Dit is een verhaal over Jack Spijkerman. Ik las over zijn overstap (contractbreuk) van de Vara naar Talpa, waar Spijkerman veel meer gaat verdienen. Prima, niet iets om een verhaal over te schrijven.

Maar ja, dan leest men her en der de meningen. De een ziet het als links lullen, rechts zakken vullen, de ander geeft hem groot gelijk en beticht andersdenkenden van jaloezie.

Deze meningen worden in mijn ogen niet zelden nogal absoluut verwoord, terwijl les één in het leven is dat alles relatief is. Een salaris van 10.000 Euro per maand is voor veel mensen aanlokkelijk. Behalve als alle anderen een miljoen Euro opstrijken over dezelfde periode.

Heel lang geleden las ik in Het Beste van Readers Digest een mooie omschrijving van wat gevoel voor humor nu precies is. Kopspijkers bestond toen nog niet. Het verhaal ging ongeveer zo.

In een grote, deftige zaal is een receptie aan de gang. Bovenaan de trap verschijnt plotseling een man die als ontzettend arrogant bekend staat. Hij beschouwt zich als de ster van de avond en wacht tot alle blikken op hem gericht zijn. Dat lukt hem nog ook. Dan begint hij van de trap af te lopen. Bij de tweede tree verstapt hij zich echter en struikelt. De mensen beneden beginnen te lachen. De man valt een paar treden naar beneden, het ziet er kolderiek uit en beneden wordt steeds harder gelachen. Hij kan echter niet stoppen en rolt uiteindelijk de hele trap af, terwijl zijn hoofd de harde houten treden raakt. Beneden aangekomen blijkt de man overleden te zijn. Gevoel voor humor is weten op welk moment van de val men met lachen moest ophouden.

Dit is een bijna letterlijk voorbeeld van een glijdende schaal. Bijna nooit is er sprake van goed en fout, maar veel meer van gevoelens die daar ergens tussenin liggen.

Persoonlijk heb ik niets tegen mensen met linkse denkbeelden die veel verdienen. Kijk bijvoorbeeld naar de president van Venezuela, Hugo Chavez. Zijn rechtse voorgangers vulden hun zakken en maalden niet om de armen. Wellicht vult ook Chavez zijn zakken, maar eindelijk worden er tenminste concrete zaken voor de armen gedaan.

Probleem van mensen die opkomen voor minder bedeelden is dat als zij voor het grote geld gaan, zij iets uit te leggen hebben. Hoe onrechtvaardig dat laatste wellicht ook is. Stel dat Jan Marijnissen een topfunctie bij Shell accepteert voor een miljoen Euro per jaar. Wat voor gevolgen heeft dat? Of een graad erger, wat als Fidel Castro het 15 jaar geleden, toen hij nog in goede gezondheid was, op een accoordje met de USA had gegooid?

In dat licht bezien is Jack Spijkerman's overstap naar Talpa niet meer dan peanuts. Belangrijker dan dat is dat meningen meer worden gebaseerd op schaaldenken in plaats van op schijnbaar absolute grootheden.

Frank Boeijen zong het al.

Posted by CasaSpider at 8:52 AM | Permalink | Comments (17)

Bij Orangez las ik laatst hoe hij probeerde een pizza op te warmen in de magnetron. Het opwarmen lukte, maar bij het uit de magnetron halen van de pizza viel deze uit zijn handen op de grond. Uiteraard met de goede kant onder en de bodem boven. Nu zit Orange daar niet zo mee. Voor sommige webloggers is een goed verhaal belangrijker dan een lekkere pizza.

Ellende trekt ellende aan, een interpretatie van Murphy's Law. Nèt als iemand het niet kan gebruiken valt de boterham uit zijn handen en natuurlijk met de beboterde kant op de grond. Dat kan precies de druppel zijn om iemand helemaal gek kan maken. "Waarom overkomt mij dit nu weer!"

En dat terwijl er voor de op zijn kop vallende boterham een simpele natuurkundige verklaring is. Het ligt domweg aan de hoogte waarvan de boterham zijn val begint. Door zwaartekracht en wrijving is de boterham slechts in staat tot een halve omwenteling en valt daardoor vrijwel altijd op zijn kop.

Robert A.J. Matthews schreef hier in 1996 een amusant artikel over getiteld Tumbling toast, Murphy's Law and the Fundamental Constants. Hij legt uit dat het probleem verholpen is als wij voortaan aan tafels van drie meter hoog gaan zitten. De boterham kan dan wèl een volledige omwenteling maken en landt met de beboterde kant boven.

De logische vraag is vervolgens waarom onze tafels dan geen drie meter hoog zijn. Ook hiervoor heeft Robert A.J. Matthews een verklaring: dat is niet handig voor mensen. Waarom zijn mensen dan geen drie meter lang? Met name omdat ons fysieke gestel er niet op gebouwd is. Als iemand met ons gestel en een lengte van meer dan drie meter valt dan leidt dit tot grote schade aan het organisme.

Gelukkig biedt Matthews ook oplossingen aan. In plaats van krampachtig de boterham op proberen te vangen kan men hem beter een horizontale zwieper geven. Hierdoor neemt de kans op een goede landing aanzienlijk toe. Dreigt de boterham van een bord te vallen kan men het beste als een goochelaar het bord zo snel mogelijk onder de boterham wegtrekken.

Een alternatief is de boterham op de rug van een kat te binden. Deze komt als hij valt immers altijd op zijn pootjes terecht.

Posted by CasaSpider at 12:30 PM | Permalink | Comments (18)

De juf die sinds 18 april de scepter zwaait over klas 2B en nog van het jaar moet redden wat er te redden valt heet juffrouw Bergen volgens Luchiano (7). Iedereen noemt haar natuurlijk gewoon juf.

Juffrouw Bergen is streng maar desondanks populair. Ze heeft een leuke manier van lesgeven. Regelmatig doet Luchiano haar na. Het leukste is haar stem. Als juffrouw Bergen iemand een standje geeft, praat ze eerst met een poeslief zacht stemmetje om midden in de zin plotseling bulderend verder te gaan. Dit is niet na te doen, maar toch doe ik een poging.

Luchiano... waarom heb jij je sommen niet af... ging het niet of

ben je gewoon te lui en heb je zitten te niksen!

Zoiets ongeveer. Alle kinderen moeten hier erg om lachen en waarschijnlijk cultiveert juffrouw Bergen haar kunstje hierom enigszins.

Laatst heeft zij de kinderen een Spaanstalig lied geleerd. Dat vind ik nuttig en leuk. Luchiano gelukkig ook, hij zingt het lied de hele dag. Maar dan wel in Juffrouw Bergen Style. Let ook op de subtiele subtitles.

Download Luchiano imitates Miss Bergen (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 3,571,686 bytes.
Duration: 2.02 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:35 AM | Permalink | Comments (19)

Dinsdagavond was het wel weer eens tijd om te kijken hoe Roland erbij ligt. Roland lijdt aan het Guillain-Barré Syndroom (GBS), waarbij het auto-immuunsysteem zijn eigen zenuwen aanvalt hetgeen tot verlamming leidt. Niet bepaald een gezellige ziekte. Hij ligt nu precies twee weken in het Sehos ziekenhuis.

Toen ik kamer 128 binnenstapte lag Roland daar in zijn eentje. Hij was van het infuus af en ook de plasmabehandeling was gestopt. Het ziet ernaar uit dat de ziekte voorlopig is gestabiliseerd, al weet men dat nooit helemaal zeker. Al met al ziet Roland er een stukje beter uit dan vorige week woensdag.

's Middags had hij met zijn vader naar AC Milan-PSV gekeken. Als Ajax-fan vond hij het toch jammer dat het sterk spelende PSV aan het eind van de wedstrijd een tweede tegengoal moest incasseren. Dat vond ik als Feyenoord-fan ook.

Er was reeds een revalidatie-arts op bezoek geweest. Het idee is dat Roland over een à twee weken naar het Monseigneur Verriet instituut gaat om te revalideren. Of dit daadwerkelijk gebeurt hangt af van twee zaken. Ten eerste moet de ziekte volledig gestabiliseerd zijn en ten tweede moet het Verriet instituut plaats hebben. Op dit moment is het er nogal vol.

In het Verriet instituut zitten nu maarliefst drie GBS-patienten. Ervan uitgaande dat Nederland zo'n 110 keer meer inwoners heeft dan Curacao staat dit gelijk aan 330 patienten in Nederland. Het Guillain-Barré Syndroom komt in Nederland ongeveer 200 maal per jaar voor. Met Roland erbij zitten we op Curacao omgerekend dus al op 440 patienten en het is pas april. Het lijkt mij de hoogste tijd voor wat nader onderzoek.

Na een half uurtje kreeg Roland last van zijn rug en wilde zijn ligpositie wijzigen. Hij drukte op de knop om een verpleegster te roepen. Die knop is tevens de noodknop. Niet lang na het op de knop drukken nam ik afscheid van Roland. In die paar minuten heb ik geen verpleegster gezien. Hoe gaat dat als er echt een noodsituatie is?

Toen ik me door de ziekenhuisgangen een weg naar buiten baande kwam ik Natascha tegen. Zij kwam mij onafgesproken aflossen en had speelkaarten bij zich. Ik geloof dat ze Roland ging dwingen om te kaarten.

Alle posts over Roland en Guillain-Barré Syndroom (GBS) staan in de Category Roland en GBS.

