Om zes uur vanavond kwam ik thuis. De televisie stond aan en Lucy vertelde me meteen het nieuws: massale stroomuitval in de Verenigde Staten. Dat was even schrikken, in deze tijd denkt men dan onmiddellijk aan een terroristische aanslag.
Via internet kwam ik er al snel achter dat de ramp het gevolg was van een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Terrorisme was onwaarschijnlijk. Dat denk ik ook, want waarom zouden terroristen Canada (Toronto en Montreal) belagen?
14.08.2003, ook niet echt een datum met de allure van 9/11. Ook niet als je het omdraait 8/14. Neen, Al Quaida (hoe schrijft men dat nu toch eigenlijk) had zeker twee dagen gewacht. Op 16.08.1977 ging Elvis van ons heen.
Voor de mensen in metro's en liften is het geen prettige ervaring, zo'n stroomuitval. Op Curacao hebben we regelmatig met het verschijnsel te maken, waarschijnlijk is er om die reden geen metro. Ook het aantal liften is bijzonder klein. Echt schrikken doen we hier niet als het licht plotseling uitgaat. Overigens geschiedt het hier precies zo als in de USA: één centrale begeeft het, de overigen worden overbelast en de kettingreactie is een feit.
In de Dominicaanse Republiek is de situatie nog veel erger. Apagones (stroomuitvallen) zijn daar aan de orde van de dag. Dat heeft ook een voordeel, alle winkels, restaurants, barren, hotels en dergelijke beschikken over dieselgeneratoren. Dan blijkt een lager ontwikkeld land ineens weerbaarder dan een modern westers land. Dat geldt ook voor de inwoners. Waar een Nederlander bij een forse stroomuitval onmiddellijk denkt aan schadevergoeding voor zijn ontdooide karbonaadjes, slentert de Dominicaan naar een colmado (buurtwinkel, annex bar) en gaat daar een potje dominoën.
Maar het blijft rottig voor de mensen die vastzitten in lift en metro.