« June 2004 | Main | August 2004 »

July 31, 2004

Circus Suarez

Circus Los Hermanos Suarez op Curacao!Er is een circus op het eiland! Los Hermanos Suarez uit Mexico. Vier jaar geleden waren Los Hermanos (gebroeders) Gasca hier en die verzorgden een geweldige show. Luchiano was toen twee jaar oud en eigenlijk te jong om het bewust mee te maken.

Zes jaar is een veel mooiere leeftijd om naar het circus te gaan of misschien kan ik beter zeggen vanaf zes jaar. Tot mijn verbazing was de voorstelling lang niet uitverkocht, ik denk dat de tent voor een derde gevuld was. Voor de pauze was de act van het opwindbare mini-olifantje één van de hoogtepunten. Zeker voor Luchiano. "Zo'n olifantje wil ik óók!", gevolgd door de verbazing als aan het eind een kleine fox-terrier uit het olifantenpakje opduikt.

Waar Los Hermanos Gasca het vier jaar geleden voornamelijk van hun dieren moesten hebben (weergaloze giraffen!), lag het sterke punt van Los Hermanos Suarez bij de clowns. Meestal vind ik dat erg flauw, maar deze waren leuk en hadden veel interactie met het publiek. Luchiano was volledig gebiologeerd door de clowns en kwam niet meer bij van het lachen.

Luchiano kwam niet meer bij van het lachen om de clownsIn de pauze werd de arena geprepareerd voor de wilde dieren: tijgers. Lucy kneep hem en was blij dat we niet helemaal vooraan zaten: "Als zo'n tijger door het hek breekt, begint hij natuurlijk met de eerste rij!"

Het leuke is dat ze het nog meent ook. Dat komt omdat zij absoluut niet kan begrijpen hoe iemand vrijwillig zijn leven in gevaar brengt. Daar valt een circusbezoek ook min of meer onder.

Het budget van Los Hermanos Suarez is niet bijzonder groot. Tenminste, dat concludeerde ik uit het feit dat bij de acrobatiek- en koorddans-acts geen vangnetten worden gebruikt. Het kan ook zijn dat er hoge levensverzekeringen zijn afgesloten op de deelnemers. Gevolg is wel dat de spanning stijgt.

Er werd afgesloten met twee motorcrossers in een metalen bol. Ook dat liep goed af. Even later namen de Hermanos Suarez afscheid van het publiek en namen het welverdiende applaus in ontvangst. Klik op de foto of hier voor een impressie.

Hoe lang het circus er nog staat weet ik niet, maar het is een aanrader. Zeker met kinderen!

P.S. Circussen die gebruik maken van (wilde) dieren staan regelmatig ter discussie met betrekking tot de behandeling van die dieren. Los Hermanos Suarez zijn hier geen uitzondering op. Een aantal jaren geleden hadden zij ijsberen in hun shows. Deze ijsberen zouden slecht behandeld worden en één van deze dieren is overleden. Hier en hier kunt u daar meer over lezen.

July 30, 2004

Bucanero & Havana Club

Op 6 juli vertrokken de Cubanen Reynaldo en Wilfredo (Willy) naar hun moederland. Reynaldo om daar te blijven, Willy voor een vakantie van twee weken en om opnieuw een visum voor Curacao aan te vragen. Toen wij terugkwamen uit de Dominicaanse Republiek was Willy alweer op het eiland. Zonder Reynaldo is het hier voor hem minder gezellig, zo moet hij nu iedere avond alleen eten.

Bucanero (cerveza) y Havana Club (ron) de CubaAfgelopen woensdag niet, want toen kwam Willy bij ons eten. Jammergenoeg (voor mij) geen spare-ribs, maar wel een soort van Bandera Dominicana (Dominicaanse Vlag). Zo heet aldaar het gerecht dat bestaat uit rijst, bruine bonen en meestal kip, maar in ons geval varkensvlees. Alle Dominicanen, behalve Luchiano, zijn hier dol op en eten de vlag iedere middag.

Willy had speciaal voor ons wat typische drank uit Cuba meegenomen. Drie blikken Bucanero bier en een fles Havana Club rum van zeven jaar oud. Ik was zeer benieuwd naar de smaak van Cubaans bier en die viel niet tegen. "Lekkerder dan Amstel", vond ook Lucy. De fles rum is nog dicht, die bewaren we nog even. Cubaanse rum behoort tot de allerbeste ter wereld.

Boven het label van Havana Club staat een groen/wit zegel. Een garantie dat deze fles rum echt uit Cuba komt. Havana Club wordt namelijk nagemaakt! Dat gebeurt ook met de befaamde Cohiba sigaren en eigenlijk met alle grote merken. In dit geval is het toch wat vreemd, want de Havana Club rum wordt nagemaakt door niemand minder dan Bacardi, de volgens mij grootste rum-verkoper ter wereld en afkomstig uit Puerto Rico. Tenminste, dat vertelde Willy. Op de namaakflessen ontbreekt het groen/witte zegel.

Ik zal de zaak eens onderzoeken. Ik heb het er maar druk mee, naast de zaak van de Luchtverkeersleiding. Als Willy's bewering waar is vind ik het een vies zaakje. Puerto Rico behoort min of meer tot de Verenigde Staten, Cuba-hater nummer één.

De Bandera Dominicana viel in de smaak bij Wilfredo. Na het eten hebben we nog een hele tijd gedominoot.

July 29, 2004

Emancipatie werkt!

Met Luchiano (6) was ik een kruiswoordpuzzle aan het oplossen in de Donald Duck. Kruiswoordpuzzles zijn bijzonder nuttig voor kinderen om een taal goed te leren. Voor volwassenen trouwens ook, u beheerst een vreemde taal pas echt goed als u er kruiswoordpuzzles in kunt oplossen!

Daar gaat het nu niet om. Via de puzzle kwamen we bij raadsels terecht. "Tijd voor een experimentje!", vond ik.

CasaSpider: "Jan is de zoon van dokter Janssen, maar dokter Janssen is niet de vader van Jan. Rara, hoe kan dat?"

Luchiano dacht even na, antwoordde eerst "zijn vriend" en gaf vervolgens het correcte antwoord: "Dokter Janssen is zijn moeder".

In mijn jeugd was dit een bijzonder moeilijk raadsel. Het emancipatie-proces werkt!

Luchtverkeersleiding

Afgelopen maandag vond voor de tweede keer dit jaar een ernstig incident plaats met betrekking tot de Luchtverkeersleiding te Curacao. Beter gezegd het ontbreken ervan gedurende de nacht van maandag op dindag. Concreet betekende dit dat vliegtuigen binnen het luchtruim van de Nederlandse Antillen geen informatie kregen omtrent de positie van eventuele andere vliegtuigen. Zie ook dit artikel in de Amigoe.

Een belangrijke oorzaak is het falende personeelsbeleid. Het management slaagt er niet in om voldoende luchtverkeersleiders aan te trekken. Nu was er één op vakantie, één op cursus en één ziek. Hierdoor kon het zeer krappe rooster niet meer worden uitgevoerd. De gemiddelde leeftijd van de luchtverkeersleiders is ook (veel) te hoog, het merendeel schijnt ouder dan 50 te zijn. Een leeftijd die in die kringen als te hoog wordt beschouwd om nog achter de microfoon te zitten.

Dan is er ook nog de kwestie van hopeloos verouderde apparatuur. Om de haverklap vallen essentiële apparaten uit. Een verhaal apart is de radar. In 1995 emigreerde ik naar Curacao. Ter ontspanning ging ik regelmatig naar de Royal Red Pool Lounge aan de Caracasbaaiweg. Helaas, helaas, is deze schitterende locatie al enige jaren niet meer in gebruik en verkeert nu in ernstige staat van verval.

In de Royal Red Pool Lounge speelde ik pool-biljart met mijn toenmalige collega Cor van Donge. Cor was bezig om zijn vliegbrevet te halen en hij kende ene Heidi, een stamgast van de Pool Lounge. Heidi was (is?) luchtverkeersleider op Hato. In 1995 vertelde Heidi over de noodzaak van de radar en hoe het project tot dan toe was verlopen.

Als ik het me goed herinner (pin me er niet op vast) zou eerst Philips de radar leveren. Ongeveer in 1995 besloot de Antilliaanse regering dat het juist niet een Nederlands bedrijf moest zijn, maar liever een Amerikaans. Toen was er iets met het geld, waardoor de hele boel stil kwam te liggen.