Posted by CasaSpider at 1:44 PM | Permalink | Comments (11)

Curacao is een eiland met een beperkte grootte en de bevolking van een middelgrote Nederlandse stad, ongeveer 140.000 mensen. Toch is het een soort land, straks helemaal als de Status Aparte is geëffectueerd. Lokale politici willen dit in 2007 gerealiseerd zien, naar mijn persoonlijke mening gaat het proces wel wat langer duren.

Maar dat is een ander verhaal. De schaalgrootte heeft vele gevolgen, positieve en negatieve. Zo komt men elkaar steeds weer overal tegen. Bij evenementen als carnaval, sinterklaas, maar ook bij het boodschappen doen en andere triviale bezigheden loopt men een grote kans een of meerdere lokale beroemdheden tegen te komen. Ministers, sportlieden, een Miss Curacao en ga zo maar door.

Elke morgen tussen zes en zeven uur (ja, 's morgens!) doet Radio Dolfijn disc-jockey Maarten Schakel een telefoonspelletje. Het gaat zo. Iemand spreekt een Wakker worden! boodschap in op een bandje voor een bekende. Maarten Schakel belt de volgende morgen de betreffende persoon op en laat hem de boodschap horen. Het wakker gebelde slachtoffer moet raden wie hem de streek geleverd heeft en spreekt meteen zelf een boodschap in voor een kennis van hemzelf. Dit kan in principe eindeloos doorgaan.

Op zekere ochtend nam een zekere Ribeiro op. Jammer genoeg was hij al wakker. Er ontspon zich een aardig gesprek tussen Maarten Schakel en deze meneer Ribeiro. Het bleek uiteindelijk te gaan om ex-minister van Justititie Norberto Ribeiro (rechts op de foto, David Dick links). Nog niet zolang geleden is hij afgetreden omdat het Openbaar Ministerie in zijn hemd werd gezet in de Campo-2 zaak.

Persoonlijk had ik Ribeiro wel hoog zitten als politicus. Toen Schakel hem vroeg waarom iemand nu toch de politiek in ging, wat daarvoor de speciale drijfveer was, gaf Norberto Ribeiro echter een ietwat merkwaardig antwoord. In mijn ogen dan.

Ribeiro noemde het feit dat zijn auto een politie-escorte kreeg en er ruim baan voor hem werd gemaakt toen hij eens in zijn functie van minister in Nederland onderweg was. Dat vond hij geweldig. Een eerlijk antwoord wellicht, maar toch meer passend bij regeringsleiders uit Nigeria.

Maar toch, het heeft wel iets dat zo'n (ex-)minister gewoon in een radioprogramma meedoet.

Zaterdag 16 april werd Rychacviana Coffie, Vantje voor intimi, geheel terecht tot Miss Universe Curacao 2005 gekroond.

Lucy heeft regelmatig (goede) ideeën om onze website lachicamerengue.com te gebruiken voor Curacao promotie. Zij belde met de organisatie van Miss Curacao om hierover te praten. Of wij iets aan (internet-) promotie voor de nieuwe Miss Curacao konden doen.

Zojuist zijn Lucy en ik er live achter gekomen dat er een misverstandje tussen ons bestond. Eigenlijk had ik van haar begrepen dat zij met Rychacviana Coffie zelf had gesproken. Dat had overigens zomaar gekund en is helemaal niet gek in het dorp Curacao. Ik moest van Lucy een email sturen, kreeg van haar een hotmail-adres en was in de veronderstelling dat het van Rychacviana was. Het werd dus een nogal romantische mail. Zo ben ik.

Tja, vijf minuten geleden vertelt Lucy mij dat het het email-adres van de organisatie betreft. Geen wonder dat ze nooit meer geantwoord hebben!

Concluderend zijn de communicatielijnen in het dorp Curacao stukken korter dan in pak hem beet Nederland. Misverstanden vindt men echter overal.

Posted by CasaSpider at 6:42 AM | Permalink | Comments (19)

Op zondagmorgen vroeg Luchiano (7) netjes of hij televisie mocht kijken. Dat mocht. Normaliter staat dan luttele seconden later Cartoon Network aan. Tot mijn verbazing zette Luchiano de TV op de zender van foodnetwork.com en keek geconcentreerd naar een kookprogramma. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken.

Even later ging Lucy naast hem zitten. Ik vroeg haar waarom Luchiano tegenwoordig naar kookprogramma's kijkt. "O, bij die zender kun je 10.000 dollar winnen", antwoordde zij.

Luchiano sprong meteen op, keek mij lachend aan en stak zijn duim in de lucht. "Ja, je weet het. Als ik er geld mee kan verdienen kijk ik ernaar!"

Posted by CasaSpider at 6:40 AM | Permalink | Comments (15)

Ino, bekend van de python in zijn tuin, stuurde naar aanleiding van de vorige post over dubbelgangers een foto in van Father Stone. Een prima initiatief. Zijn commentaar bij de foto: "Over dubbelgangers gesproken. Is dit Piet of Father Stone?"

De gelijkenis is frappant. Father Stone en Piet lijken een stuk meer op elkaar dan Obersturmbahnführer Kessler en CasaSpider. Fascinerend is de kleur van haar en snorren.

De figuur Father Stone komt me vaag bekend voor van vroeger. Ik vond de volgende info over de film Entertaining Father Stone:

Father Stone is one of the most boring priests in the world and every year spends his holiday with Father Ted.

After weeks of putting up with Father Stone Ted requests some divine intervention. When Father Stone is struck by lightning Ted feels guilty.

De volgende scene speelt in het ziekenhuis waar Father Stone na getroffen te zijn door de bliksem is terechtgekomen:

(In the hospital waiting area)
Ted: "God I hate hospitals."
Dougal: "Do you ever notice it's usually sick people who end up in hospitals?"

Dubbelgangerinzendingen, met name van webloggers, zijn nog steeds welkom!

Posted by CasaSpider at 9:48 AM | Permalink | Comments (10)

Toen Piet en Verina vorige maand hier op vakantie waren hadden we enige interessante discussies. De gootsteen van onze keuken was laatst verstopt. Ik vertelde dat er een loodgieter kwam met een trekveer om de afvoer te ontstoppen.

"Hoho, dat heet geen trekveer!", zei Verina onmiddellijk. "Een trekveer is om bijvoorbeeld electriciteitsdraad of andere kabels door plastic buizen te trekken."

Zowel Piet als ik zijn bij lange na niet zo technisch onderlegd als onze echtgenotes Verina en Lucy. Dus geloofde ik Verina op haar woord. "Maar hoe heet dan zo'n ding om afvoerbuizen te ontstoppen", vroeg ik haar.

Zij dacht even na maar moest het antwoord aanvankelijk schuldig blijven. Midden in een partijtje domino riep Verina ineens: "Ik weet het, het is een rioolveer!"

Piet en ik dachten er het onze van, maar geloofden haar niet. Rioolveer klonk al te eenvoudig. Terug in Nederland speurde Verina het internet af en kwam terecht op de site van Manshanden. En jawel, het gezochte attribuut heet inderdaad rioolveer. De complimenten voor Verina.

Op dezelfde pagina staan meer intrigerende producten. Wat te denken van Doe het zelf veren of een Doe het zelf ontstoppingsset. Voor deze laatste set is tevens een verlengstuk leverbaar.

Posted by CasaSpider at 11:44 AM | Permalink | Comments (13)

Soms is men lekker wat aan het lezen, kopje koffie erbij en een bruine boterham met Goudkuipje smeerkaas, sambalsmaak. Dat zijn fijne momenten. Problemen, opwinding en stress zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Ik heb drie zussen. Ja, dat verklaart een hoop. Mijn jongste zus heet Pascale en is getrouwd met Luc. Op 12 februari 2005 hebben zij een baby gekregen met de naam Tom.

Is er wel eens wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de relatie tussen het baren van een kind en het afnemen van het gezichtsvermogen? Zo niet dan ligt hier terrein braak voor afstuderende medici, biologen en psychologen. Er kwam een mailtje binnen van mijn zus Pascale.

Hoe gaat het met je? En met je familie? aha!
Hee, heb je ooit gehoord van Clifford Rose? ik ook niet maar het is een Engelse acteur die in een serie speelt Secret Army over het verzet in Belgie in de oorlog, waar Allo Allo weer een parodie op is (lees ik net).

Hij speelt de Sturmbahnführer Kessler en hij lijkt op jou! Ja, daar ben je mooi mee klaar.

Niet dat het echt je dubbelganger is, maar ik heb het nu al een paar keer gezien (je moet wat onder het voeden van Tommie..) en ik ben iedere keer weer verbaasd.

Uiteraard heb ik hem ook op internet gevonden (...) en dan in zijn jongere jaren (niet met snor uiteraard). In de serie vind ik hem nog meer op je lijken dan op de foto. Dit in het kader van de interessante nieuwtjes.

Het kan natuurlijk zijn dat Clifford Rose twintig jaar voor de afgebeelde foto een nobel hoofd met bijpassend lichaam had, but I doubt it. Die man lijkt absoluut niet op mij. Ja, hij heeft net als ik twee oren, een neus en een bril. Maar zijn haar is nog grijzer dan dat van Paus Benedictus XVI.

Dubbelgangers is overigens een interessant thema. Een paar maal heb ik de ervaring gehad iemand te zien die op mij leek. Zowel uiterlijk als in zijn manier van doen. Heel fascinerend. Dubbelgangers...

