CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Het is me weer eens gelukt om Luchiano (013) iets zogenaamd nuttigs te laten doen op de computer. "Hoe staat het met je VBScript messagebox-gebeuren?", vraag ik. "Oh, goed. Soms doe ik daar wel wat mee", zegt hij. "Ik heb iets nieuws voor je, minstens zo krachtig en een stuk gemakkelijker: AutoIT!", probeer ik hem enthousiast te maken.

Tot mijn verbazing begint Luchiano het programma alsmede de bijbehorende Scite-editor meteen te downloaden. Al snel maakt hij zijn eerste kleine programma's. Later vertelt hij eerlijk dat de internet-servers van zijn favoriete spel Maplestory eruit liggen, waardoor hij dat spel niet kan spelen en tijdelijk niets te doen heeft.

Nu hij toch aan het programmeren is, vraag ik hem listig hoeveel zes gedeeld door nul is. Tot mijn verbazing weet hij het antwoord niet. Wanneer leer je dat delen door nul niet mag? Samen beredeneren we waarom. Met Diana (4) wil ik er toch iets eerder bij zijn en ik vraag het aan haar. Ze kan tegenwoordig redelijk optellen, maar delen zit er nog niet in. Laat staan door nul. Daarom leer ik het haar, als parate kennis. Als iemand nu aan Diana vraagt hoeveel is dit of dat gedeeld door nul, dan zegt zij: "Het is verboden om door nul te delen."

Men weet nooit wanneer het van pas komt.

Posted by CasaSpider at 10:20 AM | Permalink | Comments (7)

Tijdens het eten (foei!) kijken wij naar de tekenfilm Phineas & Ferb. Die is echt geniaal. Met afstand mijn favoriete personage is Dr. Heinz Doofenshmirtz. Elke aflevering vindt Doofenshmirtz een apparaat uit met een naam die eindigt op "inator". Met dat apparaat heeft hij altijd iets slechts in de zin. Gelukkig is daar vogelbekdier Perry, het huisdier van Phineas & Ferb maar tegelijkertijd een geheim agent en de enige die Doofenshmirtz kan stoppen.

Doofenshmirtz zegt erg grappige dingen, helemaal als men beseft dat hij het vaak tegen een vogelbekdier heeft. Ik ga die grappige dingen hier niet herhalen, enerzijds omdat grappige dingen in het algemeen een hoog je-moet-erbij-geweest-zijn-gehalte hebben en anderzijds omdat het Duitse accent waarmee Doofenshmirtz praat die dingen juist zo grappig maakt. Het nasynchroniseren van de Amerikaanse Doofenshmirtz met het Duitse accent wordt werkelijk fenomenaal gedaan door de Nederlander Bob van der Houven. Mijn complimenten!

In meerdere opzichten is de DBA-kamer bij Brabant Water te vergelijken met het hoofdkwartier van Doofenshmirtz Evil Incorporated. We hebben dan wel geen vogelbekdier, maar vinden regelmatig geniale dingen uit die de wereld op zijn kop zetten. Neem nu de Infusinator, wel graag op zijn Duits uitspreken, een manier om draadloos te drinken. Ook wel het Belgisch Infuus genoemd.

Wat zit er tegenwoordig toch in onze, vanzelfsprekend draadloze, koffie?

Posted by CasaSpider at 6:28 PM | Permalink | Comments (6)

Dinsdagochtend sta ik gewoontegetrouw en ook traditioneel om 07:20 AM op station Rijen in afwachting van de stoptrein naar 's-Hertogenbosch. Het is koud en er waait een gure wind. Geroutineerd wissel ik de gewone bril met de leesbril en begin aan mijn Spits. Na tien minuten is de trein er nog niet en na twintig minuten ook niet. Om 07:50 wordt er omgeroepen dat de trein van 07:30 helemaal niet meer komt.

De trein van 08:00 komt wel, maar zit behoorlijk vol. Reizigers mogen plaatsnemen in de Eerste Klas en toch zijn de gangpaden helemaal bezet. Al met al levert het een vertraging op van 33 minuten. Yes! Meer dan een half uur en dus kan ik claimen. Mijn eerste claim bij de NS is gehonoreerd en ook al uitbetaald. De afdeling Debiteuren-Crediteuren werkt er beter dan de afdeling Werk-In-Uitvoering.

De OV-Chipkaart is gekraakt (mirror). Het saldo op deze kaart is met een simpel programma en een kaartlezer van 30 euro eenvoudig op te hogen. Geen detectiepoort die het detecteert. Gerben Nelemans, directeur van Trans Link Systems (TLS), het bedrijf dat de OV-chipkaart exploiteert, ontkent dit tegen beter weten in. Volgens hem is de fraude wel degelijk ontdekt, maar heeft men het geboefte een tijdje zijn gang laten gaan om meer informatie in te winnen.

Jaha. Natuurlijk.

Nog bonter maakt Nelemans het als de interviewer vraagt welke actie TLS denkt te gaan nemen, nu gewone burgers zo gemakkelijk hun saldo kunnen manipuleren. Nelemans: "Niets, want het mag niet. Het manipuleren van het saldo is strafbaar."

Okay...

De interviewer probeert het nogmaals, op een iets andere manier. Het antwoord blijft hetzelfde, het mag niet en dus gebeurt het niet. In dat geval kunnen we ook de hele OV-Chipkaart afschaffen en in elke trein collectebussen plaatsen waar reizigers vrijwillig het vereiste bedrag in deponeren. Ja, waarom doen we dat eigenlijk niet?

Een mogelijk realistischere oplossing is dat het systeem op enige manier checkt of voor het saldo op de OV-Chipkaart daadwerkelijke stortingen bestaan. Geen idee of dat haalbaar is en ook niet of het in de praktijk werkt, gezien het volume van vier miljoen transacties per dag.

