CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Wie vaak telefoneert en tegelijkertijd iets op de computer doet kent het gemak van de headset. Tenminste als diegene ooit een headset in zijn bezit heeft gehad. Immers, wat men niet kent dat mist men niet. Zo is onze douchekop het aan het begeven. Het ding is niet meer goed te richten, noch in hoogte noch in gewenste richting.

Elke dag ergeren we ons aan de douchekop, ik in ieder geval wel. En ik weet het nu al, op het moment dat we een nieuwe kopen en deze geïnstalleerd hebben zullen wij verzuchten: "Oh wat heerlijk, waarom hebben we dat niet veel eerder gedaan?" Maar ja, zo zijn wij nu eenmaal.

Met een headset gaat het precies eender. In de jaren '60 had niemand er een en was men toch gelukkig. Maar anno 2008 ligt dat even anders. Zonder headset hoort men er gewoon niet bij. Ach boeien, wij gaan ook nog steeds door het leven zonder vaatwasser. Daar zie ik het nut echt niet van in.

Bij Brabant Water kan men een headset aanvragen. Het loopt niet storm maar bij mijn weten wordt er nooit een geweigerd. Zelfs de DBA's komen ervoor in aanmerking. De headsets voor DBA's worden speciaal in Belgie gemaakt, ja wij hebben echte Belgische headsets.

Stefan den Engelsman is de eerste die er een mocht ontvangen. Hij is er apetrots op.

Posted by CasaSpider at 7:14 PM | Permalink | Comments (8)

Een lied klinkt in het Engels al snel beter of op zijn minst professioneler dan in het Nederlands. Tenminste dat vond men vroeger. Inmiddels spreken steeds meer Nederlanders steeds beter Engels en hierdoor begrijpen we sneller dat liedjes ook in die taal vaak blijven steken op het niveau van ik hou van jou en blijf je trouw.

Toch zijn er ook markabele teksten te vinden in het Nederlandse lied. Markabel in de zin van bijzonder goed dan wel bijzonder slecht. Doel van deze post is het verzamelen van frases in beide categorieën. Hierbij een voorzet van CasaSpider. In de categorie Goed nomineer ik de volgende zinnen uit het refrein van het lied met dezelfde naam, geschreven door Henk Westbroek in 1998:

Is goed verzonnen en ook heel aardig gezongen. Hier de volledige tekst van het lied. Een stuk minder en derhalve genomineerd in de categorie Slecht is de creatie Oktober van Bløf uit 2008. Hier het gedeelte dat iedere keer weer mijn wenkbrauwen doet fronsen:

Help! Kijk, er is muziek waarvan met de auto ongemerkt harder gaat rijden. Die muziek klinkt gewoon lekker. Bij het horen van Oktober zoekt men onbewust de eerste afslag naar een crematorium en de tekst is vast ontstaan na het drinken van een paar flessen goedkoop spul van onbekende herkomst. Maar ja, over smaak valt niet te twisten.

Vanmorgen op woensdag 29 oktober moest ik voor het eerst weer krabben, aan de ruiten van de auto wel te verstaan. 's Avonds kochten we bij het Kruidvat hun onvolprezen ruitenwisservloeistof met antivries. Vreemd genoeg stonden er nog maar een paar flessen. "Ze worden uit het assortiment gehaald", zei de verkoopster.

Tuurlijk, iets dat ongemeen populair is en uitstekend loopt dat haalt men uit het assortiment. Okay, welke tekst is beter dan die van Zelfs je naam is mooi of slechter dan Oktober?

Posted by CasaSpider at 8:13 PM | Permalink | Comments (21)

Bij alle trainingen en wedstrijden, nou ja wedstrijden hij mag alleen nog maar kijken, van Luchiano (11) bij voetbalvereniging Rijen ben ik aanwezig. Het leuke daarvan is dat men de club, de trainers Ton, Marco en Yusuf en de voetballertjes snel leert kennen. Dinsdagavond was er geen training zo meldde Marco vorige week. Maarrrrr... de kinderen werden wel op de club verwacht voor de vertoning van een film.

De film was een weergave van het duel Rijen D4 tegen SAB D2 uit Breda, gespeeld op 20 september 2008. Het was de spannendste wedstrijd voor Rijen tot op heden, immers deze ging slechts met 2-4 verloren. De hoop was dat de kinderen door het zien van de beelden van hun fouten leerden. Daar is het niet van gekomen.

Enerzijds was de film kwalitatief niet van voldoende niveau om de aandacht vast te houden. Niet van de kinderen en zelfs niet van mij. Aanvankelijk probeerde trainer Yusuf dit met gericht commentaar ("Zie je, niemand loopt uit om aan te vallen, jullie blijven met vijf man voor de keeper staan") te compenseren maar het werd allengs moeilijker. De kinderen waren ronduit vervelend. Luchiano was gelukkig een van de uitzonderingen maar ja, hij weet natuurlijk dat hij anders nooit meer levend thuis aankomt.

De trainers zijn de slechte discipline van onze groep inmiddels tamelijk beu en dirigeerden de kinderen na afloop van de film naar de bestuurskamer. Qua uitstraling heeft zeker Yusuf geen gebrek aan autoriteit maar ook hij had het bijzonder moeilijk om de serieuze nabespreking in goede banen te leiden. Helaas moest er gedreigd worden met schorsing en zelfs uitsluiting van spelers als men op deze manier door wil gaan.

Ik ben best af en toe kwaad op Luchiano en acht mij achteraf soms en bij vlagen wel eens te streng. Nu was ik blij met de manier waarop hij zich gedraagt, okay Luchiano is net bij de club dus misschien komt het ook een beetje daardoor. Toch ben ik ervan overtuigd dat hij bij een vermanende opmerking van de trainer niet brutaal reageert. Dat is bij sommigen duidelijk anders.

"Wat doen die ouders met hun kinderen?", vraag ik mij af en denk terug aan de karatelessen van Anthony en Ivonne. Diverse malen zag ik Anthony de kinderen tot de orde roepen: "We zijn hier niet zomaar iets aan het doen, we zitten op een universiteit. De universiteit van karate. Daar moeten jullie je best voor doen, hier en ook thuis." Zijn woorden maakten indruk en herstelden de orde.

Hoe zit dat eigenlijk met discipline, mentaliteit en respekt voor autoriteit? Zomaar wat vragen. Zaterdag maar eens kijken hoe de heren in Breda optreden tegen SAB D2.

Posted by CasaSpider at 8:54 PM | Permalink | Comments (8)

Onze Nintendo Wii is sinds vrijdag kapot en we hebben een vermoeden hoe dat komt, namelijk door de digitale televisie. Daar zit een Guide in met een overzicht van alle zenders en programma's per dag. Ontzettend handig, men bladert er op het gemak doorheen en reserveert de programma's die men die dag wil zien. Als het tijdstip van uitzending daar is schakelt de televisie automatisch over op de betreffende zender.