Mijn zus Pascale dient echter zo snel mogelijk een oogarts te bezoeken.

Posted by CasaSpider at 6:59 AM | Permalink | Comments (28)

Er zijn weinig aanvragen binnengekomen voor het filmpje met de nieuwe CasaCar. Dat is nog eufemistisch uitgedrukt want er kwam zelfs niet één verzoekje binnen. Dat weerhoudt mij er niet van om deze film hier en nu te presenteren. Zo ben ik.

Op donderdag 18 november 2004 werd de oude donkerblauwe Toyota Corolla met moon-/sunroof voor onze deur gestolen. Dat was een zwarte dag voor alle Toyota's en ook voor mij.

Op 31 maart kwam de nieuwe donkerblauwe Toyota Corolla zonder moon-/sunroof aan op het eiland. De speciale coating moest er afgewassen worden en de papieren plus kentekenplaten in orde gemaakt. Normaliter duurt dat een dag of twee, drie. Medio april bleek mijn auto echter nog steeds bij de douane te staan.

Met dank aan Yair Bakhuis van Star Lease werd er enige vaart achter het afleveringsproces gezet. Afgelopen maandag stond de auto reeds bij Star, maar de (copie-)papieren moesten nog voorzien worden van een officiële politiestempel. Waarschijnlijk was de stempel even zoek, want deze actie geschiedde pas op woensdag 20 april.

Op die bewuste woensdag belde Yair mij om een uur of vier 's middags. Feyenoord stond met 1-0 voor in de halve finale om de KNVB-beker tegen PSV. Om iets voor vijven leverde hij de auto af. Inmiddels was PSV op gelijke hoogte gekomen. Ik belde Lucy om met de camera in movie-stand naar buiten te rennen om de eerste bewegende beelden van de nieuwe CasaCar vast te leggen.

Een Toyota Corolla is een uitstekend vervoersmiddel maar heeft een ietwat suffe uitstraling. Na een dag werken heb ik net zo'n uitstraling. Het filmpje past hier uitstekend bij. Onze eerste gezinsrit met de nieuwe Toyota ging naar het Sehos ziekenhuis om Roland te bezoeken.

Feyenoord werd na strafschoppen uitgeschakeld door PSV.

Download G 46-5 (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 4,873,641 bytes.
Duration: 1.49 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 1:18 PM | Permalink | Comments (21)

Roland ligt nu ruim een week in het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos). Hij lijdt aan het Guillain-Barré Syndroom (GBS) dat juist op Curacao relatief bijzonder vaak voorkomt.

Heel in het kort is GBS een reactie van het eigen afweermechanisme. Hierdoor wordt het isolatiemateriaal van de zenuw aangetast waardoor deze signalen niet meer goed kan doorgeven. Dit kan ernstige verlammingsverschijnselen tot gevolg hebben. In de meeste gevallen herstellen patienten na verloop van tijd (maanden tot jaren) volledig.

We wilden Roland 's middags bezoeken, dan konden we direct vanuit Luchiano's school naar het Sehos rijden. Woensdag om iets over half een arriveerden we bij het ziekenhuis. Jammer genoeg was het bezoekuur om half een afgelopen, het begon om half twaalf.

Om kwart over vijf ondernamen we een tweede poging, nu voor het bezoekuur van half zes tot zeven uur. In de splinternieuwe donkerblauwe Toyota Corolla zonder moon-/sunroof (iemand behoefte aan een movie later vandaag?) zoefden we naar het Sehos. Even later liepen we kamer A2/K128 binnen.

Daar lag Roland. Hij zag er redelijk goedgemutst uit. Tegen iedereen die hem begroette en vroeg hoe het ging zei hij namelijk: "Klote". Maar om even iets anders te gaan liggen had hij wel hulp nodig. Zijn benen kan hij nauwelijks bewegen en zijn armen een beetje.

Marielle, een medewerkster van Rolands bedrijf AFS, was bezig wat zaken met hem door te nemen. Gelukkig lijkt de dagelijkse operatie van het bedrijf gewoon door te kunnen gaan.

Een nicht van Barbara (Rolands vrouw) bracht wat geprint materiaal over de ziekte. Ik vroeg aan Roland of hij het eigenlijk wel leuk vond om daarover te lezen. Het antwoord was tweeslachtig. Hij heeft met name interesse in het revalidatieproces, niet zozeer in de enge verhalen. Overigens is hij nu toch nog niet in staat te lezen, dat is te vermoeiend. Een beetje televisie kijken en verder proberen te slapen, dat is het wel zo'n beetje.

Het is een spannende fase voor Roland. Nu wordt gekeken of de ziekte zich heeft gestabiliseerd. Nog steeds bestaat de kans dat het proces van aantasting van zenuwen verder gaat. De afgelopen dagen kreeg hij intraveneus plasma toegediend.

Er druppelden steeds meer mensen binnen. Wij maakten plaats voor de nieuwkomers en gingen weg. Bij het afscheid vroeg Roland me toch het verhaal van Low uit te printen. Dat doe ik zeker en dat geldt ook voor opbeurende reacties op de posts hier.

Posted by CasaSpider at 6:44 AM | Permalink | Comments (11)

Dinsdagavond is bij ons Raymann-avond. Lucy neemt het programma 's middags voor mij op omdat 's avonds op dezelfde tijd haar favoriete soap begint. Bij het spelletje Rood-wit-blauw, hoe goed past Nederland bij jou?, tenminste zo denk ik dat het heet, verscheen tot mijn verbazing de Gevolmachtigde Minister van de Nederlandse Antillen, de heer Paul Comenencia.

Zijn entree was al grappig. Normaliter staat iedereen wat te dansen, het publiek, Raymann en de gast. Paul Comenencia stond er bij als een stijve hark. Hij houdt niet zo van dansen.

Raymann was enigszins verbaasd, c'mon een Antilliaan die niet van dansen houdt. Overigens voorspelde Comenencia in alle drie gevallen het goede antwoord.

De niet zo lang geleden opnieuw opgezette website van het Antillenhuis mag er zijn. Met name de nieuwsbrieven zijn uitgebreid en redelijk aktueel. De Antilliaanse Nieuwsbrief verschijnt eens per twee maanden.

Elke week nodigt Jörgen Raymann een standup-comedian uit. Deze keer kwam hij uit de Verenigde Staten en een fragment trok mijn bijzondere aandacht.

Een man en een vrouw doen samen boodschappen in de supermarkt. (Klopt, dat doen wij iedere maandag.) Als alle boodschappen in het karretje zitten gaan ze naar de kassa. (Klopt.) Er staat een lange rij die niet opschiet. (Klopt.) Dan zegt de vrouw iets van: "Oh, ik ga nog even dit en dat halen" en loopt weg. (Klopt.) Ineens begint het op te schieten in de rij en de man begint zich zorgen te maken: "Ojee, dat halen we nooit! Waar blijft ze nu toch?" (Klopt.) Paniek! (Klopt.)

Ik geef het eerlijk toe, zo eentje was ik ook. Nu niet meer gelukkig. Als Lucy niet op tijd terug is reken ik gewoon de boodschappen af en loop met de inpakker naar de auto. Ik geef de inpakker twee gulden en meestal komt Lucy er dan aanlopen. Niets aan het handje.

Moraal?

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (32)

1.

Zaterdagavond vond de Miss Curacao verkiezing plaats. Bij velen populairder dan het Referendum van 8 april.

Overtuigend winnares werd Rychacviana Coffie. Spreek dat maar eens tien maal achter elkaar foutloos uit: Rychacviana. Intimi mogen daarom Vantje tegen haar zeggen.

Rychacviana Coffie is een mooie dame, zonder meer. Zij vertegenwoordigt Curacao bij de Miss Universe verkiezing in Beijing, later dit jaar. Op lachicamerengue.com worden deze verkiezingen nauwlettend gevolgd. Het zijn zware weken voor mij.

2.

Don Amaro heeft sinds kort een baan! Voor diegenen die niet weten waar dit over gaat, Don Amaro en zijn aanstaande Willisha hebben eind vorig jaar hun veilige leventje in Nederland opgegeven en zijn naar Madeira geëmigreerd. Amaro's moeder is op dit bij Portugal behorende eiland in de Atlantische Oceaan geboren.

Aanvankelijk werkte alleen Willisha, maar inmiddels is dus ook Amaro aan de slag. Op maandag maakte hij bekend wat zijn project is: het wereldwijd promoten van www.packholidays.com. Daarbij kan hij uiteraard alle hulp gebruiken en dat doe ik bij deze. De site is overigens niet geschikt voor Firefox.

Packholidays.com is een online hotel-reserveringsportal met bestemmingen Portugal, Madeira en de Azoren. Bijzinnen.com heeft bewezen ook op Madeira terecht te kunnen komen zonder deze portal, maar wellicht biedt het mogelijkheden die men anders nooit had gekend. CasaSpider wenst Amaro heel veel succes met diens promotie-actie.

3.

Zondagavond tijdens het Happy Hour hoorden wij slecht nieuws over de gezondheid van Roland, bekend als gastheer van de befaamde Eerste Kerstdag Diners. Roland is sinds woensdag opgenomen in het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos) met ernstige verlammingsverschijnselen. Het gaat om het Guillain-Barré Syndroom, kortweg GBS genaamd.

