Main

September 22, 2007

De eerste vier dagen

Borkel, zaterdagochtend ongeveer 09:10 en 45 seconden. Borkel? Zitten de Spiders nu in Nederland of niet, waar ligt in vredesnaam Borkel? Borkel is een klein dorpje vlakbij de Belgische grens en behoort tot de gemeente Valkenswaard. Zo klein is het overigens niet want er bestaat ook nog een Klein Borkel en buiten dat heeft het een Wikipedia pagina, niet zo'n grote maar toch.

De Spiders hebben vier dagen Nederland achter de rug, vandaag is de vijfde dag. De tijd vliegt. We gaan in vogelvlucht door de week heen. Maandag 17 september bevonden wij ons nog op Curacao. Het was een relatief relaxte dag, immers alles was klaar. Om half drie kwam collega Lahrn ons ophalen en niet veel later waren we ingecheckt op luchthaven Hato en zaten achter een drankje op het terras. Ruim op tijd gingen we door de douane en dan begint het wachten.

De vlucht stond gescheduled om 17:40 en de MD-11 van de KLM was op tijd geland. Toch mochten we niet instappen. Ik liep wat rond met Diana (1) en zag op het beeldscherm dat de vlucht delayed was naar 20:40. Dat beloofde niet veel goeds. We besloten een biertje te kopen en net toen die aan de lippen stond kwam de melding dat we om 19:30 zouden vertrekken. Vrijwel direct daarna begon het instappen. Uiteindelijk zijn we met bijna twee uur vertraging vertrokken.

18.09.2007: De Spiders komen aan op Schiphol en worden opgewacht door Diamond Piet (foto Diamond Piet). Klik voor groter.Het vliegtuig zette er flink de sokken in want dinsdagochtend kwamen we slechts een uurtje later dan gepland aan. Niemand deed moeilijk, douane, paspoortcontrole, geen honden, we konden zo doorlopen. Angstvallig hielden we de koffers en handbagage in de gaten. In april zijn we twee tassen kwijtgeraakt waarvan een met een zeer belangrijk onderdeel voor Diana, namelijk haar chupatina. Letterlijk betekent dat zuigertje en het is het kussen dat zij nodig heeft om in slaap te vallen.

Alles verliep echter voorspoedig, we misten niets en Diamond Piet stond ons gewoontegetrouw op te wachten. We begonnen aan de lange rit van Amsterdam naar Valkenswaard. Woensdag kon ik mijn lease-auto bij SQL Integrator ophalen in Rijswijk. Volgens Piet was dat een hele reis, daarom stelde hij voor om de auto ’s middags al op te halen. Hij wilde mij er wel naar toe rijden.

In Valkenswaard werden we hartelijk ontvangen door CasasPa en Truus. We dronken koffie, aten wat en daarna gingen Piet, CasasPa en CasaSpider op weg naar Rijswijk. CasasPa ging mee vanwege misschien optredende vermoeidheid bij mij. Op een bepaald moment is men daar echter over heen.

Het was een lange rit naar Rijswijk. Ik werd steeds blijer met Piet’s voorstel, anders had het ophalen van de auto me de hele woensdag gekost. In Rijswijk maakte ik kennis met een aantal collega’s van SQL Integrator Nederland en even later vertrok Piet richting Utrecht en wij terug naar Valkenswaard. Om kwart voor acht ’s avonds waren we thuis, ruim op tijd voor de Champions League.

Ik zeg wel Valkenswaard maar feitelijk was het Borkel, naar het huis van mijn zus Pascale en zwager Luc. Zij vertrokken de volgende dag naar Spanje voor een vakantie en zo kunnen wij de eerste twee weken in hun huis logeren. Hun huis is sowieso een soort van daklozenopvang, immers mijn andere zus Margriet en haar man Wiro wonen er ook al. Zij vertrekken lees emigreren in februari naar Portugal. Straks meer over Ik vertrek.

Leuk en aardig allemaal, zo’n opsomming van gebeurtenissen. Het moet nu eenmaal vastgelegd worden. Maar hoe is Nederland? Hoe verlopen de dingen? Zijn wij allemaal snipverkouden?

Laat ik met de deur in huis vallen, Nederland is overweldigend. Okay, dat is een beetje overdreven maar toch ook weer niet. Woensdag ging ik op pad om dingen te regelen. We wilden ons inschrijven in de gemeente Valkenswaard en ging daarvoor naar het gemeentehuis.

Ik was de schuifdeuren nog niet door of een receptioniste begon me al enthousiast te begroeten. Wat een vriendelijkheid. Na het uitleggen van de situatie overhandigde ze me een bonnetje en mocht ik plaatsnemen in de wachtkamer. Nog geen vijf minuten later was ik al aan de beurt en werd door een volgende vriendelijke dame, het lijkt wel of er niet alleen op Curacao maar ook in Nederland alleen maar vrouwen bij de overheid werken, te woord gestaan.

Er ontbrak een formuliertje, namelijk de toestemming van mijn vader om ons op zijn adres in te schrijven. Hetgeen op zich logisch is. Nu stond er toch al een afspraak met CasasPa om naar de Primafoon te gaan. Hij wilde zijn abonnement verlengen en ik een nieuwe. Het duurde allemaal vrij lang bij de Primafoon maar uiteindelijk verlieten we beiden het pand met een nieuw mobieltje. We waren mooi op tijd voor mijn middagafspraak op het gemeentehuis.

19.09.2007: CasaSpider pint (weer eens) met Diana (1) bij zijn nieuwe bank, de Rabo Bank. Klik voor groter.Nu werden we door een andere dame geholpen. Helaas kon de inschrijving nog steeds niet helemaal worden afgerond want de dame van die ochtend was vergeten te vermelden dat het hele gezin moest verschijnen, als een soort van visuele controle. Bovendien moeten alsnog de geboorte-actes worden overlegd van mijn mede-gezinsleden omdat zij nog nooit in Nederland ingeschreven zijn geweest. De actes liggen op de boot, dus dat duurt nog even. Nu worden we allemaal ingeschreven maar wel als individuele entiteiten. Lucy en ik zijn dus een soort van vrijgezel in Nederland.

Bij de Rabobank wilde ik een bankrekening openen. Ook hier was bijna sprake van ontroering door de service en vriendelijkheid. Probeer maar eens een rekening te openen bij de Maduro & Curiels Bank op Curacao. Nu stond ik een kwartier later buiten en was een kapstokrekening voor mij in voorbereiding maar ook een gewone voor Lucy, een simpele voor Luchiano (9) en een spaarrekening voor Luchiano en Diana. O ja, we zijn ook meteen WA verzekerd. De volgende dag (donderdag) konden we langskomen voor de bescheiden en het apparaatje om via internet te kunnen bankieren. Voor de kinderen lag er een mooi presentje klaar. Geweldig!

Ook Lucy is onder de indruk van de vriendelijkheid waarmee we worden bejegend. Alles gaat zo netjes en relaxed. Het enige wat er voor haar aan ontbreekt is ons eigen huis, dan kan ze echt aan de slag. Helaas loopt het qua huisvesting nog niet helemaal naar wens maar vanaf aanstaande maandag schakelen we een versnelling hoger.

Warme kleren hadden we niet echt. Daarom is er flink geshopped, niet bepaald mijn grootste hobby. Donderdagmiddag gingen we samen met zus Margriet naar Bergmans Outlet Store in Lommel (B). Het is een grote winkel, relatief goedkoop en dichtbij Borkel. We beschikken nu allemaal over een of meer jassen en andere warme lichaamsbedekkende kleding. Overigens hebben alleen de kinderen het koud, het is gewoon ongelofelijk hoe lekker het weer is. De zon schijnt bijna constant en we lopen zonder jas buiten. Als dat zo doorgaat stijgt de temperatuur in december boven de 30 graden. Wij krijgen gewoon al jaren verkeerde informatie vanuit Nederland over zogenaamd slecht weer want we zien met eigen ogen dat het allemaal heel anders is.

De meeste dingen lopen soepel, zo ook de school voor Luchiano. In Borkel is maar een schooltje, de St. Servatius school, en toevallig kent mijn zus Pascale het hoofd daarvan, meester Joop. Hij heeft vroeger samen met haar op school gezeten en ook nog bij de padvinders. Dat schept een band. Donderdag om twaalf uur hadden we een soort van afspraak om eens met meester Joop te gaan praten. Borkel heeft feitelijk maar een straat, toepasselijk de Dorpsstraat geheten. Vanuit het huis van Pascale kan men de school bijna zien liggen. Toen ik er naar toe wilde lopen jammerden Lucy en Luchiano tegelijkertijd: "Nee toch, we gaan wel met de auto hoor!"

