CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Eerst was er al iets in Tsjechie en/of Hongarije, maar toen kwam de letterlijke doorbraak. Mensen vanuit het voormalige Oost-Duitsland konden in Berlijn ongehinderd van de oost- naar de westzijde lopen. Ik herinner me een mengeling van verbazing, vreugde en opwinding.

In de jaren 1978 en 1979 studeerde ik Duits aan de Rijksuniversiteit Utrecht en ging met studiegenoot Paul Spanjaart (Website) en een jaar later wederom met Paul en ook met Ronald Korvers naar Berlijn. We logeerden in een studentencomplex en in een gekraakte woning. De ijzerdraad die als sleutel diende lag in de brievenbus.

Uiteraard bezochten we Oost-Berlijn, zowel via de grensovergang Friedrichstrasse (U-Bahn) als bij Checkpoint Charlie. Vooral die laastse heeft indruk gemaakt. Die dag hebben we illegaal geld gewisseld en boeken gekocht, ze waren er spotgoedkoop.

Om een uur of vijf kwamen we bij de grenspost aan om terug te keren naar het vrije westen. Het weer was somber, grijs en zelfs een tikkeltje donker. We liepen door de lange met beton bemuurde gangen die als sluizen dienden. Bij de eerste controle werd Paul's camera aan een grondig onderzoek onderworpen. Gelukkig was het een Praktica, made in DDR. Dat wekte de sympathie van de douanier en we konden door naar de volgende controle.

Er deden vele verhalen de ronde over naieve westerse studenten die zonder vorm van proces opgepakt zijn bij de grensposten, wegens spionage, illegaal geld wisselen etc. De Westduitse regering moest de ongelukkigen vervolgens voor enkele tienduizenden D-Marks vrijkopen. Ik voelde mij onbehaaglijk en tegelijk was daar de opluchting op het moment dat we weer voet op West-Berlijnse bodem zetten.

Vraag niet aan mij welk systeem nu beter is, het communistische of het kapitalistische. Gezondheidszorg, onderwijs en openbaar vervoer waren uitstekend geregeld in Oost-Duitsland. Maar als men een muur om een land moet bouwen om de mensen binnen te houden is er per definitie iets niet in orde. Tegenwoordig probeert men juist muren te bouwen om mensen buiten te houden, is dat niet gek?

"Der Mauerfall" is een van de belangrijke historische gebeurtenissen van de vorige eeuw. Wie herinnert zich nog het indrukwekkende concert van Pink Floyd op 21 juli 1990, The Wall - Live in Berlin?

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (6)

Uiteraard zitten we op dinsdag 20 januari 2009 vanaf 17:30 voor de buis. Amerika en de wereld voelen dat er iets bijzonders te gebeuren staat, dat er geschiedenis wordt geschreven: de inauguratie van Barack Obama als de 44e president van de Verenigde Staten. Er lopen twee miljoen mensen in de buurt van het Witte Huis in Washington DC. Ondanks de snijdende kou wil niemand dit moment missen.

Bij het afleggen van de eed is er even een hapering maar Obama is voldoende gelouterd om zich daardoor niet uit het veld te laten slaan. Dan begint hij aan zijn speech, een speech met oog voor de bedreigingen en problemen maar ook gericht op de toekomst, the Remaking of America. Het zijn geen verrassende woorden maar de behoefte eraan is enorm. Amerika is duidelijk klaar voor verandering, okay even afwachten hoe dat de dagen erna in de praktijk uitpakt.

Waar let kniesoor CasaSpider op tijdens de speech? Op de talrijke spelfouten in de ondertiteling. Hoe doen ze dat eigenlijk, is de tekst van de speech vantevoren bekend? Of zendt men met een kleine vertraging uit? Immers, soms staat de ondertitel er al voordat Obama de betreffende zin heeft uitgesproken.

Op 20 januari is mijn zus Margriet jarig. Nu maar hopen dat zij er begrip voor heeft dat haar verjaardag enigszins is overschaduwd door het feestje van Obama. Margriet, desondanks van harte gefeliciteerd!

Bij ingewikkeld lijkende problemen is het de kunst deze terug te brengen tot de essentie. Dat klinkt gemakkelijker dan het lijkt maar is zeer effectief. Helemaal voor een president van de Verenigde Staten. Bij de Wiskundemeisjes kwam ik een aansprekend en daardoor leuk probleem tegen: Hoe groot is de kans dat twee inwoners van Amsterdam precies hetzelfde aantal haren op hun hoofd hebben?

Het aantal haren is gerelateerd aan de haarkleur. Zo hebben roodharigen ongeveer 90.000 haren en blondines (v/m) 150.000. Het aantal inwoners van Amsterdam bedraagt circa 750.000. Nou, hoe groot is de kans dat minstens twee Amsterdammers hetzelfde aantal haren op hun hoofd hebben?

