CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Onze Diana (3) is geboren op Curacao, dat is algemeen bekend. Als we op zondagavond terugkwamen van het Happy Hour haalden we vaak eten bij de Chinees aan de Rotterdamweg.

Tegenover die Chinees zit een Panaderia (bakker) waar tegen die tijd veel volk op af kwam. Ze verkochten er heerlijke Pan Dushi, letterlijk zoet brood. Vooral de kinderen waren er dol op.

Zaterdag was ik bij Albert Heijn en zag een plastic doosje met daarin twee Zeeuwse Bolussen. Het nuttigen van haar avondeten kostte Diana een hele tijd, maar toen ze daarna een Zeeuwse Bolus kreeg was die zo verdwenen.

Zondag is Bolus #2 aan de beurt. De smaak van een Zeeuwse Bolus doet sterk denken aan Pan Dushi. Het brengt bij Diana onbewust herinneringen terug van haar geboorte-eiland.

Groeten aan de familie Maat in Zeeland die ook een speciale band heeft met Curacao.

Posted by CasaSpider at 4:00 PM | Permalink | Comments (8)

Wat is er op zondagochtend lekkerder dan een stokbroodje met krabsalade bij een mok verse, dampende koffie? Diana (3) helpt me met het stokbrood. Eerst ontdooien we het in de magnetron en dan smeren we er boter op. Dat is nog een beetje moeilijk voor haar en ik kijk toe welke methode ze gebruikt voor het smeren.

CasaSpider: "Hoe smeer jij?"
Diana: "Goed."

Als mijn stokbrood klaar is draagt ze het bord naar de tafel. Haar eigen ontbijt heeft ze nog niet op, ze is net als haar broer geen snelle eter.

Diana: "Heb ik het bordje goed gedragen?"
CasaSpider: "Ja, dat heb je perfect gedaan. Maar nu je eigen boterham opeten, kijken wie het eerste klaar is."
Diana: "Papa, we doen geen race."

Posted by CasaSpider at 10:40 AM | Permalink | Comments (7)

Sommige dingen zijn gemakkelijk met sommige apparaten maar andere dingen weer een stuk moeilijker. Zo kan men met een heggenschaar eenvoudig een heg netjes maken maar is deze minder geschikt om een kapsel mee te fatsoeneren.

Een inleiding tot een voor slechts een klein gezelschap interessant gegeven. Ergens in 1988 of 1989 was ik net Database Administrator bij de Detam. Wij werkten met het Codasyl Netwerk DBMS IDS-2 op een Honeywell-Bull DPS8 mainframe met GCOS8 als Operating System. In die tijd blaakte Bull van het zelfvertrouwen en grapte men dat GCOS stond voor God's Chosen Operating System. Nu piepen ze wel anders.

Relationele database management systemen (RDBMS) waren in opmars en samen met Data Administrator Jan Dijkstra bezocht ik een seminar van professor dr. J.F. Vandenbulcke. Hij vertelde ons over de taal SQL (Structured Query Language) en hoe gemakkelijk men, vergeleken met talen als Cobol of C, er gegevens uit databases mee kon opvragen.

Stel men heeft een tabel met de naam SPELERS. Het enige (relevante) attribuut is het veld BONDSNUMMER. Een rapport met alle gegevens, gesorteerd op bondsnummer krijgt men met de volgende query: SELECT BONDSNUMMER FROM SPELERS ORDER BY BONDSNUMMER DESC.

Heel eenvoudig. Maar hoe krijgt men als resultaat alleen de drie hoogste bondsnummers? Vreemd genoeg is dat in standaard SQL plotseling veel complexer:

SELECT BONDSNUMMER
FROM SPELERS A
WHERE 3 > (SELECT COUNT(*) FROM SPELERS B WHERE A.BONDSNUMMER < B.BONDSNUMMER)
ORDER BY BONDSNUMMER DESC;

Soms is rond beter, soms vierkant. Zijn er hier nog programmeurs in de zaal?

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (19)

Dinsdagavond begint na een lange, verlengde winterstop eindelijk de voetbaltraining van Rijen D4 weer voor Luchiano (12). Bijna alle kinderen zijn present in de ijzige kou, het is vier graden onder nul met een gevoelstemperatuur van min tien. Van de toeschouwers laat de harde kern het niet afweten: moeder, zus en zwager van Mike; Bülent, de vader van Hasan Ali ook al is hij onherkenbaar ingepakt en CasaSpider. We spreken elkaar moed in. Na twintig minuten begint de kou langzaam in de ledematen te trekken ook al is het bij lange na niet zo koud als tijdens de befaamde paardenshow op de Hongaarse pusta.

De kinderen houden zichzelf lekker warm door te voetballen, ja zo is het een koud kunstje. Na een half uur geeft Daniella het voorbeeld en beent richting de kantine. Wij kunnen en willen niet achterblijven en vertellen de trainers dat we alvast de wedstrijdtactiek voor zaterdag met elkaar gaan doornemen.

Lekker, zo'n warm kopje koffie erbij. Om 14 minuten over 7 melden we ons weer langs de lijn en even later zitten Luchiano en ik in de auto. "Alles kits met je benen?", vraag ik hem. Hij heeft na een sportieve prestatie zo nu en dan flink last van zijn benen. "Nee, ze zijn prima."

Ik doe de voordeur open en loop door naar de woonkamer. Luchiano wil de trap oprennen en dan hoor ik een gil. Snel ga ik naar de trap en zie Luchiano in gebukte houding staan. Hij kan niet vooruit en niet achteruit, er is iets danig mis met zijn rechterknie. Ik draag hem naar de bank en trek voorzichtig zijn schoenen en broek uit. Hij kan zijn knie bijna niet bewegen en het doet flink pijn.

Woensdag is het geen cent beter en maak ik een afspraak bij de huisarts. Dokter Fleerakkers kijkt nauwkeurig naar de knie en vermoedt dat de patella pees is overbelast. Het vreemde is alleen dat Luchiano absoluut niet op zijn rechterbeen kan staan. Daarom overlegt ze met het Amphia ziekenhuis in Breda. Daar raden ze aan om toch even langs te komen, nog wel bij de Spoedeisende Hulp. Het goede van de afdeling Spoedeisende Hulp is dat ik zonder betalen vlak voor de ingang mag parkeren. Het nadeel van Spoedeisende Hulp als men niet op sterven ligt is dat andere patienten met zwaarder letsel nog wel eens voorgaan. Hier een tijdbalkverslag van ons bezoek aan de afdeling Spoedeisende Hulp van het Amphia Ziekenhuis (Molengracht) te Breda.