De Guide lijkt echter ook een beetje op Windows, na een paar weken wordt hij steeds trager. Met de pijltjestoetsen kan men door de zenders (vertikaal) en de programma's (horizontaal) navigeren maar dit wordt dus steeds trager. De remedie is de stroom even van de digitale box afhalen, daarna werkt hij weer als een zonnetje. Gemakzuchtig trek ik gewoon de hoofdstekker van al onze audio- en video-apparatuur eruit en doe hem er na een paar seconden weer in.

Afgelopen donderdag was het weer eens zover en alle apparatuur kwam netjes op. Behalve de Nintendo Wii. Met mijn technisch inzicht vermoedde ik dat de adapter het begeven had. Vrijdag was Luchiano (11) jarig en hij wil al heel lang Super Smashbros Brawl hebben voor de Wii.

Ondanks dat het apparaat kapot is kochten we het spel bij Bart Smit in Breda. Met de verkoper overlegde ik wat het euvel kon zijn. "Ik heb dat nog nooit gehoord", zei hij. "Maar waar je heel voorzichtig mee moet zijn is de laser, je mag het apparaat nooit bewegen of schoonmaken als hij aan staat. En controleer de aansluitingen even."

Dat laatste deed ik grondig maar zonder resultaat. Zaterdag kreeg Luchiano bezoek van zijn opa en oma en van tante Pascale en ome Luc plus kinderen Tom (3) en Sam (0). Hij is weer een heleboel PSV-attributen rijker, zelfs een onderbroek van Afellay, brrr! De hele dag zeurde hij me de kop gek over de Wii.

"Papa, heb je de aansluitingen al gecontroleerd?"
- "Ja jongen, dat heb ik gedaan."
"Papa, mag ik even de draden goed zetten achter de Wii?"
- "Neen jongen, dat heb ik al gedaan."
"Papa, toch nog even over die draden... heb je die echt goed bekeken?"
- "Grrrr... JA, DIE HEB IK ECHT GOED BEKEKEN!"
"Papa, laat mij alsjeblieft even die draden controleren..."
- "NEEN, DAT HEB IK AL GEDAAN HOUD DAAR NOU EENS OVER OP! GRAUWWWW $#$^^#@#$$!!!
(5 minuten rust)
"Papa, het is mijn verjaardag, mag ik alsjeblieft even naar de draden achter de Wii kijken?
- (surrender) "Okaaaayyyyy, doe maar dan..."

Tegen zoveel doordrammerige eigenwijsheid is geen kruid gewassen. Twee minuten later deed de Wii het weer als een tiet.

Posted by CasaSpider at 3:57 PM | Permalink | Comments (15)

Luchiano (11) is nu dus 11 jaar. Dit betekent niet dat hij er meegaander op is geworden, ja zelfs integendeel. Het kostte me de nodige moeite hem op tijd klaar te laten zijn voor de boodschappen bij Albert Heijn. We waren pas om 11:10 terug en moesten meteen weer weg. Rijen D4 speelde uit tegen BSV Boeimeer D3 uit Breda.

De thuiswedstrijd was eerder verloren gegaan met 1-10, eens kijken hoe we er zes weken later voor staan. We waren tien minuten te laat. "Ik gok dat het al 3-0 is", zei de Feyenoord-supporter in mij. Het viel mee want het stond pas 1-0. Boeimeer was echter veel sterker, de ene na de andere prachtige voorzet werd op schlemielige wijze door de blauw-witte spitsen gemist. Toch stond het na een minuut of 20 eenvoudig 3-0 voor de thuisclub.

Aan het einde van de eerste helft kwam Rijen onverwacht sterk opzetten. Ze kregen zelfs een penalty die door de reusachtige Boeimeer-doelman knap werd gepareerd. Opvallend is trouwens hoe professioneel er gelet wordt op overtredingen en met name buitenspel. In de rust vroeg de trainer ons mee in de kleedkamer.

De kleedkamer was een puinhoop, de ploeg die er voor ons gebruik van maakte had een bal in het toilet gegooid, dingen beklad en bovendien in de tassen van de Rijen-spelers gerommeld. Gelukkig was er alleen eten en drinken ontvreemd maar leuk is het niet.

In de tweede helft liep Boeimeer al snel uit naar 6-0. Wederom zakten ze daarna in en kwam Rijen sterk terug. Inmiddels was het 7-0 maar toen kwam het moment van sterspeler Sylke. Hij stond op rechts al vrij dicht bij de achterlijn. "Hoe moet hij die lange doelman verschalken, passen of schieten?", vroeg ik mij af. Sylke schoot de bal met een prachtige lob in de linker bovenhoek. Een zeer verdiende goal. Luttele seconden later floot de scheidsrechter af.

Luchiano filosofeerde nog wat over de shirts van Rijen. "Zie je, de Rabobank is sponsor van Rijen! Is die rijker dan de sponsor van Ajax?" De bank zal in ieder geval niet omvallen door de kosten van de voetbalclub uit Rijen. "Waarom heeft Rijen geen rugnummers?", was de volgende vraag. Een goede vraag trouwens waar ik geen antwooord op wist. Wel is het handig in het geval van gele en rode kaarten.

Volgende week moeten we naar Oosterhout. "Daar hebben we kans", zei de trainer, immers de thuiswedstrijd was slechts met 2-4 verloren gegaan. Dat belooft wat. Nu maar hopen dat het net zulk prachtig weer is als vandaag. We waren net thuis toen buurjongen Ivar voor de deur stond om met Luchiano te voetballen. Hij had die ochtend in Tilburg gespeeld met de E8. "En?", vroeg ik. "6-1 verloren", zei Ivar. De mannen van vv Rijen weten in ieder geval wat verliezen is.

Posted by CasaSpider at 2:53 PM | Permalink | Comments (5)

De eigenaar van het weblog Latios is vandaag 11 jaar geworden, bij deze de officiële felicitaties van concullega CasaLog. 's Middags had ik vrijgenomen en meteen nadat Luchiano (11) uit school kwam gingen we met zijn allen naar Breda. Eerst naar de Bart Smit waar hij een Wii-spel uitzocht, iets van Mario Smash Brothers. Wel jammer dat onze Wii sinds gisteren kapot is. Eens kijken hoe (of) Neckermann dat voor ons gaat oplossen.

We gingen naar C&A, immers als de zoon jarig is geldt dat ook een beetje voor zijn moeder en als de moeder er leuk uitziet op zijn beurt weer voor de vader. Terwijl Lucy de winkel doorstruinde vermaakten de paspoppen zich met zowel Luchiano als Diana (2). Best een sympathieke paspop trouwens, die rechtse.