In Duitsland experimenteren Deutsche Bahn en Vodafone met Touch & Travel. In- en uitchecken geschiedt met de mobiele telefoon. Voordeel is dat het betalingsverkeer wordt afgehandeld door de telefoonprovider, via de telefoonrekening dan wel prepaid-tegoed. Bovendien zit de intelligentie niet in de Touchpoints (de poortjes), maar in de mobieltjes. Voorwaarde voor het gebruiken van mobiele telefoons is dat deze dienen te beschikken over NFC-techniek, waarbij NFC staat voor Near Field Communiation.

We zien het allemaal wel. Als men maar in gedachten houdt dat geen enkel, ik herhaal geen enkel systeem onfeilbaar is.

Posted by CasaSpider at 6:45 PM | Permalink | Comments (7)

Postcodeloterij: Amnesty, grijp in!

Gokken en spelen, drinken, roken, spuiten en slikken, hoeren en snoeren... het zijn essentiële dingen in een mensenleven, in het mijne tenminste wel. Daarom zeg ik: "Vrijheid, blijheid". Zolang een ander er geen last van heeft, mag men zijn gang gaan. Dan lees ik dit artikel in het AD (mirror):

ZWAAG - Bert Zandbergen (52) uit Zwaag wil een einde maken aan de Nationale Postcode Loterij. Hij vindt dat de loterij aanzet tot 'angstzaaierij'. Zandbergen is bezig met het inzamelen van handtekeningen. Deze worden aangeboden aan een 'invloedrijk persoon'.

Ik ben niet zo van het verbieden, maar Bert heeft wel een punt. Doordat de postcode het lotnummer is, weet men ook als men niet meespeelt of men had gewonnen. Nog erger is dat de andere mensen in de straat die wel meedoen ineens met zijn allen miljonair zijn. Dan sta je toch aardig voor paal. Ooit overkwam dit ene mevrouw De Gier, die vervolgens naar de rechter ging om haar aandeel op te eisen wegens emotionele schade. Uiteraard trapte de rechter daar niet in. Bert Zandbergen heeft een veel sterkere case, aangezien hij zijn punt maakt zonder direkt belanghebbende te zijn.

Dan abstraheer ik nog even van het feit dat de Postcodeloterij ongebreideld mag spammen en tamelijk dwingend mensen nieuwe loten probeert te laten kopen. Met steun van een (hypocriete) overheid, die enerzijds mensen wil behoeden voor gokken en anderzijds niet vies is van de miljoenen die het ze oplevert. Rokers en autorijders kennen het fenomeen.

Neen, het gaat om het principe van de in aanleg geniale combinatie "vaststaand lotnummer" en "lotgenoten in de onmiddellijke omgeving". Lotgenoten, CasaSpider hoe kom je erop! Laat ik mijzelf als voorbeeld nemen: Ja, wij spelen mee met één lot. Een belangrijke reden is dat we straks niet Gaston, goeeeeeeeedddeeee avond, de straat binnen willen zien rijden en dat de overige bewoners de polonaise lopen terwijl wij voor het keukenraam staan te verpieteren. Misschien geen hoogdravende reden, maar zo zijn wij.

Mijn collega Rob van den Berk, inmiddels wereldberoemd vanwege De Mandarijn, is een filosoof die ook nog eens Filosofie studeert. Rob deelt mijn mening over de Postcodeloterij en ik vroeg hem zijn filosofische gedachten op papier te zetten. Dat deed hij nog ook en Rob voert een punt aan waar ik niet aan gedacht heb: Coercion.

Coercion betekent dwangactie. Lees hier wat de Engelstalige Wikipedia erover schrijft, gevolgd door een schamele vertaling:

Coercion is the practice of forcing another party to behave in an involuntary manner (whether through action or inaction) by use of threats, intimidation or some other form of pressure or force. Such actions are used as leverage, to force the victim to act in the desired way. Coercion may involve the actual infliction of physical pain/injury or psychological harm in order to enhance the credibility of a threat. The threat of further harm may lead to the cooperation or obedience of the person being coerced. Torture is one of the most extreme examples of coercion i.e. severe pain is inflicted until the victim provides the desired information.

Dwangactie is het dwingen van een andere partij onvrijwillig dingen te doen (ofwel door actie ofwel door juist iets niet te doen) door middel van dreigen, intimidatie of enige andere vorm van druk of dwang. Door dit dwingen gaat het slachtoffer het gewenste gedrag vertonen. Coercion/Dwangactie kan het toebrengen van fysieke pijn/letsel inhouden of ook het toebrengen van psychische schade om de geloofwaardigheid van de (be)dreiging te vergroten. De dreiging van meer schade kan leiden tot medewerking of zelfs gehoorzaamheid van het betrokken slachtoffer. Marteling is een van de extreemste vormen van coercion, waarbij het veroorzaken van hevige pijn het slachtoffer zover brengt dat hij de gewenste informatie geeft.

Ja, dat is precies wat de Postcodeloterij doet. Okay, we worden nog net niet op de pijnbank gelegd, maar de psychische druk is miljoenen Nederlanders te veel. Net voor Oudjaar kopen wij er wederom een lot bij, immers anders doen we niet mee aan de Oudjaarstrekking. Dat is helemaal erg, dan doe je het hele jaar mee en dansen de buren alsnog voor je raam. Neen, dan zwichten we weer en kopen er snel een lot bij.

Ik voel mij gemarteld.
Ik voel mij psychisch uitgerekt worden.
Ik voel hoe met een stroomstootwapen de postcode in mijn hoofd wordt getatoeëerd.
Dat is allemaal de schuld van de Postcodeloterij.

Dit is groter dan Bert Zandbergen. Het is tijd voor internationale actie en wie kan dat beter dan Amnesty International? Amnesty, help ons!
Snel!

Update 26.01.2011

Zoals Ennu en Laurent min of meer stellen: Waarom hebben wij eigenlijk postcodes? In het kader van "Als de berg niet naar Mozes komt, dan komt Mozes naar de berg", zie ik ineens een heel andere invulling van de Postcodeloterij voor me. Elke maand krijgt iedere straat gewoon een nieuwe postcode. Dat is nog eens een loterij!

