Op Curacao zijn vele zaken een hot issue op dit moment. Zo staat bijvoorbeeld het Nederlands op de tocht, althans hier. FOL-leider Anthony Godett wil naast Papiamentu het Engels als belangrijkste taal instellen. Ik ben het niet vaak met Anthony eens, maar in deze kwestie geef ik hem 100% gelijk.
Mondiaal gezien heeft de Nederlandse taal geen enkel belang. In Zuid-Amerika is er al helemaal geen connectie met onze manier om de keel te martelen. Latino's zijn van oudsher Spaans en Portugees georiënteerd. Tegenwoordig sijpelt heel langzaam het Engels binnen.
Zelf heb ik het nog meegemaakt, zeven, acht jaar geleden dat ik met Oracle Venezuela belde voor support. Ik had stellig de indruk dat Oracle Venezuela bestond uit een snack (patatbakkers annex bierverkoop) met een rode telefoon waarop in grote letters Oracle Support stond geschreven. Als die telefoon overging brak de paniek uit in de snack: "Ay Dios mio, el teléfono de Oracle! Socorro!".
Vervolgens probeerde men mij in het Engels te woord te staan. Na twee uren Spaanse les sprak ik echter beter Spaans dan zij Engels. Hoe anders is dit nu! Steeds meer Venezolanen spreken steeds beter Engels. Die ontwikkeling gaat bijzonder snel.
Even terug naar Nederlands op Curacao. Op het Amigoe Forum staan lezenswaardige stukjes. Iemand met de nickname Otrabandaboy schreef een mooi betoog om Papiamentu als instructietaal in te voeren op onze scholen.
Een citaat: "Elke dag een uurtje Nederlands. CasaSpider het is bijna wreed en oneerlijk wat er met onze kindjes (ik was ook een van die kinderen) gebeuren als zij amper 6 zijn en opeens met dat rare taal geconfronteerd worden. Je wilt niet weten hoe agressief deze taal voor ons klinkt op dat moment. Casaspider met alle respect, ik denk niet dat een Hollander dit ooit kan voorstellen (nou mits die Hollander als kind van zes opeens uit het niets Arabisch moet gaan leren lezen en schrijven vanuit het Arabisch)."
En zo is het. Luchiano spreekt voor een vijfjarige goed Nederlands. Lucy wil het ook graag leren. Haar grootste probleem is het praten, verstaan doet zij (helaas!) bijna alles. Regelmatig vraagt Luchiano zijn moeder wat een bepaald Nederlands woord betekent. Als Lucy het niet weet, lacht hij haar uit. Tja, zo zijn kinderen. Tot zijn grote ergernis weet Lucy echter bijna alles. Dus vraagt hij aan mij of ik nog een woord weet wat Lucy niet kent.
Vanavond na het voorlezen lagen we nog wat te kletsen. Op een bepaald moment vroeg Luchiano: "Papa, als mama uit Santo Domingo komt, hoe kan zij zo veel Nederlands!". Ik antwoordde hem dat zij goed luisterde als wij aan het praten waren. "Ja maar, dat is niet zoveel". "Och", zei ik, "ze kijkt ook altijd naar Lingo!". Dat verduidelijkte een hoop.