CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Daar zit je op een ochtend om een uur of half acht achter je bureau, als enige in DBA-kamer 2.04 bij Brabant Water. De computer staat aan en ik verricht wat interessante handelingen met de muis. Naast me staat een bekertje Cappuccino met suiker, code 908, waaraan ik af en toe nip. Een tafereel als een roeibootje dat op een rimpelloos meer dobbert. Als dat in een film gebeurt dan weten we het wel.

De horror! Plotseling wordt mijn hand door de muis naar de rand van het bureau getrokken. Hij wil zich duidelijk in de spleet tussen de twee tegenover elkaar staande bureau's wurmen, maar zo wil ik niet aan mijn einde komen!

Mijn rationele kant zegt dat dit niet waar kan zijn, maar toch voel ik het trekken van de muis. Dat is echt echt. Er moet iemand onder de tafel zitten die mij dit geintje flikt en dus kijk ik eronder. Dan blijkt het muissnoer zich om mijn rechtervoet te hebben gewikkeld. Ik ben mijn eigen monster.

Donderdagmiddag ruikt diezelfde DBA-kamer naar een heuse bakkerij. Collega Stefan den Engelsman heeft voor 60 worstebroodjes en appelflappen gezorgd. Na 2386 uur is voor hem de laatste werkdag bij Brabant Water aangebroken. Het worstebroodje smaakt lekker maar liever hadden wij Stefan niet zien vertrekken.

In de middagpauze aten we eerder al een traditionele Dürüm Döner als een soort van galgenmaal. Ondanks de ietwat trieste aanleiding weten Stefan en Judith er een mooie lach uit te persen. Maar ja, de Dürüm Döner was dan ook wel erg lekker.

Posted by CasaSpider at 6:40 PM | Permalink | Comments (11)

1. Tandartsverhaaltje

Lekker is dat toch, een dagje vrij. Zelfgemaakte koffie uit een ouderwets koffiezetapparaat smaakt beter dan automatenkoffie. Woensdagmorgen moet ik naar de tandarts, het is mijn eerste bezoek sinds we naar Nederland zijn verhuisd. Tandartsen en kappers zijn mensen waar men vertrouwen in moet hebben, niet iedereen kan mijn tandarts of kapper zijn.

Daarom mag Luchiano begin juli als proefkonijn dienen. In het pand aan de Hoofdstraat verwacht ik een oudere man aan te treffen maar tot mijn verrassing blijkt de tandarts een vrouw van een jaar of 35 te zijn: Debby den Toom. Zij doet haar werk zonder veel poespas en dat spreekt mij wel aan. Luchiano heeft één gaatje en daarvoor mag hij vanmiddag terugkomen.

Kauwgum kauwend in de auto op weg van Den Bosch naar Rijen over de A59 voel ik ineens wat harde stukjes in mijn mond. Ik vraag mij af of het de kauwgum is of een eruitvallende vulling. Dat laatste is het geval. Na de eerdere ervaring met Debby durf ik wel een afspraak te maken en die is dus vanmorgen.

Wat een verschil met de tandartsen die ik op Curacao heb bezocht. Die begonnen bijna altijd over het verwijderen van tandsteen hetgeen meestal in twee sessies gebeurde. Aan het echte werk zoals het bekijken van vullingen kwamen ze nooit toe. Ik lig nog nauwelijks achterover bij Debby in de stoel of ze noemt al in tandartscode twee kiezen op. Dan begint ze zonder aankondiging met de hoektand waar de vulling uit verdwenen is, zonder verdoving!

Ik bal mijn vuisten krampachtig en voel me als het slachtoffer in de film Marathon Man. Het valt alleszins mee en een kwartier later zit er een puike nieuwe vulling in de hoektand. Vakwerk. Nu nog een afspraak maken voor het vervangen van twee vullingen in de kiezen van de onderkaak. "Die worden toch wel verdoofd?", vraag ik ietwat benauwd. Ze kijkt me meewarig aan en zegt: "Als u dat wilt."

2. Google Calendar Sync

Het is me allemaal wat. Iets anders, al een hele tijd gebruik ik consequent de Calendar functie van Outlook om mijn afspraken in bij te houden. Outlook is eenvoudig te synchroniseren met mijn mobieltje en zo staan daar altijd de actuele contact- en calendergegevens in.

Er zijn ook afspraken die men elders maakt als men Outlook niet bij de hand heeft. In zo'n geval noteer ik de afspraak op een papiertje of mail hem naar mijn gmail-adres om bij thuiskomst Outlook bij te werken. Iedereen met een gmail-adres kan gebruik maken van Google Calendar. Ik heb daar ook een agenda in aangemaakt. Sinds vandaag, het is nu eenmaal een vrije dag, worden Outlook en Google Calendar bij mij automatisch gesynchroniseerd met Google Calendar Sync. Heel eenvoudig en het werkt als een tiet!

3. Slaap Lekker (Fantastig toch)

Er zijn van die songs die meteen beklijven, nooit eerder gebruikte ik dit werkwoord. Luisterend naar de radio kan ik de naam van de uitvoerende artiest niet goed verstaan laat staan onthouden maar wel het refrein en dan vooral die sensuele vrouwenstem die mijn feromonen heftig doet trillen.

Het blijkt een nummer uit 2006 van Eva de Roovere (Wikipedia) te zijn dat door rapper Diggy Dex is bewerkt. Dat heeft Diggy Dex goed gedaan. Net als tandarts Debby en Google levert Diggy vakwerk. Ik voel een zomerhitje aankomen en dat wordt tijd ook.

Diggy Dex & Eva de Roovere - Slaap Lekker (Fantastig toch), Youtube (origineel) & Lyrics (origineel).

Posted by CasaSpider at 5:00 PM | Permalink | Comments (9)

Over mijn telefoonabonnement, na het ontluisterende antwoord ("die aanbieding geldt alleen voor nieuwe abonnees") van de KPN-shop medewerker was doorgaan met KPN uitgesloten. Vodafone en Rabo Mobiel passeerden de revue en toen vond ik een aardige aanbieding bij Hi: een gratis Samsung S8000 Jet en een abonnement met onbeperkt internet voor nog geen 20 euro per maand. Tenminste gedurende het eerste jaar, daarna wordt het iets van 25 euro.

Het Hi-concept spreekt mij enorm aan. Dat is logisch want ik ben precies hun doelgroep: "Hi richt zich met name op jongeren van 18 tot 24 jaar maar ook op iedereen die ‘ouder is en zich jonger voelt’ en ’jonger is en zich ouder voelt’." Op de website vul ik het formulier in om bij Hi een abonnement af te sluiten. Bij de vraag over nummerbehoud haper ik. Gaat het opzeggen bij KPN straks wel goed? Ik besluit 0800-0346 te bellen, die bieden meteen hulp.

"Gaat dat allemaal goed straks met het opzeggen van KPN? Dat ik straks niet twee rekeningen krijg?", vraag ik.
- "Nee, dat komt allemaal in orde met die verlenging", antwoordt de Hi-dame.
"Verlenging? Ik krijg toch een nieuw abonnement?"
- "Uhm, tuurlijk meneer."

In Suite 31 van Main Street 30 tot 38 in Gibraltar zitten een paar slimme mensen met een bank. Het is niet een gewone zitbank maar wel een echte geldbank, bedoeld voor mensen die in reïncarnatie geloven. Deze mensen kunnen nu geld storten en dat later als ze gereïncarneerd zijn weer lekker met rente opnemen. Dat is nog eens een mooie start van je nieuwe leven!

Het betreft de Reincarnation Bank en zo ongeloofwaardig als het klinkt, zo slim is het. Immers, er zijn voldoende oude mensen met geld en zonder erfgenamen die denken: "Eigenlijk geloof ik er niet in, maar wat moet ik anders met mijn geld? Hoppa, voor de zekerheid stort ik 5 miljoen euro op de Reincarnation Bank." Hoe dat geld ooit weer opgenomen kan worden leest men onder het kopje Withdrawals.

