CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Laatst was er een interessante discussie bij Xaviera over vreemdgaan. Het ethische aspect kwam aan de orde en Xaviera stelde dat juist het ethische aspect ons onderscheidt van de dieren.

Het stemde mij tot nadenken. Wat maakt ons nu anders dan de dieren. Of is het beter om te zeggen van de andere dieren? Sommigen zeggen het geweten. Helaas bestaan er ook gewetenloze mensen. Een dier heeft dan misschien geen geweten, het is bij uitstek niet gewetenloos.

Een kenmerkend iets voor de mens vind ik het vermogen om zijn gedrag in vrijwel iedere situatie te kunnen rechtvaardigen. Neem nu mijzelf. De kruising vlak bij mijn huis en mijn werk steek ik zeker vier maal per dag over. Tweemaal van noord naar zuid (auto met nummer 2) en tweemaal van zuid naar west (auto met nummer 3). De nummertjes bij de auto's geven de voorrangsrangorde aan.

Knelpunt in deze zijn de auto's die van oost naar zuid rijden, gemarkeerd met nummer één. Vooral 's morgens vroeg, als ik van noord naar zuid moet, staat er vaak een enorme rij nummers één te wachten. En die hebben voorrang op de nummers twee en drie. In mijn rij ben ik meestal de enige, maar aan de andere kant, bij de nummers drie, is de file zowel 's morgens als 's avonds groot.

Als er eindelijk geen nummers één meer zijn is feitelijk nummer twee aan de beurt. Niet zelden echter probeert een brutale nummer drie de kruising op te schieten en mij, de nummer twee die voorrang heeft, af te snijden. Vaak ziet men dat al enigszins aankomen. Ik ben heus niet te beroerd om iemand voor te laten, heus niet, maar dan moet die ander niet opdringerig gaan doen. "Vergeet het maar, kwal!", denk ik dan bij mijzelf en druk het gaspedaal in.

Sta ik 's avonds aan de andere kant van de kruising in de rij met de nummers drie dan gebeurt het omgekeerde. Op het moment dat ik linksaf wil slaan en er staat aan de andere kant een nummer twee met voorrang, dan denk ik bij mijzelf: "Sjonge, sjonge, armzalige stumper, heb je zoveel haast ofzo? Kun je mij er niet eventjes voorlangs laten gaan? Sukkel!"

Neen, ik geloof nooit dat dieren zulk vreemd gedrag kunnen vertonen.

Posted by CasaSpider at 12:53 PM | Permalink | Comments (16)

De laatste tijd spreek ik regelmatig met een raar, hoog stemmetje. Luchiano (7) doet het ook, hoe zou dat toch komen? Wat er omgaat in kinderhersenen is een groot mysterie. Boeken uit de serie van Pietje Puk wil Luchiano nooit meer lezen. Ik verwachtte dat Paulus de Boskabouter eenzelfde lot beschoren zou zijn.

Het taalgebruik is helendal zeer buitengemeen nogal wel zo tamelijk irritant te noemen. Welk zinnig mens gebruikt nog woorden als herademen en bedaard en dat dan om de haverklap? Maar Luchiano vindt het prachtig. De hoofdstukken zijn lang en de zinnen behoorlijk gecompliceerd, voor mij dan toch.

Als we dan zo'n hoofdstuk met zijn tweeën doorgeploeterd hebben en alvast kijken wat er in het volgende gebeurt vraagt Luchiano regelmatig of we alsjeblieft door kunnen gaan. Dat deed hij voorheen nooit.

Wil men op welk gebied dan ook op lange termijn goede resultaten boeken dan dient men te houden van wat men doet. Dit had gemakkelijk een zin van Oehoeboeroe kunnen zijn. Dat is niet zo. Bedoeld wordt dat de website www.paulusdeboskabouter.net met veel liefde is gemaakt, door een echte Paulus de Boskabouter fan.

Daar las ik hoe Paulus de Boskabouter tot leven is gekomen. Een fragment.

Tijdens het laatste oorlogsjaar tekende Jean Dulieu twaalf kabouters waaruit zijn vrouw er één mocht kiezen. Zij koos Paulus de Boskabouter. Toen Dulieu in 1946 ongeveer 200 tekeningen had gemaakt, stapte hij naar de redactie van het dagblad Het Vrije Volk. Daar zagen ze wel wat in de tekeningen en vroegen hem: "Waar is de bijbehorende tekst?" Dulieu antwoordde dat hij deze thuis had laten liggen en ging snel naar huis om alsnog de tekst te schrijven.

Op 27 juli van dit jaar is de befaamde Marten Toonder overleden. Jean Dulieu is stukken minder bekend, wat zeg ik, volgens mij kent bijna helemaal niemand hem. Hoe onterecht ook.

Jean Dulieu is het pseudoniem van de op 13 april 1921 in Soest geboren Jan van Oort. Oorspronkelijk was Jan van Oort concertmeester van de Nederlandse Opera en violist in het Concertgebouworkest.

Sinds het eind van de jaren '80 leidt Jean Dulieu een teruggetrokken leven. Maar hij leeft dus nog en is nu 84 jaar oud.

Bij het lezen van het boek hadden Luchiano en ik nog wat onenigheid. Zo noemt hij Eucalypta om mij te pesten Euqualipta. Dat vindt hij erg grappig, want het lijkt op Aqualectra, het water- en energiebedrijf op Curacao waar ik zeven jaar gedetacheerd ben geweest. Probleem van Luchiano's grappen is dat hij op het laatst niet meer weet hoe die heks nu echt heet.

Overigens kan de Nederlandse Staat binnenkort een forse aanvraag voor teruggave van gemaakte studiekosten verwachten namens Eucalypta. Heksenopleidingen worden in Nederland tegenwoordig namelijk gesponsord middels de zogenaamde heksenaftrek. Ik heb het nog niet aan Lucy durven vertellen.

Als toegift een foto van Luchiano de Boskabouter. En dat hoge stemmetje, dat komt vast door het vele gesnoep van de paddo's.

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (23)

Dinsdag heeft de Hoge Raad het vonnis van Anthony Godett (Frente Obrero) bevestigd. Hierdoor moet hij in principe zijn straf van 15 maanden waarvan 5 voorwaardelijk daadwerkelijk uit gaan zitten. Een straf die in eerste aanleg slechts 12 maanden waarvan 3 voorwaardelijk was. Hoger Beroep loont niet altijd.

In principe... want het is nog lang niet zeker dat Anthony Godett ook echt zijn intrek in de Bon Futuro gevangenis gaat nemen. Ten eerste heeft zijn advocaat Gerard Spong al aangekondigd een klacht in te dienen bij het Europees Hof in Straatsburg.

Ten tweede is er een wachtlijst voor de gevangenis. Men komt er niet zomaar in.

Als Justitie Anthony Godett voorrang verleent betekent dit dat men zich aan hetzelfde vergrijp schuldig maakt waarvoor Godett veroordeeld is. Namelijk het bevoordelen van een individu. Tevens zou het volgens Spong een indicatie zijn dat Nederland speciaal de pik heeft op leden van Frente Obrero.

Maurice Adriaens (Frente Obrero) deed er nog een schepje bovenop. Natuurlijk respecteert hij het vonnis, maar hun groep weet dat Anthony onschuldig is en gewoon gezocht wordt door Nederland. Intern leeft dus absoluut niet het besef dat men met een crimineel te maken heeft. Ben benieuwd wat M.J. van den Broek hierover te melden heeft.

Ergens kan ik mij wel iets bij de visie van Frente voorstellen. Godett is veroordeeld voor meewerken aan het oplichten van Post NV voor 106.000 Antilliaanse guldens en het aannemen van 50.000 gulden aan steekpenningen van Chris en Johnny Winkel. Die 106.000 gulden zijn gebruikt voor de aankoop van grond voor zijn partij, Frente Obrero (FOL).

Deze week werd bekend dat in Amsterdam CDA, VVD, SP, Leefbaar Amsterdam en Mokum Mobiel samen ruim 200.000 Euro terug moeten betalen aan de gemeente wegens onrechtmatige fractiebestedingen. Fractievoorzitter G. van Oudenallen van Mokum Mobiel had als raadslid subsidie betaald aan een pr-bedrijf waarvan zij zelf eigenaar bleek te zijn. Er wordt geen aangifte gedaan.

Als het nog even duurt voordat Godett zijn straf uit moet zetten, voert Gerard Spong ongetwijfeld aan dat het relatief lichte vergrijp inmiddels te lang geleden heeft plaatsgevonden om een daadwerkelijke vastzetting te rechtvaardigen.

