blogger

De laatste verkiezingen en met name de kabinetsformatie op Curacao hebben ook in Nederland het nieuws gehaald. Zoals bekend (verondersteld) heeft Anthony Godett van Frente Obrero (FOL) de verkiezingen gewonnen. Hij behaalde 34% van de stemmen. De aandacht vanuit Nederland lijkt overigens voornamelijk ingegeven door bezorgdheid over wat Lastig Kind Curacao nu weer voor het moederland in petto heeft.

Op eilandsnivo (Curacao) is een kabinet geformeerd met leden van de FOL, PLKP en PNP. Op landsnivo (Nederlandse Antillen) zijn daar een aantal partijen van de overige eilanden aan toegevoegd. Probleem was wie er nu Premier van de Nederlandse Antillen moest worden.

Anthony Godett lag voor de hand, als onbetwiste leider van de grootste partij. Hij heeft ook nog eens met afstand de meeste voorkeurstemmen vergaard. Aangezien Godett echter nog steeds verdacht wordt van corruptie en valsheid in geschrifte, kwam hij niet door de screening door de Veiligheidsdienst Nederlandse Antillen (VNA). Tevens speelt mee dat Nederland veel liever zaken doet met de PAR van Etienne Ys dan met de als Anti-Nederlands bekend staande FOL.

Ben Komproe, reeds Minister van Justitie, werd aangewezen als tussenpaus en fungeert als Premier. De familie Godett wilde echter persé een Kabinet Godett en dus schijnt nu Anthony's zus Mirna Louisa Godett naar voren te zijn geschoven als Premier. Mirna zal voortaan door het leven gaan als Mirna Godett, zodat het kabinet later niet onverhoopt Kabinet Louisa heet.

Ik vermoed dat sommige mensen vreemd tegen deze kwestie aankijken. Stel bijvoorbeeld dat Balkenende door een akkefietje geen Minister President had kunnen worden, zou hij dan gezegd hebben: 'Puh, nou als ik het niet word dan roep ik mijn moeder uit tot Premier!'. Misschien nog geeneens zo'n slecht idee?

Op Curacao ligt de zaak iets anders. Met name de FOL heeft de indruk dat Nederland op allerlei manieren tracht te voorkomen dat Godett Premier wordt. Misschien dat men daarom op deze ongebruikelijke wijze toch tot een Kabinet Godett wil komen.

Overigens heb ik in een Papiamentstalige krant (Extra of Vigilante, dat weet ik even niet meer) gelezen dat er binnen de FOL onenigheid is. Er zijn de gewone leden die de partij-reglementen en -structuren willen respecteren en er is het familiebedrijf Godett dat daar toch enigszins maling aan schijnt te hebben.

Het worden nog interessante tijden.

Vraag: "Is de mens het enige wezen op Aarde dat een soortgenoot plotseling niet meer begrijpt als hij over een kunstmatig lijntje op de landkaart (grens) stapt?"

Verder is de mens best wel slim. Als de Aarde in een SF-film wordt bezocht door Extra Terrestrials zijn wij het altijd die ervoor moeten zorgen dat die wezens ons begrijpen. Volgens mijn theorie zouden deze bezoekers toch veel intelligenter moeten zijn dan wij, toch brabbelen ze vaak in een soort baby-taaltje en zien ze er uit als mislukte holbewoners met grote pukkels. Heel anders in ieder geval dan de ontwikkeling qua taal en uiterlijk die wij voor onszelf in gedachten hebben.

Maar daar wil ik het nu niet over hebben. De arrogante mens vindt zelfs dat hij kan bepalen wat voor taal dieren spreken! Dan heb ik het niet over het feit dat het geluid dat een hond voortbrengt in het Nederlands blaffen heet en in het Duits bellen, maar over het geluid zelf.

Toen ik voor het eerst tegen Lucy blafte verstond ze me niet eens! 'Wat ben je nou aan het doen, wat is dat waf, woef?', vroeg zij verbaasd. Ik vertelde haar dat honden waf, woef zeggen. Niet in Latijns-Amerika dus, daar zeggen honden hou, hou.

Gisteren vertelde mijn Britse collega Paul me een mop, tijdens de barbecue op Daaibooibaai. Ik ben de mop eigenlijk vergeten, daarom bel ik Paul nu live even op. Jammer, 'Subscriber is not available'. Dan toch maar uit het blote hoofd, later volgen de correcties wel.

Paul: 'CasaSpider, are you honest?'
Casa: 'Yes'
Paul: 'CasaSpider, can you answer the next question very quickly in Dutch?'
Casa: 'Ok'
Paul: 'Do you want me to do my horse-imitation?'
Casa: 'Neehee' (na enig aandringen)

Paul en zijn vrouw Janet moesten erg hard lachen. In Engeland zegt een paard namelijk 'neehee'. Ik heb geen idee wat een paard eigenlijk in Nederland zegt, iets van hinnik hinnik? En zegt een kikker echt wel kwaak?

Ik pleit voor een universele Van Dale voor dierengeluiden!

Vandaag is mijn eerste werkdag, na iets meer dan een maand vakantie. Dat is even wennen, ik heb er meteen keelpijn van gekregen.

Ach, over iets meer dan elf maanden heb ik alweer vakantie. Elf maanden!!! Voor mij was het niet zo'n grote verandering, om weer te beginnen met werken. Zelfde plek, zelfde computers. Donderdag is Luchiano's vakantie afgelopen en dat wordt wel degelijk een grote omslag. Nieuwe school, nieuwe juffrouw, nieuwe kinderen en last but not least leren lezen en schrijven.

Nou, de soep komt er zo aan en dan zitten we weer helemaal in het oude vertrouwde ritme. Kan ik even checken of er elders in de wereld enerverendere dingen gebeuren!

Curacao ligt op een steenworp afstand van Venezuela. Van oudsher zijn de Venezolaanse TV-kanalen hier te ontvangen, een van de redenen waarom vrijwel iedere Curacaoenaar vloeiend Spaans spreekt. Met dank aan de novelas (soaps)!

Ook op economisch gebied zijn er nauwe banden. Zo is de voormalige Shell raffinaderij nu eigendom van het Venezolaanse staatsbedrijf PdVSA. Logisch dus dat wij ons hier enige zorgen maken omtrent de politieke situatie in Venezuela.

De huidige president, Hugo Chávez Frías, kwam in 1999 aan de macht. Chavez is een linkse president. Zijn voorgangers waren meer rechts georiënteerd. Ondanks de enorme olie-voorraden van Venezuela heerst er veel armoede. Volgens Chavez, zijn aanhang en mijzelf zijn de opbrengsten in de zakken van de oude machthebbers verdwenen. Met name ex-president Carlos Andres Perez en diens vrouw Cecilia Matos schijnen goede zaken te hebben gedaan.