Die kans is 100%.

De Wiskundemeisjes leggen dit uit aan de hand van het Ladenprincipe of in het Engels het Pigeonhole principle (Wikipedia). Als je een kast hebt met daarin tien laden en je verdeelt elf balletjes over deze tien laden, ongeacht hoe, dan is het 100% zeker dat in minstens één lade meer dan één balletje zit. Ja, dat klinkt wel enorm simpel en logisch.

Datzelfde Ladenprincipe is ook toepasbaar op de Amsterdamse haren. Het minimum aantal haren dat iemand bezit is 0 en laten we het maximum gemakshalve stellen op 200.000. De mogelijke aantallen haren zijn de laden in de kast en de inwoners van Amsterdam de balletjes. Omdat er meer inwoners zijn dan mogelijke aantallen haren, zijn er minstens twee inwoners met precies evenveel haren op hun hoofd. (Bron)

Nu maar hopen dat Barack Obama kwesties als Irak en de Kredietcrisis op een of andere wijze ook terug kan brengen tot iets simpels als het Ladenprincipe.

Posted by CasaSpider at 6:55 AM | Permalink | Comments (14)

Een mopje ertussendoor dat moet kunnen.

A teacher in New York asked her 6th grade class how many of them were McCain fans.. Not really knowing what a McCain fan was, but wanting to be liked by the teacher, all the kids raised their hands except for Little Johnny. The teacher asked Little Johnny why he decided to be different...again.

Little Johnny said, 'Because I'm not a McCain fan.'
The teacher said, 'Why aren't you a McCain fan?'
Johnny said, 'Because I'm a Democrat.'
The teacher asked why he's a Democrat.
Little Johnny answered, 'Well, my Mom's a Democrat and my Dad's a Democrat, so I'm a Democrat.'
The teacher asks, 'If your Mom was a moron and your Dad was an idiot, what would that make you?'
With a big smile, Little Johnny replied, 'That would make me a McCain fan.'

Posted by CasaSpider at 7:03 AM | Permalink | Comments (5)

In de Extra van maandag 12 maart stond een verhaal dat onmiddellijk mijn aandacht trok. De titel van het stuk luidt: "Heel wat Dominicanen lopen het risico hun Nederlandse paspoort te verliezen." Na alle moeite die wij gedaan hebben voor de Nederlandse paspoorten van Lucy en Luchiano (9), zie het dossier Nederlands Paspoort, is dat een enigszins angstaanjagende kop.

Het gaat om Dominicanen die hun Nederlandse paspoort hebben gekregen op grond van erkenning door een Nederlandse man die niet de biologische vader is in Santo Domingo. Het woordje in staat niet voor niets cursief geschreven. Tot voor een aantal jaren geleden was het simpele erkennen door een Nederlander voldoende om de erkende direct tot Nederlander te maken. Inmiddels is dat al lang niet meer zo gemakkelijk.

Wat is nu het probleem? De Dominicaanse wet maakt bij erkennen onderscheid tussen een biologische en een niet-biologische vader. Alleen de biologische vader kan een (zijn) kind erkennen. Een niet-biologische vader moet het kind adopteren. Hier waren wij zelf ook al achter gekomen toen ik Luchiano in de Dominicaanse Republiek wilde erkennen. Op Curacao ging dat uiteindelijk heel eenvoudig.

Jarenlang hebben heel wat Dominicanen zich laten erkennen door een Nederlandse man en zijn op deze wijze tot Nederlander genaturaliseerd. Een aantal ambtenaren is nu wakker geworden en heeft geconstateerd dat erkennen door een niet-biologische vader wettelijk gezien helemaal niet kan waaruit volgt dat het Nederlanderschap op illegale wijze is verkregen.

De zaak kwam aan het rollen toen een jonge Dominicaan bij de Nederlandse Ambassade te Santo Domingo zijn paspoort wilde vernieuwen. Een functionaris van de Ambassade onderzocht de zaak en nam vervolgens het paspoort in.

Het betrof een persoon die woonachtig is op Bonaire. Spoedig stuurde Nederland (IND? Justitie?) een brief naar de heer George Mensche, hoofd van de Burgerlijke Stand te Bonaire, met het verzoek om dit soort gevallen goed in de gaten te houden.

Niet lang na het incident op de Nederlandse Ambassade presenteerde zich een broer van de eerder genoemde jongeling zich op Bonaire bij de Burgerlijke Stand. Ook hij wilde zijn Nederlandse paspoort vernieuwen en ook het zijne werd ingenomen. Weer iets later verklaarde een nicht van beide ongelukkigen dat zij een kind heeft dat door erkennen de Nederlandse nationaliteit heeft verworven. Ook deze derde persoon verliest zijn of haar paspoort.