• 14:35 Aankomst Spoedeisende Hulp. Voor een euro leasen we een rolstoel en het eerste wat de baliemedewerkster van de Spoedeisende Hulp zegt is: "Een ogenblikje". Ja, dat verwacht ik niet bij de Spoedeisende Hulp. Daarna mogen we plaatsnemen in de wachtkamer.
• 14:55 Een verpleegster haalt ons op en wil ons een kamer binnen leiden die al bezet is. Jammer, maar we moeten terug naar de wachtkamer.
• 15:10 Nu verschijnt er een verpleger die Luchiano in een behandelkamer op het bed legt. We wachten op de dokter.
• 15:30 Een dokter komt binnen (dokter Jimenez?). Hij vraagt wat, drukt wat en besluit om Röntgenfoto's te laten maken.
• 15:32 We zijn weer alleen in de behandelkamer en wachten op het maken van de foto's.
• 15:40 Mensen komen vragen of de dokter al langs geweest is. De foto's zijn al wel aangevraagd.
• 15:50 We worden opgehaald en men maakt twee Röntgenfoto's van Luchiano's rechterknie.
• 15:55 We zijn weer terug in de behandelkamer van de afdeling Spoedeisende Hulp. Luchiano: "Ik wil met Spoed hier weg."
• 16:20 Luchiano: "Moet ik 500 keer hetzelfde verhaal vertellen." Dat klopt, aan alle hierboven genoemde Amphia-medewerkers heeft hij hetzelfde verhaal verteld. Wachten, wachten, wachten.

O ja, toen we van de huisarts naar de auto liepen, Luchiano hinkelend, heb ik hem het laatste stukje tegen zijn zin gedragen. "Zet me neer, dit is zo humiliating! Straks ziet Joey mij nog, die rijdt hier heel vaak langs."

• 16:35 Ik ben op de gang gaan staan om te laten merken dat wij er nog zijn. Een dame komt langs en vraagt of ik een kopje koffie wil. Ja, graag. Luchiano krijgt niets. Neen, ze zijn ons niet vergeten maar het beoordelen van foto's kan lang duren. Dat weten wij inmiddels al. Als ik een slokje van mijn koffie neem vraagt Luchiano waarom hij eigenlijk niets te drinken heeft gekregen. "Jij bent de patient en die gaan toch dood", zeg ik vriendelijk.
  
• 16:47 We maken maar wat foto's van Luchiano met gele en bruine teddyberen die in de behandelkamer voorhanden zijn.
  
• 16:57 Dokter Jimenez komt binnen en heeft niets afwijkends op de foto kunnen zien. Luchiano moet maar rusten en er komt een drukverband. Na anderhalve minuut is de dokter alweer weg.
  
• 17:06 Een verpleger in opleiding (Sybren?) komt binnen en legt onder het toeziend oog van een wat oudere verpleegster het drukverband aan. Luchiano wil graag krukken, dat vindt hij interessant, en vraagt hierom aan de verpleegster. Die geeft aan dat met de dokter te moeten overleggen. Even later komt ze terug en zegt dat de dokter dat niet nodig vindt: "Anders ga je met die krukken rondsjouwen en dan rust jouw knienie."
  
• 17:20 We zijn klaar, ja echt, en begeven ons naar de uitgang met Luchiano in zijn lease-rolstoel. In het portaal zie ik het al, een ambulance heeft mijn auto dubbelgeparkeerd. Dat kan er ook nog wel bij. Ik loop terug naar de balie en de medewerkster roept de chauffeur op.
  
• 17:25 Eindelijk, we zijn van het terrein van de Spoedeisende Hulp af.
  
• 17:45 Thuis. Snel een Westmalle Tripel opentrekken. Het is me allemaal wat, die Spoedeisende Hulp.

Posted by CasaSpider at 9:10 PM | Permalink | Comments (13)

Zondag is onze Biergrensdag, dan rijden we naar Baarle Hertog (B) / Baarle Nassau (NL) om de voorraden Westmalle Dubbel en Tripel aan te vullen. Gelukkig drinken we geen Leffe of Jupiler want dat is bijna op in Belgie. Net voor we vertrekken verslaat Ajax voor de zoveelste keer AZ. Die ochtend heb ik wat zitten grasduinen in uitspraken van Herman Finkers en deze is in dat opzicht wel aardig: "Jij speelt een verrek leuk potje voetbal", zeiden de Ajax-spelers tegen mij. Ik zei: "Och, dat geeft toch niks, jullie hebben weer andere kwaliteiten."

Hij blijft leuk, net als Luchiano (12) die sinds kort in zijn Waarom-fase zit. Meestal enteren kinderen die fase als ze tweeëneenhalf of drie jaar oud zijn, maar Luchiano dus op zijn twaalfde. Wat zeggen wij dan? Beter laat dan nooit!

Hij heeft nooit animo om ergens heen te gaan maar eenmaal onderweg heeft hij het wel naar zijn zin. We kletsen over van alles en nog wat, bijvoorbeeld over het boek Oorlogswinter waarover Luchiano aanstaande woensdag een boekbespreking heeft. Thema's als verraad en vooroordelen passeren de revue, alsmede het feit dat moeilijke situaties zoals een oorlog verhoudingen en karakters genadeloos bloot leggen.

"Waarom worden haren grijs?", vraagt Luchiano. "Ze zijn toch dood?" Haren groeien aan vanuit het hoofd en daar worden de attributen zoals de kleur bepaald. Maar waarom ze ineens grijs worden, ik heb geen idee. We rijden langs een greppel. "Waarom zijn er eigenlijk greppels? Die zijn keigevaarlijk!", luidt de volgende vraag. Dat is een moeilijke.

"Verkeersdrempels kunnen ook keigevaarlijk zijn, als je er niet op bedacht bent en er met 80 overheen rijdt", zeg ik. Al snel zijn we het erover eens dat verkeersdrempels inderdaad gevaarlijk kunnen zijn maar dat ze ook een verkeersveiligheidsverhogende functie hebben. Bij greppels kunnen we vooralsnog geen nuttige functie ontdekken. Ik kom niet verder dan waterafvoer en een grensfunctie. "Dan kunnen ze toch ook een lijn trekken", ontkracht Luchiano mijn argumentatie.

Bij de Biergrens zijn we snel klaar. Diana (3) zit in het karretje en de verkoopster vraagt of ze haar mag kopen. "Vijf euro", zegt Diana. Bijna is de deal rond maar op het laatst trekt ze haar aanbod in. Ze verkiest haar broertje boven twee nieuwe zusjes. We besluiten nog wat rond te lopen in Baarle Hertog. Ja, ik noem het liever Baarle Hertog dan Baarle Nassau omdat men dan toch meer het gevoel heeft in het buitenland te zijn. De kinderen hebben honger en we kopen een grote puntzak met patat. Oh sorry, dat heet hier friet.

Lekker hoor, die grote dikke frieten met een klodder mayonaise. Waarom vinden mensen vet, alcohol en cola eigenlijk zo lekker en taalt men minder naar een schaaltje prei? Tot slot het antwoord op de grijs-haar vraag: "Grijs haar is het gevolg van een veranderde eiwitsynthese waardoor er een verlies is van melanine, het pigment dat kleur geeft aan het haar. Hierdoor neemt de concentratie van melanine in het haar af en wordt het grijs. Wanneer alle melanine volledig verdwijnt, wordt het haar wit ofwel kleurloos."

Waarom is mijn haar dan zilver?

Posted by CasaSpider at 7:03 PM | Permalink | Comments (12)

Negatieve factoren als dreigend terrorisme, misbruik en fraude in combinatie met ontwikkelingen in techniek en ICT zorgen ervoor dat steeds meer gegevens van burgers niet alleen worden opgeslagen maar ook voor diverse doeleinden gebruikt. Een man met een bijstandsuitkering woont samen met een vrouw, ook met een uitkering. De man heeft voor de vorm een eigen woning maar wordt gesnapt omdat hij zijn grijze kliko met streepjescode volgens het geautomatiseerd systeem nooit leegt. Ook al is de kliko-registratie helemaal niet bedoeld om dit soort fraude op te sporen. Wie niets te verbergen heeft hoeft zich nergens zorgen om te maken, zo luidt het adagium.