Chavez is een man van het volk, hij wil vele hervormingen doorvoeren die ten gunste komen van de armen en ten koste gaan van de rest. Zeer omstreden is zijn grondherverdelingsplan, waarbij grond onteigend kan worden en vervolgens aan de armen wordt geschonken. Ook de PdVSA (olie) wordt aangepakt. De rechtse elite van het land heeft jarenlang grote gedeeltes van de opbrengsten van dit bedrijf in eigen zak gestoken. In 1974 ging nog 80% van de inkomsten naar de staat, de overige 20% waren operatieve kosten. Sinds 1998 is die situatie omgedraaid: 20% naar de staat en 80% verdwijnt als sneeuw voor de zon. Inmiddels is het gehele management van de PdVSA door Chavez vervangen.

Het grootste probleem van Chavez is dat hij geen Bruggenbouwer is, integendeel. De man weet iedereen tegen zich in het harnas te jagen: werkgevers, kerk, vakbonden, media, studenten en ga zo maar door. De media zijn massaal tegen Chavez, behalve dan zijn eigen kanaal 8, maar daar kijkt geen hond naar. Regelmatig gebeurt het nu dat midden in een novela (soap) er een muziekje klinkt en dan wordt de uitzending onderbroken door urenlang geleuter van de president. Met name Luchiano heeft hier een hekel aan. Zo gauw hij de kans krijgt, grijpt hij de afstandsbediening en zet Cartoonnet op terwijl hij zegt: 'Adios Chavez!'.

De oppositie is Chavez al lang beu. Na een mislukte staatsgreep in april 2002 werd het land in december massaal platgelegd. Chavez wilde niet wijken voor deze staking, waarbij duizenden mensen dag en nacht demonstreerden voor het paleis op Miraflores. Curacao kreeg ook last van de staking, want de aanvoer van ruwe olie uit Venezuela kwam stil te liggen. De oppositie eiste direct verkiezingen, Chavez zei dat dat op zijn vroegst in augustus 2003 zou kunnen. Uiteindelijk werd er bemiddeld, onder anderen door de USA en werd besloten dat de staking werd opgeheven en er in augustus een referendum zou worden gehouden.

Inmiddels is het augustus 2003 en Venezuela wacht met spanning op het referendum. Het heeft er echter alle schijn van dat Chavez niet van zins is om dit referendum door te laten gaan. De president gedraagt zich steeds meer als een dictator, net als zijn vrienden Castro, Saddam-Hoessein en Khadaffi. Uit onvrede over de tegenwerkende media is er nu een wet in de maak die voorschrijft dat alle nieuwsberichten over de president vooraf gescreend dienen te worden op Waarheid. Die waarheid klinkt mij enigszins in de oren als Pravda. De wet heet overigens La Ley Mordaza. Mordaza betekent knevel, prop.

Bij ons thuis is Lucy vóór Chavez, aangezien hij tenminste iets voor de armen wil doen. Ik ben gevoelsmatig tegen, aangezien in mijn ogen het resultaat telt. Op dit moment zie ik als resultaat dat Venezuela op zijn best een tweede Cuba wordt en met een beetje pech zelfs een tweede Noord Korea. Dat lijkt mij niet in het belang van de inwoners, ook niet van de armen.

Je kunt mensen verdelen in twee groepen, de rationele en de emotionele mensen. Als ik zo eens naar mijzelf kijk en daarna naar anderen, dan durf ik toch wel te stellen een exponent van de rationele mens te zijn. Dineren bij TL-licht is het meest romantische wat ik kan verzinnen.

Als je rationeel bent, en dat ben ik, dan is men automatisch meer onder de indruk van astronomie dan van astrologie. Even iets heel anders. Op feestjes of andere gezellige bijeenkomsten doet men regelmatig nieuwe contacten op. Dit gebeurt vaak enigszins onhandig, er dient over een drempel heengestapt te worden. Vaak wordt Het Weer gebruikt als openingsthema. Daar kan men zich niet aan branden, maar het is wel erg saai.

Onderwerpen die mijns inziens beter vermeden kunnen worden, zeker als men met het andere geslacht praat, zijn Het Werk en De Politiek. Het werk omdat het minstens zo saai is als het weer en de politiek omdat men zich daar wel aan kan branden. Bovendien wordt de boel er na een gesprek over het aanpakken van asielzoekers meestal niet gezelliger op.

Zelf heb ik gemerkt dat juist de anti-rationele astrologie een uitstekend onderwerp is als je een gesprek wilt voeren met een onbekende dame. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, want je kunt beiden vrijuit over allerlei karaktereigenschappen praten en zo een hoop van de ander te weten komen.

Nog interessanter wordt het om mogelijke aantrekkingskrachten tussen de diverse sterrenbeelden te bespreken. Zelf ben ik een Stier (Taurus) en volgens de boeken combineer ik goed met Vissen en Maagd. Nou, mijn ex was een Vis. Vissen is het sterrenbeeld van de derde maand, Maagd het sterrenbeeld van de negende maand. Daar zitten precies zes maanden tussen.

Nu wil het toeval dat mijn werkelijke favoriete sterrenbeelden qua vrouw Steenbok (eerste maand) en Kreeft (zevende maand) zijn. Met precies zes maanden er tussen! Is dat toeval?

Toen wij op een zondag naar Mambo Beach gingen om te zwemmen en naar nieuwe Chica's te zoeken voor La Chica Merengue, lag ik met Luchiano wat in zee te spelen. Plotseling viel mijn oog op een vrouw die heel relaxed in het water lag. Ik was ietwat gefascineerd door de mysterieuze glimlach op haar gezicht en overwoog Lucy te gaan halen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan, want meestal vindt Lucy mijn keuzes maar niets, behalve toen ik haar koos natuurlijk.

Tot mijn verbazing zag ik Lucy een kwartiertje later samen met de relaxte dame op pad gaan om foto's te maken. Ze heet Valerie en sinds gisteren is zij Chica de la Semana. De meisjes vullen altijd een formulier in met hun hobby's en andere zaken. Aangezien de astrologie reeds in mijn hoofd zat was ik nieuwsgierig naar Valerie's sterrenbeeld. Wel, ze is een Steenbok, wederom een bevestiging van mijn theorie.

P.S. Wat zijn nog meer leuke/interessante onderwerpen op feesten en partijen?

Al dagen keek Luchiano ernaar uit, 7 augustus, zijn eerste schooldag. Het jong had er echt zin in en ging gisterenavond gedwee op tijd naar bed. Van de spanning werd hij 's avonds laat nog een keer wakker. Vind u het gek, een nieuwe school, de Marnix Basisschool!

Voor Lucy en mij was het wat minder, met name het opstaan vanmorgen om kwart over zes. Tja, de scholen beginnen hier om kwart over zeven. 's Middags is er overigens geen school. Zeker de eerste dag wilde ik niet te laat komen en dus zaten we om kwart voor zeven in de auto.

Alle parkeerplaatsen bij de Marnix Basisschool waren bezet, dus we moesten een eindje doorrijden om te parkeren. Even later liepen we het schoolplein op waar het wemelde van de kinderen. Toen we het lokaal van klas 1 gevonden hadden, stond daar een juffrouw. Dat is niet zo vreemd op een school, maar ik hoorde haar met een man praten en ving woorden op als 'nog niet af', 'kan er niets aan doen', 'ja, misschien morgen' en dergelijke.