Dat zijn al drie gevallen op het kleine Bonaire. George Mensche ontkent dat hij jacht maakt op Dominicanen, hij voert slechts instructies uit die door Nederland zijn gegeven. Saillant detail is dat op 20 april Eilandsraadverkiezingen plaatsvinden. De personen waarvan het Nederlandse paspoort is afgenomen mogen daarvoor niet meer stemmen.

Last but not least heeft de hier beschreven kwestie geen gevolgen voor Lucy en/of Luchiano. Zij zijn Nederlander geworden op grond van getrouwd zijn en minimaal vijfjarig legaal verblijf op Curacao.

Voor de liefhebbers die het Papiaments machtig zijn is het artikel uit de Extra beschikbaar.

Posted by CasaSpider at 6:15 PM | Permalink | Comments (11)

Per 1 juli 2007 is het de bedoeling dat Bonaire net als Saba en Sint Eustatius de status van Nederlandse gemeente krijgen. Als Nederlandse gemeente valt men volledig onder de Nederlandse rechtspraak met alle voor- en nadelen.

De politiek leider van de Partido Pro Desaroyo Boneiru (PRO) Benito Dirksz ziet de bui al hangen, onder andere met betrekking tot het homohuwelijk. Hij vindt dat Ramonsito Booi van regeringspartij UPB een uitzonderingspositie moet eisen waardoor het homohuwelijk op Bonaire niet mogelijk is.

Waar gaat het nu precies om want dat is mij niet volledig duidelijk. Gaat het erom dat het homohuwelijk al dan niet als rechtsgeldig moet worden gezien op Bonaire of gaat het erom dat homohuwelijken op Bonaire voltrokken moeten kunnen worden?

Indien het puur om de rechtsgeldigheid van het homohuwelijk gaat is er reeds een precedent uit januari 2005 na te lezen in het artikel Homohuwelijk in de Cariben, een interessante post (haha) niet in het minst door de vele reacties. In het kort weigerde de Arubaanse overheid een in Nederland gesloten homohuwelijk in te schrijven bij de Burgerlijke Stand.

De rechter oordeelde in deze zaak ten gunste van de homoseksuele betrokkenen. Volgens Artikel 40 van Het Statuut dient iedere officiële akte van een land binnen ons Koninkrijk door ieder ander land binnen datzelfde Koninkrijk geaccepteerd te worden. Met andere woorden wat de status van Bonaire ook is, zolang het flamingo-eiland deel uitmaakt van het Koninkrijk dient men het homohuwelijk als zijnde legaal te accepteren.

Moet het verplicht mogelijk zijn om op Bonaire een homohuwelijk te laten voltrekken? Het lijkt mij sterk dat eerder genoemd artikel 40 van Het Statuut hier niet op van toepassing is. Het antwoord is dus ja. Tot zover de theorie. In de praktijk is zelfs in het liberale en vooruitstrevende Nederland echter sprake van zogenaamde weigerambtenaren, is dat eigenlijk geen pleonasme?

Als weigerambtenaren in Nederland worden geaccepteerd dient dit ook voor Bonaire te gelden. En wat als alle aanwezige ambtenaren weigeren? In het moderne Frankrijk heeft het Hof van Cassatie in Parijs precies vandaag geoordeeld dat het huwelijk onder de huidige wet alleen een verbintenis tussen man en vrouw kan zijn. Daarmee is het in 2004 in Bègles gesloten huwelijk tussen Bertrand Charpentier (33) en Stéphane Chapin (36) ongeldig verklaard.

Dit om aan te geven dat het homohuwelijk niet zo geaccepteerd is als bijvoorbeeld vrouwenkiesrecht.

In reacties op de door Benito Dirksz veroorzaakte discussie zegt een aantal Nederlanders dat de status van Nederlandse gemeente geen à la carte maaltijd is waarbij men zelf kan kiezen wat men wel en niet op zijn bordje wil. Neen, het is alles of niets.

Dat is nog maar de vraag. Immers, op 1 juli 2007 verandert er feitelijk bijna niets voor de inwoners van Bonaire, Saba en Sint Eustatius. Het minimumloon blijft hetzelfde, de uitkeringen blijven hetzelfde en men betaalt niet met de euro maar met de Antilliaanse gulden. Voordat de eilanden daadwerkelijk Nederlandse gemeenten zijn als Groningen of Zeist vloeit er nog heel wat water door de Rijn.

Mijn voorstel is dat er een faseringsplan komt waarin wordt aangegeven waar men per onderdeel op welk moment wil zijn. Onderdelen van de wetgeving zoals bijvoorbeeld het homohuwelijk dienen in deze fasering opgenomen te worden. Rome en Parijs zijn tenslotte ook niet op één dag gebouwd.

Posted by CasaSpider at 1:54 PM | Permalink | Comments (10)

Uit de CasaLog archieven blijkt dat ik slechts twee maanden geleden nog een boek heb gelezen en vandaag is het wederom raak. CasaSpider lijkt wel een bibliofiel.