Ach, leven in vrijheid is beter voor de ogen.

Wie dit niet goed kan lezen doet er goed aan eens op zijn Chinees te kijken. Trek de ogen tot spleetjes en probeer het nogmaals.

Posted by CasaSpider at 9:29 PM | Permalink | Comments (19)

De laatste dagen is het broeierig weer op Curacao. Bijna iedere dag onweert het ergens. Dat zeg ik niet zomaar. Vanmorgen stapte ik de badkamer in en zag zwarte vlekjes op de vloer hippen. Vlooien? Neen, vliegende mieren.

Beter gezegd mieren die de potentie hebben om te kunnen vliegen. Ze liepen namelijk heel langzaam over de grond of stonden zelfs stil. Daar begrijp ik dus niets van. Als een normaal mens op zekere dag wakker wordt met vleugels op zijn rug, wat is dan het eerste wat hij doet? Toch zeker niet rondkruipen over de badkamervloer.

In het kader van Casa goes Biology volgt hier een stukje theorie (bron). Mieren behoren tot de orde van de Vliesvleugeligen of in het Latijn de Hymenoptera. Een mierennest wordt gesticht door een bevrucht vrouwtje. Als dit te voet zou gebeuren komt het nieuwe nest te dicht bij het bestaande en tevens neemt de kans op incest toe.

Deze problemen worden voorkomen doordat de mannetjes en de vruchtbare vrouwtjes gevleugeld zijn. Ze komen bovendien uit vele nesten tegelijk en massaal tevoorschijn. De mannetjes bevruchten de vrouwtjes in de lucht en sterven kort daarop. Als het vrouwtje een nestelplaats heeft gevonden werpt of bijt (!) zij haar vleugels af. Een aardige metafoor voor menig huisvrouw.

Wat heeft dit nu allemaal met onweer te maken? Nou, in het kader van Casa goes Meteorology (bron) komt dat zo. Op benauwde dagen is de luchtvochtigheid erg hoog. Op dagen met hoge luchtvochtigheid is er weinig thermiek. Als een vliegende mier uit zijn ei komt is zijn lichaam nog nat, door het struif en dergelijke. Als gevolg hiervan is het beestje zwaarder en komt moeilijk van de grond. Ook droogt het natte lichaam langzamer in een vochtige luchtsoort.

Nu begrijp ik zelf beter waarom de arme miertjes op de vloer rondkropen in plaats van lekker te vliegen. Lucy heeft ze even later met water extra bevochtigd en vervolgens opgemopt.

Posted by CasaSpider at 12:34 PM | Permalink | Comments (23)

Politiek heeft ergens wel iets weg van voetbal, het zit boordevol emotie. Drie kwartier naar Feyenoord kijken is bijna goed voor een hartverzakking, maar gelukkig liep het (nu nog) goed af. Twente-Feyenoord 1-3.

Tijdens mijn beginjaren op Curacao regeerde op Aruba de AVP van Henny Eman, samen met de OLA van Glenbert Croes. De MEP van Nel Oduber zat in de oppositie. Als nog niet verantilliaanste Nederlander ergerde ik mij groen en geel, geel is toevallig de kleur van de MEP, aan de wijze van oppositievoeren van de MEP. Net als bij een voetbalwedstrijd koos ik onmiddellijk partij, ik was voor de AVP.

Deze voorkeur was niet gebaseerd op inhoudelijke kennis. Bij latere verkiezingen verkreeg de MEP een absulute meerderheid. Een van de eerste acties was het zoveel mogelijk vervangen van AVP-ers op belangrijke posten door MEP-ers. Ook aan deze manier van doen was ik nog niet gewend, een reden te meer om voor de AVP te zijn.

Inmiddels ben ik de eerste om toe te geven dat ik vrijwel niets weet van de Arubaanse situatie.

Een heet hangijzer is de invoering van de AZV, de Algemene Ziektekosten Verzekering. Als ik het goed begrepen heb was het invoeren van deze met het Ziekenfonds te vergelijken regeling een initiatief van de AVP.

Uiteindelijk is door de MEP een aantal mensen als Anco Ringeling eruitgewerkt ten gunste van eigen mensen, waaronder Ru Croes (bedankt Xaviera) niet te verwarren met de minister van Justitie Rudy Croes, met het vreselijke baardje.

Als ik goed geïnformeerd ben kost de AZV Aruba op dit moment handenvol geld. Concreet en objectief feitenmateriaal ontbreekt mij echter. Iemand die stukken beter op de hoogte is, maar van de andere kant ook min of meer direct betrokken, is Xaviera. Haar stuk over de AZV en de rol van Booshi Wever en Ru Croes is aanbevelenswaardig.

Bestaan er ook MEP-aanhangers? Jazeker, een partij wordt niet zomaar de grootste. De Nederlandse schrijver René van Nie is er een. Qua vorm is René van Nie de voorloper van Dreknek, tenminste in diens commentaren bij Merel. Hoe groter de letters, hoe duidelijker de boodschap is het adagium. Waar Dreknek deze stijlvorm echter gebruikt bij wijze van imago lijkt het in het geval van René van Nie eerder een uiting van onverwerkte emoties.

Op zoek naar De Waarheid ben ik zeer geïnteresseerd in op feiten gebaseerde meningen over de politiek op Aruba.

Vrijdag vonden verkiezingen plaats en de vraag was of de MEP van Nel Oduber haar absolute meerderheid kon behouden. Dat is gelukt. Weliswaar leverde men één zetel in en zakte van 12 naar 11, bij een totaal aantal van 21 zetels is dit juist voldoende voor de meerderheid. De AVP van Mike Eman kwam uit op 8 zetels. De MPA en de RED gingen met ieder één zetel naar huis.

Na tien jaar te hebben gezien hoe het werkt in het Caribisch gebied is mijn felheid jegens Goed en Kwaad met betrekking tot politiek voor een deel verdwenen. Een felheid die er bij voetbal nog wel degelijk is.

Posted by CasaSpider at 10:35 AM | Permalink | Comments (19)

De Wet van de Grote Getallen blijft me fascineren. Woensdag speelde Ajax thuis met 2-2 gelijk tegen ADO Den Haag. De Haagse doelpunten vielen beide na de 90e minuut. Negen van de tien keer wint Ajax gemakkelijk van een club als ADO. Dat vonden ook de meeste deelnemers van de Webloggers Poule.

In totaal doen 14.253 mensen mee aan het voorspellen van de eredivisie uitslagen in www.voetbalpoules.nl. Indien men een uitslag precies voorspelt krijgt men hiervoor tien punten. Voor dit weekend zijn reeds twee wedstrijden gespeeld. Woensdag dus Ajax-ADO (2-2) en vrijdag Heerenveen-NEC (2-1). Theoretisch kan men dus 20 punten hebben.

"Nou, het lijkt me sterk dat iemand beide wedstrijden correct heeft voorspeld. Die kans is vrijwel nihil", dacht ik bij mijzelf. Wat blijkt echter? Maarliefst 35 mensen staan op 20 punten! De Wet van de Grote Getallen in optima forma.

Zelfs in onze eigen Webloggers Poule bevindt zich iemand die beide wedstrijden goed heeft voorspeld. Het is niemand minder dan Willisha, van het team Madeirensers uit het zonnige Madeira. Zij staat meteen weer op de eerste plaats in de poule.

Toch zal Willisha het op deze wijze niet redden, wederom door de Wet van de Grote Getallen. Uiteindelijk belandt iemand op de eerste plaats die het meest consequent voorspelbare en dus saaie uitslagen invult. Dat kan bijna niet anders.

Ik tip op Dil. De quizvraag van dit weekend is waar de teamnaam Dil van is afgeleid.

Posted by CasaSpider at 10:08 AM | Permalink | Comments (16)

Ik ken Ajax-supporters die grappen over Blind hilarisch vinden. Maar dit gaat niet over de geplaagde trainer van Ajax. Elke morgen begeef ik mij om 06:05 uur naar het toilet. Met op de achtergrond Schakel Op!, de ochtendshow van Radio Dolfijn gepresenteerd door Maarten Schakel.

Gedurende de eerste vijf minuten van de show vertelt Maarten wat hij de dag ervoor zoal heeft uitgespookt. Nu woont deze DJ in een appartementencomplex met zwembad. Ergens begin deze week heeft hij geleerd hoe een bommetje te maken. Met het verwerven van deze vaardigheid was Schakel dermate in zijn nopjes dat hij verder de hele week dag in dag uit urenlang bommetjes in zijn zwembad heeft gemaakt.

