CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Zaterdag was het wielrennen geblazen op Curacao. Voor de derde maal in successie werd de Amstel Curacao Race gehouden, de afsluiting van het Wereldbeker seizoen.

Wielrennen volg ik eigenlijk nog maar nauwelijks, toch is een dergelijk evenement erg leuk om naar toe te gaan. Omdat het niet erg druk is kan men eenvoudig op de foto met beroemde wielrenners.

Ik geloof dat Lucy al met iedereen minus Lance Armstrong op de foto heeft gestaan. Gisteren voegde zij Davide Rebellin aan haar verzameling toe. Zelf had ik wel op de foto gewild met Leontien Zijlaard-van Moorsel, maar ik was te laat.

Het was de laatste officiele wegwedstrijd van Leontien en zij eindigde in het sterke mannelijke deelnemersveld op een heel verdienstelijke elfde plaats. Bij de huldiging na afloop stond ik vooraan. Zo kon ik Leontien eens goed bekijken. Ze zag er heel ontspannen uit en is knapper dan ik dacht.

Het is regentijd op Curacao. Zaterdagmorgen regende het hard. Later hoorde ik dat men al had overwogen om de wedstrijd uit te stellen tot zondag. Gelukkig heeft men dat niet gedaan, want op dit moment (zondagmorgen 10:00 uur) regent het nog veel harder dan gisteren.

Als ik het allemaal goed heb gevolgd werd deze editie van de Amstel Curacao Race gewonnen door wereldkampioen Oscar Freire. Ook een hele relaxte kerel trouwens.

Als men zich zo tussen die topsporters begeeft voelt men zichzelf gek genoeg ook steeds sportiever worden. Dat gevoel is inmiddels overigens weer helemaal verdwenen.

Prins Albert van Monaco was aanwezig om 's avonds de Wereldbeker uit te reiken. We zagen hem staan met zijn kale hoofd en liepen er samen met Benno en Noelle op af. De dames wilden maar wat graag met een echte prins op de foto. Helaas had de prins aangegeven daar niet van gediend te zijn. Toch heb ik hem er nog snel op kunnen krijgen, CasaSpider laat zich niet zomaar aftroeven!

Mijn persoonlijke hoogtepunt was dat Lucy een foto nam van mij met Ayanette Statia van kikotakiko.com. Ayanette heeft diverse Miss-titels op haar naam staan en nam in 2002 voor Curacao deel aan de Miss Universe verkiezingen. Tegenwoordig presenteert zij samen met Trevor Nisbeth het programma KikoTaKiko.tv. Letterlijk vertaald betekent kiko ta kiko wat is wat. Een erg sympathieke dame!

Ik heb er een foto-album van gemaakt, van de Amstel Curacao Race 2004, met 23 foto's deze keer.

Posted by CasaSpider at 10:41 AM | Permalink | Comments (6)

Waar kun je je bezoek beter mee naar toe nemen dan naar een Oktoberfest? Pascale en Luc hadden geluk, of misschien hebben ze het expres zo uitgemikt. Vrijdagavond was het Oktoberfest bij Pleincafé Wilhelmina. Om vijf uur haalde ik ze op bij Carvahome (Marinka!) waar de Pausmobiel werd afgeleverd. Even later zaten we thuis aan de kip.

Met de kip nog achter de kiezen gingen we op weg naar Punda. Pleincafé Wilhelmina zat helemaal vol. Met een beetje geluk konden we vier stoelen aanschuiven bij een man alleen. Hij bleek Klaus te heten. "Hoe weet jij dat hij Klaus heet? Ken je hem?", vroeg Luc. "Neen, maar toen de ober net een groot bord patat kwam brengen zei die tegen de man: dit is voor Klaus!"

Een aanpalend tafeltje kwam vrij en wij verhuisden. Een man op leeftijd met een glas whiskey in zijn hand vroeg of hij op het muurtje bij ons mocht zitten. Vlak naast Lucy. De man zei de ambassadeur van Venezuela in Suriname te zijn. Hij probeerde in contact te komen en Lucy praatte wat met hem.

Wij bestelden een rondje en de ambassadeur wilde het betalen. Lucy en ik zeiden eerst netjes dat dat niet nodig was. De ambassadeur bleef aandringen bij de ober dat hij wilde betalen. Kijk, dat vind ik nu niet leuk. Dus ik zei tegen de ober dat wij niets met die man te maken hadden en onze eigen drank betaalden. De ambassadeur taaide af en stond even later binnen met een andere donkere schone aan te pappen.

Inmiddels had een blaaskapel uit Oldenzaal al opgetreden. Pascale en Luc, zelf gerenommeerde toeteraars, luisterden met een professioneel oor. Inmiddels hadden de mannen aan het tafeltje naast ons demonstratief papiertjes in hun oren gestoken. Luchiano (7) vond het ook te hard.

Na de blaaskapel verscheen een Curacaose drumband. Ik hou daar wel van, de jongens drummen als bezetenen onder leiding van de opperdrummer die met scheidsrechtersfluit, gebaren en gedrum aangeeft wat en hoe er gespeeld moet worden. Wij zaten er vlak naast, het effect drong dus goed door. Luchiano vond het veel te hard.

De entourage. Vorig jaar kregen we ons bier nog in glazen met een handvat. Het waren kleine glazen, maar tenminste hadden ze een handvat. Een soort kabouterpulletjes.

Dit jaar werd het bier in gewone glazen geschonken! Op een Oktoberfest! Eigenlijk moet wegens een dergelijke misdaad onmiddellijk de licentie worden ingetrokken om een dergelijke avond Oktoberfest te noemen. Wel was er Bratwurst en had het personeel zich in Lederhosen en Dirndl gestoken. Waarschijnlijk waren de Lederhosen snel op, want sommige mannelijke obers hadden ook een Dirndl aan. Lucy wilde meteen op de foto met een van deze exemplaren.

Om iets over negenen trad de Oldenzaalse blaaskapel voor de tweede keer aan en al spoedig werd de polonaise ingezet. Er gebeurde iets wonderbaarlijks. Normaliter is Luchiano zijn bed niet in te krijgen en blijft hij in het weekend met gemak tot half twaalf op. Nu vielen zijn ogen op drie meter van de Oldenzaalse blaaskapel dicht. Gelukkig heb ik een mpeg-filmpje van het optreden gemaakt. Wellicht komt dat filmpje nog eens van pas als slaaplied.

Toen we naar huis reden regende het. Op de porch heeft men daar geen last van en wij hebben nog een groot aantal partijen domino gespeeld. Een typisch Oktoberfest-spel.

Posted by CasaSpider at 11:09 AM | Permalink | Comments (8)

In mijn kamer op het werk staat een mooie Xerox printer. Behalve printen kan hij ook faxen, copieren en scannen. Laatst wilde ik iets copieren, maar het apparaat begon direct een nummer te bellen en wilde mijn document gaan faxen. Ik keek op het display en zag een melding staan: Scanner Locked.

Ik tuurde naar de talloze bedieningsknoppen. Ik zag een optie scan/fax/copy en selecteerde daaruit de copieerfunctie. De vermaledijde printer bleef echter mekkeren over Scanner Locked en een copie kwam er niet uit. Het werd tijd om onze systeembeheerder in te schakelen.

Hij pakte de dikke Xerox-handleiding. "Succes daarmee", dacht ik bij mijzelf. Even later meldde Systems dat de printer weer kon copieren. "Dat heb je snel gedaan!", zei ik. "Je bent een wizard!"

"Nou, het was meer Google", antwoordde de systeembeheerder bescheiden. Het is inderdaad stukken gemakkelijker om een dergelijk probleem via Google op te lossen dan met de gebruiksaanwijzing.

De volgende Google-query leidde tot deze pagina. Er blijkt een geniepig groen schuifje verstopt te zitten onder de plastic overkapping van de printer. Dat groene schuifje locked de scanner. Kom daar maar eens op!

Het leuke is dat binnenkort mensen met het Scanner Locked probleem via de Nederlandstalige Google bij deze post terecht kunnen voor een oplossing.

Ik ga maar eens wat copiën maken.

Posted by CasaSpider at 6:38 AM | Permalink | Comments (11)

Om kwart voor acht vertrokken Luc en ik naar het Christoffelpark om de Christoffelberg te beklimmen. Voor Luc was het de eerste keer, voor mij al de veertiende. Daarbij dient aangetekend te worden dat de dertiende keer alweer drie jaar geleden plaatsvond, zie de uiterst informatieve tabel onderaan deze post.

Wat er precies in die drie jaar gebeurd is weet ik niet, maar CasaSpider had zijn dag niet qua klimmen. De route naar de top van de 370 meter hoge Christoffelberg kent drie fases.

De eerste fase gaat over redelijk vlak terrein en wordt normaliter in 20 minuten afgelegd. De tweede fase is slopend, het is een lang stuk dat flink omhoog loopt en duurt ongeveer 15 minuten. De derde en laatste fase is het leukst, hier moet echt geklommen worden en minder gelopen. Over deze fase doet men ongeveer 10, 15 minuten.

Wel, vandaag heb ik er een stuk langer over gedaan. Halverwege fase 3 heb ik Luc maar vooruit gestuurd. Misschien was het toch niet zo'n goed idee om gisterenavond nog eens flink aan de Beerenburg (het was frisjes!) te gaan. Voorlopig heb ik het wel even gehad met die Christoffelberg.

Luc wandelde hem vrolijk op en af. Met plezier nam hij de foto van een uitgetelde CasaSpider. We dronken en kletsten nog wat bij het startpunt en waren om 13:00 uur alweer thuis. O ja, eigenlijk hebben we nog geluk gehad. Ik ging ervan uit het hele stuk vanaf Landhuis Savonet te moeten lopen. Met de auto kan men een heel eind afleggen, maar dat weggetje was in de loop der tijd zo slecht geworden dat het alleen nog per jeep te berijden was. Autoverhuurbedrijven zeiden ook altijd: "Niet ermee in het Christoffelpark rijden!"

Inmiddels is het weggetje echter keurig geasfalteerd. Dat was maar goed ook, want een uur extra wandelen had ik niet overleefd.

CasaSpider Christoffel Tabel

Posted by CasaSpider at 6:17 PM | Permalink | Comments (14)

1.

De DDOS Poll heeft 30 mensen verleid tot het geven van een mening. De uitslag is niet echt verrassend te noemen, tenminste niet voor mij. Slechts 13% geeft aan dat het erger is als de treinen niet rijden. De storm rondom Eric de Vogt schijnt inmiddels geluwd te zijn.

De volgende poll staat al in de startblokken, links onder het klokje. Op 6 november wordt de Grootste Nederlander Aller Tijden (GNAT) gekozen. In de poll kunt u op uw eigen favoriet stemmen.

2.