Wil je een vuist maken tegen de Postcodeloterij, overweeg dan deze petitite te tekenen.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (14)

De winterstop heeft lang geduurd voor team, begeleiders en ouders van Rijen C4. Wat zeg ik? Ontzettend lang. Deze week zijn Luchiano (013) en ik weer gaan trainen, nou ja ik ernaar kijken. De begroeting met de anderen is hartelijk, ook Bülent en Meram hebben het voetballen gemist. Hun zonen Hasan-Ali en Ömer zijn in het najaar geopereerd en nu weer van de partij. Wie ook terug is, is Mike. Zijn uitstapje naar de C1 heeft niet helemaal goed uitgepakt en dat lag niet alleen aan de voetbalkwaliteiten van Mike. Het laatste woord daarover is nog niet gezegd, maar met Jan, Astrid, Danielle, Max, Femke en de overige aanhang van de familie Van Hees is het er bij de C4 alleen maar gezelliger op geworden.

De najaarscompetitie 2010 is als een kaars uitgegaan. Zeker vijf wedstrijden hadden nog gespeeld moeten worden, maar misschien is het juist goed dat dat niet gebeurd is. Veel eer was er voor onze C4 niet te behalen. We spelen nu iets lager, in de vierde klasse C72. Tegenstanders dit voorjaar zijn: Gilze C3, Dongen C6, Irene'58 C2, Baronie C4, Madese Boys C5, Bavel C4, Chaam C2, Right-Oh C2, Good Luck C2, Neerlandia'31 C2 en Veerse Boys C2. Volgende week kennen we dit rijtje van buiten, is dat afgesproken?

De eerste wedstrijd is meteen de belangrijkste, het betreft DE DERBY ofwel DE KNALLER tegen Gilze C3. Geen enkel team van Rijen wil verliezen tegen Gilze en andersom geldt dat precies evenzeer. Behalve Jaap zijn alle spelers present, dat betekent een volle reservebank met vijf man. De trainers Huub (links) en Ton (rechts) kijken gespannen naar het veld. Belangrijker dan dat is de vraag wie de mooiste opdruk achter op zijn jas heeft. Nou? En wat te denken van grensrechter Marco in typische Kraanvogelstand.

De Rijen-supporters hebben hun plekje aan het hek ingenomen. De eerste helft gaat gelijk op, Rijen oogt zelfs iets sterker. Cihat en Abdullah komen zo nu en dan goed door. Een keer wordt Cihat in het strafschopgebied onderuit gehaald, maar de scheidsrechter legt de bal net buiten de lijnen. De wedstrijd is een stuk spannender dan de meeste uit de vorige competitiehelft. Na 35 minuten staat het nog steeds 0-0 en trekken we verkleumd naar de kantine.

Yusuf en ik bespreken de sterke en zwakke punten van Rijen 1 en lopen terug naar het kunstgrasveld. De teams zijn al begonnen en Gilze legt aan voor een vrije trap. Ömer, de zoon van Yusuf, is deze keer onze keeper. De C4 heeft een keeperprobleem en iedere week wordt er onderhandeld wie de klos is. "Ömer is wel onze beste keeper", zeg ik tegen Yusuf. "Hij keept goed, maar nu staat hij iets te ver voor het doel", zegt Yusuf. Dat heeft hij goed gezien, want de Gilze-speler krult de vrije trap over de keeper heen de goal in: 0-1 voor Gilze. Wat een bummer.

Met de camera posteer ik me achter het Gilze-doel en probeer onze voorwaartsen naar voren te schreeuwen. In de 53e minuut brengt de hardwerkende Mike zichzelf in stelling en knalt de gelijkmaker binnen. Ook hierna is Rijen de bovenliggende partij, maar de winnende treffer komt er niet en zo blijft het bij een 1-1 gelijkspel.

Scoreverloop Rijen C4 - Gilze C3 1-1:

37 0-1
53 1-1 (Mike)

Alle posts over Rijen C4 in het seizoen 2010-2011 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen C4 2010/2011.

Posted by CasaSpider at 10:19 PM | Permalink | Comments (7)

Ik zit lekker te werken in de DBA-kamer bij Brabant Water als GIS-collega Sjanny langs loopt.
Via koffie en sektes komen we op onzichtbaarheid, een van mijn favoriete onderwerpen.

"Onzichtbaarheid heeft mij altijd gefascineerd. Wat wil ik graag onzichtbaar kunnen zijn", zeg ik.
"Dat is je niet bepaald gelukt", zegt Sjanny die daarmee abrupt een einde aan een illusie maakt.

Posted by CasaSpider at 7:52 PM | Permalink | Comments (6)

"De uitvinder van de praktisch uitvoerbare onzichtbaarheid, John Pendry, verzorgde de opening op de FOM-dagen in Veldhoven. Hij sprak over een jong vakgebied: de transformatie-optica."

Dat vind ik nou eens een pakkende openingszin. Onzichtbaarheid is een van mijn favoriete dingen. Drie keer raden hoe en waar ik wel eens onzichtbaar wil zijn. Ergens is het maar goed dat het niet kan, alhoewel John Pendry daar misschien binnenkort verandering in brengt. Lees het artikel op noorderlicht.vpro.nl maar eens.

Woensdag scoorde ik 126 bij de nationale IQ-Test, toch weer wat minder dan het jaar ervoor. Word ik nu dommer of die testen slimmer is de grote vraag. In een voorgaande editie was er een onderdeel "Doolhof", waarin een denkbeeldige camera links, rechts door gangen zwiept en gevraagd wordt bij welk punt hij uitkomt. Daar was ik best goed in. De zwenkende camera die zich gisteren wiebelend door een supermarkt bewoog was iets teveel van het goede. En daar ga je dan.

Is een hoog IQ belangrijk? Wat is het IQ van de mensen die de Sprinter (Wikipedia) hebben ontworpen? Wat is het IQ van de mensen die meer dan 120 van deze apparaten zonder toilet hebben aangeschaft? Eerlijk gezegd had ik tot voor kort nooit een probleem met de Sprinter. Ze zijn helder, open, transparant, informatief en geven bij het remmen electriciteit terug aan het net.