Geen land ter wereld heeft de FastFoodDichtheidsFactor (FFDF) van Curacao en op een bepaald moment zwicht men daarvoor. Na een avondje Pleincafe Wilhelmina wilde Lucy altijd Kentucky (KFC) en Luchiano een Happy Meal van McDonalds. Sinds we in Rijen wonen zijn we slechts een keer bij KFC geweest, op de woonboulevard van Breda vlakbij de Mediamarkt. Wat me toen vooral opviel waren de hoge prijzen, een eenvoudige maaltijd voor ons vieren kostte meer dan 20 euro. Compleet gekkenhuis.

Indrukken worden vooral gevormd tijdens de jeugd en kennelijk is er bij Luchiano iets van de charme van McDonalds blijven hangen. Hij is tenminste de enige die er soms om zeurt. Vandaag is zijn dag en gingen we naar de McDonalds in Breda. Dat is gemakkelijk want deze bevindt zich naast de Bart Smit. Het Happy Meal ging erin als koek, de patat vond hij beter dan die van Lucy en de hamburger lekkerder dan die van hemzelf. Complimenten voor de koks van McDonalds die in Diana een nieuwe fan hebben gevonden.

Het was druk op de terugweg. "Zullen we nog even naar Albert Heijn gaan?", vroeg ik. "Om een paar flessen Westmalle Tripel te kopen". Immers, de ouders moeten ook wat te vieren hebben. Tot onze verrassing was de schoenenwinkel in de Laverije open. Luchiano wil al een hele tijd Skechers hebben en er stond nog precies een paar in maat 38.

Hij heeft zijn Skechers, wij onze Westmalle en zometeen begint PopStars. Zaterdagochtend worden we om 11:30 verwacht op het terrein van Boeimeer Breda waar hun D3 tegen de D4 van vv Rijen speelt. Helaas nog zonder Luchiano maar we gaan (in principe) wel kijken. Popstars roept.

Posted by CasaSpider at 8:24 PM | Permalink | Comments (6)

Ja, ja, kinderen beginnen al heel vroeg met het ontwikkelen van hun gevoel(ens). Daaronder valt ook het gevoel voor humor en Diana (2) is hierop geen uitzondering.

Laatst zag ze de reclame over de dongel van KPN, bekend van goeiemoggel en de afdeling transploft. In de huidige aflevering vindt de kale hoofdrolspeler van de vorige er niets meer aan om alle woorden te verbasteren.

Dan komt er een man langs die "alstublaft" zegt. Diana vindt het prachtig en zegt het zelf nu ook waarbij ze tamelijk schalks kijkt. Als ik daarentegen "astublaft" zeg kijkt ze me verbaasd aan en zegt: "Huu-uuh! Astublaft?"

Over naar Luchiano (11 - 1 dag). Hij was liedjes aan het luisteren op YouTube. "Van dit liedje moet ik steeds huilen", zei hij. Het betrof "Jij bent zo" van Jeroen van der Boom maar dan in de smurfenversie. "Waarom moet je daarom huilen?", vroeg ik. "Het gaat over mijn leven", antwoordde de aanstormende puber dramatisch.

Ik zocht de tekst op van het nummer van Jeroen van der Boom, het eerste couplet gaat zo:

Zeg ik nee, zeg jij ja.
En wil ik gaan slapen,
wil jij ineens graag en oh
Zeg ik stop ga jij toch,
Nog even door
En ik krijg geen gehoor.

Huh? De tekst van De Smurfen blijkt toch heel anders te zijn maar is op internet voor mij onvindbaar. Gelukkig is daar YouTube .

Zeg klungel...
- Ja?
Breng jij die vaas met bloemen eens naar hier...
- Okay daar komtie!
[Geluid van een uitelkaar spattende vaas]
O klungel, wat doe je nou!
- Sorry!
(...)
Alles wat hij ook doet dat loopt verkeerd
Het loopt nooit gesmeerd

Ja, dit vertoont meer overeenkomst met het leven van Luchiano. Met jou verveel ik me geen momento. Nog een paar uur dan is hij 11 jaar oud. Zoon, alvast gefeliciteerd. Te quiero muuuuchoooo!

Posted by CasaSpider at 10:03 PM | Permalink | Comments (8)

Een mopje ertussendoor dat moet kunnen.

A teacher in New York asked her 6th grade class how many of them were McCain fans.. Not really knowing what a McCain fan was, but wanting to be liked by the teacher, all the kids raised their hands except for Little Johnny. The teacher asked Little Johnny why he decided to be different...again.

Little Johnny said, 'Because I'm not a McCain fan.'
The teacher said, 'Why aren't you a McCain fan?'
Johnny said, 'Because I'm a Democrat.'
The teacher asked why he's a Democrat.
Little Johnny answered, 'Well, my Mom's a Democrat and my Dad's a Democrat, so I'm a Democrat.'
The teacher asks, 'If your Mom was a moron and your Dad was an idiot, what would that make you?'
With a big smile, Little Johnny replied, 'That would make me a McCain fan.'

Posted by CasaSpider at 7:03 AM | Permalink | Comments (5)

Er was eens... lang geleden een jongetje van zeven jaar op Curacao dat op zekere dag hamburgers wilde maken. Eerst deden we volgens een recept boodschappen bij Centrum Supermarkt en op een middag begon het prepareren van de hamburgers. Lucy filmde en becommentarieerde en Luchiano, toen zeven nu tien, was de kok. De movie is hier down te loaden.

Er ging het een en ander mis, zo brak hij een schaal en liet een gehaktbal uit zijn handen op de grond vallen. Maar de intentie was goed en de hamburger die ik 's avonds in ontvangst nam heerlijk. Afgelopen weekend leek het een leuk idee en het juiste tijdstip om eens te kijken of de nieuwe Jamie Oliver vorderingen heeft gemaakt op kookgebied. Inkopen deden we deze keer bij Albert Heijn en zonder recept, daarom vergaten we in eerste instantie de broodjes.

Wat mij opvalt is dat Luchiano anders praat dan op Curacao, tevens heeft hij een grotere mond maar dat hoort nu eenmaal bij de leeftijd. Hij vindt het leuk om de baas te spelen over zijn zusje Diana (2), voor zolang dat nog gaat. Inmiddels kan hij jongleren en demonstreert dat met het gehakt dat voor mijn hamburgers bedoeld is. Ach, men is maar eenmaal jong.

Nog even over de muziek, de fragmenten zijn afkomstig van Kat DeLuna, een in The Bronx geboren (17.11.1987) vrouw van Dominicaanse komaf (Wikipedia). Haar clip Whine Up (YouTube) is erg populair bij ons in huis, driemaal raden waarom. Nou? YouTube is overigens een reden voor mij om over te stappen (terug te keren) naar Internet Explorer, in FireFox worden slechts twee seconden afgespeeld. Een bekend probleem en derhalve exit FireFox.

Afijn, de hamburgers waren van uitstekende kwaliteit en Luchiano is een echte levensgenieter. Het glas Duvel is aan het eind (uiteraard) vervangen door een Chateau Brabant Water. Eens kijken of we over drie jaar nogmaals Luchiano's kookprogressie meten aan de hand van het bereiden van hamburgers.