Hij kreeg er wel rode oogjes van. Gisteren had men het water in het zwembad ververst en tevens een nieuwe dosis chloor toegevoegd. Maarten Schakel bracht wederom zijn gehele vrije middag door met het verplaatsen van water. "Was dit een hoge?"

's Avonds ging de Dolfijn-DJ uit eten en hij vond al dat zijn ogen wat prikten. Plotseling zag hij helemaal niets meer. "Help! Ik ben blind!" Snel werden wat glazen water besteld om zijn ogen te spoelen. Hierna keerde het zicht gelukkig weer enigszins terug, voldoende om naar huis te rijden.

Ik moest er wel om grinniken, bommetjes maken doe ik zelf alleen in het toilet.

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (16)

Het voorspellen van het weer is zo ongelofelijk moeilijk dat het vanzelf weer gemakkelijk wordt. Het KNMI heeft vele supercomputers tot haar beschikking alsmede een team van metereologen. Als Erwin Kroll of een andere grootheid 's avonds de resulaten presenteert, blijkt dat half Nederland met een natte vinger al lang tot dezelfde conclusie was gekomen: Plaatselijk een bui en hier en daar een opklaring.

De route van een orkaan is met grotere waarschijnlijkheid te voorspellen dan het weer in het algemeen. In het Caribisch gebied trekken orkanen vrijwel altijd noordelijk over Cuba richting Florida. Heel soms dwaalt er eentje af en volgt een zuidelijkere koers. Binnen een jaar kreeg Curacao twee orkaandreigingen te verwerken, eerst van Ivan op 8 september 2004 en vervolgens Emily op 14 juli 2005. Gelukkig liep het in beide gevallen met een sisser af.

Bij Emily was opvallend hoe nonchalant veel mensen hiermee omgingen. Ach, van Ivan merkten we niets en dus zou het deze keer ook wel loslopen. De inwoners van Galveston, Texas, zullen de aanstormende categorie-5 orkaan Rita met windsnelheden van 260 kilometer per uur zeker niet onderschatten. Dat kan ook moeilijk anders, zo kort nadat New Orleans verwoest is door Katrina. Vrijdagavond wordt Rita aan de Texaanse kust verwacht.

Alles, ja echt alles, is onderhevig aan Kansberekening en de Wet van de Grote Getallen. Ook orkanen. Is het toeval dat het aantal acute orkaandreigingen groter wordt en dat orkanen in kracht toenemen? Helaas kan men dit pas veel later vaststellen, wellicht over zo'n honderd jaar.

Hetzelfde geldt voor het spitsenprobleem van Ajax. Wie had kunnen bevroeden dat Ajax na vijf competitiewedstrijden drie punten achter nieuwkomer Heracles staat? Statistisch komt dit misschien eens in de honderd jaar voor. Het is nu wel gebeurd, maar is het structureel?

Het volgende commentaar onder het wedstrijdverslag van Ajax-ADO (2-2) in de Telegraaf is wel aardig: "Ajax heeft gewoon een paar klassespitsen. Ik ben toch zeker niet Blind."

Ja, alles is onderhevig aan Kansberekening en de Wet van de Grote Getallen. Het verschil is alleen dat voetbal een spel is en een orkaan het directe bestaan van vele mensen bedreigt. Laten we hopen dat Rita zich alsnog bedenkt.

Posted by CasaSpider at 7:10 AM | Permalink | Comments (10)

Een status-update van het Project Luchiano (7). De oogdruppels gaan fantastisch. Iedere morgen om 06:15 en iedere avond om 19:15 sprint hij naar mijn slaapkamer, doet het licht aan en gaat met wijdopengesperde ogen op bed liggen. Eerst de rode druppels, dan de blauwe. Was hij eerst als de dood voor de rode, laatst vroeg hij of we nieuwe gingen kopen als ze op zijn.

Op school gaat het goed. Juffrouw Margriet heeft een positieve invloed op Luch. Een van haar kwaliteiten is dat zij haar leerlingen graag prijst. Regelmatig vertelt Luchiano me in de auto dat de juf weer gezegd heeft dat hij zo netjes werkt.

Daar kon ik mij dus helemaal niets bij voorstellen.

Vandaag nog moest ik drie keer kijken in zijn schrift voor ik kon lezen wat er stond. Hieroglyfen doe ik sneller. "Grote genade, wat is dat slordig", liet ik mij ontvallen. "De juf zegt dat ik het netjes doe", zei Luchiano. Feit is dat men liever zijn best doet voor iemand die complimentjes geeft dan voor het tegenovergestelde.

CasaSpider, schrijf 100 maal op: "Ik zal dit proberen te onthouden."
En niet copy/paste gebruiken, hè!

Lezen is Luchiano's sterke punt. Hij leest vlot en met duidelijke stem. Tot mijn verbazing weet hij na afloop ook nog wat hij gelezen heeft. We zijn nu bezig in Pietje Puk gaat nooit verloren, de alom bekende page-turner van Henri Arnoldus. Ik dacht dat het een boek uit de jaren '50 was, maar de eerste druk stamt toch heus uit 1996.

Samenvatting door de bibliotheek: Pietje Puk is de vriend van alle kinderen. Ze houden van de grappige avonturen van de vrolijke postbode uit Keteldorp. Hij staat altijd voor anderen klaar en geeft hun goede raad. Maar daarbij haalt hij dolle streken uit.

We hebben het boek (eindelijk) bijna uit en de dolle streken moeten we nog meemaken. Pietje Puk is postbode bij de PTT te Keteldorp (...) en wordt een enkele keer postbeambte genoemd. Toen Luchiano bij de betreffende zin aanbelandde fronste hij zijn wenkbrauwen, wat zeg ik vertrok hij zijn hele gezicht in een vreemde grimas. Vragend las hij: "Postbiempte?"

Ik moest lachen. Ja, dit was wel Pietje Puk's dolste streek van het hele boek. Postbiempte, het klinkt een beetje Fries...

Posted by CasaSpider at 1:05 PM | Permalink | Comments (15)

Lucy is werkelijk dol op Sea Food. Haar favorieten zijn kreeft, krab en garnalen. We waren eens op vakantie in Punta Cana met een huurauto. Op de terugweg naar Santo Domingo stopten we in het stadje San Pedro de Macoris om wat te poolbiljarten.

Daar wist Lucy een plek waar ze verse, namelijk levende krab verkochten. Zij had enorme zin om die krabjes de volgende dag bij haar moeder klaar te maken. We kochten een grote plastic zak vol krabjes die met een touw aan elkaar vastgebonden waren.

Toen we 's avonds in ons hotel te Santo Domingo aankwamen waren we zo moe dat we meteen zijn gaan slapen. De zak met krabben legden we in het ligbad. 's Nachts werden we wakker van een onaangename lucht. Het waren de krabben die door het ligbad krioelden.

Ze bleken toch niet zo goed aan elkaar vastgebonden te zijn als we dachten, of wisten zich met hun scherpe scharen te bevrijden. Zo stonden we om een uur of drie 's nachts met een prullenbak krabben te vangen.

Dat was in 1999. Gisteren hebben we een grote zak met ongepelde Jumbo Shrimps gekocht bij Goisco. Diepvries dus geen problemen in het ligbad. Garnalen ofwel camarones maken Lucy tamelijk hebberig. "Dit zijn mijn garnalen, elke dag eet ik er zeven", voegde zij mij toe. Diezelfde middag verorberde zij haar eerste portie.

Op Yahoo vroeg ze me wat ik die avond wilde eten. Ik bedacht me geen moment, garnalen natuurlijk. Lucy: "Neen, dat kan niet want ik heb het gehakt al ontdooid. Je krijgt Chinees." Als voorgerecht vielen mij gelukkig toch nog vier garnalen ten deel.

De strijd om de garnalen gaat onverminderd voort. Jammer is alleen dat Lucy Chinees eten voor twee dagen heeft bereid. En zij eet geen Chinees.

Posted by CasaSpider at 1:06 PM | Permalink | Comments (19)

Zoals (bijna) alle kinderen op die leeftijd is ook Luchiano (7) gefascineerd door vuur en vlammen. Alles wil hij aansteken, lucifers, kaarsen, wierook... als het maar brandt.

Zondag was hij buiten in de weer met zijn vergrootglas. Eigenlijk is een vergrootglas bedoeld om kleine dingen groter te laten lijken (ahum).

Iedere rechtgeaarde jongen weet echter dat men met een vergrootglas ook prima dingen in brand kan steken. Mits er zon voorhanden is.