Dan realiseer ik mij dat Hi feitelijk gewoon de jongerenafdeling van KPN is. Sommige mensen houden er gewoon van om zich beet te laten nemen, ieder op zijn eigen terrein. Als beloning reïncarneer ik vast als direkteur van een grote telecommaatschappij. Of van een bank.

Posted by CasaSpider at 6:49 PM | Permalink | Comments (9)

De laatste weken stalked KPN mij enigszins, zij hebben in de gaten dat mijn mobiele telefoonabonnement in september afloopt en bestoken mij met enorm gunstige aanbiedingen. Maar ik sta in dubio, weet niet eens of ik wel een ander toestel wil en overweeg een Vodafone Scherp Sim-only abonnement.

Maar ja, dan internet je wat en zie je allerlei mooi speelgoed voorbij komen. De Samsung S8000 Jet ziet er toch wel gelikt uit en is bij diverse aanbieders gratis te verkrijgen. Gratis dient dan gelezen te worden als in combinatie met een tweejarig abonnement van ongeveer 20 euro per maand. Zelfs mijn bank de Rabobank heeft een dergelijke aanbieding.

Niet geheel onbelangrijk, aangezien Luchiano (11) in september naar de middelbare school in Tilburg gaat heeft hij ook een mobieltje nodig. Vanwege de netwerk dekking kiezen we sowieso voor een KPN-netwerk aanbieder of eventueel voor Vodafone. In Zuid-Nederland valt T-Mobile al snel af.

Zondagmiddag rijden we naar Tilburg, het is koopzondag. "Is de Tilburgse kermis eigenlijk nog aan de gang?", vraag ik mij af. Op het moment dat we in de sluis richting parkeergarage Koningsplein vast staan weet ik het antwoord al. We kunnen niet vooruit en niet achteruit en gezien de aankomsttijd van ongeveer 13:15 verwacht ik niet dat er snel mensen plaats maken in de parkeergarage. Al met al duurt het een half uur voordat de auto is geparkeerd.

Op het Koningsplein vallen we met de neus in de boter qua kermis. Diana (3) houdt haar oren dicht, ze heeft vaak last van harde geluiden. We lopen richting de Heuvelstraat en komen al snel de KPN-winkel tegen. De verkoper vraagt wat hij voor me kan doen en ik vertel dat mijn abonnement bijna verlopen is en wat KPN mij aan kan bieden.

Dat blijkt vies tegen te vallen. Als ik vertel dat ik toch echt gelezen heb dat de Samsung S8000 Jet gratis is bij een abonnement van 20 euro reageert de verkoper: "Ja, maar dat is voor nieuwe abonnees". Het is maar goed dat ik een riem aan heb maar reageer toch als door een wesp gestoken: "Wat? Nou, als dat zo is heb ik het wel gezien. Dan ga ik naar Vodafone!"

Niet echt professioneel van mijn kant, anderzijds speel ik de rol van klant en hij die van verkoper. Zijn chef of de senior-verkoper, in ieder geval iemand met iets meer ervaring, probeert de zaak te redden. "Voor vaste klanten zijn er ook speciale kortingen mogelijk". Zelf ben ik echter nog steeds de eerdere informatie aan het verwerken, kennelijk zijn vaste klanten van geen enkel belang meer?

Uiteindelijk kan ik de Samsung Jet krijgen voor tien euro bij een tweejarig abonnement van 26,50. Nu is tien euro niet veel, maar het gaat mij ook om het principe. Waarschijnlijk wordt het toch Rabo Mobiel en voor Lucy geldt een maand later dan hetzelfde. Zo verliest de KPN toch in één klap twee klanten, of dat nu zo slim is?

Ze mogen Luchiano dankbaar zijn want hij heeft zijn zinnen gezet op een Nokia 5130 Xpress met een Prepaid abonnement. Er zit een aardige korting op het apparaat omdat het toevallig (?) 25 graden Celcius is. Voor 65 euro mogen we hem meenemen, inclusief 15 euro beltegoed. Tsja, Luchiano is natuurlijk een nieuwe klant die vanaf nu door KPN uitgemolken wordt.

Van dat uitgemolken worden heeft hij nu nog geen last en Luchiano is dolblij met zijn eerste mobieltje. We lopen terug naar de parkeergarage en stoppen bij een paar attracties. Diana heeft zich tot dan toe rustig gehouden maar als ze drie keer in de draaimolen heeft gezeten wil ze er niet meer uit. Uiteindelijk lukt het met de belofte om bij McDonalds te dineren.

Een mooie afsluiting van een middag die weer een levensles heeft opgeleverd. Later wint Mark Cavendish met enorme overmacht de slotetappe van de Tour de France op de Champs Elysées.

Posted by CasaSpider at 8:22 PM | Permalink | Comments (7)

Voor het eerst sinds 2002 is de Mont Ventoux opgenomen in het rondeschema van de Tour de France. Mont Ventoux, de naam zegt het: de berg waar het altijd waait. Door de Mistral is de berg zo kaal als wijlen Kick Stokhuizen en ziet het bovenste gedeelte eruit als een maanlandschap. Zij is 1912 meter hoog en de combinatie van het woeste uiterlijk, de brandende zon en de harde wind verheffen haar tot mystieks proporties, helemaal nadat Tom Simpson er in het jaar 1967 op drie kilometer van de top uitgeput neerviel en stierf.

De afgelopen week is de Mont Ventoux veel in het nieuws, men blikt terug en allengs krijgt de berg haar mythische gloed. "Een onvergefelijke berg", noemt men haar ook wel hetgeen natuurlijk typisch vrouwelijk is. In 2000 waren Lance Armstrong en Marco Pantani samen ontsnapt. Armstrong was de veruit sterkere maar hij schonk de zege aan Pantani, daarmee het onheil over zich afroepend dat hij nooit meer kon winnen op de Mont Ventoux.

Zaterdagmiddag installeer ik mij met een notitieblok en een fles Westmalle Tripel voor de televisie. De etappe naar de Mont Ventoux belooft het spektakelstuk van de Tour te worden. Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot babbelen relaxed een eind in de ruimte. Ducrot heeft het er steeds over hoe iedereen op de kant gezet wordt als de Astana's er de vaart in zetten. En weer gaat het op de kant, het is voor het eerst dat ik dit hoor.

Er ontspint zich een interessante discussie. Ducrot vindt het maar gek dat de Noor Thor Hushovd in het groen rijdt terwijl Mark Cavendish toch duidelijk de betere sprinter is. Dijkstra relativeert en stelt dat het nu eenmaal om de punten gaat en die zijn niet alleen aan de meet te verdienen. Even later gooit hij er een schepje bovenop en vraagt aan Ducrot: "Wie is volgens jou dan de beste klimmer van deze Tour?" Ducrot moet even nadenken en zegt dan: "Ja, dat is Contador." Toch rijdt Franco Pellizotti in de bolletjestrui. Daarmee is de discussie over de groene trui direkt afgerond.

Zo nu en dan komt, met dank aan de helicopter, de Mont Ventoux in beeld. Zij is indrukwekkend, niet spits als bijvoorbeeld de Eiger of de Matterhorn en ook lang niet zo hoog, maar door de uitgestrektheid, het kale landschap en dat torentje buitengemeen indrukwekkend en door haar vermeende lelijkheid, immers welke vrouw wil met Kick Stokhuizen vergeleken worden, zelfs mooi.

Klim er maar eens tegenop. Er was een dichter die zei dat de rit naar de top van de Mont Ventoux, de Reus van de Provence, gelijk staat aan het voeren van een deugdzaam leven. Over leven gesproken, is het leven zelf niet een soort van Tour de France of misschien zelfs wel de barre tocht naar de Mont Ventoux? Soms lijkt het in ieder geval wel zo.

Terug naar de race. Raborenner Juan Manuel Garate en de Duitser Tony Martin demarreren uit de kopgroep. Vriend en vijand geloven niet dat zij het volhouden, immers achter hun wordt het spel gespeeld om de derde plaats in het algemeen klassement. Fränk Schleck heeft hier zijn zinnen op gezet maar moet dan nog wel even Lance Armstrong piepelen. Samen met broer Andy doet hij er alles aan, maar gele trui drager Alberto Contador, net als Armstrong van team Astana, kleeft in het wiel van vooral Andy Schleck. Juist als Andy Schleck, Contador en Vincenzo Nibali flink inlopen op de koplopers ziet Andy de zinloosheid van zijn missie in en laat gaan.