Het bleek dat er vandaag geen school is, tenminste niet op de Marnix Basisschool. Een reden wist men niet te geven, we moesten maar naar de radio luisteren en vanavond om acht uur naar het journaal kijken. Teleurgesteld dropen wij af. Thuisgekomen riep Luchiano sardonisch(*): 'Dat is jammer voor mama, nu is haar vakantie toch nog niet begonnen!'.

Voor ons was het niet zo'n probleem. Maar ik weet zeker dat er ouders zijn die hun kind vanuit de auto afzetten, het succes wensen op de eerste schooldag en ervandoor gaan. Hoe komen die kinderen weer thuis? En wat te denken van ouders die beiden werken. Zij moeten hun kind met spoed elders onderbrengen of een halve dag vrij nemen.

Op mijn werk wist een aantal mensen mij te vertellen wat er aan de hand is, zij hadden het gisteren op Radio Hoyer gehoord. De tegeltjes zijn nog niet klaar! Nu moeten wij vanavond op het journaal (sic!) horen en zien of de tegeltjes van de Marnix Basisschool morgen wel af zijn. Mwoahaha!!!

(*)Sardonisch: grijnzend, duivels

Gisterenmorgen op Radio Hoyer werd onze aanstaande Minister President (van de Nederlandse Antillen) Mirna Godett geïnterviewd. Het was voor het eerst dat ik haar zou horen, daarom was ik extra benieuwd.

De eerste vraag kan ik mij niet meer herinneren, de andere vragen trouwens ook niet, maar tot grote verbazing van de interviewster antwoordde Mirna Godett in het Papiamentu. 'Wat zullen we nou krijgen?', was ook mijn eerste gedachte. De interviewster vroeg of Myrna (Papiamentstalige kranten schrijven Myrna Godett, de Amigoe houdt het op Mirna Godett) dat ook in Nederland zo zou doen. 'Jazeker, dan neem ik gewoon een tolk mee', antwoordde Mirna in het Papiaments.

Als reden gaf Mirna het feit dat haar broer Anthony Godett een TV-optreden in het Nederlands had gedaan. Naderhand was hij om zijn gebrekkige kennis van het Nederlands enigszins belachelijk gemaakt. Vandaar dat Mirna voortaan Papiamentu spreekt. De verbouwereerde interviewster wierp nog tegen dat Mirna in het voorgesprek de hele tijd Nederlands had gesproken en heel goed verstaanbaar was. Het mocht niet baten.

Ik heb de indruk dat de Nederlandse politiek er de humor niet zo van in kan zien, maar Lucy vond het een uitstekende reden. 'Ha, dus eerst maakten ze (de Nederlanders) hem belachelijk en nu zijn ze boos op haar, nou dan zou ik ook liever hebben dat ze boos op me zijn. Groot gelijk!'. Ik ben het daar helemaal mee eens en vind het nog amusant ook.

Hmm, als ik de titel zo lees, zouden er dan ook Antillen-rechts bestaan? Dacht het niet. Op het weblog van Diamond Piet werd ik gewezen op een artikel in de Telegraaf waarin voorzitter Walenkamp van het CDJA ervoor pleit om Curacao tot 13e provincie van Nederland te maken.

Dat klinkt nogal arrogant. Ik heb de indruk dat voorzitter Walenkamp feitelijk geen flauw benul heeft waarover hij spreekt. De Antillen zijn blijkbaar in zijn blikveld gekomen omdat wij veel geld kosten en in Nederland problemen veroorzaken.

Een goede manier om zich te informeren omtrent hetgeen ergens speelt, is het lezen van forums op internet. Het kaf dient van het koren gescheiden te worden, maar dan valt er veel nuttige info te vergaren. Van voor- en tegenstanders. Dat ontbreekt er namelijk vaak aan in de normale media, mensen zijn geneigd om slechts dat te lezen wat in hun straatje past. Op een forum staan alle soorten meningen door elkaar.

De Curacaose krant Amigoe beschikt over een forum dat op dit moment voor levendige discussies zorgt. Over de kwestie Anthony en Mirna Godett, over Curacao als 13e provincie en meer interessante zaken.

Indirect heeft het ook met de Antillen te maken, zo kwam ik namelijk op zijn weblog terecht. Ik heb het over Jos van Vliet. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik de beste man helemaal niet ken, maar hij zit al sinds 1967 ofzo in de Nederlandse radiowereld, dus het zal wel een beroemdheid zijn. Het weblog is aardig om te lezen en er staat regelmatig iets over de Antillen in. Ik ben er alleen nog niet uit wat Jos zijn banden met Curacao zijn of waren.

Sinds Luchiano in mijn leven is gekomen zie ik pas in hoe leuk kinderen (kunnen) zijn. Gaat het niet vaak zo? Pas als men iets meemaakt kan men zeggen 'Goh, dat had ik niet willen missen'.

Een van de voordelen van het hebben van kinderen is dat er altijd gesprekstof is. Regelmatig staat men versteld wat zo'n kind nu weer heeft bedacht. Luchiano verbaast mij vaak. Gisteren nog was hij druk bezig met een onderzoek naar magnetisme. Hij had een groot blik, een magneet en een haarspeld. Hij plakte de magneet op het blik en trok de constructie met de haarspeld omhoog. 'Papa, hoe kan dat, dat zo'n klein ding zo'n groot blik kan optillen!'. Hij vond het fascinerend.

Luchiano heeft ook een actieve rol bij het instandhouden van ons huwelijk. Hij controleert ons! Lucy was aan het internetten en Luchiano nam een kijkje. Hij zag dat de MSN Messenger openstond.

Luchiano, ietwat bozig: 'He, met wie ben je aan het praten?'.
Lucy: 'Ik ben niet aan het praten'.
Luchiano: 'Jawel, ik zie het toch'.
Lucy: 'O ja, met papa'.
Luchiano: 'Niet waar, ik geloof je niet'.

Vervolgens moest Lucy de letters voorlezen en hem duidelijk maken dat daar toch echt CasaSpider stond. Tenminste dat hoop ik dan maar.

Gisterenavond was ik Luchiano aan het voorlezen. Lucy keek naar een Nederlands muziekprogramma, waar ineens haar (Nederlandse) lievelingsartiest Lee Towers optrad. Ik zei Luchiano dat er nu een man aan het zingen was op wie mama verliefd was. Luchiano keek nadenkend.

Ik gooide wat olie op het vuur door te zeggen dat ik ook verliefd ben, op een zangeres.
Luchiano: 'Ja, op mama!'.
CasaSpider: 'Hmm, kan mama dan mooi zingen?'.
Luchiano: 'Nee, dat niet. Dus wie is het dan, Shakira?'.
CasaSpider: Nee, Thalia!'.

We are being watched...

Ja, het is gelukt hoor. Donderdag schreef ik nog dat Luchiano's nieuwe school, de Marnix Basisschool, dicht was vanwege wat tegels. Ik ben helemaal vergeten te vermelden dat het vrijdag wel gelukt is, zijn eerste schooldag.

Luchiano is met zijn vijf jaren een van de jongsten en kleinsten van de hele school. Dat valt des te meer op aangezien er in de eerste klas al best grote knapen van zeven zitten. Ik was dan ook ietwat benauwd of hij het er wel leuk zou vinden.