Met het parkeren bij de kerk waren we uiteindelijk meer tijd kwijt dan als we gelopen hadden, maar het gaat om het idee. De school ging net uit en de kinderen keken ons aan. Een jongetje vroeg aan Luchiano of hij maandag bij hun op school kwam. "Ja", zei Luchiano. "Oh, dan kom je naast mij zitten", wist het jongetje te vertellen. We gingen op zoek naar meester Joop en die was snel gevonden. Van te voren hadden we op een kennismakingsgesprek van tien minuten gerekend maar het werd uiteindelijk een uur. De school pakt de dingen serieus aan en maakt daarmee meteen een goede indruk.

20.09.2007: Luchiano (9) met zijn nieuwe jas uit Belgie bij de Peugeot. Klik voor groter.We kregen een uitgebreide rondleiding en maakten kennis met een aantal docenten. Een issue is in welke klas Luchiano komt, groep 6 of groep 7. Op Curacao zat hij in de vijfde (groep 7) en hij ziet het als een degradatie om nu in groep 6 te moeten beginnen. "Hij is wel klein", merkte meester Joop op. Qua methodes en leermateriaal zijn er vanzelfsprekend verschillen tussen de Marnixschool en de St. Servatius. Meester Joop toonde de taal- en rekenboeken van beide groepen en Luchiano moest laten zien wat hij kon. "Hmm... dat ben ik zo niet gewend met die tekeningen bij rekenen", zei hij eigenwijs. "Wij maken gewone sommen, zonder tekeningen".

Lucy vond het een hele mooie school en was onder de indruk van hoe netjes en goed geoutilleerd de klassen zijn. Ook de mooie gymzaal sprak tot haar verbeelding. We bedankten meester Joop voor de rondleiding en spraken af dat hij de volgende dag even zou bellen om te melden in welke klas Luchiano geplaatst wordt. Vrijdag belde hij en stelde voor om hem gedurende de eerste drie dagen 's middags in groep 6 te plaatsen en 's ochtends een zogenaamde LVS-test te laten doen. LVS staat voor Leerlingen Volg Systeem. Aan de hand van deze test wordt het niveau bepaald. Als groep 7 mogelijk is gaat Luchiano daar naar toe. Voordeel is dat als wij naar onze definitieve locatie verhuizen de nieuwe school met de resultaten van de LVS-test direct weet in welke klas Luchiano thuis hoort.

Diana hoeft nog niet naar school. Zij vermaakt zich prima in Nederland en is tot onze verbazing nog steeds niet verkouden. Dat was in april wel anders. Op Curacao liep zij altijd halfnaakt rond, nu is het leuk om te zien hoe zij eruit ziet met die dikke kleertjes. In een helicopter bij Albert Heijn of in de kinderstoel bij de eettafel.

Iets heel anders. Qua eten miste ik op Curacao twee van mijn favoriete gerechten. Het eerste is Grieks eten (Mixed grill met Tzatziki) en het tweede Babi Pangang. Vrijdag hadden we geen zin om te koken en daarom haalden we Babi Pangang. Ik kon haast niet wachten tot we thuis waren. Eerst een flesje Dommelsch uit de kelder halen en dan het bord volscheppen met witte rijst en daar boven op de Babi Pangang met een klodder sambal.

O, o, wat was die eerste hap lekker. Grommend nam ik een tweede en keek toen naar Lucy en Luchiano. "Het is best lekker", zei Lucy, "maar overdrijf je nu niet een beetje?" Luchiano haatte het eten niet en dat is al heel wat maar vond het ook niet echt lekker. Cultuurbarbaren. De Griek in Valkenswaard schijnt niet echt geweldig te zijn, die ervaring moet even wachten tot we een keer in Utrecht zijn.

"Hebben Nederlandse mannen nog wel tijd om serieuze dingen te doen?", vraag ik mij plotsklaps af. Dinsdag zijn wij aangekomen en diezelfde avond was er Champions League op televisie. Woensdagavond van hetzelfde laken een pak. Donderdagavond UEFA-Cup. Gelukkig kwam Margriet even bij mij zitten. Zij vindt voetballen drie keer niks en wilde weggaan om op haar eigen kamer Ik vertrek te kijken, toevallig een van mijn favoriete televisieprogramma's. Nog toevalliger was dat het een gezin uit Valkenswaard betrof dat een camping in Frankrijk wilde beginnen.

Hoofdschuddend keken we naar de slechte voorbereiding van deze mensen. Een slechte voorbereiding die natuurlijk wel voor de mooiste kijkmomenten zorgt. Toch heb ik zelf ook wel eens het idee me in een aflevering van Ik vertrek te bevinden, zonder huis, zonder spullen. Onze editie wordt zeker vervolgd. Vrijdagavond dachten we van voetbal verschoond te blijven, maar neen... liveVVV-NAC op televisie!

Een lang verhaal. Resumerend valt Nederland tot nu toe 100% mee, vooral qua mensen en klimaat. We zijn erg blij met de hulp van vrienden (Piet) en familie (CasasPa & Truus, Pascale & Luuk, Wiro & Margriet), waarvoor onze hartelijke dank. Het is zaterdag, de vijfde dag en ons eerste weekend. De groeten uit Borkel.

September 17, 2007

Om de tijd door te komen, mijn afscheidsspeech

Over een uurtje gaat het adsl-modem terug naar UTS en zijn wij afgesneden van het internet. Hoe lang dit gaat duren? Geen idee. Om de tijd door te komen volgt hieronder integraal de tekst van mijn afscheidsspeech bij SQL Integrator.

Veel plezier daarmee en tot snel hoop ik. Groeten Lucy, Luchiano (9), Diana (1) en CasaSpider.

Elk afscheid is ooit voorafgegaan door een begin. Het begin van mijn relatie met SQL Integrator was in 1995. We waren al rond maar de arbeidsovereenkomst moest nog getekend worden. “Ah, kom gewoon naar Curacao”, zei Andre Fruitman. “Van zijn leven niet, eerst wil ik een arbeidscontract”, antwoordde ik. Een dag voor het verstrijken van de maand hadden we een date, Andre en ik, bij wegrestaurant De Meern. Ik was op tijd, Andre te laat. Sommige dingen blijven altijd hetzelfde en veranderen nooit.

Probleem was alleen dat ik absoluut niet wist hoe Andre eruit zag. Ik zat aan een tafeltje vlak bij de ingang en nam de mannen die alleen binnenkwamen van top tot teen op en probeerde oogcontact te maken. Je voelt je dan toch een soort van schandknaap. Toen Andre uiteindelijk binnenkwam wist ik meteen dat hij het was en hebben we een goed gesprek gehad met een getekende arbeidsovereenkomst als resultaat.

Kort daarna kwam het afscheid bij de Detam waar ik tien jaar had gewerkt en er waren veel collega’s bij aanwezig, net als nu. Mijn bedoeling was om voor drie jaar naar Curacao te gaan. En als het onverhoopt niet mocht bevallen was ik gauw terug.

Na twaalf jaar kan men stellen dat het goed is bevallen en dat is ook zo. Er zijn mensen die zich beklemd voelen door een klein eiland als Curacao. “Ja, in Nederland kun je gewoon de auto naar Parijs pakken als je wilt.” Dat klopt, maar ik heb vroeger in Nederland nooit die behoefte gehad.

Integendeel, het kleinschalige van Curacao is juist een enorm pluspunt. Klanten, evenementen, borrels, het is allemaal lekker dichtbij. Dit bevordert het contact met collega’s, want wat is er nu leuker dan met een Polar in de hand eens goed, nou ja goed, te discussieren. Het onderwerp maakt dan niet zoveel uit. Zelfs afscheid nemen is op deze manier een stuk gezelliger of niet soms?

Zeven jaar heb ik bij Aqualectra gewerkt en vijf jaar bij UTS. Tussendoor nog vier maanden voor Gemeente Belastingen Amsterdam en drie maanden voor Migros in Zwitserland. Ik kijk terug op een mooie tijd. Gisteren was er nog een mooi afscheid bij UTS.

SQL Integrator is nu een ander bedrijf dan het toen was. Met toen bedoel ik de tijd dat het kantoor op het Dok-terrein stond. Geen vergelijking met onze huidige huisvesting, maar het had zijn charme. Iedereen was toen nog vrijgezel en we zochten elkaar vaak op na het werk. Bij Landhuis Brievengat, Mambo, de Tropen, de Royal Red Pool Lounge etc. Op vrijdag 30 juni van het jaar 2000 namen we met een borrel afscheid van Dok. Diezelfde nacht begon de conversie voor het grote VIS/2000 project bij Aqualectra. “Hoe weet die dat allemaal nog?”, vragen sommigen zich af. Heel eenvoudig, het staat allemaal op mijn website.

