« Spreekbeurt over Dinosaurussen | Main | Even voor het zwemmen »

De aanhouder wint

Toen Luchiano (8) voor het eerst naar karateles ging was er een jongetje in een spiksplinternieuw karatepak dat al een les achter de rug had. Hij werd gebracht door zijn oma, zijn ouders waren geloof ik op vakantie.

De les begon maar het jongetje, laten we hem Brad noemen, wilde niet. Wat zijn oma ook tegen hem zei, Brad peinsde er niet over om aan de les mee te doen. "Ik weet het ook niet", zei de oma tegen lerares Ivonne, "we gaan maar naar huis, volgende week moeten zijn ouders maar zien hoe ze het aanpakken."

De week erna kwam Brad met zijn vader. Het was hetzelfde liedje, Brad had geen zin en overrichterzake ging het tweetal naar huis. De derde poging werd ondernomen door Brad's moeder. Zij liet hem gewoon achter en ging zelf weg. Brad huilde en wilde niet. Ivonne liet hem aan de kant zitten, met een boek.

Bij de vierde les deed Brad zowaar mee aan de warming-up. De kinderen lopen in een grote kring, Ivonne roept Itch! Ni! waarna de kinderen schreeuwen San! Tchi!. Zo tellen Japanners. Misschien door het indrukwekkende lawaai barstte Brad tijdens het lopen in tranen uit. Hij mocht weer aan de kant zitten en in zijn boek lezen.

Vandaag was er een doorbraak. Weliswaar huilde Brad, maar ditmaal hadden zijn moeder en Ivonne besloten dat hij toch gewoon mee moest doen. Wat de kinderen ook deden, spelletjes of oefeningen, er bovenuit klonk steevast het hartverscheurende gesnik van Brad.

Regelmatig deed hij een poging om te ontsnappen. Dan liep hij naar Ivonne toe en zei met huilende stem: "Ik kan niet meer, ik ben zo moe." "Jij bent helemaal niet moe, je bent een sterke jongen en hier is niemand moe", antwoordde Ivonne kordaat.

Aan het eind van de les was het zowaar rustig. De kinderen moesten om en om iemand uitzoeken om tegen te sparren. Het was Brad's beurt. Hij koos resoluut een meisje uit dat een kop groter was dan hij en begon fanatiek tegen haar te vechten. Geen snikje kwam over zijn lippen. Nadien zat hij relaxed tegen de muur met de andere kinderen na te praten.

Grotere overwinningen worden zelden behaald.

Comments

Inderdaad, dit was een grote overwinning, dit heeft goed uitgepakt. Toch vraag ik me af in hoeverre het goed is om een kind zo te dwingen. Nu is het goed gegaan, maar zo doordrukken kan ook averechts werken. Waar ik niet mee wil zeggen dat het per definitie FOUT is om een kind door te laten zetten zoals Brad dat moest. Waar ik zeer benieuwd naar ben is of Lucy en jij Luchiano ook zouden dwingen om door te gaan als hij hetzelfde gedrag zou hebben vertoond als Brad.

Ik heb eens mijn kind na drie lessen huilen van de judomat (tatami) getrokken, om daar nooit meer naar terug te keren. Anders had Dennis v.d. Geest nu wel anders gepiept.

Dwang is niet altijd goed.
Zwemles moet, dat is voor de veiligheid, maar verder moet een kind vrij zijn in de sportkeuze.
Vind ik.

Om even te reageren op Renesmurf, die gaat er dus wel vanuit dat een kind aan sport moet doen. Inderdaad, afgezien van zwemles dat inderdaad een must is, kan de vraag of een kind beslist een sport moet beoefenen, ook nog ter discussie stellen. Het kan wel gezond zijn voor je lichaam, maar als een kind dat niet wil, maar bijvoorbeeld naar muziekles wil, of iets anders? Ik bedoel, is sport een must voor een kind?

We kunnen ook terecht zeggen: Wie nu bang leeft, zal ook bang sterven.

Brad kan beter op ballet ...