Wel, tot nu toe heeft Luchiano het uitstekend naar zijn zin. Hij voelt zich al een hele man en wil voor geen goud meer terug naar de Chispita kleuterschool. 'Ik ben nu al groot hoor', is dan zijn commentaar. Hij kan al drie woorden schrijven: 'ik', 'maan' en 'roos'. Zelf zie ik het verband niet zo, maar het zal educatief best verantwoord zijn.

In de auto, op de terugweg, ontspon zich het volgende gesprek.

Luchiano: 'Er is een kindje in de klas........'
CasaSpider: 'Ja?'
Luchiano hulde zich in stilzwijgen.
CasaSpider: 'Ja, wat is er met dat kindje?'
Luchiano: 'Niks. Ik zei niks.'
CasaSpider: 'Jawel, ik hoorde je duidelijk zeggen Er is een kindje in de klas.'
Luchiano: 'Nee, je denkt dat je dat hoorde, dat zit in je hoofd. Ik zei niks.'

Oog om oog, tand om tand, nu zal ik hem hebben, dacht ik bij mijzelf:
CasaSpider: 'Wij gaan vanmiddag een mooi kado voor jou kopen.'
Luchiano: 'Okee, okee. Er is een kindje in de klas die praat Italiaans.'

Tja, ik moet weer op zoek naar slimmere trucs...

Een aantal mensen vroeg naar aanleiding van de vorige post wat voor kado Luchiano had gekregen, nou helemaal geen kado natuurlijk! Overigens taalde hij daar ook niet naar, wat op zich vreemd is want het varken wil altijd kado's hebben. Hij wist heel goed waarom ik dat kado-aanbod deed natuurlijk.

Overigens, voordat u denkt dat ik een harteloze kinderbeul ben, gisteren heeft Luchiano wel een kado gekregen. Hij moest zich laten inenten. Daar maakte het jong zich knap zenuwachtig over, de herinnering van een maand of twee geleden zat nog vers in zijn geheugen. Het is allemaal goed afgelopen en als beloning kreeg hij dus een kado: een set Spiderman-figuren, ja die wilde hij zelf.

Een ander openstaand punt is het woord dat Luchiano gisteren heeft geleerd. Ik tipte op vuur, maar Henk Rook blijkt toch de meer ervaren ouder te zijn. Zijn vis scoorde de gouden medaille. Wat zal het vandaag worden?

Om zes uur vanavond kwam ik thuis. De televisie stond aan en Lucy vertelde me meteen het nieuws: massale stroomuitval in de Verenigde Staten. Dat was even schrikken, in deze tijd denkt men dan onmiddellijk aan een terroristische aanslag.

Via internet kwam ik er al snel achter dat de ramp het gevolg was van een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Terrorisme was onwaarschijnlijk. Dat denk ik ook, want waarom zouden terroristen Canada (Toronto en Montreal) belagen?

14.08.2003, ook niet echt een datum met de allure van 9/11. Ook niet als je het omdraait 8/14. Neen, Al Quaida (hoe schrijft men dat nu toch eigenlijk) had zeker twee dagen gewacht. Op 16.08.1977 ging Elvis van ons heen.

Voor de mensen in metro's en liften is het geen prettige ervaring, zo'n stroomuitval. Op Curacao hebben we regelmatig met het verschijnsel te maken, waarschijnlijk is er om die reden geen metro. Ook het aantal liften is bijzonder klein. Echt schrikken doen we hier niet als het licht plotseling uitgaat. Overigens geschiedt het hier precies zo als in de USA: één centrale begeeft het, de overigen worden overbelast en de kettingreactie is een feit.

In de Dominicaanse Republiek is de situatie nog veel erger. Apagones (stroomuitvallen) zijn daar aan de orde van de dag. Dat heeft ook een voordeel, alle winkels, restaurants, barren, hotels en dergelijke beschikken over dieselgeneratoren. Dan blijkt een lager ontwikkeld land ineens weerbaarder dan een modern westers land. Dat geldt ook voor de inwoners. Waar een Nederlander bij een forse stroomuitval onmiddellijk denkt aan schadevergoeding voor zijn ontdooide karbonaadjes, slentert de Dominicaan naar een colmado (buurtwinkel, annex bar) en gaat daar een potje dominoën.

Maar het blijft rottig voor de mensen die vastzitten in lift en metro.

Het ongelofelijke is geschied, dus het moet wel heel erg hard nodig zijn. Het almachtige Microsoft heeft zijn Windows Update website verhuisd naar Linux servers. Ik las dit bericht bij Lulderij en moest er om lachen. Als Linux hier geen munt uit slaat qua zelfpromotie dan weet ik het ook niet meer.

De nieuwste BMW 7-serie had in het begin kuren. Toch zou het onvoorstelbaar zijn dat de BMW-directie om die reden voortaan het terrein op komt rijden in de Mercedes S-klasse. In Stuttgart zouden ze zich een bult lachen.

De angst zit er kennelijk flink in bij Bill en zijn brothers in crime. Morgen slaat de Blaster-worm toe. Heel toevallig heb ik hem gisteren verwijderd van onze thuiscomputer. Die was al erg langzaam geworden en dinsdag kregen we ineens meldingen dat svchost afgesloten werd. Op zich kan mij dat niets schelen, maar vervolgens kon ik geen link meer openen in een new window.

Zaterdag zou ik de pc opnieuw installeren, maar toevallig hoorde ik een collega door de telefoon tegen zijn vrouw iets over svchost zeggen. Toen pas legde ik de relatie met Blaster. Na een uurtje ontwormen deed alles het weer als vanouds. Dat scheelt Microsoft morgen dus één attack.

Of beter gezegd: het scheelt Linux morgen één attack.

Lucy's website LaChicaMerengue loopt steeds beter. Nog even en LaChicaMerengue wordt als merknaam even groot als pak hem beet Disney. Tot dusverre werd de site gehost als subdomain van Nijhuis.net.

Vooral Lucy was enigszins bevreesd dat een of andere snoodaard er op zekere dag met ons domein vandoor zou gaan. Daarom heb ik lachicamerengue.com snel voor tien jaren vastgelegd, dat zal ze leren! Het was meteen een mooie gelegenheid om een andere host te zoeken en ook dat is gelukt. Het is een host met veel meer mogelijkheden, vooral omdat hij onder Linux draait.

Toch heb ik me daar een beetje mee in de vingers gesneden. Een van de grootste verschillen tussen Unix en Microsoft is dat Unix wèl case-sensitive is. Dat heeft me al een aantal uren werk bezorgd, linkjes aanpassen en foto's opnieuw invoegen. Nog steeds werkt niet alles naar behoren, maar er wordt aan gewerkt.

Ter compensatie van al dit technisch geneuzel heb ik een foto van de nieuwe Chica de la Semana geplaatst. Het is Sue-Anne uit Curacao. Na zoveel dames in bikini gefotografeerd te hebben valt mij het hoge aantal tatouages op. Bijna iedere chica heeft er tegenwoordig wel een, of meer.