Met name familie in Nederland vraagt zich af: "Hoe gaat het met Pascale en Luc?" Ik ben er nog steeds niet uit of het "Pascale en Luc" is of "Luc en Pascale". Meestal voelt men instinctief aan wat beter klinkt. In het geval van "Pascale en Luc" werkt mijn instinct echter niet. Luchiano (7) zegt vaak SuperLuc tegen Luc. In dat geval ligt "Pascale en SuperLuc" meer voor de hand. (Of toch niet?)

Met Pascale en Luc gaat het goed. Ze doen het lekker kalm aan, het is tenslotte vakantie. Alhoewel Luc misschien via internet nog wat Cisco-examens gaat afleggen. Gisteren hebben ze een auto Hyundai Atos gehuurd. Luchiano noemde het een busje, geen auto in ieder geval. Het woord Pausmobiel kent hij nog niet.

Een bescheiden foto-album is groeiende. Het bruiningsproces van Pascale en Luc kan hier worden gevolgd.

3.

De gebroken knie van Fidel Castro heeft consequenties. Terwijl hij in zijn bed aan het herstellen was, bedacht Fidel dat het gebruik van de Amerikaanse dollar in Cuba maar eens ontmoedigd moest worden. De munteenheid van Cuba is de peso. Tevens maakt men gebruik van de converteerbare peso, ook wel nep-peso genoemd. Deze heeft een waarde van 1 US-dollar ofwel 27 gewone pesos. Per 8 november wordt een heffing van 10% opgelegd bij het wisselen van US-dollars in nep-pesos. Andere munteenheden zoals de Euro en de Canadese dollar blijven verschoond van deze maatregel.

Echt veel hinder zullen de Cubanen hier niet van hebben. Buitenlanders die voorheen dollars opstuurden zullen dat nu in een andere munteenheid doen. Castro motiveerde de maatregel met de economische agressie van de USA. Meer voor de hand liggend is echter dat Cuba dringend dollars nodig heeft. Op dit moment staan er lange rijen voor de wisselkantoren om de vele dollars die in het land rondzwerven op tijd in te ruilen voor nep-pesos. De overheid krijgt op deze manier in kort tijd de beschikking over veel dollars. Wel zullen er veel nep-pesos bijgedrukt moeten worden!

Posted by CasaSpider at 6:42 AM | Permalink | Comments (11)

Luchiano's zevende verjaardag op zondag stond in het teken van kado's. Op sportief gebied was er het kado van Ajax en PSV, het kado van Feyenoord en het kado van de Boston Red Sox. Er waren de normale verjaardagskado's en er was een kadootje in de vorm van een nieuwe Chica de la Semana.

We lagen met ons bezoek uit Nederland (Luc en Pascale) op het strand van Mambo, samen met Benno en Noelle. Lucy was actief op zoek naar een Chica.

Het zag er even somber uit, maar uiteindelijk kon zij toch toeslaan. Jammer genoeg heb ik Dora Patricia niet live gezien, ik was te druk met Luchiano denk ik. Of met de Polar, dat kan ook.

Wie kent niet de hit van Manu Chao, Me Gustas Tu (Que hora son mi corazón)?
Het gaat over allerlei dingen waar de zanger van houdt. Deze twee zinnen vind ik het grappigst:

Me gusta marihuana, me gustas tu.
Me gusta Colombiana, me gustas tu.

Oke, de AKO-prijs zal Manu Chao er nooit mee winnen, maar het klinkt leuk. Dora Patricia komt uit Colombia. Men hoeft niet goed Spaans te kunnen om te begrijpen dat Me gusta Colombiana betekent dat Manu Chao op Colombiaanse dames valt. Niet geheel onbegrijpelijk, het betreft hier toch zeker wel een Habseligkeit!

Wie meer wil weten over Dora Patricia, bijvoorbeeld dat haar lievelingskleur blauw is en haar favoriete dier de hond, surft naar lachiamerengue.com en kiest voor Chica de la Semana.

Posted by CasaSpider at 6:40 AM | Permalink | Comments (9)

Ondanks dat Luchiano (7) niet de beste eter ter wereld is (eufemisme) heeft hij desalniettemin vandaag de leeftijd van zeven jaren bereikt. Vanaf deze plaats feliciteert CasaSpider zijn zoon hiermee: "Van harte, jongen!"

Voor felicitaties alleen koopt men niets. Zaterdagmiddag hebben wij diverse zaken afgestruind op zoek naar Luchiano's favoriete kado, een GameBoy Advance SP. Toen we thuis kwamen wilde hij er meteen mee spelen, maar dat ging niet door. "Neen jongen, je bent morgen pas jarig!"

De GameBoy lag in een wit plastic tasje op tafel. Luchiano ging op de bank voor dat tafeltje zitten en staarde gehypnotiseerd naar het plastic tasje. Hij zei niets en bewoog ook niet meer. Uiteindelijk hebben we het plastic tasje maar ergens anders neergelegd. Na een tijdje kwam Luchiano weer zeuren, of hij echt niet even met de GameBoy mocht spelen. Met een simpel "Neen, kado's krijg je pas op je verjaardag", sloeg ik die hoop de bodem in.

"Waarom niet, dat is toch geen regel?", probeerde Luchiano nog. Op zich gunde ik het hem wel, toch had ik geen zin om toe te geven. Dan is straks het hek van de dam. (Ja, ja, hier komt vast weer commentaar op!) Bovendien moesten we om half acht naar luchthaven Hato. Mijn zus Pascale en haar man Luc kwamen twee weken op bezoek, speciaal voor Luchiano's verjaardag.

In plaats van om acht uur landde hun vliegtuig om negen uur. Iets voor tienen zaten we op de porch aan een koude Polar. Zus Pascale aan de cola, want zij is in blijde verwachting. We werden in de watten gelegd met kado's, parfum voor Lucy en een fles Beerenburg (met het oog op de koude winteravonden) voor mij. Ook Luchiano kreeg al kado's, niet voor zijn verjaardag maar zomaar. Familie, bedankt!

's Nachts brak er een heftig onweer los, gelukkig op een kilometer afstand. Tot overmaat van ramp viel de stroom uit. Dat merkt men hier vrij snel aangezien de fans (ventilatoren) er dan ook mee uitscheiden. Het wordt dan heel snel heel warm.

Om kwart voor zeven was er weer stroom. Dat kwam goed uit, want zo kon ik live naar PSV-Ajax kijken. Op de stropdas van Ronald Koeman prijkte een fiere '1'. Na het vertrek van Louis van Gaal is er geen discussie meer over de hiërarchie. De 2-0 nederlaag van Ajax beschouwde ik als een kadootje voor mij. Helemaal nu Feyenoord met 4-0 van RKC blijkt te hebben gewonnen.

Luchiano werd als laatste wakker, ik denk om ongeveer half tien. Nog half versuft zat hij in zijn stoel. Wij zongen onze liederen voor hem. De vokale steun van muzikanten Luc en Pascale was hierbij zeer welkom! Het was tijd voor het overhandigen van de kado's.

Hierbij maakten wij een klein foutje, we begonnen namelijk met de GameBoy. Vanaf het moment dat het eerste en enige spel, Power Rangers, werd geactiveerd was Luchiano niet meer op deze wereld. We probeerden met spraak en lichtsignalen met hem in contact te komen. Het was vergeefs. Zelfs toen zijn oma uit Santo Domingo belde had hij geen tijd om haar te woord te staan.

Na een uur was Luchiano gelukkig weer in staat om de kado's uit Nederland in ontvangst te nemen. Lolly's (voor meer movies?), Woord-Rummikub, Lego, een boek, een wegwerpcamera en een mooi bedrag in Euro's... Luchiano was de koning te rijk. Op dit moment is hij aan het legoën met tante Pascale.

Tot nu toe vindt Luchiano het een zeer geslaagde verjaardag!

Posted by CasaSpider at 11:57 AM | Permalink | Comments (22)

We zijn de hele dag op pad geweest. Eerst kochten we 30 flesjes limonade, 30 verpakte koekjes, 30 lolly's, 30 snoepjes en nog 30 dingen meer. Dat was op Muizenberg. Daarna reden we naar Salinja, naar de winkel waar we potloden, lijm, puntenslijpers en soms kadootjes voor Luchiano (nog 1 dag 6) kopen. Nu waren we op zoek naar 30 plastic zakjes om de 150 eerder gekochte dingen in te stoppen.

Die 150 dingen waren niet zo duur, zeker niet in vergelijking met de 30 plastic zakjes. Die moesten 12 gulden kosten! Ik had heel simpele plastic zakjes in mijn hoofd, een soort diepvrieszakjes. De winkel beschikte alleen over feestelijke plastic zakjes, vandaar dat ze zo duur waren.

's Middags gingen we naar Punda, onder anderen om verder te zoeken naar plastic zakjes. Nergens te vinden. Wel werd ik bij La Curacao herkend door een lezeres van dit log. "Jij bent CasaSpider en dat is Lucy!", wist Jolanda (ik hoop dat ik haar naam goed gespeld heb).

We reden naar een andere zaak in Salinja, daar waren de plastic zakjes even duur als bij de eerste winkel. Uiteindelijk kwamen we wederom terecht in de eerste winkel. Ik meende het personeel elkaar blikken van verstandhouding te zien toewerpen: "Daar heb je die gierige Hollander weer met zijn plastic zakjes..."

"Mag ik toch die 30 plastic zakjes van u, voor 12 gulden?", vroeg ik. Gelukkig mocht het nog.

Posted by CasaSpider at 6:21 PM | Permalink | Comments (9)

We lagen weer eens op bed te kletsen, Luchiano (nog 2 dagen 6) en ik. Het is echt niet zo dat wij altijd op bed liggen, maar daar voeren wij wel vaak relaxte gesprekken, van man tot man.

Feyenoord had met 3-0 van Hearts gewonnen. Luchiano vroeg me waarover ik wilde kletsen. Ik dacht koortsachtig na en zei toen dat Feyenoord had gewonnen en dat Dirk Kuyt twee keer had gescored. "Kuit, kuit? Dat is een gekke naam", vond Luchiano. Het was een mooi moment voor een anatomie-les. Nu weet hij tenminste waar zijn kuiten zitten.

"Dirk Kuyt is de beste Feyenoorder, nu Pierre van Hooydonk er niet meer is", vertelde ik. "Is Pierre van Hooydonk er niet meer? Waar is hij dan?", vroeg Luchiano. "Oh, die is naar Turkije vertrokken, daar kon hij meer geld verdienen."

Nu brak Luchiano's klomp. "Hoe kan hij de beste groep verlaten, voor alleen geld?!?", riep hij uit. Dat vond ik nu weer mooi, want daar ben ik het volledig mee eens. Ik moest meteen denken aan de roemruchte Curacaose keeper Ergilio Hato die vorig jaar op 18 december is overleden. Deze man was zo goed dat hem in de jaren vijftig en zestig lucratieve profcontracten zijn aangeboden. Ergilio Hato was echter van mening dat geld zeer negatief zou uitwerken op het voetbal. Clubliefde bestaat voor spelers niet meer.