Voor mij bederft het de etappe een beetje, ja zelfs mag men van een deceptie spreken. Van de andere kant is het leuk voor de Rabo's dat na alle ellende uiteindelijk hun renner Garate de Koningsetappe zegevierend afsluit. Garate zelf is uiteraard dolblij met deze overwinning aan het eind van zijn carriere. Ducrot beschrijft de finale met Martin als een voetbalwedstrijd. Ook hier countert Dijkstra scherp: "Maar dan verlies je toch altijd van de Duitsers?"

Net als ik blijven de verslaggevers met een dubbel gevoel zitten. Ducrot: "Er is één dikke maar. Contador heeft zich ingehouden en zich ten dienste gesteld van Armstrong." Zo is het, maar het positieve nieuws is dat we deze metafoor van het leven met zijn allen hebben overleefd, vandaag dan toch.

Posted by CasaSpider at 9:44 PM | Permalink | Comments (4)

Donderdag neem ik een dagje vrij, onder andere om de huisarts te bezoeken wegens mijn pijnlijke knie. Diverse malen vallen in de conversatie woorden of zinsdelen in de trant van "maar op uw leeftijd" en "zo oud". Dat is ook niet leuk, maar ja er is wel meer niet leuk. De uiteindelijke diagnose is een waarschijnlijk overbelaste pees en dat kan enige tijd duren. Helemaal bij iets oudere mensen.

's Middags om vier uur worden de ouders van de leerlingen van Groep 8 van de KBS Sint Jozef in de aula van het schoolgebouw verwacht. Het schooljaar zit erop en de kinderen krijgen hun diploma. Hoofd van de school Cor Zijlmans loopt op krukken maar praat de middag desondanks professioneel aan elkaar. De aula zit helemaal vol met ouders die allemaal met hun mobiel of camera foto's willen maken. Waar zijn de tijden gebleven dat CasaSpider de enige was?

Na de inleiding begint het hoofdonderdeel. In groepen van negen worden de leerlingen onder begeleiding van harde popmuziek over een rode loper naar voren geroepen waar ze de leerkrachten een handje geven en hun diploma in ontvangst mogen nemen. Het is een mooi moment om Luchiano (11) daar te zien, zelf lijkt hij niet erg onder de indruk.

Als iedereen zijn diploma heeft wordt er kinderchampagne uitgedeeld in champagneglazen, het is tijd om te proosten. Hierna mogen alle leerkrachten op het podium en wordt er gezamenlijk een lied over rozen gezongen, het is mij ontschoten welk. Het zit erop en de omroeper geeft aan door welke deur de ouders naar buiten kunnen. De leerlingen moeten nog even wachten.

Even later sta ik met de andere ouders op de speelplaats en ontwaar drie brandweerlieden. Huh? Nu is duidelijk waarom de kinderen even moesten wachten. Hun deur gaat open, de eersten komen eruit en worden direkt vol onder vuur water genomen. O ja, ze hebben allemaal zelfgemaakte papieren afstudeerhoedjes op en die zijn het eerste doel van de spuitgasten.

Iedereen moet eraan geloven en degenen die er in het begin zo droog mogelijk vanaf willen komen doen later gewoon mee, immers natter dan nat kan toch niet. Een verschil tussen de jongens en de meisjes is dat eerstgenoemden zich vooral bezig houden met het stampen in plassen water, terwijl de dames elkaar steeds willen omhelzen. Ik vind het allemaal best.

Na een kwartier is ook het waterballet ten einde. De kinderen rillen van de kou en de doornatte Luchiano is hierop geen uitzondering. Ik gooi zijn fiets in de kofferbak en we rijden samen naar huis. Iedereen heeft behalve zijn diploma ook een map mee gekregen alsmede een grote klassenfoto en een dvd van de Groep-8 musical "Om gek van te worden". Die wil ik nog wel een keer zien.

Dit enerverende schooljaar loopt nu echt op zijn laatste benen. Vanavond is er nog een disco. Luchiano gaf te kennen daar niet veel voor te voelen: "Wat moet ik daar doen" (antwoord: met meisjes dansen) en "Ik ga liever thuis computeren" (antwoord: ja, want dat doe je anders nooit). Maar om 19:20 roept hij ineens: "Hey pap, ik ga naar de disco."

That's the spirit. And spirit is what we need, ik tenminste wel. Vrijdag mogen de leerlingen zelf weten of ze naar school gaan en raad eens wat, Luchiano gaat. Het wordt nog een echt studiepikkie.

Tot slot nog twee bonusfoto's van het spuitgastengala:

• Bonusfoto #01
  
• Bonusfoto #02

Posted by CasaSpider at 8:17 PM | Permalink | Comments (2)

Toen brak de dag aan van de seksuele voorlichting, verzorgd door juf Wendy. 's Avonds vroeg ik aan Luchiano (11) hoe het was gegaan. Hij antwoordde: "Dat was LOL, ik was het eerste klaar!"

(Ahum)

Posted by CasaSpider at 7:50 PM | Permalink | Comments (9)

Dinsdag viert de KBS Sint Jozef haar zogenoemde Juffendag, ter gelegenheid van hun respectievelijke verjaardagen. De kinderen van de groepen 6, 7 en 8 gaan op de fiets naar een bos waar zij boomhutten bouwen, tenminste de jongens. De meisjes beperken zich tot kletsen, snoepen en boomhutten vernielen. "Waarom bouwen jullie zelf geen boomhutten?", vraagt Luchiano (11) aan een van hen. "Omdat ze dan vernield worden", antwoordt het meisje.

Voor Luchiano is het een bijzonder succesvolle dag. Hij is naar eigen zeggen leider van een door hem gestarte boomhut waar op het laatst niet minder dan 20 kinderen in zitten. "Allemaal jongens of waren er ook meisjes bij?", vraag ik. "Allemaal jongens."

's Middags brengt hij een briefje mee van school, nou ja volgens de datum zit het al een week in zijn tas. De brief luidt als volgt:

Rijen, 13 juli 2009.

Beste ouders/verzorgers,

Het einde van het schooljaar nadert en zo ook het einde van onze biologiemethode. In deze methode zijn wij aangekomen bij het gedeelte 'ontdek jezelf'. In dit hoofdstuk gaat het over de liefde tussen mensen en zoals u waarschijnlijk al verwachtte, wordt hierin ook het onderwerp seksuele voorlichting behandeld. Het kan zijn dat tijdens de behandeling van dit onderwerp uw kind met vragen en opmerkingen thuis komt. Wij willen u met deze brief hiervan op de hoogte stellen.

Met vriendelijke groet,
De leerkrachten van groep 8

Luchiano verkneukelt zich al op de woensdag. Hij was zelfs zo blij dat hij me op het werk opbelde: "Pap, morgen krijgen we seksuele inlichting!" Gelukkig heeft hij het meeste al bij Oprah gehoord. Waarschijnlijk hikt de school meer tegen dit toch wezenlijke onderdeel aan dan de kinderen.

Lucy zegt nog tegen Luchiano: "Let in ieder geval goed op, want ik wil geen jonge oma worden."
Luchiano: "Je bent al jaren niet meer jong."

Posted by CasaSpider at 7:45 PM | Permalink | Comments (6)

Vandaag maandag 20 juli 2009 is een historische dag. Feitelijk is iedere dag een historische dag maar vrij naar George Orwell zijn sommige historische dagen meer historisch dan andere. Het is niet anders.

Wij schrijven 20 juli 1969, CasaSpider is dan nog lang niet geboren, en bevinden ons im Eßzimmer ergens in Sankt Wendel, Saarland. Het ouderlijk huis van mijn moeder kende vele kamers, maar het strikte onderscheid tussen das Wohnzimmer, die Küche en das Eßzimmer staat mij nog goed bij.