Besides Luchiano prepares Hamburgers Part II there are a lot more CasaMovies to be watched in Google Video, Vimeo and YouTube.
You can also explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Thank you for watching this (C)asaMovie.

Posted by CasaSpider at 8:57 PM | Permalink | Comments (18)

Ik zeg altijd dit: "Wees voorzichtig met het gebruiken van analogieën". Ook zeg ik altijd zeg nooit nooit. Buiten dat zeg ik altijd maak geen grappen over iemands naam of uiterlijk. Om de eerste cabaretier die een grap maakte over Erica Terpstra of Ien Dales kon men nog wel lachen, maar dat werd al rap minder. Wie er nu nog mee aankomt is een sneue gast.

Maar zoals gezegd zeg ik ook altijd zeg nooit nooit. SQL Integrator collega Lahrn die op Curacao woont stuurt regelmatig een mail met grappige filmpjes of andere info uit de regio. Zo stuurde hij foto's van de gevolgen van storm Omar in de Cariben. Hier een heftige uit Bonaire.

Ook minister Omayra Leeflang is flink door Omar te grazen genomen. Vooruit met de geit!

Titel van de mail: Effektonan di "OMAR". Yuda e Muhe AKiii por favor, mester di bo yudansa urgente!!!!!!
(Effecten van OMAR. Help deze vrouw alstublieft, zij heeft uw hulp hard nodig!)

Posted by CasaSpider at 11:00 AM | Permalink | Comments (8)

1.

Diana (2) ontwikkelt zich tot een echte dame. Als we in een kledingzaak winkelen gaat zij haar eigen gang, loopt alle rekken langs en keurt wat van haar gading is nauwgezet. Ik loop er als de typisch mannelijke sukkel achteraan en wacht tot mevrouw klaar is. Een verkoopster bij V&D zag dat gebeuren en we zeiden tegen elkaar: "Het zit er al vroeg in."

Als Diana met Lucy in onze slaapkamer is onderzoekt ze al haar spullen, de mijne zijn een stuk minder interessant. Zo had ze laatst de lipstick te pakken. Het opmaken is nog niet het je van dat maar het resultaat mag er wezen. De lievelingskleur is en blijft roze.

2.

Luchiano (10) heeft nog steeds regelmatig last van hoofdpijn. Hij klaagt er niet vaak over, dat is de gewenning. Dinsdag 12 augustus waren we bij oogarts dokter Saxena in het Amphia ziekenhuis te Breda. Mevrouw Saxena constateerde dat alles volgens de cijfers in orde is met Luchiano. "En zijn hoofdpijn dan?" Ze verwees ons door naar orthopist Patricia Neomagus. Wat een naam!

Het bezoek aan Patricia Neomagus vond vandaag plaats om 08:15 's morgens vroeg. "Had ik maar niets aan mijn ogen", zei Luchiano. "Het is nu herfstvakantie en dan kon ik gewoon in mijn bed blijven liggen." Patricia Neomagus is een heel plezierig iemand om mee te werken. Ze deed enkele testen en zag al snel dat er iets in de samenwerking tussen beide ogen bij Luchiano niet helemaal goed is. Daardoor is hij continu bezig met accomoderen, dat is vermoeiend en leidt uiteindelijk tot hoofdpijn.

De remedie is de oogspieren trainen door bijvoorbeeld de punt van een balpen naar de neus te brengen. Ook kregen we een strip mee met een lijn met puntjes. Die moet je tegen je neus aanleggen en dan kijk je eerst naar het onderste puntje. Daar verschijnt als het goed is een kruis, een grote X. Dan ga je naar boven tot je bij het bovenste puntje aankomt. Daar lukt het Luchiano niet om het kruis te zien, mij daarentegen wel. Afijn, men moet het voor zich zien. Wie weet maak ik er nog wel eens een CasaMovie van.

3.

Vandaag woensdag 15 oktober regende het hard in Noord-Brabant. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Tropische depressies die door de Cariben razen. Curacao wordt geteisterd door Omar, toen ik de mails binnen zag komen dacht ik in eerste instantie aan Don Omar, de befaamde Reggaeton-artiest. Maar het is dus regen en storm.

Het houdt de gemoederen aldaar flink bezig want bijna iedereen schrijft erover: DeSukkels, BonBini, Dick Drayer, Kridan, Versgeperst en zeker ben ik er nog een aantal vergeten.

Op foto's lijkt het vaak minder erg maar hier kan men toch zien dat het water dichtbij komt. Gelukkig is daar de politie van Curacao die in noodgevallen het water met het kanon van de Sint Annabaai terugschiet. CasaSpider wenst Curacao en de andere eilanden in de Cariben sterkte in de strijd tegen de elementen en bedankt Vernon O. voor het mailen van de foto's.

Posted by CasaSpider at 8:08 PM | Permalink | Comments (10)

Eindelijk... is het zover. Luchiano (10) is lid van vv Rijen en ingedeeld bij de D4. Toen we zondag het goede nieuws hoorden keek ik direct op de website van vv Rijen, onstaan in 2003 uit een fusie tussen EVV'58 en sv RAC. Het is een team met potentie dat eufemistisch gezegd wel wat versterking kan gebruiken. De wedstrijden tot heden verliepen als volgt:

11.10.2008 Rijen D4 - Oosterhout D3 2-7 (beker)
04.10.2008 Rijen D4 - Advendo D3 1-10
27.09.2008 JEKA D7 - Rijen D4 7-1
20.09.2008 Rijen D4 - SAB D2 2-4
13.09.2008 Rijen D4 - Boeimeer D3 1-10
06.09.2008 Beek Vooruit D3 - Rijen D4 10-2
30.08.2008 Rijen D4 - Boeimeer D4 2-2 (beker)

Dit resulteert in de volgende tussenstand. Tsja, wat kan men ervan zeggen. De trainingen zijn op dinsdag- en donderdagavond van 18:30 tot 19:30 en dinsdag 14 oktober 2008 gaat de annalen in als de eerste trainingssessie van Luchiano bij vv Rijen.

We meldden ons bij trainer Ton en er waren inclusief Luchiano slechts zes spelers aanwezig, vermoedelijk vanwege de herfstvakantie. Een aantal kinderen kende hij al: Alperen en Ivar van de Sint Jozefschool en overbuurjongen Perry maar die was die avond niet aanwezig.

Eerst moesten de jongens een rondje om het veld lopen, vervolgens was er een spel om de balbeheersing te verbeteren en daarna schieten op goal. De laatste 25 minuten mochten ze een partijtje spelen, drie tegen drie. Luchiano verraste me, hij is veel sneller dan ik voor mogelijk had gehouden en speelde een uitstekende partij.

Bij de 9-2 had hij maarliefst zes goals voor zijn rekening genomen. Bij het tweede doelpunt speelde hij zijn tegenstander heel listig uit.