Het boek dat we nu uit de bibliotheek hebben gehaald heet Het huwelijk. Van overspel tot zorgverplichting. (ISBN 90-617-225-8) en is geschreven door oud-politica Andrée van Es (Wikipedia / foto), geboren te Den Haag op 26 januari 1953. In haar PSP-tijd was zij een van de pitspoezen van de Tweede Kamer, iets wat men vreemd genoeg veel minder snel over een man schrijft.

Het aardige van haar uit 1998 daterende boekje is dat het dun is, in een uurtje heeft men het uit. Er staan vele grappige feiten in, zoals dat tot 1956 gehuwde vrouwen juridisch handelingsonbekwaam waren. Een voorzet voor open doel.

Andrée van Es schrijft over het huwelijk, over scheiden en over de verplichtingen die aan een huwelijk vastzitten. Diverse vormen van huwelijk en motieven worden in hun tijdsbeeld belicht, zoals bijvoorbeeld het verstandshuwelijk.

"Motieven van minder liefdevolle aard zijn geoorloofd". Neem het voorbeeld van een weduwe van 94 en haar verzorger van 36 die met elkaar trouwen terwijl het er dik bovenop ligt dat de erfenis zijn doel is. In 1998 was reeds sprake van een duidelijke omslag jegens het naturaliseren van vreemdelingen.

Van Es redeneert hierop verder: "Vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid is niet goed in te zien waarom ieder verstandshuwelijk recht van bestaan heeft, behalve dat ene verstandshuwelijk, dat als doel heeft voor een van de echtelieden toelating tot een land te krijgen."

Logisch redenerend heeft zij een punt. Gevoelsmatig ligt een schijnhuwelijk voor mij dichter bij draagmoederschap dan bij het voorbeeld van de rijke oude weduwe. Wetgeving is een tamelijk continu en ad-hoc proces om mazen in her en der scheurende netten te dichten. En in de praktijk zijn er nu eenmaal meer buitenlanders die geïnteresseerd zijn in een schijnhuwelijk met een Nederlandse staatsburger dan rijke oude weduwen.

In het hoofdstuk over gearrangeerde huwelijken wordt kroonprins Willem-Alexander aangehaald als laatste persoon die nog onderworpen lijkt aan de riten van dit type huwelijk. Bekend is dat koningin Beatrix zich actief bemoeit met de dames waarop Willem-Alexander zijn oog laat liet vallen.

In 1998 was echter nog niet bekend dat de Argentijnse Máxima vier jaar later zijn wettige echtgenote werd. Extra grappig is dat niemand minder dan Andrée van Es in 2001 de taak kreeg om prinses Máxima te helpen bij het inburgeren.

Dat laatste is in ieder geval uitstekend gelukt.

Posted by CasaSpider at 4:17 PM | Permalink | Comments (13)

"Op 28 juni 1914 werd in Serajevo, de hoofdstad van Bosnië, de aartshertog Franz-Ferdinand vermoord. Hij was de neef van de keizer van Oostenrijk-Hongarije en diens troonsopvolger. Bosnië werd als gebied opgeëist door Servische nationalisten. Zij organiseerden de aanslag. Franz-Ferdinand werd doodgeschoten met een pistool door een student: Gravilo Princip."

Bovenstaand voorval was de aanleiding tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog op 28 juli 1914. (Bron)

Tijdens de geschiedenislessen in mijn middelbare schooltijd leerde ik aan de hand van deze gebeurtenis het verschil tussen aanleiding en oorzaak. Het vermoorden van Franz-Ferdinand was de aanleiding tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De oorzaken lagen dieper.

De Deense schrijver Kåre Bluitgen heeft lange tijd tevergeefs gezocht naar een illustrator voor zijn kinderboek over de profeet Mohammed. Niemand wilde daar zijn vingers aan branden. Hierop verzocht de krant Jyllands-Posten veertig tekenaars een cartoon over Mohammed te maken. Twaalf van hun gaven gehoor aan het verzoek en het resultaat werd in september 2005 gepubliceerd. De befaamde spotprenten.

Inmiddels zijn Deense ambassades in brand gestoken, is een priester vermoord en trokken woedende moslims in Libanon de christelijke wijken in waar zij auto's verbrandden. Denemarken en Noorwegen hebben hun burgers die zich in het Midden-Oosten bevinden opgeroepen zich uit de voeten te maken.

In Nederland gaat de discussie vooral over de Vrijheid van Meningsuiting. Kan het nu wel of kan het nu niet, die spotprenten. Bedenk dat deze spotprenten slechts een aanleiding zijn, evenals in 1914 de moord op Franz-Ferdinand. Of de twee jongeren die eind oktober 2005 door elektrocutie om het leven kwamen toen zij in Parijs voor de politie vluchtten en zich in een transformatorhuisje van de EDF verstopten. Dat laatste voorbeeld is actueler en adequater. Immers, ook hier ging het vooral om moslims.