Maar laatst stonden de passagiers op station Rijen voor gesloten deuren. Normaliter licht een knop groen op ten teken dat men hem in kan drukken en de deuren zich openen. Deze keer blijft de knop grijs en dof. Als we uiteindelijk in kunnen stappen werken de info-monitoren niet. Een conducteur roept om: "Het kan zijn dat het op sommige plaatsen in deze Sprinter kouder is. Dat komt omdat het klimaatbeheersingssysteem een beetje in de war is. Op de eindbestemming Utrecht wordt dit verholpen, maar daar heeft u nu weinig aan."

Onzichtbaar zijn is leuk, misschien kan John Pendry eerst enige tijd investeren in het draadloos transporteren van personen à la Beam Me Up, Scotty. Hij is daar vast slim genoeg voor. En wat zijn eigenlijk FOM-dagen?

Posted by CasaSpider at 8:59 PM | Permalink | Comments (5)

Vrijdag heeft Luchiano (013) een proefwerk Wiskunde. Het onderwerp is de Stelling van Pythagoras. "En, weet je al wat dat inhoudt, de Stelling van Pythagoras?", vraag ik belangstellend tijdens het afwassen.

"Euhm ja, dat is als je een rechthoekige driehoek hebt, dan is het kwadraat van de ene rechthoekige zijde en het kwadraat van de andere rechthoekige zijde... dat samen is dan de lengte van de schuine zijde."
"Weet je het zeker?", vraag ik. "Ben je niet iets vergeten, klok, klepel?"
"O ja, de wortel daarvan", vult Luchiano aan.
"Jongen, bij wiskunde moet je exact zijn. Als je vergeet de wortel te trekken, is het gewoon helemaal fout", zeg ik.

Luchiano is niet onder de indruk: "Weet ik, maar ik wilde het niet te gedetailleerd vertellen".

Posted by CasaSpider at 7:00 PM | Permalink | Comments (8)

Maandag 17 januari 2011 houdt Brabant Water haar traditionele nieuwjaarsbijeenkomst in de Efteling. Het is de derde keer dat ik erbij ben, na 2009 en 2010. Was het thema vorig jaar "Verras me!", deze keer is het "Ons Huis". Zonder (lease-)auto ben ik aangewezen op hulpvaardige collega's om in de Efteling te komen, op de heenreis is dat ontwikkelaar Leon.

Bij het betreden van het Efteling-theater vallen de volgende verschillen mij op:

• De voorgaande twee edities lag er een flink pak sneeuw en nu niet.
  
• De voorgaande twee edities bezocht ik als externe medewerker en nu ben ik intern.

Met andere woorden: Externe medewerkers zorgen voor extreme weersomstandigheden. De koffie smaakt er overigens niet minder om. Net voor we de zaal binnenlopen krijgt iedereen een zogenaamde Turning Point device omgehangen, een apparaatje waarmee men kan stemmen. Op het podium is een huiskamer nagebouwd en als iedereen zit komt directeur Guïljo van Nuland door een deur in die kamer op.

De huiskamer staat voor het Huis Brabant Water, een huis waarin allerlei dingen gebeuren. Vrolijke en verdrietige, zoals de plotselinge en onverwachte dood van collega Eugène Coppens op dinsdag 4 januari. Hierdoor is het een beetje moeizaam begin, dat is logisch.

Al snel herpakt Guïljo zich en toont zich als promotor van moderne media: iPhone, mobloggen en iPad. Al geeft hij eerlijk toe voor het mobloggen niet zijn iPhone te gebruiken, maar een kladblok dat later netjes door de afdeling Communicatie wordt ingetikt.

Nieuw is ook dat we tijdens de bijeenkomst vragen mogen SMS-sen. Koortsachtig probeer ik een paar vragen te verzinnen, als een hond die zijn territorium wil afbakenen. De inspiratie komt pas later. Qua ICT is er nog een primeur en wel de lancering van ons nieuwe, op Sharepoint gebaseerde Intranet. Dat noemen we timing.

Vier Sectorhoofden worden op het podium geroepen. Leo de Waal (Sectorhoofd Productie), Sef Philips (Hoofd Strategie & Beleid), Marc Bouw (Hoofd vakgroep Exploitatie en Omgeving) als representant van de verjonging binnen Brabant Water en Ad van de Ven (Sectorhoofd Klantcontacten).

Er is aandacht voor de nieuwe slogan: Altijd. Overal. Brabant Water. Je moet er maar opkomen! Meteen schiet mij een SMS-je te binnen. Wat mij betreft worden bedrijven meer en meer Engelstalig. Dat scheelt veel ellende met versies van Windows, MS-Office en diverse applicaties. Als de documentatie Engelstalig is, opent dat de markt voor buitenlandse consultants. I move to you, you move to me. Ik SMS het nieuwe motto: "Always. Everywhere. Brabant Water." Zie je, Brabant Water is gewoon al Engels!

Jammer genoeg loopt Guïljo een beetje uit zijn tijd en kan daardoor geen SMS-jes meer beantwoorden. Als lied voor het thema Ons Huis is gekozen voor Een Eigen Huis van Rene Froger. Bij de eerste tonen van het lied verschijnt een dansgroep op het toneel. Routinematig beoordeel ik de dames en kies mijn favoriet, de meest linkse is deze keer de gelukkige met de tweede van rechts als goede tweede.

Een confetti-regen geeft het einde van Guïljo's performance en het begin van de borrel aan. Even later zijn de medewerkers verwikkeld in geanimeerde gesprekken. Waarover die gaan is mij ontschoten. Bart Zandbergen heeft geregeld dat ik met hem en Peter Tax mee terug kan rijden. Wij blijken met zijn drieën in Rijen te wonen, het is duidelijk waar de intelligentie vandaan komt.