De vader van Ömer kwam bij me staan en we kletsten wat. "Die zoon van u is snel", was zijn commentaar. Op zeker moment had Luchiano de bal afgepakt en vervolgens kwam zijn tegenstander hard in. Ik hoorde de schoen op de scheenbeschermer knallen.

O ja, scheenbeschermers. In mijn tijd hadden wij die niet nodig maar tegenwoordig is het een vereiste. Zondagavond was buurjongen Ivar op bezoek en die vertelde ons dit nieuwtje. Maandag na het werk reed ik daarom snel met Luchiano naar Breda om scheenbeschermers, kousen en een trainingspak te kopen.

Na afloop van de training was Luchiano bekaf en dat is ook de bedoeling. Hij was blij dat hij niet naar huis hoefde te fietsen maar lekker in de donkerzwarte Volkswagen Jetta kon stappen. Donderdag mogen we weer. Jammer genoeg zit het team vol, dus wedstrijden zitten er vooralsnog niet in. Volgens de coördinator is dat na de winterstop wel anders, veel kinderen houden het dan voor gezien. We zien het wel.

Posted by CasaSpider at 8:52 PM | Permalink | Comments (8)

M. Groen van de IND geeft CasaSpider een vette onvoldoende voor zijn proefwerk

Terwijl het machtigingsformulier voor Sugey electronisch onderweg is naar Santo Domingo buig ik mij over de "Vragenlijst [1] visum kort verblijf" van de IND. Dit is niet zomaar een vragenlijst, neen deze bestaat uit niet minder dan zestien (16) pagina's. Nederland zou al snel te klein zijn indien een ingezetene zoveel pagina's moest invullen, alleen om op vakantie te kunnen. Maar misschien zit hem daar juist wel de kneep.

Een greep uit de vragen:

Van de aanvrager (Sugey) wil men gegevens over de vader en de moeder, gegevens over de kinderen, over broers en zussen, over andere directe familieleden (neven en nichten, ooms en tantes) die buiten het land van herkomst van de aanvrager wonen en die nog niet genoemd zijn. Gegevens over de opleiding van de aanvrager en gegevens over het bezoek in Nederland.

Van de referent (CasaSpider) wil men naast de persoonlijke gegevens een garantstelling en gegevens over de werkgever. Vervolgens mag ik aangeven of er verder nog opmerkingen van belang zijn. Daar vul ik in dat Sugey in 2006 op Curacao is geweest om Lucy bij de zwangerschap van Diana (2) bij te staan. Dat Sugey twee maanden bij ons is geweest en precies op tijd terugkeerde naar de Dominicaanse Republiek.

De vragenlijst wordt afgesloten met een Garantverklaring en een Bewustverklaring die ik beide onderteken. Inmiddels is de ingescande machtiging uit Santo Domingo via email binnen en stuur ik op woensdag 27 augustus 2008 alle documenten (machtiging Sugey, ingevulde vragenlijst, kopie arbeidscontract, vier loonstroken, kopie van mijn paspoort van alle pagina's met visa etc.) met een goed gevoel op naar de IND. Immers, door het vermelden van de historie kan de IND niet gemakkelijk een beroep doen op haar standaard afwijzingszinsnede: "hierdoor bestaat onvoldoende zekerheid dat u tijdig terug zult keren naar uw land van herkomst".

Maar dan hebben we toch buiten de waard gerekend in de persoon van M. Groen, medewerker IND die namens de Minister van Buitenlandse Zaken en namens deze het hoofd van de Visadient op donderdag 2 oktober 2008 het ingediende bezwaarschrift kennelijk ongegrond verklaart.

De motivatie staat in een Beschikking van vijf pagina's waarin mijn achternaam consequent verkeerd wordt geschreven. Het betreft een standaardverhaal waarin elementen zijn verwerkt van hetgeen uit de documenten van en over Sugey bekend is. De kern van het betoog luidt dat niet voldaan is aan twee van de vijf voorwaarden waaraan een vreemdeling die kort in Nederland wil verblijven (vakantie) moet voldoen.

Met name punt vier springt eruit: "Tegen het verblijf van de vreemdeling mag geen bezwaar bestaan uit hoofde van de openbare orde, de openbare rust of de nationale veiligheid." Toegegeven, op Curacao heeft Sugey zo nu en dan de openbare rust van vooral de mannelijke bevolking verstoord maar hoe weet de IND dat?

Even serieus, daar waar ik Sugey's verblijf op Curacao juist als bewijs aanvoer dat zij in het verleden binnen de gestelde termijn netjes is teruggekeerd naar haar land van herkomst draait IND-medewerker M. Groen dit als volgt om: "Weliswaar heeft betrokkene twee kinderen, echter betrokkene heeft de verzorging en opvoeding van haar kinderen eerder voor een langere periode aan derden overgelaten."

Er staat nog meer fraais in de Beschikking maar ach, wat doet het ertoe. Bij Lucy zie ik tranen in haar ogen als ik het voorlees. De liefde voor haar nieuwe vaderland wordt danig op de proef gesteld. Wat ons ook steekt is dat er flink wat kosten gemaakt zijn, alleen de visumaanvraag bij de Nederlandse Ambassade in Santo Domingo kost de aanvrager al 60 euro. Dat was voorheen het maandloon van Sugey. Vervolgens dien ik op verschillende manieren aan te tonen over genoeg middelen te beschikken om haar te onderhouden en aan het eind van het liedje telt het feit dat Sugey zelf te weinig middelen van bestaan heeft alsnog mee voor een standaard afwijzing. Dat is gemakkelijk verdiend over de ruggen van mensen die het toch niet breed hebben.

Afijn, we kunnen weer in beroep en deze keer bij de Vreemdelingenkamer van de rechtbank te 's-Gravenhage. Naar de rechter om iemand op vakantie te laten komen. Waar gaat dit eindigen? Haalt CasaSpider de Verenigde Naties?

(Wordt vervolgd)

Alle posts over de aanvraag van een Visum Kort Verblijf voor Sugey zijn gebundeld in de categorie Visum Sugey 2008.

Posted by CasaSpider at 6:53 AM | Permalink | Comments (18)

Een tussendoortje, immers het juridisch geneuzel om Sugey een vakantie in het gastvrije Nederland te bezorgen is voor de buitenstaander tamelijk vermoeiend. Winkelen op een zonnige zaterdagmiddag in oktober is derhalve een welkome afwisseling.

Eerst reden we naar Tilburg. Wie raadt er in het zand van welke straat Diana (2) hier rondbanjert? Neen, het is niet de Vijzelstraat. Vanuit Tilburg kozen we voor de A58, toch duidelijk een stuk minder dan de geweldige A59, richting Breda. Tegenwoordig parkeren we altijd op de Houtmarkt, het bordje "Vol" deerde ons niet. Immers, het was half vier en dan gaan veel mensen alweer naar huis.

Bij V&D kochten we een stoere jas voor Luchiano (10) en nog wat kleren. Door het mooie weer was het druk in de stad. Wij waren zowat de enigen met echte jassen aan. Boeien!