De oorzaken voor de geweldsuitbarsting zijn belangrijker dan de aanleiding. Aan een dergelijke massale agressie moet een enorme frustratie ten grondslag liggen. Ik kan mij derhalve wel vinden in de wijze waarop Jan Marijnissen dit verwoordt:

"Er broeit wat in de Arabische en Islamitische wereld. Er is veel frustratie over het gebrek aan democratie en economische vooruitgang. Bovendien, en misschien nog het ergste van alles, er is heel weinig hoop op verbetering. De Amerikanen en Engelsen hebben met hun optreden van de laatste tien jaar veel haat gezaaid. De voedingsbodem voor extremisme bestaat uit de genoemde frustratie en de weerzin tegen de ‘Westerse arrogantie en dubbelhartigheid’." (Bron)

Als dit de werkelijke oorzaak is moge duidelijk zijn dat het (willen) vinden van een oplossing heel wat gecompliceerder is dan het uitgummen van de aanleiding.

Posted by CasaSpider at 7:18 AM | Permalink | Comments (17)

1.

Toen we donderdagavond het Verriet Instituut binnenliepen en Roland in zijn rolstoel zagen zitten, schrok ik even. Aan de stoel bevestigd was een ijzeren paal met bovenin een plastic zakje, een infuus. Vorige week kwamen er nieuwe uitslagen van de bloedonderzoeken binnen die Roland al weken geleden heeft gehad om de diagnose te stellen waar uiteindelijk het Guillain-Barré Syndroom uit is gekomen.

Het bloedonderzoek leverde een verrassende uitslag op, behalve aan GBS lijdt Roland namelijk ook nog eens aan de ziekte van Lyme. Op Curacao komt deze ziekte volgens mij niet voor. Het is typisch iets dat men oploopt als men in een Nederlands bos van het pad afgaat. Nu is Roland regelmatig in Nederland geweest en de laatste keer ergens waar veel herten rondliepen. In dergelijke gebieden loopt men een verhoogd risico op de ziekte van Lyme. Met antibiotica schijnt deze aandoening goed bestreden te kunnen worden, vandaar het infuus.

Overigens gaat Roland dit weekend gewoon weer naar huis. Hij moet wel twee keer per dag een nieuw infuus krijgen. Hiervoor komt een verpleegster speciaal vanuit het Verriet naar zijn huis. Dat is toch een goede service en erg aardig bovendien.

2.

Bolivia is een groot land, twee keer zo groot als Frankrijk. Het is ook een erg arm land, als ik mij niet vergis het armste land van Zuid Amerika. Wat is eigenlijk de hoofdstad van Boliva? Een goede vraag. In het zuiden van het land wordt gas gewonnen. De winst hieruit verdwijnt voor een groot gedeelte naar het buitenland en voor de rest naar de blanke elite. Deze blanke elite woont in het zuiden. De rest van het land wordt voornamelijk bevolkt door Indianen. Door het grote verschil in welvaart kent Bolivia vele problemen. De blanke elite heeft hiervoor een originele oplossing in de maak: men wil zich afscheiden van Bolivia en doorgaan als een apart land.

Laat Rita Verdonk het maar niet horen! Immers, wat is gemakkelijker dan problemen tussen bevolkingsgroepen op te lossen dan zich afscheiden. Verdonk kan de Antillianen dus beter met rust laten. Na de Antillianen moeten namelijk de Marokkanen, de Turken, de Albanezen, de Joegoslaven, de Irakezen, de Iranezen en uiteindelijk de Belgen en de Duitsers Nederland uitgezet worden. Dan is het toch veel handiger om met degenen die men wèl in zijn land wil hebben een apart stuk in te pikken en de rest het maar te laten uitzoeken?

3.

"Als je morgen minstens 28 van de 33 opgaven goed hebt krijg je vrijdag en zaterdag een Happy Meal", beloofde ik Luchiano (7) donderdagmorgen voor aanvang van het tweede gedeelte van zijn Cito-toets. Vrijdagmorgen liepen we samen naar juffrouw Bergen. Zij pakte de toets erbij en Luchiano bleek 30 uit 33 gescored te hebben. Op de ranglijst van zijn 27 klasgenoten neemt hij een mooie vierde positie in.

Luchiano: "Papa, je had gezegd als ik 28 goed heb, dan..."
CasaSpider: "Ja jongen, vandaag krijg jij je Happy Meal."
Juffrouw Bergen: "Ja, belofte maakt schuld."

Posted by CasaSpider at 6:58 AM | Permalink | Comments (10)

In de Verenigde Staten hebben op 2 november de presidentsverkiezingen plaatsgevonden. De officiele einduitslag staat nog niet vast, met name de stemmen in swingstate Ohio zijn beslissend. De verwachting is dat George W. Bush zijn tegenstrever John Kerry heeft verslagen.