Ik ben blij dat Luchiano niet zo materialistisch is als ik dacht. Hij was nog steeds verbijsterd dat iemand voor geld kiest. "Ik niet, als ik een andere familie zie met meer geld, dan ga ik niet changen hoor! Ook al zijn het multi-miljonairs. Jullie zijn the best!

Dat is toch aardig van de kleine man.

Posted by CasaSpider at 6:43 AM | Permalink | Comments (16)

Zullen wij eens een spelletje doen? Het is heel eenvoudig en het gaat zo. Wie zometeen klikt op read more>> moet beloven dat hij/zij het verhaal helemaal uitleest. Het verhaal is echt niet bijzonder lang. Wie niet klikt, en het verhaal dus niet hoeft te lezen, kan dat in de comments melden en heeft verloren.

Daar gaan we...

ALCS Game 6 & 7

Honkbal is een fysiek zware sport, honkbal kijken ook. Ga maar na, maandag stonden de Boston Red Sox en de New York Yankees maarliefst zes uren op het veld van Boston in Game 5. Dinsdag en woensdag werden Game 6 & 7 in New York gespeeld. En wat voor wedstrijden waren het!

Na Game 5 was het 3-2 voor de Yankees. Game 6 was een gedenkwaardige wedstrijd waarin een heleboel gebeurde. Ik hoop dat ik het enigszins heb onthouden!

In een notendop:

• Het grote vraagteken was de enkel van top-pitcher Curt Schilling (Red Sox). Schilling was zwaar geblesseerd aan die enkel, maar hij (zowel werper als enkel) hield zich uitstekend. In zeven innings stond Schilling de gerenommeerde slagbrigade van de Yankees slechts één punt toe.

• Het was 1-0 voor de Red Sox. Mark Bellhorn stond aan slag. Bellhorn ziet er, vergeleken met de andere mannen, uit als een watje. Een half doorkomend baardje op een bleek gezicht. Zijn hele houding verraadt onzekerheid. "Sjonge, sjonge", dacht ik bij mijzelf, "die had er nu echt niet bij moeten zitten in dit team!" De commentatoren waren het met mij eens. Bellhorn had al twee strikes aan zijn broek, toen hij plotsklaps uithaalde. De bal zeilde richting tribunes, maar... ketste op wonderbaarlijke wijze terug in het veld. Onmiddellijk begon Boston te protesteren. Er volgde overleg met alle scheidsrechters. Inmiddels had ik in de herhaling al gezien dat de bal over de muur was geslagen, maar tegen de borst van een supporter aan kwam en daardoor terug het veld in stuiterde. Volgens de regels was het een homerun en die werd uiteindelijk ook toegekend. Suffe Bellhorn sloeg drie punten binnen! De Red Sox leidden met 4-0.

• In de achtste inning bij een 4-1 stand in het voordeel van de Red Sox was wederom interventie van de scheidsrechters vereist. Dominicaan qua afkomst (denk ik) Alex Rodriguez (A-Rod) sloeg de bal het veld in. De eerste-honk man van Boston wilde hem uittikken, maar A-Rod sloeg de bal uit diens handschoen. Hierdoor kon superster Derek Jeter vanaf het eerste honk scoren, A-Rod stopte op het tweede (of derde) honk. Na lang overleg werd terecht besloten dat Alex Rodriguez een overtreding had begaan. Hij was uit en Jeter moest terug naar het eerste honk. Het New Yorkse publiek was het hier absoluut niet mee eens, maar ik wel. Ik stond Rodriguez flink uit te schelden, hetgeen Lucy ertoe bracht mij van discriminatie jegens Dominicanen te beschuldigen. Politie kwam het veld op.

• De Yankees kwamen terug tot 4-2. In de bottom van de negende werd het bijzonder spannend nadat de Boston-pitcher een paar man vier wijd had gegeven. Tot mijn vreugde hielden de Red Sox stand. Op naar Game 7.

Game 7 was de wedstrijd van Johnny Damon. Dankzij hem werd het lang niet zo spannend als in Game 5 & 6. Bij een 2-0 voorsprong (homerun David Ortiz) voor de Red Sox sloeg Damon een Grand Slam. Dit betekent niet dat hij Wimbledon, Roland Garros en de andere belangrijke tennistournooien won, maar wel dat hij een homerun sloeg met alle honken bezet. Dat levert vier punten op en het was 6-0 voor Boston. Later sloeg Damon nòg een homerun.

Met een stand van 10-3 in de negende inning was het niet spannend meer. Het New Yorkse publiek geloofde er al lang niet meer in, de vertwijfeling stond op hun gezichten te lezen. Bij de derde en laatste out duikelden de Red Sox in het verder doodstille stadion over elkaar van vreugde. Ik buitelde in mijn eentje wat over mijzelf heen.

Het was de eerste keer in de geschiedenis dat een team terug is gekomen na een 3-0 achterstand. Vanavond is het Game 7 van de NLCS tussen de Houston Astros en de St. Louis Cardinals. De Boston Red Sox nemen het in de World Series op tegen de winnaar.

Gefeliciteerd, ook u bent een winnaar/winnares!

Posted by CasaSpider at 12:48 PM | Permalink | Comments (27)

Volgens Lucy ben ik een 'conformista', een gewoontedier. Vandaag, donderdag 21 oktober 2004, is het Antillendag. Officieel ben ik net als heel Curacao (en de andere Antillen) vrij, het zou echter goed kunnen dat ik gebeld word in verband met een grote SAP-upgrade. Een gewoontedier dus. Elk jaar vraag ik mij af: "Wat is Antillendag ook weer precies? Wanneer begon het?" Zo ook nu.

Het eerste telefoontje van de SAP-upgrade is al binnen.

In Google sta ik bovenaan met Antillendag, gevolgd door Benno, die er het volgende over schrijft:

"Het is de vervanger van de statuutdag die in december werd gevierd en na de laatste wijziging en het uittreden van Aruba (1986) is dus de Antillendag ontstaan."

Het doet er ook allemaal niet zoveel toe. Gezien de referendums (referenda mag ook) op de diverse eilanden en het Rapport Jesurun ziet het er naar uit dat de Antillen, beter gezegd het Land de Nederlandse Antillen spoedig verdwijnt.

Misschien is het wel de laatste Antillendag, dit jaar is er al niets meer georganiseerd. Zolang de vrije dag in stand wordt gehouden is er geen hond die daar om maalt.

Posted by CasaSpider at 10:13 AM | Permalink | Comments (8)

Vlak achter mijn werkplek bij UTS Vredenberg bevinden zich drie deuren. Hierover schreef ik al eens in het stuk Doolhof. De indeling is inmiddels een tikkeltje gewijzigd. Op dit moment zit mijn collega Ino Laurensse schuin links voor mij. Als Ino de kamer verlaat, voor een kopje koffie bijvoorbeeld, doet hij dit altijd door de meest linkse deur.

Steevast komt hij even later door de meest rechtse deur weer naar binnen. Het geeft een bijzonder onrustig beeld als links en rechts van je deuren open en dicht gaan. Het deed mij denken aan het Theater van de Lach. Vanaf dat moment ben ik Ino dan ook John Lanting gaan noemen.

Voor degenen die niet weten waar ik het over heb (neen, ik noem geen namen deze keer), John Lanting was in de jaren '80 (?) de Koning van de Klucht. Het decor op het toneel was eenvoudig, kenmerkend was het grote aantal deuren. Deuren waar om de haverklap mensen door weggingen of juist door naar binnenkwamen, niet zelden tegelijkertijd. Dit vond men in die tijd hilarisch. Bekende kluchten van John Lanting waren Nee schat, nu niet! en Hé, mag ik mijn echtgenote terug?!

Is het niet vreemd, vanaf het moment dat ik Ino met John Lanting associeerde begon hij ook qua uiterlijk steeds meer op de kluchtenkoning te lijken! Zeker als Ino zijn bril op had. En ook de initialen komen bijna overeen: I.L. versus J.L., dat kan toch geen toeval zijn?

Eigenlijk vond Ino dat zijn spel met de deuren meer leek op de verdwijntrucs van David Copperfield, maar ik heb hem er toch van kunnen overtuigen dat hij meer op John Lanting lijkt. Dat van David Copperfield had ook meer te maken met Claudia Schiffer.

In goed overleg besloten we een Ino Lanting Fotosessie te houden. Op de foto's ziet het gedoe met de deuren er wellicht wat statisch uit. Het geklapper dient men er zelf maar bij te denken. Helaas was Ino zijn John Lanting-bril vergeten.

Voortbordurend op dit concept zie ik nog wel enige interessante typetjes in ons bedrijf rondlopen. Voor een soortgelijke fotosessie. Jammer alleen dat er geen Jennifer Lopez tussen zit...

Posted by CasaSpider at 12:33 PM | Permalink | Comments (15)

Heel veel Curacaoenaars zijn minimaal viertalig: Nederlands, Papiamentu, Engels en Spaans. Het is verbazingwekkend hoe vloeiend men deze talen spreekt en hoe gemakkelijk er van de ene naar de andere taal wordt geswitched. Ik heb vergaderingen bijgewoond waarin Nederlands, Papiamentu en Spaans door elkaar werd gesproken. Het ligt er maar net aan wie het woord tot wie richtte.

De keerzijde van het beheersen van meerdere talen is dat men uiteindelijk geen een taal perfect spreekt. Met het Nederlandse lidwoord neemt men het hier niet zo nauw. Bijna alles is de. De water, de gordijn, de huis. Niet dat iedereen deze woorden van de het verkeerde lidwoord voorziet, maar het komt toch wel erg vaak voor.

Even een vraagje tussendoor. HONKBAL INTERESSEERT IN NEDERLAND ECHT GEEN ENE HOND, HÈ?

Het Nederlands van Luchiano (6) wordt sterk beïnvloed door zijn vriendjes. Ik blijf proberen het juiste lidwoord-gebruik erin te hameren. Dat doe ik bijna letterlijk, luister maar.

Luchiano houdt ervan om spelletjes te doen. 's Avonds moet ik hem regelmatig lidwoord-vraagstukken geven. Dan zeg ik "water" en dan moet hij zeggen "het water". Als hij het weet is hij door het dolle heen, heeft hij het fout dan mag ik hem op zijn billen slaan. Best hard ook. Voor het beste resultaat.

Koortsachtig zoek ik naar moeilijke woorden zoals nationaliteit. Inmiddels weet Luchiano wel dat het "de nationaliteit" is, maar soms zegt hij voor de spanning expres "het nationaliteit". Dan mag ik hem weer een pak slaag geven.