Wij spelen mee in de Postcodeloterij, immers straks zijn al onze buren miljonair en verbijten wij ons op een houtje. Laatst heb ik een extra lot gekocht en dan niet een van onze eigen postcode maar eentje op 6229 ES in Maastricht, huisnummer 4. O ja, en ook eentje met 3584 AA in Utrecht, huisnummer 249. Gek eigenlijk, vroeger bestonden er geen postcodes en toch kregen we meer post.

We zijn onderweg naar ergens in Belgie en rijden vlakbij Maastricht op een provinciale weg. Potverdorie, daar schiet uit een zijweg ineens een auto de weg op! Een botsing is niet te voorkomen. Als we weer bij onze positieven zijn zie ik een stuk bot van mijn been dwars door het vel steken. Allemachies, snel naar het ziekenhuis en vanzelfsprekend rijd ik zelf. [X] Geschikt.

Een ziekenhuis komt men niet zomaar meer in. Gelukkig heb ik mijn zorgpasje bij me. De intake-dame kijkt bedenkelijk. Dat kon wel eens een dure behandeling worden. "Wat is uw postcode?", vraagt ze quasi-vriendelijk. Razendsnel overzie ik de situatie en lieg met een stalen pokerface: "6229 ES".
- "Okay. Euhm, heeft u daar ook een bewijsje van?"
"Neen, ik heb verder niets bij me. Oh, of wacht eens even, hier heb ik mijn lot van de Postcodeloterij."
De dame bestudeert het lot en glimlacht: "Ja, u woont hier vlakbij. Dan kunnen we u wel behandelen."

Het ziekenhuis als loterij in een maatschappij die in rap tempo krankzinnigizeert. Aan de Nederlandse universiteiten bestaat met ingang van het najaar 2010 een nieuwe studierichting: Postcodegeneeskunde.

Het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) weigert patiënten met zeldzame immunologische ziekten die niet in de buurt van het ziekenhuis wonen. “Dit is onaanvaardbare postcodegeneeskunde.” Dit zegt SP-Kamerlid Henk van Gerven in een reactie op het bericht in NRC Handelsblad dat het Academisch Ziekenhuis in Maastricht patiënten om financiële redenen weigert. Het ziekenhuis heeft vorig jaar besloten nog slechts een beperkt aantal patiënten met zeldzame immunologische aandoeningen in de nabije omgeving te behandelen. Het management overweegt dit bij meer dure aandoeningen te gaan doen. (Bron)

Ja, niet zelden is fantasie minder bizar dan de werkelijkheid.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (11)

Heet van de naald

Nostalgie. Radio Dolfijn FM staat op, via internet. Maarten Schakel presenteert het programma Schakel In en probeert een gratis pizza los te weken bij Domino's Pizza, maar de pizzadame is onvermurwbaar. De voorlopige uitslag van de Statenverkiezingen op de Nederlandse Antillen zit eraan te komen. De strijd gaat tussen de coalitie, aangevoerd door de gele PAR en de oppositie met aan kop de blauwe MAN.

Er wordt een plaatje gedraaid. Met een schuin oog kijk ik naar de televisie, Pauw en Witteman. Uiteraard is daar geen aandacht voor verkiezingen op 8000 kilometer afstand van het kikkerlandje. Gisteren stond de hele avond nog in het teken van Haiti, maar de Koninkrijkseilanden Bonaire, Curacao, Saba, Sint Eustatius en Sint Maarten doen er in Nederland minder toe, het is niet anders.

23.01.2010 / 00:56 De eerste drie urnen zijn geteld. Het belooft een nek-aan-nek race te worden tussen PAR en LdK met Pueblo Soberano op een derde plek. Zie dit overzicht. Maar nu ga ik slapen. Morgen weten we meer.

Update zaterdag 23.01.2010 / 07:59

De uitslag is bekend. De laatste Statenverkiezingen van het land de Nederlandse Antillen zijn gewonnen door de PAR.

Op naar 10.10.2010.

Posted by CasaSpider at 1:01 AM | Permalink | Comments (7)

In relatie tot wat er in Haiti gebeurd is en nog staat te gebeuren stelt het drie keer niks voor. Toch erger ik mij regelmatig aan de dunte van sommig toiletpapier. Met name in bedrijfstoiletten gebruikt men vaak van die grote rollen met erg dun wc-papier.

Hoe verloopt het proces vervolgens? Men is klaar met waarvoor men naar het toilet ging en trekt aan het onderste velletje van de toiletrol in de hoop dat er dan een halve meter papier vanaf komt. Het resultaat is echter dat men met een los, klein en dun velletje in zijn handen staat! Het is gewoon ongelofelijk.

Voorzichtig trekt men nogmaals aan het nu laatste velletje maar wat men ook doet, iedere keer staat men met een lullig velletje in zijn handen. Misschien dat Doutzen Kroes het daarmee af kan, het weledelgevormde achterste van CasaSpider in ieder geval niet.

Nog even over "in Haiti". Klopt dat wel? Als men het over een eiland heeft hoort men namelijk "op" te zeggen zoals in deze zin: "Vandaag vinden voor het laatst Statenverkiezingen plaats op Curacao." Is het nu in de Nederlandse Antillen of op de Nederlandse Antillen?

Als het één eiland betreft, behorend tot één land dan is het waarschijnlijk op: op Borneo, op Hawaii. Haiti deelt het eiland Hispaniola met de Dominicaanse Republiek. Wij zeggen altijd: "In de Dominicaanse Republiek" en derhalve ook "in Haiti". Maar in het geval van Cuba en Trinidad zeg ik eveneens in.

Ook best een klein ergernisje.

Posted by CasaSpider at 6:33 AM | Permalink | Comments (13)

Op maandagavond om tien uur kijken we naar Bernhard, Schavuit van Oranje. Wie diep in zijn hart van soaps of in het Spaans novelas houdt (ik) en ook van achtergronden en geschiedenis (ik) mag deze serie niet missen. Dief van eigen portemonnee.

Thema van alweer de derde uitzending is de Greet Hofmans affaire. Greet Hofmans (23.06.1894 - 16.11.1968) is een pacifiste en/of kwakzalver wier hulp koningin Juliana in 1948 inroept om de oogziekte van prinses Marijke te behandelen. Juliana voelt zich schuldig omdat zij tijdens de zwangerschap besmet is met rodehond.

