blogger

Op 2 juli is het Dia di Bandera op Curacao, de Dag van de Vlag. Dit jaar leeft dit voor ons belangrijke feest meer dan voorheen, tenminste qua uiterlijk. Ik denk dat zo'n 50% van de auto's inmiddels is voorzien van een wapperende Curacaose vlag.

Voluit heet de dag overigens Dia di Himno i Bandera, want behalve de Dag van de Vlag is het ook nog eens de Dag van het Volkslied.

Als ik het wel heb is de Curacaose vlag geïnaugureerd in 1984. Persoonlijk vind ik het wel een mooie vlag. Het blauw onder de gele streep staat voor de zee, boven de gele streep voor de hemelsblauwe lucht. Het geel is dacht ik het strand. De grote ster staat voor Curacao, de kleine voor Klein Curacao, een klein eilandje voor de oostkust met alleen een vuurtoren.

Grappig is dat de vlag van de Nederlandse Antillen totaal niet leeft, niet op Curacao, maar hoogstwaarschijnlijk op geen enkel eiland. Volgens mij wappert die vlag er maar een beetje bij op officiële gelegenheden.

De Curacaose vlag daarentegen is zeer populair. Dit zegt wel het een en ander over de verhoudingen alhier en de toekomst van het Land der Nederlandse Antillen dacht ik zo.

Met de Dia di Bandera begint voor mij een maand van vakantie. Op 4 augustus word ik weer op het werk verwacht, niet gek. Alle reden om de vlag eens goed uit te hangen!

Update (02.07.2003 / 09:01): Zojuist las ik dat de gele band op de Curacaose vlag niet staat voor het strand, maar voor de felle zon en het opgeruimde karakter van de Curacaoenaar.

Een teleurgestelde tv-kijker, grimmig: ,,Als ik een aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden mis, sneuvelen er ruiten. Schrijf dat maar op.''

Soms word je gegrepen door een opmerking. Van deze schoot ik in de lach.

Locatie: Veendam
Hoofdrolspeler: J.H.A. Tillema
Website: http://www.kabelnetveendam.nl/

De HMG-groep wil niet langer betalen om programma's van RTL4, RTL5 en Yorin door te geven via de Stichting Kabelnet Veendam. Veendam wil de inkomsten niet missen en heeft bovengenoemde zenders van de kabel gehaald. Dit tot grote woede van de Veendamse gemeenschap.

Wat is nu redelijk? Het hoofd van de heer Tillema beziend, vermoed ik hier eerder met een fanatiek kijker van Kerkepad te maken te hebben dan dat hij zich iedere avond vergaapt aan Goede Tijden, Slechte Tijden. Maar ja, schijn kan bedriegen!

Vroeger was het gemakkelijk. Toen ik in Noord-Brabant woonde ontvingen wij Nederland 1 & 2, Duitsland 1 & 2 en België. Mensen in Noord-Holland moesten het stellen met de twee Nederlandse zenders. Zij hadden daar vrede mee, aangezien het toen een technische beperking betrof, waardoor zij niet naar Duitsland konden kijken.

Nu is in theorie alles mogelijk. Op Curacao kan ik, technisch gezien, alle voetbalwedstrijden uit Nederland live volgen. Door auteursrechten, financiële belangen, programmasamenstellers en nog veel meer factoren worden mij vele programma's ontzegd. Zeker als een ooit geleverde service ineens wordt teruggetrokken, levert dit negatieve reacties op. Zo moesten wij dankzij de KNVB een tijdlang verstoken blijven van Studio Sport (uitgezonden via BVN-TV).

Nou ja, dat was dan alleen nog maar Studio Sport. In Veendam blijven nu vele mensen verstoken van de zenders waarop zij de gehele dag afstemmen. Dat is niet leuk.

In de toekomst wordt het probleem vanzelf opgelost, denk ik. Uiteindelijk zal men zich individueel kunnen abonneren op de zender(s) die men wil. Maar daar heeft de Veendammer Bold & Beautiful kijker nu even niets aan.

Deze week zorg ik nog voor onze honden. Volgende week voeg ik mij bij vrouw en kind in Santo Domingo. Dat is wel een probleem als je honden hebt. Gelukkig was een aardige medelogster bereid om ze iedere dag bij ons te eten te geven.

Het zou wel een eenzame tijd worden voor de honden. Ik merk dat ze Lucy en Luchiano missen, ze zijn extra aanhankelijk bij mij. Vandaar dat ik erg blij was dat collega Codename WvG Spider & Scooby Doo twee weken in zijn tuin wil hebben. WvG heeft zelf al twee honden, Nickie & Cloe, twee netjes opgevoede en geholpen dames. Spider & Scooby Doo zijn wilde volledig functionerende mannen. Dat belooft veel plezier.

