CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Ik merk dat ik het de laatste tijd leuk vind om Papiamentstalige titels te gebruiken. Het ziet er leuk uit en ik hou wel van een beetje interessant doen. Mi Trabou betekent Mijn Werk. Die wijsheid is prima zelfstandig op te zoeken met behulp van Amaro's fabuleuze Papiamentu Translator (tip!).

Dit is het verhaal hoe iemand geleidelijk en ongemerkt in een bepaalde situatie verzeild kan raken. Een situatie waarvan anderen als ze het resultaat zien al snel zeggen: "Hoe heb je het zo ver kunnen laten komen?!" Het klassieke voorbeeld voor mij is een vrouw die vele jaren getrouwd is en door haar man wordt mishandeld.

"Dat zou mij dus maar één keer overkomen, dan is de relatie meteen over en uit", hoort men vaak van mensen. Het probleem is dat een dergelijke situatie niet van het ene op het andere moment ontstaat, uitzonderingen daargelaten. Het sleutelwoord is geleidelijk of misschien zelfs sluipend. Zo ging het ook met Mi Trabou, luister maar.

Dènchi, ik weet niet 100% zeker of ik haar naam zo goed schrijf, beheert de kantine van UTS te Vredenberg. Zij is een sympatieke dame waar ik regelmatig een leuk gesprekje mee heb. Op zeker moment had Dènchi veel last van haar knie. Er zat een flinke bandage omheen en Dènchi liep erg moeilijk.

De kantine van UTS Vredenberg bevindt zich op de eerste verdieping. Elke middag tussen half vier en vier uur brengt Dènchi een grote, volle vuilniszak naar beneden die vervolgens buiten in een container gegooid wordt. Die container staat op zo'n 50 meter van de ingang.

Toen ik Dènchi zo de trap af zag strompelen mobiliseerden zich al mijn ridderlijkheidsgenen en bood ik aan de vuilniszak voor haar naar de container te brengen. Dènchi bedankte mij hartelijk. Omstreeks kwart voor vier staan de Cubanen en ik altijd buiten een kopje warme chocolademelk te drinken. Daar kwam Dènchi alweer naar beneden met de vuilniszak. En ik droeg hem naar de container.

Op een bepaald moment was Dènchi's knie weer hersteld. Toch bleef de vuilniszak aan mij kleven. Inmiddels wist iedereen die wel eens buiten stond te roken of een kopje koffie stond te drinken dat het wegbrengen van de vuilniszak Mi Trabou was. Als Dènchi iets vroeger naar beneden kwam, zette ze de zak gewoon klaar. Zodat ik hem vanzelf tegenkwam. Ja, zelfs klaagde Dènchi bij mij als ik er een keer niet was.

Tja, het wegbrengen van de vuilniszak is nu dus Mi Trabou. Laatst vroeg ik aan Dènchi wanneer ik mijn salaris tegemoet kon zien. Daar moest ze hard om lachen! Gedurende de gehele maand juli ben ik vrij. Met de Cubanen hebben we wat scenario's doorgenomen. Als ik op 1 augustus terugkom staan er waarschijnlijk 20 vuilniszakken voor de ingang opgestapeld.