Schavuit Bernhard heeft het niet zo op Greet Hofmans. Haar pacifistische ideeën als het wapens omsmelten in ploegen en scharen passen niet in de nieuwe tijden van Koude Oorlog en Juliana is inmiddels zo onder Greet's invloed dat zij haar standpunten namens Nederland in de Verenigde Naties wil voordragen. Bernhard begint op slinkse wijze een offensief:

Op 13 juni 1956 verscheen in het Duitse tijdschrift Der Spiegel een artikel met de titel 'Zwischen Königin und Rasputin'. Daarna volgden veel meer publicaties in de buitenlandse pers. Naar hij zelf in een postuum verschenen interview toegaf was prins Bernhard de informant van het weekblad, waarmee hij probeerde te bereiken dat deze publicatie zou leiden tot het stopzetten van alle contacten met Hofmans, die hij al in 1950 uit paleis Soestdijk had laten verwijderen. (Wikipedia)

Veel informatie in de serie is afkomstig van het befaamde Volkskrant-interview, opgetekend uit negen lange gesprekken die prins Bernhard tussen januari 2001 en april 2004 met deze krant heeft gehad buiten medeweten van RVD, premier en koningin. De afspraak is dat het interview pas na de dood van Bernhard (29.06.1911 - 01.12.2004) gepubliceerd mag worden en dit gebeurt op 14 december 2004. In Bernhard, Schavuit van Oranje weet Beatrix wel degelijk van deze gesprekken en legt zij zware druk op haar vader om ermee te stoppen.

Dit leidt tot interessante scenes waarin Beatrix wordt neergezet als een koude, ja zelfs harteloze vrouw. Na een telefonische aanvaring stort Bernhard vermoedelijk met een hartaanval op de grond. Maxima, erg mooi goed neergezet door Loes Haverkort, is bij hem en voert mond-op-mond beademingstechnieken uit op de vader van haar schoonmoeder. Dat is toch wel bijzonder.

Later blijkt uit het Volkskrant-interview dat Bernhard de Greet Hofmans affaire (ook) heeft aangegrepen om zijn buitenechtelijke escapades te verbloemen:

Op 21 juni 1952 werd Alicia Hala de Bielefeld geboren te San Francisco uit een relatie tussen prins Bernhard en een Duitse pilote. In een interview in de Volkskrant vele jaren later, verklaarde prins Bernhard dat de aangewakkerde Greet Hofmans-affaire hem goed uitkwam. De aandacht van de pers ging zodoende uit naar Greet Hofmans en niet naar zijn buitenechtelijke affaire(s). Algemeen werd het optreden van Greet Hofmans als oorzaak gezien van het slechte huwelijk tussen het echtpaar, maar de buitenechtelijke escapades van de prins moeten niet over het hoofd worden gezien. (Wikipedia)

Stemt het Koninklijk Huis deze weken om tien uur 's avonds ook af op Nederland 1? Het is niet eerder vertoond dat levende mensen van de Koninklijke familie in een serie op dergelijke wijze ten toon worden gesteld. Ik ben werkelijk benieuwd wat Beatrix van haar rol vindt.

Posted by CasaSpider at 3:15 PM | Permalink | Comments (12)

Interessante processen

Het woord interessant zegt niet noodzakelijkerwijs dat het iets positiefs betreft. Integendeel, negatieve processen kunnen interessanter zijn dan positieve. Soms ziet men dingen zich in een richting ontwikkelen waarvan men denkt: "Is dit een verbetering?" Dan is er nog het verschil tussen verbetering op korte en lange termijn, sommige zaken zijn achteraf positiever dan op het moment zelf.

Neem bijvoorbeeld de ontwikkelingen in Zuid-Afrika of Zimbabwe. De zwarte bevolking heeft gestreden voor haar rechten. Het was een onomkeerbare en onvermijdelijke ontwikkeling waarbij de landen economisch gezien tijdelijk een stapje terug hebben gedaan. Over de gekozen weg is discussie mogelijk.

Op vrijdag 22 januari 2010 stemmen de eilanden van de Nederlandse Antillen vermoedelijk voor de allerlaatste keer voor de landsregering. Immers, doelstelling is dat het Land de Nederlandse Antillen per 10 oktober 2010 ophoudt te bestaan. De huidige regering, toch vooral geleid vanuit Curacao met een coalitie van PAR (Emily de Jongh-Elhage), PNP (Humphrey Davelaar) en Frente Obrero (Anthony Godett), heeft het land door de moeilijke onderhandelingen met Nederland betreffende de ontmanteling geleid.

De Curacaose oppositie vindt het behaalde resultaat uit de Slotverklaring (dossier Slotakkoord) veel te mager en is van mening dat de onafhankelijkheid en trots van Curacao zijn verkwanseld voor een zak met geld. Drie oppositiepartijen te weten MAN (Charles Cooper), LNPA (Nelson Pierre) en Forsa Korsou (Gregory Damoen) hebben hun krachten gebundeld door middel van een lijstverbinding: Lista pa Kambio. Dit lijkt zijn vruchten af te werpen want Lista pa Kambio staat volgens de laatste prognoses op 42% (bron).

Mocht de oppositie winnen en vervolgens de laatste minister-president van de Nederlands Antillen leveren dan worden de resterende maanden van het ontmantelingsproces van de Nederlandse Antillen er alleen maar interessanter op. Ieder eiland kent zijn eigen problematiek en gevoelens. Me even beperkend tot Curacao zie ik keywords als Papiamentu versus Nederlands (onderwijs!), slavernij-sentimenten, kolonisatie, Makamba's die de dienst uitmaken, politieke leiders die hun electoraat gebruiken voor eigen gewin, armoede zonder vooruitzicht, denken met het hart versus denken met het verstand en nog veel meer.

Relevante websites:

• Opinion Korsou
• Curacao Nieuws
• Amigoe
• Registro Sivil
• Stemwijzer

Posted by CasaSpider at 12:25 PM | Permalink | Comments (12)

Bij episode 3 van de serie SQL Integrator goes Budapest staat doodleuk onderaan: "Wordt vervolgd". We zijn nu halverwege de eerste maand van het nieuwe jaar. Wat moet ik doen, de serie laten doodbloeden? Neen, zo zit CasaSpider niet in elkaar. Enkele punten wachten nog op een beschrijving, maar vreest niet ik houd het kort.

Na de hilarische Trabantenpuzzelrit op zaterdag 19 december drinken we wat koffie in boerderij Varga Tanya maar worden al snel naar buiten gejaagd. De paardenmannen van de Pusta hebben een paardenshow voorbereid en wie zijn wij om daar niet naar te kijken. Immers, de paardenknecht van de Pusta is De Echtste Hongaar. Dat is algemeen bekend, in ieder geval toch op de Pusta.

Hoe lang is het eigenlijk al winter in Nederland? Veel mensen hebben een slecht geheugen, juist daarom is een weblog zo handig. Het sneeuwen begon op donderdag 17 december, een dag voordat wij naar Budapest vertrokken. De koude had Hongarije echter al eerder bereikt, die zaterdag op de Pusta is het echt enorm koud. Een understatement.

Na vijf minuten paardenshow vluchten SQL-medewerkers dan wel -aanhang haast huilend een iets warmere schuur in. Er is beloofd dat het programma drastisch ingekort is. Na een half uur bidt iedereen of de show nu alsjeblieft afgelopen kan zijn. "Nu gaan we een vossenjacht zien", kondigt gids en speaker Tibor aan. Oh nee! Mijn hoofd is inmiddels zo koud dat ik bij het kijken naar de banken van de tribune denk flauw te gaan vallen.