Het betreft een virus-infectie waar het lichaam teveel antistoffen tegen aanmaakt. Hierdoor wordt het zenuwstelsel aangetast. Weblogger Low heeft hier vorig jaar aan geleden en zijn angstaanjagende maar indrukwekkende verhaal op zijn log gezet. Het herstel van deze ziekte kan maanden tot zelfs jaren duren.

Maandagavond sprak ik Rolands moeder door de telefoon. Beide ouders zijn halsoverkop naar Curacao afgereisd. Zondag had Roland een erg slechte dag met veel pijn, maandag ging het mede door een medicijnkuur gelukkig een stuk beter. De komende dagen zijn cruciaal om te zien of het hoogtepunt van de ziekte al dan niet achter de rug is.

Het Guillain-Barré Syndroom schijnt zeer zelden voor te komen, althans in Nederland. Op Curacao is het andere koek, volgens Rolands moeder zijn er hier dit jaar al 18 gevallen bekend! Symptomen zijn hoesten, diarree en tintelende handen en voeten. Hierna volgen verlammingsverschijnselen die zich tot en met de ademhaling kunnen uitstrekken.

Ik wens Roland, Barbara en alle familie veel sterkte toe...

Posted by CasaSpider at 6:36 AM | Permalink | Comments (24)

Luchiano (7) heeft dit jaar in klas 2B van de Marnix Basisschool pech met zijn juffrouw. Eigenlijk is het vooral juffrouw Marga zelf die pech heeft, want zij sukkelt helaas sinds oktober al met haar gezondheid.

Het gevolg is dat er steeds een invaller gevonden moet worden. Meester Daflaer vervulde deze taak het langst, een juffrouw met de bijnaam Sexy Lady deed het met het meeste succes. Tenminste bij de jongens. En bij de vaders.

Al deze wisselingen komen de schoolprestaties niet ten goede. Zeker niet bij leerlingen als Luchiano die discipline hard nodig hebben. Vanaf vandaag heeft klas 2B een nieuwe juf die in principe tot het einde van het jaar blijft. De uitstraling van deze juffrouw bevalt mij wel, ze ziet er streng uit.

Volgens Luchiano is ze ook streng. Hij vond haar ook een beetje dom omdat ze niet meteen de namen van alle kinderen goed uitsprak. Zo noemde ze Luchiano Lugiano, Giornic Jorlick en Diona Giona.

Ik zei tegen Luchiano dat het ook helemaal niet gemakkelijk is om in één dag 26 namen uit je hoofd te kennen. Volgens hem mocht dat geen enkel probleem opleveren.

"Hoe heet je juf eigenlijk?", vroeg ik.
Luchiano: "Uhm... dat weet ik niet, het is een moeilijke naam."

Posted by CasaSpider at 1:30 PM | Permalink | Comments (16)

Zondag 17 april 2005 om 07:14

Om 06:15 opgestaan, het zou om 06:30 beginnen. Problemen in treinen, een vuurwerkbom ontploft in de zak van een supporter, beter daar dan in het stadion. Gespannen naar de televisie kijken, om 06:45 nog steeds geen beelden. Dan maar Radio-1, via internet. Na negen minuten botsen twee Feyenoorders hard tegen elkaar aan. Eentje komt niet meer terug, de ander met een tulband. Na 29 minuten wordt het eerste Feyenoord-doelpunt afgekeurd.

Dit wordt niet mijn dag.

Zondag 17 april 2005 om 07:52

1-0 door Kalou! Na drie minuten in de tweede helft. Volgens het Radio-1 commentaar staat hiermee het spelbeeld op zijn kop. Who cares!

Zondag 17 april 2005 om 08:04

Na het nieuws staat het alweer 1-1, Nigel de Jong. Luchiano (7) speelt zijn spelletjes op de computer. Voetbal interesseert hem niet, onbegrijpelijk. Sterker nog, om mij te pesten zingt hij regelmatig: "Hand in Hand, Ajax één!" Vandaag geen Happy Meal dus.

Zondag 17 april 2005 om 08:23

Feyenoord leidt met 2-1 tegen Ajax! Tegen de verhouding in, maar het is zo. Althans volgens de commentator, maar dat is helemaal niet zo. Wie anders dan Dirk Kuyt. Overigens was ik net even een kopje koffie inschenken, heb het doelpunt dus gemist. Bijgelovig als ik ben ga ik zo nog maar eens een kopje koffie halen.

Zondag 17 april 2005 om 08:30

Grygera, 2-2. Dat noem ik nou eens onverdiend.

Zondag 17 april 2005 om 08:36

Met nog 35 seconden te gaan. Maduro 2-3. Genekt door een Antilliaan nota bene.

Dit is niet mijn dag.

Voor de volledigheid de Feyenoord-Ajax historie sinds 1995.

• 1995-1996 Feyenoord-Ajax 2-4
• 1996-1997 Feyenoord-Ajax 2-2
• 1997-1998 Feyenoord-Ajax 0-1
• 1998-1999 Feyenoord-Ajax 1-1
• 1999-2000 Feyenoord-Ajax 1-1
• 2000-2001 Feyenoord-Ajax 3-1
• 2001-2002 Feyenoord-Ajax 1-2
• 2002-2003 Feyenoord-Ajax 1-2 (06.10.2002)
• 2003-2004 Feyenoord-Ajax 1-1 (11.04.2004)
• 2004-2005 Feyenoord-Ajax 2-3 (17.04.2005)

Posted by CasaSpider at 8:38 AM | Permalink | Comments (28)

Op het gymnasium van het Hertog Jan College (tegenwoordig Were Di) te Valkenswaard heb ik vijf jaar Latijn en vier jaar Grieks gehad. Latijn vijf uur per week, Grieks zes. Na zoveel tijd mag men toch wel een aardig mondje Latijn en Grieks spreken!

Helaas is niets minder waar. Voor de schoolonderzoeken konden alle klasgenoten pagina's Homerus in het Nederlands uit het hoofd declameren. Als we een stukje Griekse tekst zagen wisten we meteen wat er allemaal kwam en schreven de vertaling zo op. Men kan zeggen dat onze kennis nogal passief was.

Inmiddels herinner ik me slechts flarden. Een dergelijke flard is gnothi seauton, ken u zelf. Het is belangrijk om u zelf te kennen. Sterke en zwakke punten. Met de zwakke punten is er een klein probleem. Soms moet men ze accepteren, soms moet men eraan werken om ze minder zwak te maken.

Het is een kwestie van balans. Op het moment dat het onevenredig veel energie kost om een zwak punt te verbeteren is het veel effectiever die energie te steken in iets wat men wel goed kan.

Een van mijn zwakke punten is dat ik absoluut niet kan knutselen en tevens geen enkel inzicht heb in technische tekeningen. Neem nu vanmorgen. Luchiano (7) is in een fase dat hij papieren vliegtuigjes wil vouwen. Uiteraard wil ik hem daar graag bij helpen en dat doe ik dan ook: "Zoek maar in Google hoe het moet!"

We vonden de mooiste sites met uitgebreide instructies. "Eindelijk ga ik leren een mooi vliegtuigje te vouwen", dacht ik bij mijzelf. Bij het derde plaatje in de instructie voor het simpelste vliegtuigje had ik al geen idee meer hoe verder te gaan. De pijlen, lijntjes en stippellijnen... in mijn gedachten vormen ze de prachtigste schilderijen maar zijn het absoluut geen hints om een vliegtuigje te maken.

De beste oplossing is deze tekeningen op korte termijn te vervangen door instructie-video's waar men in slow-motion voordoet hoe het moet.

Posted by CasaSpider at 12:04 PM | Permalink | Comments (19)

Wat is er erger dan (semi) gedwongen andermans foto-albums of dia-shows te moeten bekijken? Weinig. Een van de voordelen van internet is dat men de pagina's over het algemeen alleen bekijkt en zelf beslist ergens wel of niet op te klikken.

De nieuwste CasaMovie staat geheel in het teken van Luchiano (7). Dat is handig voor het geval hij ooit nog eens beroemd wordt. Ongetwijfeld gaat iemand dan op zoek naar oud materiaal en dan komt men bij mij terecht. Zo pik ik een graantje mee, Luchiano is namelijk zeker niet van plan om later voor Lucy en mij te zorgen.

De film is voor iedereen die nieuwsgierig is naar Luchiano's nieuwe zware stem en hem wil zien rennen op de lucht. Het is voorbij voor men het in de gaten heeft.

Download Luchiano the Movie Part One (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 4,770,604 bytes.
Duration: 3.11 minutes.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:57 AM | Permalink | Comments (26)

Woensdagmorgen om tien uur hadden we (wederom) een afspraak bij Kranshi (gemeentehuis) voor de aanvraag van Lucy en Luchiano's naturalisatieverzoeken. Eerst moest ik snel een brief laten ondertekenen door de heer Grüning. Dat was zo gepiept.

Enigszins nerveus dan wel opgefokt zaten we even later tegenover de behandelend beambte. Tot nu toe kwam deze man namelijk steeds met iets nieuws waaraan wij moesten voldoen. De laatste keer was dat het feit dat de huwelijks- en geboorte-actes door een beëdigd vertaler van het Spaans in het Nederlands vertaald moesten worden. Tevens moest Lucy haar voorlaatste verblijfsvergunning opsporen.