Alhoewel, ondanks dat Peter Tax beweert geen druppel gedronken te hebben, zijn we toch zeker tien minuten op zoek naar zijn auto. "Hij staat in rij zeven", weet Peter. Ja, rij zeven. Maar rij zeven van de Langnekken of rij zeven van de Kabouters? Uiteindelijk komt alles goed en brengt NAC-supporter Peter ons veilig naar station Rijen.

Volgend jaar zijn we weer van de partij.

Posted by CasaSpider at 8:21 PM | Permalink | Comments (5)

Als vader doet men zijn uiterste best om de kinderen tot grote hoogte te stuwen, liefst hoger dan hijzelf heeft bereikt. Zondag ben ik druk in de weer met Diana (4). "Zo, papa gaat naar de Biergrens", poneer ik. "Oh, mag ik mee, mag ik mee?", vraagt Diana. Heel goed, natuurlijk mag ze mee.

Even vraag ik mij af waarom we naar de Biergrens gaan, immers sinds ik de benzine zelf moet betalen is het niet echt lonend. Van de andere kant, de Ford Focus rijdt alleen korte stukjes en dan zijn die veertig kilometer naar Baarle-Nassau precies goed om de accu eens goed op te laden. Bij de Biergrens heb ik voldoende bonnetjes verzameld voor een gratis Westmalle-glas.

Pure winst.

Koud terug gaan we meteen door naar de volgende etappe. Wat is er naast bier nog meer belangrijk in het leven van een man? Precies, voetbal! De winterstop is voorbij en het eerste van vv Rijen speelt thuis tegen Terheijden. Diana heeft er zin in en ook Luchiano (013) gaat met gepaste tegenzin mee.

We arriveren tijdens de rust. Als de tweede helft vijf minuten oud is, wil Diana al patat. Jaaaah! Bier, voetbal en patat. Mijn gedeelte van de opvoeding is gedaan. De wedstrijd eindigt in een 0-0 gelijkspel, geheel te wijten aan het missen van legio kansen door vv Rijen.

Roze jurkjes en strikjes in het haar zijn de afdeling van moeder.

Posted by CasaSpider at 6:23 AM | Permalink | Comments (8)

Astrologie en horoscopen... zit er wat in of is het allemaal onzin? Dat laatste geldt zeker voor de dagelijkse horoscopen, waarin de tips zo algemeen zijn dat er altijd wel iets van uitkomt. Globale horoscopen kunnen per definitie niet kloppen, immers dan zijn alle Stieren hetzelfde. Dat is niet zo.

Grote spelers in de ICT-markt zijn Microsoft, Apple, Google en Facebook. Niet eerder las ik welke speler bij welk teken van de dierenriem hoort, maar mijn sympathie gaat uit naar Google. Heb je een gmail-account, klik dan eens op Calendar, Documents, Reader of een van de andere opties. Er gaat een wereld voor je open.

Mijn agenda houd ik bij in Google Calendar en Luchiano (013) zet tegen wil en dank al zijn schoolactiviteiten in zijn eigen agenda, die hij met mij deelt. Zo zie ik in een oogopslag wanneer er een proefwerk aankomt. Tenminste als hij het niet vergeten is te noteren. Werkstukken voor school maakt hij in Google Documents, zo kan ik die ook gemakkelijk bekijken. Ideaal gewoon.

Voor een romanticus als ik (ahum) is de liefde het meest interessante aspect van een horoscoop. Welk sterrenbeeld past bij welk? Op zich totale waanzin, immers of Katja Schuurman een Cobra of een Kakkerlak is, wij passen toch wel bij elkaar. Collega Eduard B. ziet dat anders: "Waarom interesseert jou dat? Je hebt al een vrouw. Dus het is te laat." Mag men als men al een vrouw heeft niet meer filosoferen?

De website kellystarsigns.com geeft antwoord op mijn vraag. De gepresenteerde informatie heb ik in een public Google spreadsheet gegoten. Nooit eerder waren aantrekking en afstoting op horoscoop-nivo zo gemakkelijk af te lezen.

Klopt het een beetje?

Posted by CasaSpider at 10:26 AM | Permalink | Comments (9)

Vorige week kon men nog spreken van toeval. Deze week is het uitgegroeid tot een trend. Donderdagochtend leg ik in mijn rol als ervaren forens anderen uit hoe men als NS-trajectkaarthouder via internet opgelopen vertragingen in de vorm van geld kan claimen, dat is werkelijk heel eenvoudig. Mijn eerste claim betreffende donderdag 6 januari 2011 met drie uur vertraging is geregistreerd.

Precies een week later sta ik om 16:20 uur op station 's-Hertogenbosch in afwachting van de stoptrein naar Gilze-Rijen. Paf! Op het informatiebord verschijnt de mededeling dat de trein ten eerste tien minuten vertraagd is en, erger nog, ten tweede niet verder rijdt dan Tilburg Centraal. Gilze-Rijen ligt drie stations verder.

"Why is the rum always gone?", vraag ik mij af. Vrij naar Captain Jack Sparrow, Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest. Waarom ik? Plotseling, als een Deus ex Machina, staat Brabant Water-collega Rob van den Berk naast mij. "Wat moeten we nu doen?", vraag ik paniekerig. "Oh, dat had ik gisteren ook al", zegt Rob. "Dan moet je in Tilburg gewoon op de volgende stoptrein wachten." Gedeelde smart is dubbele smart.

In de trein kan ik aan niets anders denken dan aan mijn aanstaande claim. Maar ja, dan moet er wel meer dan een half uur vertraging zijn. Het gaat erom spannen. Op Tilburg Centraal stappen we uit. Rob probeert een bus te vinden die hem naar Tilburg Reeshof brengt. Op mijn telefoon zie ik dat de intercity van 17:07 naar Breda voor deze keer op de tussenliggende stations stopt. Een snelle service van de NS, dat moet gezegd. Een paar minuten later voegt Rob zich weer bij mij, de bus reed net voor zijn neus weg.

Om 17:15 stap ik uit in Gilze-Rijen. Hoe creatief ik ook reken, meer dan een kwartier vertraging valt er niet van te maken. Zeg maar dag tegen die claim. Tot nu toe iedere week een incident geeft echter niet bepaald vertrouwen voor de toekomst. Elke week gedonder met de NS.