Laatst heb ik Luchiano uitgelegd wat drie-dimensionaal is. Dat vindt hij nog steeds fascinerend. Ik zat achter de computer en hoorde hem met zijn moeder praten. Hij vindt het geweldig dat hij beter Nederlands kan dan Lucy en grijpt iedere gelegenheid aan om dat te demonstreren. Ik was geconcentreerd bezig en ving af en toe wat flarden op.

Lucy: "Nee, dat kan niet... nationaliteit?"
Luchiano: "Ja, drie-nationaliteit... dat is net als een doos!"
Lucy: "Een doos? Drie-nationaliteit?"

Uiteindelijk kwam Luchiano naar mij toe en vroeg hoe dat ook alweer heette, het begon met een lijn, daarna een monitor en dan een doos. "Aha!", zei ik, "jij bedoelt drie-dimensionaal!" Moeilijke woorden kunnen voor verwarring zorgen. Ik heb hem deze keer maar niet op zijn billen geslagen.

Posted by CasaSpider at 12:17 PM | Permalink | Comments (19)

De ALCS en NLCS zijn in volle gang. ALCS staat voor American League Championship en NLCS voor National League Championship. Beide leages vallen onder het Major League Baseball. Bijzonder spannend was de vijfde wedstrijd in de ALCS tussen de Boston Red Sox en de New York Yankees. New York heeft in wedstrijden met 3-0 voorgestaan. Zondag wonnen de Red Sox hun eerste partij op het nippertje in de twaalfde inning. Een normale honkbalwedstrijd kent negen innings, het was dus verlengen.

Dat werd het gisteren in Game Five weer. Ditmaal moest er tot de 14e (!!!) inning worden doorgestreden voordat David Ortiz met een honkslag in het verre veld zijn op het tweede honk staande teamgenoot Johnny Damon kon laten scoren, 5-4 voor Boston! De ontlading was compleet, de angst en wanhoop van de talrijke Boston-fans maakte plaats voor uitzinnige vreugde. Who's your Papi?

Voor het zover kwam hebben beide teams doodsangsten uitgestaan. De Yankees hadden op een bepaald moment een man op het eerste honk. Hierop volgde een verre honkslag, net geen homerun maar de bal stuiterde de tribunes in.

De stadionregels zeggen in dat geval dat het een automatische twee-honkslag is. De loper van het eerste honk mocht dus niet scoren, maar moest op het derde honk stoppen. De volgende slagman werd door de Red Sox uitgegooid en de inning was over.

Of wat te denken van de heroïsche catcher Jason Varitek. Catchen is een enigszins ondergewaardeerde functie in het baseball. In samenspel met de pitcher bepaalt de catcher wat voor soort bal er gegooid gaat worden. Het is een niet ongevaarlijk beroep. Niet voor niets draagt de catcher zware gezichtsbescherming en andere hulpstukken. Ook gisteren kreeg Varitek een afgezwaaide bal hard op zijn masker.

Na het pitchen is het catchen (volgens mij dan) de fysiek zwaarste positie. De catcher zit namelijk al die tijd op zijn hurken, moet regelmatig katachtig opspringen en dient ook nog eens erg goed te kunnen werpen. Bijvoorbeeld als het tweede honk gestolen dreigt te worden. (Neen Paola, ze nemen het honk niet echt mee, baseballers verdienen genoeg!) In de 14e inning was Jason Varitek moe. Hij liet meerdere malen een goed aangegooide bal uit zijn handschoen glippen. Die vermoeidheid was goed te begrijpen.

Het was een heroïsch gevecht dat nu zijn vervolg krijgt in New York. De stand is 3-2 voor de Yankees die nog één winstpartij nodig hebben om door te stoten naar de Major League finale, tegen de kampioen van de NLCS. Ook in de NLCS staat het 3-2, hier voor de Houston Astros (die de Atlanta Braves hebben uitgeschakeld) tegen de St. Louis Cardinals.

Posted by CasaSpider at 6:05 AM | Permalink | Comments (3)

Het land de Nederlandse Antillen heeft een zogenaamde Gevolmachtigd Minister in Nederland. Deze heeft zitting in de Rijksministerraad en neemt namens de Antillen en Aruba deel aan vergaderingen over koninkrijksaangelegenheden. Een goede Gevolmachtigd Minister vond ik Carel de Haseth. Hij schreef onder anderen een krantencolumn over het werk dat hij verrichtte.

Na Carel de Haseth werd Maurice Adriaens van Frente Obrero Gevolmachtigd Minister. Er werd wat gesteggeld over de ambtswoning, waar De Haseth niet snel genoeg uitwilde. Als lid van de FOL had Maurice Adriaens het niet gemakkelijk in Nederland. De politiek liet duidelijk blijken dat men niet van de oranje partij gecharmeerd was. Adriaens liet zijn stem regelmatig horen en persoonlijk vind ik dat hij het onder de gegeven omstandigheden niet slecht heeft gedaan.

Het gebeurt niet vaak dat ik de rillingen van iemand krijg, maar de nieuwe Gevolmachtigd Minister Paul Comenencia heeft het nu al tweemaal voor elkaar gekregen! Comenencia is 44 jaar en namens de PAR van premier Ys afgevaardigd. Hij had een goede baan bij de Kamer van Koophandel. Paul Comenencia vertegenwoordigt voor mij de regenten van de 17e, herstel 14e eeuw. Een ongelofelijk arrogante man! De eerste kwestie herinner ik me niet meer. Ik weet alleen nog dat hij nul informatie wenste te verschaffen aan de interviewster van Radio Hoyer.

Ayaan Hirsi Ali heeft voor opschudding gezorgd op de Antillen. Ayaan Hirsi Ali valt bij mij in de categorie zout-in-de-pap, maar heeft nu de plank misgeslagen. Ik durf te stellen meer van besnijdenissen af te weten dan Ayaan Hirsi Ali van de Antillen. Volgens haar bestaan de Antillen nog steeds uit zes eilanden.

Ernstiger zijn haar volledig ongefundeerde beschuldigingen aan het adres van Frente Obrero (FOL) en de familie Godett. Volgens Ayaan Hirsi Ali heeft de familie Godett een schuld achtergelaten van 2.4 miljard Euro. Dit terwijl de nationale staatsschuld, die opgebouwd is gedurende tientallen jaren, circa 4.9 miljard gulden bedraagt. 4.9 Miljard gulden staat ongeveer gelijk aan 2.4 miljard Euro.

Ook verkeert zij in de veronderstelling dat Anthony Godett ooit premier van de Nederlandse Antillen is geweest. Dat is niet zo. Toen de FOL de verkiezingen won kwam Anthony Godett niet door de screening. Aanvankelijk is de inmiddels overleden Ben Komproe aangesteld als premier. Na ongeveer een maand is hij vervangen door Myrna Godett.

Dergelijke missers zijn niet handig voor de toch al broze betrekkingen tussen Nederland en de Antillen. Aanhangers van Frente Obrero kunnen stellen dat zelfs vooraanstaande Nederlandse politici geen benul hebben van de Antillen en Curacao. En niet geheel ten onrechte!

Daar gaat het nu echter niet over. De interviewster van Radio Hoyer stelde vragen omtrent deze kwestie aan Gevolmachtigd Minister Paul Comenencia. Ik ging er eens voor zitten. En inderdaad, een hoop blabla, een aantal weigeringen om informatie te geven en als klap op de vuurpijl probeerde hij de interviewster belachelijk te maken. Dat terwijl zij alleen maar vroeg waarom er geen officiële reactie van de Gevolmachtigd Minister op de gewraakte column was gekomen.

Het enige dat Paul Comenencia hierop te zeggen had was dat de zaak intern binnen de VVD reeds was afgehandeld en dat hij hier dus niet achteraan hoefde te komen schreeuwen. Wat een ongelofelijke flauwekul! Terwijl de interviewster wanhopige pogingen deed om relevante informatie uit onze middeleeuwse regent te trekken, bralde Comenencia onverdroten door dat hij het belangrijker vond dat er een voorstel kwam tot belastingaftrek van een vliegticket per twee jaar van en naar de Antillen voor iedere ingezetene van het Koninkrijk.

Ja, ja, heel interessant. Ik kijk nu al reikhalzend uit naar de volgende kwestie.

Posted by CasaSpider at 6:20 AM | Permalink | Comments (11)

Op zondag 11 juli 2004 werd Kyra Margaritha Marianne Soraya Becht geboren, dochter van Roland en Barbara. Ze was 56 centimeter lang (dat is lang!) en woog 3.885 gram.

Zaterdag 16 oktober is er heel wat meer vlees doorheen gegaan bij de speciaal voor Kyra georganiseerde barbecue op Daaibooibaai.

Roland's zus Alexandra was met haar man Benno en kinderen op bezoek en verder waren dezelfde mensen als altijd present. Inmiddels heb ik door de jaren heen al zo'n keer of 40 (schat ik) gebarbecued op Daaibooibaai.

De foto's moet ik er nog eens op nakijken, maar volgens mij was er op de eerste BBQ's geen kind te zien. Dat is nu wel anders. Om een uur of acht, het is dan al ruim een uur donker, overstemmen de kinderstemmen tegenwoordig die van de volwassenen. We worden ouder! Behalve ik dan.

Voor het overige verloopt een BBQ als vanouds. Even zwemmen, dan het eerste biertje met wat chips. Kletsen met het tweede biertje en dan verschijnt als door een wonder het eerste vlees. Het wonder wordt steevast verricht door Roland, de vaste BBQ-er, ditmaal geassisteerd door Kees. Roland kan het nu eenmaal met afstand het beste en never change a winning team.

De BBQ-foto's staan online, het zijn er 27. Ik denk dat Kyra het een geslaagde BBQ vond.

Posted by CasaSpider at 10:30 AM | Permalink | Comments (13)

In 1984 sloot de Shell haar poorten in Willemstad. De raffinaderij werd voor het symbolische bedrag van 1 gulden verkocht aan de Curacaose overheid op voorwaarde dat de maatschappij gevrijwaard zou worden van schadeclaims. De raffinaderij heet vanaf dat moment Refineria Isla (Curaçao) S.A. en wordt beheerd door de Venezolaanse staatsoliemaatschappij PDVSA.

"Voor één gulden verkocht Shell de Isla-raffinaderij in 1985 aan de Curacaose overheid. De erfenis van Shell bedraagt onder meer een 840 duizend vierkante meter asfaltmeer van productieresten, en twintigduizend ton zuurteer. Langer dan een half uur is het niet uit te houden in Buena Vista, bij de haven van Curacao waar de Isla-raffinaderij ligt, dan is de aanslag op de longen en de ogen niet meer te harden." (Bron: Milieu Latino)

Ik heb wel eens gelezen dat de Shell-onderhandelaars zich verkneukeld hebben hoe zij deze deal bij de veel lichtere tegenonderhandelaars van Curacao er door hebben gedrukt. Zo nu en dan worden er nog steeds pogingen ondernomen om Shell en/of de Nederlandse overheid hierop aan te spreken. Deze pogingen lijken niet veel kans te maken.