Volgens mij, maar pin me er wederom niet op vast, is inmiddels tot aanschaf van een radarsysteem overgegaan. De cursus waar die ene verkeersleider (zie boven) naar toe was, is kennelijk een cursus voor de nieuwe radar. Laten we het hopen.

Minister van Verkeer en Vervoer Omayra Leeflang (PAR) heeft gesteld dat een incident als dat van afgelopen maandagnacht nooit meer mag voorkomen. Het Antilliaanse luchtruim is relatief erg groot en Aruba heeft al eens een poging gewaagd om dat luchtruim geheel of gedeeltelijk over te nemen. Dat mag natuurijk niet gebeuren!

Voorlopig kan men vooral het 's nachts vliegen toch beter vermijden.

Graag zou ik over feitenmateriaal omtrent (problemen met) de Luchtverkeersleiding te Curacao en het radarproject beschikken. Wie helpt mij?

July 28, 2004

Op dieet in de cel

Volkeren of landen kan men enigszins zien als kinderen. Het ene is agressief, het andere slim, weer een ander mooi. Het Nederlandse volk zou ik willen kenmerken als redelijk intelligent en vooral conflict-vermijdend.

Dat laatste uit zich met name in man-tegen-man situaties. Zolang conflicten op papier worden uitgevochten blijkt de Nederlandse Overheid wel degelijk een taaie tegenstander te zijn die beschikt over een bijzonder lange adem. Welstandscommissies, uitvoerders van de Vreemdelingenwet en wat dies meer zij kunnen individuele Nederlanders doen denken dat zij hoofdrolspelers zijn in een boek, bijvoorbeeld Die Verwandlung, van Franz Kafka.

In Nederlandse gevangenissen zijn de bewakers (volgens mij) al lang niet meer de baas. Ik hoorde dat er geëxperimenteerd gaat worden met een dieet dat gevangenen minder agressief moet maken. Wat is hierbij echter het probleem? Gevangenen eten niet altijd netjes hun bordje leeg! Bovendien stillen ze hun honger liever met snoep uit de gevangeniswinkel! Zo wordt het natuurlijk nooit wat. Wat mij betreft mogen gevangenen pas TV kijken als ze hun bordje netjes hebben leeggegeten. Bij goed gedrag mogen ze in het weekend wat snoep kopen.

In de Dominicaanse Republiek moet je het als gevangene van je familie hebben qua eten. Een slaapplaats moet gekocht worden. Ik vermoed dat het er in Venezuela net zo aan toe gaat.

Over Venezuela gesproken, links onder het klokje vindt u een nieuwe Poll. Op 15 augustus vindt in Venezuela het Referendum Revocatorio plaats. De inwoners kunnen door middel van hun stem aangeven of president Hugo Chávez het halverwege zijn ambtstermijn goed genoeg doet om hem nog drie jaar door te laten gaan.

De arme bevolking van Venezuela is over het algemeen vóór Chávez, de midden- en hogere klasse falikant tegen. Het belooft een bijzonder spannend referendum te worden. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal de uitslag door de verliezer worden aangevochten. Over en weer beschuldigen regering en oppositie elkaar van (mega-)fraude.

Laat uw stem in de Poll niet verloren gaan!

July 27, 2004

Dances with Scorpions

"Wat spook jij 's nachts eigenlijk zoal uit, CasaSpider?"

"Hmm, om een uur of drie ging ik naar het toilet. Zonder bril (!) zag ik iets bij de kast kruipen. Schorpioen. Ik heb hem koudgemaakt."

Een soort Steve Irwin, The Crocodile Hunter die CasaSpider...

July 26, 2004

Racisme in de Waddenzee

Ik ben een groot liefhebber van oesters. Zeker in combinatie met zon, zee, strand, citroen en koud bier. Ik kan me niet echt een voorstelling maken hoe oesters smaken in een met C.V. verwarmde huiskamer, maar ben bereid dit tezijnertijd eens uit te proberen.

Op NOVA zag ik vanmorgen (nog steeds vakantie!) een heel klein stukje over de Japanse Oester die blijkbaar voor problemen zorgt in de Waddenzee. De Japanse Oester schijnt mossel- en kokkelbanken te overwoekeren waardoor er minder voedsel beschikbaar is voor de vogels op de Wadden.

Er zijn nu twee stromingen: de groep die de Japanse Oester weg wil hebben om de lokale fauna te beschermen en de groep die zegt dat men de natuur haar gang moet laten gaan. Het lijkt op een kopie van het vreemdelingendebat! Het kunstmatig stimuleren van de groei van de Platte Oester mag wel, want "die hoort wel thuis in de Waddenzee", aldus meneer Lindeboom van Alterra, het onderzoeksinstituut van de landbouwuniversiteit Wageningen.

De Japanse Oester wordt door deze opmerking bijzonder onheus bejegend, temeer daar uit Japan nooit economische vluchtelingen komen. Mijn advies: laat maar lekker gedijen die Japanse Oester, vang ze en geniet (recept) ervan!

Toch blijf ik met deze vraag zitten: Moet juist niet bij uitstek de Natuur in een natuurgebied gewoon haar gang kunnen gaan?

July 25, 2004

Housekeeper komt eten

Zaterdag kwam onze Housekeeper Paul Goodliffe (tevens collega-DBA) bij ons eten. Ik vind het leuk als er iemand komt eten, want dan krijg ik spare-ribs met knoflooksaus. 's Morgens hadden we alles al in huis, behalve de knoflook.

We reden naar de markt in Punda. Luchiano (6) had al geklaagd over misselijkheid, maar ik dacht dat dat wel los zou lopen. Op het moment dat ik met hem aan mijn hand de markt binnen wilde stappen, besloot Luchiano zijn maag eens grondig te ledigen. De hele vloer zag er rose uit. Meteen kwamen een paar standhouders aangesneld die ons van tips voorzagen. Appolinaris moest hij drinken.

We kochten onze spullen en Luchiano zeurde om een kadootje. Omdat hij zo zielig geweest was vond ik het best. Alleen konden we geen kadootje vinden. 's Middags zouden we een nieuwe poging wagen.

Paul is nog steeds dol op Spider en Scooby DooSamen met Luchiano ging ik eerst naar Centrum Supermarkt, om nog wat cheeseballs en cola in te slaan. Luchiano was niet zo levendig als normaal en ging op een kratje zitten. We reden naar onze favoriete speelgoedzaak in Salinja. De kleine man zocht naar een passend kado. Hij zei: "Papa, ik moet overgeven!"

Ik nam hem bij de hand en loodste de patient in hoog tempo de zaak uit. Vlak voor onze auto kwam alles eruit. Ditmaal was het bruin. Nu was Luchiano niet meer misselijk en konden we zonder problemen het kadootje kopen. Thuis voelde hij zich al snel wederom niet lekker. Ik bleef naast hem op bed liggen, beetje kletsen en een beetje kijken.

Om zeven uur kwam Paul. Hij vond de spare-ribs volgens mij wel lekker, maar het meest verzot was hij op de bonen. "Oh, ik heb de afgelopen dagen alleen op shoarama geleefd, mijn lichaam snakt naar groente!" Tussendoor hielden we in de gaten hoe het met Luchiano ging. Die ging verbazingwekkend snel vooruit. Of hij ook even buiten mocht zitten. Luchiano vindt bezoek erg leuk en hij begon meteen zijn favoriete raadseltjes in het Engels aan Paul te vertellen.

We gingen dominoën, zonder Lucy want die had geen zin. Luchiano voelde zich in zijn element en kletterde de stenen met luid gejoel op de tafel. Hij won. Als beloning mocht hij meteen naar bed.

Paul heeft op dit moment een nogal gecompliceerd leven, er was dus ruim voldoende gespreksstof. Ook wilde hij persé even met de honden spelen. Spider en Scooby Doo kenden hem uiteraard nog goed. Twee weken eten geven en poep opruimen schept een band voor het leven.

Volgend jaar mag Paul wat mij betreft weer op de honden passen!

July 23, 2004

Jonathan en de foto's

Het huis ziet er weer netjes uit en de was is gedaan. Lucy zit naar Lingo te kijken. Ja, we zijn weer thuis. Ook de glasscherven in onze wandkast zijn opgeruimd. Daar had ik nog helemaal niet over geschreven, snel even doen dus!