Gisteren hadden we afgesproken om een test te doen, of de honden elkaar wel zagen zitten. Ik had diverse kranten en handdoeken op de achterbank van de auto gelegd en om vijf uur wilde ik vertrekken. Met een beloningskoekje lokte ik eerst Spider naar buiten. Enthousiast liep hij achter me aan. Tot het moment dat hij het achterportier van de auto open zag staan. Schielijk sprintte hij terug naar Scooby. Vijf minuten later droeg ik Spider de auto in, even later gevolgd door Scooby Doo.

Onze honden hebben het niet zo begrepen op autoritjes. Dat is te begrijpen, want tot dusverre voerden alle ritten naar de dierenarts. De honden zijn niet dol op de dierenarts. Onderweg was het een gestresste boel, Spider keek nog wel naar buiten, maar Scooby lag helemaal verstijfd op de bodem met zijn kop onder de voorstoel geklemd.

Bij WvG aangekomen moest ik de honden uit de auto tillen, Scooby Doo zelfs hardhandig sleuren. Vervolgens maakten ze kennis met hun gastvrouwen. Het was even wennen, maar het lijkt erop dat ze elkaar niet af zullen maken. WvG en ik namen er resp. een Baco en een Amstel bij en keken het eens aan. 'Goh, uhm, die Spider loopt daar wel met een gigantische erectie rond, uhm, dat heb ik eigenlijk nog nooit gezien', stamelde WvG.

Spider was inderdaad ietwat opgewonden. Na een tijdje rondrennen, snuffelen en blaffen kwam Spider op mij hangen, uitrusten. Aan zijn hartslag merkte ik dat hij toch wel gestressed was. Inmiddels was zijn staart ook iets naar beneden gegaan. Het waren veel nieuwe indrukken voor onze jonge hondjes (nog geen jaar).

Om iets voor zevenen lieten we de honden voor wat ze waren en gingen wij eten bij café De Tropen, alwaar men tussen vijf en zeven voor de helft van de prijs kan eten. Dat smaakt dubbel lekker. Na het eten laadde ik de honden in de auto en bracht ze weer naar huis. Morgenavond volgt het echte afscheid.

Morgen vertrek ik naar Santo Domingo. Bijna alles is geregeld, vanmorgen nog even schoenen en sokken gekocht en de vuile was weggebracht. Ik vlieg met de Venezolaanse luchtvaartmaatschappij Aeropostal en waar ik me het meeste zorgen over maak, dat is mijn koffer.

Vorige week vertrok Lucy met 7 (zeven) koffers. Een gewicht van zo'n 90 kilo. Een van de voordelen van Aeropostal is dat men 50 kilo bagage per persoon mag meenemen. Het nadeel is dat daar driftig gebruik van wordt gemaakt. Met name Dominicanen die van Curacao naar Santo Domingo vliegen nemen ontzettend veel spullen mee. Vooral kleding voor de familie aldaar.

Het gevolg van dit alles was dat twee koffers van Lucy achtergebleven waren. In de ene zaten al haar spullen en in de andere alle kado's voor de familie. Dinsdag mocht ze weer naar de airport Las Americas om één koffer in ontvangst te nemen.

Gisteren was ik daar nog boos over en dus reed ik naar Hato Airport alhier en liep het Aeropostal-kantoor in. Gelukkig had ik meteen de baas te pakken. Hij verzekerde mij dat gisteren alle bagage van zaterdag in Santo Domingo was aangekomen. Dat zullen we zo eens even verifieren. Ik vertelde hem dat ik zaterdag ging vliegen en dat ik mij nu grote zorgen maak over mijn koffer.

Er stond een dametje bij de baas en die zei dat ik voor het inchecken maar even naar boven (Aeropostal-kantoor) moet gaan en mijn koffer voor de baas aanwijzen. Dan zorgt hij ervoor dat die zeker ingeladen wordt.

Het dametje zelf had overigens 200 kilo vracht, ook voor zaterdag. Waarschijnlijk was zij met de baas aan het regelen dat haar spullen ook meteen meegaan. Voor de zekerheid stop ik toch maar een extra onderbroek in mijn handbagage...

De Spider is zaterdag goed aangekomen in Santo Domingo. Ik werd op de airport opgewacht door een hele lading neefjes en nichtjes. En uiteraard door Lucy & Luchiano.