Eindelijk, eindelijk is de paardenshow klaar en mogen we de boerderij in. We krijgen goulash en daarna een berg met vet vlees, kippenpoten en wat dies meer zij. Mèn, wat is dat lekker. Het is meteen een goede tip voor als men mensen te eten krijgt. Geef ze niet meteen een drankje en stokbrood met kruidenboter maar parkeer ze een uurtje ergens waar het ijskoud is. Wat men ook bereidt, het wordt met applaus ontvangen.

Maar we hebben het allemaal overleefd en de paardenshow behoort tot het type gebeurtenissen dat vooral achteraf toch erg leuk is geweest. We moeten nog ongeveer 75 kilometer naar het noorden, naar de hoofdstad Budapest. Het is glad op de weg en het sneeuwt. Chauffeur Zoltan is een beetje zonderling maar een bus besturen kan hij wel. Er staan lange files en wij scheuren er lekker langs. Op de linkerbaan zien we een auto met heftig ronddraaiende wielen, op zoek naar grip. Hij komt geen centimeter vooruit.

Wij daarentegen arriveren mooi op tijd in het hotel alwaar ik een duik neem in het hete ligbad. 's Avonds is er het tweede diner in het gebouw van Gerbeaud, een werkelijk schitterende lokatie. Mijn gesprekspartner van die avond is Tibor en dat blijkt bepaald een succes. We hebben vele onderwerpen uitgebreid de revue laten passeren waardoor de overheerlijke maaltijd bijzaak werd. Een waardevolle avond derhalve.

Nog even terug naar de winter. Zondag 20 december vliegen we terug naar Amsterdam. Alleen is onze vlucht gecanceled vanwege het weeralarm in Nederland. Inmiddels weet iedereen dat er in het geval van een weeralarm meestal niets ernstigs aan de hand is. Gelukkig vliegen we alsnog, maar dan wel met vlucht MA666. Ach, ik heb wel iets met dat getal vanwege Damien, het Omen. een van de spannendste boeken die ik ooit gelezen heb. Luchiano (12) heeft onder zachte dwang net Oorlogswinter van Jan Terlouw uitgelezen. Het is notabene voor een boekbespreking, maar hij heeft de film al twee keer gezien. Dit is wat hij van het boek vindt.

Als klap op de vuurpijl volgen enige foto's gemaakt door DBA Hans van Zuylen. Bij het fotograferen gebruik ik de brute-force techniek, net zoals bij het programmeren van kubusproblemen. Bij ons uitje in Budapest is er door veel mensen veel gefotografeerd. Onze ultieme professional is echter buiten kijf Hans van Zuylen. Telkens sleepte hij zo'n 10 kilo aan foto-apparatuur met zich mee en naar zijn lenzen kijkend kon men het gevoel krijgen dat hij wat moet compenseren. Maar... de foto's zijn er dan ook naar:

• Welkom bij Gerbeaud met Glühwein dan wel chocolademelk
• Mooie foto van gids Tibor in Gerbeaud
• Het Heldenplein in Budapest
• SQL-medewerkers heel toepasselijk op het Heldenplein

Hier is een link naar de volledige fotoserie van Hans met veel paardenfoto's, voor de liefhebber. Budapest was mooi en nu is het mooi geweest. Geen wordt vervolgd maar wel een slot.

Slot.

Alle posts over het uitstapje van SQL Integrator naar Budapest zijn gebundeld in de category SQL goes Budapest 2009.

Posted by CasaSpider at 8:40 PM | Permalink | Comments (4)

Terwijl in Haiti de aarde en hier het Kabinet Balkenende beefde ben ik die nacht aan het dromen. Zoals dat bij dromen vaker het geval is zonder me daarvan bewust te zijn. De plaats van handeling is een supermarkt, de Lidl. Dat is best vreemd want normaal gaan wij altijd naar Albert Heijn of C1000, een enkele keer naar EM-TÉ en echt heel zelden naar de Lidl.

Met vier kleine artikelen sta ik voor de kassa. De caissiere slaat de artikelen aan en presenteert me de rekening: "Dat is 650 euro, meneer." Wat? Dat kan nooit! Ik overtuig de dame dat 650 euro toch wel erg veel is voor vier artikelen die normaliter een euro of zes, zeven bij elkaar kosten.

Zuchtend slaat de caissiere de artikelen nogmaals aan. Nu kost het iets van 70 euro, twee dingen hebben een normale prijs gekregen. Ik begin me wat op te winden, de humor van het gebeuren is steeds moeilijker in te zien. Een man van de Lidl bemoeit zich ermee. Hij kijkt naar de boodschappen, doet wat op de kassa en concludeert: "Aha, ik zie het al. Uw pas is geskimmed."

"Wat? Mijn pas is GESKIMMED? Beste man, is mijn bankpas soms op een of andere manier verbonden met uw kassa? Dit is echt grote onzin, hoor!"

De Lidl-man houdt echter voet bij stuk. Voor mij is het genoeg geweest. Ik zet het mandje met de boodschappen demonstratief op de grond en been de winkel uit met de woorden: "Uw boodschappen zijn Little, uw kassa's zijn Little, uw service is Little en uw medewerkers zijn Little!"

Daar kan de Lidl-man het mee doen. This message has been sponsored by Albert Heijn.

Posted by CasaSpider at 7:13 PM | Permalink | Comments (12)

Veel handelingen moeten op een bepaalde manier worden gedaan. Soms kan het ook wel op een andere manier, maar meestal is een toch de handigste. Bert Havekes van Esri komt de kamer binnenlopen en stelt een aantal vragen over een upgrade-project. We wisselen wat informatie uit en Bert wil wat opschrijven. Hij pakt mijn oranje Esri-pen van het bureau, noteert wat en staat met papier en pen in zijn handen naast me.

Scherp houd ik de pen in de gaten. Als het gesprek is afgerond maakt Bert aanstalten om de kamer te verlaten. "Euhm, Bert", zeg ik met voldoende volume. "Wat is er?", vraagt Bert nieuwsgierig. "Weet je Bert, er zijn twee soorten mensen. Mensen die altijd hun pennen kwijt zijn en mensen die pennen overhouden. Dat is mijn pen."

"Weet je het zeker?", zegt Bert ongelovig. "Nou, ik heb nooit pennen over hoor." Netjes geeft hij de pen terug en ik ruik een kans op meer. "Je kunt het de volgende keer goedmaken met een doosje Esri-pennen", zeg ik bij wijze van grap.

Nog geen twee minuten later wipt Bert weer binnen. "Ik heb wel dit voor je", zegt hij en overhandigt me een klein rond doosje met mini-mintsnoepjes. Op het doosje staat het Esri-logo en het bijzondere is dat het deksel met een soort grijpertjes op het doosje vastzit. Heel bijzonder maar een crime om het eraf te krijgen. Met mijn nagels probeer ik de gekartelde tandjes een beetje om te buigen om zo grip te hebben op het doosje. Het lukt en de snoepjes zijn lekker verfrissend.

Een paar dagen later ziet collega-DBA Judith het doosje als ik het uit de la haal. "Hé, een ploepdoosje", zegt ze. "Een wat?", vraag ik. "Een ploepdoosje. Je drukt erop dan zegt hij ploep en gaat open." Warempel, zo simpel is het. Om het deksel er weer op te krijgen hoeft het alleen even teruggeploept te worden. Tsja, sommige handelingen...