In de Dok-tijd waren er vaak stagiares en die hielden ook allemaal een website bij. Hun namen ben ik vergeten maar eens hadden we er twee die begeleid werden door Lisa Berkemeijer en over diverse medewerkers een soort van parodie op hun site zetten. Met dank aan collega Lahrn die de foto leverde hadden ze mij ook te pakken. DBA’s dat is maar vreemd volk vonden zij. Doelend op mijn bril schreven ze dat DBA’s alleen met gewone ‘humans’ kunnen communiceren door middel van twee 17 inch monitoren op hun neus. Bij het opruimen in verband met onze aanstaande verhuizing vond ik die bril terug. Speciaal voor deze gelegenheid heb ik hem meegenomen, oordeel zelf maar. Uhh… No pictures allowed!

SQL Integrator is professioneler geworden en de vrijgezellen van toen zijn nu burgerlijke huisvaders. Ik wel in ieder. Dat is trouwens een verhaal apart. In februari 1999 nam ik een weekje vrij. Ik ging op vakantie naar Santo Domingo. Toen ik terugkwam zette ik de foto’s van mijn huwelijk met Lucy op de website. Ik kan wel zeggen dat dit insloeg als een bom. Een inslag die gevoeld werd van Curacao tot aan Nederland toe. Ik zie nog het onthutste gezicht van Krijn die mij tot dat moment nog als normaal beschouwde. Als vrijgezelle DBA’s sindsdien naar het buitenland gingen hield iedereen zijn hart vast.

Terug naar ons professionelere bedrijf. Afgelopen donderdagmorgen heb ik mijn uren voor september compleet gemaakt, een fluitje van een cent in TRS. Dat ging vroeger wel anders en oudgedienden weten nog hoe lang en moeizaam de weg naar dit urenregistratiesysteem was.

Veel herinneringen aan een mooie tijd maar toch gaan wij weg . Er zijn diverse redenen waarom we voor Nederland hebben gekozen. De mensen die het CasaLog volgen kennen ze wel. Voor mij is het terugkeren naar Nederland moeilijker dan destijds het emigreren naar Curacao. Toen ging ik in mijn eentje, inmiddels heb ik de zorg voor een vrouw en twee kinderen. Twee kinderen waarvan er een eigenlijk helemaal geen zin, toch Luchiano? En als ik over de Schottegatweg rijd met telkens “Into the Night” van Santana op Dolfijn FM kan ik er zelf ook nog niet helemaal bij. Het is nu reeds ons afscheidsnummer.

Overigens doet Curacao er van alles aan om het mensen moeilijk te maken het eiland te verlaten. Stempels verzamelen en belastingaangifte doen zijn niet mijn twee grootste hobby’s en de termijnen die de ambtenaren nodig denken te hebben zijn lang. Diverse keren zat ik tegenover Kees om alternatieven en shortcuts te bedenken. Kees, bij deze mijn dank voor het voortdurende meedenken en het luisterende oor.

Het zit erop maar toch ook weer niet helemaal. Immers, we blijven collega’s omdat ik per 1 oktober in dienst ben getreden bij SQL Integrator Nederland. Aan werk is daar geen gebrek. Dat merkte ik wel toen de Sales van Tom erachter kwam dat we maandag al vliegen. “Oh, kan ik je dan ook al eerder inzetten dan 1 oktober?”, vroeg ze. Gezien de dingen die we nog allemaal moeten regelen als we aankomen heb ik haar geantwoord dat een datum in de buurt van 1 november mij beter uitkomt.

Collega’s, immers SQL of niet SQL jullie zijn allemaal collega’s, ik wil jullie hartelijk bedanken voor het meewerken aan de mooie tijd die ik op Curacao gehad heb. Ik wens jullie al het goede voor in de toekomst en wie weet wanneer en waar we elkaar nog eens tegenkomen.

Mede namens Lucy, Luchiano en Diana... dank jullie wel!

September 16, 2007

Laatste karateles en Pleincafé Wilhelmina

Vrijdagavond na het afscheid bij SQL Integrator lag Luchiano (9) vrij laat in bed. Het viel niet mee hem er om half acht de volgende morgen uit te krijgen. Toch moest het voor zijn laatste karateles. Het karatepak zit in een van de dozen die meegaan op de boot, met een gewoon t-shirt en een gewone broek aan reden we naar de dojo van Curacao Karate-Do.

In het begin viel het niet mee en werd er behoorlijk gegaapt, gelukkig niet alleen door Luchiano. Gaandeweg de les ging het beter en kwam er wat energie terug. Voor het laatste vrije gevecht koos hij Delano uit en dat ging niet slecht.


15.09.2007: Sensei Ivonne, Luchiano (9) en Sensei Anthony, wij nemen afscheid van Curacao Karate-Do. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Aan het einde van de les staan de leerlingen op één rij tegenover de Sensei's Ivonne en Anthony om te groeten. Ze riepen Luchiano naar voren om afscheid te nemen en spoorden hem aan om in Nederland zeker door te gaan met karate. Na afloop van de les bedankte ik Anthony en Ivonne. Luchiano heeft de laatste anderhalf jaar een goede ontwikkeling doorgemaakt en ik vermoed dat de karatelessen daaraan bij hebben gedragen.

Nederland is een stuk groter dan Curacao maar het zal niet meevallen om daar Sensei's van gelijke kwaliteit te vinden.

Zaterdagmiddag deden we inkopen, voornamelijk kleding. Schoenen voor Diana en bij Benetton zagen we een mooie roze jas. Hij leek wat aan de grote kant, maar paste Diana toch. Trots als een pauw liep ze ermee rond en zette een enorme keel op toen we de jas uit probeerden te trekken. Natuurlijk kochten we hem. Spijkerbroeken, gymschoenen, een overhemd en nog wat snuisterijen later waren we eindelijk klaar.

15.09.2007: Een laatste (galgen)maal Pleincafe Wilhelmina Curacao... Klik voor groter.Gek is dat, terwijl de mannen (Luchiano & CasaSpider) na een paar uur inkopen doen van vermoeidheid met de tong over de straat rondkruipen tippelen de dames (Lucy in dit geval) fris op hun hoge hakken rond op zoek naar een volgende winkel.

Pas bij Pleincafé Wilhelmina herstelden wij enigermate. De daghap van 10 gulden (4 euro) was wederom voortreffelijk. Van de Duvel kennen we de smaak inmiddels wel.

Omdat we geen kinderwagen meer hebben zaten we iets meer in het midden van het terras. Aanvankelijk had Diana daarom niet in de gaten dat we vlakbij haar favoriete parkje zaten. Toen ze dat even later besefte was het hek van de dam. Waar zijn de tijden dat ze gewoon in slaap viel terwijl wij domino speelden?

Ondanks dat vond Lucy de tijd om een paar foto's te maken van onze stamkroeg voor de zaterdag namiddag. Een barkeeper met Luchiano en Diana binnen, waar wij natuurlijk nooit zitten. Dezelfde barkeeper met twee borden, maar niet de onze. Een andere barkeeper met Luchiano en het menu van zaterdag was ons galgenmaal. En tenslotte een laatste foto van het pleintje.

Nu is het zondagmiddag. Feyenoord staat warempel bovenaan in de Eredivisie, Lucy is nog steeds aan het schoonmaken, Luchiano kijkt Cartoon Network, Diana slaapt en ik ben de computers aan het backuppen en schoonmaken. Onder het genot van een Leffe Dubbel. Hopelijk halen we het strand nog vanmiddag.

Afscheid van SQL Integrator

Toen de verhuizers vrijdagmiddag om half een weg waren en het huis lekker opgeruimd hadden we even een soort van vakantiegevoel. Al snel begon Lucy weer te poetsen en flanste ik een afscheidsspeech in elkaar. Bijna twee vellen A4 en die moesten uit het hoofd geleerd worden. Om zes uur vertrokken we naar de Neptunusweg alwaar het kantoor van SQL Integrator is gevestigd.

Tot onze verrassing was het geen gewone borrel. Op de parkeerplaats stonden ronde rood beklede tafeltjes opgesteld alsmede een catering service. Er waren al heel wat mensen, niet alleen van SQL maar diverse andere genodigden waar ik vroeger mee gewerkt heb. Dat was erg leuk. Na de begroeting begonnen we maar eens aan een Polar. Mijn UTS-collega's wisten twee bijzondere betekenissen van het woord Polar te vertellen, een normale en een andere als men er iets meer van gedronken heeft.

Ik maakte een rondje en behalve iedere keer vertellen waar we een huis gaan zoeken waren er filosofische bespiegelingen over afscheid, vertrek en het nut van af en toe opnieuw beginnen. Luchiano (9) speelde met de andere kinderen en Lucy verdween helaas al snel met Diana (1) in de auto. We hebben geen kinderwagen meer, die is door Caribbean Moving Services meegenomen. Gelukkig is de kleine prinses dol op de auto.