Vandaag zijn we naar Lucy's huis in Sabana Perdida geweest. De week dat Lucy alleen in Santo Domingo was heeft zij ontzettend veel energie (en geld) gestoken in het opknappen van haar huis. Behalve haar vader met zijn vriendin en kinderen worden er ook nog zes appartementen verhuurd. Stelt u zich daar niet teveel van voor. Het is meer een grote schuur met een zinken dak en wat hardkartonnen afscheidingen, maar toch.

Het huis ziet er een stuk beter uit dan een jaar geleden. Datzelfde geldt voor de weg ernaartoe. Vorig jaar was het nog een hele tour om dat weggetje af te lopen naar het huis. Het lag vol met stenen en kuilen. Nu is het huis weer per auto bereikbaar.

Het probleem van een huis opknappen is dat hoe meer men opknapt, hoe meer verbeteringspunten men ziet. De meeste dingen zullen gebeuren onder het budget van het volgend jaar. Lucy heeft echter een prima prestatie geleverd.

Na het bezichtigen van het huis zijn we naar El Conde gegaan, een paar overheerlijke flessen Presidente verorberen. Vervolgens zijn we wat gaan wandelen en daar plukt u nu de vruchten van.

Sinds dinsdagmiddag bevinden Lucy en ik ons in Sosua, aan de noordkust van de Dominicaanse Republiek. Even wat korte nieuwsflitsen:

Veel Nederlanders in den vreemde eten ook daar graag Hollandse Pot. Ik behoor niet tot die groep, ik eet alles wat lekker is. Nu zijn er een paar gerechten waar ik dol op ben, maar die helaas op Curacao niet te verkrijgen zijn.

We zijn nu drie dagen in Sosua, Republica Dominicana. Veel restaurantjes zijn in Engelse dan wel Duitse handen. Gisteren liepen we langs zo'n tentje en op het uithangbord stond Curry Wurst. Curry Wurst is zo'n gerecht waar ik al jaren dol op ben, vooral met een een hard Duits broodje en veel curry-saus.

Ik was zeer benieuwd hoe de uitbater de worst zou bereiden. Hij sprak in ieder geval Duits. Daar kwam de worst. Hij was in een woord perfect! Ik kletste wat met de eigenaar, die uit Oostenrijk bleek te komen. Daar eten ze geen Curry Wurst, dus hij moest het eerst leren. Nu is Curry Wurst wel ontzettend lekker, maar men hoeft niet de capaciteiten van een kernfysicus te hebben om zo'n worstje op te warmen. De Oostenrijker had het in ieder geval goed onder de knie.

Vanmorgen gingen we ontbijten. Ik had nogal stevige trek, omdat gisteren het avondeten er bij ingeschoten was. Op het menu van dit restaurant stond ook Curry Wurst, die ik meteen bestelde. Even later kwam het Dominicaanse meisje aanzetten met een hard broodje (goed!), een dikke worst (goed!), mosterd (???) en ketchup (???).

Ik vroeg haar waar de curry-saus was gebleven. Ze keek me wat schaapachtig aan, liep terug naar de keuken en kwam met een potje curry-poeder aanzetten. 'Nee, ik wil curry-saus!', zei ik. Het meisje wees op de mosterd. 'Ja zeg, als ik er mosterd op doe is het geen Curry Wurst maar een Mosterd Wurst', kwam ik gevat uit de hoek.

Het meisje schoot inderdaad in de lach, draaide zich om en liep weg. Met mosterd was de worst overigens goed te eten, daar niet van.

Met Lucy had ik het over de Griekse keuken. Vorig jaar waren er in Sosua twee Duitse meisjes die heerlijke Griekse salades maakten. We hadden het over feta en tsatziki, mijn favoriet. Wat een toeval, even later zie ik op de menu-kaart Gyros met Tsatziki prijken! Dat ga ik vanmiddag eten, was mijn eerste gedachte. Maar ja, even later zag ik de ramp zich al voltrekken: het serveerstertje dat de Gyros serveert met mosterd.

Eerst vragen dus of ik de Tsatziki mag zien.

Het stortregent in Sosua, fraai is dat. Notabene op onze laatste hele dag alhier. Nu heb ik wel mooi de tijd om iets te vertellen over het vervoer alhier.

In principe zijn er vier mogelijkheden om zich te laten verplaatsen:

Dit moet ik toch nog even vertellen. Tegenwoordig ontbijten we elke ochtend bij Miami, het kleine Duitse restaurantje waar ik laatst Curry Wurst met mosterd heb gegeten.