Normaliter is de woonkamer de chique kamer, maar daar speelden mijn zussen en ik Mühle en andere spellen. We aten in de keuken en keken televisie in de eetkamer. Wel een beetje gek als men erover nadenkt, maar toen voelde het als vanzelfsprekend.

De kleine blonde jongen is dan tien jaar oud en voelt dat er die avond in de nacht van 20 op 21 juli 1969 iets bijzonders te gebeuren staat. Met zijn allen zitten we im Eßzimmer, opa Stoll in zijn leunstoel en de anderen aan de grote tafel waar zoals gebruikelijk de Salzstangen klaar staan. Chips kennen de Duitsers in die tijd nog niet echt maar zij hadden dan weer Currywurst.

In de beleving van de blonde tienjarige jongen is het half een, of misschien één uur. In werkelijkheid is het drie minuten voor drie (02:56:20) in de ochtend van 21 juli 1969 als Neil Armstrong, gezagvoerder van de Apollo 11, de maanlandingsmodule Eagle op de maan heeft geparkeerd en als eerste mens ter wereld voet op de maan zet, de legendarische zin uitsprekend: "That's one small step for a man, one giant leap for mankind".

Okay, die zin kan ik mij niet meer herinneren. Alleen de schimmige zwart-wit beelden en de spanning die zo merkbaar is in de eetkamer. Iedereen voelt dat hier geschiedenis wordt geschreven, ook al is het belang van bemande ruimtevaarten later veel minder groot gebleken dan men toen dacht.

Alleen omdat ontdekker Ries Brouwers zich garant stelt durft platenmaatschappij Dureco het aan om bij het uitbrengen van Vaarwel, ik zal geen traan meer om je laten op 2 mei 1969, ruim twee maanden voor de heldendaad van Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin en Michael Collins, Corrie Konings voortaan zowel op bühne als op plaat door de Rekels te laten begeleiden.

Op dezelfde dag dat wij Harry Potter en de Halfbloed Prins in de MustSee bioscoop aan het Chasséveld te Breda zien staan er reclameborden met de boodschap dat die avond Corrie Konings precies daar een concert geeft ter gelegenheid van haar 40-jarig jubileum. Over parallelle universums gesproken.

Im Eßzimmer ergens in Sankt Wendel, Saarland, heeft de tienjarige blonde jongen in de nacht van 20 op 21 juli 1969 nog geen notie van het bestaan van Corrie Konings, laat staan de Rekels. Veel draden van het web moeten dan nog gesponnen worden. Hoeveel mensen weten waar ze waren op 20 juli 1969? Mooi was die tijd.

Posted by CasaSpider at 10:19 PM | Permalink | Comments (11)

Aangezien Lucy een echte Harry Potter-fan is dacht ik haar zaterdag te verrassen. "Wat denk je ervan als ik twee kaartjes bestel voor Harry Potter en de Halfbloed Prins (Wikipedia), een voor jou en een voor Luchiano (11)?" Lucy vond het een goed plan. Ik reserveerde twee kaartjes bij bioscoop MustSee in Breda voor de voorstelling van 14:00 uur.

De hele familie was zich aan het prepareren en bij wijze van grap zei ik tegen Luchiano: "Of zal ik in jouw plaats gaan, dat jij op Diana (3) past?" Tot mijn verrassing zei hij dat dat best was. Luchiano vindt Harry Potter wel leuk maar ook een tikkeltje spannend. Bovendien was hij bang tegengehouden te worden aangezien de minimum leeftijd 12 jaar is en hij gezien zijn lengte eerder voor 10 door kan gaan.

Enfin, om iets over enen zitten Lucy en ik in de auto en rijden we richting Breda. De MustSee bioscoop ligt aan het Chasséveld, alles in die buurt heet Chassé en wij dachten automatisch dat de bioscoop zich in het Chassé-complex met theater, casino en bioscoop bevond. We parkeren derhalve in de bijbehorende parkeergarage. Na tien minuten strompelen wegens mijn manke rechterbeen komen we erachter dat Harry Potter daar in ieder geval niet draait, alle deuren zijn namelijk pot(ter)dicht.

Gelukkig resteren nog vier minuten op de parkeerkaart om gratis uit te rijden en de tegenoverliggende parkeerplaats op te zoeken. Het loopt inmiddels tegen twee uur en onze reservering is al verlopen. Door de commotie vergeet ik een kaartje voor de parkeerplaats te kopen en strompelen we, nou ja ik dan, rechstreeks naar de MustSee bioscoop. Er staan lange rijen voor de drie geopende kassa's, dat belooft weinig goeds.

Toch blijkt onze reservering nog open te staan en haasten we ons snel naar de oranje zaal die niet geheel uitverkocht is. Vrije plaatsen zijn er echter alleen in de eerste rijen. Dat betekent nekken draaien. Het betreft ons eerste bioscoopbezoek in Nederland en er doen veel verhalen de ronde over het slechte gedrag van de gasten alhier. We zijn benieuwd.

Al snel begint de hoofdfilm. Het betreft het zesde deel van de door J.K. Rowling geschreven reeks en naarmate de sfeer in zowel boeken als films duisterder wordt neemt mijn interesse toe. Wat mij betreft is dit een van de betere episodes, niet in het minst vanwege het voor sommigen wellicht ietwat teleurstellende einde. De helden winnen uiteindelijk niets, ja ze behouden hun leven. Iets wat niet gezegd kan worden van Dumbledore (Perkamentus).

Over een einde met een dreigende Lord Voldemort die uit de wolken op aarde neer lijkt te dalen ben ik aanzienlijk meer te spreken dan als Potter en Voldemort een duel met toverstokjes uitvechten. Alleen daarom al scoort de Halfblood Prince hoger. Een ander nieuw facet is het introduceren van romantiek. Potter en zijn vrienden worden ouder en ontdekken hun seksuele gevoelens. En niet alleen zij, tijdens de betreffende scenes roert het (jongere) publiek zich voor het eerst, met gefluit en gelach. Kennelijk bevinden zij zich in een zelfde fase. Het stoort mij absoluut niet.

Tegen Luchiano hebben we gezegd ongeveer om vier uur thuis te zijn. De film duurt echter 2,5 uur en juist als Harry en Perkamentus in een zeer spannende scene met Necroten, een soort Zombie's, zitten belt Luchiano om te vragen waar wij blijven. Zachtjes sis ik of alles goed is. Dat is zo.

Lucy is aanzienlijk minder gecharmeerd van het enigszins open einde, de film is duidelijk een voorportaal naar de twee delen die van boek zeven worden gemaakt. Ik geef Harry Potter and the Half-Blood Prince 76 punten uit 100. Aangekomen bij de parkeerplaats is er enige opluchting dat er geen bon onder mijn ruitenwisser zit. Is die film in ieder geval goed afgelopen.

Posted by CasaSpider at 7:23 PM | Permalink | Comments (8)

Wat zijn de meest in het oog springende issues van de afgelopen week? Een verbod op gescheiden inburgeren en het al dan niet mogen invriezen van eicellen van en voor (ongeveer) 35-jarige vrouwen. Uitspraak van de week is sowieso "Alles weg!" van Gerda Smit's.

Van eicellen heb ik niet veel kaas gegeten, in ieder geval minder dan van inburgeren. Zijn gescheiden inburgeringsklassen wenselijk? Of zijn ze zo onwenselijk dat ze verboden moeten worden? Ik heb de wijsheid ook niet in pacht, gelukkig niet, maar er kleven enige interessante aspecten aan deze kwestie.

Argumenten voor het gescheiden inburgeren zijn deze:

• Het aantal vrouwen dat deelneemt aan een inburgeringscursus is groter als men in de gelegenheid is om gescheiden in te burgeren. Voor verplichte inburgering geldt dit argument natuurlijk niet, maar het merendeel van de deelnemers (68% in Utrecht) burgert in op vrijwillige basis.
• In een klas met alleen vrouwen durven deze zich gemakkelijker en veelvuldiger te uiten hetgeen de kwaliteit verhoogt. Immers, men leert iets alleen door het aktief te doen. Dit geldt zeker voor het leren spreken van een taal.