Op woensdag 7 juli was ik helemaal klaar voor vertrek. Housekeeper Paul en zijn nieuwe vriendin Jacqueline wilden graag dat het halterbankje dat pontificaal in onze woonkamer staat tijdelijk ergens anders gestald werd. "Oh, dan zet ik hem wel even in onze slaapkamer", zei ik goedgemutst tegen hun. Enthousiast begon ik woensdagochtend de gewichten van de halterstang te verwijderen.

Hoevaak heb ik al niet gezegd dat balans een van de belangrijkste woorden is die ik ken? Tip: het is niet verstandig om in één keer al het gewicht aan één kant te verwijderen. Beter doet men dit gelijkmatig, aan beide zijden. Toen ik het laatste, zwaarste gewicht van de halterstang aftrok, hoorde ik een luide knal en zag toen ik weer tot mijn positieven gekomen was dat de halterstang inmiddels rechtop stond. Daarvoor had hij wel drie glazen kastdeuren versplinterd en de glasscherven lagen door de hele woonkamer. Ik verwijderde zoveel mogelijk glas van de vloer en legde even later aan Paul en Jacqueline uit wat er gebeurd was. Een goed begin van mijn vakantie!

Jonathan is onze favoriete neef in Santo Domingo. Hij is de oudste zoon van Lucy's zus Mami. Lucy heeft zich altijd om hem en zijn broer Monchi bekommerd. Jonathan, inmiddels een jaar of 21, is dol op zijn tante en doet alles voor haar. Zijn belangrijkste taak tijdens onze vakantie is zorgen voor Luchiano. Ik vertrouw Luchiano niet snel aan andere mensen toe, maar voor Jonathan maak ik graag een uitzondering.

Jonathan en Lucy, op het vliegveld van Santo Domingo

Deze foto geeft naar mijn mening de band tussen Lucy en Jonathan en Lucy goed weer. Klik op de foto of hier om naar het album (38 foto's) van onze vakantie in La Republica Dominicana te gaan.

July 22, 2004

Afscheid van Santo Domingo

Luchiano tussen Lucia en NatalieWoensdag 21 juli was onze laatste vakantiedag. Om elf uur wilden we de taxi naar La Caleta nemen, waar het huis van oma Leoncia staat. Voor die tijd wilde Lucy persé naar El Conde om nog een paar schoenen te kopen. Zo geschiedde het en daarna hadden we nog tijd voor een snel ontbijt, sleepten de koffers naar beneden en vertrokken.

In La Caleta stond de familie ons al op te wachten, nou ja zonder Monchi en Guillo dan. Die zaten nog steeds vast. Zeker in het geval van Monchi onbegrijpelijk, want hij had helemaal niets met de zaak te maken gehad. In zo'n geval willen de agenten geld zien, maar daar wilde Leoncia niets van weten.

Kleding en andere spullen werden overgeheveld van de ene koffer naar de andere. Diverse kledingstukken bleven achter, voor de familie. Hierna moest er nog her en der geld worden uitgedeeld en andere zaken geregeld. Dat kan ik met een gerust hart aan Lucy overlaten.

Oma Leoncia en LuchianoMet de taxi-chauffeur hadden we afgesproken dat hij een uur zou wachten. Dat uur was nu om. Tijd voor het afscheid. "Iedereen die mee wil naar het vliegveld moet nú instappen!", zei Lucy. Even later zat de taxi mudvol, het probleem was alleen dat Lucy, Luchiano en ik er nog niet inzaten.

Er werd wat geshuffled en zo hadden wij een zitplaats. Drie familieleden kwamen ons achterna op een motoconcho, een motor-taxi. Een doofstom meisje dat ook onderdak vindt bij Leoncia kon niet mee, zij had geen schoenen.

Op het vliegveld aten we een stuk pizza, dronken onze laatste Presidentes en werden nog wat zaken geregeld. Lucy deelde onze allerlaatste peso's uit en we gingen naar de douane.

Bij de gate aangekomen zaten we naar ons Aeropostal-vliegtuig te kijken. In een soort van limbo tussen Santo Domingo en Curacao. Met name Lucy wist niet of ze blij of verdrietig moest zijn, in die bijna vier weken heeft zij zoveel dingen geregeld in Santo Domingo. Veel meer dan ze in de andere elf maanden op Curacao kan doen. Als ik per ongeluk nog eens een miljoen win dan weten we het wel: we emigreren onmiddellijk naar de Dominicaanse Republiek!

Miguela, Lucy, Jonathan en Sugey op het vliegveldTerwijl we zaten te wachten zagen we dat Luchiano stilletjes aan het huilen was. Hij vond het heel erg dat Monchi en Guillo, zijn beste vriend in het huis van Leoncia, in de gevangenis zaten. We probeerden hem te troosten, dat het nooit meer lang kon duren voor ze vrijgelaten werden.

Iets voor vijf uur landden we op Hato Airport. Onze housekeeper Paul was al op het vliegveld. Hij zat in het restaurant iets te eten en kwam er vrij snel aan. Paul had goed op het huis gepast en ook op de honden. Ze leken wel een stuk dikker geworden! Wel jammer dat de koelkast kapot was.

"Laat me eens even kijken", dacht ik bij mezelf. "Hmm, die stekker bungelt half uit het stopcontact, laat ik die er eens stevig insteken!" En ja hoor, de koelkast deed het weer. Engelsen en techniek, het blijft een vreemde combinatie.

Ik heb nog tien dagen vakantie, de boodschappen zijn gedaan, nu nog het een en ander schoonmaken. We zijn weer thuis!

July 20, 2004

Belevenissen in Santo Domingo (4)

Maandagavond voelden Lucy en ik ons lekker. "Waarom bel je Morena niet even, om haar te vragen een biertje met ons te gaan drinken?", vroeg ik aan Lucy. Morena is een nicht/vriendin van Lucy, waar zij vele dingen mee heeft beleefd.

Helaas kon Morena gisteren niet en dus belde Lucy haar nicht Sugey om te vragen of zij zin had. Ze mocht haar vriendin Giset meenemen, daar had ik bepaald geen bezwaar tegen. Alleen op stap met drie mooie dames, dat maakt zelfs GJ niet elke dag mee!

We aten een lekker hapje bij een restaurant aan El Malecon en liepen daarna het terrein van het Festival de Merengue op. Nu weet ik inmiddels uit ervaring dat in ieder geval Lucy niet bepaald staat te springen om naar wat shows of muziek te staan kijken. Ook Sugey had wel zin in iets anders. Ik ving het woord Casino op. Even tussendoor: het woord Casino kan niet gebruikt worden in de comments, het staat in de MT-Blacklist.

Tot Lucy's grote vreugde vond ik het wel een goed plan. Sugey en Giset waren nog nooit in een Casino geweest. Nu is Lucy een echt zelfredzaam-type. Zij duwde de dames een bak met munten in handen en zoek het verder maar uit. De meisjes hadden echter geen flauw benul hoe en wat te doen.

Ik probeerde het ze uit te leggen, maar Sugey vroeg of we ook roulette konden spelen. Even later zat ik met de twee dames aan een roulette-tafel, terwijl Lucy de automaten volgooide. De dames speelden zeer voorzichtig, waarschijnlijk ook omdat ze de winst mochten houden. Zelf wist ik mijn inzet van 500 peso's (20 gulden) ruim te verviervoudigen.

Om half twaalf zetten we Sugey en Giset in een taxi naar Sabana Perdida en namen afscheid. Het was een bijzonder onderhoudend avondje, jammer dat er in het Casino geen foto's gemaakt mogen worden.

Vanmorgen vertrok Lucy in haar eentje naar Sabana Perdida om spullen te kopen voor de noodzakelijke dakreparatie en om een soort van collectieve begrafenisverzekering af te sluiten voor de hele familie. Ze had gepland om elf uur terug in het hotel te zijn, maar op dat tijdstip belde ze me met de mededeling dat het nog wel even ging duren. De spullen die ze nodig had waren een stuk duurder geworden en dus ging ze die elders zoeken.