Het Dominicaanse meisje heeft mijn hart gestolen. De dag na de mosterd-affaire zaten we er dus weer. Ik bestelde Curry Wurst en zei dat ik wel wist dat er geen curry-saus maar mosterd bij geleverd werd.

Toen de worst kwam keek het meisje mij stralend aan en zei dat ze vandaag wel curry-saus hadden. 'Ik kan haast niet wachten!', riep ik verheugd uit.

Het meisje ging naar de keuken en kwam terug met een schaaltje met... kerry-saus! Het was echter zo goed bedoeld dat ik de worst heb gegeten met kerry-saus. En vandaag weer.

Als Lucy en ik in de Dominicaanse Republiek zijn, komt het niet vaak voor dat ik alleen ben. Dat heeft meerdere redenen. Uiteraard vinden wij het erg gezellig met elkaar en ten tweede vertrouwt Lucy mij voor geen cent, ha ha. Ten derde staat de Dominicaanse Republiek bekend als een paradijs voor mannen alleen.

In Sosua besteedde geen enkele vrouw (speciale) aandacht aan mij. Tot het moment dat ik heel even vanuit ons restaurantje in mijn eentje de sigaren moest halen bij ons hotel. Een wandeling van nog geen vijf minuten.

Ik was nog maar 20 seconden onderweg, toen ik al een meisje met gespreide armen op mij af zag komen. 'Hallo, hoe heet je, ga je een biertje met mij drinken?'
'Uh nee, ik ga sigaren kopen'.
'Hmm, dan ga ik met je mee sigaren kopen, jaaahhh'.
'Uhm, ik ga sigaren kopen voor mijn vrouw'.
'Oh. Daag'.

Op de terugweg werd ik door een ander meisje tegengehouden, ook deze kon ik afwimpelen met de mededeling dat ik een afspraakje met mijn echtgenote had. Lucy vond dat mijn wandelingetje veel te lang geduurd had.

Toch ben ik nu de hele ochtend man alleen in El Conde, Santo Domingo. Tot nu toe ben ik nog niet aangeklampt, maar ik heb nog zeker drie uren te gaan. Wat denkt u dat er gaat gebeuren (soort poll)?

Misschien bent u benieuwd hoe mijn paar uurtjes alleen in El Conde zijn afgelopen? Wel, er is maar heel weinig (opwindends) gebeurd. Ik ben zo'n 12 keer bezocht. Van die twaalf keer betrof het elf keer een man, varierend van Limpiabotas (schoenpoetsertjes) tot juwelen- of CD-verkopers.

Die ene vrouw was een tandeloze bedelaarster. Nu stelde ik mij ook wel erg passief op, de dames wachten tot je sist, fluit of Morena! (donkerharige vrouw) roept. Dat leek mij echter niet zo verstandig. Er valt overigens genoeg te zien daar.

Terwijl ik aan de Presidente zat in El Conde, was Lucy hard aan het werk in Sabana Perdida. Ze heeft een complete afvoer in haar huis laten vervangen. Tevens was er een probleem met een huurder. Op Lucy's terrein bevinden zich twee waterputten, hier sisterna genoemd. In een van Lucy's appartementen woont een politie-agent. Aangezien er tot voor kort een familie van meer dan 10 criminelen in een aanpalend appartement woonde, besloot de agent om de toegang tot de achterkant van zijn appartement af te sluiten.

Een van de twee waterputten was nu echter niet meer bereikbaar voor de andere huurders. Lucy vond dat onacceptabel en aangezien de crimineeltjes zijn vertrokken, achtte zij de afsluiting niet meer nodig.

De politie-agent dacht daar geheel anders over. Er ontstond een verhitte discussie waarin de agent dreigde dat hij Lucy wel even neer zou schieten. 'Doe dat dan maar nu meteen!', zei Lucy, 'want als je aan dingen komt die van mij zijn doe ik geen stap terug!'.

'Ik roep zo wel even een maat van mij', zei de agent vervolgens, 'dan zullen we je wel even in de gevangenis smijten'. 'Doe maar', zei Lucy, 'en wat denk je dat ze dan zullen zeggen. Ik die alleen een opmerking maak over iets dat van mij is, ha!'.

De agent was zeer boos en zei dat hij het hek ging herstellen. 'Helemaal niet', zei Lucy. Ze pakte een stoel en ging er pal voor zitten. 'Dan ga ik verhuizen en wel nu', zei de agent. 'Prima, vertrek maar!'.

