Curacao ligt op een steenworp afstand van Venezuela. Van oudsher zijn de Venezolaanse TV-kanalen hier te ontvangen, een van de redenen waarom vrijwel iedere Curacaoenaar vloeiend Spaans spreekt. Met dank aan de novelas (soaps)!
Ook op economisch gebied zijn er nauwe banden. Zo is de voormalige Shell raffinaderij nu eigendom van het Venezolaanse staatsbedrijf PdVSA. Logisch dus dat wij ons hier enige zorgen maken omtrent de politieke situatie in Venezuela.
De huidige president, Hugo Chávez Frías, kwam in 1999 aan de macht. Chavez is een linkse president. Zijn voorgangers waren meer rechts georiënteerd. Ondanks de enorme olie-voorraden van Venezuela heerst er veel armoede. Volgens Chavez, zijn aanhang en mijzelf zijn de opbrengsten in de zakken van de oude machthebbers verdwenen. Met name ex-president Carlos Andres Perez en diens vrouw Cecilia Matos schijnen goede zaken te hebben gedaan.
Chavez is een man van het volk, hij wil vele hervormingen doorvoeren die ten gunste komen van de armen en ten koste gaan van de rest. Zeer omstreden is zijn grondherverdelingsplan, waarbij grond onteigend kan worden en vervolgens aan de armen wordt geschonken. Ook de PdVSA (olie) wordt aangepakt. De rechtse elite van het land heeft jarenlang grote gedeeltes van de opbrengsten van dit bedrijf in eigen zak gestoken. In 1974 ging nog 80% van de inkomsten naar de staat, de overige 20% waren operatieve kosten. Sinds 1998 is die situatie omgedraaid: 20% naar de staat en 80% verdwijnt als sneeuw voor de zon. Inmiddels is het gehele management van de PdVSA door Chavez vervangen.
Het grootste probleem van Chavez is dat hij geen Bruggenbouwer is, integendeel. De man weet iedereen tegen zich in het harnas te jagen: werkgevers, kerk, vakbonden, media, studenten en ga zo maar door. De media zijn massaal tegen Chavez, behalve dan zijn eigen kanaal 8, maar daar kijkt geen hond naar. Regelmatig gebeurt het nu dat midden in een novela (soap) er een muziekje klinkt en dan wordt de uitzending onderbroken door urenlang geleuter van de president. Met name Luchiano heeft hier een hekel aan. Zo gauw hij de kans krijgt, grijpt hij de afstandsbediening en zet Cartoonnet op terwijl hij zegt: 'Adios Chavez!'.
De oppositie is Chavez al lang beu. Na een mislukte staatsgreep in april 2002 werd het land in december massaal platgelegd. Chavez wilde niet wijken voor deze staking, waarbij duizenden mensen dag en nacht demonstreerden voor het paleis op Miraflores. Curacao kreeg ook last van de staking, want de aanvoer van ruwe olie uit Venezuela kwam stil te liggen. De oppositie eiste direct verkiezingen, Chavez zei dat dat op zijn vroegst in augustus 2003 zou kunnen. Uiteindelijk werd er bemiddeld, onder anderen door de USA en werd besloten dat de staking werd opgeheven en er in augustus een referendum zou worden gehouden.
Inmiddels is het augustus 2003 en Venezuela wacht met spanning op het referendum. Het heeft er echter alle schijn van dat Chavez niet van zins is om dit referendum door te laten gaan. De president gedraagt zich steeds meer als een dictator, net als zijn vrienden Castro, Saddam-Hoessein en Khadaffi. Uit onvrede over de tegenwerkende media is er nu een wet in de maak die voorschrijft dat alle nieuwsberichten over de president vooraf gescreend dienen te worden op Waarheid. Die waarheid klinkt mij enigszins in de oren als Pravda. De wet heet overigens La Ley Mordaza. Mordaza betekent knevel, prop.
Bij ons thuis is Lucy vóór Chavez, aangezien hij tenminste iets voor de armen wil doen. Ik ben gevoelsmatig tegen, aangezien in mijn ogen het resultaat telt. Op dit moment zie ik als resultaat dat Venezuela op zijn best een tweede Cuba wordt en met een beetje pech zelfs een tweede Noord Korea. Dat lijkt mij niet in het belang van de inwoners, ook niet van de armen.