14.09.2007: Afscheid van de Spiders bij SQL Integrator met op de valreep het Prince2 certificaat. Klik voor groter.Het eten van de catering service smaakte uitstekend en de duisternis viel in. Speciaal voor de gelegenheid was Ivo Stomp gekomen, onze Prince2 trainer. Wij moesten nog steeds het certificaat van het examen in februari van dit jaar ontvangen. Aangezien ik Curacao verlaat wilde men graag de portokosten besparen en daarom was Ivo er.

Als zijnde het feestvarken mocht ik de namen van de geslaagden oproepen en het certificaat overhandigen. Maar wie moet er voortaan als fotograaf functioneren bij SQL-evenementen? Daarvoor hebben we niet minder dan drie kandidaten. Nathanael Zoetrum die mijn camera gebruikte, Lahrn van Hoop en semi-professional Pauline Alfonso. Voordeel van deze procedure is dat de meeste collega's nu handenschuddend met mij op de foto staan.

De beurt was aan direkteur Kees Barneveld om te speechen. Hij vertelde dat hij in november 1995 een weekje op proef naar Curacao kwam om te bekijken of hij hier wilde werken. Met een andere ex-collega gingen we ergens een hapje eten en Kees was verbaasd over mijn gebruinde teint, ja toen had ik die nog. "Hoef jij soms nooit te werken?", vroeg hij. Een goede DBA zorgt ervoor dat alles draait en heeft verder weinig omkijken naar de systemen. Dat sprak Kees wel aan. Om een lang verhaal kort te maken, dankzij CasaSpider is hij uiteindelijk direkteur geworden. Geen dank hoor, Kees.

Na de speech kwam het kado, een mooi fotoalbum, niet digitaal maar wel heel authentiek. Er stonden al een paar foto's in uit mijn beginperiode, bijzondere foto's mag ik wel zeggen. Over mooie foto's gesproken, deze van Diana op de arm van Rodney Rosenda mag er ook zijn.

Het was tijd voor mijn afscheidsspeech. Onderdeel daarvan was een anekdote over twee stagiares die SQL-collega's op hun website parodieerden. Over mij schreven ze dat DBA's heel vreemde wezens zijn die alleen met normale mensen kunnen communiceren door middel van twee 17-inch monitoren op hun neus. Ze hadden namelijk een foto toegespeeld gekregen van mij met een ietwat gedateerd model bril. Die bril hebben wij laatst bij het opruimen toevallig teruggevonden en ik had hem meegenomen, speciaal voor mijn speech. Het ziet er zo uit.

Toen ik uiteindelijk uitgesproken was kwam Lucy er even bij staan, immers ook zij neemt afscheid. Voorts vond zij de speech veel en veel te lang. Dat kan wel zo zijn, maar ik heb toch mooi even kunnen zeggen wat ik wilde zeggen. Ondertussen vermaakte Nathanael zich met mijn camera. Bij het bekijken van de foto's de volgende dag was er sprake van enige verbazing: 1, 2, 3, 4, 5 en 6.

Lucy en ik liepen een laatste ronde. Het was een mooi afscheidsfeest, om een uur of tien waren we thuis. Collega's van SQL Integrator en alle andere aanwezigen, onze hartelijke dank voor het op deze manier uitluiden van onze periode op Curacao!

De volledige fotoserie van 33 door Nathanael geschoten foto's staat online in het album SQL Afscheid CasaSpider.

September 15, 2007

Inpakken en dag dag Marnixschool

De gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. Om enigszins bij te blijven worden ze daarom per twee gebundeld. We gaan van start op donderdagavond 13 september. Op de dag dat van mijn leuke afscheidsfeestje bij UTS werkte Lucy zich in het zweet om onze spullen in dozen te stoppen. Haast nog belangrijker was het weggooien van troep, daarvan hadden we namelijk nog meer.

's Avonds was aan mij de taak om de spullen naar een hoek in de kamer te schuiven. Luchiano (9) vindt zichzelf erg knap met zijn petje op. Tegen elf uur waren we klaar en vrijdag 14 september om kwart over acht kwamen de verhuizers van Caribbean Moving Services. Ze waren keurig op tijd. Terwijl Lucy en ik de tijd doodden klonk voortdurend het geluid van afrollende tape door de kamer. Alles werd heel secuur en netjes ingepakt.

Net voor de drie heren klaar waren moest ik Luchiano ophalen. Het was zijn laatste schooldag op de Marnixschool. Toevallig hadden ze juist die dag een uitje naar de Grotten van Hato. Voordat ze daarheen gingen heeft 5B speciaal voor Luchiano een klassenfoto laten maken. Toen ik het schoolterrein betrad zag ik hem samen met Christopher en Gabriel bordjes met taart rondbrengen voor de onderwijzers. Een ietwat late traktatie maar dat kwam dus door het uitje naar de Grotten van Hato.


14.09.2007: Klassenfoto klas 5B van de Marnixschool ter gelegenheid van het afscheid van Luchiano. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Ik schoot mijn laatste foto's op het plein van de Marnixschool; met meester Peter, met schoolhoofd Elizabeth Taylor en met Luchiano's huidige juffrouw Poulina. Dan nog een ander stukje van het plein en om af te sluiten een onder het Marnix-embleem. We maakten onze laatste gang van circa 200 meter naar de auto. Luchiano liep achter mij en ik hoorde hem snotteren. Ook gedurende de terugweg in de auto snikte hij, onze jongen heeft het niet gemakkelijk met het vertrek.

Thuis was het huis lekker leeg, het ziet er ineens een stuk beter uit. In Nederland komt het gewichthefbankje in ieder geval niet meer midden in de woonkamer te staan, zo heeft Lucy inmiddels besloten. We maakten ons op voor het afscheid van SQL Integrator dat vrijdagavond om zes uur van start ging.

September 12, 2007

Stress en opluchting

Even recapituleren, maandag waren we met het hele gezin present bij Kranshi om ons uit te laten schrijven. Op mijn retorische vraag of we nog naar de Immigratiedienst moesten antwoordde de ambtenaar ontkennend, immers we hadden alle stempels al.

Uiteraard ging ik dinsdagochtend toch op pad naar Imigrashon dat in het postkantoor te Punda gehuisvest is. Het was ongewoon druk in Punda, in een lange file reden de auto's achter elkaar aan. Bij het Wilhelminaplein was de weg afgezet, er stonden een paar booskijkende agenten voor de linten. Alle parkeerplaatsen waren vol.

Plotseling klonken er schoten, dat is nooit grappig op 11 september. Maar het waren saluutschoten ter ere van de Opening van de Staten, een soort van Prinsjesdag zonder prinsen. Met het oog op het streven om per 15 december 2008 een autonome staat te zijn binnen het Koninkrijk kon het wel eens de laatste plechtige opening betreffen.

Voor mij persoonlijk was het op dat moment meer van belang de laatste vrije parkeerplaats in Punda te vinden. Zo heeft iedereen zijn eigen viewpoint. En warempel, vlak voor het bereiken van de McDonalds stapten twee dames in een auto die in het voorlaatste vak geparkeerd stond. "This must be my lucky day", floot ik tussen mijn tanden. Punda is momenteel een grote bouwput en dichterbij het Postkantoor kon men haast niet staan.

12.09.2007: Grote opluchting dat onze paspoorten voorzien van uitreisstempel na een dag nog aanwezig waren bij de Immigratiedienst. Klik voor groter.Voor de afwisseling was het niet druk bij de Immigratiedienst, waarschijnlijk door de slechte bereikbaarheid van Punda die dag. Al snel was het mijn beurt en vroeg ik de receptioniste om de benodigde uitreisstempels in onze paspoorten.

Tot mijn afgrijzen moest ik echter alles afgeven: vier paspoorten, vier bewijzen van uitschrijving en twee moeizaam van stempels voorziene formulieren. Het voelde alsof men gevraagd wordt in de supermarkt bij het afrekenen van een rolletje drop zijn kind achter te laten.

Niet eens een simpel papiertje als bewijs wilde de dame me geven. De volgende dag om dezelfde tijd was alles klaar, zei ze. Op de terugweg naar huis spookten ellendige scenario's door mijn hoofd. "Morgen zeggen ze vast van oh, die paspoorten zijn weg. Ja, dat is uw probleem dat u maandag naar Nederland wil."

Woensdag was ik de hele dag vrij. De paspoorten zaten in mijn hoofd en lagen op de maag. Om half negen sloot ik achteraan in de rij voor de receptie om tien minuten later het loket te bereiken. "Ik kom voor de paspoorten die ik gisteren heb achtergelaten." De vrouw wandelde wat rond, kwam terug en sprak: "Even wachten."

Terwijl zij doorging met de volgende client zocht ik een strategische plek met goed zicht op het loket en een meisje met mooie benen. Eindelijk, om negen uur overhandigde de receptioniste mijn spullen. Alles was compleet. Het enige wat men had gedaan was een kopie maken van de formulieren met de stempels en een stempel in de paspoorten zetten. Dit deed men live in de 20 minuten dat ik op mijn strategische plek stond.