Argumenten tegen het gescheiden inburgeren zijn deze:

• In Nederland wordt geen onderscheid gemaakt tussen mannen en vrouwen. Het is wenselijk dat dit van meet af aan duidelijk is voor nieuwe Nederlanders.

Sommige mensen maken zich vrolijk om het feit dat de inburgeringskwestie voor verdeeldheid zorgt binnen de PvdA. Minister Eberhard van der Laan van Wonen, Wijken en Integratie is tegenstander van gescheiden inburgeren terwijl de Utrechtse wethouder Marka Spit te kennen heeft gegeven dat de gescheiden cursussen ook na 1 januari 2010 gewoon worden aangeboden.

Dat zich vrolijk maken is te kort door de bocht. Het is alleen maar goed om genuanceerd naar een probleem te kijken, ook als het resultaat daarvan een verschillende mening binnen een en dezelfde groepering of partij is.

Alles heeft zijn tijd nodig, denk bijvoorbeeld aan de strijd die Dolle Mina's en andere vrouwen hebben gevoerd voor de emancipatie van de vrouw. Destijds ontstonden in diverse steden café's speciaal voor vrouwen, vaak met toepasselijke namen als "De Heksenketel". Zo lang is dat nog niet geleden.

Anderzijds zijn ook de argumenten vóór niet staalhard. Ongeacht of een klas uit alleen vrouwen bestaat of gemengd is, altijd zijn er leerlingen die meer praten en weer anderen die nooit hun mond open doen. Het is juist de taak van de docent om de een te temperen en de ander aan te moedigen.

Hmm, misschien ligt die eicelleninvrieskwestie toch iets simpeler. Ook al moeten die ingevroren eicellen misschien ook ooit inburgeren.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (6)

De werktitel van deze post is Berichten van de bank (2) maar het feit wil dat de bank passé is. Sinds woensdag werk ik wederom bij Brabant Water en maak derhalve tevens ook weer deel uit van het leger Ridders van de A59, een van de fijnste snelwegen van Nederland zo niet de fijnste.

Na zes weken gedwongen vakantie is het leuk om weer terug te zijn bij Den Druppel waar de medewerkers verbaasd en tegelijk positief reageren. Daar zijn we weer en thuis staat de wekker gewoon op 06:10 AM.

Iets minder grappig is dat ik momenteel tamelijk mank loop, een gevolg van tijdens de vakantie ontplooide Extreme Sports aktiviteiten. Samen met Lucy heb ik drie keer een parcours van ruim 8 kilometer gewandeld. Dat ging op zich nog wel maar op de Rijksweg N282 liepen we gedurende 1300 meter hard. Na de derde keer kreeg ik last van mijn rechterknie en daardoor is mijn topsnelheid gereduceerd tot 2 kilometer per uur.

Hiermee is bewezen dat lopen ongezond is en vakantie gevaarlijk. Immers, dan gaat men gekke dingen doen. Neen, de mens kan maar het beste gewoon werken dan kan er weinig fout gaan. Wel hoefde ik minder te tanken. Woensdag was de tank bijna leeg en bij de Shell kreeg ik een kaartje met een mogelijke prijs. Op het kaartje staat een actiecode die op internet (Shell Literweken) ingevuld moet worden.

Aha, ik wist het wel! Ook willen ze mijn naam, geboortedatum en email-adres. Natuurlijk blijk ik deze keer geen prijs gewonnen te hebben, maar word wel meteen doorgeschakeld naar een pagina om mee te doen aan de vermaledijde Bankgiroloterij. Mijn naam en geboortedatum staan al ingevuld.

Gemak dient de mens zullen we maar zeggen.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (8)

Al een paar maanden zijn de drie groepen acht van de KBS Sint Jozef te Rijen bezig met hun afscheidsmusical. De musical heet Om Gek Van Te Worden en speelt logischerwijze in een gekkenhuis met twee afdelingen, Afdeling A en Afdeling B. Meester Rob verzorgt het acteergedeelte van de musical. In maart gaf Luchiano (11) te kennen geen zin te hebben in een rol, neen dat was niets voor hem.

"Jongen, dit is je kans om een voetafdruk te maken, dat de mensen zich je herinneren, dat een mooie periode zijnde de basisschool wordt afgesloten!" Met dergelijk bombastisch taalgebruik probeerde ik hem over te halen alsnog mee te doen, als de langs de zijlijn van het voetbalveld schreeuwende vaders die hun zoons dingen willen laten doen die zij zelf nooit bereikten. Een beetje sneu, ik geef het toe.

Derhalve was ik blij verrast toen Luchiano op zekere dag mededeelde dat hij alsnog meedeed. Zoals het bereiden van een pizza bij de bodem begint, zoals men in de Verenigde Staten van krantenjongen zomaar miljonair kan worden, zo start Luchiano zijn musical-carriere als gordijnschuiver. Hij is er blij mee en daar gaat het om.

Carrieres kunnen snel gaan want een paar weken later promoveert hij tot Levend Decor, weliswaar onzichtbaar voor het publiek maar toch een treetje hoger dan gordijnschuiver. Maar dan... dan komt de verrassing. Op Afdeling A zit een meisje dat denkt dat zij Mega Mindy is, gespeeld door Yaëla. Zij moet het Mega Mindy lied zingen maar kan niet zo goed bij de hoge noten. De juffen kijken eens goed rond en merken dan op dat Luchiano zowel een duidelijke als een harde als een hoge stem heeft. De oplossing is gevonden, hij neemt het moeilijke stuk van het lied voor zijn rekening.

Thuis vraagt hij hoe het toch komt dat hij zo'n hoge stem heeft. Ik vertel wat over de stembreuk en verzwijg het treurige lot van de Wiener Sängerknaben. Ach, de viriele Mick Jagger kan ook goed met een kopstem zingen.

Enfin, maandag 13 juli 2009 is het zover: de premiere van Om Gek Van Te Worden. De voorstelling begint om half acht maar wij zijn er al om tien over zeven. Dat blijkt niet onverstandig want zo kunnen we op de eerste rij plaatsnemen. Wel een beetje zielig voor de mensen die achter die vent van 1.86 meter en 100 kilo moeten zitten, van de andere kant hebben wij Diana (3) bij ons en die wil natuurlijk graag vooraan zitten.

De musical begint op Afdeling A en al snel spotten wij onze gordijnschuiver. Ofschoon hij een rol als solo-zanger heeft voelt Luchiano zich hier niets te groot voor. Het Mega Mindy lied is al vrij snel en daar krijgt Luch de microfoon. Het eerste gedeelte dat hij moet zingen is nog een beetje vlak, maar dan komt het stuk met de hoge noten. Lucy en ik zijn verbaasd en bij zijn laatste uithaal "Mega Mindy staat parááááát" heb ik kippenvel op mijn armen, het blijft natuurlijk wel je zoon.

Voor ons kan de avond al niet meer stuk en ook Diana amuseert zich enorm. Zij is met afstand de jongste toeschouwer maar kijkt van begin tot einde gebiologeerd toe. Tweemaal moeten we haar onderscheppen als ze het podium op wil klimmen.

Het verhaal op Afdeling A is grappig. Er komt een nieuwe dokter genaamd Mc Steamy en vertolkt door Sil op de afdeling en de zusters hebben gehoord dat het een knappe man is. De dokter is echter in werkelijkheid een boef en wil een schat buitmaken. Hij leidt het personeel af en zijn kompanen gaan op zoek naar de schat. Uiteindelijk vallen ze door de mand en blijkt de schat ook nog eens uit nepgeld te bestaan. De knappe dokter wordt afgevoerd door twee agentes. Lucas zingt het slotlied van dit bedrijf en doet dat werkelijk voortreffelijk.