Lucy had nog een verbijsterende mededeling voor me. Haar moeder Leoncia en neef Monchi waren 's morgens door de politie semi gearresteerd en in de gevangenis gezet! Hier heb ik beschreven hoe neef Guillo een Haitiaan het ziekenhuis in heeft geslagen. Vanwege de ernst van de verwondingen kwam de politie Guillo ophalen, maar deze was niet thuis. In zo'n geval neemt men hier gewoon de andere bewoners mee. Die mogen dan net zolang in de gevangenis bivakkeren tot de schuldige zich meldt. Compleet gekkenhuis!

Gelukkig duurde het niet lang voordat Guillo zich aangaf en Leoncia en Monchi werden vrijgelaten. Eerlijk gezegd heb ik ook geen idee wat er met Luchiano gebeurde tijdens deze actie. Wat er met Guillo gaat gebeuren weet ik ook niet. Wie geld heeft in de Dominicaanse Republiek blijft normaliter niet lang in de gevangenis, er wordt wat met (veel) peso's geschoven en men is vrij. Guillo's vader Kike, een broer van Lucy, heeft echter niet veel geld. We zullen wel zien.

Geen leuke dingen zo aan het eind van de vakantie. Ik hoop Lucy straks om een uur te zien bij Paco's aan El Conde. We moeten namelijk nog veel dingen kopen, waaronder een wasmachine voor oma Leoncia.

Morgen vliegen we terug naar Curacao.

July 19, 2004

Belevenissen in Santo Domingo (3)

Wij schrijven maandagmiddag 19 juli 2004, ongeveer 15:03:27 uur. Ik heb een zwaar weekend achter de rug. Jammer genoeg niet in de zin van feesten en allerlei andere leuke activiteiten, maar meer als in lichte voedselvergifitging. Tenminste dat denk ik, gezien symptomen als misselijkheid, kotsneigingen en algehele malaise.

Het voordeel van twee slechte dagen is dat men de dag dat de verbetering inzet met extra veel vreugde begroet. Zojuist heb ik twee flessen Presidente bier achterovergeslagen op Paco's terras aan El Conde. Ze smaakten me uitstekend!

Vanmorgen moesten Lucy en ik zaken regelen met betrekking tot de hypotheek van haar huis in Sabana Perdida. Die hypotheek is vijf jaar geleden afbetaald, maar dat moest nog steeds kenbaar gemaakt worden aan het Kadaster. Dat heeft Lucy vanmorgen in anderhalf uur gedaan. Een wereldprestatie, mij had het minimaal een week gekost.

Lucy gaat per definitie nooit in een rij staan, maar vraagt altijd meteen aan de juiste persoon de adequate informatie. Zo wist zij binnen 10 minuten dat haar actes door een notaris gelegaliseerd moesten worden. Buiten vroeg zij naar notarissen. Op een plein met wat tentjes werden wij achter een copieerservice naar een klein achterafhoekje geleid waar men onder anderen toga's kon huren. Op vertoon van cedula (identiteitskaart).

Daar konden de actes worden gelegaliseerd. Bovendien moest er een aantal zegels gekocht worden. Een half uurtje later kwam Lucy met de benodigde papieren en zegels naar buiten. We keerden terug naar het Kadaster en even later was alles in orde.

Nu is Lucy met haar neven Jonathan en Monchi naar een instantie om hun cedula te regelen. In de Dominicaanse Republiek moet men een cedula hebben om te kunnen werken. Jonathan en Monchi zijn door hun moeder, Lucy's zus Mami, nooit aangegemeld bij het Bevolkingsregister. Tegenwoordig is men daar veel strenger mee, maar vroeger kon dat nog. Zo heeft Lucy zich op naar ik meen 16-jarige leeftijd zelf moeten aangeven.

Tevens moet zij nog cement kopen om het dak van haar huis in Sabana Perdida te repareren. Morgen gaan we daarheen om te kijken of de man die het werk gaat doen, het ook goed doet. De enige die dat op doortastende wijze kan is Lucy. Helaas is het morgen ook de laatste hele dag van onze vakantie. Er moeten nog veel spullen gekocht worden: rum, kleren, schoenen, bikini's en ga zo maar door.

Ach, als we ons maar lekker voelen. Vanavond kunnen we eindelijk eens gaan genieten van het Festival de Merengue aan de Malecon, op loopafstand van ons hotel El Señorial. Op zondagavond was het er een drukte van belang.

Zojuist vernam ik van onze huisbewaarder Paul dat de koelkast het heeft begeven. Het goede nieuws is dat de honden gelukkig nog leven!

July 17, 2004

Lucy en de wielersport

Dit kan ik even niet laten.

Altijd als wij in de Dominicaanse Republiek op vakantie zijn, organiseren ze in Frankrijk de Tour de France. Door het tijdverschil kunnen wij de interessante etappes altijd net voor of net na het ontbijt zien.

De Tour de France staat inmiddels ver van mij af. In mijn ogen wint Lucien van Impe nog steeds de bolletjestrui. Lucy slaat echter alles. Ook na het honderd keer uitgelegd te hebben denkt zij dat de winnaar van een etappe meteen ook de Tour de France heeft gewonnen.

Haar favoriet is Lance Armstrong, dat is ook de enige renner die ze kent. Vrijdag was een bergetappe en Lance Armstrong manifesteerde zich vooraan. Een ploeggenoot, volgens mij Heras, sleurde de groep vooruit, Armstrong reed in zijn wiel.

Lucy: "Ga aan de kant man! Laat Lance Armstrong er toch langs! En hij is notabene van dezelfde ploeg!"

Vrouwen... het zout in de pap!

Belevenissen in Santo Domingo (2)

Zaterdagmiddag 14:16 uur. We zijn weer in Santo Domingo, niet meer in Sosua dus. De belevenissen (een selectie van) volgens last-in, first-out.

Vanmorgen zijn we met een ons bekende taxi-chauffeur van hotel El Señorial naar La Caleta gereden, waar oma Leoncia woont en Luchiano verblijft. Het was er gezellig druk met zo'n tien neven en nichten. Die komen van overal onderdak zoeken bij Leoncia, hetgeen wel eens een punt van twist oplevert. Het gevolg is namelijk dat Leoncia nooit geld heeft en dus ook weinig eten.

Luchiano (6) vindt het prachtig al die kinderen. Vanaf het opstaan tot het naar bed gaan is hij aan het spelen. Qua gedrag zie ik een aantal veranderingen. Luchiano was erg aanhankelijk en wilde voortdurend dat ik hem de kieteldood gaf, alsmede dat we ons spelletje knussieknussieknusknusknus speelden. Niet zozeer voor hemzelf, als wel vanwege het feit dat de neven en nichten er erg om moesten lachen. Dat vond Luchiano dan weer leuk.

Minder leuk vond hij het dat ik hem een standje gaf toen hij een oud 1-dollar biljet tegen zijn lippen hield. "Hoe vaak heb ik je nu al verteld dat geld vol zit met bacteriën!" Vroeger accepteerde Luchiano een dergelijke opmerking zonder morren, nu voelde hij zich nogal in zijn trots gekrenkt. Aandachtspuntje voor mij!

Lucy was lekker aan het ruzieën met de familie en wilde al snel weer weg. Onze taxi-chauffeur was op afroep beschikbaar en verscheen snel ter plekke. We hadden een prijs afgesproken van 300 peso's, ongeveer 12 gulden, voor de heenreis en hetzelfde bedrag voor de terugreis. Op de autoweg maakte de taxi vreemde geluiden, een combinatie van een oude stoomlocomotief, een defecte koffiemolen en nog wat ondefinieerbare attributen.

Helemaal gerust was ik er niet op, temeer daar de chauffeur steeds door het zijraam naar achteren keek. Waarschijnlijk om te zien of we geen essentiële onderdelen aan het verliezen waren. Toch zette hij ons veilig af in El Conde. Lucy overhandigde hem de afgesproken 600 peso, maar tot onze verbazing zei de man dat we 800 hadden afgesproken. Lucy maakte er geen woorden aan vuil, gaf hem er 200 extra en dat was dan meteen de laatste keer dat we gebruik maakten van de diensten van deze chauffeur.

Nu is Lucy naar een Salon om haar haar te laten doen. Dat geeft mij tijd om uitgebreid te surfen, een verhaaltje te schrijven (tip: in de Dominicaanse Republiek regelmatig saven! Zojuist is de stroom weer uitgevallen) en straks op een terrasje te gaan zitten.