De raffinaderij, kortweg Isla genoemd, zorgt nog steeds voor veel vervuiling en overlast. Met name de wijken Veeris, Wishi, Marchena, Jan Doret tot aan Boca Sami die in de windrichting van de uitstoot van de Isla liggen hebben veel te lijden. Zo zijn daar de stank en de stofdeeltjes, waardoor men nauwelijks de was buiten kan hangen. De bewoners zijn hier inmiddels aan gewend in de wetenschap dat de Isla voorlopig toch niet weggaat.

In de nacht van 8 op 9 mei is er door de Isla 80 tot 90 ton katalysatorstof over de wijken Wishi en Marchena uitgestoten. Grote gedeeltes van deze wijken waren bedekt met een wit poeder. Lange tijd werd ontkend dat het hier schadelijke stoffen betrof. Noch door de Isla, noch door de overheid werden activiteiten ondernomen om het poeder op te ruimen. Informatie uit welke stoffen het poeder bestond bleef uit.

Inmiddels is vast komen te staan dat het stof hoge concentraties nikkel en lood bevatte. De Stichting Schoon Milieu op Curaçao (SMOC) zet zich in om dit soort misstanden aan de kaak te stellen. Toen mijn huisarts Harry Jansen, drummer van de niet meer bestaande band Diverse Sauzen, me laatst vroeg om een sticker te kopen aarzelde ik geen moment.

Een Curacao zonder raffinaderij zou een kleine economische ramp betekenen. Zeker in deze tijden waarin DCA reeds failliet is gegaan en zelfs de Amstelbrouwerij misschien haar poorten moet sluiten. Daarom knijpt de overheid een oogje dicht bij de wijze waarop Isla met de milieuproblematiek omgaat. Ik ben blij dat ik aan de goede kant woon.

Links aangaande dit onderwerp:

• Vraagtekens bij competentie GGD
  
• Raffinaderij zaait verderf op Curaçao (Het Parool, 01.11.2003)
  
• Sticker tegen milieuvervuiling (Amigoe, 29.09.2004)
  
• Persbericht Van der Gen leidt tot meer juridische actie (Amigoe, 06.10.2004)

Posted by CasaSpider at 11:10 AM | Permalink | Comments (9)

Gisterenavond keken we naar de Kick-off uitzending van de Grootste Nederlander Aller Tijden. Van tevoren leek het me drie keer niks. Het was ook geen goed programma. Gedeeltelijk komt dat door de vreselijke verschijning getiteld Fons de Poel. Wat een gladjakker! Maar goed, we keken niet voor Fons de Poel en switchten regelmatig naar baseball.

Het idee op zich is wèl leuk. Sommigen werpen tegen dat appels met peren worden vergeleken. Dat maakt het alleen maar leuker! Iedereen heeft zijn eigen invalshoek. De feministen pushten Aletta Jacobs, vanuit hun standpunt begrijpelijk. Maar Aletta Jacobs kan nooit de grootste Nederlander zijn, zij was met name belangrijk voor de ontwikkeling van de Nederlandse vrouw. In Nederland wonen echter ook mannen.

Wat mij betreft komen de volgende mensen in aanmerking voor de eindoverwinning:

• Michiel de Ruyter
  
• Willem van Oranje
  
• Johan Cruijff

Ik heb gestemd voor Johan Cruijff. Op het forum van de Grootste Nederlander heb ik het volgende bericht gepost:

"Voor het bepalen wie de grootste Nederlander is dient men een aantal criteria te bekijken:

• Tijdsduur. Johan Cruijff is al 40 jaar (!!!) een belangrijk persoon. Eerst als voetballer, toen als trainer en nu als commentator. In al deze disciplines is hij GENIAAL. 40 jaar lang!!!
  
• Internationaal: Iemand als Aletta Jacobs is belangrijk voor Nederland. De Grootste Nederlander dient echter INTERNATIONALE bekendheid te bezitten. Ik denk dat niemand wat dit betreft aan Cruijff kan tippen. Zelfs in donker Afrika kent bijna iedereen hem!
  
• Genialiteit: De uitspraken van Cruijff zijn klassiekers die zelfs grote denkers als Erasmus niet kon bedenken.
  
• Bijzonder: Cruijff is de ENIGE levende persoon in de top-10. Dat feit alleen zegt al iets over hoe bijzonder deze man is."

Net voor mij had ene Wilfred het volgende gepost over Johan Cruijff:

"Johan , is zeker niet de grootse!! Ik vind persoonlijk Abe , marco van basten, en Neeskens veel betere voetballers! en komt er bij dat deze eikel! ooit naar feyenoord is gegaan!??????????????????????????? klootzak dat het is!!! hij hoord thuis in de ergste nederlanders aller tijden!"

Wilfred is het duidelijk niet met mij eens! Anderen voeren aan dat in Duitsland Adenauer gewonnen heeft en in Engeland Churchill. En dan zouden wij aankomen met een voetballer. Nou, en? In mijn ogen is Cruijff veel meer dan alleen maar een goede voetballer. De discussie waarom een staatsman nu beter is dan een schilder of een voetballer meer aanspraak maakt op de titel dan een wetenschapper is hoe dan ook vermakelijk.

Geniaal is en blijft overigens het Kopspijkers-fragment waarin Eric van Muiswinkel Anton Geesink imiteert. De imitatie-Geesink vindt dat Samaranch de GNAT moet worden. "Maar dat is toch geen Nederlander?" Geesink: "Dat geeft niks. In Engeland heeft Churchill gewonnen en die komt toch ook niet uit Nederland?" en "Nederland is zo'n klein landje. Het zou toch wel heel toevallig zijn als de Grootste Nederlander Aller Tijden uit Nederland zou komen!"

De vragen van vandaag:
1. Wat vindt u van de verkiezing van de Grootste Nederlander Aller Tijden?
2. Wie is naar uw mening de Grootste Nederlander Aller Tijden en waarom?

Posted by CasaSpider at 12:41 PM | Permalink | Comments (23)

Originele idee van en via Sudesh Ramadhin (weblog) / directe link naar post

Posted by CasaSpider at 6:31 AM | Permalink | Comments (7)

Vorige week legde de hackers-group 0x1fe Crew uit onvrede met het regeringsbeleid de servers plat waar onder anderen www.overheid.nl en www.regering.nl op draaien. Het platleggen geschiedde door middel van een DDOS aanval. DDOS staat voor Distributed Denial Of Service. Met een soort van virus worden tienduizenden computers over de gehele wereld zonder weet van de eigenaar gebruikt om gelijktijdig naar een bepaalde website te surfen. Bij de aanval op de regerings-sites werden maarliefst 190.000 computers ingezet.

Het weblog GeenStijl was het bepaald niet eens met deze actie en achterhaalde de naam van een van de verantwoordelijken. Het betreft de 18-jarige uit Breda afkomstige Eric de Vogt. Hierop besloot 0x1fe Crew zijn pijlen op GeenStijl te richten. En met succes, GeenStijl moest enige malen virtueel verhuizen om aan de aanvallen te ontkomen. Het weblog heeft geruime tijd platgelegen. Zie ook dit artikel in WebWereld.

Ik luisterde naar het interessante programma Radio Online, gepresenteerd door Peter de Bie en Francisco van Jole. Zij hadden Eric de Vogt in de uitzending die u hier kunt beluisteren, RealPlayer vereist.

Eric de Vogt rechtvaardigde de actie als volgt. Ten eerste was het regeringsbeleid bagger en ten tweede was het platleggen van de regeringssites publieksvriendelijker dan bijvoorbeeld de stakingen in het treinverkeer of het blokkeren van een autosnelweg. Hij ziet de actie als een stunt en is er verbaasd over dat hij door sommigen als terrorist wordt beschouwd.

Als woordvoerder van de groep 0x1fe Crew loopt Eric wel enig risico. Het weblog GeenStijl heeft aangifte gedaan en dient ongetwijfeld een schadeclaim in. De overheid doet waarschijnlijk hetzelfde. Het gebruiken van andermans computer door deze te infecteren met een soort virus lijkt in ieder geval strafbaar.

Ik heb er een poll van gemaakt, ditmaal lichtblauw van kleur en gepositioneerd onder de World Clock. Wat vindt u van een dergelijke actie? Uiteraard kunt u uw mening en motivatie ook in de comments kwijt.

Posted by CasaSpider at 12:58 PM | Permalink | Comments (13)

We lagen wat te kletsen op bed. Het gesprek kwam op de Franse taal, een taal waar ik me niet veel meer van herinner. Ik vertelde Luchiano (6) over aujourd'hui, merci beaucoup en s'il vous plaît. Alle gespelde Franse woorden Ohne Gewähr.

"Ja, merci beaucoup ken ik, dat heb ik wel eens gezegd. Wat betekent het ook alweer, dankjewel hè? Wat praten ze in Frankrijk, English?", ratelde Luchiano.

"Neen, natuurlijk niet! In Frankrijk praten ze Frans, dat is toch logisch?" Zo logisch was dat echter niet voor onze jeugdige cartoon-specialist. Onmiddellijk verwees hij naar de Inspector (Clouseau). Deze zegt namelijk regelmatig: "Don't say Si, say Oui!"

Geen wonder dat Luchiano denkt dat Fransen een koddige variant van het Engels spreken. Eens kijken of hij dat beeld bijstelt na het bekijken van wat afleveringen 'Allo, 'Allo...

Posted by CasaSpider at 6:16 AM | Permalink | Comments (9)

Op 22 september is de poll over de staatkundige positie van Curacao in het Koninkrijk der Nederlanden gestart. Zestig mensen hebben hun mening gegeven. Als ik de antwoorden wat indik komt het volgende beeld tevoorschijn:

• 35% vindt dat Curacao een nauwere band met Nederland moet krijgen (provincie-model).
• 5% vindt dat de huidige status gehandhaafd moet blijven (Antillen-model).
• 15% vindt dat Curacao een directe band met Nederland moet krijgen (anti-Antillen-model).
• 45% vindt dat Curacao geen band met Nederland moet hebben (onafhankelijkheids-model).

Bijna de helft van de stemmers ziet Curacao liever uit het Koninkrijk der Nederlanden verdwijnen. De reden hiervoor kan zijn dat men het eiland onafhankelijkheid gunt, maar ik vrees dat men Curacao liever kwijt dan rijk is.

Deze maand presenteerde de werkgroep Bestuurlijke en Financiële Verhoudingen onder leiding van Edsel Papy Jesurun het rapport Nu kan het ... nu moet het!. Het rapport adviseert het Land de Nederlandse Antillen af te schaffen. Sint Maarten en Curacao krijgen een aparte status binnen het Koninkrijk, vergelijkbaar met Aruba.