Luchiano verzamelde wat dorre blaadjes en begon smileys te puntlassen. Hij was er een tijdje zoet mee en het resultaat was best grappig. "Als we tegen mensen zeggen dat we ze in de grond hebben gevonden krijgen we er misschien veel geld voor", stelde de jonge zakenman voor.

Baat het niet dan schaadt het niet. De hier afgebeelde smileys hebben wij dus diep in de grond gevonden. Zij zijn gemaakt door Arawak indianen, de oorspronkelijke bewoners van Curacao. In 1499 ontdekte en/of veroverde Alonso de Ojeda het eiland. Om de bezetter gunstig te stemmen vervaardigden de Arawak indianen in allerijl een groot aantal smileys.

De meeste zijn inmiddels vergaan, maar twee hebben de tand des tijds wonderwel doorstaan. Tegen betaling van 499 Euro per stuk doen wij er, met pijn in het hart, afstand van.

Posted by CasaSpider at 1:35 PM | Permalink | Comments (21)

Het is een oud verhaal dat het waard is om steeds opnieuw verteld te worden. In 1989 werd het computerspel Zero Wing uitgebracht in een Engelse vertaling. De vertaler beheerste het Engels echter niet tot in perfectie en dat leverde een aantal kromme zinnen op in de dialogen.

Captain: What happen?
Mechanic: Somebody set up us the bomb.
Operator: We get signal.
Captain: What!
Operator: Main screen turn on.
Captain: It's You!!
Cats: How are you gentlemen!!
Cats: All your base are belong to us.
Cats: You are on the way to destruction.
Captain: What you say!!
Cats: You have no chance to survive make your time.
Cats: Ha Ha Ha Ha ....
Captain: Take off every 'Zig'!!
Operator: You know what you doing.
Captain: Move 'Zig'.
Captain: For great justice.

De zin die er uitsprong is All your base are belong to us. Overal op het internet dook hij op en werd te pas en te onpas gebruikt. Spoedig ontstonden vele variaties en parodieën. Een van de betere is de Zero Wing Rhapsody, naar het nummer van Queen.

• Originele movie met aan het eind een aantal variaties.
• Zero Wing Rhapsody.

Het All Your Base Are Belong To Us (AYB) verhaal schoot mij te binnen naar aanleiding van een paar Engelstalige emails met een Braziliaanse consultant. Ik had informatie nodig omtrent een aantal achtergrondprocessen die al dan niet moesten draaien nadat de database was opgestart.

CasaSpider: "Both processes are running now."
CasaSpider: "Is this enough or do we have other things to do?"
Hierop kwam een mail terug van de Braziliaanse consultant:
Braziliaanse consultant: "This would have to decide."

Kan zomaar een klassieker worden, This Would Have To Decide. Luchiano (7) vindt het allemaal prachtig. De hele morgen is hij de AYB-movies aan het bekijken. We gaan nu even naar meta-nivo, want zelf maakt hij inmiddels ook deel uit van de cult. Tegen Lucy zei Luchiano namelijk: "Y ahora el movie que me gusta lo más". (En nu de movie die ik het de leukste vind)

"Lo más" betekent letterlijk uit het Nederlands vertaald "het meeste", maar in goed Spaans zegt men in dit geval niet "lo más" maar slechts "más". Met een beetje pech (of geluk) wordt deze zin door een Spaanstalige site opgepikt en over het internet verspreid. Dingen kunnen snel gaan.

For great justice.

Posted by CasaSpider at 1:08 PM | Permalink | Comments (9)

1.

Vrijdag voelde Luchiano (7) zich bijzonder gelukkig. Hij verdraagt de oogdruppels nu een stuk beter, krijgt complimentjes van zijn klassejuf en op die dag ook nog eens van de RT (leesjuf).

Luchiano:

Ik snap er niks van, ik heb zoveel geluk!
1. De oogdruppels kwamen niet in mijn keel.
2. Ik kreeg drie stickers voor rekenen.
3. Ik wist twee dingen bij de RT die niemand wist.
Straks vind ik nog olie in de grond!

2.

Over taalverwarring. Luchiano in de auto: "Als iemand de vos van een kindje kan namaken komt die wel in de problemen." Ik had geen idee waar hij het over had en vroeg om een toelichting. Met de vos bedoelde Luchiano het Spaanse la voz wat stem betekent. Met andere woorden, als iemand de stem van een kindje kan nadoen kan dit kind in de problemen komen.

Het laat zich raden waarom.

3.

Het weekend staat weer voor de deur en daarmee ook de voetbalwedstrijden in de Eredivisie. Hoogste tijd voor de deelnemers aan de Webloggers poule om de uitslagen te voorspellen. Vergeet daarbij de Wedstrijd van de Week niet, waar de doelpuntenmakers ingevuld dienen te worden.

N.B.: Als men wil invullen dat er door een partij niet gescored wordt dient dit expliciet aangegeven te worden door Geen score aan te klikken! Deze mededeling geldt speciaal voor de heer Vlieg die de afgelopen weken fantastisch gescored heeft. De heer Vlieg (63) voorspelt dit weekend een 1-0 overwinning van AZ tegen Ajax. Doelpuntenmaker voor AZ is Arveladze, maar bij Ajax staat een streepje. Daar dient dus Geen score ingevuld te worden.

Hopelijk ben ik nog op tijd.

Posted by CasaSpider at 8:19 AM | Permalink | Comments (11)

Woorden met drie zetten of drie ellen na elkaar zijn zeldzaam. Jazzzangeres is er zo een en net ontdekte ik baseballland. Alhoewel, eigenlijk was dat al op 1 augustus 2004.

Het WK Honkbal maar die naam vergeten we gauw het WK Baseball dus wordt nu en op dit moment in Nederland gehouden. Op Europees nivo maken de Hollanders al sinds jaar en dag samen met de Italianen de dienst uit. In Noord-, Midden- en Zuid-Amerika wordt echter op beduidend hoger nivo gespeeld en datzelfde geldt voor het Verre Oosten met landen als Taiwan, Japan en Zuid-Korea.

Dat is nu wel even anders. Tot verrassing van vriend en vijand heeft Nederland de halve finales van het WK bereikt. Een geweldige prestatie.

Aanvankelijk dacht ik dat het door een gunstige loting kwam. De andere poule leek mij met uitzondering van Cuba stukken sterker. Nu blijken echter alle vier landen uit de poule waarin Nederland tweede werd de halve finale bereikt te hebben.

De USA, Nicaragua, Japan en het met 10-0 door Nederland afgedroogde Puerto Rico mogen naar huis. Een kleine sensatie. Vrijdag treedt Nederland in de halve finale wederom aan tegen Zuid-Korea, het land dat in de poule met 6-2 werd verslagen. Een halve finale is echter geheel iets anders. Resultaten uit het verleden etc.

Jammer genoeg zie ik hier helemaal niets van het spektakel. Langzaam maar zeker bereiken de successen van het Nederlandse team inmiddels wel de lokale kranten. De Vigilante schrijft: "Curacao doorgedrongen tot halve finale van het Wereldkampioenschap Baseball".

De backbone van het Nederlandse team wordt dan ook door Antillianen gevormd. Gerelateerd aan het aantal inwoners is het percentage Curacaoenaars overweldigend. "Ja, ja, nu zijn we ineens Nederlanders in plaats van criminelen" is een spreuk die op Curacao regelmatig gehoord wordt. Een duidelijke uiting van frustratie.

Die frustratie is niet nodig, Curacao presteert namelijk ongelofelijk goed als het om Baseball gaat. Zie de prestaties van onze jeugd in de Little League. En zie ook de geweldige Andruw Jones die bij de Atlanta Braves de sterren van de hemel speelt en net zijn 50e homerun van dit seizoen en 300e in zijn carriere heeft laten aantekenen. Hij gaat hiermee onbedreigd aan kop in het Major League Homerun-klassement en heeft een grote kans om uitgeroepen te worden tot Most Valuable Player (MVP).

Eenheid is van het grootste belang, zeker bij een Wereldkampioenschap. Nu zijn we allemaal Nederlanders en met zijn allen proberen we vrijdag de horde Zuid-Korea te nemen. Een finale Nederland-Cuba is nog ver weg, maar wat een droom zou het zijn.

Tot slot een kijkersvraag. Hoe worden de wedstrijden door de televisie gebracht? Is er een camerastandpunt achter de pitcher, zodat men de slagman van voren ziet? Komt de sfeer goed over?