Waarom kon dat dinsdag dan niet is de grote vraag. Nu moest ik een keer extra naar Immigratie en was als de dood dat de paspoorten er niet meer waren. Het totale aantal contacten met de Curacaose Autoriteiten voor iets simpels als het eiland verlaten is tamelijk groot:

  • 5 maal Immigratiedienst
  • 4 maal Belastingdienst
  • 1 maal Justitie
  • 1 maal Kranshi

Vind ik tamelijk heavy. Hoe dan ook, na het in ontvangst nemen van de paspoorten was er opluchting. Een een oud Indiaans spreekwoord zegt: "Beter opluchting na stress dan andersom". Buiten stortregende het, waarschijnlijk harder dan in Nederland. Met enig gevoel van drama kan men stellen dat Curacao huilt om het naderende vertrek van de Spiders.

September 10, 2007

El Sapo El Sapo (41)

1.

Zondag hadden we wat tijd over en wilden we eens wat anders doen. De laatste weken dagen op Curacao vliegen om en er zijn nog zoveel indrukken die ingeprent moeten worden. We gingen naar Boca Sami, een samentrekking van San Michiel. Boca Sami is een klein pittoresk vissersdorpje en tevens bakermat van Frente Obrero, vrijwel iedereen met de naam Constancia komt er vandaan. Ook Ergilio Hato (1, 2, 3), de beste keeper van Curacao ooit, heeft hier lange tijd gewoond.


09.09.2007: De Spiders op Boca Sami, het was wel een beetje

(Klik voor groter)


We keken wat rond en dronken een Amstel bij duikschool Wedervoort. Luchiano (9) zwom wat in het heldere water en Diana (1) bleef rondlopen. En ik er achteraan, hier peinzend in de verte. Sinds ze zo bewegelijk en mobiel is komen Lucy en ik niet echt aan relaxen meer toe. Hopelijk is dat over een jaar of drie, vier anders. Luchiano kwam uit het water en bestelde een cola. "Sjezus, wat is dit boring", zei hij. Een gedwongen foto met een vissersboot maakte het slechts erger.

Tijd om op te stappen.

2.

Een van de vreemdste dingen die ik de laatste dagen gehoord heb is toch wel de eis die aan topturner Yuri van Gelder is gesteld. Hij mocht alleen naar de Olympische Spelen van 2008 te Beijing als hij bij het WK in Stuttgart wereldkampioen op het onderdeel Ringen werd. Wereldkampioen! Yuri van Gelder won de zilveren medaille maar verloor zijn ticket naar Beijing. Wat wil ik graag de man, het kan geen vrouw zijn, interviewen die deze eis heeft verzonnen. Dat moet iemand zijn die nog een appeltje met Yuri te schillen heeft, bijvoorbeeld omdat die honderd jaar geleden op de peuterschool ooit een vriendinnetje voor zijn neus heeft weggekaapt.

En wat als alle landen de eis hanteerden dat per onderdeel slechts de wereldkampioen van het jaar voorafgaand aan de Olympische Spelen mag deelnemen aan deze Spelen? De winnaar van de gouden medaille staat dan in ieder geval vast.

3.

Sommige mensen vragen zich af of wij eigenlijk wel bezig zijn met onze aanstaande emigratie naar Nederland. Jazeker! Maandag moesten we met zijn allen naar Kranshi, het Gemeentehuis, om ons uit te schrijven. De dame in het zwart is overigens Jackeline. We hadden de nummers 597 en 598 maar toen we ons bij loket 10 vervoegden kregen we te horen dat we bij loket 12 moesten zijn. Ook goed.

De man bij loket 12 vroeg waar we naar toe gingen. "Valkenswaard", antwoordde ik. "Valkenswaard?", zei de man. "Valkenswaard", zei ik. In een boek waarin kennelijk alle Nederlandse gemeenten staan sloeg de man de bladzijde met de "V" open en zocht naar Valkenswaard. Uiteindelijk hief hij de handen op en zei in lichaamstaal duidelijk dat Valkenswaard dus gewoon niet bestaat, had hij het niet gezegd? Op zijn kop lezend zag ik dat de man in een totaal fout rijtje bezig was bijvoorbeeld dat van Vught en begon op een ander te wijzen. Uiteindelijk blijkt Valkenswaard gelukkig niet van de aardbodem verdwenen te zijn.

Na overhandiging van vier paspoorten, twee sedula's (ID-kaarten) en de twee vellen met moeizaam verkregen stempels verdween de man een tijdje uit zicht. Hij keerde terug met een aantal formulieren die ik allemaal moest ondertekenen. Vier bleven over voor mijzelf en ik controleerde ze nauwkeurig. Dat was maar goed ook want er zaten twee uitschrijvingsformulieren voor mij bij en nul voor Lucy.

Toen ik de ambtenaar hierop wees verdween de man enigszins nors terug naar zijn geheime locatie maar enige minuten later had ik ook Lucy's uitschrijvingsbewijs in handen. "Nu moet ik nog naar Immigratie, tog?", vroeg ik overbodigerwijs. Immers ik ken de procedure uit mijn hoofd. De man schudde wat met zijn hoofd en zei iets van dat de stempels voldoende waren.

De nieuwste procedure is nog niet helemaal doorgedrongen in Kranshi, desondanks ga ik morgen naar Imigrashon. Als we nog aan doelpunten deden was het nu 6-3 voor de Spiders. O ja, de verhuisdozen van Caribbean Moving Services zijn ook binnen. Het inpakken kan beginnen.

September 4, 2007

Een hattrick voor de Spiders

Op dinsdag 14 augustus was ik bij het Belastingkantoor om een aantal achterstallige aangiftes te doen alsmede die van het lopende jaar 2007. In ruil daarvoor werd een afspraak geregeld op 10 september om de resultaten te bespreken. Indien positief was de beloning een stempel op het formulier Kennisgeving Definitief Vertrek, de tweede van vier benodigde.

Maandag 10 september is aan de late kant, immers op 17 september vliegen wij al naar het Koude Kikkerland. En wat als er iets niet in orde is? De tijd om dingen recht te breien is dan wel erg kort. Daarom zijn achter de schermen door diverse mensen dingen gedaan om de procedure te bespoedigen, waarvoor mijn hartelijke dank. Via via kon de afspraak van 10 september worden vervroegd naar dinsdagmiddag om drie uur.

04.09.2007: CasaSpider heeft alle vier benodigde stempels voor het vertrek naar Nederland verzameld. Klik voor groter.CasaSpider heeft een hekel aan te laat komen en liep om tien voor drie de trap op naar de eerste verdieping van het Belastingkantoor, ietwat gespannen dat wel. Ik meldde me bij een aardige bewaakster en zei een afspraak om drie uur te hebben. "Wat is je naam? CasaSpider? Ja, maar de afspraak was om twee uur." Mijn onthutste blik beantwoordde ze geruststellend met: "Oh, maar u wordt wel geholpen hoor."

Mijn Samsonite zat vol met allerhande paperassen en ik was voorbereid op een pittig gesprek in een apart kamertje. Maar neen, de zaak werd gewoon bij het loket afgehandeld. De vrouwelijke belastingemployee kwam aanlopen met een mapje met daarin twee papieren. Een van Lucy en een van mij. Op die van Lucy stond overal Nihil en op die van mij ook, behoudens bij de jaren 2002 en 2006. Wat blijkt, we krijgen zelfs nog geld terug. Even later was de eerste stempel, die van de Inspekteur der Belastingen, een feit.

Op naar de Eilandsontvanger die op de begane grond in hetzelfde gebouw zit. De dame die me hielp probeerde eerst Lucy in het computersysteem te vinden. Tevergeefs, maar dat is ook logisch want zij heeft nooit op Curacao gewerkt. Mijn papieren waren ook in orde. De belastingteruggave is geautoriseerd per 28 september maar dan zijn wij niet meer op Curacao. Derhalve wordt het geld op mijn bankrekening gestort en hiervoor moet ik mijn rekeningnummer achterlaten. Maar dat gaat zomaar niet, hiervoor dient een door mij ondertekende brief geschreven te worden. Dat doen we morgen wel. De tweede stempel, die van de Eilandsontvanger, was een feit.

Er restte nog slechts één stempel, die van de Landsontvanger. Bij de receptie vroeg ik waar deze zich bevindt, in de kamer onder de trap. De receptioniste bracht mijn bescheiden er naar toe en ik nam plaats op een bankje. Na 5 minuten (alles ging relatief razendsnel!) kwam er een man naar buiten, ja echt er werken soms ook mannen bij het Belastingkantoor: "Ken ta Lucia Vasquez? (Wie is Lucia Vasquez)" vroeg hij. "E ta mi sposa" (Zij is mijn echtgenote), antwoordde ik. "Hopi bon! (Heel goed!)", besloot hij. We namen de cijfers samen door en de man concludeerde dat alles in orde is. Hij ging zijn kamer weer in en keerde even later terug met de laatste stempel. Drie stempels in nog geen drie kwartier, het is gewoon ongelofelijk.