Bonaire, Saba en Sint Eustatius krijgen de nieuwe status van Koninkrijkseiland waarin zij direct zaken doen met Nederland. Tevens heeft de werkgroep aanbevelingen gedaan op het terrein van Financiën en Rechtsorde.

Persoonlijk kan ik mij goed vinden in het rapport. Het weerspiegelt de balans die gevonden moest worden tussen de mogelijkheden (voornamelijk financieel) en de wensen (het gevoel) van betrokkenen. Ik denk dat ook Nederland het rapport een goed en vooral werkbaar compromis vindt. Niet geheel onbelangrijk is dat elk rapport, na goedkeuring, gevolgd dient te worden door daden!

Artikelen verschenen in Amigoe betreffende het rapport van de Commissie Jesurun:

• 07.10.2004: Werkgroep-Jesurun: ‘Rechtshandhaving deels naar Koninkrijk’
• 08.10.2004: Eigen gouverneur voor Curaçao en St. Maarten
• 08.10.2004: Antillen willen ‘snel’ uitvoering rapport

Posted by CasaSpider at 6:08 AM | Permalink | Comments (7)

Wanneer is iemand een ideale fan? Een moeilijke vraag waar men boeken over vol kan schrijven. De relatie fan/fan-object lijkt in veel opzichten op een huwelijk. De fan kiest zijn object op basis van uiteenlopende motieven. Als ik mij hier even beperk tot het object sportclub dan kan dat zijn geboorteplaats, invloed van ouders en vrienden of omdat de betreffende club de beste is.

Zo kom ik uit Rotterdam, is mijn vader Feyenoord-supporter en is Feyenoord (soms) de beste. Logisch dat ik Feyenoord-fan ben. Luchiano (6) zag laatst een shirtje in mijn klerenkast hangen en vroeg wat voor shirtje dat was. Ik antwoordde hem dat het een shirtje van AC Milan betrof. Na Feyenoord is AC Milan namelijk mijn favoriete voetbalclub.

We praatten wat over clubliefde en met name over het feit dat een goede fan nooit van club wisselt, ook niet in slechte tijden. Luchiano stelde een heleboel vragen over de kracht van diverse clubs. Uiteindelijk zei hij: "Ik denk dat ik toch maar fan word van AC Milan." Na Macedonie-Nederland wellicht geen slechte optie. Alhoewel... Italie heeft zaterdag nog met 1-0 van Slovenie verloren.

Gisteren was ik uitermate ontstemd over mijn fan-object Atlanta Braves. De Braves speelden de beslissende vijfde wedstrijd in de Division Series tegen de Houston Astros. In Atlanta nog wel. Mijn gedeelte van de deal heb ik volbracht: diverse biertjes en een buis Pringles zijn er doorheen gegaan.

De Braves lieten het echter flink afweten. In plaats van op zijn minst voor een spannende wedstrijd te zorgen lieten zij zich als makke schapen met 3-12 wegvagen. Een blamage!

Ik was zó kwaad dat ik mijn fan-maatschap tijdelijk heb opgezegd. Inmiddels ben ik weer bij zinnen en blijf de Atlanta Braves toch maar trouw. Het is net als een huwelijk. Men mag best eens goed kwaad zijn op zijn partner, maar dient vervolgens wel bij zinnen te komen!

Zondagmiddag op Mambo Beach sprak Lucy de dame aan die hier op de foto prijkt. Zij heet Valerie en is geboren in Rotterdam. Geen wonder dat ik op slag fan van dit object was! Valerie kende de lachicamerengue website niet, maar haar vrienden volgens ons wel. Na het beantwoorden van de vragenlijst kwam zij vragen of het "die site is waar je kunt stemmen op het leukste meisje".

Ik vertelde haar over de Chica del Año verkiezing. Valerie was meteen enthousiast: "O wat leuk! En kun je daar ook nog iets mee winnen?" "Ja, een etentje met mij!", kon ik nog net uitbrengen voordat Lucy me hard op mijn rug sloeg. Lucy was tijdelijk even geen fan van mij, maar kon er toch om lachen.

Wie wordt vanavond mijn fan-object, de Boston Red Sox of de New York Yankees? Ik laat het afhangen van het moment, de gebeurtenissen en het publiek. Het zou nog wel eens vechten kunnen worden!

Posted by CasaSpider at 6:56 AM | Permalink | Comments (18)

Een van de leuke dingen van Baseball is het vaak verrassende score-verloop. Het komt voor dat wedstrijden eindigen met 1-0. Maar het gebeurt ook dat een team tot aan de achtste inning met 5-1 voorstaat en alsnog wordt verslagen. Dit overkwam de Minnesota Twins in hun Division Series tegen de New York Yankees. Ik zag de ontzetting op de gezichten van de Minnesota-fans toen de Yankees in de achtste inning op 5-5 kwamen. "Daar gaan we weer!", zag ik de fans denken. In de verlenging (11e inning) scoorden de Yankees de winnende 6-5 en staan nu in de finale van de American League tegen de Boston Red Sox.

De Atlanta Braves stonden met 2-1 achter in hun Division Series tegen de Houston Astros. De vierde wedstrijd vond plaats in het gigantische overdekte Minute Maid (wat een afgrijselijke naam!) stadion van de Astros. Wij moesten al bijna naar het strand, maar ik kon een paar innings meepikken. De Braves kwamen op een 2-0 voorsprong. Ik juichte. Even later stond Atlanta-pitcher Ortiz te werpen als een natte krant en leidden de Astros ineens met 5-2! Ik baalde.

"Dat halen ze nooit meer in!", dacht ik bij mezelf en we vertrokken richting Kontiki Beach. Terwijl ik met Luchiano in zee stond te spelen kwam er een man met een blauw zwembrilletje op mij af. "Laat ik mij maar eens voorstellen... Cerito!", zei hij. Altijd grappig om door een lezer/reageerder herkend te worden. Luttele momenten later vertrok Cerito zwemmend richting Venezuela.

Toen we thuiskwamen van het Happy Hour keek ik snel op internet hoeveel het geworden was bij het honkbal. Tot mijn grote verbazing en nog grotere vreugde hadden de Atlanta Braves alsnog met 6-5 gewonnen! Ik schreeuwde. Lucy zei tegen Luchiano dat papa gek was, daar maalde ik niet om. Vanavond vindt de beslissende vijfde wedstrijd plaats in Atlanta om te bepalen wie er in de National League finale tegen de St. Louis Cardinals mag aantreden.

Ik kreeg een mailtje van mijn zus Pascale. Zij komt binnenkort met haar man Luc bij ons op bezoek. Het schijnt frisjes te zijn in Nederland (3 graden!) en tijdens de Marathon van Eindhoven stond er een ijskoude wind. "En die Kenianen maar rennen, tja ze moesten iets tegen de kou", aldus mijn zus.

Mijn vader aka CasasPa is al sinds 1986 bestuurslid van de Marathon van Eindhoven. Hij is een groot atletiek-liefhebber en mede-oprichter van de Atletiek Vereniging Valkenswaard (AVV). Zaterdag werd CasasPa in Eindhoven benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. "Mede door de invloed van Nijhuis is de Marathon Eindhoven uitgegroeid tot het grootste eendaagse topsportevenement van Zuid-Nederland", aldus het Eindhovens Dagblad (Artikel).

Dat is zeker waar, afgelopen zondag trok het evenement 130.000 bezoekers. Aan de marathon deden 10.000 lopers mee. Winnaar werd de Keniaan Willy Cheruiyot in 2 uur, 9 minuten en 20 seconden.

CasasPa, gefeliciteerd!

Posted by CasaSpider at 6:49 AM | Permalink | Comments (13)

Dit weekend gingen twee projecten in productie. Met name voor het eerste project moest ik enige hand- en spandiensten verlenen. Het meeste kon ik met VPN (Virtual Private Network) vanuit thuis doen. Zaterdagmiddag ging ik toch maar even naar UTS, het was de laatste werkdag van mijn Cubaanse collega Yohanna.

Ik nam Luchiano (6) mee. Hij pakte zijn tas in met een extra t-shirt, een wintertrui, een paar dobbelstenen en een Action-Man. In mijn kamer bij UTS is het namelijk altijd steenkoud, Luchiano deed al snel zijn wintertrui aan. Zelf heb ik altijd een warme trui over mijn stoelleuning hangen, voor het geval dat.

Yohanna was inmiddels gearriveerd. We werkten zo'n anderhalf uur en kletsten wat. Ik had haar al gewaarschuwd dat ik de camera mee zou nemen. Ik nam een paar foto's van haar. Het kwam goed uit dat ik Luchiano bij me had, want die kon nu een foto van ons tweeën maken. Soms zijn kinderen best nuttig!

Ik vind het erg jammer dat Yohanna teruggaat naar Cuba. Elke ochtend dronken we buiten voor de ingang ons kopje koffie en vaak 's middags ook. Qua werk kan men zich geen betere collega wensen, Yohanna weet bijzonder veel en werkt als een paard. De tijd van haar visum zit er echter op. Zelf zegt zij te vrezen dat ze niet snel opnieuw een visum krijgt. Cuba ziet het niet graag dat Cubanen met plezier naar het buitenland gaan. Yohanna werkt al zo'n vijf jaar (met tussenpozen) bij UTS op Curacao.

Veel mensen in Cuba zijn lid van De Partij. Dat geldt ook voor Yohanna, Reynaldo en Willy. Juist als men lid is van De Partij krijgt men minder snel toestemming om het land te verlaten. Partijleden dienen het goede voorbeeld te geven.

Hoe ging het intussen met Luchiano? Zeer goed! Een kleine quiz ertussendoor. Waarom wilde Luchiano graag met mij mee naar mijn werk? A. Hij houdt zoveel van zijn vader. B. Hij wilde afscheid nemen van Yohanna. C. Op de parkeerplaats mag hij even autorijden.

Neen! Niets van dit alles!

Luchiano zat achter mijn PC en tikte de url van cartoonnetwork in. Vervolgens laadde hij het eerste spel. Verbaasd riep hij uit: "Papa, als niemand dit spel ooit op deze computer heeft gespeeld, hoe kan het dan dat hij zo snel load?" Ik heb hem ooit de beginselen van caching bijgebracht. Waar wij thuis echter met een modem moeten inbellen beschikt UTS over een razendsnelle internetverbinding. Wij zitten direct op de Arcos-kabel die door ons gebouw heenloopt.

In plaats van vijf minuten wachten tot een spelletje geload is kon Luchiano nu naar hartelust spellen uitkiezen. Ze stonden in een mum van tijd klaar.