Tijd om even bij te komen op een van de bomvolle terrasjes. Helemaal vooraan was nog een tafeltje vrij. "Die is voor ons", zei ik tegen Luchiano die er vervolgens op afsprintte.

We moesten wel lang wachten op de bediening, wat zeg ik erg lang wachten. Na tien minuten kwam een jongedame de asbak legen en wat opruimen. "Kunnen we bij u ook bestellen?", vroeg ik. "Neen, we hebben geen terrasbediening. U moet binnen bestellen." Aha, vandaar dat het zo lang duurde.

Even later zaten we gezellig naast elkaar aan de Leffe Tripel, Keeping up Appearances. Westmalle verkopen ze niet bij Café Vulling, dat is wel een beetje dom. Diana speelde op het plein met een meisje (jongetje?) met rode krullen. Dat had ze nog niet eerder gezien en trok de aandacht.

's Avonds was er de wedstrijd Nederland-IJsland. We wonnen met 2-0, kunst winnen van een failliet land. In De Pers stond een leuke opmerking van Michel Vorm over het verschil tussen Oranje en Jong Oranje. Bij Jong Oranje moet je wat je uit de minibar haalt zelf betalen, bij Oranje vullen ze hem gratis weer aan.

Goed dat ik dat weet!

Posted by CasaSpider at 10:42 AM | Permalink | Comments (5)

De eerste afwijzing: op naar de IND

Op maandag 28 juli vertrekken wij vanaf luchthaven Punta Cana in de Dominicaanse Republiek via Brussel terug naar huis. Om vanuit Santo Domingo in Punta Cana te komen huren we een busje zodat zoveel mogelijk familieleden mee kunnen. Sugey (26) is er niet bij, zij krijgt die dag van de Nederlandse Ambassade de beslissing op haar aanvraag Visum Kort Verblijf te horen.

Dinsdagochtend komen we aan in Brussel en die middag belt Lucy Sugey. Het visum is geweigerd. De motivatie is simpel en dezelfde die altijd gebruikt wordt:

"Weigeringsreden: De reden is dat uit een hier te lande ingesteld onderzoek niet duidelijk is geworden wat de (familiale) relatie is tussen u en de door u opgegeven referent. Hierdoor bestaat onvoldoende zekerheid dat u tijdig terug zult keren naar uw land van herkomst danwel zult doorreizen naar een derde land."

Over de familiale relatie, vroeger gebeurde het vaak in de Dominicaanse Republiek dat ouders de geboorte van hun kinderen niet aangaven bij de Burgerlijke Stand. Ook Lucy heeft zich op ongeveer 16-jarige leeftijd zelf aangegeven. Het niet aangeven leidde tot problemen, immers het is veel moeilijker om later de leeftijd en de ouders van een kind vast te stellen. Sinds een jaar of tien is men daarom veel strenger geworden. De Ambassade stelt nu dat niet vaststaat dat Graciela (de moeder van Sugey) en Lucy zussen zijn.

Allemaal mooi en aardig, maar er is ook nog zoiets als de praktijk. Behalve dat zij wel degelijk familie van elkaar zijn kunnen wij aantonen dat Lucy en Sugey een hechte band met elkaar hebben, zie het verhaal over de zwangerschap van Diana (2). Sugey heeft documenten verzameld over haar moeder, dat Graciela net als Lucy een dochter is van Leoncia Vasquez. We kunnen in beroep gaan bij de IND, Visadienst Kort Verblijf. De documenten stuur ik samen met mijn bezwaarschrift op dinsdag 12 augustus 2008 naar de IND.

Het meest bevreesd ben ik voor de zinsnede "hierdoor bestaat onvoldoende zekerheid dat u tijdig terug zult keren naar uw land van herkomst". Dit wordt namelijk heel gemakkelijk en standaard gebruikt om een visum te weigeren. Hoe kan men zich hiertegen verdedigen? Anderzijds kan men stellen: "Hoe kan de IND aantonen dat iemand niet terugkeert naar zijn eigen land?" Misschien met statistieken, in een individueel geval is dit praktisch onmogelijk. Maar ze (de IND) komen ermee weg.

Nu begint het gegoochel met termijnen. Op dinsdag 19 augustus 2008 bevestigt de IND de ontvangst van het bezwaarschrift. Men schrijft "gebruik te maken van de mogelijkheid de beslissing te verdagen" zodat wij deze uiterlijk op 12 november 2008 mogen verwachten. 12 November! Sugey wilde in juli op vakantie komen.

Maar op donderdag 21 augustus 2008 ligt er wederom een brief van de IND op de mat. Men constateert dat Sugey mij niet heeft gemachtigd om bezwaar aan te tekenen. Tsja, dat levert een verzuim op als bedoeld in artikel 70, eerste lid van de Vreemdelingenwet. Ingevolge artikel 6:6 van de Awb leidt dit verzuim tot niet-ontvankelijkheid.

Logisch.

Gelukkig word ik in de gelegenheid gesteld bovengenoemd verzuim te herstellen. Binnen twee weken dien ik de door Sugey ondertekende machtiging naar de IND op te sturen. Het is maar goed dat er internet is. Buiten dat moet ik een vragenlijst invullen...

(Wordt vervolgd)

Alle posts over de aanvraag van een Visum Kort Verblijf voor Sugey zijn gebundeld in de categorie Visum Sugey 2008.

Posted by CasaSpider at 10:12 AM | Permalink | Comments (5)

Even terug naar Curacao, maart 2006

Met het aanvragen van een visum voor Sugey hebben wij al ervaring. Het is maart 2006, we wonen op Curacao en Lucy is zeven maanden zwanger. Onze Diana is op 3 mei 2006 uitgerekend. Om een of andere reden heeft Lucy niet veel vertrouwen in mij als kraamverzorgster. Beiden hebben we geen familie op Curacao, dat is in dergelijke situaties wel een gemis.

"Ik heb Sugey nodig", zegt Lucy. "Met jou en zonder haar zie ik het allemaal absoluut niet zitten." We starten de procedure om een visum aan te vragen. Globaal is deze procedure gelijk aan die in Nederland. Betalen, kopieën van paspoorten, sedula's en salarisstroken maken, een uitnodigingsbrief schrijven, alles legaliseren bij Kranshi en wat dies meer zij. Deze spullen sturen we naar Santo Domingo en Sugey overlegt ze bij de Nederlandse Ambassade, samen met haar eigen papieren en een reservering voor de vlucht.

Op donderdag 23 maart 2006 wordt het visum voor Sugey geweigerd. Lucy en ik zijn verbijsterd. Impulsief schijf ik een email naar de Nederlandse Ambassade, naar het standaard email-adres. Vaak worden dergelijke adressen nooit uitgelezen maar deze keer is er op maandag 27 maart 2006 een antwoord, geschreven door Jeannet Nijensikkens, medewerkster visumzaken Ambassade Santo Domingo. In haar mail legt zij uit dat de Ambassade bepaalt of een aanvrager voldoende sociale banden heeft om terug te keren naar de Dominicaanse Republiek, ongeacht de financië of maatschappelijke positie van de sponsor.