Posted by CasaSpider at 7:35 PM | Permalink | Comments (10)

Ieder mens kent zijn angsten. Zo ook CasaSpider die daarmee bewijst een mens te zijn. Er bestaan van die driedimensionale figuurjes, gemaakt van houten onderdelen, bijvoorbeeld een olifantje en als je die uit elkaar haalt dan is het welhaast onmogelijk ze weer in elkaar te zetten. Tenminste in mijn geval.

Ergens in 1986 liet mijn toemalige werkgever Detam mij een geschiktheidstest doen toen ik solliciteerde als programmeur. Op zeker moment zat ik tegenover een man die mij doorzaagde over allerlei onderwerpen. Op zijn bureau stond zo'n eerder beschreven olifantje. Zweetdruppels vormden zich. Het gesprek vorderde en steeds meer sprak ik mijzelf moed in dat het olifantje er slechts voor de sier stond. Toen nam de man het houten onding in zijn handen en ontleedde het in al zijn onderdelen. "Nou, zet jij hem maar weer eens in elkaar", zei hij tegen mij. Ik pakte alle houten stukjes tegelijk op en duwde ze met enorme kracht tegen elkaar. De man fronste een wenkbrauw.

Op de DBA-kamer van Brabant Water scherpen wij zo nu en dan de geest met raadsels. Zoals bijvoorbeeld het raadsel van de puntmutsen of dat van de gemiddelde snelheid. Laatst bracht collega-DBA Judith twee puzzels mee. Een met een aantal vlakken die, mits goed gelegd, samen een vierkant vormen. Hiervan wist ik bij voorbaat dat het voor mij nagenoeg onoplosbaar is. Volgens de doos staat er 6-106 jaar voor, dus zo gek is dat niet. De andere puzzel heet Sanity en bestaat uit vier gekleurde blokken. De bedoeling is om de blokken zodanig neer te leggen dat iedere rij vier verschillende kleuren bevat.

Ooit probeerde ik de Kubus van Rubus op te lossen, onbegonnen werk. Maar wie niet slim is moet doortrapt zijn, zo is het ook wel weer. Al snel zie ik mogelijkheden om hier een programma voor te schrijven. Eerst de gekleurde blokken "mappen" naar een array, dan de drie verschillende bewegingen beschrijven en vervolgens een recursief algoritme dat per blok alle bewegingen afloopt. Het kost een paar uurtjes maar dan heb je ook niks.

De vreugde en het gevoel van triomf die zich van de programmeur meester maken als het programma uiteindelijk in een minuut of twintig niet minder dan 28 oplossingen vindt is overweldigend. Het voordeel van een programma is dat nu iedere combinatie van kleuren op eenvoudige wijze uitgeprobeerd kan worden. Een volgende uitdaging is de kleuren zodanig te kiezen dat er zo min mogelijk oplossingen mogelijk zijn.

Wie kent niet de C1000-reclame met de kantoorpikkies die typische kantoorspelletjes doen? Theezakjes van het plafond naar beneden laten vallen, pingpongen, patience, of met een rol wc-papier om het lichaam gewikkeld een monster nadoen? Luchiano (12) vraagt mij dan of ik dat ook doe. Inmiddels is hem wel duidelijk dat DBA's de vrije gaatjes anders invullen.

Posted by CasaSpider at 11:50 AM | Permalink | Comments (14)

Veel zin heeft Luchiano (12) er niet in om af te drogen. Van de andere kant is afwassen ook niet mijn grootste hobby. Samen maken we er het beste van.

Luchiano: "Weet je dat iemand mij vandaag gevraagd heeft?"
CasaSpider: "O ja, wie? En wat heb je gezegd? Zeker nee."
Luchiano: "Ja. Ze zei wil je verkering met mij en ik antwoordde je bent verkeerd verbonden!"
Luchiano: "Dat is een afscheid in stijl."

We praten nog wat verder.

CasaSpider: "En heb jij het al aan veel meisjes gevraagd?"
Luchiano: "Ja, aan zoveel."
CasaSpider: "En die zeiden zeker allemaal nee."
(Lekker stimulerend bezig, CasaSpider)
Luchiano: "Dat was eigenlijk allemaal bij de introductie-disco."
Luchiano: "Toen vroeg ik het voor de grap."
Luchiano: "Maar toen was ik nog niet grappig."
CasaSpider: "En nu zeker wel, haha."
Luchiano: "Ja, nu vindt iedereen mijn grapjes leuk. Behalve de leraren."

Ja, zoon. En vergeet vooral ook de ouders niet!

Posted by CasaSpider at 5:52 PM | Permalink | Comments (6)

Verras me!

Zo (Verras me!) luidt het thema van de bedrijfsbrede Nieuwjaarsbijeenkomst van Brabant Water. Het is niet echt verrassend dat de bijeenkomst plaatsvindt in de Winter Efteling, immers dat was vorig jaar ook al zo. Een prima, ja zelfs sprookjesachtige lokatie die Winter Efteling waarbij het wit mooi afsteekt tegen de blauwe Brabant Water-jassen.

Op maandag 4 januari vanaf 14:00 uur druppelen ruim 600 medewerkers in hoog tempo binnen. Een leuk aspect van werken bij Brabant Water is dat externen gelijk worden behandeld als interne medewerkers en derhalve ook welkom zijn. Net als vorig jaar beginnen we met koffie en oliebollen, nog steeds niet echt verrassend. Om 14:45 heeft iedereen zijn plekje gevonden in het Efteling Theater. Zelf zit ik bijna vooraan, speciaal voor de foto's. Maar de eerste tien minuten kijken we tegen dit scherm aan.

Direkteur Guïljo van Nuland komt op samen met gastvrouw Jolanda Santbergen. Na wat kort heen-en-weer gepraat vraagt Jolanda wat de direkteur van plan is. "Oh, ik ga zo mijn speech voordragen en daarna mag jij weer even." Jolanda: "Mag ik die speech even zien?" Guïljo haalt wat velletjes papier uit zijn binnenzak. Jolanda grist ze uit zijn handen en scheurt ze resoluut doormidden. "Zo. Het thema is toch Verras me? Bij deze."

Guïljo speelt ontreddering, immers dit hoort er natuurlijk gewoon bij en het is niet elke dag 1 april. De vorm waarin de direkteur zijn informatie, speerpunten voor het jaar 2010 en overige zaken van belang aan de medewerkers overbrengt is een soort van tafelgesprek waarbij Jolanda als gespreksleidster fungeert.

Aan de orde komen zaken als eigen verantwoordelijkheid en het meer exploiteren van de talenten van de medewerkers. In een interview met groene milieudeskundige Henk de Boer waaruit blijkt dat deze enige pittige discussies met Guïljo over het thema heeft gevoerd waarbij de direkteur het belang van balans benadrukte is er toch een concrete uitkomst: Reeds in 2013 wil Brabant Water klimaatneutraal qua CO2-uitstoot functioneren. Dat is tamelijk ambitieus. Gedacht wordt aan het variabel maken van de waterdruk vanaf de pompstations waarbij een vaste druk bij de eindgebruikers gegarandeerd is.