Het is de beurt aan Afdeling B. De kinderen van de Sint Jozefschool hebben hun leerkrachten laten opnemen in het gekkenhuis. Dezen proberen op hun beurt de verplegers ervan te overtuigen dat zij niet gek zijn, maar probeer dat zelf maar eens zeggen dat je niet gek bent. Wie gelooft er nu een gek? Ook in dit verhaal zitten vele leuke liedjes (Een Kopje Koffie!) en uiteindelijk vinden de leerlingen het toch zielig voor hun juffen en meester. Ze schrijven een brief en de leerkrachten mogen weer naar huis.

In het echt is het nu pauze en gaat vrijwel iedereen naar buiten om een luchtje te scheppen. Na de pauze is er een rock-optreden van Fabian en Jaap, gevolgd door een moderne dans van Jella, Jill A. en Merle. Vervolgens krijgen we een leuke samenvatting op film te zien van het Westernkamp in Westelbeers waar de kinderen op de fiets naar toe zijn geweest. Als afsluiter zingen ze allemaal samen het lied Vrienden voor het leven en de vrolijke gezichten tonen aan dat ze een mooie tijd hebben gehad in Groep 8 van de KBS Sint Jozef.

Tegen tien uur zijn we thuis en onze jonge ster is nog steeds opgewonden over zijn optreden. Een optreden dat nog vier keer herhaald wordt deze week. Om gek van te worden!

Een impressie van dit gebeuren in niet minder dan 69 foto's is hier te vinden: KBS Sint Jozef Groep 8 Musical 13.07.2009.
Enjoy!

Posted by CasaSpider at 1:23 PM | Permalink | Comments (11)

Begin augustus wordt Diana (3) bij het consultatiebureau verwacht. Men wil zien of zij op schema ligt voor een drie-jarige. Ik moet een vragenlijst invullen en een van de vragen is of zij al zinnen van drie woorden spreekt.

Wat dat betreft is er geen probleem, Diana spreekt steeds beter en gebruikt woorden als "omdat", "zodat" en "want" om zinnen aan elkaar te knopen. Slechts het feit dat het soms net is of ik Dora hoor praten baart enige zorgen.

Waar in de tekenfilmserie Dora Zwieber de Vos degene is die voor de spanning zorgt zijn dat bij Diego twee aapjes die de Bobo's heten. Net als Diego bezig is met een gevaarlijke actie om een paar dieren in nood te redden doen de Bobo's iets doms. "Altijd problemen met die Bobo's", klinkt het dan. Ik zeg meteen: "Altijd problemen met die Diana's", waarop zij steevast antwoordt: "Ik ben toch één Diana? Altijd problemen met die papa's!"

Verder is ze dol op boodschappen doen. In Rijen gaan wij naar de C1000 en naar Albert Heijn. Soms vraag ik: "Waar zullen we naar toe gaan, C1000 of Albert Heijn?" Bijna altijd kiest Diana voor Albert Heijn.

Nu is Albert Heijn ook een leukere winkel, helemaal voor kinderen. Diana weet waar alles staat en met alles bedoel ik waar iets te halen valt: de koffiehoek, de vleesafdeling, de kaasafdeling en de computerhoek. Wij drinken nog wel eens een kopje koffie in de koffiehoek en lezen daarbij een krantje. Ineens komt Diana met haar eigen karretje langsgelopen en vraagt in het voorbijgaan: "Willen jullie kaas?"

Is goed. Zij loopt door naar de kaasafdeling waar meestal een schaal met kaasblokjes staat en vraagt aan de kaasjuffrouw een paar stukjes kaas. Zaterdag zitten we wederom in de koffiehoek en loopt Diana naar de vleesafdeling. Ze probeert een stukje worst af te troggelen en discussieert met het meisje. "Mag ik alsjeblieft een worstje? Ik heb honger!"

De rest van de tijd maakt ze vol in de computerhoek. Het voordeel is dat wij er geen omkijken naar hebben. Wel is het oppassen geblazen met haar eigen karretje. Luchiano (11) dacht laatst dat die boodschappen erbij hoorden en zette ze op de band. Nu hebben wij een groene en een blauwe maatbeker en nog wat prullaria.

Als ze bij Albert Heijn slim zijn kicken ze die Harry Piekema (Wikipedia) eruit en zetten Diana in voor hun reclames. Naar verluidt is Piekema trouwens geboren in Winschoten. Renesmurf?

Posted by CasaSpider at 12:03 PM | Permalink | Comments (13)

Met krantenkoppen is het uitkijken geblazen. Of misschien ligt het aan mij, dat er sommige dagen zijn dat de hersenen anders werken dan op sommige andere dagen. Deze twee koppen vielen mij op:

• Baby Jordan en Peter Andre overleden (De Telegraaf / Mirror).
• Minister Honduras weg om belediging Obama (De Volkskrant / Mirror).

In het eerste geval verkeerde ik in de veronderstelling dat zowel Baby Jordan als Peter Andre overleden zijn. Jordan heet eigenlijk Katie Price. In het tweede geval dacht ik in eerste instantie dat de Hondurese minister Enrique Ortez Colindres kwaad wegliep omdat Obama hem beledigd had.

Niet alles is wat het lijkt, zo blijkt maar weer eens. Hé, dat is grappig. Ik ben niet de eerste die hierover schrijft: Perfide Media, door Marja Berk. Misschien is er nog wel meer (tussen hemel en aarde)!

Posted by CasaSpider at 10:35 AM | Permalink | Comments (5)

Donderdagmiddag wordt Luchiano (11) op zijn nieuwe school het Beatrix College in Tilburg (Website) verwacht. Er is een kennismakingsaktiviteit voor de aankomende eerste klassen en Luchiano zit samen met zijn huidige klasgenoot Wesley in klas 1th4 die qua naamgeving enigszins aan de befaamde Star Wars figuur R2-D2 doet denken maar gewoon een gecombineerde brugklas Vmbo-T/Havo is. Wesley rijdt met ons mee en ruim op tijd melden wij ons in de aula van Lesgebouw C.

De kinderen hebben thuis een korte presentatie van zichzelf gemaakt, zie hier Luchiano's meesterwerk (MS-Word). Het heeft enige moeite gekost hem zover te krijgen dus dat belooft nog wat voor het komende schooljaar. Bij de introductie mag ik aanwezig zijn. Veel wordt daarin niet verteld, het grootste verschil met de basisschool is dat de leerkrachten met de achternaam aangesproken dienen te worden.

Elk van de acht th-brugklassen heeft zijn eigen mentor en volgt deze even later richting een klaslokaal waar men de medeleerlingen beter leert kennen. Overigens is er begin september ook nog een introductieweek, iets dat in mijn tijd niet bestond. Het is nog vroeg en ik besluit even naar huis te rijden om wat dingen te doen.

Om iets na vieren komen de jongens het gebouw uit lopen en zit de eerste kennismaking erop. "Zitten jullie in een leuke klas?", vraag ik. "Ja, best wel", zegt Wesley. "Nee, niks aan", aldus Luchiano. "Waarom vind jij het geen leuke klas?", vraagt Wesley aan Luchiano. "Weet ik niet."

Het beloven een paar mooie jaren te worden.

Posted by CasaSpider at 7:00 PM | Permalink | Comments (6)

Ook al is hij donderdag 25 juni 2009 overleden, Michael Jackson is en blijft een fenomeen. Daarom keken we dinsdagavond vanaf half zeven naar de afscheidsceremonie, afwisselend op Nederland 3 en SBS6.

Een laatste afscheid heeft iets speciaals en men kan het nooit meer overdoen. Het openingslied en het plaatsen van de kist waren veelbelovend maar daarna viel een lange stilte. Een te lange stilte.

In het schema was iets misgegaan of veranderd met een helicopter en waar de ouders van Michael waren en dergelijke. Allemaal niet onbelangrijk maar wat ons betreft verliep de ceremonie hierdoor enigszins teleurstellend. Ook bij later terugswitchen kon ik er niet meer goed inkomen. We hoorden Mariah Carey, een man van Motown, Stevie Wonder en Lionel Ritchie.

Emotie zit meer dan wat dan ook tussen de oren. Wat men voelt is een door de eigen geest gecreëerde afbeelding van de werkelijkheid. Bij het afscheid van André Hazes in september 2004 was ik in ieder geval een stuk beter in het creëren van deze afbeelding.