De behandelend beambte keek de overlegde papieren nauwkeurig na. Vervolgens maakte hij copieën van de actes, voorzag deze copieën van waarborgstempels en overhandigde ze aan ons. Nederland heeft de originele documenten nodig voor de beoordeling. Met betrekking tot Luchiano waarschuwde de behandelend beambte ons dat deze aanvraag hoogstwaarschijnlijk afgewezen wordt wegens zijn Dominicaanse achternaam op de geboorte-acte en in het paspoort terwijl hij op Curacao is ingeschreven met mijn achternaam. Dankzij het erkennen in oktober 2004.

Het dossier leek compleet. De beambte overhandigde ons een papier waarmee wij een kleine 600 gulden moeten storten bij de Giro. Met de kwitantie van deze storting dienen wij aanstaande dinsdag terug te komen.

Buiten keken Lucy en ik elkaar aan. Dit viel ons alleszins mee! In de auto begon de onzekerheid. "Ik dacht dat het duurder was, zo'n 449 Euro", zei ik tegen Lucy. Zij dacht hetzelfde. We zouden toch niet ongemerkt een ander traject ingaan? Ik ging naar mijn werk en Lucy belde voor de zekerheid met de behandelend beambte.

Nu komt het vreemde.

Lucy belde mij op mijn werk. Ik moest de behandelend beambte bellen. Dat deed ik meteen. De man zei dat ik nog niet moest betalen, want de stukken gingen eerst naar de Vreemdelingendienst. Als deze negatief adviseert zijn wij ons geld kwijt. Wat vreemd dat hij daar nu mee kwam. Ik vroeg hoe lang dat gaat duren bij de Vreemdelingendienst. "Wij bellen u als het klaar is."

Ja, maar hoe lang duurt dat dan. Maanden? Het kon inderdaad maanden duren. "Zo gaat dat hier". Lucy en ik zijn allebei in de veronderstelling dat de papieren al lang bij de Vreemdelingendienst zijn geweest, namelijk voor het Inburgeringsexamen.

We hebben weer iets om uit te zoeken.

Alle posts met betrekking tot dit onderwerp zijn te vinden in het Dossier Nederlands Paspoort.

Posted by CasaSpider at 6:24 AM | Permalink | Comments (14)

Hans Kraay Senior. Grote genade wat kan die man kletsen. PSV speelt thuis tegen Olympique Lyon. In Lyon werd het vorige week 1-1, een mooi resultaat voor PSV. Bij rust is de stand 0-1 voor Lyon.

Wat is het commentaar van Hans Kraay Senior:

"Zo'n slechte stand is dat nog niet eens. Ik bedoel, als we er eentje maken is het al verlengen. En dan is PSV in het voordeel."

Laat me niet lachen! Als Lyon er namelijk eentje maakt moet PSV direct drie keer scoren, een vrijwel onmogelijke opgave. Zeker gezien het vertoonde spel. Hoe noemt men eigenlijk iemand die het optimisme voorbij is?

En nu breekt me de klomp!

Al vroeg in de tweede helft scoort PSV de gelijkmaker. De wedstrijd eindigt in 1-1 waardoor er verlengd moet worden. Na de eerste helft van de verlenging is het nog steeds 1-1. En wat is het commentaar van Hans Kraay Senior deze keer:

"Deze stand is een voordeel voor Lyon. Of PSV nu wel of niet scoort, bij een goal van Lyon zijn zij erdoor. Dat is een psychologisch voordeel. Het ziet er wat minder goed uit voor PSV dan ik had gedacht."

De witte dwangbuizen kunnen doorkomen.

Hans Kraay Senior of geen Hans Kraay Senior, PSV wint na strafschoppen en mag zich opmaken voor de halve finale tegen AC Milan!

Ondertussen is Feyenoord er uitstekend in geslaagd om zich door middel van een kansloze nederlaag tegen FC Den Bosch, de nummer laatst van de Eredivisie, in een underdog-rol te manouvreren voor de wedstrijd tegen Ajax aanstaande zondag.

Posted by CasaSpider at 6:26 PM | Permalink | Comments (17)

Uit Colombia komen veel dingen met een C. Neem bijvoorbeeld cocaine, coffie en chicas.

We stonden al een tijdje droog op lachicamerengue.com. Iedere zondagmiddag liep Lucy haar rondjes, maar het aanbod hield niet over.

Afgelopen zondag was de laatste hele vakantiedag van Piet en Verina. Tijdens het Happy Hour lagen we wat op onze strandbedjes te kletsen. Luchiano (7) deed kunstjes (op zijn hoofd staan) en Lucy liep haar ronde.

Normaliter zie ik de Chica de la Semana altijd wel en wissel een paar woorden. Deze keer is zij mij geheel ontgaan. Na het bekijken van de foto's heb ik de indruk toch iets gemist te hebben.

Ze heet Sheila, komt uit Colombia en haar fantasie is om een keer uit een vliegtuig te springen, met parachute wel te verstaan.

Wat zal haar haar mooi wapperen in de lucht!

Posted by CasaSpider at 6:27 AM | Permalink | Comments (12)

Neen, dit is geen verlate post over het Referendum of andere verkiezingen. Wel over stem in de zin van mechanisme om mee te praten en te zingen.

Luchiano (7) is eind oktober en daarmee laat jarig. Hierdoor is hij in zijn klas de jongste en ook een van de kleinsten. De grootste of in ieder geval sterkste is een zekere Nathan. Die kan een aardig partijtje boksen en zoekt ruzie met kinderen die twee klassen hoger zitten.

Van huis uit heeft Luchiano een heldere en duidelijke stem. Als hij dingen gedaan wil hebben zet hij een iets hoger stemmetje op. De laatste dagen lijkt het echter wel of hij een rasp heeft ingeslikt. Tevens is de toonhoogte met zeker een oktaaf gedaald. Het klinkt indrukwekkend voor zo'n klein ventje.

Dat was ook precies Luchiano's bedoeling. Hij heeft zo leren praten van Nathan. Zo'n vervaarlijke cowboy in huis vind ik van de ene kant wel grappig, van de andere kant vrees ik op langere termijn voor zijn stembanden.

Posted by CasaSpider at 12:38 PM | Permalink | Comments (14)

Er is een tijd van komen... De vakantie van Piet en Verina zit erop. Beiden zijn bruiner dan ik en dominoën een stuk beter dan anderhalve week geleden. Een garantie voor een geslaagde vakantie.

Maandagmiddag brachten Piet en ik de Pausmobiel terug naar Carvahome. Het afgebroken zonneklepje was geen probleem voor Malinka. Snel reden we naar huis om Lucy en Luchiano (7) op te halen.

Verina wachtte in het Caribbean Flower appartement zowel op ons als op de huisbaas die het water en licht nog moest afrekenen.

Om kwart voor vijf arriveerden we bij het appartement. Complicerende factor was dat de KLM eiste dat iedereen om 17:00 door de douane moest zijn.

Geen idee of dit verband hield met het KLM-toestel dat het Amerikaanse luchtruim niet mocht binnenkomen en met bijna 300 passagiers en 15 paarden (!) aan boord onverrichterzake terug moest vliegen naar Schiphol. Een vreemd zaakje.

De huisbaas bleek compleet vergeten te zijn dat er op hem gewacht werd. Na een telefoontje van Piet herinnerde hij het zich weer. De huisbaas was druk in de weer met inkopen voor zijn dochter uit Sint Maarten die begin mei in het huwelijk treedt. Compleet gekkenhuis!

Om kwart over vijf arriveerden we bij Hato International Airport. Daar stond me toch een rij. Na 20 minuten vooruitgeschuifeld te zijn stapten Piet en Verina er weer uit en haalde ik een paar koude Polars. Om iets voor half zeven konden we echt afscheid nemen.

Wij gingen richting McDonalds voor een Happy Meal. Vanavond geen dominoën. Piet en Verina, een goede reis!

Posted by CasaSpider at 7:55 PM | Permalink | Comments (10)

Na alle commotie en drukte rondom het Referendum vrijdag hadden we wel een rustige dag verdiend. Tegen zes uur 's avonds ontmoetten we Piet en Verina bij Pleincafé Wilhelmina. De La Trappe smaakte als vanouds.

Normaliter halen wij na Pleincafé eten bij KFC of de Happenkar. Piet en Verina wilden de legendarische lomitu (ossenhaas) van Nancy wel eens proeven. Dat kon wel, het enige probleem was dat een Truk'i Pan pas om negen uur 's avonds open mag. Truk'i Pan betekent letterlijk Vrachtwagen van Brood. Vroeger werden oude autobussen vaak omgebouwd tot een soort van cafetaria, op Curacao snack genaamd.

We gingen naar ons huis waar Lucy stokbrood met kruidenboter klaarmaakte voor de eerste honger. Om negen uur vertrokken Piet en ik naar Nancy Snack. Nancy zelf staat al lang niet meer in de zaak evenmin als haar man Fred. Het team van drie of vier personen dat de zaken nu waarneemt is echter goed getraind, want snelheid en kwaliteit waren uitstekend.

Met twee bakken lomitu ku batata (ossenhaas met patat) en één met galinja ku batata (kip met patat), alles overgoten met pika (heet spul) en knoflooksaus snelden we naar huis waar de hongerige dames en Luchiano (7) ons opwachtten. Het was een lekkere maaltijd en zoveel dat onze honden Spider en Scooby Doo er ook nog plezier van hebben gehad.