Vette shizzle en dat geldt ook voor de organisatie van Brabant Water-dochter HydroCare (holding) met subbedrijven HydroScope, HydroBusiness en Hydreco waar kersverse holding-direkteur Lars Kuipéri zijn licht over laat schijnen. En wat te denken van het mislukken van de poging om de Brabantse Wal met het Asterix- en Obelixdorp Woensdrecht bij de provincie te trekken waar het thuishoort? Monter maar tegelijkertijd knarsetandend vertelt Guïljo het politieke verhaal.

Veel informatie komt over onze hoofden heen. Gelukkig is er tussendoor steeds ontspanning welke verzorgd wordt door Michel Verheijden en Erik Kuperus van het gezelschap Mier, waar komt die naam toch vandaan? Deze vrolijke jongens vatten hetgeen er zojuist besproken is improviserend samen en doen dat op oorspronkelijke wijze. Ik bedoel, ga er maar eens aanstaan.

Nieuwe punten komen ter tafel, zoals flex-werken waar de OR in de persoon van Diana Hulshof voorstander van is. Guïljo is dat duidelijk een stuk minder maar zeg nu zelf, zeker als ICT-er is thuiswerken een prettige optie als de wegen ondergesneeuwd zijn. Is Brabant Water een sexy, lees aantrekkelijke, werkgever? Voor schoolverlaters en andere jongelui in eerste instantie niet. Hier ligt een schone taak voor de afdelingen Communicatie en PR. Als we niets doen stromen ingaande 2011 per jaar tussen de 60 en 80 medewerkers uit, wegens pensioen.

Het is tijd voor het meest verrassende onderdeel, het optreden van de Brabant Water Band. Bij de aankondiging zegt Guïljo van Nuland dat hij tien verzoeknummers heeft ingediend en hoopt dat er een paar van gespeeld worden. Achtergrondzangeres Esther Gloudemans boort die hoop snel de bodem in: "We hebben ze alle tien afgewezen." Even denk ik dat dit erbij hoort. Later hoor ik van stergitarist Pieterjan Wintjes, GIS-specialist en mijn buurman op de tweede verdieping, dat er met de keuze van de direkteur echt niets te beginnen viel.

De afdeling ICT is sowieso goed vertegenwoordigd in de band want achter de keyboards staat niemand minder dan Paul van de Veerdonk van Werkplekbeheer. De absolute ster van de band is voor het laaiend enthousiaste publiek echter leadzangeres Wendy Ploegmakers. Een geweldige stem en een genot om naar te kijken. De band speelt drie nummers: Beautiful Day van U2, I'm not so tough van Ilse de Lange en de uitsmijter Think van Aretha Franklin.

Als de band uitgespeeld is begint de borrel. Na een uurtje houd ik het voor gezien, de Efteling gaat ook al bijna dicht. Ik heb me prima vermaakt. Niet alle collega's zijn even enthousiast. Velen vinden dat het allemaal net iets te lang heeft geduurd, hetgeen het beste verwoord wordt door GIS-collega Eduard Bolte. Ik vraag hem wat voor punt hij de bijeenkomst geeft. Eduard: "Ik geef hem een lang punt. Niet een hoog punt, maar wel een lang punt."

Wat mij betreft gaan we volgend jaar gewoon weer naar de Efteling. Of dat nu verrassend is of niet.

Posted by CasaSpider at 6:10 AM | Permalink | Comments (10)

De tweede aflevering van CasaSpider Stories in Pics, het begint al een rage te worden.

Posted by CasaSpider at 6:55 AM | Permalink | Comments (14)

Winter in Rijen in 22 foto's

Luchiano (12) heeft vrijdag en zaterdag bij zijn neef Marnix in Utrecht gelogeerd. Zaterdagmiddag heb ik hem opgehaald, want zondagmorgen om 11 uur is er de Nieuwjaarsreceptie van vv Rijen en die wil niemand missen. Wij moeten ook wel komen aangezien tijdens de receptie de kampioenselftallen gehuldigd worden. De kampioenen van de najaarscompetitie 2009 zijn Rijen D2, D3 en D4.

Het is winter in Rijen. Als ik naar buiten kijk is alles wit en zie ik sneeuw. Het kost me tien minuten om de auto sneeuwvrij te maken. Inmiddels zijn we wel gewend aan rijden over besneeuwde, gladde wegen. Het geeft zelfs een extra dimensie aan het autorijden. Net als bij autobanden is het van belang dat men in het geval van sneeuw het juiste schoeisel aantrekt, op zijn minst in dezelfde kleur. Sportpark Vijf Eiken ligt er prachtig bij, maar of er die dag ook nog gevoetbald wordt?

In de kantine begroeten we de andere ouders en wensen hen een gelukkig nieuwjaar. Daarna is het wachten geblazen, lang wachten. De kinderen zitten inmiddels in de bestuurskamer waar ze een scheidsrechtersquiz doen. Dit om ze te leren dat het vak van scheidsrechter niet zo eenvoudig is als het soms lijkt. Van de andere kant, hoeveel scheidsrechters kunnen er goed voetballen?

Na de quiz mag de D4 naar een voetbalveld dat deels van sneeuw is ontdaan. De jongens moeten proberen vanaf een meter of 16 de lat te raken. Dat valt niet mee in de kou, de bal blijft bij iedereen lager dan gebruikelijk. Diana (3) amuseert zich in de sneeuw. Op een bepaald moment maak ik toch weer een rijtjesfoto, het zit gewoon in mijn bloed. Het is slechts een rijtje van drie en meteen komt Meram, de vader van Ömer C. aangelopen. "Hey, wat is dat nou? Altijd maak je een rijtjesfoto als ik er net even niet ben." Ja, zo kan ik er natuurlijk niet onderuit en het moet gezegd, het is een mooi rijtje.

Ondertussen zijn de D4-spelers druk met het trachten de lat te raken. Martijn lacht er nog bij, Luchiano tilt zijn been hoger op dan het schot en Diana bekogelt mij met stuifsneeuwballen. Hier imiteert Luchiano de befaamde karatetrap van Louis van Gaal en vliegt de bal al wat hoger. Bij de derde poging lijkt het zelfs of hij over het doel heen gaat. Menigeen krijgt ondanks het stralende winterzonnetje koude voeten en even later zitten we gelukkig weer in de kantine waar CasaSpider niet de enige is die druk fotografeert.

Jeroen Gillesen neemt het woord en start de huldiging van de kampioenselftallen. De D2 met Ömer K. en Abdullah moet nog even wachten, immers we beginnen met de D4. De spelers krijgen een kampioenschapscertificaat en een Rabobank sleutelkoord. Een beetje vreemd eigenlijk, immers de Rabobank, de bank zonder geld, is helemaal geen sponsor meer van vv Rijen. Diana is dolblij voor haar broer, helemaal als hij haar laat meedelen in zijn patat met frikandel.

Als alles op is vertrekken we. Zelfs een parkeerplaats ziet er mooi uit als hij besneeuwd is onder een blauwe hemel. Vanuit de auto maken we een laatste foto die er zowaar nog winterser uitziet dan het uitzicht vanuit een Trabant 75 kilometer ten zuiden van Budapest. De kampioenen zijn gehuldigd en als het weer het toelaat beginnen we dinsdag 12 januari weer met trainen.