Aangezien de visumaanvraag slechts voor 15 dagen is en het om steun na de bevalling gaat vindt mevrouw Nijensikkens het merkwaardig dat wij Sugey per 20 april uitnodigen terwijl de baby op 3 mei is uitgerekend. Maar ik ben al blij dat we een reactie krijgen. Per ommegaande schrijf ik terug en probeer zo rationeel mogelijk uit te leggen waarom wij het visum voor Sugey zo hard nodig hebben.

Het feit dat Lucy vroeger altijd voor Sugey gezorgd heeft, het feit dat we geen familie op Curacao hebben, het feit dat een bevalling veel stress oplevert, het feit dat ik in de veronderstelling ben slechts een visum voor 15 dagen te kunnen aanvragen dat eventueel later op Curacao verlengd kan worden en het feit dat wij in zeven jaar op Curacao nog nooit iemand hebben uitgenodigd en derhalve niet in het profiel vallen van iemand die illegalen naar Curacao probeert te sluizen.

Nog diezelfde dag, maandag 27 maart 2006, antwoordt mevrouw Nijensikkens: "Duidelijk. Visum ga ik akkoord geven voor 30 dagen, en ik wens u en uw vrouw een voorspoedige bevalling en een kerngezonde baby!" Uiteraard bedank ik haar meteen hartelijk, onze opluchting is enorm.

Afijn, wie zin heeft om te lezen (en te kijken!) over Sugey's tijd op Curacao alsmede de geboorte van Diana... alles staat verzameld in de category Sugey. Met enige moeite en hulp van onze gynaecoloog Henriquez lukt het om het visum op Curacao met een maand te verlengen. Op dinsdag 20 juni 2006 is haar tijd echter definitief om en vertrekt Sugey vanaf luchthaven Hato naar Santo Domingo.

Daarna mail ik mevrouw Nijensikkens om haar nogmaals te bedanken. Ik vertel over de geboorte van Diana en de hulp van Sugey en dat zij nu weer, precies volgens afspraak, in Santo Domingo is. Het blijkt dat mevrouw Nijensikkens een zogenaamde rondreizende medewerkster is, inmiddels bevindt zij zich in Azie. Zij laat weten erg blij te zijn met mijn mail aangezien men door de harde realiteit het gevaar loopt af te stompen. Daarom is het voor haar fijn om te horen dat het ook goed kan gaan.

Let wel, het gaat hier nog steeds om slechts een kort verblijf in het Koninkrijk der Nederlanden.

(Wordt vervolgd)

Alle posts over de aanvraag van een Visum Kort Verblijf voor Sugey zijn gebundeld in de categorie Visum Sugey 2008.

Posted by CasaSpider at 6:14 PM | Permalink | Comments (2)

De Nederlandse Ambassade in Santo Domingo

Op dinsdag 15 juli 2008 zitten Sugey (26), de nicht van Lucy, en ik gezellig naast elkaar in de bus richting het centrum van Santo Domingo. Daar stappen we over in een taxi die ons naar de Nederlandse Ambassade brengt. Waarom gaan wij naar de Nederlandse Ambassade? Sugey wil ons in Nederland bezoeken en Dominicanen zijn visumplichtig, vandaar.

We zijn ruim op tijd bij de Ambassade, de ochtendzon schijnt fel. Het is heet en we zoeken een schaduwplekje op de oprit. Al snel komt er een bewaker naar ons toe. "Ga van die oprit af", zegt hij. "Daar moet je wachten." Hij wijst op de stoep waar de zon het felst brandt. Meer mensen komen en staan daar in de brandende zon. Het hek bij de oprit gaat open. Een Mercedes zoeft naar buiten met een hooggeplaatst persoon erin. De Ambassadeur?

Na een half uur mogen we naar binnen, in een volle wachtkamer. Er hangen bordjes op de muur in het Nederlands en in het Spaans met allerlei verboden. Zo mag men niet schreeuwen, niet eten en zeker mag er geen mobieltje afgaan. Soms gebeurt dat toch. Dan kijkt iedereen verschrikt afwisselend naar de boosdoener en de bewaker. Voor een dergelijk vergrijp kan men uit de wachtkamer verwijderd worden. Zachtjes beklagen de mensen zich over de vernederende behandeling. Maar als men naar Nederland wil heeft men weinig keus.

Na twee uur is Sugey aan de beurt. Ik mag niet mee. Niet veel later is ze klaar. "En?" "Niets, er ontbreekt een kopie van het paspoort van Lucy en bovendien willen ze jouw salarisstrook van juni." In de voorbereiding heb ik al twee salarisstroken opgestuurd, alsmede een uitnodigingsbrief, een kopie van mijn paspoort en een door de gemeente Rijen gestempelde garantieverklaring. Dat gebeurde in juni en daarom stuurde ik de salarisstroken van april en mei.

We gaan wat eten bij warenhuis Plaza Lama in La Duarte. Die middag verzoek ik mijn werkgever per mail om de ontbrekende salarisstrook te mailen. Een paar dagen later hebben we alles compleet, inclusief de kopie van Lucy's paspoort. Op woensdag 23 juli gaat Sugey naar de Ambassade om alles in te leveren. In de tussentijd heeft zij ook een vliegticket gereserveerd.

Op maandag 28 juli 2008, de dag dat wij terug naar Nederland reizen, krijgt zij de beslissing op de Nederlandse Ambassade te horen.

(Wordt vervolgd)

Alle posts over de aanvraag van een Visum Kort Verblijf voor Sugey zijn gebundeld in de categorie Visum Sugey 2008.

Posted by CasaSpider at 7:13 PM | Permalink | Comments (7)

In de jaren '90 keek (bijna) heel Nederland naar het door RTL4 uitgezonden televisieprogramma het Rad van Fortuin, gepresenteerd door Hans van der Togt. Het hoogtepunt voor mannelijk Nederland was altijd de opkomst van de enige, echte Leontine. Wat zou ze nu weer aan hebben?

Het spel zelf was niet bijzonder boeiend maar een aflevering staat nog in mijn geheugen gegrift. Het was in de tijd dat de PvdA zich net als nu in zwaar weer bevond en in 1992 kiest men voor een nieuw fenomeen, het duo-voorzitterschap. Felix Rottenberg en Ruud Vreeman leiden schouder aan schouder de partij, maar in het land spreken zij niet echt aan.

Dat blijkt op die bewuste avond bij het Rad van Fortuin. De te raden personen zijn "Felix Rottenberg en Ruud Vreeman" en bijna alle letters zijn reeds ingevuld. Je kon het zo oplezen. Toch lukt het geen van de drie kandidaten om de ontbrekende letters op te noemen. Het was een teken aan de wand.