Er resten ons nog vier dagen vakantie...

July 14, 2004

Dokter de Boer weet raad (1)

Snel voor het avondeten even een internetcafe ingedoken. Lucy zit buiten te kletsen met een nieuwe vriendin van een jaar of 12 die ze gisteren heeft opgedaan. Dat geeft mij even tijd.

Ik las in Listin Diario dat de zittende president van de Dominicaanse Republiek Hipolito Mejia 3000 miljoen peso's heeft beloofd aan de landbouwers in de Dominicaanse Republiek.

Nu wil het geval dat Hipolito Mejia van de PRD net de verkiezingen heeft verloren en over een maand of wat moet aftreden. Zijn opvolger Leonel Fernandez (PLD) zal niet bepaald verheugd zijn over Hipolito's laatste maatregel. Leonel mag er namelijk financieel voor opdraaien.

Vier jaar geleden is het omgekeerde gebeurd. Toen ging Leonel en kwam Hipolito. Vlak voordat hij aftrad privatiseerde Leonel nog snel even de energiebedrijven. Hipolito heeft van alles geprobeerd om Leonel vervolgens in de gevangenis te krijgen en datzelfde is Leonel nu met Hipolito van plan. Ik heb zo mijn twijfels of dit allemaal in het belang van land en volk is.

Neen, dan Dokter de Boer! Voor diegenen die nog nooit van Dokter de Boer hebben gehoord, Dokter de Boer (ook voor diverse massages) is het medische alter-ego van CasaSpider.

Dokter de Boer (ook voor al uw massages) combineert medische en politieke kennis in de Lijst Dokter de Boer bij de komende parlementsverkiezingen in Nederland.

Vanmiddag lagen Dokter en Lucy de Boer op het verrukkelijke strand van Sosua. Meteen kwam de Ostrero (oesterman) er aan en even later smulden we van twee dozijn oesters met ijskoud bier. We kletsten in de hete zon en dobberden wat in de verkoelende, heldere zee.

Dokter de Boer voelde zich lekker en toen wist hij wat het kernpunt van Lijst Dokter de Boer moest worden: We gaan met zijn allen op woensdagmiddag naar het strand! Ja, met heel Nederland naar het strand. Elke woensdagmiddag. Wat zullen de Nederlanders opknappen!

De kosten van de wekelijkse woensdagmiddag aan het strand worden met gemak terugverdiend doordat er nauwelijks nog een beroep op de gezondheidszorg wordt gedaan. Daar voelen we ons veel te lekker voor. Voorts krijgen met name de strandtenten en restaurants een enorme financiele boost.

Het wordt nog mooier. Aan het eind van de strand-woensdagmiddag krijgt iedere Nederlander als klap op de vuurpijl een gratis Curry Wurst van Dokter de Boer (diverse massages mogelijk)! Om het helemaal af te maken.

Vergelijkt u de daden van Hipolito Mejia en Leonel Fernandez nu eens met de plannen van Dokter de Boer, tevens gespecialiseerd in diverse massages.

Landgenoten, Dokter de Boer rekent op u!

July 13, 2004

Eindelijk... Curry Wurst!

Wat hebben wij de afgelopen dagen meegemaakt in vakantieparadijs Sosua. Niet al teveel, we rusten voornamelijk lekker uit. Maandagmiddag vertrokken we vroeg naar het strand en dat was maar goed ook, want er zat een zware bui aan te komen.

Dat had de Ostrero ook in de gaten, hij was er als de kippen bij om ons een dozijn oesters te verkopen. Probeer maar eens 'neen' te zeggen tegen een oester! Zelfs Lucy vindt ze inmiddels al bijna niet meer eng.

Om half vier begon het te hozen en verlieten wij het strand. In de supermarkt kochten we een Mamajuana-fles. Dat is een fles gevuld met diverse droge takken en kruiden. Thuis dient men de fles te vullen met rum, rode wijn en honing. Goed schudden en klaar is de Mamajuana!

Mamajuana bestaat voor minstens de helft uit rum, maar is een geneesmiddel. Waartegen het helpt is afhankelijk van welke kruiden erin zitten. Wij kozen voor de fles die de man vitaler maakt.

's Middags zaten we op ons riante balkon van 65 38 vierkante meter met een fles extra oude Brugal rum, een fles goedkope rode wijn, een pot bijenhoning en de Mamajuana-fles. Als een ouwe alchemist zat ik te mixen en te proeven. Het medicijn smaakt niet verkeerd. Het had bij Lucy ook meteen de uitwerking die op het etiket stond! Op mijn leeftijd heb ik kennelijk een hele fles nodig.

Vandaag is het dinsdag de 13e. Voor Spaanstaligen is dat erger dan vrijdag de 13e. Een bekend Spaans gezegde luidt: "Trouw niet, ga niet aan boord van een schip en ga niet weg van je familie op dinsdag de 13e!" Dit alles waren wij vandaag ook niet van plan.

We gingen naar Puerto Plata om kleren te kopen, bij Casa Nelson (aanrader!). Even een kleine ontboezeming over mijzelf. Persoonlijk vind ik dat ik ontzettend slim ben, maar toch doe ik vaak domme dingen. Vandaag deed ik onbewust echter iets handigs. Ik liet mijn bankpasje thuis en nam een afgepaste hoeveelheid geld mee.

Het gevolg was dat Lucy in Puerto Plata keuzes moest maken, we konden niet alles meenemen. Een deux-piece en twee rokjes voor haar, drie overhemden plus twee t-shirts voor mij en sportschoenen voor Luchiano en neven Jonathan en Monchi.

Even later zaten we in de Guagua naar de halte waar de taxi's staan. Een Guagua is een minibusje, normaliter geschikt voor zeven mensen, waar er tussen de 15 en 25 ingeperst worden. Dit overbeladen mobiel raast met een snelheid van meer dan 100 kilometer per uur over de met kuilen bezaaide weg van Puerto Plata naar Sosua. Het is een weg zonder markeringen met plaats voor circa drie auto's naast elkaar, de gevolgen laten zich raden. Men zou tijdens een dergelijke rit zomaar gelovig kunnen worden!

Daarom gingen we liever met de taxi. Geen gewone taxi, maar een 2-peso taxi. Deze vertrekt als alle zitplaatsen bezet zijn. De rit Puerto Plata - Sosua kost 20 peso (80 cent) per persoon, wat spotgoedkoop is voor 30 kilometer. Wij kopen meestal de hele achterbank op, dat zijn vier of vijf zitplaatsen.

Nu zat er nog een passagier naast Lucy. Hij stapte onderweg uit en bleek een verkoper van lambi. Op Curacao heet dat karko en ik ken helaas niet het Nederlandse woord voor dit overheerlijke schelpdier. We kochten een beker lambi met citroen van hem voor 50 peso (2 gulden) en vervolgden onze weg.

Toen we in Sosua aankwamen had ik nog een beetje honger. We gingen naar het tentje waar ik vorig jaar zo'n lekkere Curry Wurst had gegeten. Wie daar meer over wil lezen kan dat hier en daar doen. Er stond een andere man in de zaak, maar de Curry Wurst smaakte als vanouds. Vanavond gaan we in hetzelfde etablissement Gyros met Tzatziki eten.

Waarom schrijf ik de namen van lekkere gerechten met een hoofdletter?

July 12, 2004

Stroom

Zaterdag zijn we met de voortreffelijke service van Caribe Tours van Santo Domingo naar Sosua gereisd. De ongeveer 300 kilometer werden in een luxe tourbus afgelegd voor een prijs van nog geen 9 Antilliaanse guldens per persoon.

In Sosua gingen we met een taxi naar ons hotel Don Antonio. Een eenvoudig, goedkoop hotel dat wordt werd gerunned door een ietwat ouder Duits echtpaar. Nu werden we te woord gestaan door een Dominicaanse vrouw, die verder echter weinig te vertellen had. Ja, behalve dat de kamers in prijs gestegen waren van 600 naar 900 peso's. 900 Peso's is equivalent aan USD 30,=. We besloten voor een nacht te reserveren en zetten de koffer in de hotelkamer.

Het grootste probleem van Sosua is het gebrek aan stroom. De energievoorziening is een probleem in de gehele Dominicaanse Republiek, maar in het noorden is het wel heel erg. Op dit moment is er een uitvalpercentage van 80 to 90 procent! Effectief betekent dit dat er maximaal zo'n vijf uur per dag stroom is.