Met deze hattrick heeft CasaSpider een 5-3 voorsprong genomen tegen de Curacaose autoriteiten. Vreemd genoeg voelt dat nu helemaal niet meer zo. Voor het eerst heb ik het idee dat er daadwerkelijk meegewerkt is en dat we deel uitmaken van hetzelfde team, het moet niet veel gekker worden. Vanaf nu wordt er derhalve niet meer over winnen en verliezen gesproken.

Qua formaliteiten hoeven we ons alleen nog uit te schrijven om vervolgens bij de Immigratiedienst een aantekening in de paspoorten te krijgen dat we Curacao op een nette manier verlaten waarbij aan alle verplichtingen is voldaan. Dat geeft wel een goed gevoel. Nu gaan we ons richten op de verhuizing.

Alle posts met betrekking tot onze verhuizing naar Nederland zijn gebundeld in de category Hulanda 2007.

August 27, 2007

Afscheid van de huisbaas

Het huurcontract van onze woning staat op naam van SQL Integrator. Toch was de tijd rijp om huisbaas Franklin Lasten in te lichten over ons vertrek naar Nederland. Op 3 september aanstaande woont Lucy precies 8 jaar in het gele huis aan de Socratesstraat en ik al bijna 12 jaar. In het begin moesten we elkaar een beetje aftasten. Het fitness-apparaat midden in de woonkamer vond de heer Lasten iets minder in verband met de tegels. Ook stelde hij in 1996 de eis dat ik een werkster nam. Dat vond ik zelf ook wel een goed idee.

Achter ons huis bevinden zich twee appartementen. Heel vreemd, maar het linker appartement wordt altijd bewoond door een oude vrouw en het rechter door een mooie jonge. Ik heb er verschillende aan mij voorbij zien gaan. De tuin voor het huis was een chaos, ik liet het gras maar groeien. Op een bepaald moment stond het anderhalve meter hoog. De oude achterbuurvrouw van het linker appartement vond dat maar niets. In oktober 1996 waren mijn ouders bij mij op vakantie. De achterbuurvrouw vroeg wat zij van de tuin vonden. "Oh die vinden het prachtig", antwoordde ik. "U bent een grappenmaker", concludeerde de buurvrouw. Niet veel later was de tuin plotseling geasfalteerd. Een stuk gemakkelijker.

In het jaar 2000 werd het huis gerenoveerd, het zou drie dagen duren. Wij werden door de huisbaas ondergebracht in het Princess Beach hotel, het tegenwoordige Breezes. Compleet met ontbijt, het leek wel vakantie. Toen de werkzaamheden uitliepen werden zonder problemen twee dagen bijgeboekt.

Lucy heeft een bijzondere relatie met Franklin Lasten, zij is degene die bij ons de eisen stelt. Voor de komst van Diana (1) heeft de huisbaas de boel eigenhandig bij ons binnen geschilderd, inclusief de baby-kamer. Vloerbedekking werd zonder problemen vervangen door tegels en als de televisie kapot was stond er binnen een paar dagen een nieuwe. Het voordeel van een gemeubileerde woning.

In november 2004 was Franklin Lasten 45 jaar in dienst bij de Madure & Curiels Bank (MCB). Deze mijlpaal haalde de Vigilante en vervolgens het CasaLog. Inmiddels is hij gepensioneerd. En zo zaten wij vanavond even buiten op de porch, de huisbaas en ik. Veel hoefde er niet gezegd te worden. Hij was blij met een gemakkelijke huurder en ik met een goede huisbaas die nergens een probleem van maakt.

Van een collega hoorde ik dat woningbouwverenigingen en makelaars tegenwoordig referenties vragen. Men dient een brief te kunnen overleggen van de laatste verhuurder waarin deze zich positief uitlaat over de huurder. Dat de huurpenningen op tijd betaald zijn, dat het huis in goede staat is achtergelaten en ook de periode van huren.

Ook dat was geen probleem, alleen nam de heer Lasten het door mij geschreven papier wel even mee naar huis om het door zijn vrouw te laten beoordelen. "Zij is van de letters, ik meer van de cijfers", luidde zijn verklaring. We namen voorlopig afscheid met een stevige handdruk. Meer hoefde niet gezegd te worden. Het afscheid nemen is begonnen.

August 21, 2007

Het regent meer doelpunten

De huidige regering maakt korte metten met onzalige besluiten van de voorgaande Eilandsraad. Zo is het besluit in de post Dertien namen om politici met terugwerkende kracht een flinke salaris- en pensioenverhoging te doen toekomen de nek omgedraaid. Dat mag men als een mooi doelpunt beschouwen.

Een ander besluit door een krappe meerderheid goedgekeurd op 3 juli 2006 met een bijsmaak was het oprichten van de Beach Management Authority (BMA). Initiatiefnemer Gerrit Schotte (toen MPK nu MAN) heeft nooit uit kunnen leggen waarom de BMA er moest komen. Ja, misschien omdat USONA (Uitvoeringsorgaan Stichting Ontwikkeling Nederlandse Antillen) het oprichten ervan als eis stelde om tot uitbetaling van vier miljoen gulden subsidie over te kunnen gaan, maar daar had toch wel een mouw aan gepast kunnen worden.

Veel Curacaoenaars vreesden voor de vrije toegankelijkheid van hun stranden. Voor het overige was de BMA toch vooral een middel om een aantal mensen flink te verrijken. Het in de prullenbak doen verdwijnen van dit overbodige en kostbare orgaan is derhalve ook een doelpunt.

Maandag scoorde CasaSpider in de strijd tegen de Curacaose Authoriteiten het eerste tegendoelpunt en bracht zijn achterstand terug tot 1-3. Het was een frommelgoal, immers de buit bedroeg slechts drie machtigingsstrookjes om de borg van drie groene kaarten bij de Landsontvanger uitbetaald te krijgen. Dinsdag was de dag van de waarheid, de dag waarop we voor het geld gingen. "Het kan ook 1-4 worden", waarschuwde reageerder Angel van tevoren.

Om twee uur stonden we in de rij. Een man was aan de beurt en een dame stond voor ons. Het afhandelen van de man duurde zeker tien minuten en er passeerden heel wat biljetten van honderd gulden door het raampje van het loket. "Als er straks nog maar genoeg voor ons overblijft", dacht ik benauwd. De dame was snel klaar en toen waren wij.

Ik overhandigde drie machtingen, drie groene kaarten en drie paspoorten. De vrouwelijke loketbeambte pakte een ander formulier en begon allerlei gegevens te noteren. "Nee hè", dacht ik, "straks moeten we weer ergens anders zijn." Toen het formulier ingevuld was vroeg de dame: "Het gaat om drie personen?" Ja, het ging om drie personen.

Als laatste was het formulier van Luchiano (9) aan de beurt. "Waar is het groene kaartje van hem?", vroeg de loketbeambte. "Dat heb ik aan u gegeven", antwoordde ik naar waarheid. Er ontstond enige paniek totdat Lucy het groene kaartje ergens in de buurt van de dame zag liggen. Alle bescheiden werden aan elkaar geniet en door ons van handtekeningen voorzien. Het was inmiddels een half uur later en de rij groeide gestaag. Maar daar kwam het moment waar we op gewacht hadden, biljetten van honderd gulden die onze kant op kwamen.

Mission accomplished en de tweede tegentreffer is gemaakt, 2-3.

Zoveel virtuele doelpunten doen bij sommigen het verlangen naar echte goals, velddoelpunten met de geur van versgemaaid gras en wormen aanwakkeren. Gelukkig is de Eredivisie het afgelopen weekend van start gegaan en zo ook de Webloggers subpoule in voetbalpoules.nl. We zijn goed begonnen en staan op een 38e plaats in het subpoule-klassement. Maar het eerste gespin is kattengewin. Dat geldt ook voor Benno die (voorlopig) de eerste positie in de Webloggers subpoule bekleedt. Deed hij dat vorig jaar ook niet en hoe is dat toen ook alweer afgelopen?

Een ding is zeker, de hier genoemde doelpunten zijn niet de laatste.

August 20, 2007

CasaSpider scoort tegen

Maandagochtend om acht uur vertrek ik richting het postkantoor in Punda waar de Immigratiedienst (Imigrashon) huist. Doel is het verkrijgen van drie maal twee machtigingen op wit papier om samen met de groene kaartjes de depositostortingen van de Landsontvanger (Belastingdienst) terug te krijgen.