Verkiezingen zijn inherent aan een democratie. Toch is kiezen niet altijd even democratisch als men zou wensen.

Dinsdagmiddag belde Lucy's nicht Sugey (spreek uit: Soe-hei) vanuit Santo Domingo. Sugey studeert op zaterdag voor kleuterleidster en werkt gedurende de week halve dagen op een kleuterschool. De directrice van de school stemt wit, op de Partido Revolucionario Dominicano (PRD) van ex-president Hipolito Mejia. Zij liet haar medewerkers, waaronder Sugey, een papier tekenen dat zij ook wit zouden stemmen. Het dwangmiddel was de baan.

De overwinning ging dit jaar echter naar paars. Dr. Leonel Fernandez van de Partido de la Liberación Dominicana (PLD) is nu president van de Dominicaanse Republiek. Aldaar is het gebruik dat heel veel gewone mensen bij een politieke wisseling van de macht hun baan verliezen. Het betreft niet alleen topambtenaren, maar bijvoorbeeld ook kleuterjuffrouwen. Die worden ingeruild voor in dit geval paarse exemplaren. Tegenwoordig vind ik dat heel gewoon. Maar het is wel een beetje vreemd.

De directrice kwam uiteraard als eerste aan de beurt. Na haar volgden 56 medewerkers. Sugey bleef met drie anderen over. Ze belde nog dat ze zo blij was dat ze haar niet hadden ontslagen. Gisteren is dat helaas alsnog gebeurd. Zo gaan de dingen daar.

Toen ik voor het eerst hoorde over deze gang van zaken, raadde ik Sugey na de overwinning van paars meteen aan om haar politieke kleur daarin te wijzigen. Ze heeft dat wel overwogen maar niet gedaan.

Op Curacao speelde vroeger hetzelfde. In de tijd dat de PNP (groen) en de DP (rood) de dienst uitmaakten, schilderden mensen hun huis in de kleur van hun favoriete partij. Als die vervolgens de verkiezingen won werden de goed gekleurde huizen overgeslagen bij het innen van bijvoorbeeld de water- en electriciteitsrekening.

Er wordt wel eens geringschattend gedaan over verkiezingen in een land als Cuba. Verkiezingen en democratie betekenen echter lang niet altijd vrijheid van keuze.

Posted by CasaSpider at 6:53 AM | Permalink | Comments (5)

Deze week waren er verkiezingen in de Dominicaanse Republiek. De zittende president Hipolito Mejia (PRD) heeft zijn nederlaag reeds erkend en de winnaar is Dr. Leonel Fernández van de paarse Partido de la Liberación Dominicana (PLD).

Een aantal dingen zijn mij opgevallen. Even een veronderstelling tussendoor, ik heb het vermoeden dat men in Nederland denkt dat de Dominicaanse Republiek een onderontwikkeld, corrupt, zeg maar typisch Zuid-Amerikaans land is. In bepaalde opzichten is dat ook zo. Bij ruzies rond de stemlokalen zijn negen (9) mensen omgekomen. De gemoederen willen nog wel eens oplopen, een kwestie van temperament.

Als men echter de ambtstermijnen bekijkt, dan blijkt Dr. Leonel Fernández van 1996 tot 2000 president te zijn geweest. Zijn opvolger Hipolito Mejia regeerde van 2000 tot 2004. En nu erkent deze Hipolito zijn nederlaag en draagt de macht wederom over aan Dr. Leonel Fernández. Heel democratisch en in Nederland moet een regering het nog maar zien te presteren om vier jaar vol te maken. Veel Nederlandse politici zouden tevens een voorbeeld kunnen nemen aan Leonel's website, die ziet er gewoon strak uit.

Belangrijkste reden dat Hipolito de verkiezingen verloor is de sterk verslechterde economische situatie in de Dominicaanse Republiek. In het jaar 2000 kreeg men voor een dollar 16 peso's. Tijdens onze vakantie vorig jaar waren dat er 35 en nu zijn het er iets van 43. Zaken als gas, benzine en levensmiddelen zijn onmiddellijk in prijs gestegen. Mensen met normale banen kregen echter niet meer salaris. De gevolgen laten zich raden.

Het volk legt de schuld van de recessie bij Hipolito. Die op zijn beurt zegt dat 9/11 de oorzaak is, alsmede het inelkaar storten van een van de belangrijkste Dominicaanse banken. Theoretisch is het zo dat een manager bij een verslechterende situatie het toch beter kan doen dan zijn collega met positieve resultaten. Vergelijk het maar met bridge. In heel Zuid-Amerika gaat het niet denderend, toch is de terugval in de Dominicaanse Republiek in mijn ogen buitenproportioneel. Goed dat Dr. Leonel Fernández weer een kans krijgt.