Persoonlijk hou ik er niet zo van en maakt een tatouage het model naar mijn smaak ietwat ordinair. Dat kan natuurlijk ook aan mijn generatiekloof liggen. Wat vind u zelf van tatouages?

Iets geheel anders. Zojuist hoorde ik een hoop gegrom buiten, van onze honden Spider en Scooby Doo. Snel nam ik poolshoogte en ja hoor, ze hadden weer eens een leguaan te pakken. Lucy wordt daar woedend om, dat ze zo'n arme leguaan te grazen nemen.

Ze jagen hem op en scheuren hem uiteindelijk aan stukken. Maar ze eten hem niet op, dat is nog het ergste. Ik probeerde de leguaan te redden en verkocht de honden een knal, maar het beest bewoog al bijna niet meer.

Het plan is nu om een rubberen leguaantje te kopen en de honden eens grondig te gaan dresseren. Zijn er eigenlijk dames met een tatouage van een leguaan?

Op Curacao zijn vele zaken een hot issue op dit moment. Zo staat bijvoorbeeld het Nederlands op de tocht, althans hier. FOL-leider Anthony Godett wil naast Papiamentu het Engels als belangrijkste taal instellen. Ik ben het niet vaak met Anthony eens, maar in deze kwestie geef ik hem 100% gelijk.

Mondiaal gezien heeft de Nederlandse taal geen enkel belang. In Zuid-Amerika is er al helemaal geen connectie met onze manier om de keel te martelen. Latino's zijn van oudsher Spaans en Portugees georiënteerd. Tegenwoordig sijpelt heel langzaam het Engels binnen.

Zelf heb ik het nog meegemaakt, zeven, acht jaar geleden dat ik met Oracle Venezuela belde voor support. Ik had stellig de indruk dat Oracle Venezuela bestond uit een snack (patatbakkers annex bierverkoop) met een rode telefoon waarop in grote letters Oracle Support stond geschreven. Als die telefoon overging brak de paniek uit in de snack: "Ay Dios mio, el teléfono de Oracle! Socorro!".

Vervolgens probeerde men mij in het Engels te woord te staan. Na twee uren Spaanse les sprak ik echter beter Spaans dan zij Engels. Hoe anders is dit nu! Steeds meer Venezolanen spreken steeds beter Engels. Die ontwikkeling gaat bijzonder snel.

Even terug naar Nederlands op Curacao. Op het Amigoe Forum staan lezenswaardige stukjes. Iemand met de nickname Otrabandaboy schreef een mooi betoog om Papiamentu als instructietaal in te voeren op onze scholen.

Een citaat: "Elke dag een uurtje Nederlands. CasaSpider het is bijna wreed en oneerlijk wat er met onze kindjes (ik was ook een van die kinderen) gebeuren als zij amper 6 zijn en opeens met dat rare taal geconfronteerd worden. Je wilt niet weten hoe agressief deze taal voor ons klinkt op dat moment. Casaspider met alle respect, ik denk niet dat een Hollander dit ooit kan voorstellen (nou mits die Hollander als kind van zes opeens uit het niets Arabisch moet gaan leren lezen en schrijven vanuit het Arabisch)."

En zo is het. Luchiano spreekt voor een vijfjarige goed Nederlands. Lucy wil het ook graag leren. Haar grootste probleem is het praten, verstaan doet zij (helaas!) bijna alles. Regelmatig vraagt Luchiano zijn moeder wat een bepaald Nederlands woord betekent. Als Lucy het niet weet, lacht hij haar uit. Tja, zo zijn kinderen. Tot zijn grote ergernis weet Lucy echter bijna alles. Dus vraagt hij aan mij of ik nog een woord weet wat Lucy niet kent.

Vanavond na het voorlezen lagen we nog wat te kletsen. Op een bepaald moment vroeg Luchiano: "Papa, als mama uit Santo Domingo komt, hoe kan zij zo veel Nederlands!". Ik antwoordde hem dat zij goed luisterde als wij aan het praten waren. "Ja maar, dat is niet zoveel". "Och", zei ik, "ze kijkt ook altijd naar Lingo!". Dat verduidelijkte een hoop.

Nog een keer over de staatkundige toekomst van Curacao, tja dat houdt ons nu eenmaal bezig. We hebben de volgende opties:

Oftewel de roodrugspin. Als men affiniteit heeft met Het Web en zelf CasaSpider heet, dan is het niet verwonderlijk dat mijn aandacht werd getrokken door een krantenbericht over een mysterieuze spin die de Roemeense kust terroriseert.

Over Roemenie gesproken. In 1986 wilden mijn toenmalige vriendin en ik op vakantie gaan. We bladerden in de reisgidsen en vonden het allemaal tamelijk duur. Behalve Roemenie dan toch, daar konden wij voor een habbekrats terecht in een vijfsterrenhotel. Roemenie klonk exotisch en werd daarom onze vakantiebestemming. We boekten via Holland International, we wilden avontuur!

1986 was echter het jaar van de ramp met de kerncentrale te Tsjernobil. Deze ramp vond plaats op 26 april 1986 en wij wilden in juni op vakantie. Roemenie lag (en ligt waarschijnlijk nog steeds) dichtbij Tsjernobil en werd als risico-gebied aangemerkt. Bij Holland International konden wij een andere reis uitkiezen. Uiteindelijk zijn we naar Cascais (naast Estoril) in Portugal gegaan.

Zeventien jaar na dato wordt Roemenie nu dus waarschijnlijk geteisterd door de roodrugspin, familie van de Zwarte Weduwe.

Naar aanleiding van de roodrugspin waar ik gisteren over berichtte, vroeg Amaro in een comment of ik de spin Kompa Nanzi al was tegengekomen op Curacao. Tot op heden niet, Amaro, maar ik heb er wel over gehoord.

Van oorsprong komt deze spin uit Afrikaanse vertellingen van het Ashantivolk in Ghana en heette daar Anansi. Ze dienden onder meer als middel om in bedekte vormen kritiek te uiten op de machthebbers, zelfs op de koning.

Op Curacao vertelden de toenmalige slaven elkaar de verhalen over deze spin, die hier Kompa Nanzi werd genoemd. Het was een slimme spin en hij hielp de slaven tegen hun wrede meesters. De verhalen gaven de slaven de gelegenheid om even te ontsnappen uit de realiteit.

Een van de bekendere Kompa Nanzi verhalen gaat over de Gevlekte Koe. Een aantal slaven waren gevlucht en woonden in grotten, ver van de bewoonde wereld. Omdat ze gezocht werden konden ze niet zo gemakkelijk aan voedsel komen. De slaven hadden honger. Plotseling verscheen Kompa Nanzi en hij zei hun dat hij hun probleem wel even op zou lossen.

Kompa Nanzi ging naar Shon Arei (Meester Arei), die behalve een plantage ook een wei vol met koeien had. Kompa Nanzi zei tegen Shon Arei dat hij honger had. De zaken gingen echter slecht volgens Shon Arei en het onkruid groeide hem boven het hoofd. Kompa Nanzi bood aan om het onkruid te wieden in ruil voor een gevlekte koe.