Wie dit nog kan volgen scoort vast hoog in begrijpend lezen. Voor de overigen volgt een korte uitleg.

Iedere vreemdeling die op Curacao een verblijfsvergunning aanvraagt dient de kosten van een enkele reis richting thuisland bij de Landsontvanger te voldoen. Als betalingsbewijs ontvangt men een groen kaartje dat men goed dient te bewaren. Lucy en Luchiano (9) hebben een dergelijk kaartje, ook al gaat het in hun geval niet om een enorm bedrag. In totaal 600 Antilliaanse guldens ofwel € 240.

Ikzelf heb ook een groen kaartje. Voorheen moesten Europese Nederlanders namelijk ook een verblijfsvergunning aanvragen. Mijn werkgever heeft destijds de depositostortingen van haar werknemers voorgeschoten. Voor een enkele reis Nederland in 1996 rekende de Landsontvanger 1100 gulden ofwel 440 euro. Sinds een aantal jaren zijn Europese Nederlanders van Rechtswege toegelaten op Curacao en hebben geen verblijfsvergunning meer nodig. De borg van de groene kaartjes mocht men per dat moment teruggevorderen.

20.08.2007: Het is tijd om de borg van mijn groene kaart te verzilveren. Klik voor groter.De gang naar diverse loketten hangt eenieder echter zo de keel uit dat dit meestal wordt uitgesteld tot het allerlaatste moment. Bijvoorbeeld bij definitief vertrek naar een ander land. Direkteur Kees verzocht mij daarom het geld van mijn groene kaartje terug te vragen en overhandigde mij mijn kaartje. Kijkend naar de pasfoto's doemt de vraag op wie er meer veranderd is de afgelopen jaren, Luchiano of CasaSpider?

Het is maandagochtend 08:20. Ik slenter van de parkeerplaats naar het postkantoor en zie al een hele rij mensen buiten staan. Dat belooft niet veel goeds, immers het betreft alleen nog maar de rij voor de receptie. Daar kan men terecht voor eenvoudige vragen en tevens worden er de volgnummers uitgedeeld voor het indienen van documenten dan wel ophalen ervan.

De rij gaat redelijk snel al heb ik ruim voldoende tijd om het interieur van het postkantoor in mij op te nemen. Op de blauwe geleidingslinten waar de rij tussendoor moet staat DCA. Kennelijk heeft de Immigratiedienst de linten op de kop weten te tikken na het faillissement van de nationale luchtvaartmaatschappij. Het is wel een vreemd gezicht.

Om 08:39 staat er nog één persoon voor me. Ik probeer te relaxen en dat lukt vrij aardig, tenslotte gaat het alleen om teruggave van geld en niet om bijvoorbeeld een vergunning. In mijn gedachten voltrekken zich meerdere scenario's van hoe het gesprek gaat verlopen. De vorige keer was ik compleet verrast door de opmerking dat het boek weg was. Dat overkomt me niet nog een keer. Of zullen de dames met iets nieuws op de proppen komen?

"Bon dia, ik kom voor de machtigingen voor de groene kaarten", zeg ik met besliste stem tegen dezelfde dame als de vorige keer. Tot mijn verbazing verblikt en verbloost zij niet en geeft mij zonder iets te zeggen volgnummer 38. "Wel heb ik ooit", schiet het door mijn hoofd. "Dat van dat boek is dus gewoon een truc geweest!"

Zoals gezegd zijn er twee subafdelingen binnen de Immigratiedienst, de loketten waar men spullen moet aanvragen en inleveren en de balies waar men ze op kan halen. Het volgnummer van die van inleveren staat op 32 en die van ophalen op 12. Mij komt het beter uit als die van inleveren geldt maar het grote aantal mensen in de wachtruimte en het feit dat ik iets moet krijgen leiden al snel tot de conclusie dat er nog 26 mensen voor mij zijn.

Ik besluit een wandelingetje door Punda te maken. Uiteindelijk ben ik om 10:20 aan de beurt. De dame die mij helpt doet het allemaal op haar gemak. Ze tovert een boek tevoorschijn. Warempel, het is een boek en nog een bijna splinternieuw boek ook. Het is dus toch waar. Tussen de bladen met witte machtigingsstroken wordt carbonpapier gelegd, bestaan die nog in Nederland, en een minuut of 20 later heb ik drie machtigingen tot uitbetaling van de groene kaarten in mijn bezit.

In de strijd tegen de Curacaose Authoriteiten heeft CasaSpider tegengescoord. De tussenstand is 1-3 in het voordeel van de Authoriteiten (dat wel) met nog een kleine vier weken te gaan.

August 14, 2007

Boek is weg

Dinsdagmorgen 14 augustus 2007 om acht uur was ik present bij het Belastingkantoor. De missie: na het indienen van de aangiftes wordt een afspraak gemaakt en als die goed verloopt ontvangt men een stempel. Een van de vier stempels benodigd voor definitief vertrek van Curacao.

Met nummer 31 in mijn hand en nummer 8 aan de beurt kon ik mooi van de gelegenheid gebruik maken even bij de Landsontvanger aan te wippen. Als vreemdelingen hier komen wonen is een van de vereisten dat zij een borg storten bij de Landsontvanger ter waarde van een enkele vliegreis richting thuisland. Zo ook Lucy en Luchiano (9) destijds, in totaal voor een bedrag van 600 gulden ofwel € 240. Als bewijs krijgt men een groen kaartje mee dat men goed moet bewaren.

Sinds ruim een jaar beschikken beiden over de Nederlandse nationaliteit en zijn van Rechtswege toegelaten op het eiland. De borg is derhalve niet meer nodig en kan teruggevraagd worden. Bij Loket 1 vertelde de vrouwelijke beambte dat men hiervoor eerst naar de Immigratiedienst moet om twee witte strookjes (machtigingen?) per groen kaartje te halen.

Ik liep de trap op naar boven en nam plaats in de wachtruimte. Na ongeveer een uur was nummer 31 aan de beurt. Ik overhandigde de aangiftes. De vrouwelijke (er werken echt bijna alleen maar vrouwen op Curacao) belastingbeambte maakte een afspraak voor maandag 10 september om 14:00 uur en noteerde deze in de agenda.

"Wat? Op 10 september pas?", riep ik uit. "Maar we vertrekken ongeveer de 16e. Als ik de stempel al krijg op die dag moeten we nog langs de Landsontvanger en langs de Eilandsontvanger. Daarna uitschrijven bij Kranshi en met dat bewijs naar de Immigratiedienst. Dat gaat dan nooit meer lukken!"

"U moet ook zes weken van tevoren hier komen", antwoordde de dame laconiek.

Nu is er nog een mogelijkheid. De werkgever kan namelijk een garantiebrief opstellen waarin deze zich garant stelt voor restschulden. "Het probleem is dan alleen uw vrouw", zei de dame. "Maar die heeft nooit gewerkt", antwoordde ik. "Dat heb ik op uw aangifte gezien", zei de dame, "maar dat moet geverifieerd worden." "Kan zij ook op die garantiebrief?", vroeg ik. "Hmm... ik denk het wel, alleen is dat nog niet eerder voorgekomen", zei de dame.

Deze week maar eens praten met mijn werkgever over de mogelijkheden van een garantiebrief. Ik kom er weer aan, Kees.

Nog enigszins dizzy van het gesprek besloot ik direct door te rijden naar de Immigratiedienst om de witte strookjes voor de groene kaartjes te halen. Er stond zoals gebruikelijk een lange rij voor de receptie. Na een half uurtje bereikte ik de balie. "Ik wil graag het geld terug van de borg van deze groene kaartjes. Daarvoor heb ik witte strookjes nodig", was mijn opening.

"Ja, ja", zei de dame (echt, op Curacao werken alleen vrouwen), "strookjes, een machtiging bedoelt u."
CasaSpider: "Ja, dat kan best. Zijn die wit?"
Receptioniste: "Ja, die zijn wit. Het probleem is alleen, het boek is weg."
CasaSpider: "Het boek is weg?"
Receptioniste: "Ja, het boek is weg. Er zijn geen machtingingen meer, die zijn op."
CasaSpider: "En wat moet ik nu dan doen? Ik wil mijn geld terug."
Receptioniste: "U krijgt uw geld terug. U moet alleen wachten tot het boek er weer is."
CasaSpider: "En wanneer is het boek er weer?"
Receptioniste, even overleggend met haar buurvrouw: "Komt u donderdag maar terug."
CasaSpider: "Is het boek er dan zeker?"
Receptioniste: "Ik denk van wel."
CasaSpider: "Dan kom ik wel op maandag."
Receptioniste: "Is goed. Wilt u de groene kaarten hier achterlaten?"
CasaSpider: "NEEEEEEN, DAT NOOIT!"
Receptioniste: "Oh."

Wordt zeker vervolgd.