Posted by CasaSpider at 6:48 AM | Permalink | Comments (20)

Neen, het heeft niets met het poseren als brilmodel te maken. Luchiano (7) had voor die tijd al een afspraak staan met oogarts Celsio Cathalina. Hij heeft regelmatig last van hoofdpijn, is erg gevoelig voor licht en zijn ogen jeuken nogal. Verder niets ernstigs hoor.

Luchiano en ik zaten in de wachtkamer van de oogarts. Het was er redelijk druk, dat kon nog wel even gaan duren. De deur van Dr. Cathalina zwaaide open. Een nette, Antilliaanse man verscheen in de deuropening. Het is niet verstandig mensen op hun uiterlijk te beoordelen, maar toch stemde het me gerust. Het is per slot van rekening wel de man die straks in de ogen van mijn zoon zit te peuteren.

Na een minuut of vijf zwaaide er een andere deur open. Een kleine man met een zwiepend been dat korter was dan het andere kwam er met verbazingwekkend hoge snelheid uitge... ja, hoe zegt men dat netjes. Hij pakte een formulier bij de balie, las het en riep: "Luchiano Spider!"

De man was (natuurlijk) erg aardig en deed verschillende testen. Zijn diagnose luidde dat Luchiano's oogspieren getraind moeten worden. Vijf minuten per dag moet hij met uitgestrekte arm een pen vasthouden en deze langzaam naar zijn ogen bewegen. Ondertussen dient de punt van de pen nauwlettend in de gaten te worden gehouden, tot het onvermijdelijke moment van scheelkijken.

We namen afscheid van de man. "Wat heb jij met je been gedaan?", vroeg Luchiano onbekommerd. "Ach, ik heb vroeger te weinig getraind". Wederom namen we in de wachtkamer plaats om op Dr. Cathalina te wachten.

Luchiano was zenuwachtig en bang voor de lamp waarmee de oogarts in zijn oog schijnt. Dat doet hem pijn. Dr. Cathalina wist de vrees redelijk weg te nemen en de patient hield zich goed. Tot het moment dat er oogdruppels werden voorgeschreven, daar heeft Luch een bloedhekel aan.

In de goedgevulde wachtkamer riep hij uit: "Oogdruppels? I am doomed!"

's Avonds was het toedienen van de oogdruppels voor alle partijen geen pretje, maar doomed is toch echt een te groot woord.

Posted by CasaSpider at 6:04 AM | Permalink | Comments (14)

Vrijdag de dertiende staat in Nederland algemeen bekend als een dag waarop onheil op de loer ligt. In Spaanstalige landen is men daarentegen banger voor dinsdag de dertiende: Martes trece.

Waarom dinsdag? Evengoed kan men vragen: waarom vrijdag? Dinsdag is in het Spaans Martes, afgeleid van Mars, de God van de Oorlog. Van oorlog naar onheil is maar een kleine stap.

Er bestaat zelfs een spreuk over dinsdag de dertiende: "En martes trece, ni te cases ni te embarques, ni de tu casa te apartes". Op dinsdag de dertiende, ga niet trouwen en ga niet aan boord (van een boot of een vliegtuig), ga zelfs je huis niet uit.

En dat terwijl de meeste ongelukken juist thuis gebeuren. Gisteren was het dinsdag de dertiende. De stelling van vandaag is dat onheil niets met een bepaalde dag van doen heeft, maar men het wel heel goed over zich kan afroepen.

Kijk maar naar de prestaties van de Spaanse teams in de Champions League. Real Madrid verloor met maarliefst 3-0 bij Olympique Lyon en Real Betis dolf het onderspit thuis tegen Liverpool met 2-1.

Dat kan geen toeval zijn.

Posted by CasaSpider at 7:12 AM | Permalink | Comments (14)

Tegenwoordig ben ik een moderne en vrouwvriendelijke MAN, maar sommigen kennen mij misschien nog wel uit andere tijden, uit mijn prehistorie zeg maar. Evolutie is een langzaam maar ook geduldig proces.

Na mijn aankomst op Curacao in 1995 moest ik mij uiteraard ook in de politiek verdiepen. Echt groot was de interesse nog niet, men moet daar ingroeien. In die tijd reden er nogal wat auto's rond met een gele sticker van de PAR op hun bumper. Ik vond dat die mensen vaak niet zo goed auto konden rijden, reden om niet op deze partij te stemmen.

Neen, dan de MAN. Deze partij had alles mee: de naam MAN, de kleur blauw en de leider Don Martina. In die tijd was Steven Martina mede-directeur van Francler, het bedrijf waarvoor ik werkte. Francler werd later SQL Integrator en Steven is de zoon van Don Martina.

Don Martina is een instituut op Curacao, gerespecteerd door vriend en vijand. In 1971 richtte hij met Marco J. de Castro en E. Martis de Movementu Antia Nobo (MAN) op, uit teleurstelling over het uitblijven van wezenlijke veranderingen na de verkiezingen van 1969.

In het Referendum van 8 april 2005 heeft de bevolking van Curacao gekozen voor een Status Aparte. De politieke partijen staan hier unaniem achter. Een Status Aparte voor Curacao en ook Sint Maarten houdt automatisch in dat de Nederlandse Antillen als land een doodlopende weg zijn geworden.

De naam Movementu Antia Nobo is daarmee ook achterhaald en daarom wil de partij haar wijzigen. De afkorting MAN blijft (gelukkig) bestaan, alleen dienen de letters opnieuw ingevuld te worden. Hiertoe is een heuse prijsvraag uitgeschreven. Iedereen mag daaraan meedoen, maar alleen Papiamentstalige inzendingen doen serieus mee.

Mijn eerste poging is ingezonden: Mustra Aktitut Nobo (Laat een nieuwe houding zien). Met prijsvragen en kansspelen heb ik nooit geluk. De eerste prijs bestaand uit niet minder dan 250 Antilliaanse guldens (ongeveer 110 Euro) gaat vrijwel zeker aan mijn neus voorbij.

Wellicht schrijft ook de PAR nog een prijsvraag uit, want deze partij heeft de Antillen eveneens hard-coded in haar naam staan: Partido Antia Restruktura. Nieuwe ronden, nieuwe kansen!

Update 13.09.2005 / 13:41
Helemaal vergeten te vermelden, maar 'man' betekent in het Papiaments niet 'man' maar 'hand'. Zie ook het logo.

Posted by CasaSpider at 1:04 PM | Permalink | Comments (10)

Volgens veel mensen en Luchiano (7) is Engels een logischere taal dan Nederlands. De laatste tijd is hij gefascineerd door het gevaar van drijfzand.

Luchiano: "Papa, wat moet je doen als je in sinksand valt?"
CasaSpider: "Nou jongen, vooral rustig blijven en zo min mogelijk bewegen."
Luchiano: "Maar hoe komt er eigenlijk sinksand?"
CasaSpider: "Precies weet ik het niet, maar als er veel water terechtkomt in zand dan krijg je dat. In het Nederlands heet het overigens drijfzand."
Luchiano: "Hmm, waarom heet het drijfzand in het Nederlands, je zinkt er toch in?"

Typisch een voorbeeld dat Engels stukken logischer in elkaar zit dan Nederlands. Thuis zocht ik theoretische ondersteuning van deze these. Vreemd genoeg kon ik sinksand helemaal niet vinden. Wat blijkt, drijfzand is in het Engels quicksand.

Quicksand is eigenlijk nog onlogischer dan drijfzand, maar het werd nog erger. Op howstuffworks.com staat het volgende over quicksand:

"The human body has a density of 62.4 pounds per cubic foot (1 g/cm3) and is able to float on water. Quicksand is denser than water -- it has a density of about 125 pounds per cubic foot (2 g/cm3) -- which means you can float more easily on quicksand than on water."

Op drijfzand kan men dus beter drijven dan op water. Het is gewoon ongelofelijk hoe onlogisch dat Engels in elkaar zit. En hoe logisch het Nederlands.

Posted by CasaSpider at 1:24 PM | Permalink | Comments (20)

Als er iemand gek is op brillen dan is het wel Brillie. Jammer genoeg is het niet mogelijk direct naar Brillie-posts te linken, maar de laatste over brillen staat onder donderdag 8 september. Voor de liefhebbers.

Zaterdag werd ik gebeld door Pearle met de mededeling dat mijn nieuwe brillen klaar lagen. Een gewone en een zonnebril. Een week of twee geleden heb ik de brillen uitgezocht en een paar dagen later een oogmeting laten doen.

Dat laatste gebeurde zeer secuur. Toen na het eindeloos wisselen van de glaasjes (is deze beter of deze, 1 of 2?) uiteindelijk mijn keus voor links en rechts in de testbril zat, zag ik beduidend beter dan met mijn eigen bril.