Posted by CasaSpider at 4:34 PM | Permalink | Comments (7)

Heel vroeger stopten mensen geld in een oude sok. Toen kwamen de banken. Aan de balie was het een drukte van belang van mensen die geld kwamen storten of juist opnemen. Kinderen kregen spaarbankboekjes en konden op vertoon daarvan ineens over hun echte geld beschikken.

We maken een sprongetje naar het jaar 2000. Wij wonen op Curacao en komen ter gelegenheid van het huwelijk van mijn zus Pascale en zwager Luc in september voor drie weken naar Nederland. We willen een dagje naar Antwerpen om Wim Jans te bezoeken. Hey Wim, als je dit leest, wanneer spreken we weer eens af?

De euro is er nog niet en bij de Rabobank willen we guldens wisselen voor Belgische francs. Dat gaat echter niet zomaar. Deze service geldt bij de Rabobank alleen voor leden. CasaSpider windt zich hier lekker over op, zoals in de archieven te lezen is. Wel een stukje naar beneden scrollen. Uiteindelijk wisselen de buren, de ABN, het geld zonder problemen.

Wederom een sprongetje. In december van het vorige jaar ben ik een paar dagen met SQL Integrator in Budapest en heb nog wat Hongaars geld in mijn portemonnee. "Dat wissel ik even in bij de Rabobank", denk ik bij mijzelf als ik er toch moet zijn om te pinnen. Bij de receptie komt een man op me aflopen.

"Wat kan ik voor u doen?", vraagt hij vriendelijk.
- "Ik wil Hongaarse forinten inwisselen voor euro's", antwoord ik.
"Dat zal niet gaan, die service bieden wij niet meer."
- "Wat? U bent een bank. Hoe moet ik nu mijn geld wisselen dan?"
"Bij het Grenswisselkantoor. Daar krijgt u ook een betere koers. Wij moeten het geld eerst opsturen en dan krijgt u het pas later."
- "Wat een achteruitgang in de service", ontglipt mij.
"Of vooruitgang", glimlacht de man. "Voor de veiligheid, want we hebben hier geen cash geld meer."

Een bank zonder geld. Waar gaat dit naar toe? Een bakker zonder brood?

Bij het GWK is het donderdag allemaal gelukt en nog heel soepel ook. De technische gegevens: Hungarian Forint 33.500 => Euro 112,19 ; Nett Commission 3,25 => Total Pay 108,94.

Posted by CasaSpider at 11:40 AM | Permalink | Comments (8)

Op donderdag 31 december 2009, de laatste dag van het oude jaar, neem ik 's middags vrij. Het kost nog enige moeite om weg te komen bij Brabant Water, want Gijs Dontje neemt afscheid en doet dat met een heerlijke appelbeignet. Hij mag vaker weggaan. In mijn portemonnee branden enige Hongaarse forinten. Bij de Rabobank kan ik ze niet inwisselen, dat verhaal is reeds geschreven maar nog niet gepubliceerd. Inmiddels wel, een link naar de toekomst. Hoe wreed is dat? Deze vreemde bank raadt mij aan het geld bij een Grenswisselkantoor te wisselen en nabij het station van 's Hertogenbosch bevindt zich een vestiging.

De wisseltruc is gepiept in een vloek en een zucht. Ik ben verbaasd: "Huh, gaat dat zo gemakkelijk?" "Jazeker", zegt de vrouw aan de balie. "Waarom niet?" "Nou, ik dacht ik moet me legitimeren en dergelijke", pruttel ik. "Nou, bij zulke kleine bedragen hoeft dat niet hoor", wijst de dame mij terecht. Op zulke momenten kent men zijn plaats weer. Het maakt nederig.

Op naar winkelcentrum Wagnerplein in Tilburg-Noord. Daar halen we elk jaar, nou ja sinds vorig jaar, reeds bereide spare-ribs bij slagerij Fons Pessers. Een flesje Tequila erbij en nog wat kleine dingen en de voorbereidingen voor de jaarovergang zijn getroffen. O nee, toch niet helemaal. Als ik thuiskom stuift Luchiano (12) al naar beneden. "Papa, gaan we al?" Voor het eerst kopen we vuurwerk en dat doen we bij de Boerenbond. Ik vink wat spullen aan die niet te duur zijn maar toch klinkende namen hebben. Zo zitten er 200 kanonslagen tussen, dat lijkt ons wel vet. Tevreden kijk ik naar de rekening, voor het luttele bedrag van 13,99 euro gaan wij knallen vanavond!

Luchiano is opgewonden en wil de rotjes en kanonslagen thuis meteen uitproberen. Dat is geen slecht idee, immers men kan maar beter geoefend hebben met de gevaarlijke explosieven. "Leg het voorwerp op de grond, steek voorzichtig het lontje aan en ga op minstens acht meter afstand staan", aldus luidt ongeveer de gebruiksaanwijzing. Ervaren fire-fighter als ik ben steek ik het rotje gewoon in de hand aan en gooi het een meter of drie weg. Dat is maar goed ook, was het rotje namelijk op acht meter ontploft hadden we het niet eens gehoord.

's Avonds eten we spare-ribs en Sushi (puike combinatie) en drinken Westmalle en Tequila (puike combinatie). We kijken naar Guido Weijers maar echt leuk wil het niet worden. Dat lijkt later ook op te gaan voor Jan Jaap van der Wal. Zo slecht waren de oude helden Freek en Youp dus niet. Enfin, het wordt vanzelf twaalf uur, wacht even eerst is daar nog de uitslag van de Staatsloterij. Wij hebben eindcijfer 27 en warempel 27 valt een paar keer. Helaas zijn het de enige cijfers die we goed hebben en maandag ga ik derhalve gewoon werken.

Het grote moment breekt aan en we ruilen 2009 in voor 2010. De eerste januari kan men schrijven als 20100101 en dat is een mooi getal. We ontkurken de Champagne, proosten en dan is het de beurt aan Luchiano en mij. Daar gaan we met onze berg vuurwerk. We beginnen met een paar rotjes en kanonslagen maar dan roepen de vuurpijlen en het Bengaals vuur. De vuurpijlen doen het wel maar echt spectakulair is het niet te noemen. Die van de buren zien er beter uit en is dat niet altijd het geval? Maar we hebben het Bengaals vuur nog en Luchiano heeft gelezen dat men minimaal 16 jaar oud moet zijn om dit levensgevaarlijke explosief aan te steken. Ik graaf ze in in de restanten van onze sneeuwpop en steek er een aan...

Soms is er in het leven een zekere discrepantie tussen verwachting en realiteit. In het geval van het Bengaals vuur is de verwachting een rode zee wat zeg ik oceaan van vuur, gelijk welke men wel eens ziet in het Ajax-stadion. De realiteit is de vlam van een lange lucifer. Een kleine bummer. Manmoedig gaan we verder met het verbranden van rotjes en kanonslagen tot de handen koud worden. Tijd om naar binnen te gaan en de Nieuwjaars muziekprogramma's op behoorlijke sterkte aan te zien en te horen.

Dat klinkt in ieder geval een stuk harder dan onze kanonslagen.

Posted by CasaSpider at 9:02 PM | Permalink | Comments (4)