De wereld van Michael Jackson was natuurlijk al een tamelijk bizarre. In een Duits ochtendprogramma vroeg de presentatrice zich af of hij überhaupt wel in die kist lag. Ik durf er zijn hoofd niet voor in het vuur te steken.

Terugkomend op Wacko (Jacko) in combinatie met afbeeldingen, wat valt hiervan te denken:

• Luchiano (11) roostert het vlees op de barbecue.
• CasaSpider doet ook een poging.
• Wat doet Diana (3) met het zand?

Wie krijgt de prijs voor de meest Wacko Spider? Gelukkig is er ook een keurige overzichtsfoto van de barbecue. Michael, Rest In Peace.

Posted by CasaSpider at 4:12 PM | Permalink | Comments (12)

De buren die naast ons wonen hebben zowel zaterdag als zondag gebarbecued, ons weekend was iets minder met een bezoek aan McDonalds nog als hoogtepunt. De weerberichten geven aan dat het voorlopig afgelopen is met het mooie weer. Toch hebben Lucy en Luchiano (11) het plan opgevat om precies vandaag op maandag 6 juli te barbecueën.

Probleem is alleen dat we nog geen fijne buitentafel hebben. Bij Formido zagen we een klein setje staan bestaand uit een rond tafeltje en vier stoelen. "We kunnen beter even bij Karwei in Dongen kijken", adviseer ik. We zien er geen tafels maar even later worden we door een uiterst vriendelijke jongeman geholpen. Eerst lijkt het een hardhouten exemplaar te worden maar Lucy vindt de aluminium tafel met glazen blad toch praktischer.

De Karwei-medewerker haalt een soort hoogwerker tevoorschijn om een ingepakte tafel uit de stelling te halen en brengt deze ook nog eens naar de kassa. "Hmm, past die wel in mijn auto?", vraag ik. "Heeft u een trekhaak?", vraagt de Karwei-man. Aangezien de donkerzwarte Volkswagen Jetta geen trekhaak heeft meten we eerst de breedte van de tafel welke 93 centimeter bedraagt en vervolgens het smalste gedeelte van de opening van de kofferbak welke neerkomt op ongeveer 97 centimeter. Dat moet dus passen. Wel moet de achterbank nog even plat.

Voorzichtig rijden we naar huis, immers Diana (3) zit illegaal voorin bij Lucy op schoot. Niet het moment om te kijken of de airbags werken. Dongen ligt vlakbij Rijen dus we zijn er zo. Als we vanaf de Hoofdstraat linksaf de Hoeksestraat inrijden horen we ineens een rinkelend geluid. Rinkelend niet als in de telefoon gaat over maar meer als van er breekt een glas. Nu komt het verschil tussen mannen en vrouwen. "Shit!", roep ik. "Die glasplaat is gebroken. We moeten meteen terug naar Karwei!"

"Hoe weet je nu zeker dat die glasplaat gebroken is?", vraagt Lucy. "En bovendien, als de verpakking nog dicht is wat denk je dan dat ze bij Karwei zeggen? Neen, laten we eerst thuis maar eens rustig kijken." We rijden dus gewoon rustig naar huis en leggen het pakket voorzichtig op de tegels in de achtertuin. Behoedzaam snijden we het karton open en de glasplaat blijkt gewoon helemaal intact te zijn. Ineens zie ik beelden voor me van een briesende CasaSpider bij de Karwei in Dongen met een zogenaamd kapotte glasplaat.

De bbq-boodschappen doen we bij de C1000. Thuis maakt Lucy een knoflooksaus en bekijk ik de Tour de France via de puike website van de NOS: NOS Tour 2009 Live (screenshot). Ja, anno 2009 zijn we echt zover dat het bekijken van evenementen als de Olympische Spelen, Wimbledon en de Tour de France beter via internet gaat dan gewoon op televisie. Alle informatie is direct zichtbaar, grafisch en in tekst. In een woord geweldig. Ik had de Tour al bijna achter me gelaten maar zo wil ik ze nog wel een kansje geven.

Intussen is Lucy in de tuin aan de slag gegaan om de tafel in elkaar te zetten. Dat is geen sinecure en de Karwei-man had er al voor gewaarschuwd. Omdat de tafel ook geschikt is voor een niet egale ondergrond zitten er heel veel stelschroeven in. In totaal een stuk of 32. Dan wordt het ineens snel een stuk donkerder heel korte tijd later gevolgd door een enorme hoosbui. Ik sprint naar beneden en help de spullen naar binnen te brengen. Men kan zeggen over het weerbericht wat men wil maar deze keer lijkt het toch te kloppen.

Gelukkig is het nu weer droog en schijnt de zon. Lucy gaat onverdroten door met het indraaien van de schroeven, ik mag daar niet bij aanwezig zijn, vraag me niet waarom. Uiteindelijk moet ik wel alle schroeven aandraaien en de plastic beschermdopjes erop doen. Het resultaat mag er zijn. Een andere vraag, tikkeltje wiskundig: Wat is de som van de drie hoeken van een driehoek? En is dit altijd zo?

Smakelijk eten!

Posted by CasaSpider at 4:30 PM | Permalink | Comments (18)

Een ietwat minder fris praatje op de zaterdagochtend. Diana (3) zit in haar zindelijkheidsproces. Regelmatig, zo ongeveer de helft van de keren, plast zij tegenwoordig op het toilet. Zelf kijkt ze graag toe hoe ik urineer maar als zij op het toilet zit moet de deur dicht. Het gekke is dat we haar nooit zover kregen om op het toilet te poepen. Soms probeerde ze het wel, perste een keer of twee en scheed (sic!) er dan mee uit.

Zaterdagmorgen klom ze uit haar ledikant en kwam tussen Lucy en mij in liggen. Opeens zegt Lucy: "Hey, je bent aan het poepen hè? Ga vlug naar de wc!" Voor de goede orde, dit zei ze dus tegen Diana en niet tegen mij. Diana loopt naar beneden en luttele minuten later hoor ik luid gejuich. Kennelijk is het gelukt. "Jaaaaa, je hebt op de wc gepoept. Nu gaat papa een cadeautje voor je kopen!" Met haar telefoon maakt Lucy een foto van het produkt.

Het gekke is dat ze gisteren nog op Luchiano's (11) kamer in haar roze prinsessenjurk plaste. Dat was een hoop gedoe om het op te ruimen en waarschijnlijk heb ik iets te weinig water gebruikt bij het zwabberen want 's avonds stonk het nog behoorlijk. Maar dit terzijde.

Een ander opvoedkundig aspect. Diana heeft een vrij luide stem en als haar iets tegenwoordig niet zint begint ze te schreeuwen. Daar ben ik niet zo van gediend want het is geen prettig geluid. Meestal is Luchiano de oorzaak van haar geschreeuw, hij heeft de neiging om nogal eens door te gaan met zijn kleine pesterijtjes. Het gevolg is dat ik boos word op beide kinderen.

Diana voelt dit haarfijn aan, dat er een zekere correlatie bestaat tussen wat Luchiano doet, haar schreeuwen en mijn boosheid. Net zat ze met Luchiano op de bank en ze ergerde zich aan hem. Meteen zette ze een flinke keel op en schreeuwde tegen hem: "JIJ MAG MIJ NIET LATEN SCHREEUWEN!"

Neen, dan kan ze toch beter op het toilet uit haar rug brullen.

Posted by CasaSpider at 10:00 AM | Permalink | Comments (8)

Stilstaan is achteruitgang dat is algemeen bekend. Toch zitten veel mensen niet op veranderingen te wachten, ja het winnen van de staatsloterij is een leuke verandering. Andere veranderingen rimpelen het gemakkelijke leventje en tonen hun positieve effecten pas op termijn. Zoals altijd is het sleutelwoord Balans.

Lucy loopt al een maand lang elke ochtend een rondje van ongeveer 8, 9 kilometer en doet daar bijna anderhalf uur over. CasaSpider verhoudt zich tot lopen als de Taliban tot de Opzij-redactie maar soms krijgt men de kolder in de kop en denkt: "Change! Laat ik eens gek doen." Tegen Lucy vertaalde ik dat woensdag in: "Zal ik eens een keer met je meelopen?"