Nu ga ik mij bezighouden met horoscopen.

Posted by CasaSpider at 9:23 PM | Permalink | Comments (5)

Dankzij Het Grote Sprookjesboek van Marianne Busser en Ron Schröder dat wij gisteren bij de bibliotheek leenden, weet ik weer hoe ze precies gaan. Sprookjes. We hebben achtereenvolgens Assepoester, Hans en Grietje, en Doornroosje gelezen. Diana (4) vindt het prachtig.

Assepoester en Hans en Grietje zijn goede verhalen, maar bij het lezen van Doornroosje ontstaat enige irritatie. Op diverse punten is het verhaal gewoon niet logisch. Dat heeft niets te maken met dingen die eigenlijk niet kunnen, maar zelfs feeën moeten zich aan de regels van de logica houden. Anders is het eind zoek.

Een aantal onlogische zaken licht ik er even uit. Eerst een korte beschrijving van de situatie. Na veel moeite krijgen de koning en de koningin een dochter, Doornroosje. Ze geven een groot feest waarvoor ook de feeën worden uitgenodigd. Feeën eten alleen van gouden bordjes. Een op zich al absurde stelling, ik weet zeker dat de fee van Assepoester niet zo'n snob is. Probleem is dat de koning en de koningin slechts twaalf gouden bordjes hebben en er dertien feeën zijn. Hoe lossen ze het probleem op?

"Dan nodigen we de paarse fee niet uit", zei de koning beslist.
"Die is altijd knorrig en vervelend, dus háár zullen we echt niet missen."

Kunnen twee feeën niet van één gouden bordje eten?
Kunnen gouden bordjes niet afgewassen worden?
Wat voor flauwekul is dat, iemand niet uitnodigen omdat er een gouden bordje ontbreekt?
Neen, dat is geen koning die snel met een oplossing voor het Midden-Oosten conflict komt.

Op het moment dat de elfde fee haar wens voor Doornroosje heeft uitgesproken, stormt de paarse dertiende fee de zaal binnen en wenst het volgende: "En ik wens... dat dit prinsesje zich op haar vijftiende verjaardag zal prikken aan een spinnewiel en dat ze dan dood neer zal vallen!"

Over lange tenen gesproken, maar dit kan ik in een sprookje wel billijken. De twaalfde fee komt naar voren en zij zegt: "Tja. Ik kan de toverwens van de paarse fee niet helemáál veranderen. Maar ik kan haar wens wel een béétje veranderen." In plaats van dood te gaan zal Doornroosje alleen maar honderd jaar slapen.

Ik heb hier geen woorden voor, dit is gewoon niet logisch. Waar staat geschreven dat de dood alleen maar veranderd kan worden in honderd jaar slapen? En iets anders, nergens lees ik over een constraint dat feeën slechts één wens mogen doen.

Dat de koning niet de snuggerste is, bleek al eerder. Zijn aanpak van het door de paarse fee geïntroduceerde spinnewielprobleem laat echter ook te wensen over. In plaats van de eerste vijftien jaar van Doornroosjes leven te gebruiken haar bekend te maken met het fenomeen, laat hij alle spinnewielen in het land verbranden. Ze heeft er derhalve nooit een gezien. In plaats van Doornroosje op haar vijftiende verjaardag niet uit het oog te verliezen, "dwaalde het prinsesje maar een beetje door het paleis".

In de toren van het kasteel ziet ze ineens een deur die ze nooit eerder gezien heeft en wie zit daar? De paarse fee met een spinnewiel. Okay, hier steekt mogelijk een opvoedkundige tip achter: Scherm uw kinderen niet teveel af van mogelijk kwaad, maar leer ze zelf het onderscheid te maken. Maar of dat de achterliggende gedachte van de suffe koning was?

Neen, Doornroosje is voor mij flink door de mand gevallen. Voor vandaag staan Sneeuwwitje en Repelsteeltje op het programma.

Posted by CasaSpider at 2:05 PM | Permalink | Comments (7)

Aan het eind van de Kerstvakantie heeft CasasPa een gecombineerde aktiviteit op de kalender staan voor Luchiano (013) en zijn neef Marnix (14): Een bezoek aan het Militaire Luchtvaart Museum in Soesterberg en de start van de ScanCovery Trial op hetzelfde terrein. Marnix moest helaas afzeggen en daarom gaan CasasPa en Luchiano samen op pad.

Om een uur of elf stuurt hij een sms-je: "Deze plek is te gek". Op dat moment zijn wij zelf bezig met een rondje langs winkels en bibliotheek, alwaar we een boete van € 0,45 voor het luie varken mogen afrekenen. Het voordeel is dat we van de gelegenheid gebruik maken en een sprookjesboek lenen voor Diana (4).

Het is tegenwoordig helemaal zelfbediening bij de bieb, inleveren, lenen, ja zelfs tot en met het betalen van de boete. Gelukkig loopt er nog wel personeel rond, dat nu meer tijd heeft om klanten inhoudelijk te helpen.

Om drie uur zijn de oude en de jonge reiziger terug in Rijen. Ze hebben een geslaagde dag achter de rug, sowieso is het voor Luchiano de leukste dag van zijn vakantie. Juist als hij zijn verhaal gepubliceerd heeft, stuurt CasasPa een drietal foto's na. Die kan ik hier mooi gebruiken.

"Ga jij nu ook een verhaal hierover schrijven?", vraagt Luchiano. "Je bent er niet eens geweest!" Dat is voor mij geen enkel beletsel: "Gast, ik kan overal over schrijven. Je weet toch."

De direkte aanleiding voor het uitje is het feit dat de gebroeders Luijbregts uit Valkenswaard meedoen aan de ScanCovery Trial. Bij hun Ford-garage zijn alle Fords van CasasPa in onderhoud geweest, ook zijn huidige. Aan de rally doen ze mee in een Ford Kuga. Luchiano is meer van de vliegtuigen en mag er zijn als piloot-in-spé.