Tijd om te dominoën! Netjes vragen wij aan het bezoek of ze zin hebben om te dominoën. Piet en Verina zeggen altijd ja. Dat ja-woord doet mij weer even terugdenken aan het huis waar een ex-vriendin van mij ooit tijdelijk woonde na haar scheiding van mijn voorganger.

Zij had een kamer boven de Paloma-bar in Utrecht. Een nogal ruige bar, de kamers erboven fungeerden vooral als tijdelijke woonruimte voor mensen die snel iets nodig hadden. Zo woonde er een vrouw van midden vijftig die eerst een tijdje in een Blijf-van-mijn-lijf huis had gezeten. Haar man dwong haar namelijk altijd om met hem te klaverjassen.

Na een paar maanden Paloma-bar relativeert men doorstane ellende en schieten positieve herinneringen wortel. Zo ook bij de vrouw van midden vijftig. Zij trok de stoute schoenen aan en zocht contact met haar man. De eerste ontmoeting was nog wel gezellig, bij de tweede moest zij alweer klaverjassen, tegen haar zin.

Lucy en ik gaan ervan uit dat Piet en Verina ja zeggen omdat ze dominoën leuk vinden en niet uit beleefdheid. Laat staan dat wij ze dwingen.

Posted by CasaSpider at 10:37 AM | Permalink | Comments (19)

We gingen vrijdagavond nog iets spectaculairs doen op Wet&Wild. Spectaculair is het niet echt geworden, maar wel gezellig. Er was een gedeeltelijke zonsverduistering aangekondigd. Om 18:21 lokale Curacaose tijd vond het hoogtepunt plaats, de zon was op dat moment voor 82% bedekt. Een goede timing, want midden in het Happy Hour.

Zeven jaar geleden, in 1998 dus, was de zonsverduistering wèl spectaculair. Het maakte dermate veel indruk op mij dat ik er een stuk over heb geschreven. Helaas beschikte ik toen nog niet over een weblog. Na koortsachtig in mijn oude files te hebben gespeurd bleek het document helaas onvindbaar.

We waren met een hele groep naar Willibrordus gereden waar Cees en Marielle woonden. 's Morgens was het bewolkt en regenachtig. Maar al snel klaarde het weer op en opende zich een helderblauwe hemel. Het hoogtepunt van de totale zonsverduistering bevond zich ergens tussen Curacao en Aruba. Wetenschappers uit de hele wereld waren hiervoor naar onze eilanden gekomen.

In Willibrordus konden we meen ik een seconde of 30 genieten van de totale verduistering. Voor het zover was keken we met speciale brilletjes naar de zon en zagen hoe er een steeds groter hapje uit genomen werd. Zonder dat brilletje was er niets te zien, de zon leek zelfs wel feller te schijnen dan zonder hapje eruit.

We aten wat, we dronken wat, er werd gekletst en gelachen. Maar toen kwam het moment suprême waarop het laatste stukje van de zon werd bedekt. Alleen de corona was nog zichtbaar. Het werd iets donkerder en in één klap een graad of acht kouder. Iedereen was doodstil, behalve de vogels die begonnen te fluiten alsof het vier uur in de ochtend was. Een haan kraaide.

Het was een magisch moment, een van de meest fascinerende dingen die ik ooit heb meegemaakt. Toen schoof de maan langs de zon en konden de eerste zonnestralen erlangs. Onmiddellijk werd het oogverblindend licht en was het gedaan met het nachtgevoel. Iedereen wilde iedereen vertellen wat men zojuist gezien had, terwijl we er allemaal bij waren geweest.

De zonsverduistering vrijdagavond op Wet&Wild ging heel anders. Wij hadden geen brilletjes en konden dus niet veel zien. Wel leek ook nu de zon veel feller te schijnen. We zaten aan een grote houten tafel met Piet en Verina en dronken een Polar. Om 18:20 maakten we enige foto's. Bij gebrek aan de juiste filters zijn het gewone zonsondergangsfoto's geworden. Een jongen op het strand zag mij fotograferen en haalde een speciaal brilletje voor me. Zo konden Lucy en ik even in de zo kijken en constateren dat hij toch echt voor het grootste gedeelte bedekt was.

Het grootste eclipse-gevoel was dat op een bepaald moment Loes, die over anderhalve week van een tweeling gaat bevallen, met haar immense buik tussen de zon en mij kwam lopen.

Voor de liefhebber twee overzichtskaarten, een van Venezuela en een van de wereld (Curacao ligt onder de 'a' van 'contact'), met de routen van de zonsverduistering. Luchiano (7) heeft een eigen interpretatie gemaakt van het natuurverschijnsel.

Piet en Verina nodigden ons uit om bij El Canario te gaan eten. Dat aanbod sloegen wij niet af want de lomitu (ossenhaas) daar is ongelofelijk lekker. Na een heerlijke maaltijd gingen we allemaal nog even naar ons huis waar Piet en Verina achter de computers doken.

Ik zag dat Curacao gekozen heeft voor Optie A, autonomie.

Posted by CasaSpider at 10:57 AM | Permalink | Comments (15)

De (voorlopige?) uitslag van het Referendum over de staatkundige toekomst van Curacao is bekend.

• Optie A: 68% (Autonomie / Status Aparte)
• Optie B: 5% (Onafhankelijkheid)
• Optie C: 4% (Status Quo: Nederlandse Antillen zoals zij zijn)
• Optie D: 23% (Curacao onderdeel van Nederland)

Met een grote meerderheid heeft de bevolking van Curacao zich uitgesproken voor een Status Aparte. Hoe dit ingevuld wordt dient onderhandeld te worden met de overige Koninkrijkspartners.

Het totaal aantal uitgebrachte stemmen (tot zover) is 62.245 hetgeen een opkomstpercentage betekent van 54%. Voor mij een tegenvaller.

Bron: www.registrosivil.an

Posted by CasaSpider at 11:15 PM | Permalink | Comments (7)

Tussen half vier en kwart voor vier op vrijdagmiddag 8 april 2005 heb ik mijn stem uitgebracht voor het Referendum over de staatkundige toekomst van Curacao. Een en ander is vastgelegd door fotograaf Luchiano (7).

Het stembiljet in groter formaat.
CasaSpider staat voor de ingang van Bokshal Marie Pompoen.
Na alle controles krijgt CasaSpider authorisatie om zijn stem uit te brengen.
De stemcomputer.
Luchiano in de boksring, uitgeteld.

Nu is het afwachten. Om zeven uur sluiten de stemburo's en de einduitslag wordt rond negen uur vanavond verwacht. Tussendoor gaan wij naar het Happy Hour bij Wet&Wild. Daar staat nog iets (spectaculairs?) te gebeuren...

Posted by CasaSpider at 4:22 PM | Permalink | Comments (15)

Vrijdag 8 april. De dag van het Referendum op Curacao is aangebroken. Men verwacht een hoge opkomst, meer dan 80% van de stemgerechtigden heeft aangegeven ook daadwerkelijk te gaan stemmen.

In tegenstelling tot normale verkiezingen wordt Curacao vandaag niet drooggelegd door middel van de Lei Seku. Er worden geen problemen verwacht tussen verhitte partijleden. Dat is alvast een voordeel.

Om de bevolking in staat te stellen haar stem uit te brengen geldt hier een wet dat iedere werkgever verplicht is om zijn personeel vier aaneengesloten uren vrij te geven op elke dag dat er verkiezingen zijn. Dat is nog eens mooi! De wet dateert waarschijnlijk uit de tijd dat mensen uit kleine gehuchten met paard en wagen naar het stemburo moesten gaan. Dat haalde men niet meer na werktijd.

Tegenwoordig is het stemmen in tien minuten gepiept. Het stemlokaal is vlakbij, wij hebben auto's en het stemmen zelf geschiedt met de computer. Maar de halve vrije dag bestaat nog steeds.

Mocht geen van de vier opties de absolute meerderheid behalen, dan volgt een tweede stemronde op vrijdag 15 april tussen de twee opties met de meeste stemmen. Met een beetje geluk zit er dus nog een tweede halve vrije dag in. Er zijn zelfs al mensen die proberen zodanig te stemmen dat die tweede stemronde noodzakelijk wordt.

Voor de werkgevers is dit niet leuk. Zeker niet als men zijn geld verdient met het verkopen van uren. De economische situatie van en op Curacao is niet bepaald florissant. Dat werpt de vraag op of het moreel wel juist is om die ene of twee vrije middagen op te nemen.

Van de andere kant vallen dan wel vielen Kerstmis, Oud en Nieuw, Koninginnedag in 2004/2005 allemaal bijzonder gunstig voor de werkgevers, namelijk in het weekend.

Zelf ga ik minimaal zes uren werken op deze verkiezingsdag. Luchiano (7) is vrij, ja het onderwijzend personeel hoeft zich niet over dit soort zaken te buigen, die zijn altijd vrij. Hierdoor hoef ik hem niet naar school te brengen en kan om zeven uur al op mijn werk zijn.

Mijn werkgever mag met mij wel in zijn handjes knijpen! Ik ben katholiek, zelfs misdienaar geweest, en heb daardoor naar mijn mening een moreel recht om de begrafenis van de Paus bij te wonen. Van dat recht maak ik geen gebruik.

Later vandaag een live-reportage over het verloop van het Referendum. Lees het complete Dossier Referendum Curacao.

Posted by CasaSpider at 6:37 AM | Permalink | Comments (11)

Zelden hoort men mij klagen over het eten dat ik thuis voorgeschoteld krijg. Al helemaal niet als er eters op bezoek komen, want dan eten wij vaak Spare Ribs. Lekker eten en drinken dient met een hoofdletter geschreven te worden.