August 9, 2007

Nederlanders buitenlanders?

Om van Curacao weg te komen is haast nog moeilijker dan er een verblijfsvergunning krijgen. Eigenlijk dient men zo'n tien weken voor vertrek te beginnen met de administratieve afhandeling. Voornaamste struikelblok is de Belastingdienst.

Het is minister Dick (PAR) van Justitie opgevallen dat veel mensen het eiland verlaten zonder hun belastingen volledig te hebben betaald. Per 1 september wordt de controle op vertrekkende reizigers opgevoerd. Zelfs is het mogelijk dat de passagier belet wordt te vertrekken. Curacao is het nieuwe Guantánamo Bay? (Artikel Amigoe)

De procedure om te vertrekken is als volgt. Bij de Immigratiedienst haalt men een formulier. Op dit formulier moeten uiteindelijk vier stempels verzameld worden. Een van de Officier van Justitie om te kijken of er nog boetes of zelfs celstraffen openstaan en vervolgens de stempels van de Inspekteur der Belastingen, de Landsontvanger en de Eilandsontvanger.

Zelfs over het lopende jaar moet aangifte worden gedaan. Dit betekent dat het bedrijf dat de salarisadministratie voor SQL Integrator verzorgt nu twee maandsalarissen vooruit moet berekenen voor mij om een jaaropgave te genereren. Als de aangiftes gedaan zijn maakt men een afspraak met de Belastingdienst en indien alles in orde is krijgt men de felbegeerde stempel. Ook Lucy moet alsnog aangifte doen over de jaren 2003 tot en met 2007. Zij heeft nooit gewerkt op Curacao maar dat is geen beletsel.

Een beetje merkwaardig is dat over buitenlanders wordt gesproken als men voornamelijk Europese Nederlanders bedoelt. Curacaoenaars mogen zo van het eiland vertrekken. Het is een discriminerende regeling! De Belastingdienst kan precies zien hoeveel premie, loonbelasting en dergelijke op mijn loon is ingehouden. Daarmee moet de kous dan toch af zijn?

We gaan maar zonder morren door het hele circus heen, het is tenslotte niet de eerste keer dat we met complicerende procedures worden geconfronteerd.

August 7, 2007

Wie A zegt...

Ja, schrijven dat we er vandoor gaan is niet zo gek moeilijk. Maar dan komen de vragen, het waren er veel meer dan ooit verwacht. Mensen willen antwoorden en dat is menselijk. Dus... waarom vertrekken wij van het paradijselijke Curacao naar het Koude Kikkerland?

Een goede moppenverteller ben ik niet. Een toerist vroeg eens aan een arme man op een tropisch eiland waarom hij niet een baan zocht in bijvoorbeeld Nederland en daar hard ging werken. "Waarom zou ik?", counterde de arme man. "Dan kun je op vakantie naar zo'n eiland als dit", antwoordde de toerist.

Het is een combinatie van factoren. De met afstand belangrijkste is Lucy. Zij is geboren in de Dominicaanse Republiek en woont op 3 september aanstaande precies acht jaar met mij op Curacao. Lucy heeft het hier wel gezien. Het eiland is te klein, steeds doen we dezelfde dingen en Dominicaanse vrouwen liggen bepaald niet goed bij Curacaose vrouwen. Dat merkte zij regelmatig in winkels, bij de immigratiedienst en de chauffeuses van minibusjes.

Ooit las ik dat een relatie tussen personen van verschillende nationaliteit een hogere kans van slagen heeft als men zich vestigt in het land van de vrouw. Nu is Nederland ook niet Lucy's land maar de mogelijkheden zijn er toch veel groter. De toekomst zal leren of die kansen ook benut worden, maar veel langer blijven was geen optie. Als ik ooit nog een hoofdprijs in een willekeurige loterij win verhuizen we naar Santo Domingo, the best of both worlds.

En heeft CasaSpider dan niets in te brengen? Uiteraard, immers ik ben wel de man in huis ja! Toen ik in 1995 naar Curacao emigreerde was dat in eerste aanleg voor een jaar of drie. Het leven hier bevalt mij uitstekend waardoor men misschien bepaalde oogkleppen opgezet krijgt. Mannen zijn sowieso niet echt veranderingsgericht, zeker niet zolang alles goed loopt. Altijd zijn het de vrouwen die op de achtergrond sturen.

Dushi Korsou... Klik voor groter.Het was even nadenken. Nederland zit in de lift, de economie draait er als een tierelier. De euro is peperduur voor ons met de Antilliaanse gulden direct gekoppeld aan de dollar. Tien jaar geleden was het een stuk gemakkelijker om Nederlanders voor een baan naar Curacao te halen dan nu. Door de globalisering ziet men werk op Curacao verdwijnen naar goedkopere Zuid-Amerikanen uit bijvoorbeeld Colombia. Ook India is een geduchte concurrent.

Probleem van een kleine arbeidsmarkt op een eiland met slechts 150.000 inwoners is dat men moeilijker kan job-hoppen. Ik heb via SQL Integrator zeven jaar voor Aqualectra, het water- en electriciteitsbedrijf, gewerkt en vijf jaar voor UTS, telecombedrijf numero uno op Curacao. Daarmee zijn de belangrijkste klanten voor een fulltime Oracle-DBA wel genoemd.

Men zou het niet zeggen maar ook CasaSpider wordt er niet jonger op. Nu is er nog tamelijk veel interesse in mij, op de arbeidsmarkt wel te verstaan. Dat kon over vijf jaar wel eens een ander verhaal zijn. Voorts ben ik naar eigen zeggen flexibel en weet van vrijwel iedere situatie het beste te maken. Een verwachte chronische verkoudheid gedurende de eerste maanden baart me nog de meeste zorgen.

En dan is er de school. Voor Luchiano (9) en straks Diana (1) is het niet slecht dat zij in Nederland onderwijs gaan genieten. Op Curacao is het erg moeilijk om een kind op een school met Nederlands als instructietaal geplaatst te krijgen. Er zijn slechts drie scholen die dit bieden en zij hadden voor het aankomende schooljaar gezamenlijk 258 plaatsen (bron). Niet minder dan 813 (!) kinderen visten achter het net.

En onze zoon, Luchiano? Die heeft er wel zin in. Waarom weet hij ook niet, ja dat hij dichter bij zijn familie is. Zijn Nederlandse familie wel te verstaan. "Zeg maar dat ik het leuk vind om weer in een vliegtuig te zitten", riep hij zojuist.

Ik voel mij verbonden met Curacao en ga het eiland zeker missen. De warmte, de zee, de relaxedheid van de mensen en de bijzondere humor. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren en als men gekozen heeft dient men ook 100% voor die keuze te gaan. Nederland maak je borst maar nat!

Gelukkig wonen daar ook gelijkgestemde zielen zoals Diamond Piet die hier zojuist tien dagen op vakantie is geweest met zijn dochter Emmie (6). Maar ook zie ik ernaar uit om eens kennis te maken met GJ van Camarados die een mooi stukje heeft geschreven over het aanstaande vertrek van de Spiders.

En zo zijn er meer mensen die ineens binnen bereik komen. Toch zal het even duren voor de merknaam CasaSpider net zo bekend is in Nederland als op dushi Korsou. We genieten nog maar even van de ventilator op de naakte huid tijdens het schrijven.

August 5, 2007

De laatste loodjes

05.08.2007: Nog even en de Spiders vertrekken naar het Beloofde Land.De vakantie van Piet en Emmie (6) zit er bijna op. Zo meteen komen ze bij ons om via internet in te checken. Hele hordes mensen zitten dan al te F5-en om de paar stoelen met extra beenruimte te claimen, onder hen zijn vast ook dwergen.

Nog zie ik de jaloerse blikken toen wij op onze terugvlucht vanuit Nederland in april geheel toevallig deze stoelen toegewezen kregen.

Zaterdagmorgen hadden we de Dolphin Encounter, zaterdagmiddag is Pleincafé Wilhelmina vaste prik. In het park stonden wederom de Bouncers en het treintje. In plaats van te springen kocht Emmie een suikerspin. Piet dronk zijn Palmpjes en Lucy en Diana reden rondjes in de trein.

Is er misschien ook nog nieuws met betrekking tot de Spiders? Ja, eigenlijk wel. Ik heb mijn baan opgezegd bij SQL Integrator Curacao en treed per 1 oktober 2007 in dienst van SQL Integrator Nederland. Vanwege de verwachte lange reistijden betekent dit dat wij ergens in september naar Nederland verhuizen. We weten nog niet waar.

Na twaalf jaar Curacao verlaten... het zorgt voor een dubbel gevoel. Een goede levensfilosofie is om van iedere situatie het beste te maken en niet teveel naar de nadelen te kijken. Vanmiddag gaan we dus maar eens extra genieten van het strand en de twee Happy Hours.