Op 29 september jongstleden zag ik deze foto van Rene van der Gijp op de TV van Willemijn. Willemijn plaatst regelmatig een screenshot van een televisieprogramma en levert daar leuk commentaar bij. Zo staat er onder de foto van Rene van der Gijp:

"de meeste mensen gaan er slimmer uitzien wanneer ze een bril opzetten. rene van der gijp is de uitzondering die de regel bevestigt."

In De Wereld Draait Door dat dankzij de afgang het optreden van Frits Spits en vooral het telefoontje met Giel Beelen de volgende dag waarschijnlijk een flinke boost heeft gekregen zat laatst Felix Rottenberg aan tafel om commentaar te leveren op de kredietcrisis. Hij had zijn bril op. Ik moest direct aan Rene van der Gijp denken. Deze foto geeft een idee maar in werkelijkheid was de gelijkenis echt veel groter.

Op mijn werk komt regelmatig Achmed the Dead Terrorist ter sprake. Die is zo grappig, dat filmpje moet je zien. Heb je dat filmpje nu al gezien? Neen, nog niet maar vanavond ga ik hem bekijken. Maar dan had ik weer geen tijd en begon het verhaal van voorafaan. Vrijdagmiddag was voor collega-DBA Judith de maat vol en moest ik stante pede naar Achmed kijken. En inderdaad, het is een leuke act met het steeds terugkerende "Silence, I kill you!"

Zaterdag kwamen Piet en Emmie (8) op bezoek. Het huis was aan kant en ik lag op de bank wat uit te rusten vanwege lichte keelpijn. Luchiano (10) zat achter de computer. "Hey, zoek in YouTube eens Achmed the Dead Terrorist op", zei ik tegen hem. "Dat is leuk." Tot mijn verbazing antwoordde hij: "Ken ik al: Silence, I kill you!" Ben ik nu echt de laatste Nederlander die van Achmed the Dead Terrorist heeft gehoord? Het filmpje had Luchiano echter nog niet gezien, dat is die middag nog vele malen afgespeeld.

Piet en Emmie moesten er natuurlijk ook aan geloven qua Wii-Fit. Het hoepelen ging Piet goed af maar bij het ski-springen heeft Franz Krienbühl zijn tweede broer gevonden. Filmmateriaal houd ik nog even achter de hand, men weet nooit wanneer men wisselgeld nodig heeft. Bij Emmie was het juist andersom, tot ieders verbazing sprong zij al heel snel 186 meter. Grote klasse. Om een uur of tien hielden de directeur van Van Zijtveld Consultancy en zijn dochter het voor gezien. We zijn benieuwd wanneer de Nintendo Wii zijn intrede bij hun doet.

Posted by CasaSpider at 12:34 PM | Permalink | Comments (9)

Op woensdag 1 oktober vond bij Brabant Water de kick-off van de nieuwe ICT-afdeling plaats. Behalve onze fysieke verhuizing van de vijfde naar de tweede verdieping is een groot aantal functies van naam en inhoud gewijzigd. Werknemers dienden te solliciteren, ook op hun eigen functie. Het is een proces dat onrust kan veroorzaken maar uiteindelijk lijkt de overgrote meerderheid tevreden met de resultaten. Knap gedaan dus.

Om dit alles te vieren en de nieuwe organisatie in te luiden werden we, ja ook de externen, om half negen in de kantine het bedrijfsrestaurant (sorry Petra!) verwacht. We hoefden 's morgens geen boterhammen te smeren maar moesten wel onze jassen meenemen in verband met een buitenactiviteit die aansluitend plaats zal vinden. Horrobeelden van zeskampen in de regen doemen op, kom er maar in Barend Barendse.

We begonnen met toespraken van Brabant Water directeur Guiljo van Nuland en sectorhoofd Financiën, ICT en Inkoop & Logistiek Niek van der Kaay. Bij het ontbijt was de tafelindeling vooraf bepaald. Hierdoor zaten we in een groep die uit zowel bekenden als onbekenden bestond. Een spelletje waarbij we zoveel mogelijk gemeenschappelijke punten, ook wel overeenkomsten genoemd, van elkaar moesten ontdekken zorgde voor een gezellige sfeer, temeer daar wij drie geboren Rotterdammers in de groep hadden. Niemand voelde zich ongemakkelijk.

Aansluitend ging de buitenactiviteit van start en het betrof een schilderworkshop gegeven door kunstenares Sylvia Dekker (website). Vijf doeken waren geprepareerd met een vage achtergrond van iets dat met automatisering van doen had. Onze groep viel het lichtgroene doek met netwerkbekabeling ten deel. Onze groep die maar wat geluk had met een gerenommeerd kunstschilder als CasaSpider in haar midden, bekend van Le Chien en Le Chien 2.

Ieder teamlid had zijn specifieke rol, zo tekende Paul van de Veerdonk alles in roze. Ik beperkte me tot wat vegen her en der en twee hondjes. Met name Joop Cranenburg beschikt wel degelijk over artistieke kwaliteiten, in verbluffend tempo wist hij een vormloos figuurtje om te toveren tot een rendier. Het heeft allemaal niets met netwerkbekabeling van doen maar is wel heel knap. O ja, ter protectie droegen we allemaal witte plastic schorten en glimmende sexy latex handschoentjes, het was gewoon heerlijk. Hier onze uiting van creativiteit op de grens tussen expressionisme (Schmitt-Rottluff) en impressionisme (Monet, Van Gogh).

Aan alle pret komt een einde en tenslotte werden de kunstwerken een voor een door de professionele kunstenares beoordeeld. Regelmatig viel de term "hier zijn nog mogelijkheden" hetgeen uiteraard zoveel betekent als "het is knoeiwerk". Hier een voorbeeld gebaseerd op Painting by Numbers met Jan Grosveld, een roze schilderij en een exemplaar dat kundig wordt uitgelegd door collega-DBA Judith Janssen. Aan Niek van der Kaay de eer om het winnende schilderij uit te kiezen. Ook hij hulde zich in bewoordingen als "ze zijn eigenlijk allemaal even mooi" en "de een houdt nu eenmaal van veel kleuren" en koos tenslotte voor dit op het eerste gezicht ietwat chaotische schilderij.

We keerden terug naar de tweede verdieping waar de BIC'ers ons al opwachtten. BIC staat voor Bedrijfs Informatie Coördinator. De koffie en het gebak stonden klaar, ja het was een zware ochtend. Tot slot hing Niek het winnende schilderij in de gang op terwijl hij bezwoer dat er in zijn kamer echt geen plekje meer vrij was. Terug op de kamer wachtte ons een aardige attentie (op de achtergrond collega Stefan den Engelsman) die thuis reeds is ingepikt door Luchiano (10).

Concluderend was het een leuke en op bepaalde vlakken ook leerzame ochtend. En nu weer aan het werk.

Posted by CasaSpider at 9:21 PM | Permalink | Comments (9)