Posted by CasaSpider at 9:42 PM | Permalink | Comments (5)

Vroeger, heel lang geleden, was ik dol op treinen. Zowel om erin te zitten als de Märklin-modelbanen. In mijn studententijd wist ik niet beter en reisde regelmatig per trein. De OV-jaarkaart bestond toen overigens nog lang niet. Sinds 1 januari 2011 ben ik voor het woon-werkverkeer tamelijk afhankelijk van het Openbaar Vervoer. Via Brabant Water beschik ik over een trajectkaart Gilze-Rijen - Den Bosch.

Na vier dagen treinen is er een klein smetje op de liefde gekomen, ja zelfs is deze enigszins bekoeld. De eerste drie dagen heb ik op het perron in Rijen staan blauwbekken, donderdag was het gelukkig een tikkeltje warmer. Het regende wel, maar dat valt NS/ProRail toch echt niet aan te rekenen. Neen, het gedonder begint op de terugweg.

Ik vertrek een half uurtje eerder van mijn werk. Op die manier kan ik in Tilburg even uitstappen om een kadootje te kopen. Als me dat binnen een half uur lukt, ben ik op de normale tijd thuis en heeft de potentiële kado-ontvangster niets in de gaten. De trein naar Tilburg moet om 15:59 vertrekken, maar is dan nog niet gearriveerd. Om 16:02 zie ik een trein aankomen, gelukkig is het de mijne. Ongeduldig stappen de mensen in en nestel ik me op een mooi plekje, de leesbril al opzettend. Er wordt iets omgeroepen.

"Er heeft een ongeluk plaatsgevonden tussen Tilburg en Den Bosch. Voorlopig rijden er geen treinen op dit traject. U wordt verzocht uit te stappen."

Daar sta je dan. Wat nu? Een groepje oudere dames heeft hetzelfde probleem en schiet wat NS-personeel aan. "Tsja, dan kunt u het beste omrijden via Utrecht", zeggen de mannen. "Het gaat nog uren duren voordat er bussen ingezet worden." Ik besluit in de trein van 16:23 naar Schagen te stappen, die gaat over Utrecht.

Op dat moment verkeer ik nog in de veronderstelling dat er een trein direct vanuit Utrecht naar Breda rijdt. Tijdens de reis kom ik erachter dat dit niet zo is. Om 17:02 neem ik de trein van Utrecht naar Rotterdam. Deze trein loopt vertraging op omdat hij achter een stoptrein aanboemelt. Ik heb ruim voldoende tijd om enige vragen naar boven te laten borrelen:

• Als men sinds 1 januari 2011 met de trein reist en op de eerste de beste donderdag gaat het mis, is het dan statistisch verantwoord om te zeggen dat het elke week gedonder is met die treinen?
• Kunnen ze niet iets verzinnen met een flexibel spoor, dat de rails bijvoorbeeld tijdelijk verlegd kunnen worden?
• Had ik achteraf niet beter de bus van Den Bosch naar Tilburg kunnen nemen?
• Is er een mogelijkheid om mijn geld terug te krijgen van de NS? Antwoord: Ja.
• Waarom zet de NS geen vliegtuigen in?

Enfin. In Rotterdam pak ik om 17:54 de trein naar Breda waar de trein naar Rijen al klaar staat. Die laatste trein vertrekt om 18:54 en arriveert daar om precies 19:00. Het gekke is dat ik op mijn hele rondreis niet één keer ben gecontroleerd. Pas als ik in Rijen uit wil stappen, komt er een conducteur aan. Ik heb geen zin om het hele verhaal uit te leggen en stap snel uit. Na bijna 3,5 uur reistijd strompel ik de woonkamer in en schenk me eerst maar eens een Westmalle Tripel in.

Alleen heb ik nu nog steeds geen kado.
En dat op Lucy's verjaardag.
O ja, de mooie kaart van het Nederlandse spoorwegennet is van trein-kaart.nl.

Posted by CasaSpider at 10:35 AM | Permalink | Comments (10)

In de trein lees ik De Pers.
De Spits zit in mijn tas.
Of het aan het lettertype van De Pers ligt?

Zeker drie keer lees ik "zon" waar toch echt "2011" staat.
In MS Paint komt het font MV Boli het dichtst in de buurt.

Maar zeg niet dat het aan mijn leesbril ligt!

Posted by CasaSpider at 8:53 PM | Permalink | Comments (6)

1. Een tip

Wederom is het krabben op de voorhruit van de auto. Het blijft een gek idee, krabben om uiteindelijk in een trein te stappen. Maar het kan nog erger, de tank is bijna leeg. Bij de Shell gaat er bijna 48 liter in de Focus, dat kost me € 75,22. Boehoe! Het is van het grootste belang de benzinekosten in het gareel te houden. Snel maak ik hier een Excel-sheet voor, maar wat blijkt? Er is al een prima oplossing op het internet: autoverbruik.nl. Je moet je registreren en de rest wijst zich vanzelf. Wel is het belangrijk om de tank altijd vol te gooien, anders kloppen de verbruiksgegevens niet.

2. Een flop

Als ik denk aan het moeizame lanceren van de vuurpijlen met Oud & Nieuw krijg ik onmiddellijk weer pijn in mijn knieën. Ontwikkelaar Willem-Jan de Graaf komt de DBA-kamer in en we hebben het even over de jaarwisseling. Graag wil ik hem deelgenoot maken van het probleem met de vuurpijlen. "Ja, en de lont van die vuurpijlen was een beetje raar. Een hard stuk plastic...." Willem-Jan onderbreekt me: "Ja, en dat moet je eraf trekken."

Oh.

3. Een weetje

Op het toilet lees ik de laatste editie van Lijf & Leden, Gids in Gezondheid. Het clubblad van de ONVZ waar wij met ingang van 1 januari niet meer bij verzekerd zijn. In het blad staat een interessant artikel over de kosten van de gezondheidszorg. Okay, zonder te spieken... wat zijn de overheidsuitgaven voor het jaar 2011, in de volksmond de Miljoenennota genaamd? En waar gaat het meeste geld naartoe? Bekijk hier de grafische versie.