Dat was goed. We gaan langzaam van start en zien er dan nog fris uit. Na een half uur bereiken we de Rijksweg N282 en de afstand tussen twee stoplichten bedraagt ongeveer 1300 meter. Dat stuk loopt Lucy altijd hard en dat doen we deze keer ook. Change, gaat CasaSpider er hier vandoor? Juist als we de spoorwegovergang oversteken rinkelt mijn telefoon. Het gaat over werk. Change?

Die 1300 meter hardlopen zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Het laatste stuk voel ik mijn benen maar hey, eigenlijk is dat best lekker. Voelen dat men nog ledematen heeft. Thuis doe ik net of ik moe ben, voor de foto. Immers, vrijwel meteen daarna mag ik weer op pad om Diana (3) van school te halen. Ja, lopend.

Am I just as good as a bad man
Sleeping while the rest are dying?
Or am I just as bad as a good man
Saying there's no use of trying?

Daniel Merriweather, Change (YouTube). Schreef ik niet al eerder over Daniel Merriweather? Dit is trouwens een retorische vraag.

's Middags ging Luchiano (11) voor het eerst in Nederland naar de tandarts. We hebben er een gevonden in de Hoofdstraat en ik verwachtte een oude man aan te treffen. De tandarts blijkt een jongedame te zijn die Debbie (of Debby) heet. Sommige tanden van Luchiano staan een beetje scheef door ruimtegebrek. Nu ben ik enorm wantrouwend jegens tandartsen die tegenwoordig, althans dat is mijn perceptie, blindelings een beugel voorschrijven. Zo niet Debbie en dat geeft mij vertrouwen voor de toekomst. Wel moet Luchiano terugkomen om een gaatje te laten vullen.

Maar dat is een verandering van niets.

Posted by CasaSpider at 11:25 AM | Permalink | Comments (12)

Valkenswaard telt twee voetbalclubs, De Valk (website) en Valkenswaard. Ik heb een jaar of vier bij Valkenswaard gevoetbald en CasasPa een hele tijd bij De Valk. De Valk is de club met de meeste historie, dit jaar bestaat zij 100 jaar. In het seizoen 1955/1956 hebben de geel-zwarten zelfs nog een jaar in de eerste klasse van het betaald voetbal gespeeld en een jaar later in de tweede divisie. Daarna ging de club terug naar de amateurs en won op 20 juli 1963 het algemeen amateurkampioenschap van Nederland tegen Neptunia. Niet zomaar een voetbalclubje, dat De Valk.

Dit jaar is De Valk kampioen geworden in de tweede klasse en treedt volgend seizoen derhalve aan in de eerste klasse. Wat is daarvoor een leukere opwarming dan een wedstrijd tegen het grote PSV? Toen CasasPa van deze wedstrijd hoorde dacht hij meteen aan Luchiano (11) die een groot PSV-supporter is. Hij regelde de kaartjes en woensdagmiddag gingen Luchiano en ik op weg naar Valkenswaard. Daar was de lasagna van Truus al bijna klaar. Na het eten reden we naar het sportcomplex van De Valk.

We zijn er een uur van tevoren maar het begint al aardig vol te lopen. Waar gaan we staan? De verwachting is dat PSV aan gaat vallen en dan is het zaak zich in de buurt van het doel van De Valk te bevinden. We kiezen voor de overkant van de tribune met als enige nadeel dat de zon ons recht in het gezicht schijnt. Dat is een stuk moeilijker fotograferen. Ik kan alvast wat oefenen met CasasPa en Luchiano en sta er zelf ook op.

De spelers van De Valk lopen zich in de brandende zon snel warm en dat doet ook het arbitrale trio onder leiding van scheidsrechter Kevin Blom. CasasPa weet te vertellen dat hier nog een kleine rel om ontstond. De man van De Valk die normaliter de scheidsrechters aanwijst had de wedstrijd aan een goede en bevriende scheidsrechter uit Eindhoven beloofd maar het bestuur overrulede deze beslissing, zij wilden een echte Eredivisie-scheidsrechter. Zo is er in iedere vereniging altijd wat.

PSV-mascotte Foxy maakt een rondje langs het veld. Als hij ons passeert roept Luchiano: "Heb jij het niet warm in dat pak?" Foxy schudt hem de hand maar doet er verder het zwijgen toe. De spelers trekken zich even terug in de kleedkamers en de automatische sproei-installatie geeft het smachtende gras wat te drinken. Als dat gebeurd is komen de spelers begeleid door E-pupillen van De Valk het veld op. Het gaat beginnen.

Zoals verwacht neemt PSV het initiatief en staan wij precies op de goede plaats. Dat heeft een professionele fotograaf ook door want hij gaat met zijn grote Canon-telelens precies voor mijn neus zitten. Terwijl ik het moet doen met mijn simpele Speed Burst Mode waarmee een serie van zeven foto's geschoten kan worden, horen we uit de Canon telkens een spervuur klinken als ware het een mitrailleur. Andre van Duin zegt dan: "Hij schiet ze neer!" Ik denk alleen: "Wat een werk heeft die man vanavond om die 10.000 foto's te bekijken." Uit het fotoverslag op de PSV-site blijkt overigens dat goed lenzenmateriaal wel degelijk uitmaakt.

De Valk verdedigt stug en PSV combineert niet zo gesmeerd als men wil. Daarom blijft het lang 0-0 en duurt het tot de 25e minuut voordat Koevermans de 1-0 op het scorebord kan zetten. Over Koevermans gesproken. Als men er zo dicht op staat kan men veel beter dan vanaf de televisie beoordelen welke spelers het wel kunnen en welke niet. Mijn analyse over Koevermans: "Speler met beperkte capaciteiten die door slimheid (Torinstinkt) hier wel het maximale rendement uit haalt."

Waar amateurs veel van kunnen leren is hoe scherp de profs op buitenspel spelen. Koevermans is hier geen uitzondering op. Soms blijft hij expres in buitenspelpositie hangen. Je ziet hem kijken, als er een steekpass komt loop ik gewoon terug. Maar dan gebeurt waar hij op hoopte, een terugspeelbal van een speler van De Valk. Koevermans is er als de kippen bij en mist op een haar.

Een ander voorbeeld over goed en slecht. PSV start met Lazovic in de basis maar die brengt toch wel erg weinig. Dat wordt onmiddellijk zichtbaar als Nordin Amrabat hem vervangt. Luttele minuten later geeft deze de voorzet waar Koevermans de 1-0 uit scoort. Ook Amrabat heeft het niet gemakkelijk tegen de verdedigers van De Valk, maar in de duels ziet men hoe fysiek sterk hij is. De keuze kan voor de trainer niet moeilijk zijn en anders moet hij mij maar bellen.

In de rust verkassen we naar het andere doel en staan daar camera-technisch een stuk beter. Luchiano houdt het goed vol en is enthousiast. Het doet mij deugd dat hij bijna alle spelers kent, ja behalve die van De Valk dan. Hier neemt Dzsudzsák een corner en op dezelfde plek lopen wisselspelers van beide teams zich gebroederlijk warm. Voor het doel van De Valk vinden enkele hachelijke momenten plaats maar verder dan 1-0 komt PSV niet. Een prima prestatie voor de Valkenswaardse voetballers die onder applaus het veld verlaten.

CasasPa knoopt nog een gesprekje aan met een hem bekende fotograaf en dan zoeken we de auto weer op. Wij gaan snel door naar Rijen want Luchiano moet donderdag vroeg op. Hij heeft Schooldag en alle groepen 8 gaan naar Toverland in Sevenum. Het was een leuke voetbalavond met als enige minpuntje dat Luchiano's held Afellay niet meedeed. Lees hier de samenvatting op psv.nl en op psv.tv zijn we van 6:20 tot 6:23 niet minder dan drie seconden prominent in beeld.

Posted by CasaSpider at 3:06 PM | Permalink | Comments (6)