Eerdere posts over politiek in de Dominicaanse Republiek:

• Politieke Historie Republica Dominicana
  
• Sin padres mayores, de dood van Dr. Joaquin Balaguer

Posted by CasaSpider at 6:04 AM | Permalink | Comments (5)

Donderdag 11 maart was geen mooie dag. Op het werk stortte onze belangrijkste server in, maar die gebeurtenis viel in het niet bij de laffe bomaanslagen op diverse stations in Madrid. Deze leidden voorlopig tot 190 doden en 1200 gewonden. De meeste slachtoffers vielen bij het zeer drukke station Atocha.

Heel Spanje keek onmiddellijk naar de ETA. Een stukje historie. Generaal Franco won in 1939 de Spaanse burgeroorlog. Onder leiding van deze dictator beleefde Spanje de zwartste periode in haar geschiedenis, die duurde tot aan zijn dood op 20 november 1975.

Spaans Baskenland, maar ook bijvoorbeel Catalonië werden tijdens de dictatuur extra onderdrukt. Op 31 juli 1959 werd de Euskadi Ta Askatasuna (ETA) opgericht met als doel een afscheiding te bewerkstelligen van het gehate Spanje, lees: Madrid. Op 28 juni 1960 pleegde de ETA haar allereerste aanslag, door een bom te plaatsen in een stationshal. De explosie veroorzaakte de dood van María Begoña Urroz Ibarola, een onschuldig anderhalf jaar oud Baskisch meisje.

De ETA zelf beschouwt de moord op politie-agent Pardines Arcay op 7 juni 1968 als haar eerste actie. De daders waren Txabi Etxebarrieta en Iñaki Sarasqueta. Haar meest fameuze actie was de aanslag van 20 december 1973 op premier Carrero Blanco, de beoogde opvolger van Franco.

Met de dood van Franco op 20 november 1975 kwam een einde aan de dicatatuur in Spanje en begon la Transición (de Overgang). Spanje werd een echte democratie en daarmee werd het bestaansrecht van de ETA grotendeels ondergraven.

Om aan het voor haar acties benodigde geld te komen, beroofde de ETA in haar beginperiode banken. Later transformeerde men tot een maffia-achtige organisatie die middelen genereert door het afpersen en gijzelen van Baskische ondernemers. Veel mensen vragen zich af wat het draagvlak van de ETA is onder de eigen bevolking, als men zich van dergelijke middelen meent te moeten bedienen.

Er zijn periodes geweest dat de Spaanse politie keihard optrad tegen de ETA en niet geheel zonder succes. De ETA werd danig verzwakt. Dat gepaard aan het verminderende draagvlak onder de eigen mensen door ontvoeringen en afpersingen deed de organisatie besluiten in september 1998 een eenzijdige wapenstilstand af te kondigen.

De naam van de politieke vleugel van de ETA werd gewijzigd van Herri Batasuna in Euskal Herritarrok. Potentiële kiezers moesten geloven dat men afstand had genomen van de aanslagen op onschuldige burgers.

Aanstaande zondag zijn er parlementsverkiezingen in Spanje. Men verwacht dat de conservatieve PP (Partido Popular) deze met overmacht gaat winnen, zeker na Atocha. Inmiddels is de aanslag overigens opgeëist door Al Qaeda.

Wie het ook is geweest, de slachtoffers en hun familie schieten met die wetenschap helemaal niets op...

Posted by CasaSpider at 6:44 AM | Permalink | Comments (14)

In het begin van de negentiger jaren groeide het aanbod van buitenlandse TV-zenders snel. Ik woonde toen in Utrecht en op een goede dag zette Casema de Italiaanse zender RAI Uno op de kabel. De meeste programma's vond ik saai, voornamelijk omdat ik geen Italiaans spreek.

Als ik op zondagmiddag thuis was, luisterde ik naar Langs de Lijn en keek naar het programma Domenica In, uitgezonden door RAI Uno. Volgens mij betekent Domenica In zoiets als Op zondag, maar ik kan daar zomaar naast zitten. Eigenlijk is Domenica In een sportprogramma, de tussenstanden van de Italiaanse Serie-A scrollen regelmatig over het scherm. De sportinformatie valt echter in het niet bij het aanbod van spelletjes, interviews en muziek.

Een aantrekkelijk aspect van het programma waren de presentatrices, zonder uitzondering dames die hun sporen in de showwereld hadden verdiend. Mijn favoriete was Alba Parietti, maar ook Valeria Marini mocht er zijn. En dan waren daar de talrijke regazzi, leuk geklede meisjes, om de boel op te fleuren.

