteking en liep bijzonder levendig door onze tuin. Of het expres was weet ik niet maar zowel Roland als Barbara waren in het rood gekleed en dat ziet er extra stralend uit.

Barbara is vier maanden in verwachting. Dat gecombineerd met hun kraamvisite, wat een leuke schoentjes trouwens, levert veel gespreksstof op met betrekking tot baby's en hun verzorging. Het is dan wel zaak om goed te onthouden hoe het bijna twee jaar geleden ook alweer precies zat met de melk en het slaapritme.

Een van de redenen waarom ik een weblog bijhoud.

3.

Tegen vijf uur reden we met de hele familie naar Punda. Vlak voor de McDonalds stapten Lucy en Sugey uit. Niet om te snacken, maar om klerenwinkels te bezoeken. Lucy en ik hebben een iets andere perceptie over haar zwangerschapsperiode. Volgens haar heeft zij nu helemaal geen kleren, volgens mij zijn haar kleren na ongeveer zes maanden niet gebruikt te zijn juist weer als nieuw. De dames gingen de klerenwinkels in.

Ik parkeerde de auto vlak voor Pleincafé Wilhelmina, zette de Evenflow-Hummer in elkaar en klikte de reiswieg met Diana erop. Ino & Bente zaten er al. Zij waren wat vroeger omdat zij diezelfde avond naar het concert van Marc Anthony gingen. Vrijdag zijn Marc Anthony en Jennifer Lopez op Curacao aangekomen. Het was een hele happening. Tashita vroeg in een commentaar of ik nog wat roddels wist, maar ik heb Jennifer met de hand op het hart beloofd niets te vertellen.

In de Papiamentstalige krant La Prensa las ik dat Marc Anthony ergens in de beginjaren '90 toen hij nog niet bekend was al een concert heeft gegeven in het Festival Center op Curacao. Het publiek was uitzinnig en dit emotioneerde Marc Anthony. Zelfs toen de regen met bakken uit de lucht kwam zette hij zijn concert voort.

Waarschijnlijk is Marc Anthony die gebeurtenis nooit vergeten en wil hij Curacao op deze wijze bedanken voor toen. Het doet mij denken aan Bono van U2 die ik in 1981 op Pinkpop zag. Ik had net de LP Boy gekocht met I will follow. Op het Pinkpop-terrein werden duizenden petjes uitgedeeld met U2/Bono erop en het publiek ging helemaal uit zijn dak. Het was de eerste keer dat U2 zo'n groot en enthousiast publiek had en Bono was hierdoor duidelijk verrast en aangedaan.

4.

Lucy en Sugey kwamen rustig aanwandelen met hun nieuwe aanwinsten. Even later vertrokken Ino & Bente. Laatstgenoemde heeft zondag een optreden als Flamenco-danseres in het WTC. Daar vindt een vier uur durende dansmarathon plaats, georganiseerd door Bente's danslerares Gloria, waarin bijna alle dans- en muziekstijlen aan bod komen.

Wij gingen dominoën. Doen wij ooit wel eens iets anders? Ja, maar nu gingen wij dominoën. Lucy gaf ondertussen Diana de borst en recht voor mij zat een man die plotseling een leguaan op zijn hoofd had en een andere op zijn schouder. De Leguanenman van Curacao loopt vaak rond in de buurt van Pleincafé Wilhelmina, op zoek naar touristen die voor een bepaald bedrag met zijn leguaan op de foto willen.

Omdat wij locals zijn mocht Luchiano van hem gratis op de foto met een leguaan.

5.

Wij sloten de zaterdagavond af met een pizza met extra cheese. Vandaag zondag is het in diverse landen moederdag. Onder anderen in de Dominicaanse Republiek en in Frankrijk.

Moeders in diverse landen, van harte gefeliciteerd!

Posted by CasaSpider at 10:01 AM | Permalink | Comments (22)

Toen Luchiano (8) voor het eerst naar karateles ging was er een jongetje in een spiksplinternieuw karatepak dat al een les achter de rug had. Hij werd gebracht door zijn oma, zijn ouders waren geloof ik op vakantie.

De les begon maar het jongetje, laten we hem Brad noemen, wilde niet. Wat zijn oma ook tegen hem zei, Brad peinsde er niet over om aan de les mee te doen. "Ik weet het ook niet", zei de oma tegen lerares Ivonne, "we gaan maar naar huis, volgende week moeten zijn ouders maar zien hoe ze het aanpakken."

De week erna kwam Brad met zijn vader. Het was hetzelfde liedje, Brad had geen zin en overrichterzake ging het tweetal naar huis. De derde poging werd ondernomen door Brad's moeder. Zij liet hem gewoon achter en ging zelf weg. Brad huilde en wilde niet. Ivonne liet hem aan de kant zitten, met een boek.

Bij de vierde les deed Brad zowaar mee aan de warming-up. De kinderen lopen in een grote kring, Ivonne roept Itch! Ni! waarna de kinderen schreeuwen San! Tchi!. Zo tellen Japanners. Misschien door het indrukwekkende lawaai barstte Brad tijdens het lopen in tranen uit. Hij mocht weer aan de kant zitten en in zijn boek lezen.

Vandaag was er een doorbraak. Weliswaar huilde Brad, maar ditmaal hadden zijn moeder en Ivonne besloten dat hij toch gewoon mee moest doen. Wat de kinderen ook deden, spelletjes of oefeningen, er bovenuit klonk steevast het hartverscheurende gesnik van Brad.