De wrede Shon Arei wilde zijn koe eigenlijk niet kwijt. Hij zei tegen Kompa Nanzi dat het geen gewoon onkruid betrof, maar brandnetels. Kompa Nanzi moest de brandnetels opruimen zonder zich te krabben. Als hij zich toch zou krabben wachtte hem de galg.

Cha Tiger, de tijger, werd aangesteld om te kijken of Kompa Nanzi zich aan de opdracht hield. Toen de brandnetels begonnen te steken, zei Kompa Nanzi tegen Cha Tiger: 'Kijk, ik krijg die bonte koe met al die vlekken!'. En op zijn lichaam wees hij aan waar de vlekken van de koe zaten (hier een vlek, daar een vlek), waarbij hij zich ongemerkt even kon krabben.

Kompa Nanzi maakte het karwei af, kreeg de koe en gaf deze aan de slaven die er heerlijk van aten. Kompa Nanzi werd hun vriend.

Grappig is dat de spin typisch menselijke trekjes vertoont, zoals hebzucht en eigenbelang. Er zijn mensen die vinden dat de Kompa Nanzi verhalen niet echt opvoedkundig verantwoord zijn. Bepaalde minder goede eigenschappen van Curacaoenaars worden wel eens toegeschreven aan de verering van Kompa Nanzi.

Meer weten over Kompa Nanzi, klik op deze link!

Gisteren moest ik een dagje naar het buitenland, naar Bonaire. Dat betekende opstaan op een onmenselijke tijd, kwart voor zes! Om tien voor half zeven zaten we met zijn allen in de auto op weg naar Hato International Airport. Lucy reed met Luchiano door naar de Marnixschool.

Om tien voor acht, na een reistijd van anderhalf uur, zat ik aan een buro bij het Eilandgebied Bonaire. Er zijn mensen in Nederland die langer onderweg zijn. In de pauze slenterde ik naar een restaurantje tegenover Karel's. Ik at er erg lekkere shoarma en ook nog een stuk pizza. Dat mocht ook wel, want ik had de hele ochtend nog niets gegeten.

Zo kon ik mooi even over Bonaire nadenken. Een stoplicht zou Bonaire goed doen. Vergelijk Almelo. Alle 8000 inwoners kennen elkaar, wat op zich wel knus is. Toen ik daar zo mijn shoarma aan het oppeuzelen was zag ik een zwarte BMW vlakbij stoppen. De bestuurder liet een meisje uitstappen en reed met piepende banden weg. 'Eikel', dacht ik bij mijzelf.

Tien minuten later stopte dezelfde BMW op dezelfde plaats. De man keek wat en vertrok met piepende banden. 'Eikel', dacht ik wederom. Nogmaals tien minuten later stond de man er alweer. Ditmaal reed hij tenminste wel normaal weg. 'Hebben mijn woorden toch nog geholpen', dacht ik.

Bonaire is erg rustig, zeg maar gerust errug rustig. Zo sprak ik een gepensioneerde man uit Curacao die nu het Eilandgebied Bonaire ondersteunde. De man die tegen de 70 liep, overnachtte toch driemaal per week op Curacao. Op Bonaire was het hem te rustig.

De terugvlucht vond plaats in een Twin Otter, een klein tweemotorig vliegtuigje. Ik zat direct achter de piloten. Het was een enorme chaos in de cockpit, tassen en boeken lagen verspreid op de grond, om een of andere reden geeft dat niet echt vertrouwen. Na mijn vliegavonturen met ene Cor van Donge raak ik echter niet zo snel in paniek.

Het was een leuk dagje buitenland, alhoewel, ik hoefde nog geeneens mijn paspoort of sedula te laten zien.

Gisterenmiddag gingen we na het strand naar Punda. Luchiano's koptelefoon van zijn draagbare radio was kapot en daarvoor zeurde hij me al wekenlang helemaal gek.

We vonden een koptelefoontje, kochten meteen batterijen voor de radio en liepen richting Pleincafé Wilhelmina voor een paar lekkere Duvels. Luchiano meldde plotseling dat hij erg moe was. Dat verbaasde mij. Lucy niet, zij wist meteen waarom: 'Ha, hij wil naar huis om de koptelefoon uit te proberen'. Zo was het.

Bij Pleincafé Wilhelmina bleek de Duvel op te zijn, een teleurstelling. We bestelden Red 8.6 of zoiets, niet zo lekker als Duvel maar toch goed te pruimen. Zeker met een sigaartje erbij.

De muziek wordt bij Pleincafé Wilhelmina op zaterdag al tijden verzorgd door een zanger-gitarist met karaoke installatie. De man speelt niet onverdienstelijk gitaar en zingt stukken beter dan ik. Na wekenlang dezelfde stem en dezelfde liedjes gehoord te hebben, komt hij je toch een beetje de neus uit.

Gisterenavond was daar opeens een gastoptreden van een Rastaman, een welkome afwisseling. 'Die gaat vast No woman, no cry zingen', zei ik tegen Lucy. Het eerste nummer van de Rastaman was No woman, no cry. Aan Luchiano (5) vroeg ik wat dat betekent, No woman, no cry.

'Geen mevrouw, geen huilen', antwoordde Luchiano. Luchiano kan een aardig mondje Engels en het gekke is dat wij dat nooit met hem spreken. Zijn kennis komt van Cartoonnet en van wat schoolvriendjes van zijn oude school Chispita, die thuis Engels spreken. Luchiano's vertaling van Everything's gonna be alright was 'Alles zal goed zijn'.

Grappig was ook dat iedereen na No woman, no cry voor de Rastaman applaudiseerde. Behalve Luchiano, die riep hardop: 'Boe!!!', dit tot ontsteltenis van ons. Even later had hij het nog over het gooien van tomaten, maar die hadden we gelukkig niet bij ons.

De nacht heeft Luchiano doorgebracht met de nieuwe earphones in zijn oren.

Misschien denkt u na het lezen van de titel plotseling in een Kama Sutra vertelling te zijn terechtgekomen, zelf ken ik het P-Standje echter niet.

Neen, zondag moest ik even naar het werk. Ik heb al eens eerder geschreven over de parkeerplaats bij UTS Vredenberg. Deze parkeerplaats loopt een heel klein beetje af. Op zich geeft dat niks, behalve als uw auto daar staat en bijvoorbeeld niet op de handrem staat.

Ik had mijn auto geparkeerd en maakte een praatje met de bewaker. Juist op dat moment kwam er een andere medewerker aanrijden in een grote Daewoo. Hij zette zijn auto naast de mijne. Plotseling zei de bewaker: 'He, waar is die bestuurder?'. Ik keek naar de Daewoo, die langzaam naar voren reed in de richting van de ongeveer één meter diepe afgrond en zag geen bestuurder.

Gek is dat, op zo'n moment kun je dus helemaal niets doen. Je staat er vol ongeloof naar te kijken. Juist op het moment dat de auto over de rand heenging om zich in de diepte te storten, kwam er een hoofdje tevoorschijn. Meteen gingen de remlichten aan en kwam de auto tot stilstand, met de voorwielen reeds over de rand.