Verrassend?

Posted by CasaSpider at 8:37 PM | Permalink | Comments (3)

Voor het eerst met de trein naar het werk, dat is wel even wennen. Om 06:45 uur rijd ik met de auto, na even krabben, naar het station. Er staan al best veel mensen op het perron te kleumen. Acterend een ervaren forens te zijn loop ik kalmpjes naar de kop van het station, in de wetenschap dat de trein richting Den Bosch altijd een stuk doorrijdt. Nou ja, altijd. Dat deed hij afgelopen donderdag. Met enige moeite weet ik me te beheersen geen foto's te nemen van de informatieborden, immers dan zakt men als wannabe ervaren forens toch flink door het ijs.

Mijn potentiele medereizigers observerend loop ik een eindje terug. Hé, wat zie ik nu? Bijna iedereen heeft een gratis krantje onder de arm! Een Metro, vermoed ik. Waar kan men die krijgen? Die vraag brandt op mijn lippen, maar ik stel hem niet. Als de trein het station binnendendert, het is niet de beloofde Sprinter maar een oud en geel exemplaar, zoek ik een lege coupé. Mijn eerdere niet-vragen wordt beloond, op de bank liggen een Metro, een Spits en een De Pers.

Snel zet ik mijn nieuwe leesbril op. Grote genade, wat een verschil. Ik kan gewoon de krant weer lezen en zelfs het schermpje van de telefoon is op normale afstand te ontcijferen. Het is gewoon heerlijk! Te vroeg naar mijn zin, na ongeveer 29 minuten, bereiken we Den Bosch. Vijf minuten later loop ik het gebouw van Brabant Water aan de Magistratenlaan 200 binnen. "De beste wensen, Vida", roep ik naar de knappe receptioniste.

Geroutineerd houd ik mijn Druppel voor het toegangsdevice. Het ongelofelijke gebeurt: de toegang wordt mij geweigerd. Mij! Het is gewoon niet te geloven. Drie jaar lang mag ik als externe het gebouw in en uit naar believen en op de eerste dag als vaste medewerker kom ik er niet meer in. Wat blijkt, er is mij een nieuw personeelsnummer toegekend en dat is nog niet aan de Druppel gekoppeld. Een uurtje later is de zaak geregeld.

"Hoe voelde u zich toen uw Druppel weigerde?", vraagt een denkbeeldige journalist. Tsja, ongeveer als opgesloten in een carrousel met ceintuurs. Zoiets, ja.

Posted by CasaSpider at 9:04 PM | Permalink | Comments (6)

Ja, het nieuwe jaar is begonnen. Al dient daaraan toegevoegd te worden dat het tempo, tenminste bij ons, laag ligt. We eten wat zelfgemaakte soep, kijken naar de Drie Musketiers met Mickey Mouse, Goofy en Donald Duck, slapen weer even in en nu kijkt de familie naar The Blue Lagoon waarin mijn jeugdliefde Brooke Shields speelt. Een overigens nooit beantwoorde jeugdliefde, maar dat is algemeen bekend. Anders was mijn naam destijds wel genoemd in de roddelbladen.

Vrijdag, oudjaarsdag, rijd ik al vroeg naar Rijswijk om de donkerzwarte Volkswagen Jetta met kenteken 89-XL-KN en 96.060 kilometer op de teller in te leveren bij SQL Integrator. Het is de laatste keer dat ik in die heerlijke auto rijd en voorlopig ook de laatste keer in een donkerzwarte. Om elf uur heb ik een afspraak met directeur Roy Thakoerdin. Tot mijn verrassing is onze Sales in de persoon van Claudine Broomans er ook, notabene op haar vrije dag.

We spreken het afgelopen jaar nog eens door en mijn motieven om SQL Integrator in te ruilen voor Brabant Water. Claudine inspecteert de auto en vindt geen noemenswaardige gebreken. Ook de laptop is ingeleverd. Op een van de buro's ligt een kerstpakket voor mij klaar. Na ruim een uur nemen we afscheid van elkaar. Of het een definitief afscheid is? Ik zeg altijd zeg nooit nooit. Van beide kanten staat de deur open en dat is de meest plezierige manier van afscheid nemen. Roy en Claudine, bedankt daarvoor.

Toevallig is collega Thom Nijdam op kantoor en hij biedt mij een lift aan naar huis. Ik was al voorbereid op een moeizame tocht met de trein, maar kan nu in de Vectra van Thom stappen. Dat is nog eens comfortabel naar huis gaan. In de auto nemen we het leven in zijn algemeenheid door en trekken enige conclusies die in een volgend leven goed van pas komen. Alleen jammer dat ik niet in reïncarnatie geloof. Thom, nogmaals bedankt voor het thuisbrengen.

Thuis bulken we van het eten, met als hoofdmoot gefrituurde kippenbouten en spare-ribs met door mijzelf gemaakte knoflooksaus. Lucy trekt haar trouwjurk aan, die haar eigenlijk nog beter staat dan bijna twaalf jaar geleden. We spelen een partij domino en kijken naar Guido Weijers, gevolgd door de Staatsloterij Show. Ergens is een foutje gemaakt, want iemand anders gaat er met de grote prijzen vandoor.

Om precies twaalf uur knalt de champagnekurk en gaan naar buiten om ons vuurwerk af te steken. Het valt om den drommel niet mee de vuurpijlen met een lontje aan te steken. Per pijl kost het me bijna tien minuten en dat gehurk is niet fijn voor de knieën. De Paratroopers, gekleurde tollen die op het laatst een onverwachte richting inschieten, gaan een stuk beter en dat geldt ook voor de kanonslagen. Luchiano (013) en ik zijn er al met al een hele tijd mee bezig.

Soezelend met een Tequila op de bank en muziek op televisie gaan we de nieuwjaarsnacht in, die een stuk warmer is dan de -duik.

Posted by CasaSpider at 8:19 PM | Permalink | Comments (5)