Dat kon heel goed kloppen want de afwijking aan mijn rechteroog was van 6.50 naar 5.75 met cylinder gegaan. Ook links had ik een minder sterk glas nodig.

De vraag is nu of mijn ogen beter zijn geworden of dat de voorgaande meting een paar jaar geleden in Punda niet zo secuur was. Ik hou het op een combinatie van beiden.

's Avonds gingen Luchiano (7) en ik met zijn tweeën naar Pleincafé Wilhelmina. Lucy had geen zin. We vermaakten ons prima, Luchiano kletste honderduit.

We hadden het over mijn nieuwe bril. "Ja papa, het is een hele mooie bril." Dat vond ik nog wel een leuke opmerking. Het vervolg was minder. "Met bril ben jij ook mooier. Zonder bril zie je die streepjes en zo. Met bril lijk je ook intelligenter."

Met de nadruk op lijk zullen we maar zeggen. Even later wilde Luchiano weten sinds wanneer ik een bril heb: "Ben jij blind geboren?" Ik vertelde hem dat ik tien of elf jaar was toen ik samen met mijn moeder naar de GGD-keuring ging. Bestaat dat eigenlijk nog, de GGD-keuring?

Ik werd gewogen en kreeg een pollepel beurtelings voor mijn linker- en mijn rechteroog. Na afloop van de oogtest zei de keuringsarts dat ik slechtziend was en een bril nodig had. Mijn moeder schrok enorm, dat weet ik nog goed. Maar mijn hart maakte een vreugdesprongetje. Een bril, dat leek me wel wat. Immers, mijn vader had ook al een bril.

Apetrots was ik op mijn eerste bril. Bijkomend voordeel was dat ik ineens veel beter zag wat er op het schoolbord stond geschreven. Inmiddels ben ik niet meer zo trots op mijn bril, het is eerder lastig.

Steeds meer mensen in mijn omgeving laten hun ogen laseren. Afgezien van de kosten is er ook de angst. De angst dat het net bij mij, bij wie anders, mis gaat en ik vervolgens als goedmakertje een nieuwe hond krijg.

Op Curacao wordt veel reclame gemaakt voor het laseren. Wat mij echter telkens weer opvalt is dat de oogchirurgen die bij het instituut in dienst zijn zowat allemaal een bril dragen.

Nog wat foto's met mijn brillen. Model is Luchiano, jaartallen Ohne Gewähr.

• Bril 1994
• Bril 1997
• Zonnebril 2005
• Bril 2005

Posted by CasaSpider at 10:17 AM | Permalink | Comments (27)

Sinds de Thaise kokkin van café De Tropen het eiland heeft verlaten is het droevig gesteld op Curacao met betrekking tot Thaise maaltijden. Ja, men kan naar Sawasdee (domain temporarily disabled), maar wie wil er nu 20 Antilliaanse guldens betalen (ongeveer 9 Euro) voor een loempia.

Bodo van kridan.nl had er per ongeluk telefonisch drie besteld. Samen met een kippetje was hij 90 gulden kwijt. Bij het zien van de rekening moest hij zich vasthouden aan de bar.

Neen, dan kan men beter Thais eten bij Ino en Bente. Bente kan ontzettend goed koken en vindt het leuk om gerechten uit diverse landen klaar te maken. Aziatische gerechten hebben echter haar voorkeur. Toen de grote wok op tafel kwam met een mengsel van groenten en vlees legde zij uit wat er zoal in zat.

Ervan uitgaande dat zij allerlei Thaise ingredienten aan het opnoemen was vroeg ik mij af wat kèlinja voor iets was. Het bleek echter om gewone Curacaose galinja te gaan wat gewoon kip is, maar dan met Utrechtse uitspraak. Het eten smaakte er niet minder om, integendeel.

Na het eten kwamen de dominostenen op tafel. Een beetje sporten is goed voor de mens. De eerste twee partijen werden gewonnen door Ino, de volgende door Bente.

Toen wisselde Luchiano (7) Lucy af en won vier maal op rij. Uiteindelijk had Luchiano zes maal gewonnen en Ino en Bente ieder drie keer. De eindstand tussen de Spiders en de Laurenssen was dus 6-6. Ahum.

Wie er als gebruikelijk helemaal op de achtergrond bleef en ook op geen enkele foto staat dat is het statief. Inmiddels is het statief een volwaardig gezinslid en mag overal mee naar toe. Hij gedroeg zich wederom uitstekend, er viel geen onvertogen woord. Zonder tegen te sputteren zette hij ons vijven in samenwerking met zijn kameraad de zelfontspanner keer op keer op de foto.

Op een bepaald moment kon Ino het niet meer aanzien. Hij haalde zijn eigen camera en maakte een foto van ons met het statief op de voorgrond. Zo gauw die foto online komt is hij hier ook te bewonderen, ter ere van het statief. Ino staat zelf niet op deze foto. Ik vermoed dat hij in een vorig leven zelf een statief is geweest, waar komt anders die opofferingsgezindheid vandaan?

Nog een laatste filosofische beschouwing over het statief. Het is moeilijk om te stoppen als men er eenmaal over begonnen is. Hier komt de filosofische beschouwing:

"Het statief staat tot de zelfontspanner als de landingsbaan tot de automatische piloot."

Wie ook niet vergeten mag worden is Chippie, de vijfjarige hond van Ino en Bente. In het begin blafte hij nogal, na een tijdje kwam hij af en toe voorzichtig kijken. Luchiano wilde hem aaien, maar schielijk vluchtte het kleine hondje iedere keer weg. Op deze (nightvision) foto is hij nog net te zien, onder de tafel.

Moe maar voldaan keerden wij naar huis terug.

Posted by CasaSpider at 11:34 AM | Permalink | Comments (7)

In een reactie op Geluid als selectiecriterium schreef gewaardeerd reageerster Cyberjunk:

"Leer jij dat joch trouwens geen Nederlands? Ik kan me wel voorstellen dat Nederlands niet DE taal is in jullie gezin, maar ik denk toch dat het helemaal niet fout zou zijn als Luch de Nederlandse taal zou leren, al was het alleen maar uit respect voor zijn Hollandse familie."

Op die reactie werd door diverse personen gereageerd dat het toch juist leuk is als een kind meertalig wordt opgevoed. Even tussendoor hoor, maar wat is het toch geweldig om een statief in huis te hebben! Men kan er echt heel bijzondere foto's mee maken. Vandaag gaan we er ook weer iets zeer bijzonders op zetten. Zonder statief gaat dat toch minder gemakkelijk.

Alles heeft zijn voor- en nadelen. Het voordeel van eentalig opgroeien is dat men een grotere kans heeft om die ene taal tot in de perfectie te beheersen dan als men 150 talen moet leren. Kwaliteit versus kwantiteit. Het leren van 150 talen lijkt onmogelijk, twee is heel goed te doen. De vraag is nu met hoeveel talen het ideaal bereikt wordt.

Veel Curacaoenaars zijn viertalig. Zij beheersen aflopend in nivo Papiamentu, Engels, Spaans en Nederlands. Voor oudere Antillianen geldt dit niet zo, zij spreken vaak nog zeer goed Nederlands, met dank aan de fraters.

Luchiano (7) spreekt Spaans met Lucy, Nederlands met mij en de voertaal met zijn vrienden op school is Engels. Wie zei laatst ook weer dat dronken mensen en kinderen de waarheid spreken? Luchiano vindt Engels een veel intuitievere taal dan Nederlands. Als ik hem weer eens corrigeer met een lidwoord, een verleden tijd of zinsbouw verzucht hij vaak: "Wat is Nederlands toch een rare taal".

Iets waar we tegenwoordig beter op letten is het vermengen van de verschillende talen. In het begin, toen Luchiano een jaar of drie was en zijn woordenschat beperkt, haalde hij het Spaans en het Nederlands nooit doorelkaar. Nu is dat anders. Doordat zijn vocabulaire gegroeid is worden hiaten in de ene taal aangevuld met woorden uit een andere. Dat levert soms koddige zinnen op.

Ik ben blij met de Marnix Basisschool en zeker ook met juffrouw Margriet. Zij is een Nederlandse en probeert de kinderen goed Nederlands te leren. Dat is geen sinecure. Luchiano en ik lezen elke avond op bed een hoofdstuk uit een boek. Het zijn geen eenvoudige boeken. Ik weet dat dergelijke Nederlandstalige stof voor veel klasgenoten te hoog gegrepen is.