Zometeen gaan we de situatie in Sabana Perdida eens bekijken. Mocht de zaak onverhoopt uit de hand lopen, de agent heet Ruben Suero en is volgens eigen zeggen een chef bij het departement van Secuestros, ofwel ontvoeringen. Dat u het even weet.

Onze vakantie zit er al haast weer op. Eigenlijk hadden we te weinig tijd om alles te doen wat we wilden doen. Vandaag moesten er nog een hoop inkopen gedaan worden. Door de lage koers van de Peso zijn veel dingen (damesondergoed, schoenen, kleding) stukken goedkoper dan op Curacao.

Lucy is nu weer op stap, op zoek naar bepaalde dingen. Van elf tot een zijn we al bezig geweest om die bepaalde dingen te kopen, maar we kunnen ze in heel Santo Domingo niet vinden. Het is toch wat.

Jammer dat er altijd op de laatste dag nog zoveel gedaan moet worden, eigenlijk wilden we met Luchiano en een paar andere kinderen naar de dierentuin alhier. Wel, die dieren moeten het maar een jaartje zonder ons stellen.

Tot zover de laatste post uit Santo Domingo, Republica Dominicana.

Zaterdagmiddag werden we uiterst vriendelijk ontvangen en opgehaald door mijn Engelse collega Paul. Jammer genoeg (voor Paul) werkte de Curinta website, waar men aankomende en vertrekkende vluchten kan monitoren op vertraging, niet. Hierdoor was Paul keurig om vijf uur aanwezig op Hato Airport, terwijl wij een uur later landden dan gepland.

De eerste avond in huis was het wennen en ook nu nog. Met name Lucy mist denk ik wel de drukte van Santo Domingo, inclusief het vele geregel dat zij daar doet. Maar ja, de vakantie is voorbij...

Pas vanmiddag werd de vakantie helemaal afgesloten, namelijk toen ik onze honden Spider & Scooby Doo bij collega Walter ging halen. Het moet gezegd, de honden waren prima verzorgd, voor het eerst (even) karpatten-vrij en ze zagen er levenslustig uit. Met name Spider had continue de neiging om Nickie van achteren te bestijgen. Wellicht voelde hij dat het zijn laatste kans was.

Overigens zag Scooby Doo er ietwat merkwaardig uit, hij had een omgekeerde emmer op zijn kop. Een paar dagen na mijn vertrek bemerkte Walter een vleeswond bij Scooby. Hij bracht hem met flink wat moeite naar de dierenarts. De wond kon niet meer gehecht worden en om te voorkomen dat Scooby hem stuk zou bijten werd de emmer op zijn kop gezet. Scooby is er al aardig aan gewend en over een dag of drie zal de wond wel genezen zijn.

Lucy's website La Chica Merengue loopt steeds beter. Daarom vond zij het niet zo leuk dat de site gedurende onze vakantie niet ge-update werd. Ook hadden we geen Chica-voorraad meer. In Santo Domingo vond Lucy een geschikte kandidate. Woensdag 16 juli gingen Lucy en ik daarom op pad met Giset en met Lucy's nichtje Sugey, foto's maken.

We reden met een taxi langs de Malecon (boulevard). Giset moest in bikini en dat zou voor flink wat opschudding zorgen aan deze drukke weg. Gelukkig lag er een schip in het water. Het was de Paco Rabanne, een disco-boot die daar inmiddels al geen dienst meer voor deed. Een man aan boord had ons een tijdje aangekeken en bood aan dat we foto's aan boord mochten nemen. Dat was prettig met betrekking tot de privacy, ook al bleef de man ons, nou ja de dames dan, nauwgezet in de gaten houden.

De foto's staan inmiddels op de site. Oordeelt u zelf. Giset zoekt overigens contact...

Wij beginnen alweer een beetje te wennen aan het reguliere leventje op Curacao. De honden moeten nog door een fase heen. Voor hun is de overgang een stuk groter dan voor ons, gedurende twee weken waren zij voor het eerst van hun leven in het gezelschap van twee zwarte teefjes. Met alle gevolgen van dien.

Gisterenmorgen, toen de honden nog bij Walter waren, zat er een ongeveer één meter grote leguaan op ons muurtje. Met de honden in de tuin gebeurt dat vrijwel nooit. Tot ongenoegen van Lucy proberen zij leguanen te vangen en dood te bijten. Zo'n groot exemplaar zou zich wellicht weten te verdedigen, maar toch.