@Cyberjunk: Het lijntje tussen stimuleren (positief) en dwingen (negatief) is dun, dat ben ik met je eens. Echter, kinderen zijn heel slim. Als ze merken dat hun gedrag ervoor zorgt dat ze iets niet hoeven, dan versterken ze dat automatisch. En dat dient tegengegaan te worden...
@Cockie: Laat ik nu altijd gedacht hebben dat Dennis v.d. Geest jouw zoon is!
(Hij is ook blond tenslotte)
@Renesmurf: Zwemmen moet iedereen kunnen, zeker weten. Zie het antwoord aan Cyberjunk, over het lijntje...
@Brillie: Daarom is het zaak om de angst in een zo vroeg mogelijk stadium te verdrijven!
@Bodo: In de Stervende Zwaan, bedoel je zeker... ;-)

Inderdaad ... het lijntje is dun ... maar je kent je eigen kind en weet dus vast wel of het aanstellerij is of niet ... en ... sport is goed als ze het echt willen en ook leuk vinden ... maar moet geen must zijn ...

ik denk dat het voor brad wel goed is , omma doet wat hij wil , vader doet wat hij wil , het werd tijd dat brad eens zich zelf tegen komt en voor iets moet werken

nou nou niet zo denigrerend over ballet....volgens mij is er geen sport zo zwaar als ballet...als je al over sport kunt spreken....ballet is superzwaar, vergis je daar niet in... en ff voor de duidelijkheid, ik heb het nooit gedaan natuurlijk...heb er wel respect voor, zeker bij die gedreven kleine kinderen....
Wat het dwingen betreft, gelukkig hebben mijn ouders dat nooit gedaan en heb ik jarenlang heel fijn gehandbald.....

@Henk: Als het echt niet gaat moet je stoppen, dat is zeker. In het geval van Brad lijkt het doorzetten toch goed te werken...
@Michel: Helemaal mee eens. En een beetje huilen kan geen kwaad, hij wordt zeker niet getraumatiseerd... :-)
@Paola: Ballet is zeker zwaar, maar toch heeft men voor karate een heel andere basishouding nodig. Namelijk dat men door iemand heen wil slaan. Dat zie je toch minder b ballet. Handbal is trouwens ook een zware sport. Steeds maar weer je plat in de cirkel laten vallen...

Zo had ik ooit een kind dat per se op ballet wilde. Kleuterballet. Daar was een wachtlijst voor destijds. En toen ze eindelijk mocht, wilde ze niet meedoen. En mama mocht niet weg. Ik heb het vier lessen geprobeerd en ze wilde niet.
Een paar jaar later ging haar zusje op ballet en toen ze dat een tijdje aanzag, wilde ze ook. Toen ging het wel goed.

Het lijntje is niet zo heel dun, en ik kan het weten ;)

Maar wat ik niet terugzie in deze discussie, is dat kinderen van Luchiano's leeftijd (Ik weet natuurlijk niet hoe oud Brad is) vaak zo veranderlijk zijn als het weer: deze week pianoles, volgende week zwemmen, dan weer judo en daarna voetballen. Een beetje doorzetten kan dan geen kwaad.

Geweldige laatste zin trouwens!

@Ricky: Soms moet men dus wat geduld hebben, dan komt het vanzelf goed. Maar misschien heeft Brad geen broertjes...
@Lijn: Ik dacht juist dat je laatst flink was afgevallen! Een goed punt wat je daar aansnijdt. In het geval van Brad denk ik dat het vooral zijn ouders zijn die graag willen dat hij zich iets 'mannelijker' gedraagt. De kinderen waar jij het over hebt zijn meestal in het begin juist heel enthousiast en vervelen zich na een paar maanden. Doorzetten is altijd goed en dank je voor jouw laatste zin... ;-)

Het kind was gewoon heel verlegen. Ze wilde wel heel graag dansen, dat deed ze thuis ook heel de dag. Maar ze wilde niet samen met al die vreemde kinderen en die juffrouw vond ze ook maar eng.
Dat is de aard van het beestje.