Regelmatig deed hij een poging om te ontsnappen. Dan liep hij naar Ivonne toe en zei met huilende stem: "Ik kan niet meer, ik ben zo moe." "Jij bent helemaal niet moe, je bent een sterke jongen en hier is niemand moe", antwoordde Ivonne kordaat.

Aan het eind van de les was het zowaar rustig. De kinderen moesten om en om iemand uitzoeken om tegen te sparren. Het was Brad's beurt. Hij koos resoluut een meisje uit dat een kop groter was dan hij en begon fanatiek tegen haar te vechten. Geen snikje kwam over zijn lippen. Nadien zat hij relaxed tegen de muur met de andere kinderen na te praten.

Grotere overwinningen worden zelden behaald.

Posted by CasaSpider at 4:51 PM | Permalink | Comments (15)

1.

Van vrijdagavond tot zaterdagochtend heel vroeg vond op Curacao de finale van het befaamde Tumba Festival plaats. De Rei di Tumba, Koning van de Tumba en het Carnaval van 2006 is Reinier Lijfrock geworden met zijn tumba Mi soño ofwel Mijn droom. Hij werd begeleid door de band No Game.

Reinier Lijfrock maakt deel uit van het Orquesta Pegasaya. Pegasaya is kleefkruid of klis. Het orkest speelt diverse stijlen muziek en schijnt een van de meest populaire salsabands van Nederland te zijn.

Het Tumba Festival was integraal op TeleCuracao te volgen, maar vijf à zes uur Tumba's aanhoren gaat mij iets te ver.

2.

Zaterdagochtend had Luchiano (8) alweer zijn derde karateles. Er waren ongeveer 18 kinderen en uiteindelijk drie leraren. De gele en oranje banden (Kristi!) werden getraind door Anthony Leito. Hij is erg streng voor de kinderen en dat is goed. Als je iets doet moet je het ook goed doen. Sommige kinderen doen karate alleen op zaterdagmorgen en oefenen thuis niet. Gevolg is dat ze veel dingen vergeten.

Anthony: "Je vergeet toch ook niet hoe te eten? Dit is een school, je zit nu in de tweede klas. De volgende keer moet je weer in de tweede klas zitten of misschien zelfs in de derde. Maar zeker niet terug naar de eerste!" De kinderen moesten dit schoorvoetend beamen.

De middengroep werd getraind door Ivonne Leito-Senff, in 1996 nog wereldkampioene Kumite voor de Nederlandse Antillen. Zij had te kampen met een jongen met ernstige concentratie- en coördinatieproblemen. Hij stond maar wat te ginnegappen en te grijnzen. En iedere keer met het verkeerde been voor.

Luchiano zit in de beginnersgroep. Geen van hen beschikt over een karatepak. Een vrouw met groene band leerde hun de beginselen van goed staan, afweren en aanvallen. Aan het eind van de les mocht Luchiano even sparren met Ivonne. Hij beperkte zich vooral tot blocken. "Die juffrouw is snel!", was Luchiano's commentaar, "Ik had gewoon geen tijd om te attacken."

3.

Zoals bekend is Luchiano geen goede eter. Toen we terugkwamen van de karateles maakte Lucy een boterham met gesmolten kaas voor hem klaar. Hij had hem in een oogwenk op. "Ik wil er nog een, ik heb zo'n honger", zei hij. Ook de tweede boterham was zo op.

Kennelijk is fysieke arbeid beter voor de eetlust dan televisie, gameboy en computer. Maar waarom heb ik dan zo vaak honger?

Posted by CasaSpider at 11:49 AM | Permalink | Comments (15)

... de trouwe lezer: "Alsjeblieft, alsjeblieft, laat er hier wat anders staan dan die vermaledijde ellenlange verhalen van Curacaose lijsttrekkers. Gek worden we ervan!"

Voor mij is het ook niet gemakkelijk hoor. Zo'n Dolfijn FM interview omzetten in geschreven tekst is monnikenwerk. "Waarom doe je het dan, geen hond die het interesseert." Het moet gewoon, het is mijn levenswerk. Nog vijf afleveringen te gaan.

Iets wat ook lang geduurd heeft, veel te lang naar Lucy's zin, is dat Luchiano (8) vandaag voor het eerst naar karate-les is geweest. We zijn het al tijden van plan. Belangrijkste obstakel was het vroege tijdstip, half negen op zaterdagmorgen. Brrr.

Vanmorgen stond Luchiano als een absolute beginner tussen zo'n 13 kinderen. Hij keek nog het vreemdst op van het begroetingsritueel. Dat begint al bij het betreden van de dojo, een buiging is verplicht. Vervolgens moeten de leraren (Ivonne en Anthony) gegroet worden. Luchiano is niet zo van het groeten, dit is dus een nuttig aspect.

De warming-up vond hij geloof ik nog wel aardig. Bij het oefenen van de diverse posities waarbij vooral de lichaamshouding erg belangrijk is stond hij regelmatig te gapen. Het was nogal saai. Dat vond Lucy ook, want de les duurde ruim anderhalf uur. "Ik wl naar huis", zei ze.

Toen de les afgelopen was vroeg ik aan Luchiano hoe hij het vond. "Niet leuk, saai", antwoordde hij. "Mooi, dan gaan we volgende week weer." Toen we thuiskwamen was hij een heel stuk enthousiaster. Vanuit allerlei hoeken werd ik aangevallen onder begeleiding van luide kreten. Dat wordt nog wel wat.

Zometeen de mp3-files van Errol Cova (PLKP) maar eens afluisteren en een lekker lang verhaal produceren. U bent gewaarschuwd.

Posted by CasaSpider at 11:17 AM | Permalink | Comments (18)