Vannacht werd ik wakker door een heel klagelijk geluid. 'Shit, dat is natuurlijk die leguaan', dacht ik in mijn halfslaap. Het geluid is niet goed te beschrijven, het klonk ongeveer als 'Euhhhooooooooonnnnkkkkk!!!'. Nou ja, ik zei toch al ongeveer.

Vanmorgen bleek het echter niet de leguaan te zijn, maar Spider. Urenlang heeft hij kond gedaan van zijn verdriet en waag het niet om dat af te doen met kalverliefde. Binnenkort eens aan Walter vragen of zijn honden ook last hebben van afkick-verschijnselen, c.q. liefdesverdriet.

Luchiano is gedurende de drie weken die hij bij zijn oma in Santo Domingo heeft doorgebracht aardig verdominicaniseerd. Zijn Spaans is er een stuk vloeiender op geworden, helaas heeft hij ook heel wat woorden geleerd die men op die leeftijd (5) nog niet wordt geacht te kennen.

Ook praat hij nu een stuk harder, dat moest daar wel met zoveel kinderen, en luistert hij minder goed, waar weer geen reden voor is. Zojuist kwam hij met twee batterijen aanzetten en vroeg mij of ik nieuwe kon kopen, want deze waren op.

Ik had jeuk op mijn rug en antwoordde hem: 'Is goed, kun jij even hier krabben?'. Luchiano liep naar de koelkast. 'Hey!', riep ik, 'hier krabben!'. 'Oh, ik dacht dat je zei bier pakken!', aldus Luchiano.

En neen, de verwarring is echt niet ontstaan doordat ik veel bier zou drinken.

Vier postjes terug berichtte ik over onze fotosessie met Giset en Sugey op de boot Paco Rabanne in Santo Domingo. Sugey is een nicht van Lucy, de dochter van haar oudste zus. Lucy is de onbetwiste Godmother in haar familie. Zij bepaalt wat er gebeurt en lost zo goed en kwaad als het kan alle problemen op.

Van kleinsaf heeft Lucy voor Sugey en haar broers Jonathan en Monchi gezorgd. Inmiddels is Sugey 21 en studeert voor kleuterleidster. Lucy woont alweer bijna vier jaar samen met mij op Curacao. In die tijd moesten er regelmatig dingen geregeld worden in Santo Domingo. Zoals bijvoorbeeld uittreksels uit het geboorteregister aanvragen en, wat nog een stuk moeilijker is, deze laten legaliseren bij de (verschrikkelijke) Nederlandse Ambassade in Santo Domingo.

Al dit soort dingen en ook maandelijkse geldtransacties kon Lucy met een gerust hart aan Sugey overlaten. Zonder problemen offerde zij een hele ochtend of meer op om in de rij te gaan staan bij de Ambassade.

Sugey wilde wel meedoen in de rubriek Punto de Encuentro van La Chica Merengue. De fotoserie is aardig gelukt dacht ik zo en heeft geresulteerd in een aparte pagina voor Sugey.

Jammer is dat zij alleen Spaans spreekt en dan ook nog eens Dominicaans Spaans. Maar ja, gisteren hoorde ik Erik Breukink Spaans spreken en ook Ronald Koeman en Leo Beenhakker kunnen het. Een leuke gelegenheid om eens met een cursus te beginnen?

Wat betekent dit woord, kindermanipulatie, eigenlijk? Betreft het iemand die een kind manipuleert of juist andersom? Het zal wel weer van de context afhangen.

Luchiano gebruikt tegenwoordig nieuwe technieken om zijn zin te krijgen. Het is een enigszins moeilijk te beschrijven situatie, maar ik probeer het toch. Ook al zou bijvoorbeeld Charlotte dat veel beter kunnen.

Luchiano kwam naar me toe en vroeg of hij wat buitenlands geld mocht gebruiken om iets moois mee te maken. Na wat tegensputteren ('Wat doe jij überhaupt in die kast?') gaf ik toe. Hij legde de muntstukken op tafel neer en maakte er figuren van.

Na een paar minuten keek Luchiano mij olijk aan en zei dat hij vijf munten extra mooi vond en of hij die mocht houden. Volgens mij betrof het vijf Belgische Francs, dus ik gaf toe. Hij bracht de overige munten terug naar de kast.

Ergens voelde hij dat er vandaag meer inzat. Plotseling begon Luchiano hard te lachen, ondertussen roepend dat hij toch echt had gedacht dat hij zeven munten had in plaats van vijf. 'Ha ha, whoeha ha ha, ik dacht toch echt, ha ha, dat ik er zeven had, ha ha ha'.