Bedrijven en hotels kunnen niet zolang zonder stroom en dus zorgen zij hier zelf voor middels zogenaamde plantas (generatoren). Deze generatoren hebben meestal slechts een capaciteit om een stroomuitval van enige uren op te vangen. Nu moeten zij ineens voor alle stroom zorgen en dat gaat natuurlijk niet. Derhalve schakelen hotel- en appartementeigenaren de generatoren gedurende grote gedeeltes van de dag uit.

In hotel Don Antonio was er ook geen stroom toen wij aankwamen. Bijkomend nadeel is dat er dan ook geen water is. Tenminste niet in Don Antonio. We besloten om ergens wat te gaan drinken en eens rond te kijken naar een beter hotel. Via een passant met een zenuwtik kwamen we in contact met een Duitse grijsaard van 70+ die een appartement verhuurde.

We gingen kijken en het appartement zag er stukken beter uit dan de hotelkamer van Don Antonio en kostte hetzelfde. Bovendien garandeerde de grijsaard dat er 's nachts altijd stroom was en bovendien 24 uur koud en warm stromend water.

De keuze was niet zo moeilijk. We reden met de Duitser naar Don Antonio, laadden onze koffer en tassen in, gaven de Dominicaanse beheerster 100 peso's en vertrokken naar La Perla de Sosua. Daar zitten we nu.

Helemaal perfect is het niet, er zijn wat dingen defect, maar we beschikken over een immens groot balkon (meer dan 65 vierkante meter) met een grote tafel en een ligbed erop. Ook als er geen stroom is kan men daar lekker in de koele wind liggen.

Zo, nu wordt het tijd voor de voorbereidingen om naar het strand te gaan. Gisteren was het er druk en aangenaam. Even bijkleuren en daarna snel onder de parasol, een Presidente erbij en twee dozijn nagelverse oesters, die aan ons bedje worden opengesneden door de ostrero (oesterman).

Daar is gelukkig geen stroom voor nodig.

July 11, 2004

Materialisme van de straat

Luchiano (6) is inmiddels bijna drie weken bij zijn oma Leoncia, de moeder van Lucy. Oma is gisteren 65 jaar oud geworden en leeft alleen in La Caleta, een buitenwijk van Santo Domingo. Nou ja, alleen... diverse kleinkinderen en andere aanverwanten worden door familie bij haar in huis geplaatst.

Voor Luchiano is dat erg gezellig en hij leert een hoop van deze kinderen. Het is wel een heel andere wereld dan die waarin hij thuis op Curacao opgroeit. Dit is de wereld van de straat en daar gaat het er een stuk harder aan toe.

Vrijdag vertelde Luchiano me nog dat neef Guillo van ik meen 13 jaar oud ruzie had met drie Haitianen. Zij hebben hem met een pijp op zijn hoofd geslagen. De volgende dag zag Guillo een van de daders, een jongen van zo'n jaar of 17, 18. Hij pakte een houten knuppel en sloeg de Haitiaan tegen de grond. Daarna bleef hij nog even doorslaan, dat was wellicht niet zo slim.

De Haitiaan is zwaargewond naar het ziekenhuis afgevoerd en Guillo belandde bijna in de gevangenis. Door toedoen van Lucy en een getuige die de mishandeling van de dag tevoren had gezien, kon dat voorkomen worden.

Alles draait om geld bij die kinderen. Aan alle kanten probeert men een paar peso's los te peuteren. Een US-dollar is op dit moment 45 peso's waard. Luchiano is aardig besmet door deze vorm van materialisme.

Zo heeft hij zijn oma aangeraden om meer suikerriet in haar tuin te planten. Door de verkoop van het suikerriet zou oma iets rijker (lees: minder arm) kunnen worden. Ook had Luchiano een gitaar op het oog. Het instrument kost 600 peso's (36 gulden). "Geef mij 900 peso's", vroeg Luchiano mij.

"Ik dacht dat die gitaar maar 600 peso's kostte", antwoordde ik. "Ja, maar dan hou ik er 300 over!", aldus Luchiano.

July 9, 2004

Belevenissen in Santo Domingo (1)

Even snel wat hoogtepunten vanuit een zonnig Santo Domingo. De cheffin heeft me een half uur gegeven en ik ben al vijf minuten kwijt met zoeken naar de dubbele punt.

De vlucht op woensdag verliep zonder problemen, al mijn bagage is meegekomen. Met dank aan de sympathieke Aeropostal incheck-dame. Het weerzien met de familie was ontroerend, he waar is die dubbele punt nou toch... :-) He! In deze interface doet hij het gewoon!

Woensdagavond kwamen we in Manuel's restaurant aan de Malecon de sympathieke serveerster Belkis weer tegen. We hebben haar twee jaar geleden ontmoet, maar vorig jaar was ze er niet. Nu dus wel en ze kletste ons de oren van het hoofd.

Donderdag gingen we naar Lucy's vader in Sabana Perdida. Dat zijn altijd leuke ritjes in de taxi door de sloppenwijken van Santo Domingo. 's Avonds wilde ik snel nog even wat geld opnemen bij de bancomatico op 50 meter van ons hotel.

Tot mijn ontzetting bleef mijn bankpas echter in het apparaat zitten. Spoedig kwam er een net geklede heer aan. Die wilde ons wel helpen. Ik ging snel naar het hotel en Lucy bleef bij de bancomatico staan. Een paar taxi-chauffeurs gingen met mij mee naar het apparaat, waar Lucy inmiddels heftig stond te gebaren.

De behulpzame man probeerde haar diverse malen over te halen om ook naar het hotel te gaan. Toen ik eraan kwam zei hij dat ik mijn pincode moest intoetsen om de kaart terug te krijgen. "Van z'n lang zal z'n leven niet", zei ik. Even later ging de man weg, niet in het minst omdat de taxi-chauffeurs eraan kwamen.

Een van de chauffeurs vertelde dat het waarschijnlijk de lijm- of touwtjes-truc was. Hij pakte een pasje van hemzelf en wroette wat in het geldapparaat. En warempel, daar kwam een stukje dun touw uit en hij trok mijn bankpas er zo uit!

We bedankten hem met 200 peso's en gingen richting Malecon om te eten. Wederom bij Manuel en Belkis. Helaas konden we het niet laat maken, vandaag (vrijdag) stond namelijk het vernieuwen van Lucy en Luchiano's paspoorten op het programma.

's Morgens vroeg kwam neef Jonathan in gezelschap van Luchiano naar het hotel. We vertrokken naar het paspoortengebouw. Op efficiente wijze verdeelde Lucy de taken. In hoog tempo werden er copieen gemaakt, leges betaald en een volgnummer opgehaald. Nu moesten we nog ruim twee uur wachten.

In de tussentijd gingen Lucy en ik nog snel een nieuwe geboorte-acte van Luchiano halen. Bij het betreffende gebouw stond een rij van zo'n 150 meter. Nu vindt Lucy rijen een uitvinding voor sukkels (zoals ik), maar niet voor haar. Met een opgevouwen briefje van 100 peso (4 Antilliaanse guldens) passeerde zij de rij en liep rechtstreeks naar een loket.

Minder dan vijf minuten later had zij de geboorte-acte. Na twee uren beschikten we over de papieren om in de namiddag de paspoorten op te halen. We doodden de tijd in een speeltuin met een paar flessen Presidente en porties kip met tostones.

Om drie uur 's middags had Lucy de nieuwe paspoorten, geldig tot juli 2010, in handen. Zometeen gaan we uitrusten in het hotel, eten bij Belkis en daarna vrees ik nog even naar het casino. Dat moet niet te lang duren, want morgen vertrekken we naar Sosua aan de noordkust van de Dominicaanse Republiek.

(Wordt vervolgd)

July 7, 2004

Afscheid Cubanen, vertrek CasaSpider

De Cubanen hadden last van overgewicht!Gisteren was de laatste dag voor mijn vertrek vandaag, daarom moest er veel geregeld worden. De vuile was naar de wasserette brengen, copieën maken van hypotheek-papieren, bij de bank extra geld op Lucy's rekening storten, een nieuwe gascylinder bestellen, een radio/cd-speler kopen voor Lucy's vader, een paar kadootjes voor Luchiano, een nieuwe reistas, tape en een stift aanschaffen om de bagage te merken, een grote zak hondenvoer kopen en tenslotte de schone was weer ophalen.