Een luchtig programma dus. Toch levert dit programma zo nu en dan een controverse op. Men had een nieuw spelletje bedacht. Kijkers konden opbellen en zeggen waar zij hun buik van vol hadden, Basta! in het Italiaans. De bedenkers dachten dat het verkeer, de criminaliteit of de belastingen bovenaan zouden eindigen. Tot hun onthutsing bleken de kijkers afgelopen zondag massaal genoeg te hebben van hun premier, Basta Berlusconi!

Dat was niet de bedoeling. RAI Uno is een pro-Berlusconi kanaal. Men probeerde de uitslag van het TV-referendum weg te moffelen, hetgeen mislukte omdat teveel mensen inmiddels op de hoogte waren. De tweede plaats op de Basta!-ranglijst was voor De vernietiging van onze planeet en ook mannen als Bin Laden en Saddam Hussein bleven ver achter bij Berlusconi. RAI Uno verklaarde dat het spelletje slechts als grap bedoeld was en niets met een peiling te maken heeft.

In 1997 was er ook al een schandaal. Bij een telefoonspelletje, geleid door presentatrice Mara Venier, was veel geld te verdienen. Ondanks dat de vragen pittig waren, bleken de prijzen vlotjes gewonnen te worden. Men vermoedde fraude en legde een valstrik: op het allerlaatste moment werd de vraag gewijzigd.

Toen Venier vroeg wat de nieuwste plaat was van de zanger Franco Califano, een gast in haar programma, antwoordde Marco uit Ostia: 'Juliette Mayniel'. Maar dat was het goede antwoord op de vraag die kort daarvoor nog gold, namelijk wie de moeder is van de acteur Alessandro Gassman!

Ik zie nog het verbouwereerde gezicht van Mara Venier, die onmiddellijk de uitzending staakte. Een agent van de financiële politie werd de hoofdverdachte.

Nog even over het Basta!-Format, dat moet toch heel goed te verkopen zijn aan de Anti-Chavez zenders, en dat zijn ze bijna allemaal, in Venezuela! Het Referendo Revocatorio is zondag 5 oktober niet doorgegaan.

Posted by CasaSpider at 6:52 AM | Permalink | Comments (8)

Jan is een Rechtenstudent van 21 jaar. Zijn motivatie om te studeren is flink afgenomen de laatste tijd en hij hakt de knoop door: stoppen met studeren. Na een tijd als uitzendkracht gewerkt te hebben maakt hij carriere in een middelgroot bedrijf en op zijn veertigste schopt hij het tot directeur. Op feestjes en partijen vertelt Jan zijn verhaal en besluit als volgt: 'Als ik toen niet met mijn studie was gestopt, was ik nu nooit directeur van dit bedrijf geweest!'.

Er zijn mensen die dit verschijnsel Lotsbestemming noemen en dat is hun goed recht. Naar mijn (bescheiden) mening heeft het meer te maken met de Wet van de Grote Getallen en de Theorie van de Vertakte Boom.

De levensweg is een weg met oneindig veel Y-splitsingen. Continu moeten we kiezen, naar links of naar rechts. Of wordt er voor ons gekozen. Deze splitsingen kan men zien als de vertakkingen van een boom. Sommige splitsingen (keuzes) zijn belangrijker (dikker) dan andere, maar ze hebben allemaal met elkaar gemeen dat er geen weg terug is.

Niemand zal ooit weten wat er met Jan gebeurd was als hij zijn Rechtenstudie wèl had afgerond. Hij zou op dit moment op een heel andere tak zitten, misschien was hij Minister President of een succesvol advocaat.

Jarenlang heeft de politieke partij PAR op Curacao in de persoon van Miguel Pourier, later opgevolgd door Etienne Ys, geprobeerd om door middel van dialoog en het voldoen aan allerlei eisen het Nederland naar de zin te maken. Tot echte resultaten hebben deze pogingen niet geleid, Nederland was nauwelijks geïnteresseerd in de Antillen.

Frente Obrero (FOL) van Anthony Godett gedijde uitstekend op een voedingsbodem van onvrede en frustratie en werd de grootste partij. De Nederlandse fractievoorzitters die de afgelopen week op Curacao de Anthony Godett Show ondergingen, zijn waarschijnlijk nog druk bezig de opgedane ervaringen te verwerken. Gevolg is echter dat Curacao in Nederland nu ineens wel een thema is. Alle kranten en nieuwszenders besteden er volop aandacht aan!

De verwachting van veel Curacaoenaars is dat de FOL de problemen op Curacao ook niet kan oplossen. Het is goed mogelijk dat in dat geval de PAR bij de volgende verkiezingen weer in de regering plaats neemt. Misschien dat dan de Nederlandse politici zo blij zijn dat ze weer op normale wijze met de Antillen kunnen communiceren, dat men dan opeens wel met substantiële hulp komt.

Als dat het geval is kunnen we met recht zeggen: 'Achteraf is het goed dat Frente Obrero in 2003 aan de macht kwam'.

Posted by at 2:43 PM | Permalink