Een groot voordeel van de meertaligheid waarvan het eiland doordrenkt is, is dat men heel gemakkelijk van de ene taal overschakelt naar de andere. Daar staat men niet eens bij stil. Tevens spreekt men talen uit verschillende werelden vloeiend, Papiamentu en Spaans uit Latijns-Amerika versus Nederlands en Engels uit Europa. Volgens mij is dat redelijk uniek.

Op Curacao wonen veel Chinezen. Deze mensen zijn goed ingeburgerd en spreken allemaal goed Papiaments. Dat ziet er heel grappig uit, een Chinees die Papiamentu spreekt. Gezien de onstuimige groei van de Chinese economie is het wellicht een goed idee om op Curacao het Chinees als vijfde taal te introduceren, om vanuit Zuid-Amerika via Europa de brug naar Azie te slaan.

Een andere optie is het Portugees, maar gezien de grote hoeveelheid aantrekkelijke Braziliaanse vrouwen heeft Lucy hier voor mij een embargo op gezet.

Posted by CasaSpider at 6:56 PM | Permalink | Comments (20)

In de Tweede-Kamercommissie voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken zitten 26 politici plus voorzitter Willibrord van Beek en griffier Helène de Gier. Dat laatste (griffier/gier) kan toch geen toeval zijn. Behoudens dit kleine legioen zijn er ook nog eens 28 plaatsvervangende leden. Het is gewoon een Tweede Kamer in het klein.

Het is goed dat zoveel mensen zich bezig houden met het beleid inzake de Nederlandse Antillen en Aruba. Er wordt hard aan de weg getimmerd en daar plukken wij hier elke dag de vruchten van.

Not!

Sinds het Referendum van 8 april waarin Curacao zich met grote meerderheid heeft uitgesproken voor een Status Aparte, evenals Sint Maarten, is men hier hard bezig om deze wens ook te effectueren. De kleinere eilanden willen een directere band met Nederland. Alle eilanden hebben gemeen dat men haast wil maken.

Haast is nu precies wat Nederland niet heeft. Vanmorgen hoorde ik Wim van Fessem (CDA) op Radio Hoyer-2. Wim van Fessem is een van de 26 gewone leden van de TKCVNAEAZ, zelfs afgekort heeft deze commissie nog evenveel letters als Feyenoord. Volgens Wim moeten de Antillen niet zo hard van stapel lopen. Eerst moet de economie maar eens op peil worden gebracht.

Nu is het helemaal geen slechte zaak als de Antilliaanse economie een injectie krijgt, het probleem is alleen dat Nederland daar al zolang over praat met de nadruk op praat en voor de rest de overzeese eilanden in hun sop laat gaar koken. In november 1993 was er ook al een Referendum op de Antillen over de staatkundige toekomst en tot verrassing van velen koos men toen juist voor de huidige band met Nederland. In de hoop op verbetering van de situatie.

Dat heeft niet best uitgepakt. Het ging hard achteruit op de Nederlandse Antillen. Dat constateerde ook de grote groep Tweede Kamerleden die in de zomer van 2003 onder aanvoering van Thom de Graaf een bezoek aan de Nederlandse Antillen bracht. "Nu hebben we echt gezien hoe erg het is. We gaan op korte termijn concrete acties uitzetten", was de boodschap. Eerst zien, dan geloven dacht ik toen helaas nu terecht.

In het interview zei Wim van Fessem dat het volk wel uitmaakt wat men wil. Interviewster: "Het volk heeft dat nu juist bij het Referendum in april aangegeven, men wil autonomie". Van Fessem: "Ach, het volk wil banen, het volk wil welvaart. Of dat nu in autonomie is of iets anders."

Wim van Fessem heeft absoluut geen idee wat er op Curacao leeft. Als 68% van de bevolking alsmede alle politieke partijen gekozen hebben voor autonomie (Status Aparte) en dit zo snel mogelijk in de praktijk willen zien gebracht, wie is Wim van Fessem dan om dit te bagatelliseren? Natuurlijk wil men ook op de Antillen graag welvaart, na vele jaren begint echter het besef te komen dat men daarvoor niet op Nederland moet hopen.

Het is een gecompliceerde situatie. Van een TKCVNAEAZ-lid mag echter iets meer betrokkenheid en deskundigheid worden verwacht. Het zijn staatkundig gezien belangrijke tijden. Daarom verbaast het mij des te meer dat prominentere TKCVNAEAZ-leden als Karin Adelmund (PvdA), Harry van Bommel (SP), Boris Dittrich (D66), Femke Halsema (Groen Links), Ayaan Hirsi Ali (VVD), John Leerdam (PvdA en tevens geboren Antilliaan) en anderen hun stem in deze niet laten horen.

Blijft de vraag wat de leden van Tweede Kamercommissies zoal doen. Notulen van vergaderingen heb ik nog niet kunnen vinden.

Posted by CasaSpider at 1:11 PM | Permalink | Comments (16)

De hele dag was onze geweldige huisbaas Franklin Lasten bij ons geweest om te schilderen. Met de groene verf. Morgen komt hij voor de tweede laag en enkele andere klusjes die Lucy voor hem bedacht heeft.

Luchiano (7) was wat aan het knippen. "Ik wil later kapper of verver worden", zei hij. "Je bedoelt schilder", verbeterde ik hem. "Waarom wil je schilder worden?"

"Door het geluid van de kwast, dat vind ik zo mooi", luidde het voor mij verrassende antwoord. Gevolgd door "I have decided, met mijn verjaardag wil ik een microscoop".

Op dat laatste sloeg ik geen acht. "Vroeger wilde je postbode worden, hoe staat het daarmee?"

"Ach, ik snap nu dat dat boring is, met de auto rijden en brieven in de brievenbus stoppen..." Maar ja, welk beroep is behalve Database Administrator uiteindelijk niet boring? "En wat denk je dan van een kapper, elke dag haren kammen en knippen op dezelfde hoofden..."

Luchiano knipte een paar keer met zijn schaar in de lucht en sprak: "Wat denk je, I simply can't resist that noise!"

Posted by CasaSpider at 8:49 PM | Permalink | Comments (15)

Een van de nuttigste accessoires op het gebied van fotografie is het statief. Hoe vaak ziet men niet het tafereel dat een groep mensen samen op de foto wil en iedere keer iemand anders de foto neemt om uiteindelijk iedereen erop te krijgen.

Soms is een wildvreemde zo behulpzaam om de foto te nemen, maar als men niet uitkijkt neemt hij de benen met de camera.

Met een statief gebeurt dit niet. Ook thuis, waar over het algemeen geen wildvreemden beschikbaar zijn, is het statief een uitkomst.

Vorige week zaterdag kochten wij een statief bij Omni waar toevallig onze overbuurjongen werkt. Het is een heel fijn statief. Het is gewoon ongelofelijk wat een leuke foto's en movies men kan maken met een statief. Echt hele leuke. Wij kunnen niet meer zonder.

Zaterdag 3 september was een bijzondere dag. Op 3 september 1999 kwam Lucy namelijk naar Curacao om bij mij te gaan wonen. We waren toen al ruim een half jaar getrouwd, maar de formaliteiten kostten veel tijd.

In die zes jaren is er uiteraard veel gebeurd. Het huwelijk is een eeuwigdurende guerilla pad waarop beide partners heel veel van elkaar leren. De grootste inspanning kwam zeker van Lucy.

Over huwelijken tussen twee mensen uit verschillende landen wordt namelijk gezegd dat deze een aanmerkelijk grotere kans van slagen hebben indien men gaat wonen in het land van de vrouw. Gelukkig heb ik mijn ouders als voorbeeld dat een huwelijk ook kan slagen in het land van de man.

Het gaat te ver om te zeggen dat we nu zes jaar bij elkaar zijn dankzij het statief. Immers, we hebben het statief pas net een week. Maar zonder het statief hadden we vandaag nooit zo gemakkelijk met zijn drieën op de foto gekund. Klik hier voor 800x769.

Statief, bedankt!

Posted by CasaSpider at 11:25 AM | Permalink | Comments (31)

Zojuist is Armenie-Nederland afgelopen. We hebben gewonnen (met 1-0) maar daar is ook alles mee gezegd. Ik heb het niet gezien, luisterde naar het commentaar van Jack van Gelder en die ander. Jack mag ik wel, ook al staat een dergelijke opmerking tegenwoordig bijna gelijk aan uit de kast komen.