Tussendoor vertrokken de Cubanen, Reynaldo en Willy. Om iets over half twaalf was ik al op Hato, ik hou ervan om vroeg op het vliegveld te zijn. De heren zelf arriveerden iets na twaalven met een gigantische hoeveelheid bagage.

Hun Aeropostal-vlucht vertrok om 13:15 en ze moesten inchecken bij dezelfde balie waar vele Dominicanen stonden voor de vlucht van 13:30 naar Santo Domingo. Het was een gezellige drukte zullen we maar zeggen.

Ik kon zien dat er bij het inchecken druk werd onderhandeld. Dat was ook nodig, want de Cubanen hadden 155 kilo bagage bij zich, waar 60 was toegestaan. Ze kwamen er genadig vanaf met een betaling van USD 200,= voor het overgewicht. We hadden zowaar nog tijd om een biertje te drinken.

Nog een laatste drankje, vlnr Reynaldo, Yohanna, Angelo, Willy, KatiaAngelo Kook, directeur van het bedrijf waarvoor de Cubanen op Curacao werken, was er ook. Hij moest de auto- en appartementsleutels in ontvangst nemen.

Verder had Yohanna zich met enige moeite vrij kunnen maken van haar bezigheden bij UTS en ook Katia kwam afscheid nemen. Beide dames komen uit Cuba.

Om precies één uur liepen de heren door de douane. Ik heb ze niet meer teruggezien, dus hoogstwaarschijnlijk zijn ze veilig in Cuba aangekomen.

's Avonds kwamen Paul en Jacqueline met de spullen van laatstgenoemde. Het werd hun eerste officiele avond in mijn huis. Ze zijn ook nog even wezen poolen in Granbeeuw en waren nogal laat thuis. Op dit moment zijn ze geloof ik aan het wakker worden. Zelf drink ik nog even een tweede kop koffie en ga dan mijn koffer inpakken.

Als het meezit brengt Paul me tegen elven naar Hato en dan zie ik om ongeveer half vier mijn gezin weer. De volgende post zal afkomstig zijn uit de Dominicaanse Republiek. U ook een goede vakantie gewenst!

July 6, 2004

Fijngevoelige Engelsman

Wij hebben twee honden, Spider en Scooby Doo. Het onderhoud aan de honden wordt door Lucy gedaan: teken en vlooien bestrijden, drollen opruimen, urine wegspoelen en eten geven. Soms geef ik de honden te eten, meestal in het weekend.

Nu zit Lucy al zo'n tien dagen met Luchiano in Santo Domingo. Ik had de vage hoop het onderhoud aan de honden uit te kunnen stellen tot na onze vakantie. Na drie dagen drong er echter een onaangename lucht de kamer binnen. Poep. Hier moest iets aan gebeuren en enigszins bevreesd ging ik met een bezem en een soort schepding naar de plek de onheils.

Het was één uur 's middags en de zon brandde. Dat kwam goed uit, want de hondendrollen waren al helemaal opgedroogd. In een mum van tijd had ik ze in een grote plastic zak geschept. Dat viel nog eens mee! Nu verwijder ik de poep iedere dag en begin er al bijna plezier in te krijgen.

Morgen vertrek ik zelf naar Santo Domingo en mijn Engelse collega-DBA Paul Goodliffe komt op het huis en de honden passen. Gisteren kwam hij kijken hoe de honden te eten krijgen. "O ja, ik ben nog één klein dingetje vergeten te vertellen", deelde ik Paul mede. Hij keek mij argwanend aan en zei: "Oh yeah, the poop-thing!"

"Precies!", zei ik, "maar het valt heus mee. Ik zag er ook tegenop, maar doe het nu fluitend." Samen liepen we naar de drollen-area. Ik wilde net voordoen hoe het moest, toen ik zag dat Paul met zijn gezicht afgewend stond te kokhalzen. En dat waren nog maar de drollen van één dag!

Van al dat thee met melk drinken wordt een mens toch echt té fijngevoelig.

July 5, 2004

EK2004 Eindstand (3)

Zondag om kwart voor drie zat ik voor de buis. Even later kwamen Reynaldo en Willy met een fles goede Cubaanse rum. Toen de eerste helft bijna was afgelopen verscheen Wim Jans. Het was geen geweldige wedstrijd. Al snel bleek dat de Grieken niets van hun tanigheid verloren hadden en een herhaling van de eerste wedstrijd van het tournooi zat er in de laatste aan te komen.

Ik juichte voor de goal van Charisteas, de Portugezen kwamen niet meer tot echte kansen. Even later mochten de Grieken onder leiding van hun Duitse coach Otto Rehagel de cup in ontvangst nemen. Het EK-2004 zit erop!

Dat geldt ook voor de Webloggers Poule. Deze is gewonnen door niemand minder dan mijn ex-collega Ron van Engelen, alias Angel. Gefeliciteerd Ron!

Eindstand Webloggers dd. 05.07.2004

Geïnteresseerden kunnen de volledige ranglijst van de Webloggers hier in MS-Excel formaat downloaden.

Lange tijd zag het ernaar uit dat de Webloggers het Subpoule-klassement zouden winnen. Helaas zijn we slechts tweede geworden, we hebben de Knoeipoule voor moeten laten gaan.

Eindstand Subpoules dd. 05.07.2004

De eerste pagina van het Subpoule-klassement is beschikbaar in MS-Excel formaat.

Reynaldo met favoriete bardame van Wet&WildHet was een mooi en vooral verrassend Europees Kampioenschap, waarin naar voren is gekomen dat Grieken beter kunnen voetballen dan daken bouwen. Meteen na de huldiging vertrokken wij naar Mambo Beach voor het Happy Hour.

Het was de laatste strandzondag voor de Cubanen, zij keren dinsdag terug naar Cuba.

Reynaldo wilde graag op de foto met zijn favoriete bardame. Als hij bier ging halen duurde het vaak een hele poos voor hij terugkwam. Altijd stond hij naar deze dame te kijken. En nu eindelijk met haar op de foto!

Om een uur of acht kreeg ik ontzettende honger en ben Chinees gaan halen. Na de Chinees viel ik als een blok in slaap.

July 4, 2004

Vrijdag 2 juli

Laatst schreef ik dat mijn geheugen niet mijn sterkste kant is, daarom is het de hoogste tijd voor een dagboek-entry. Zo kan ik over een paar jaar nalezen wat ik uitgespookt heb afgelopen vrijdag.

Vrijdag was ik moe, ja mag het na een jaar werken? Ik deed het kalm aan, beetje trainen, beetje schoonmaken, maar het strand schoot erbij in. Om vier uur zou mijn Belgische collega-DBA Wim Jans, binnenkort wereldberoemd met zijn fraaie product DBA-Bar, op bezoek komen met een paar Duvels. Om drie uur belde mijn Engelse collega-DBA Paul Goodliffe dat hij mij zijn nieuwe vriendin Jacqueline wilde laten zien. Tevens kwam hij het huis en de honden bekijken, want vanaf woensdag past Paul twee weken op deze entiteiten.

DBA Paul, Jacqueline en DBA WimHet was even wennen. Als ik met de Cubanen afspreek komen die meestal een uur te laat. Europeanen komen stipt op tijd. Even later zaten we achter een lekker glas koude Duvel. Om vijf uur gingen Paul en Jacquline naar een dienst van de Joodse Synagoge (als men verliefd is doet men vreemde dingen) en vertrokken Wim en ik naar café De Tropen.

Daar was het Happy Hour net begonnen. De Cubanen schoven aan en even later Ino en Bente. Op vrijdag eindigt het Happy Hour om zeven uur en dan begint de zogenaamde Early Bird. Dit houdt in dat men voor de helft van de prijs kan eten. Het eten bij De Tropen is uitstekend en op vrijdagavond helemaal. Dan staat er namelijk een leuke Thaise kokkin in de keuken en kan men Thais eten voor ANG 13,75 (USD 7,60).

Ik koos voor Pat Pet, tenminste dat denk ik. Zojuist heb ik wat rondgebladerd op het internet en nu heb ik stellig de indruk dat Pat Pet gewoon met chili betekent. Bovendien nam ik de Pat Pet met vlees en op deze mooie kooksite (het moet niet gekker worden) zie ik dat Pat Pet een seafood-gerecht is. Het is in ieder geval nummer twee op de kaart. Ik vroeg er extra sambal bij.