Er moesten dus nog twee munten bij, het varken had zijn doel bereikt. 'Ha, ha, o wat dom van mij, ik dacht echt dat ik er al zeven had, ha ha, ga dat grapje maar gauw op je computer schrijven, ha ha!', voegde hij mij toe.

De tip heb ik opgevolgd en de context bewijst dat ook kinderen uitstekend kunnen manipuleren, dacht ik zo.

Zoals u wellicht weet ben ik een overtuigd aanhanger van de mijn Toevalstheorie. In combinatie met Kansberekening.

Wie weet er wat Pedro Picapiedra betekent? Het is de Spaanstalige variant van Fred Flintstone. Mijn Ex E., wat grappig om dat zo eens op te schrijven, vond dat ik sprekend op Fred Flintstone leek. Nou ja, beter in ieder geval dan op Barney Rubble, dacht ik. Ook al is Barney slimmer dan Fred en Betty knapper dan Wilma.

Vanmorgen keken we met een half oog naar Pedro Picapiedra en tot mijn niet geringe verbazing zei Lucy: 'Kijk, die Fred Flintstone dat is nou precies jouw evenbeeld!'. Door deze opmerking werd de toevalsfactor met de helft verkleind.

Ik vroeg Lucy naar het waarom. 'Waarom?'. 'Nou, bijvoorbeeld hier in dit stukje, kijk, Fred en Wilma gaan bowlen en Wilma beklaagt zich erover dat haar bowlingbal kapot is, er zitten gaten in. En Fred wordt dan net zo boos als jij!'.

En dan te bedenken dat wij nog nooit hebben gebowled. Wie lijkt er nog meer op een stripfiguur, dan wel echte persoon?

Lucy en Luchiano waren een weekje eerder in Santo Domingo dan ik. Gedurende die week kon ik wat uitrusten en wat dingen regelen. Er lag nog een kadobon van mijn werkgever, ter ere van mijn verjaardag. Voor de vakantie had ik nog een schrift nodig, om mijn dagboek bij te houden en dus toog ik naar Mensing's Caminada. Leuke naam, nietwaar?

Dit is geen reclamespot, maar bij Mensing's kan men van alles en nog wat kopen. Ik had de kadobon bij me en kon voor 75 gulden (+/- 35 Euro) spullen uitzoeken. Naast het schrift werden dat een CD van de Salsa-groep Grupo Niche en een Hocus Pocus Goocheldoos. Bijna schreef ik overigens Googledoos, wat het internet al niet met het brein doet.

In Santo Domingo bereidde ik Luchiano voor op het feit dat hij bij thuiskomst over een goocheldoos beschikte. Luchiano is gefascineerd door David Copperfield, dus hij was al bij voorbaat blij. Nu moet ik hem iedere dag een nieuwe truc leren. Dat is nog niet eenvoudig, vooral met de touwtrucs heb ik zelf nog de nodige moeite.

Oefening baart kunst. Op de foto is het niet helemaal duidelijk te zien (in het echt wel), maar met name Luchiano's laatste kunstje mag er wezen!

Indien u geen idee heeft omtrent het type truc, volgen hier enige hints:

• Hint 1: De truc heeft niets te maken met T-shirts.
• Hint 2: De CasaSpider stond bekend om zijn zijn voorliefde voor de kleur Zilver.
• Hint 3: De truc zorgt ervoor dat de CasaSpider beter kan volhouden dat hij 29 is.
• Hint 4: Dit is eigenlijk geen hint, maar op het Happy Hour van Café De Tropen had niemand het resultaat van de truc in de gaten!

Een tijdje zit ik er al tegenaan te hikken. Als Curacaoenaar heb ik uiteraard een mening over twee kwesties die nu spelen: het kabinet Anthony Godett (zonder Anthony Godett) en de moord in Tilburg door twee Antillianen, een Surinamer en een Kaapverdiaan.

Het is echter niet eenvoudig om in een paar zinnen dergelijke complexe situaties te analyseren. Wellicht dat ik binnenkort eens wat aspecten naar voren haal. Wilt u meer lezen over dergelijke onderwerpen, neem dan eens een kijkje op het Amigoe Forum, onderdeel van de Amigoe krant.

Met het forum is het net als met weblogs, vaak kabbelt het allemaal wat aan en ineens slaat de vlam in de pan. Het zijn vaak niet de slimste mensen die dat doen, de vlam in de pan laten slaan, maar wat mij betreft zijn zij wel het zout in de pap. Ja, ik geef het toe, sensatiezucht is (ook) mij (ook) niet vreemd.