Hoe gaat het eigenlijk met Piet en Verina? Maandagavond kwamen zij even langs voor een praatje en om wat dingen op de computer te doen. Foto's uploaden, mailen, sms-sen, een weblogupdate. Het zag er nerdy uit, de twee vakantiegangers achter de computer.

Dinsdag was het dan eindelijk Spare Ribs Day. Lucy maakt iedere keer een schaaltje knoflooksaus voor het bezoek, maar dat eet ik bijna altijd in mijn eentje op. Zo ben ik. Lezeres Tashita heeft herhaaldelijk om het recept van Lucy's Spare Ribs gevraagd, maar het is er nog niet van gekomen. Ook vandaag niet trouwens. Tashita, houd moed!

Na het eten gingen we sporten, domino. Wederom was het een gelijkopgaande strijd, Piet en Verina zijn natuurtalenten! Woensdag heb ik de gasten uit Nederland voor het eerst een hele dag niet gezien. Ze zijn naar Jan Thiel gegaan en wilden daarna afspreken met Frank en Elly.

Curacao is nu echt in de ban van het Referendum dat morgen wordt gehouden. Volgens een enquete liggen de verhoudingen nu als volgt:

• 48% voor Optie-A, Status Aparte / Autonomie
• 4% voor Optie-B, Onafhankelijkheid
• 1% voor Optie-C, Status Quo (Antillen zoals ze nu zijn)
• 18% voor Optie-D, Curacao onderdeel van Nederland
• 29% weet het nog niet

Morgen weten we of men hier net zo goed kan voorspellen als Maurice de Hond.

Posted by CasaSpider at 6:07 AM | Permalink | Comments (18)

Het was een beetje stil rondom het Curacaose Referendum dat aanstaande vrijdag 8 april gehouden wordt. Het is een belangrijk Referendum, want sommigen denken dat hiermee de staatkundige toekomst van Curacao wordt bepaald. Het woord belangrijk staat er expres, het is namelijk enigszins onthutsend hoe weinig er over dit Referendum gemeld wordt vanuit Nederland.

Ja, er wordt in Nederland ook wel over een Referendum gepraat, maar dan wordt het Referendum over de Europese Grondwet bedoeld dat op 1 juni plaats vindt. Het bevreemdt mij (not) dat de politiek in Den Haag geen enkele aandacht aan het Curacaose Referendum besteedt.

De gewone man weet wellicht niet beter en houdt zich niet dagelijks met de Antillen bezig. Als men kijkt naar de ledenlijst van de Tweede-Kamercommissie voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken komt men inclusief vervangers op een totaal van 54! Is er nou geen één van deze leden die iets over ons Referendum kan zeggen?

Stug blijf ik erover doorschrijven. Roos en Diamond Piet hebben banden met Curacao en schreven eerder over het Referendum. De grotere weblogs Sargasso en GeenStijl hebben er ook over bericht. Waarvoor hulde!

Her en der vraag ik mensen waarop zij vrijdag gaan stemmen. Het meest gehoord is Optie A hetgeen inhoudt een Status Aparte vergelijkbaar met Aruba. De politieke partijen (minus Frente Obrero) gaan allemaal voor Optie A. Een leuk discussiepunt is wat er gebeurt als de bevolking in meerderheid voor Optie D (Curacao onderdeel van Nederland) kiest. Zijn de politieke leiders gehouden om deze keuze in de onderhandelingen met Nederland te verdedigen?

Schrijver Frank Martinus Arion, bekend van het boek Dubbelspel, is voor Optie B, onafhankelijkheid. Hij heeft met zijn partij Kara berekend dat Nederland Curacao vier miljard gulden schuldig is. Drie miljard dient de komende tien jaar te worden geïnvesteerd. Hierna wordt Curacao daadwerkelijk onafhankelijk en in de tien jaar daarna betaalt Nederland nog eens een miljard gulden. Volgens mij is Arion boekschrijver en geen boekhouder.

Wat mij opvalt in de gesprekken met Curacaose collega's is dat men erg uitgaat van wat er hier gebeurt. Bijvoorbeeld wat de politici met de uitslag van het Referendum gaan doen. Mijn insteek is hoe Nederland op de uitslag reageert. Het is duidelijk dat ik hier inmiddels bijzonder sceptisch over ben. De houding van Nederland kon straks nog wel eens een hele koude douche zijn voor de bevolking van Curacao in het algemeen en voor de Referendumcommissie in het bijzonder.

Om met goed nieuws af te sluiten: op dinsdagmorgen hoorde ik van Gezaghebber Lisa Richards-Dindial is dat de Lei Seku (drooglegging) niet van toepassing is voor het Referendum. We mogen ons bezatten.

Dossier Referendum Curacao

Posted by CasaSpider at 6:04 AM | Permalink | Comments (20)

Er zijn 173 stemmen uitgebracht op de maandelijkse poll voor de maand maart. De poll leverde een onverwachte winnaar op: "Jongleren is goed voor de coördinatie tussen linker- en rechter hersenhelft" kreeg 25 stemmen. Onverwacht maar wel terecht want na een kwartiertje jongleren ben ik altijd wat duizelig, maar begrijp ik vrouwen beter.

Rinus Michels eindigde op de tweede plaats. Aanvankelijk zag het er naar uit dat hij postuum ging winnen. Maar hoe gaat dat met overledenen, voor men het weet zijn ze weer vergeten. Of ingehaald door nieuwe overledenen. Panta Rhei.

De Generaal moet zijn tweede plaats overigens delen met de komische programma's Raymann en Kopspijkers. Velen (24 mensen toch) zijn het eens met de stelling dat deze programma's steeds minder leuk worden. Jack Spijkerman deed nog een laatste verwoede poging om extra grappig uit de hoek te komen met een klaplong, het mocht niet meer baten.

Een dik pak sneeuw in maart vindt men in Nederland kennelijk niet ontzettend verrassend. Een halve meter sneeuw op Curacao zorgt vast voor meer opschudding. Tenminste als we het hebben over sneeuw in de zin van bevroren water.

Dat rood de aantrekkelijkste kleur is staat tot Geert Wilders mag voor 2000 Euro bij u thuis komen eten als het imago van de krokodil ligt aan flarden door Schnappi tot Hand in Hand Kameraden is het mooiste voetballied aller tijden. Alle vier stellingen haalden tussen de 13 en 15 stemmen. What else can I say?

De achterhoede wordt gevormd door twee stellingen die beiden minder dan 10 stemmen vergaarden. Slechts een minderheid vindt dat Nederland de banden met Curacao zo snel mogelijk moet doorknippen. Op zich is dat positief, het kan natuurlijk ook zijn dat het een meerderheid zo weinig interesseert dat men nog geeneens de moeite heeft genomen het betreffende vakje aan te vinken.

Of het nu een vooroordeel is of een feit, vaak wordt gezegd en geschreven dat webloggers kattenliefhebbers zijn. Een ander vooroordeel luidt dat kattenliefhebbers vaak vegetarisch zijn. Deze twee stellingen combinerend had ik er meer van verwacht: "Vegetarisch is beter dan vlees" scoorde slechts 8 stemmen en bezet daarmee de laatste plaats.

Het kan heel goed zijn dat het CasaLog voornamelijk wordt bezocht door hondenhoudende carnivoren, maar ik was toch een beetje verrast.

Inmiddels staan de nieuwe stellingen voor April 2005 online. Links onder het klokje. Even voor de duidelijkheid: men mag meerdere stellingen aanvinken. Checkboxes versus Radio Buttons.

Posted by CasaSpider at 6:51 AM | Permalink | Comments (17)

Op de foto van de post Groeten van Miriam heb ik mijn Het Huis De Bijlen t-shirt aan. Het is een fijn t-shirt, best mooi ook. Overigens heb ik Het Huis De Bijlen nog nooit betreden, het t-shirt is een geschenk van een jongedame uit Leiden die een aantal jaren op Curacao heeft gewerkt als strandbedjesverhuurster. Lieke Lim.

De foto verleidde Don Amaro tot het volgende commentaar: "Heb je nog steeds die t-shirt? Hoe lang heb je hem al? Ik weet dat je het in 2002 ook aan had."

Ergens in december vroeg Lucy mij of ik de foto's van een bepaald feest tevoorschijn wilde toveren. Ik zocht de betreffende pagina op, maar was enigszins verbaasd. Normaliter bekijkt Lucy nooit oude foto's op het web. "Waarom wil je die foto's eigenlijk zien", vroeg ik daarom. "Oh, om te weten wat ik die avond aan had. Zodat ik bij het komende feest niet per ongeluk hetzelfde draag."

Ja, dat is Doodzonde #1 in vrouwenland. Vóór de tijden van de online foto-albums hoefden alleen filmsterren en andere beroemdheden goed op hun gardarobe te letten. Hun foto's verschenen in Story en Privé. Inmiddels lopen zelfs doodgewone mannen gevaar erop gewezen te worden dat ze een bepaald kledingstuk al vaker hebben gedragen. Ja zelfs door een andere man!

Een serieuze weblogger kan niet meer zonder kledingbudget. Het alternatief is om met Photoshop de kleding iedere keer van een andere kleur en print te voorzien.