Jack en die ander hadden forse kritiek op het Nederlands Elftal. De bezieling ontbrak. Op de training ging het er nog bikkelhard aan toe, met mannen als Barry van Galen. Van Galen is een ijzervreter en gaat voorop in de strijd. Hij is volgens Jack en die ander van een andere generatie dan de huidige sterren.

Jack: "De huidige generatie denkt meer van aiaiai we gaan leuke dingen doen en het gezellig maken en van doet jouw playstation het?"

Jaren geleden dook voor het eerst de term patatgeneratie op, was dat niet een uitvinding van de legendarische Rinus Michels? Wellicht onbewust heeft Jack van Gelder onder invloed van de voortschrijdende technologie deze term naar een beter bij deze tijd passend level gebracht: de playstationgeneratie.

Dat verklaart meteen waarom onze jongens tegen Duitsland beter voetballen dan tegen Armenie. In Armenie hebben ze minder playstations.

Een mooi verhaal over generatieverschillen is te vinden op 2525 van Francisco van Jole.

Posted by CasaSpider at 3:17 PM | Permalink | Comments (15)

Donderdagavond om half zeven begon de eerste ouderavond van klas 3B op de Marnix Basisschool. Om 18:32 gingen de aanwezige ouders onder aanvoering van juffrouw Margriet, voluit Margriet Maagdemans Magermans geheten, het klaslokaal in. We moesten plaatsnemen aan het tafeltje van het te vertegenwoordigen kind. Dat was niet eenvoudig maar bevestigde wel de these dat mensen in de loop der tijd groeien.

Juffrouw Margriet verwelkomde ons ook al had ze op een iets hogere opkomst gehoopt. Achteraf kwam het wel goed met die opkomst, want de ouders bleven binnendruppelen tot 18:55. Geen wonder dat telaatkomen een issue is in klas 3B. In de luttele weken dat de school bezig is zijn er in 3B nu al 38 telaatkomincidenten geregistreerd. Een moeder tekende onmiddellijk protest aan: "Nou, ik heb begrepen dat de klok van de school soms vijf minuten voorloopt!"

Terwijl juffrouw Margriet in hoog tempo vertelde wat de leerlingen dit jaar allemaal gingen leren (grote genade, wat is dat veel, je kunt maar beter werken!) stond er ineens een man op. Hij vroeg of dit klas 3C was. "Neen, dit is 3B", zei Margriet. "O, dan ben ik verkeerd", zei de man. Die is dit jaar kennelijk nog nooit met zijn zoon of dochter op school geweest.

Aan het eind kwam er een negatief punt ter sprake. "Deze klas maakt ontzettend veel ruzie", deelde Margriet mede. "En er wordt heel veel gepest en zelfs gestolen, veel meer dan ik ooit heb meegemaakt". Ja, dat was mij wel bekend. De boosdoeners zijn ook bekend bij mij en bij andere ouders. Het probleem is dat hier in de eerste en tweede klas te weinig aandacht aan is besteed. Dan wordt het van kwaad tot erger.

De kinderen lachen elkaar om van alles uit. Haren, schoenen, kleren, uitspraak... men kan het zo gek niet bedenken of het is een aanleiding om het slachtoffer te grazen te nemen. Luchiano (7) vertelde dat Giornic gisteren één sok aan had. "En heb jij hem daarom uitgelachen?", vroeg ik. "Uhm... nee, ik heb niet gelachen. Maar heb hem wel gevraagd hoe kan het dat je maar één sok aan hebt, wie doet dat nou?"

Juffrouw Margriet wil de situatie verbeteren en praat veel met de kinderen. Daar ben ik erg blij mee. Het eerste resultaat hoorde ik in de auto. Klas 3B gaat vrijdagmorgen naar de kerk. Er is een mis waarbij blinde kinderen centraal staan. De leerlingen brengen allemaal geld uit hun eigen spaarpot mee. Zo leren ze dat het belangrijk is om mensen die toevallig minder bedeeld zijn of een handicap hebben te helpen. Delen tegenover egocentrisme.

"Kunnen blinde kinderen eigenlijk beter horen?", vroeg Luchiano. Ik vertelde hem dat het gehoor van blinde mensen op zich niet beter is, maar dat het wel beter gebruikt wordt als men niet meer kan zien. Hierdoor kunnen blinde mensen inderdaad beter horen.

Waarom wilde Luchiano dat eigenlijk weten? De ogen van blinde kinderen zien er vaak wat raar uit. In de kerk is het niet de bedoeling dat de 3B-leerlingen elkaar gaan aanstoten en dingen zeggen als: "Wat ziet die er gek uit!" Hetgeen wel typisch 3B-gedrag is. Daarom had de juffrouw gezegd dat blinde kinderen heel goede oren hebben. Luchiano: "Ja, of we moeten het heel zachtjes zeggen!"

Ik geloof echter niet dat die opmerking helemaal in de lijn van Margriets bedoeling ligt.

Posted by CasaSpider at 6:52 AM | Permalink | Comments (14)

Per donderdag 1 september ben ik tien jaar in dienst bij mijn werkgever SQL Integrator. In 1995 heette het bedrijf overigens nog Franckler Consulting, maar die naam was nog moeilijker dan de huidige.

Ik zocht naar oud materiaal en foto's van de tijd rondom mijn afscheid van Nederland en vond een dikke ordner met van die plastic mappen waar je een A4-tje in kunt stoppen. Bijna alle collega's van de Detam, waar ik toevallig ook tien jaar in dienst was, hebben daarin verhalen, anekdotes, tekeningen, stripverhalen en foto's achtergelaten.

De verzamelmap was in het geheim georganiseerd door Ingrid Lucardie (wie anders) en zelfs nu, na tien jaren, kan ik stellen dat dit een geweldig initiatief van haar is geweest. Met heel veel plezier heb ik hem doorgelezen en veel herinneringen kwamen boven. Met mijn huidige werkgever en collega's ben ik dik tevreden, maar een dermate grote en hechte groep als toen bij de Detam komt men maar heel zelden tegen.

Jammer genoeg bestaat de Detam niet meer. Eerst is het bedrijf gefuseerd met de BVG tot Cadans, daarna werd het (geloof ik) Relan en wie weet is het inmiddels een onderdeel van het UWV, ik hou het niet meer bij. Wat ik wel weet is dat er in de tijd van directeur Van der Snoek geen cent verspild werd. De Detam stond voor soberheid, een broodje frikandel in de kantine was de hoogste luxe. Er heerste een sfeer dat we zuinig moesten zijn omdat we administreerden voor WAO-ers, werklozen en zieken.

Hoe anders is het nu.

In de map vond ik een brief geschreven in het Spaans, voor later als ik de taal machtig was. En inderdaad kon ik de brief nu wel lezen. Een andere collega had een kaart gemaakt met Nederland en Curacao erop. Onder Curacao stond Bon Futuro. De collega kon toen niet weten of vermoeden dat de Koraal Specht gevangenis sinds een paar jaar is omgedoopt in Bon Futuro.

Op een ander vel stond een vliegtuig getekend met een tekstwolkje erbij: "Oh my God, what have I done". Dat was precies wat ik dacht, maar dan in het Nederlands, toen ik voor het laatst naar mijn ouders en vrienden zwaaide en door de douane ging. "Mijn God, wat heb ik gedaan".

's Avonds op 26 augustus landde mijn vliegtuig op Hato Airport. Een verblijfs- of werkvergunning had ik niet, dat zou nog ruim een jaar in beslag gaan nemen. De douanebeambte vroeg naar mijn adres. Ik vertelde haar dat een collega me kwam ophalen en dat ik zijn adres niet wist. "Ga dat dan eerst maar vragen", zei ze streng en pakte mijn paspoort af.

In de hal zag ik achter het glas, dat kon toen nog, mijn collega's Lahrn van Hoop en Joep Koyen staan. Maar hoe kon ik hen bereiken? In mijn portemonnee vond ik een visitekaartje van het bedrijf AIS van Alecio Maduro en ik besloot dat adres maar op te geven. Het werd zonder problemen geaccepteerd en ik had mijn paspoort terug.

We reden naar mijn tijdelijke appartement. Joep had de koelkast gevuld met de belangrijkste dingen (bier). Datzelfde weekend brak er een ongelofelijk noodweer los, donder en bliksem. Orkaan Luis was in aantocht en zou een paar dagen later een ravage achterlaten op Sint Maarten.

"Hmm... ik kwam eigenlijk hier voor de zon", dacht ik tijdens mijn eerste weekend. Het was een bijzonder begin van tien jaren Curacao.

Posted by CasaSpider at 6:32 AM | Permalink | Comments (28)