Ik liep naar mijn collega en vroeg hem wat er aan de hand was. De man deed het portier open en wilde uitstappen. Op het moment dat hij zijn been optilde en daarmee de rem losliet, begon de auto wederom te rijden. Er was geen houden meer aan. De collega rolde zichzelf naar buiten, terwijl zijn bolide zich met de voorkant in een onderaan de helling liggende stoeprand boorde.

Ik keek eens in de auto en wat bleek, de (automatische) versnelling stond in D. de D van Drive. Hoe moest de schuinstaande auto nu weer in een normale positie komen? Ik trok met enige moeite de stukken stoeprand onder de auto vandaan en de ongelukkige medewerker kon vervolgens met flink wat geknars en gekraak de auto van het heuveltje afrijden.

Om hem wat op te monteren vertelde ik hem het verhaal uit bovenstaande link. De Toyota Camry die toen naar beneden gleed had minder geluk, want beneden stond een Four Wheel Drive hem op te wachten. Dat kostte de Camry zijn motorkap.

Men maakt toch wat mee op een saaie zondag!

Het bezoek van een groep Nederlandse parlementariers aan Curacao leidt tot bijzondere taferelen. Premier Mirna Godett had een half uurtje vrijgemaakt om met de Nederlanders te spreken. Door familie-omstandigheden kwam zij helaas iets te laat en bleven er slechts 18 minuten over. Op zich was dat wel voldoende om de politici uit het Kikkerland welkom te heten en hen aan te sporen vooral ook te genieten van de zon, de zee en de leuke mensen alhier.

In de belegde vergadering was de hoofdrol voor broer Anthony, die de verbouwereerde Nederlanders in uitstekend Papiamentu te woord stond. Ik kan dat op een bepaalde manier wel waarderen en zie er de humor van in. Alleen was het wel zo netjes geweest om voor een officiele tolk te zorgen. Op deze manier kwam het enigszins beledigend over. Niet erg netjes van een man die zelf steeds om respect vraagt.

Vanmorgen las ik in de krant (Vigilante) dat de Democratische Partij St. Maarten uit de regering stapt. Dat zat er al aan te komen. Op zich heeft het geen gevolgen voor de regering zelf, zij heeft nog 14 van de 22 zetels in handen. Veel kan ik niet zeggen over de zaak St. Maarten, ik weet er gewoon te weinig van. Feit is dat St. Maarten een minstens even grote hekel aan Curacao heeft als aan Nederland. In hun ogen verdwijnt hun geld ergens bij de centrale regering op Curacao. Volgens Curacaose berekening moet er juist geld naar St. Maarten. Zo ziet men maar weer hoe een absoluut vak als Rekenen toch voor velerlei uitleg vatbaar is.

Sint Maarten gaat nu direct met Nederland praten over onafhankelijkheid. Het voordeel dat men heeft ten opzichte van Curacao is dat Engels de voertaal is, Papiamentu wordt er nauwelijks gesproken. Bovendien is het (cruise-)tourisme er van een veel grotere omvang.

Aan de andere kant heeft St. Maarten minder inwoners, die samen alle gemeenschappelijke voorzieningen moeten opbrengen. Bovendien hebben de Bovenwindse Eilanden een bijkomend probleem: eens in de zoveel tijd trekt er een vernietigende orkaan over deze eilanden. Dit is gebeurd in 1995 en 1998. Sint Maarten wil onder anderen de bevoegdheid krijgen om zelfstandig geld te kunnen lenen. Wel, die bevoegdheid zal men hard nodig hebben als men onafhankelijk is en er weer eens een flink briesje opsteekt.

Nog even over de geschoffeerde Nederlandse politici: als zij het Oog om oog principe aanhangen, zouden ze de familie Godett eens in sappig Limburgs van repliek kunnen dienen. Wel met een tolk uiteraard.

Mijn zus Pascale reageerde op de posting van gisteren en stelde heel terecht: 'Toch vraag ik me af wat Godett nou wil bereiken door de Nederlandse delegatie zo in de zeik te zetten'.

Ik was net bezig om op die reactie te reageren, toen ik bedacht dat ik er wellicht beter een posting van kon maken. Dat scheelt me tenslotte een nieuw onderwerp bedenken!

Wat Godett wil bereiken is laten zien dat hij hier de baas is en niet Nederland. Dat de tijden veranderd zijn.
Of dat slim is met het oog op de toekomst en het losweken van extra steun (Euro's) is inderdaad zeer de vraag.
Daar heeft Godett op dit moment echter maling aan.

Zijn kracht is het contact dat hij heeft met het volk. Er zijn niet zoveel mensen die wijken als Souax en Seru Fortuna in durven te lopen. Hij doet dat wel en wordt er met vriendelijkheid en respect behandeld. Gisteren heeft Godett de wijk Scharloo laten zien aan de fractieleiders, een goede zaak.

Godett is als mens bepaald geen Poldermodeltype. Hij gaat compromisloos zijn gang en laat zich niet afstoppen. Of die weg uiteindelijk leidt naar een betere situatie voor Curacao, tja... Elke vorm van tegenwerking sterkt hem in zijn overtuiging. Wat dat betreft lijkt hij op Hugo Chavez, president van Venezuela.

Ik hoorde een voorlopige conclusie van de Nederlandse politici: 'Godett heeft veel kennis van waar de problemen liggen, maar wij betwijfelen ten zeerste of hij de man is die Curacao daaruit kan halen'.

Ik ben het daarmee eens. Zeker ook omdat in mijn ogen Anthony Godett een man is van de grote lijnen. Deze regering is nu een maand in functie, het heeft tijden geduurd voor het regeeraccoord af was. Politiek bestaat uiteindelijk uit veel punt-en-komma-geneuzel. Dossiers lezen en leren kennen. Bruggen bouwen: de coalitie tevreden en daardoor in stand houden. De DP St. Maarten is nu al uit de regering gestapt. De tijd zal leren of Anthony Godett ook op die vlakken zijn mannetje staat.

Iedere morgen staan op tal van kruispunten op Curacao vrouwen kranten te verkopen. Nou ja, er zit ook wel eens een man tussen, maar bijna altijd zijn het vrouwen. Op weg naar Luchiano's school koop ik altijd een krant voor Lucy, meestal een Vigilante, soms een Extra. Dit zijn overigens Papiamentstalige kranten.

Ik kan mij redelijk redden in het Papiamentu, het journaal volg ik zonder problemen en ook de krant gaat er in als koek. Zo zat ik op een middag op het toilet de Vigilante te lezen. De kop van het artikel was Pelea entre homoseksualnan ku klientenan, hetgeen zoveel betekent als Ruzie tussen homosexuelen en hun klanten.

Een paar homosexuelen liepen in de vroege ochtend over de markt in Punda. Twee mannen vonden dat wel interessant en zochten contact. Er werd wat geflirt, maar plotseling begon een van de mannen aan de kleren van een van de homosexuelen te trekken. Die laatste zin luidde in het Papiamentu als volgt:

'..., a kuminsá ranka paña for di kurpa di e pòlsje.'