Posted by CasaSpider at 6:37 AM | Permalink | Comments (23)

Laatst correspondeerde ik wat heen en weer met GJ van Camarados. De Don Juan uit het Noorden kent een zekere Miriam die bij hotel Van der Valk Curacao werkt. Binnenkort wil Miriam's vriendin Leoni naar Curacao komen om haar te bezoeken. GJ vroeg of ik misschien tijdelijke woonruimte voor haar wist.

Helaas kon ik hem niet helpen. Weliswaar hebben wij op zich een kamer over, maar het is om moverende redenen toch niet zo'n geweldig idee om daar een jonge dame in te herbergen. Dat begreep GJ ook en tegelijkertijd corrigeerde hij zijn eerdere bewering dat Miriam een baan bij Van der Valk heeft.

GJ: "Ze werkt in een of ander tentje op een plein (duidelijk als ik ben)..

Een tentje op een plein, dat kan eigenlijk alleen maar Pleincafé Wilhelmina zijn. Daar komen wij bijna elke zaterdag, maar helaas ben ik niet zo goed in het herkennen van mensen.

Daarom liet ik Lucy de meegeleverde foto van Miriam zien en ja hoor, zij wist meteen wie het was.

Zaterdagmiddag wachtte ik op Studio Sport, dat begint hier om vijf uur. Om 15:37 (21:37 Nederlandse tijd) overleed echter de Paus. Alle televisie-uitzendingen werden onderbroken. "Daar gaat mijn sport!", was mijn eerste gedachte. En ik had net zo'n zin in Heerenveen-Ajax (2-1). Een wedstrijd waarbij GJ op de tribune in de skybox zat. Hoe toevallig.

Om iets voor zessen arriveerden we bij Pleincafé Wilhelmina. Piet en Verina zaten er al en even later voegde Wim Jans zich bij ons. Kort daarna maakte ik kennis met Miriam. "Ik wil jou de groeten van iemand doen", zei ik tegen haar. "O ja, van wie dan?", vroeg zij verbaasd met onmiskenbare Groningse tongval.

GJ, ik kan je bij deze melden dat Miriam blij was met je groeten. Klik hier voor een groter exemplaar (800x600).

Posted by CasaSpider at 10:03 AM | Permalink | Comments (20)

Voor de vrijdagavond hadden we Wim Jans uitgenodigd. Deze sympathieke Belg keert maandag terug naar Belgie. Ook Piet en Verina waren van de partij. Toen ik thuiskwam waren zij er al, compleet met Hyundai Atos.

"En, rijdt het een beetje, zo'n Atos?", vroeg ik belangstellend. "Mwoah, huh, je kunt er in ieder geval moeilijk verkeersovertredingen mee maken, harder dan 80 gaat hij bijna niet", zei Piet.

Ik raadde hem aan om in situaties waar extra vermogen wordt gevraagd de airco even uit te zetten.

Even later kwam Wim eraan in zijn oude (lease) Toyota Camry. Een riem onder het hart van Piet is dat ook Wim af en toe zijn airco uit moet zetten om de Camry wat vuriger te maken.

Tijdens het eten hadden we het over verschillen tussen mannen en vrouwen met betrekking tot sport. Mijn opmerking dat mannen meer spier hebben en vrouwen meer vet was goed bedoeld, maar viel toch verkeerd bij de dames Lucy en Verina.

Na een kwartier praten was de schade enigszins gerepareerd. Verina vatte mijn probleem kernachtig samen: "Jij leert wel, maar te laat!" Ik dacht terug aan mijn wiskundelessen op de middelbare school en moest haar gelijk geven.

We gingen dominoën. Dat kan maximaal met zijn vieren, maar we hadden al een aantal systemen bedacht om te wisselen. Lucy offerde zich echter vrijwillig op, zij heeft al zo vaak gedominood. Bovendien begon om half tien haar favoriete Telenovela ofwel Soap-serie. Luchiano (7) hield de score bij.

We hebben zo'n 70 (!) partijen gespeeld en waren aan elkaar gewaagd. Ja, of we kunnen er allemaal gewoon geen hout van. Dat kan natuurlijk ook. Om een uur of elf zijn we van buiten naar binnen verhuisd. Er liepen wat lieden door de straat en tegenwoordig is het uitkijken geblazen op Curacao. Het voordeel van binnen was dat we Andre Hazes beter konden horen.

Het was een sportief avondje, ik ben er nog steeds een beetje moe van.

Posted by CasaSpider at 12:44 PM | Permalink | Comments (12)

Op vrijdagmorgen, de naam zegt het al, had ik vrij. Allereerst om eens lekker uit te slapen en ten tweede om Piet naar Carvahome te brengen waar een Hyundai Atos ofwel Pausmobiel voor hem klaar stond. Voor het zover was dronken we een kopje koffie, om goed wakker te worden.

's Morgens vroeg zei ik eerst nog tegen Luchiano (7) dat de school had gebeld. Alle kinderen werden om tien uur daar verwacht voor een speciale schooldag tot vier uur 's middags. Luchiano's gezicht betrok. Ik liet het even verder betrekken en riep toen: "1 april!" Gevolg van deze actie was wel dat ik in het halve uur daarna werd bestookt met 1-april grappen van Luchiano.

Bij Carvahome werden we zoals gebruikelijk zeer vriendelijk ontvangen door Malinka. Sinds jaar en dag neem ik Curacao-bezoekers mee naar Carvahome om een auto te huren. Een heel net bedrijfje met lage prijzen. Het leverde Piet 10% korting op. Huurders krijgen van Malinka altijd een A4-tje mee met tips hoe veilig te rijden op Curacao. Eén van die tips is dat men nooit moet remmen of uitwijken voor leguanen. Ik kon het niet nalaten te vertellen wat mij laatst was overkomen met een leguaan.

Luchiano was druk met het bekijken van de folders en het uitrekenen van diverse prijzen. Hij was nogal enthousiast over de duurste auto, een Pontiac met sunroof. Piet kreeg echter een Hyundai Atos. "Is dat een mooie auto?", vroeg ik aan Luchiano. "Dat? Dat is helemaal geen auto! Dat is een bus!" Het woord Pausmobiel kent hij nog niet.

Piet en Verina zijn vanaf vandaag on wheels.

Posted by CasaSpider at 1:33 PM | Permalink | Comments (13)

Om 16:00 uur stonden wij bij Hato International Airport op de galerij waar men zicht heeft op de landingsbaan. Om 16:10 zagen we de KLM-747 hoog in de lucht aankomen. Bij Tera Kora maakte hij een scherpe bocht naar links en vloog recht op de landingsbaan af. Het landen ging deze keer met minder geluid gepaard dan ik gewend was.

Op Curacao lopen de passagiers nog steeds van het vliegtuig naar het luchthavengebouw. Niet door sluizen, maar gewoon over de grond, zichtbaar voor iedereen. Mede daarom is het altijd zo druk op de galerij, want men kan nog een keer naar de vertrekkende vrienden en familie schreeuwen of de nieuw aangekomenen alvast begroeten. Zoals gebruikelijk herkende Lucy Piet en Verina lang voor mij.

Zij moesten nog door de douane en hun koffers ophalen. Wij gingen buiten alvast op de uitkijk staan. Het was een drukte van belang. Sommige wachtenden hadden bordjes bij zich met daarop de naam van degene die zij gingen ophalen. Mijn oog viel op een man die een bordje vasthield met Van Zijtveld erop geschreven. "Hé, dat is vast de man van Caribbean Flower die denkt dat hij Piet moet ophalen", dacht ik bij mijzelf.

Ik liep op de man af en zei dat ik de heer Van Zijtveld al kwam ophalen. "Oh, okay... nou dan ga ik weer. Tot straks!", zei de man van Caribbean Flower. Hmm... dat ging gemakkelijk. Even welde de gedachte in mij op om ook tegen andere mensen met bordjes te gaan vertellen dat ik de betreffende persoon al kwam ophalen. Van de andere kant, zo groot is een blauwe Suzuki Baleno Stationwagon zonder sun-/moonroof nu ook weer niet.

Na zo'n drie kwartier kwamen Piet en Verina met bagage uit de schuifdeuren. Voordat we naar hun appartement konden moesten ze eerst een sigaretje roken. Verslaafden. Even later dropten we de spullen bij Caribbean Flower in Julianadorp. Een aanrader. Ze hebben precies hetzelfde appartement als drie jaar geleden. Inmiddels beschikt het complex wel over een zwembad.

We dronken een paar Polartjes en gingen toen met zijn allen naar ons huis. Lucy maakte spaghetti klaar. Bij het eten openbaarde zich een verschil. Verina is nogal Italiaans georienteerd. Zij heeft er een tijd gewoond, spreekt de taal en hecht aan de gewoontes aldaar.

Zo eet Verina haar spaghetti zo puur mogelijk en uiteraard met vork en lepel. CasaSpider doet dat heel anders. Eerst gaat er een flinke dot extra ketchup over de witte slierten, dan sambal en vervolgens een grote augurk ernaast. Verina trok een vies gezicht. Dat werd alleen maar erger toen ik met mijn mes en vork de spaghetti in een mum van tijd in macaroni had veranderd, dat eet wel zo gemakkelijk. Moord in de ogen van Verina.

Tegen tien uur ging bij de gasten het licht toch wel uit. Ik bracht ze naar hun appartement en lag zelf ook niet al te laat in bed. De naweeën van een griepje.

Posted by CasaSpider at 9:04 AM | Permalink | Comments (17)