Op het Amigoe Forum is een zekere Heinz Meyer mijn absolute favoriet. De man heeft lange tijd op Sint Maarten gewoond, heeft uiterlijk ietwat van John Denver weg en heeft een ontzettende hekel aan alles wat met Nederland te maken heeft.

Zijn posts lees ik met veel plezier en ook de reacties die hij uitlokt mogen er zijn. Wat ik al zei, precies de weblog-wereld. Hieronder een recent voorbeeld over een TV-optreden van Anthony Godett door Heinz Meyer:

"Wat heb ik genoten van de toespraak die Godett heeft gehouden. Prima gedaan! Eindelijk ging er een schok door dat k utlandje aan de noordzee! Het werd een keer tijd dat de waarheid gezegd werd.
Wat een gelul dat de goede man niet goed nederlands spreekt, hebben jullie die stomme nederlandse honden van politieke figuren wel eens engels horen spreken? Zelfs de grootste gek uit het gekkenhuis spreekt het nog beter, schande want ook engels is een taal uit het koninkrijk. Om maar niet te spreken of die gekken nog Papiamentu kunnen spreken!

Mocht het voor jullie problemen opleveren om mr. Godett nederlands te horen spreken, dan zal ik graag zijn woordvoerder willen worden, dan kunnen die honden in den haag tenminste echt in hun broek poepen."

Zal ik de man eens aanraden om een blogspot-account aan te maken?

Jaren geleden waren zaken als Transcedente Meditatie en Scientology erg in de mode. Transcedente Meditatie sprak mij wel enigszins aan, met name omdat men na enig oefenen kon vliegen en zich onzichtbaar kon maken. Wie wil dat nou niet, zo af en toe eens onzichtbaar zijn. Of een stukje rondvliegen.

Koot & Bie hebben daar een leuke parodie op gemaakt. Het vliegen heet in TM-kringen Hoppen. Je zit in de kleermakerszit op bed (in verband met vering) en hupt (hopt) wat. Na een uurtje lijkt het of je los komt van je bed. Op het web kwam ik met betrekking tot het hoppen slechts deze leuke link tegen over de Natuurwetpartij, die directe bindingen heeft met het TM-gebeuren.

Inmiddels zijn er nieuwe bewegingen opgestaan die onder het mom van investeren in je persoonlijkheid je het geld uit de zakken kloppen. Ik ben van mening dat als je dingen wilt verbeteren in de wereld, dat je dat in principe belangeloos doet. Laat ik het omdraaien, als een profeet, sekteleider of magnetiseur miljoenen guldens (Euro) op zijn rekening heeft staan, word ik op zijn minst achterdochtig.

Hoppen kan ik niet, heb ik ook nooit geprobeerd. Maar ik kan ook iets, namelijk soppen! Het soppen is qua woord afgeleid van het hoppen, maar in plaats van vliegen gaan we nu drijven.

In de acht jaar dat ik op Curacao woon ben ik meer dan duizend maal naar het strand geweest. In zee ga ik altijd op mijn rug liggen en strek me helemaal uit totdat mijn tenen automatisch naar boven komen, u kent dat kunstje vast wel. Het vergt wel degelijk oefening, Luchiano bijvoorbeeld kan het (nog) niet, hij durft zich nog niet helemaal over te geven.

Maar ook voor mensen die het wel kunnen valt er altijd nog wat bij te leren. Zo kon ik in het begin alleen goed blijven drijven na mijn borstkas gevuld te hebben met lucht. Tijdens het uitademen zonk ik. Inmiddels ben ik zo bekwaam in het soppen dat ik in deze positie een dutje kan doen. Ben nu aan het bedenken wat de volgende fase is.

Vandaag heb ik mij beziggehouden met vakantiewerk. Ik heb vakantie en toch gewerkt. Onze belevenissen gedurende de vakantie in Santo Domingo zijn vastgelegd op Nijhuis.net, in het CasaNews uiteraard.

Geen andere onderwerpen deze keer in het CasaNews, slechts vakantie-geleuter. Maar wel met 55 foto's, die u hier direct kunt bezoeken. Mijn persoonlijke favoriete foto is deze, aangezien ik geen fotograaf ben is de in mijn ogen geslaagde compositie Puur Toeval. Als je maar genoeg foto's maakt, wordt de kans op een gelukt exemplaar uiteraard wel groter.

Ik zou bijna een prijs uitloven voor degene die het klaarspeelt om het hele verhaal te lezen. Maar ja, zoals ik al schreef, bijna.

Nu ga ik uitrusten. Enjoy!