Het was tijd om naar huis te gaan. We moesten nog naar Punda om een kadootje voor Luchiano's klasgenoot Tariq te kopen die maandag zijn verjaardag viert. We namen afscheid van Yohanna, nou ja, ik nam afscheid van Yohanna. Luchiano was hier te verlegen voor. Zelfs voor een Happy Meal wilde hij haar geen kusje geven!

Thuis vroeg hij of hij maandagmiddag als ik naar mijn werk ga weer met mij mee mag. Men kan wel raden waarom.

Posted by CasaSpider at 9:17 AM | Permalink | Comments (13)

Op Werelddierendag schreef ik geen letter over dieren, maar wel over van kitsenstein. Van kitsenstein is een woord dat afgeleid is van het Jiskefet-vocabulaire. Denk aan van wippenstein. Inmiddels is van kitsenstein te vinden met Google en daarmee is het een bestaand woord geworden! Overigens vraagt Google nog steeds of men niet katzenstein bedoelt in plaats van kitsenstein.

Dat is binnenkort wel afgelopen, als vele pagina's naar van kitsenstein verwijzen! Mijn eerste bondgenote is Paool die het woord gebruikt heeft in haar post Martelmezelfenzo.
(Paola heeft vaak heel vreemde onderwerpen)

Mijn collega M. was verguld met de vermelding in Google. Zonder haar was het immers nooit zover gekomen.

Alles van kitsenstein?

Posted by CasaSpider at 12:36 PM | Permalink | Comments (15)

De tweede wedstrijd in de play-offs van de Major League Baseball tussen de Atlanta Braves en de Houston Astros. De eerste wedstrijd was verrassend door Houston gewonnen, met maarliefst 9-3. Bij verlies zou het er bijzonder somber uitzien voor Atlanta, aangezien de volgende twee wedstrijden van deze best-of-five in Houston worden gespeeld.

Wij vielen erin tijdens de elfde inning bij een 2-2 stand. We zagen nog net hoe Andruw Jones met een vangbal een einde aan de slagbeurt van de Houston Astros maakte. In de tussentijd ontdekte ik dat de Atlanta Braves tot de zevende inning met 0-2 achter hadden gestaan en pas laat op gelijke hoogte waren gekomen. Na de negende inning was het 2-2 en moest er verlengd worden.

De gelijkmakende slagbeurt in de elfde inning voor de Braves werd geopend door Andruw Jones. Helaas moest hij af door de zijdeur. Met twee man uit en één man op de honken kwam Rafael Furcal, zoals veel spelers afkomstig uit de Dominicaanse Republiek, aan slag. Hij had al twee-slag om zijn oren, bij nog een strike was de elfde inning afgelopen. Furcal raakte hem hard en de bal zeilde het stadion uit.

Welk een ontlading in Turner Field, het schitterende stadion van de Braves! Vuurwerk werd afgestoken en de spelers buitelden over elkaar en vooral over Rafael Furcal heen. Zelf schoot ik met mijn vuist bijna door het plafond. Atlanta stond op gelijke hoogte in de play-offs.

Velen in Nederland zegt bovenstaande verslag hoegenaamd niets. Hoe anders is dat op Curacao waar baseball hot is. Toen ik hier in 1995 kwam wonen, wonnen de Atlanta Braves de World Series tegen de Cleveland Indians. Dat is echter grotendeels langs mij heengegaan. Een jaar later stonden de Atlanta Braves in de finale tegen de New York Yankees. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren (dat was toch dinsdag?). Een dramatische finale! De Braves stonden met 2-1 voor in wedstrijden. In game 4 hadden ze een voorsprong van 6 punten, maar op onverklaarbare wijze kwamen de New York Yankees terug en wonnen met 8-6. Ook de volgende drie wedstrijden werden door de Yankees gewonnen.

Ik was daar verheugd over, want ik was fan van de Yankees. En dat terwijl heel Curacao als één man achter de Braves stond! Bij de Atlanta Braves speelde en speelt namelijk de Curacaoenaar Andruw Jones. Zowat alle wedstrijden van de Braves worden integraal uitgezonden en druk bekeken. Het leuke is dat heel veel vrouwen hier naar honkbal kijken en er ook veel vanaf weten.

In de loop der jaren ben ik toch besmet geraakt met het Andruw Jones virus en langzaam aan geswitched naar de Atlanta Braves. In Nederland ken ik eigenlijk maar twee liefhebbers van Amerikaanse sporten. Een daarvan is Diamond Piet die de Minnesota Twins een warm hart toedraagt. De Twins nemen het in de play-offs op tegen niemand minder dan de New York Yankees en staan eveneens met 1-1 gelijk.

Posted by CasaSpider at 6:44 AM | Permalink | Comments (7)

Onder anderen Cinner vroeg zich af waarom wij zo graag willen dat Lucy een Nederlands paspoort krijgt. Een terechte vraag! Ik ben daar volledig aan voorbij gegaan omdat het voor mij logisch is. Dan vergeet men wel eens dat anderen niet dezelfde ervaringen hebben. Waarom zou men in vredesnaam zijn of haar nationaliteit op willen geven?

Op 13 februari 1999 zijn Lucy en ik in Santo Domingo getrouwd. Zij kon niet direct naar Curacao komen, dat gebeurde pas op 3 september 1999. In de zomer van dat jaar wilde ik Lucy graag meenemen naar Nederland, mijn ouders hadden haar nog nooit gezien. Zo begaven wij ons als ik het mij goed herinner in april naar de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo.

We moesten een geboorte-acte van Lucy laten legaliseren en ik maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen hoe ik kon regelen dat wij samen naar Nederland konden in de zomer. Lucy zou dan eerst naar Curacao moeten komen en vandaar met mij richting Amsterdam vertrekken. Ik hoopte de zaak met één visum af te kunnen doen, in plaats van een visum voor Curacao en eentje voor Nederland aan te moeten vragen.

Tot mijn ontsteltenis antwoordde de baliemedewerkster mij: "U moet een visum voor Curacao voor uw vrouw aanvragen en iemand in Nederland moet haar uitnodigen om in Nederland op vakantie te komen."
CasaSpider: "Wat? Mag ik mijn vrouw niet eens zomaar mee naar Nederland nemen? Ik ben Nederlander, hoor!"
Baliemedewerkster: "Dat kan wel zijn, maar u woont er niet. En dus moet iemand daar haar uitnodigen."

Ik ontplofte zowat. Nu hangen er volop bordjes in de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo dat men geen herrie mag schoppen. Lucy probeerde mij wat tot kalmte te manen. Mijn Spaans was destijds in ontwikkeling en daarom vroeg ik aan de baliemedewerkster om iemand in het Nederlands over deze kwestie te mogen spreken. "Neen, dat kan niet!", was haar korte antwoord.

De vakantie in Nederland is niet doorgegaan voor Lucy. Toen zij op Curacao aankwam en na een maand of drie haar verblijfsvergunning had, was het iets eenvoudiger om samen naar Nederland te gaan. Er diende een gewoon visum aangevraagd te worden en dat was in drie weken geregeld.

Tja, waar men in Nederland op zijn gemak wat in een reisgids bladert en iedere willekeurige bestemming uit kan kiezen, geldt dit bepaald niet voor de inwoners van heel veel andere landen. Deze mensen dienen uitgenodigd te worden door iemand in het te bezoeken land. Degene die uitnodigt dient garant te staan voor allerlei onvoorziene kosten, bijvoorbeeld als de bezoeker onverhoopt in een ziekenhuis opgenomen moet worden.

Met al dat soort ellende gaat men zijn Nederlandse paspoort echt waarderen. Vakantie is niet eens het belangrijkste. Stel dat wij ooit eens in Nederland willen gaan wonen. Met de huidige status van Lucy is dat domweg niet mogelijk!

Toch eens vragen hoe Willem-Alexander dat allemaal zo snel voor elkaar heeft gekregen.

Posted by CasaSpider at 12:45 PM | Permalink | Comments (19)

Bij het inburgeringsexamen dat Lucy binnenkort moet afleggen dient zij onder anderen het Volkslied ten gehore te brengen. Pascal vroeg zich af of zij werkelijk het Wilhelmus gaat zingen.

Neen, Lucy gaat niet het Wilhelmus zingen maar wel het Curacaose Volkslied. De Curacaoenaar is tamelijk nationalistisch en ik vind het een mooie gelegenheid om de tekst van de eerste twee coupletten met de wereld te delen. Voor het gemak met de Nederlandse vertaling erbij, van mijn hand dus met kans op fouten!

Als ik Lucy een halve fles tequila laat opdrinken krijg ik haar misschien zover dat ze het Volkslied voor de camera voordraagt. In dat geval krijgt men een (vaag) idee van de melodie. Tegelijk zou het een mooie bijdrage voor de CasaMpeg afdeling zijn.

Reken daar echter niet op!

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (17)

Mijn moeder heet niet Beatrix. Anders had ik wel Willem Alexander geheten en was ik nu getrouwd met Prinses Maxima. Hmmm... dat leidt tot enige wilde fantasieën! Een overeenkomst tussen Maxima en Lucy is dat beiden uit Zuid-Amerika komen. Voor het overige zijn er voornamelijk verschillen. Toen Willem Alexander zijn Maxima leerde kennen woonden Lucy en ik al samen. Toch was het Nederlanderschap van Maxima in een vloek en een zucht geregeld. Dat is bij Lucy wel anders. Maar ja, mijn moeder heet niet Beatrix.

Vandaag hadden we om half twaalf een afspraak bij Kranshi (Burgerlijke Stand). Het was het moment om alle papieren te overhandigen en te laten verifiëren om uiteindelijk te komen tot een Nederlands paspoort voor Lucy. Een belangrijk document is een recente, maximaal een half jaar oude geboorte-acte. Deze dient tevens door de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo gelegaliseerd te zijn. Dat laatste grapje kostte ons 250 Euro, nog afgezien van de vele vragen omtrent doop, familie, school en andere zaken die beantwoord moesten worden. Inmiddels is de prijs van het legaliseren per document verlaagd naar 136 Euro.

Van tevoren maakte ik me enige zorgen. De Nederlandse overheid doet er werkelijk alles aan om naturalisatie-aanvragen niet te honoreren. Anne Frank kan daar posthuum over meepraten. Ik had daarom al een aantal doemscenario's voor ogen. Bijvoorbeeld dat de huwelijksacte ook ineens maximaal 1 jaar oud mag zijn. Of dat alle documenten in het Nederlands vertaald moeten worden. Of dat men wel iets anders zou verzinnen.

Gelukkig gebeurde dat niet. Binnenkort mag Lucy een oproep verwachten om een soort van inburgeringsexamen af te leggen. Zij dient vloeiend Papiamentu te kunnen spreken. Ook komt de Curacaose cultuur aan bod. Een vast nummer op zo'n examen is dat de kandidaat het nationale volkslied moet zingen.