Even een kleine cursus Papiamentu: a kuminsá is begon, ranka is trekken, paña is kleren en for di kurpa is van het lijf. Het was echter het woord pòlsje dat mijn aandacht trok. Dit woord was ik nooit eerder tegengekomen. Door de context was het niet moeilijk om de betekenis te raden: pols, handtas, homosexueel. Ik vond het een grappig woord.

Collega-logger Don Amaro heeft een heus Papiamentu vertaalprogramma ontwikkeld. Op zijn log meldde hij dat die vertaalsite de laatste tijd opmerkelijk veel bezoekers trekt. Vooral vanuit Den Haag. Het is een leuk programma, maar het woord pòlsje zit (nog) niet in de database.

Vertaalmachines zijn vaak leuk, met name omdat ze vrijwel altijd nogal rechttoe, rechtaan zijn. Amaro's engine is hierop geen uitzondering. Het programma vertaalt vanuit het Engels naar het Papiamentu en andersom. Ik tikte voor de grap eens in: 'Watch out! There are the cops!' Dit werd vertaald als: 'oloshi afó! tin e cops!'.

Het woord oloshi betekent horloge, hetgeen ook een van de betekenissen van watch is. Afó betekent uit of buiten, samen leidt dit tot Horloge buiten!. Oloshi afó klinkt echter zeer goed, dus nu gebruiken wij deze woorden in plaats van Kijk uit!. Met dank aan Amaro.

Gisteren had ik mijn eerste echte ouderavond. Om zeven uur werd ik in klas 1B van de Marnix Basisschool verwacht. Ik moest echter voor Lucy nog even langs Robbie's Lottery om in te zetten op een paar nummers voor het spel Wega di Number. Als je al wat laat bent, gebeurt altijd hetzelfde: voor alle drie loketten stond precies één man. En alle drie die mannen deden er erg lang over. Ik sloop om tien over zeven de goed gevulde klas in.

Juffrouw James wees mij het stoeltje van Luchiano, het viel nog niet mee om achter dat kaboutertafeltje plaats te nemen. De juffrouw was net bezig met het verhaal van Rik, die met hulp van de maan, een vis en een sok de weg naar huis terugvond.

Na het verhaal werden de methodieken (Veilig Leren Lezen) besproken, dat was nog wel aardig. Hierna begon echter het strenge gedeelte, de regels!

Juffrouw James zelf is een dame die wel van discipline houdt en dat is nog een understatement. Ik kon de neiging niet onderdrukken om haar zachtjes Colonel James te noemen. Een van de besproken punten was het te laat komen. Als een kind te laat komt, mag het niet zomaar de klas binnenlopen, neen het moet buiten op een bankje (strafbank) plaatsnemen en stil wachten tot het door de juf naar binnen wordt geroepen. Bovendien wordt de naam van het kind met de datum op het bord geschreven. Als er bij die naam drie datums staan, krijgt het kind een officiele waarschuwing en mag de ouder op gesprek komen bij de directrice, die trouwens een leuke naam heeft: Elizabeth Taylor.

Het grappige is dat zowat alle kinderen op Curacao door een van de ouders met de auto naar school worden gebracht. Als een kind te laat komt is het dus niet zijn schuld, maar die van zijn vader of moeder. De kinderen zitten nu precies drie weken op school. Een vader zag dat zijn kind al twee datums achter zijn naam had staan. Hij vroeg aan Colonel James: 'Uh, die drie datums, voor die officiele waarschuwing, uhm, is dat per maand of per jaar? Colonel James: 'Dat is per jaar, meneer!'. De man dook angstig ineen. Hij kan alvast een afspraak met Elizabeth Taylor gaan maken.

Toen we het over de leesletters en de schrijfletters hadden, zei de juf dat de kinderen de meeste moeite hadden met de 'r'. Even later leerden de kinderen bij het rekenen om een '2' te schrijven. Een slimmerik merkte op dat de 'r' eigenlijk een omgekeerde '2' was. De ouders lachten. Colonel James: 'Zeg niks! Weet je waarom? Kind gaat schrift draaien!'.

Het waren 90 intensieve minuten op dat kleine stoeltje. Intensief maar bijzonder leuk. Volgens mij heeft Luchiano met Colonel James precies de goede juf voor hem. Laatst zei hij al tegen mij: 'Papa, als ik naar de wc moet mag ik niet zeggen ik moet plassen, maar dan moet ik vragen mag ik naar het toilet?.

En zo hoort het.

Jan is een Rechtenstudent van 21 jaar. Zijn motivatie om te studeren is flink afgenomen de laatste tijd en hij hakt de knoop door: stoppen met studeren. Na een tijd als uitzendkracht gewerkt te hebben maakt hij carriere in een middelgroot bedrijf en op zijn veertigste schopt hij het tot directeur. Op feestjes en partijen vertelt Jan zijn verhaal en besluit als volgt: 'Als ik toen niet met mijn studie was gestopt, was ik nu nooit directeur van dit bedrijf geweest!'.

Er zijn mensen die dit verschijnsel Lotsbestemming noemen en dat is hun goed recht. Naar mijn (bescheiden) mening heeft het meer te maken met de Wet van de Grote Getallen en de Theorie van de Vertakte Boom.

De levensweg is een weg met oneindig veel Y-splitsingen. Continu moeten we kiezen, naar links of naar rechts. Of wordt er voor ons gekozen. Deze splitsingen kan men zien als de vertakkingen van een boom. Sommige splitsingen (keuzes) zijn belangrijker (dikker) dan andere, maar ze hebben allemaal met elkaar gemeen dat er geen weg terug is.

Niemand zal ooit weten wat er met Jan gebeurd was als hij zijn Rechtenstudie wèl had afgerond. Hij zou op dit moment op een heel andere tak zitten, misschien was hij Minister President of een succesvol advocaat.

Jarenlang heeft de politieke partij PAR op Curacao in de persoon van Miguel Pourier, later opgevolgd door Etienne Ys, geprobeerd om door middel van dialoog en het voldoen aan allerlei eisen het Nederland naar de zin te maken. Tot echte resultaten hebben deze pogingen niet geleid, Nederland was nauwelijks geïnteresseerd in de Antillen.

Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett gedijde uitstekend op een voedingsbodem van onvrede en frustratie en werd de grootste partij. De Nederlandse fractievoorzitters die de afgelopen week op Curacao de Anthony Godett Show ondergingen, zijn waarschijnlijk nog druk bezig de opgedane ervaringen te verwerken. Gevolg is echter dat Curacao in Nederland nu ineens wel een thema is. Alle kranten en nieuwszenders besteden er volop aandacht aan!

De verwachting van veel Curacaoenaars is dat de FOL de problemen op Curacao ook niet kan oplossen. Het is goed mogelijk dat in dat geval de PAR bij de volgende verkiezingen weer in de regering plaats neemt. Misschien dat dan de Nederlandse politici zo blij zijn dat ze weer op normale wijze met de Antillen kunnen communiceren, dat men dan opeens wel met substantiële hulp komt.

Als dat het geval is kunnen we met recht zeggen: 'Achteraf is het goed dat Frente Obrero in 2003 aan de macht kwam'.