Sjongejongejonge! Wat was die Pat Pet lekker! En ik had de indruk dat het nog gezond was ook. Toen ik Lucy de volgende dag telefonisch op de hoogte stelde van mijn culinaire belevenis was zij boos: "Ja, ja, jij amuseert je wel!" En dat terwijl ik de Pat Pet alleen maar uitgeprobeerd had om na de vakantie samen met haar en Luchiano naar de Early Bird in de Tropen te gaan.

Vanmiddag komt een aantal mensen de EK-2004 finale tussen Portugal en Griekenland bij mij kijken. Ik moet de Cubanen nog bellen dat ze hun nieuwe camera meenemen. Die hadden ze vrijdagavond namelijk ook bij zich en dan plaats ik nog een extra foto van het Happy Hour bij De Tropen. Om de dagboek-entry compleet te maken.

July 3, 2004

Mi Trabou

Ik merk dat ik het de laatste tijd leuk vind om Papiamentstalige titels te gebruiken. Het ziet er leuk uit en ik hou wel van een beetje interessant doen. Mi Trabou betekent Mijn Werk. Die wijsheid is prima zelfstandig op te zoeken met behulp van Amaro's fabuleuze Papiamentu Translator (tip!).

Dit is het verhaal hoe iemand geleidelijk en ongemerkt in een bepaalde situatie verzeild kan raken. Een situatie waarvan anderen als ze het resultaat zien al snel zeggen: "Hoe heb je het zo ver kunnen laten komen?!" Het klassieke voorbeeld voor mij is een vrouw die vele jaren getrouwd is en door haar man wordt mishandeld.

"Dat zou mij dus maar één keer overkomen, dan is de relatie meteen over en uit", hoort men vaak van mensen. Het probleem is dat een dergelijke situatie niet van het ene op het andere moment ontstaat, uitzonderingen daargelaten. Het sleutelwoord is geleidelijk of misschien zelfs sluipend. Zo ging het ook met Mi Trabou, luister maar.

Dènchi overhandigt CasaSpider 'Su Trabou'Dènchi, ik weet niet 100% zeker of ik haar naam zo goed schrijf, beheert de kantine van UTS te Vredenberg. Zij is een sympatieke dame waar ik regelmatig een leuk gesprekje mee heb. Op zeker moment had Dènchi veel last van haar knie. Er zat een flinke bandage omheen en Dènchi liep erg moeilijk.

De kantine van UTS Vredenberg bevindt zich op de eerste verdieping. Elke middag tussen half vier en vier uur brengt Dènchi een grote, volle vuilniszak naar beneden die vervolgens buiten in een container gegooid wordt. Die container staat op zo'n 50 meter van de ingang.

Toen ik Dènchi zo de trap af zag strompelen mobiliseerden zich al mijn ridderlijkheidsgenen en bood ik aan de vuilniszak voor haar naar de container te brengen. Dènchi bedankte mij hartelijk. Omstreeks kwart voor vier staan de Cubanen en ik altijd buiten een kopje warme chocolademelk te drinken. Daar kwam Dènchi alweer naar beneden met de vuilniszak. En ik droeg hem naar de container.

Op een bepaald moment was Dènchi's knie weer hersteld. Toch bleef de vuilniszak aan mij kleven. Inmiddels wist iedereen die wel eens buiten stond te roken of een kopje koffie stond te drinken dat het wegbrengen van de vuilniszak Mi Trabou was. Als Dènchi iets vroeger naar beneden kwam, zette ze de zak gewoon klaar. Zodat ik hem vanzelf tegenkwam. Ja, zelfs klaagde Dènchi bij mij als ik er een keer niet was.

Tja, het wegbrengen van de vuilniszak is nu dus Mi Trabou. Laatst vroeg ik aan Dènchi wanneer ik mijn salaris tegemoet kon zien. Daar moest ze hard om lachen! Gedurende de gehele maand juli ben ik vrij. Met de Cubanen hebben we wat scenario's doorgenomen. Als ik op 1 augustus terugkom staan er waarschijnlijk 20 vuilniszakken voor de ingang opgestapeld.

July 2, 2004

Dia di Bandera 2004

Vandaag, vrijdag 2 juli, wordt voor de twintigste keer de Dia di Bandera op Curacao gevierd. De Dag van de Vlag en officieel ook van het Volkslied. Het is een feestdag en heel Curacao is vrij. Ik helemaal, want het is het begin van mijn vakantie.

De Curacaoenaar is enorm nationalistisch en trots op zijn eiland, hetgeen wordt geprojecteerd op de Curacaose vlag. Deze mag zeker niet verward worden met de vlag van de Nederlandse Antillen. Die leeft hier namelijk absoluut niet. Vele auto's zijn inmiddels getooid met één, twee of zelfs drie vlaggen en de overheid heeft ter ere van het 20-jarig bestaan van de vlag aan ieder huishouden een grotere vlag ter beschikking gesteld voor de symbolische prijs van één gulden.

2 Juli 2004, voor de 20e keer Dia di Bandera Korsou!Een stukje historie. Op 12 mei 1981 werd een wedstrijd uitgeschreven om tot een voorstel voor een Curacaose vlag te komen. Uit de 1700 inzendingen werd het ontwerp van Martin den Dulk gekozen.

Goedkeuring en installatie van de nieuwe vlag vond plaats op 2 juli 1984. De datum 2 juli is niet toevallig, op 2 juli 1951 hield de Eilandsraad van Curacao haar eerste vergadering. Dit wordt gezien als het in de praktijk brengen van het begin van autonomie.

De Gedeputeerde van Onderwijs en Cultuur, wijlen ing. W.M. Franco, had de eer om op 2 juli 1984 als eerste de Curacaose vlag te hijsen. Hiermee werd de Dia di Bandera officieel.

De vlag heeft de volgende betekenissen in zich: het bovenste blauwe gedeelte symboliseert de hemel, de onderste blauwe band is de zee die ons eiland omsluit. De kleur blauw staat voor trouw.

De gele streep symboliseert de felle zon en het opgewekte karakter van ons volk. De vijf punten van de sterren staan voor de vijf continenten waar de diverse bevolkingsgroepen van Curacao vandaan komen. De ster is het symbool van vertrouwen, hoop en vooruitzicht. De witte kleur van de sterren staat voor het geluk dat wij nastreven.

De grote ster is Curacao, de kleine duidt op Klein Curacao, een klein onbewoond eilandje met slechts een vuurtoren vlak voor de oostkust van het grote Curacao.

Het is overigens het eerste jaar dat ik informatie over de Dia di Bandera op het internet kan vinden. Geïnteresseerden die het Papiaments machtig zijn kunnen hier meer lezen. Grappig (vind ik zelf tenminste) is dat ik elk jaar min of meer hetzelfde schrijf, gelukkig heb ik een slecht geheugen!

July 1, 2004

EK2004 Tussenstand (2)

Het grootste gedeelte van mijn teleurstelling met betrekking tot de wedstrijd van gisteren is inmiddels verwerkt. Gelukkig valt er nog wat te winnen in de diverse poules!

Dat geldt helaas niet voor mij persoonlijk, positie 22 in de Webloggers Poule is vlees noch vis. Tot overmaat van ramp sta ik 36 punten achter op Jnnk die op de 14e plaats rondzweeft. Dit weekend zal ik eens naar een wok gaan uitkijken.

Stand Webloggers dd. 01.07.2004

Teamsport is veel mooier dan individuele sport. Dat is logisch, want men maakt alle emoties samen mee. Als het Engelse rugby-team wereldkampioen wordt gaat het er na afloop heel anders aan toe in de kleedkamer dan als Chris van der Smissen vroeger een biljart-tournooi won.

Daarom vind ik een Team-Poule ook veel leuker, belangrijker en veelzeggender dan een individuele poule. En raad eens wat, de Webloggers staan weer bovenaan in het subpoule-klassement! Dat is heel mooi!

Niet vergeten de uitslagen van de laatste twee wedstrijden te voorspellen, dat geldt met name voor de top-5 van onze poule. Mijn voorspellingen doen niet echt meer terzake.

En we zijn nu natuurlijk met zijn allen voor Tsjechië!