Als Lucy het examen haalt moeten we 400 Euro betalen en wordt de aanvraag naar Nederland doorgezonden. Daarna is het afwachten, tussen de zes en twaalf maanden, op de beschikking. Als deze positief uitvalt mag uiteindelijk het felbegeerde Nederlandse paspoort worden aangevraagd.

We hebben nog een heel traject voor de boeg!

Posted by CasaSpider at 1:10 PM | Permalink | Comments (18)

Zondag was geen gewone zondag. Het was niet zo'n zondag dat als ik zeg: "Waar zijn wij altijd op zondagmiddag om vijf uur?" dat iedereen dan roept: "Op het Happy Hour van Mambo Beach!" Zondag regende het en wij waren thuis.

Lucy keek televisie, ik zat achter de computer (wie is er hier verslaafd) en Luchiano (6) liep wat door het huis. "Papa, kun je een filmpje van mij maken?", vroeg hij plotseling. Verstoord keek ik op, ik was net zo lekker bezig op de PC. "Wat voor filmpje, jongen?"

Luchiano wilde graag dat ik een kunstje dat hij al lang beheerst, namelijk het tussen de deurposten naar boven klauteren, eens digitaal vast zou leggen. Dat vond ik een goed plan. We bedachten er een verhaaltje bij. Een echt zondagmiddagverhaaltje.

Acteur en Draaiboek: Luchiano.
Camera en Regie: CasaSpider.
Stunts: Luchiano.

Download Lolly, the Movie (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 3,661,296 bytes.
Duration: 40 seconds.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:43 AM | Permalink | Comments (21)

Collega M. kwam op een ochtend met twee dames op leeftijd mijn kamer binnen. De oude dames waren computerspecialisten. Dankzij het feit dat ik altijd vol vooroordelen zit vond ik dat opvallend, ja zelfs bijna merkwaardig.

's Middags zei ik tegen collega M. dat het 's morgens wel Huize Avondrood leek in mijn kamer. Collega M. keek mij niet begrijpend aan. Uiteindelijk legde ik uit dat Huize Avondrood een tv-serie over een bejaardentehuis was enzovoorts. De grap was helaas al weg.

"Ja collega M., jij bent te lang uit Nederland weg en/of je houdt de ontwikkelingen niet goed bij!", was mijn commentaar. Een paar dagen eerder wist zij namelijk ook al niet wat ik met van kitsenstein bedoelde.

De ontwikkeling van taal fascineert mij. Ik weet dat het een utopie is dat de hele wereld ooit één taal spreekt, dat wordt door bovenstaand voorbeeld wel bewezen. Overigens werd ik later aan het twijfelen gebracht. Collega Ino, die nog niet zo heel lang weg is uit Nederland, bleek de uitdrukking Huize Avondrood ook niet te kennen.

Straks ben ik zelf nog de spookrijder!

Posted by CasaSpider at 6:57 AM | Permalink | Comments (16)

Luchiano (6) is dol op de computer, zo erg dat hij symptomen van verslaving aan het vertonen is. Het eerste wat hij tegenwoordig altijd vraagt is: "Mag ik op de computer?" We limiteren het computergebruik nu tot één uur per dag.

Toen zijn uurtje afgelopen was ging Luchiano op bed liggen. Niet begrijpend waarom hem dit plezier na een uur afgenomen moest worden. Ik ging naast hem liggen. "Weet jij wat verslaving is?", vroeg ik hem. Luchiano antwoordde ontkennend.

Ik vertelde over het klassieke voorbeeld van verslaving, de heroïnespuiter. Dat het eerste shot leuk is en het tweede ook. Maar dat daarna onvermijdelijk de periode aanbreekt dat de inmiddels verslaafde spuiter de heroïne nodig heeft. Het leuke is er dan wel vanaf.

Op Luchiano maakte dit verhaal indruk, temeer daar hij zelf doodsbang is van naalden en injecties. Iemand die zichzelf injecties wil geven, ja die moet wel ver heen zijn.

Ik schakelde over naar alcoholverslaving. "Kijk, papa en mama houden wel van een glaasje tequila of een biertje. Dat is niet zo erg, maar als je overdag al denkt van ik moet een borreltje! ik moet een borreltje!, ja dan ben je verslaafd."

"Ik weet wel wat jij leuk zou vinden!", zei Luchiano, "jij wilt natuurlijk dat ik zeg ik wil dictee! ik wil dictee!" Hij lachte er vrolijk bij. "Ja, dat zou ik erg leuk vinden, maar helaas bestaat er niemand op de wereld die verslaafd is aan dictee!"

Fijn vindt Luchiano het nog steeds niet dat hij minder computertime krijgt. Als methadon mag hij nu af en toe spelletjes op mijn mobieltje spelen. Volledig afkicken zit er waarschijnlijk toch niet in.

Posted by CasaSpider at 8:36 AM | Permalink | Comments (15)

Op dit moment wordt er volop gedemonstreerd tegen het kabinetsbeleid. Het Museumplein in Amsterdam staat helemaal vol. Naar schatting zijn er 200.000 demonstranten, een aantal dat door de politie niet wordt ontkend. Ook al is het moeilijk een nauwkeurige schatting te doen bij dergelijke aantallen.

Zelf ben ik geen demonstratietype, mijn politieke voorkeur is liberaal/conservatief met een sociale basis. Wat er echter de afgelopen jaren in Nederland gebeurt kan ik met geen mogelijkheid anders betitelen dan als afbraak. In een bijzonder hoog tempo worden rechten en voorzieningen afgebroken die in vele jaren tijd zijn opgebouwd. Ja helaas, afbreken gaat sneller dan opbouwen.

Het zijn vooral de personen die het doen, waar ik zo'n moeite mee heb. Balkenende vind ik daarvan nog de sympatiekste. De Geus, Zalm, Donner en de in deze context onbetwiste leidster Rita Verdonk vertegenwoordigen voor mij Het Kwade in een slechte Science Fiction film. Deze demonstratie kan mijn goedkeuring wel wegdragen!

Gisteren keek ik naar het cabaret van Jekkers & Koos en ik heb ervan genoten. Harry Jekkers heb ik ooit eens live op Curacao gezien, in het Sentro Pro Arte. In Jekkers & Koos werd het verhaal achter de liedjes belicht en dat was uitermate interessant.

Zo gingen ze terug in de tijd, naar 30 april 1980. De kroning van Koningin Beatrix. Het is gebruikelijk dat gevangenen bij het aantreden van een nieuw staatshoofd om gratie kunnen vragen. Dat deden de Utrechtse gevangenen ook, maar Beatrix gaf niet thuis. Harry en Koos voeren daarom in een rubberbootje door de gracht naar het Wolvenplein en schilderden daar de leus In naam van Oranje, doe open die poort! op de gevangenismuur. Bij het terugvaren bleek het rubberbootje lek te zijn en werden de twee helden door de politie ingerekend. Ze mochten de nacht in een cel doorbrengen.

Ik herinner me dat nog vaag, in die tijd woonde ik in Utrecht op de Willem Schuylenburglaan 68 in een tien-eenheid. Twee linkse eenheidsgenoten waren op de dag van de kroning naar Amsterdam getrokken om te demonsteren. Het ging er daar hard aan toe. Toen ze 's avonds thuiskwamen was de vrouwelijke helft nog steeds woedend op de ME. Volgens haar joeg de ME vredelievende demonstranten expres doodlopende steegjes in, om er vervolgens lustig met de wapenstok overheen te gaan. Toen de beelden op het journaal getoond werden, gooide zij een borstel hard tegen de televisie aan. Gelukkig bleef hij heel.

Een jaar later, op 21 november 1981, nam ik deel aan mijn enige demonstratie. De eerste demonstratie tegen de kruisraketten. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik die kruisraketten wel zag zitten. Maar datzelfde gold voor een dagje Amsterdam. We logeerden bij Herman en Marita aan de Prins Hendrikkade. De opkomst was enorm, ik meen dat er zo'n 400.000 mensen op de been waren. Het was ook voor het eerst dat ik de wave meemaakte, wat best indrukwekkend is als die in lange straten door zoveel mensen wordt uitgevoerd.

Ongeveer in die tijd speelde Harry Jekkers met het Klein Orkest bij studentenverening/jongerencentrum SSR. Mijn huisgenote Lidwien (niet Lidy!) was helemaal wild van hem en hun hit Laat mij maar alleen.

De tweede anti-kruisraket demonstratie op 23 oktober 1983 in Den Haag trok nog meer mensen dan de eerste, ik ben daar echter niet bij geweest. Nadien is de demonstratiebereidheid in rap tempo afgenomen. "Alles gaat in golfbewegingen", zeg ik vaak en dat geldt ook voor demonstraties. Kennelijk is de tijd nu weer rijp, mensen hebben hun buik vol van deze regering.

Een mooi toeval dat de herinnering aan de demonstraties in de tachtiger jaren door Harry Jekkers werd teruggebracht, één dag voor de eerste grote Nederlandse demonstratie in deze eeuw.

Posted by CasaSpider at 11:10 AM | Permalink | Comments (10)

Zondagavond zaten we op Curacao in het donker. Op Cuba zijn de problemen met betrekking tot de stroomvoorziening een stuk ernstiger. De belangrijkste centrale in Matanzas, die voor 15% van de nationale energiebehoefte zorgt, is al een tijdje geleden uitgevallen. Er moest een nieuw onderdeel uit Frankrijk komen. Het onderdeel is inderdaad aangekomen, maar op straat wist men al te vertellen dat het nieuwe onderdeel niet zou helpen. Dat klopte.

In de maand oktober worden 118 fabrieken stilgelegd wegens gebrek aan stroom. Grote delen van het land moeten het 8 uur per dag zonder stroom doen, de provincie Holguin waar Reynaldo woont heeft zelfs 15 uur per dag geen electriciteit. De scholen zijn dicht op dit moment en de ziekenhuizen hebben grote problemen om te blijven draaien. Een nationale ramp!

Ik stond buiten een kopje koffie te drinken met Yohanna, afkomstig uit Havana. "15 Uur geen stroom, dat is een ramp!", zei ik, "Dan bederft al het vlees in de koelkast!" Yohanna schoot in de lach: "Hihi, wij hebben bijna nooit vlees dus dat kan ook niet bederven!"
"Maar de melk dan", noemde ik een ander artikel. Nu lachte Yohanna voluit: "Hahaha, melk hebben we ook niet. Een koelkast heet bij ons coco (kokosnoot), wit van buiten, water van binnen. Er zit alleen water in onze koelkast, hahaha!"

Leuk is het natuurlijk allemaal niet. Men kijkt naar Castro, wat gaat hij doen. Dat er iets moet gebeuren is duidelijk.

Posted by CasaSpider at 6:46 AM | Permalink | Comments (8)